Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Νοε 2014

Σε μια χώρα στην όποια έχει καταργηθεί κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας και προάσπισης των συμφερόντων της με τις πρακτικές παραχώρησης εκμετάλλευσης του μεγαλύτερου Αεροδρομίου της χώρας όπως είναι το ΕΛ.ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ σε γερμανικά συμφέροντα τέτοιου είδους φαινόμενα και πρακτικές θα παρακολουθούμε έκπληκτοι.

Εισερχόμενος κάποιος εντός του εν λόγω αεροδρομίου παρατηρεί έκπληκτος το διαφημιστικό έντυπο το οποίο είναι κολλημένο στην είσοδο και ενημερώνει τους χιλιάδες επισκέπτες για την «αγάπη» της Τουρκίας και τις προσφορές σε βασικά προϊόντα ένδυσης και υπόδησης.

Την ώρα που η χώρα αναζητά μανιωδώς την προσέλκυση τουριστών στην οποία εναποθέτει τις ελπίδες οικονομικές ανάκαμψης οι κύριοι της hochtief ενημερώνουν τους χιλιάδες επισκέπτες να επισκεφτούν την γείτονα χώρα.

Ως πότε αυτός ο λαός θα ανέχεται τέτοιου είδους πολιτικές και πρακτικές που λειτουργούν εις βάρος των συμφερόντων του.

Ως πότε αυτή η κυβέρνηση θα λειτουργεί με ανικανότητα και αδιαφορία σε όλα τα επίπεδα κεντρικής πολιτικές, αναρωτιόμαστε μονάχα ένα αρμόδιο όργανο αυτού του κράτους δεν εντόπισε και δεν είδε την εν λόγω διαφημιστική προβολή;

Λελιάτσος Παναγιώτης
Αναπληρωτής Τομεάρχης
Ενάργειας και Ανάπτυξης
Ανεξάρτητοι Έλληνες


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Χείμαρρος ήταν ο Στρατηγός ε.α., πρώην Αρχηγός ΓΕΣ και Υπουργός Άμυνας, Φραγκούλης Φράγκος κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Κομοτηνή.

Ο κ. Φράγκος αποκάλυψε ότι το πρώτο στάδιο αυτονόμησης της Θράκης έχει ήδη ξεκινήσει από την Άγκυρα και εφαρμόζεται μέσω του υποκαταστήματος της Ziraat Bank που λειτουργεί στην Κομοτηνή και η οποία χορηγεί χαμηλότοκα δάνεια σε μουσουλμάνους για την αγορά ελληνικής γης.

«Η Ziraat Bank δίνει δάνεια με 3% επιτόκιο στους μουσουλμάνους για την αγορά ελληνικής γης την ίδια ώρα που οι δικές μας τράπεζες δίνουν δάνεια με επιτόκιο 14%. Αποτέλεσμα; Οι αγορές γης να είναι 10 προς 1, εις βάρος φυσικά των χριστιανών. Σε αυτό το σχέδιο της Άγκυρας προβλέπεται να αποκτηθεί άνω του 50% της γης από μουσουλμάνους της περιοχής και να ενεργοποιηθεί έτσι το πρώτο στάδιο για πιθανή αυτονομία της Θράκης» είπε χαρακτηριστικά ο πρώην Αρχηγός του ΓΕΣ.



Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Χθες, 22/11/2014, σχηματίσθηκε ένα νέο πολιτικό κόμμα των Αλβανών στο νοτιοσλαβικό κράτος-FYROM, το οποίο ονομάζεται  'Μπέσα’.

Πρόκειται για μια νέα πολιτική οντότητα των Αλβανών στο νοτιοσλαβικό κράτος που διαφέρει από τα ήδη υφιστάμενα που δεν ικανοποιούν, πλέον,  τους Αλβανούς, αφού υφίστανται ακόμη διακρίσεις σε πολλούς τομείς  του κράτους», δήλωσε ο Μπιλάλι Κατσάνι, μέλος του συντονιστικού συμβουλίου.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η οικοδόμηση της χώρας δεν άρχισε τον περασμένο αιώνα, ούτε το 1991, αλλά μετά τη σύγκρουση του 2001.

Η πολιτική του νέου κόμματος αποκλείει την ομοσπονδοποίηση ως επιλογή και επιμένει σε ένα σύστημα στο οποίο όλες οι εθνικές ομάδες θα είναι ίσες.

Αυτοί οι οποίοι δεν θέλουν την ισότητα μεταξύ των εθνοτικών ομάδων, είναι η πολιτική ελίτ των Σλάβων, «εμείς πρέπει να απαλλαγούμε από αυτές τις ελίτ», είπε ο Κατσάνι.

Το νέο κόμμα ‘Μπέσα’ κατηγόρησε όλα τα υπάρχοντα αλβανικά πολιτικά κόμματα «που αν και συμμετέχουν στην κυβέρνηση, δεν έχουν ουσιαστικά καμία δύναμη».
Στόχος του ‘Μπέσα’ είναι η εξεύρεση λύσεων στην μεγάλη ανεργία στη χώρα, η καταπολέμηση του κρατισμού, της διαφθοράς, του επαγγελματισμού της πολιτικής, καθώς και η πίστη στην οικογένεια και στα συμφέροντα των πολιτών, όπως σημειώνει το ‘Λοκάλνο’.

 © Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σε μία συγκλονιστική δήλωση προχώρησε ο βουλευτής Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων, όταν του ζητήσαμε να μας πει την προσωπική του σύνοψη για το 2ο συνέδριο των ΑΝ.ΕΛ.:

"Εμείς, οι βουλευτές, πρέπει να είμαστε ένα έντιμο εργαλείο του λαού.
Σε σχέση με εμάς, σημαντικότεροι είναι οι πολίτες αυτής της χώρας. Είναι η ίδια η χώρα, την οποία, όλοι μαζί, ενωμένοι, θα εργαστούμε για να προστατεύσουμε και να την οδηγήσουμε εκεί που της αξίζει.
Αυτοί οι απλοί άνθρωποι, οι πολίτες της πατρίδας μας, όλοι οι Έλληνες, έχουν και νιώθουν την ανάγκη να ξεφύγουν από τη μέγγενη της τρόικας και των μνημονίων, έχουν ανάγκη να βγουν από την εξαθλίωση και να αποκατασταθεί η αξιοπρέπειά τους.

Εμείς, είμαστε οι εργάτες, οι υπηρέτες, αυτού του εγχειρήματος. Και στον αγώνα που δίνουμε, αλλά και στην προσπάθεια που θα καταβάλουμε από αύριο, δεν θα είμαστε απλά περισσότεροι, δεν θα είμαστε απλά ανεξάρτητοι, αλλά, κυρίως, θα είμαστε ενωμένοι.

Κι επειδή κάποιοι διερωτώνται για ποιόν λόγο τα βάζουμε με τον γίγαντα που λέγεται τρόικα, θα τους απαντήσω απλά, πιστεύω εκ μέρους όλων όσων βρέθηκαν στον χώρο του συνεδρίου των ΑΝ.ΕΛ: Είναι μικρή η πατρίδα μας και δεν έχουμε δικαίωμα να χαρίσουμε ούτε μία πέτρα από αυτήν.

Σε προσωπικό επίπεδο, έχω μάθει να εργάζομαι, να παλεύω και να μάχομαι. Και μία, εγωιστική μου επιθυμία είναι, μετά από μία σκληρή καριέρα 45 ετών, να νιώθω ήσυχος με τον ίδιο μου τον εαυτό και να μπορώ να λέω ότι ήμουν κι εγώ σε εκείνους που αντιστάθηκαν στους "γίγαντες", που τίμησαν τους προγόνους και που πάλεψαν για τους απογόνους.
Και είμαι απολύτως βέβαιος ότι δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι.

Είμαστε πολλοί, είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι.
Απευθυνόμενος στους κυβερνώντες θέλω να τους τονίσω πως είμαστε ανεξάρτητοι..."


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


"Θα θέσω στον Σαμαρά θέμα συνεκμετάλλευσης του φυσικού αερίου της Κύπρου"

«Εάν στην Κύπρο όλοι συμφωνήσουν στο ότι οι φυσικές πηγές γύρω από το νησί ανήκουν στο σύνολο της Κύπρου και χρησιμοποιήσουν την ενέργεια αυτή με ένα κοινό όραμα προς την κατεύθυνση της ειρήνης, θα κερδίσουν όλοι» είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου σε ειδική συνάντηση του Ατλαντικού Συμβουλίου, όπου μίλησε μαζί με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπαιντεν.

«Κανένας δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει την ενέργεια ως όπλο» είπε ο Τούρκος πρωθυπουργός. «Αν κάποιος θελήσει να εξασφαλίσει την ενέργεια για να επιβάλει την ειρήνη που θέλει, αυτό θα είναι το μεγαλύτερο χτύπημα στις διαπραγματεύσεις για την Κύπρο» πρόσθεσε.

«Ας χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια ως μέσο ειρήνης» τόνισε.
«Αν οι Ελληνοκύπριοι θελήσουν, μονοπωλώντας τις πηγές ενέργειας, να ξεκινήσουν διαγωνισμούς, σαν να τους ανήκουν όλες αυτές οι πηγές και θελήσουν να παρουσιάσουν τις εν λόγω πηγές, στις οποίες έχουν δικαίωμα και οι Τουρκοκύπριοι, στην παγκόσμια αγορά, τότε και εμείς θα κάνουμε έρευνες στο ίδιο μέρος, μαζί με τους Τουρκοκύπριους, κάνοντας χρήση του ιδίου δικαιώματος» συνέχισε ο Τούρκος πρωθυπουργός.

«Εάν ωστόσο καθίσουμε και συζητήσουμε την επανένωση του νησιού, τότε και η Κύπρος, όπως συνέβη και στο το Ιράκ, θα μετατραπεί σε ανερχόμενη χώρα και αυτός που ικανοποιηθεί περισσότερο απ” αυτό θα είναι η Τουρκία» σημείωσε.

«Αν χρειαστεί χρόνος για τις διαπραγματεύσεις, τότε η «ΤΔΒΚ» και η «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση» από κοινού μπορούν να ξεκινήσουν την εξόρυξη της ενέργειας και να τη χρησιμοποιήσουν για την ειρήνη. Η χώρα στην οποία μπορεί να φθάσει ευκολότερα το φυσικό αέριο, που θα εξορυχθεί γύρω από την Κύπρο, είναι η Τουρκία και η Τουρκία είναι η χώρα από την οποία θα μπορέσει να φθάσει στις διεθνείς αγορές» τόνισε ο Τούρκος πρωθυπουργός.

«Αυτό που δεν μπορεί να γίνει, είναι να μας πουν ότι η ανατολική Μεσόγειος είναι κλειστή για του Τούρκους και τους Τουρκοκυπρίους. Αυτό δεν γίνεται» τόνισε.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός ανέφερε και τη δυνατότητα κοινής χρήσης του νερού που θα έρθει σύντομα στην Κύπρο από τις ακτές της Ανατολίας. «Εμείς κατασκευάσαμε αγωγό μεταφοράς νερού από το Μαναβγκάτ στην Κύπρο. Ο τότε πρωθυπουργός και νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε δηλώσει «θα μοιραστούμε το νερό αυτό με τους Ελληνοκυπρίους»».

«Για μας το νερό είναι ιερό και θα πρέπει οι άνθρωποι να το μοιράζονται με όσους έχουν ανάγκη. Όταν εμείς σκεπτόμαστε να μοιραστούμε το νερό μας με το σύνολο του νησιού, δεν γίνεται η άλλη πλευρά, να λέει μονόπλευρα, να λέει ότι της ανήκουν οι πηγές φυσικού αερίου, που ανήκουν στο σύνολο του νησιού» είπε ακόμα ο κ. Νταβούτογλου.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός ανακοίνωσε επίσης ότι θα συζητήσει τις ιδέες αυτές, στην Αθήνα, με τον πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μεγάλος αριθμός όπλων κατεβαίνουν δύο μέρες τώρα από το αμερικανικό πλοίο Resolve, στο λιμάνι Λιμάκ της Αλεξανδρέτας 

Την ώρα που αρμόδιοι μιλάνε για ¨Πάτριοτ¨, ο βουλευτής του CHP Εντίμπογλου, ισχυρίζεται πως μεταφέρεται στρατιωτικό υλικό για την εκπαίδευση των αντιπολιτευόμενων της Συρίας.
Χτες το πρωί το αμερικανικό πλοίο Resolve, που προσέγγισε  το λιμάνι Λιμάκ της Αλεξανδρέτας, άρχισε να κατεβάζει τον δηλωμένο ως ¨αυτοκίνητα¨ φόρτο του.  Όταν όμως άρχισε να κατεβαίνει το φορτίο, μεταφέρθηκαν στο λιμάνι πολλές αστυνομικές δυνάμεις, ενώ οι πινακίδες και τα ονόματα των εταιριών των οχημάτων που μετέφεραν τον φόρτο ήταν καλυμένα. Μετά από αυτή την έκτακτη κατάσταση έγινε αντιληπτό πως δεν επρόκειτο για αυτοκίνητα αλλά για αμερικανικό στρατιωτικό υλικό, ενώ δεν έγινε κάποια ξεκάθαρη ανακοίνωση για το θέμα.

¨ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΕ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ¨
Στην δήλωση που έκανε στην εφημερίδα Sol ο βουλευτής Χατάι του CHP Μεχμέτ Αλή Εντίμπογλου που παρακολουθεί το θέμα είπε πως ¨Από χτες η είσοδος και έξοδος στο λιμάνι γίνονται υπό σφιχτό έλεγχο¨. Ο Εντίμπογλου περιέγραψε πως ΜΑΤ έχουν περικυκλώσει το λιμάνι και ότι από το πλοίο αντί για αυτοκίνητα, κατεβαίνουν πύραυλοι, ράμπες πυραύλων, βαριά όπλα και ξένοι στρατιωτικοί. Ο Εντίμπογλου ανέφερε πως παρά το ότι από χθες καταβάλλει προσπάθειες να μάθει την κατεύθυνση του φόρτου αυτού, δεν  μπόρεσε να αποσπάσει μια καθαρή απάντηση.

ΓΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ;
Ο Εντίμπογλου περιγράφει πως σήμερα επικοινώνησαν μαζί του αρμόδιοι που του είπαν πως επρόκειτο για ¨Πάτριοτ¨ και είπε :  ¨Μπορεί αυτό εν μέρει να είναι αληθές, δεν μπορώ να ξέρω. Αλλά είναι εντυπωσιακά αυτά τα έκτακτα μέτρα όπως η κάλυψη των πινακίδων και των εταιριών που μεταφέρουν τον φόρτο. Επίσης το γεγονός πως τα οχήματα πήραν τον δρόμο προς Οσμανίγιε οδηγεί στην σκέψη πως τμήμα αυτών των υλικών προορίζεται για εκπαίδευση-εξοπλισμό των ¨μετριοπαθών της αντιπολίτευσης¨. Θα συνεχίσω να παρακολουθώ το θέμα για να πάρω μια καθαρή απάντηση¨.

Σχ: Η τρίτη φωτογραφία λέει ¨στρατιωτικά οχήματα¨ και η τέταρτη δείχνει σκάφος του τουρκικού λιμενικού που είναι δίπλα στο αμερικανικό σκάφος. 





Πηγή "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι ελληνοτουρκικές αψιμαχίες στο Αιγαίο μπορεί να καταλήξουν σε ένοπλη εμπλοκή

Γράφει ο Χρήστος Μπότζιος
Πρέσβυς ε.τ.


Τουρκικά τηλεοπτικά δίκτυα, αλλά και ελληνικά, πρόβαλαν πρόσφατα εντυπωσιακή εικόνα τουρκικού υποβρυχίου το οποίο ήρθε αντιμέτωπο με ελληνικό πολεμικό σκάφος που είχε απομακρύνει τουρκικό αλιευτικό από την ελληνική θαλάσσια περιοχή.

Το περιστατικό, πραγματικό ή όχι, είναι ενδεικτικό του χαμηλού σημείου στο οποίο βρίσκονται σήμερα οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, αμφοτέρων μελών του ΝΑΤΟ, Και τούτο καθώς πλησιάζει η πραγματοποίηση του 3ου Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδος – Τουρκίας (Αθήνα 5-6 Δεκεμβρίου), το οποίο η ελληνική κυβέρνηση, υπό το φως των γεγονότων σε Κύπρο και Αιγαίο, θα ήταν καλύτερο να είχε αναβάλει.

Η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση στο Αιγαίο θα μπορούσε να συνοψισθεί ως εξής.
Η Ελλάδα υπερασπίζεται τον νησιωτικό και θαλάσσιο αιγαιακό χώρο της και τα κυριαρχικά δικαιώματα σε αυτόν, που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και από διμερείς και διεθνείς συμβάσεις.
Η Τουρκία, για λόγους γεωπολιτικούς καθώς και οικονομικών συμφερόντων, επιχειρεί να τα αμφισβητήσει. Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, όπως και τα Δωδεκάνησα, μαρτυρούν την παρουσία του ελληνικού στοιχείου εδώ και τέσσερις χιλιάδες χρόνια. Πρόσωπα – εμβλήματα της παγκόσμιας Ιστορίας κατάγονται από αυτά. Τα τουρκικά φύλα ήρθαν στην περιοχή ως κατακτητές χιλιετηρίδες μετά. Αποφύγανε να εγκατασταθούν στα νησιά είτε από φόβο γεωγραφικής απομόνωσης είτε επειδή τους ήταν ξένο το θαλάσσιο περιβάλλον.
Τα νησιά αυτά καταχωρήθηκαν στην Ελλάδα πρώτα με τη Συνθήκη του Λονδίνου και οριστικά με τη Συνθήκη του Λονδίνου και οριστικά με τη Συνθήκη της Λοζάνης το 1923.
Η Δωδεκάνησος, την οποία από το 1912 κατείχε η Ιταλία, ενσωματώθηκε στην Ελλάδα με τη Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Ελλάδας – Ιταλίας το 1947.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν η ηττημένη των Βαλκανικών πολέμων (1912 – 13), ενώ η διάδοχός της Τουρκία ήταν αμέτοχη στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Τούρκοι ιστορικοί, πολιτικοί και διπλωμάτες μέμφονται τις τότε ηγεσίες τους ότι δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν την υπαγωγή των νήσων του Ανατολικού Αιγαίου, καθώς και τα Δωδεκάνησα, στην Ελλάδα.

Την απώλεια αυτού του γεωπολιτικού πλεονεκτήματος, όπως και την αποκομιδή οφελών από την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, που είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν τον υποθαλάσσιο χώρο, προσπαθεί από το ’74 και μετά να ανατρέψει η Άγκυρα.
Σε αυτή τη λογική δεν έχει υπογράψει τις δύο βασικές διεθνείς Συνθήκες για το Δίκαιο της Θάλασσας (Γενεύης και Μοντέγκο Μπέι), ενώ υπαναχώρησε από τη συμφωνία Κ. Καραμανλή και Σ. Ντεμιρέλ για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όσον αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο.

Όσο οι πιθανότητες και οι δυνατότητες εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων αυξάνουν, σε συνδυασμό και με μία συνεργασία με Κύπρο και Ισραήλ, τόσο εντονότερη θα γίνεται η τουρκική παραβατικότητα.
Οι παρεμποδίσεις αεροσκαφών και αλιευτικών και οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο θα καθιστούν τα επεισόδια όλο και συχνότερα.
Από κάποιο τυχαίο γεγονός δεν πρέπει να αποκλεισθεί και πολεμική εμπλοκή.

Όσο η Άγκυρα δεν αλλάζει συμπεριφορά με σεβασμό του διεθνούς νόμου και των σχέσεων καλής γειτονίας, οι ελληνικές κυβερνήσεις πρέπει:

Α. Να αναπτύξουν έντονη διπλωματική δραστηριότητα σε διμερή και πολυμερή επίπεδο για σταθερή, διαρκή και εμπεριστατωμένη ενημέρωση συμμάχων και λοιπών χωρών για την τουρκική παραβατικότητα

Β. Να επιδιώξουν την απόκτηση και άλλων διεθνών ερεισμάτων με ανάπτυξη μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής

Γ. Να ενισχύσουν την αποτρεπτική ισχύ της εθνικής άμυνας

Δ. Να φροντίσουν για την εξύψωση του ηθικού φρονήματος του λαού και των Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο έχει τρωθεί από τα σκάνδαλα που συνδέονται με τα εξοπλιστικά προγράμματα, την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια.

Εξωτερική πολιτική και εθνική άμυνα θα πρέπει να πάνε χέρι-χέρι. Hand in hand, όπως έλεγε ο παλιός αμερικανός υπουργός Εξωτερικών John Foster Dulles.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Χωρίς πυξίδα, σε επικίνδυνη πορεία η εξωτερική πολιτική

Γράφει ο 
Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος

Την διαχρονική απογοήτευσή του για την ελληνική εξωτερική πολιτική εξέφρασε ο Ελληνοαμερικανός πρώην Πρέσβης των ΗΠΑ στο Κατάρ κ. Πάτρικ Ν. Θέρος σε πρόσφατη συνέντευξή του στο newgreektv.com. Στην συνέντευξή ο κ. Θέρος εκφράζει σιγουριά πως η Τουρκία υποβοηθά το Ισλαμικό Κράτος ενώ απαντά και στο ερώτημα γιατί το State Department φαίνεται κατά καιρούς να «αδειάζει» την Ελλάδα στα ελληνοτουρκικά θέματα.

Ο τέως πρέσβης των ΗΠΑ στην συνέντευξη του δικαιολογεί το «άδειασμα» με το «ότι ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών άγεται και φέρεται από την συγκυρία, όντας άτολμος να παραμείνει σταθερός στην όποια γραμμή αποφασιστεί.

Οι Τούρκοι έχουν μια ενιαία διπλωματία, η οποία είναι καλά μελετημένη εφαρμόζεται με καλή εκτέλεση και έχει διάρκεια. Αντίθετα η ελληνική διπλωματία πάσχει από το γεγονός ότι δεν υπάρχει. Η Ελλάδα δεν έχει μια εξωτερική πολιτική, η οποία μπορεί να πει ξεκάθαρα «να η πολιτική μας, να τα συμφέροντα του ελληνικού κράτους, και αυτή είναι η γραμμή που θα κρατήσουμε για τα επόμενα 50 χρόνια».

Οι ανωτέρω δηλώσεις του τέως πρέσβη των ΗΠΑ σε συνδυασμό με τις πρόσφατες ενέργειες του ΥΠΕΞ για την αντιμετώπιση της κρίσης στην κυπριακή ΑΟΖ που προκάλεσαν αντιδράσεις όχι μόνο από την αντιπολίτευση αλλά και από επιστημονικούς φορείς φέρνουν το θέμα της εφαρμοζόμενης εξωτερικής πολιτικής ξανά στην επικαιρότητα και την ανάγκη να απαντηθούν τα παρακάτω ερωτήματα.

Ποια είναι η εξωτερική πολιτική που εφαρμόζει το ΥΠΕΞ όταν η Τουρκία ζητά μόνο συναντήσεις και διάλογο για τις παραβάσεις –παραβιάσεις – υπερπτήσεις του FIR της ΑΟΖ του εθνικού εναερίου χώρου των χωρικών υδάτων και του ελληνικού εδάφους δημιουργώντας τετελεσμένα στους διεθνείς οργανισμούς;

Πόσο αποτελεσματική είναι αυτή η πολιτική όταν η πάγια θέση του τουρκικού ΥΠΕΞ είναι ότι η Ελλάδα είναι μόνο υπεύθυνη για την ένταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο και ότι δεν πρέπει να κυριαρχούν στην καθημερινή ατζέντα αυτά τα θέματα;

Δεν είναι δυνατόν να επιδεικνύουμε με καμάρι πόσο φιλικοί είμαστε απέναντι στη γείτονα χώρα όταν οι τουρκικές αμφισβητήσεις δημιουργούν τετελεσμένα στους Διεθνείς Οργανισμούς NATO, EE, IMO, ICAO, EUROCONTROL και δείχνουν ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα δικαιώματα της Ελλάδας επειδή κάποιοι στο ΥΠΕΞ δεν μπορούν να καταλάβουν ότι δεν μπορείς να κάνεις Εξωτερική Πολιτική εάν πρώτα δεν έχεις καταγεγραμμένη Εθνική Στρατηγική.

Ποια είναι η Εθνική Στρατηγική και πως επηρεάζει την Εξωτερική Πολιτική;

Με τον όρο Εθνική Στρατηγική εννοούμε την συνισταμένη των πολιτικών οικονομικών και άλλων δυνατοτήτων της χώρας σε καιρό ειρήνης και πολέμου με σκοπό την επίτευξη των εθνικών αντικειμενικών στόχων.

Η Πολιτική Εθνικής Άμυνας (ΠΕΑ) είναι τμήμα της Εθνικής Στρατηγικής και από αυτή απορρέει η Εθνική Στρατιωτική Στρατηγική. Επιδίωξη η ύπαρξη συμφωνημένης και καταγεγραμμένης θέσης όλων των πολιτικών δυνάμεων επί των μεγάλων θεμάτων πολιτικής εθνικού επιπέδου προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων και της ασφαλείας της Ελλάδας.

Αποκτάται έτσι μία σταθερή γραμμή πλεύσης για την εκάστοτε κυβέρνηση, χωρίς να την εγκλωβίζει από πλευράς τακτικής και μεθόδων που θα ακολουθήσει παρά μόνο στο ότι δεν θα μπορεί να ξεφύγει από την προσυμφωνημένη τηρητέα θέση.
Μία θέση, που θα οριοθετεί το κάθε μείζον εθνικό θέμα πέραν του οποίου ουδείς δικαιούται να προβαίνει σε διαπραγμάτευση πολύ περισσότερο σε παραχώρηση.

Η εθνική στρατηγική δεν ζητά να υποκαταστήσει την άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Αυτή είναι ένα συμφωνημένο γενικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί άνετα να κινείται η εξωτερική πολιτική, εφαρμόζουσα μεθόδους και τακτικές που κρίνει κατάλληλες και αποτελεσματικές για την επίτευξη των εθνικών στόχων, αυτών που η εθνική στρατηγική θα έχει προσδιορίσει.

Η εξωτερική πολιτική βοηθάται παρά εμποδίζεται από την ύπαρξη εθνικής στρατηγικής. Χρησιμοποιεί όλη την ποικιλία των μέσων της και ασφαλώς τη διπλωματία της, χωρίς περιορισμούς, προσπαθώντας βέβαια να μη ξεφύγει από τα γενικά πλαίσια της εθνικής στρατηγικής.

Τέλος προσδιορίζονται επίσης και ιεραρχούνται οι κίνδυνοι κατά της ασφαλείας, της ακεραιότητας και της απρόσκοπτης πορείας της χώρας και καταγράφονται τα μέσα και οι προσφορότεροι τρόποι αντιμετώπισής τους.

Είναι γνωστός σε όλους ο περίφημος, πριν από ορισμένα χρόνια, Rubik cube, ο κύβος με τα έξι χρώματα τα οποία ευθυγραμμιζόμενα στις πλευρές του, σχημάτιζαν διαφορετικό κάθε φορά σχήμα. Εάν τα χρώματα στις πλευρές του αντικατασταθούν με Ένοπλες Δυνάμεις – Εξωτερική Πολιτική –Οικονομία – Εμπορική Ναυτιλία – Απόδημος Ελληνισμός και Συμμαχίες, ο κύβος μετατρέπεται σε ένα Κύβο Εθνικής Ισχύος όπου και ανάλογα με την περίπτωση θα προκύπτει το σχήμα που κάνει την καλύτερη χρήση των ανωτέρω στοιχείων.

* O Χρήστος Κουτσογιαννόπουλος είναι Ανώτατος Αξιωματικός εν Αποστρατεία, ΜΑ Διεθνείς Σχέσεις και PhD, Επιχειρησιακή Οργάνωση


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Περικλής Νεάρχου
Πρέσβυς ε.τ.


Η αδράνεια και η επανάπαυση της Ελληνικής πλευράς επέτρεψε στην Άγκυρα να αποκτήσει πλεονεκτήματα στον συσχετισμό δυνάμεων, τα οποία χρησιμοποιεί σήμερα απροκάλυπτα για να προωθήσει τις γνωστές διεκδικήσεις της στην Κύπρο και το Αιγαίο.

Η υπόδειξη ότι πίσω από αυτή την εξέλιξη υπάρχει κάτι αναπόφευκτο, λόγω της ασυμμετρίας μεταξύ του μεγέθους και της οικονομίας των δύο χωρών, είναι μόνο εν μέρει ακριβές. Ο παράγων αυτός θα γίνει καταλυτικός σε μακροπρόθεσμη βάση, εάν δεν υπάρξει εθνική ανόρθωση από την ελληνική πλευρά και συνεχισθεί η σημερινή πορεία της φθίνουσας εθνικής παραγωγής και της ελλείψεως εθνικής στρατηγικής και ανεξάρτητης πολιτικής. Εάν συνεχισθεί, με άλλα λόγια, η σημερινή πορεία του εθνικού μαρασμού και της εθνικής παρακμής.

Η μικρότερη Ελλάδα είχε, μέχρι προσφάτως, ως σημαντικά πλεονεκτήματα το υψηλότερο οικονομικό επίπεδο, την παιδεία και την τεχνολογία. Η ανατροπή που έχει συντελεσθεί κατά τα τελευταία χρόνια στους τομείς αυτούς, έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από την αριθμητική υπεροχή που έχει επιτύχει η Άγκυρα στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.

Η Άγκυρα, σε αντίθεση με την Ελλάδα, πέτυχε να αξιοποιήσει τις μεγάλες αμυντικές δαπάνες για την ανάπτυξη μιάς εντυπωσιακής αμυντικής βιομηχανίας. Η τελευταία της παρέχει πολύ μεγάλο βαθμό αμυντικής επάρκειας, αλλά ταυτόχρονα βιομηχανική και τεχνολογική πρόοδο.

Το ίδιο, με κάποιες παραλλαγές, ισχύει για την οικονομία, την εθνική παραγωγή και την εθνική αναπτυξιακή στρατηγική. Οι πολιτικοί ιθύνοντες της Ελλάδας δεν αντελήφθησαν εγκαίρως πόσο δύσκολο αγώνισμα ήταν η ένταξη της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση και, ιδίως αργότερα, στην Ευρωζώνη. Η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ απαίτησε και επέβαλε τα Μεσογειακά Προγράμματα ως δείγμα μιας Ευρωπαϊκής πολιτικής συγκλίσεως και συνοχής. Οι επόμενες κυβερνήσεις, αγόμενες πολλές φορές από έναν νεόκοπο και κακώς νοούμενο ευρωπαϊσμό, εγκατέλειψαν σταδιακά την πολιτική αυτή. Συνέπλευσαν με πολιτικές που αντιμάχονταν ουσιαστικά τα Ελληνικά συμφέροντα. Τα πράγματα επιδεινώθηκαν με την παράλληλη προώθηση του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης ως θεσμικού οικονομικού καθεστώτος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Το καθεστώς αυτό είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια την ουσιαστική κατάργηση της Αρχής της Κοινοτικής προτιμήσεως.

Η εξέλιξη αυτή είχε και έχει ολέθριες συνέπειες στις λιγότερο αναπτυγμένες και λιγότερο ανταγωνιστικές χώρες – μέλη, όπως η Ελλάδα.

Ο ανταγωνισμός δεν περιορίζεται πλέον μεταξύ των χωρών – μελών. Εξελίσσεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πληγεί καίρια η εθνική παραγωγή της χώρας και να καταστούν ανέφικτες αρχές, όπως η προστασία της Ευρωπαϊκής παραγωγής, η σύγκλιση και η ανοχή αλλά ακόμη και η ίδια η πολιτική ενοποίηση, παρά την εισαγωγή του ευρώ, που είχε επισήμως ως στόχο να επιταχύνει την πολιτική ενοποίηση.

Πως μπορεί μία Ευρωπαϊκή χώρα να είναι αλληλέγγυα με τις άλλες, όταν είναι ανταγωνιστική με αυτές σε παγκόσμιο επίπεδο; Πώς μπορεί, με την ίδια λογική, να προωθήσει την κοινή ανάπτυξη;

Δεν είναι απορίας άξιον όταν βλέπουμε, επομένως, στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση την υπερίσχυση των πολιτικών λιτότητας, που εκφράζουν την έλλειψη μιας κοινής αναπτυξιακής πολιτικής και αλληλεγγύης.

Η Ελλάδα, κοντά στα άλλα ενδογενή προβλήματα που λειτουργούν ως τροχοπέδη στην ανάπτυξη και την πρόοδό της, βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη και με μία κατάσταση στην οποία δεν έχει τον έλεγχο της οικονομίας και της αγοράς της και είναι υποχρεωμένη να συμπλέει με κανόνες ακραίου νεοφιλελευθερισμού και παγκοσμιοποίησης.

Πώς θα διαμορφώσει, υπό τις συνθήκες αυτές, ένα εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο και μία εθνική αναπτυξιακή στρατηγική, που όλοι αναγνωρίζουν ότι έχει ανάγκη για να βγει από τη σημερινή καταχνιά και να ανοίξει μία νέα προοπτική;

Είναι ένα από τα βασικά ερωτήματα που αφορούν το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η χώρα και από το οποίο πρέπει να βγει το ταχύτερο δυνατόν, γιατί η βαθιά οικονομική κρίση είναι παράθυρο ευκαιρίας για την Άγκυρα, που καραδοκεί για να την εκμεταλλευθεί.

Η παιδεία και η τεχνολογία είναι ένα άλλο πεδίο, στο οποίο η Ελλάδα υποσκελίζεται επίσης επικίνδυνα από την Τουρκία κατά τα τελευταία χρόνια. Και στο πεδίο αυτό, η κακοδαιμονία που επικρατεί κατά τις τρεις τελευταίες δεκαετίες είναι αυτοδημιούργητη και έχει εκλεκτική συγγένεια με την κομματοκρατία της περιόδου αυτής. Είναι θλιβερό και εξοργιστικό να βλέπει κανείς έπειτα από τόσα χρόνια να συνεχίζεται η ίδια κατάσταση και η παιδεία να παραμένει υποβαθμισμένη και αποτελματωμένη.

Οι δομικοί αυτοί παράγοντες συντρέχουν στη διαμόρφωση των συσχετισμών, που αφορούν τα εθνικά θέματα της χώρας και της προοπτικής της, παράλληλα με τις ειδικότερες πολιτικές που αφορούν τα εξοπλιστικά προγράμματα, την ισορροπία δυνάμεων και την ανάπτυξη της εθνικής πολεμικής βιομηχανίας.

Κοντά σ’ αυτές, προσμετρούν, βεβαίως, καθοριστικά επίσης, η ανεξαρτησία της εξωτερικής πολιτικής, η έγκαιρη πρόνοια και η άσκηση μιας αποτελεσματικής εθνικής στρατηγικής. Προφανώς, η στρατηγική αυτή δεν ασκείται στο κενό. Λαμβάνει υπ’ όψιν συσχετισμούς, συμμαχίες και γεωπολιτικούς παράγοντες.

Τι πολιτική όμως είναι αυτή που φέρνει στην Αθήνα τον Τούρκο πρωθυπουργό και τη συνοδεία του, όταν η Άγκυρα επιδίδεται απροκάλυπτα σε έναν νέο Αττίλα στην Κυπριακή ΑΟΖ και απειλεί με casus belli εάν ανακηρυχθεί ΑΟΖ στο Αιγαίο;

Πώς θα παγιωθούν με αξιοπιστία οι περιφερειακές συμμαχίες της Ελλάδας, όταν υποσκάπτονται από τη μια μέρα στην άλλη, αντιφατικές πολιτικές;

Ποιο μήνυμα στέλνει η Ελλάδα προς έναν βασικό σύμμαχό της, τις ΗΠΑ, που υποστηρίζουν ότι η Τουρκία θα πρέπει να έχει «συμμετοχή» στα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου;
Σε ποιών την ΑΟΖ θα έχει συμμετοχή;

Η ακολουθούμενη από την Ελλάδα κατευναστική πολιτική δεν οδηγεί, δυστυχώς, σε αποτροπή. Αποθρασύνει, αντιθέτως, την Άγκυρα.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μία ανεξάρτητη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Πώς θα γίνει όμως αυτό από μία κυβέρνηση που βρίσκεται σε μία τέτοια κατάσταση και ασκεί μία τέτοια πολιτική;
Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει με αγωνία κάθε πολίτης που παρακολουθεί τους κινδύνους που διαγράφονται.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος 


Η εμπλοκή της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και το αδιέξοδο των ηγεμονικών οραμάτων των Ερντογάν-Νταβούτογλου ωθούν την Αγκυρα τους τελευταίους μήνες να προκαλεί εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο. Στον βαθμό που οι ΗΠΑ και η Αγκυρα θα βρουν μια συμβιβαστική φόρμουλα διαχείρισης των αντίθετων προτεραιοτήτων τους στην περιοχή με την αποφυγή περαιτέρω όξυνσης, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι θα επηρεάζεται αναλόγως η τουρκική πολιτική σε Αν. Μεσόγειο και Αιγαίο.

Σε κάθε περίπτωση η Τουρκία θα παραμένει απρόβλεπτη, καθώς δεν έχει βρει τον ρόλο που διεκδικεί στη Μέση Ανατολή, ενώ οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ είναι κλινικά νεκρές, με καμία από τις δύο πλευρές να μην αναλαμβάνει το κόστος να τις τερματίσει και επίσημα. Την ώρα λοιπόν που το καλύτερο που μπορεί να περιμένουν Αθήνα και Λευκωσία είναι μια πιο ελεγχόμενη στάση της Αγκύρας, τα σύννεφα του Ψυχρού Πολέμου μαζεύονται πάνω από τα Βαλκάνια με ορατό τον κίνδυνο σκληρής αντιπαράθεσης Μόσχας-Βερολίνου. Αν πιστέψουμε τα όσα είπε η Μέρκελ σε ομιλία της στο Σίδνεϊ και τα όσα έγραψε το Der Spiegel δύο μέρες μετά, η Ρωσία δεν απειλεί μόνον την Ουκρανία, τη Μολδαβία και τη Γεωργία, αλλά προσπαθεί να βραχυκυκλώσει και να διασπάσει την ΕΕ μέσω Βαλκανίων.

Με δεδομένη την αποτελμάτωση της ενταξιακής προοπτικής των Δυτικών Βαλκανίων, το καθεστώς πλήρους ένταξης δεύτερης κατηγορίας που βιώνουν Βουλγαρία και Ρουμανία, αλλά και τις εκκρεμότητες της διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας από το Κόσοβο μέχρι τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και την ΠΓΔΜ, δεν χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας για να ερμηνευθεί η επαναδραστηριοποίηση της Μόσχας στην περιοχή με σχέδια επενδύσεων στις υποδομές και στα δίκτυα μεταφοράς ενέργειας, που είναι βέβαια ο προθάλαμος της πολιτικής προσέγγισης.

Αν κάποιος που είναι δυσαρεστημένος από τις όποιες παροχές των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της ΕΕ, προσφεύγει στη Ρωσία ή διαπραγματεύεται εκβιαστικά το αντίτιμο από τη Δύση, τότε ανοίγει το κουτί της Πανδώρας για κάθε εθνικιστική και μειονοτική αλυτρωτική ατζέντα, η οποία θα έχει διευρυμένο περιθώριο ελιγμών ανάμεσα στην Ουάσιγκτον, τη Μόσχα και το Βερολίνο.

Τα παραπάνω είναι άκρως ανησυχητικά για τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας μας: Πρώτα εκφυλίστηκε σιγά σιγά για να καταρρεύσει με πάταγο τα δύο τελευταία χρόνια η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας, στο πλαίσιο της οποίας η Αθήνα επένδυε αν όχι την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών και του Κυπριακού αλλά τουλάχιστον ένα πλαίσιο αυτόματης αυτοσυγκράτησης της συμπεριφοράς της Αγκυρας.

Η ενταξιακή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων αλλά και η πραγματική σύγκλιση της Βουλγαρίας-Ρουμανίας έχουν από καιρό χάσει τη δυναμική τους: Συρρικνωμένη δυνατότητα και βούληση από μια ΕΕ-Ευρωζώνη στην εσωστρέφεια της κρίσης, και κυρίως καμιά προοπτική στήριξης πριν και μετά την ένταξη με προγράμματα και πακέτα ανάλογα με αυτά που εισέρρευσαν στον Νότο τη δεκαετία του '80.

Αν τα όσα είπε η Μέρκελ και έγραψε το Der Spiegel επιβεβαιωθούν, τότε τα Βαλκάνια -για να παραφράσουμε μια γνωστή φράση του Τσόρτσιλ- θα παραγάγουν περισσότερη αστάθεια από όση μπορούν να καταναλώσουν. Μετά την Ανατολή, τώρα και στον Βορρά οι γείτονες της Αθήνας εισέρχονται σε περίοδο παρατεταμένης αστάθειας με απρόβλεπτες παρενέργειες εντός και εκτός της περιοχής. Ανατολική Μεσόγειος και Νοτιοανατολική Ευρώπη τείνουν να αποτελέσουν ένα κοινό διαπεριφερειακό τόξο αστάθειας.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αποκαλυπτικό βιβλίο του Παύλου Αποστολίδη για τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες

Του Γιάννη Παλαιολόγου

Σε μια χώρα όπου η συνωμοσιολογία θεριεύει και όλοι αναζητούν τον «αθέατο ξένο δάκτυλο» που καθορίζει τις τύχες του ελληνισμού, είναι ιδιαίτερα χρήσιμη η νηφάλια αναδρομή στην ιστορική πορεία των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών που ξεδιπλώνεται στο βιβλίο «Μυστική Δράση: Υπηρεσίες Πληροφοριών στην Ελλάδα» του Παύλου Αποστολίδη (εκδόσεις Παπαζήση).

Ο Αποστολίδης, πρώην διπλωμάτης και διοικητής της ΕΥΠ στο διάστημα 1999-2004, γνωστός με το προσωνύμιο «ο λόρδος», εξηγεί στην εισαγωγή τι τον ώθησε στη συγγραφή του βιβλίου. Από δείγματα παλαιών εγγράφων που του έφερναν στελέχη της ΕΥΠ στο πλαίσιο της μικροφωτογράφισης του παλαιού Αρχείου της υπηρεσίας, μεταξύ των οποίων το πόρισμα της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης για τη δολοφονία Τσιγάντε, κινήθηκε το ενδιαφέρον του για την ιστορία των μυστικών υπηρεσιών: «Μου δημιουργήθηκε η σκέψη ότι θα άξιζε να ασχοληθώ με την ιστορία των πληροφοριών στην Ελλάδα, αντλώντας υλικό από το Αρχείο αλλά και κάνοντας μία έρευνα για το προ της ΚΥΠ παρελθόν των Υπηρεσιών Πληροφοριών. [...] Αποφάσισα να συγκεντρωθώ στις σημαντικότερες φάσεις της ελληνικής Ιστορίας, προσπαθώντας να διαπιστώσω τη συμβολή των πληροφοριών στη διαμόρφωσή τους».

ΚΥΠ και Κύπρος

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το μέρος του βιβλίου που αφορά τον ρόλο της ΚΥΠ στις μέρες μεταξύ του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου και της πρώτης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο - περίοδο κατά την οποία ο ίδιος ο συγγραφέας υπηρετούσε στη Μεγαλόνησο. Οπως γράφει ο κ. Αποστολίδης: «Με την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου η Εθνική Φρουρά διέκοψε για λίγες ώρες τις επικοινωνίες της ελληνικής πρεσβείας και του εκεί κλιμακίου της ΚΥΠ, με αποτέλεσμα η Κεντρική Υπηρεσία να ζητεί εναγωνίως πληροφορίες για τις εξελίξεις και να μέμφεται το κλιμάκιό της για πλημμελή εκτέλεση καθήκοντος».

Η απροθυμία της ηγεσίας της Εθνικής Φρουράς να ενημερώνει το τοπικό κλιμάκιο για τις εξελίξεις συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες. Παρόλα αυτά, ο κ.Αποστολίδης αφηγείται ότι η ΚΥΠ, από την επόμενη κιόλας ημέρα μετά το πραξικόπημα «άρχισε να μεταδίδει ιδιαίτερα ανησυχητικές πληροφορίες για τις τουρκικές προετοιμασίες εισβολής». Για παράδειγμα, ενημέρωσε την Αθήνα για εξελίξεις όπως «η μεταστάθμευση αεροσκαφών στο αεροδρόμιο της Αντάλειας», «η διαταγή της 39ης μεραρχίας προς τις μονάδες της να αναφέρουν ποια υλικά θα αφήσουν στα στρατόπεδά τους και ποια θα πάρουν στην Κύπρο», «η διαταγή του τουρκικού Αρχηγείου Χωροφυλακής προς τις Μονάδες του που θα συμμετάσχουν στην επιχείρηση κατά της Κύπρου, να ετοιμασθούν εντός 12ώρου», η μεταφορά 50 τόνων οπλισμού και πυρομαχικών για τις δυνάμεις απόβασης, η συγκρότηση αμφίβιας ταξιαρχίας στη Μερσίνη και η επιβίβαση του 50ού Τάγματος Πεζικού σε πλοία και ο εντοπισμός του στην Αλάτα.

Η εισβολή

Η τελευταία αυτή πληροφορία οδήγησε στην κλήση του σταθμάρχη Λευκωσίας Γ. Τσούμη στην Αθήνα, όπου είδε τον επικεφαλής της ΚΥΠ το πρωί της 19ης Ιουλίου. «Το απόγευμα της ίδιας μέρας πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στην ΚΥΠ που κατέληξε στην εκτίμηση ότι “ο Εχθρός δύναται από τούδε να εισβάλει εις Νήσον Κύπρον δια Δυνάμεως...υποστηριζόμενος..., αποβιβαζόμενος εις..., εφόσον οι πολιτικοστρατιωτικές συνθήκες το επιτρέψουν”» γράφει ο Αποστολίδης.
Παρόλα αυτά, «κατά τον Στρατηγό Μπονάνο [επικεφαλής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων], ο Αρχηγός της ΚΥΠ τον επισκέφθηκε δύο φορές τη 19η Ιουλίου και του έδωσε καθησυχαστικές πληροφορίες, όπως τα περί “συνήθων” ασκήσεων των Τούρκων!»
Στον επίλογο του βιβλίου, ο κ. Αποστολίδης θέτει το κρίσιμο ζήτημα του ελλείμματος σοβαρού διαλόγου για τις μυστικές υπηρεσίες και τον ρόλο τους στη χώρα μας. «Η συζήτηση για το πόσο αποτελεσματική Υπηρεσία θέλουμε δεν έχει γίνει στην Ελλάδα» γράφει. «Η αποτελεσματικότητα σχετίζεται, όχι όμως απόλυτα, με το εύρος των αρμοδιοτήτων, νομίμων ή μη. Γι’ αυτό και όσο λιγότερο δημοκρατικό είναι ένα κράτος, τόσο δυνατότερη Υπηρεσία Πληροφοριών έχει» - με την εξαίρεση (για διαφορετικούς λόγους στην κάθε περίπτωση) των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

«Η ΕΥΠ αποτελεί μέρος μιας αναποτελεσματικής Δημόσιας Διοίκησης, με όλες τις παθογένειές της» σημειώνει ο συγγραφέας. «Λόγω της ιδιαιτερότητας της αποστολής της έχει υποστεί μεγαλύτερες επεμβάσεις από κυβερνήσεις απ’ ό,τι το υπόλοιπο Δημόσιο. Παρ’ όλα αυτά έχει ευσυνείδητα στελέχη, τα οποία χρειάζονται ανάδειξη και ενθάρρυνση για να αποδώσουν έργο».

Προτεραιότητα στο έργο της ΕΥΠ, κατά τον πρώην διοικητή της, πρέπει να λάβει «η προστασία των κρατικών επικοινωνιών, μετά τις συνταρακτικές αποκαλύψεις του τεχνικού της αμερικανικής Υπηρεσίας NSA Edward Snowden σχετικά με την τεχνολογική πρόοδο που έχει σημειώσει η πρώην Υπηρεσία του και η αντίστοιχη βρετανική GCHQ στις μαζικές υποκλοπές επικοινωνιών και την πρόσβαση στα προσωπικά στοιχεία που αποθηκεύουν οι εταιρείες του Διαδικτύου». «Η πρόκληση είναι μεγάλη και απαιτεί ευρύτερη συνεργασία με άλλες Υπηρεσίες που έχουν τεχνογνωσία στον τομέα αυτό. Εκτός αν υιοθετήσουμε τη θέση ότι δεν έχουμε τίποτα να κρύψουμε!», καταλήγει.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η Τουρκία του διδύμου Ερντογάν - Νταβούτογλου είναι αποφασισμένη σε διεθνές επίπεδο να ακολουθήσει πολιτική η οποία θα στηρίζεται στην αμέριστη αλληλεγγύη μεταξύ μουσουλμανικών χωρών, σε βαθμό που τα έθνη, τα κράτη και τα σύνορα δεν θα έχουν καμία σημασία μπροστά στη μουσουλμανική ταυτότητα. Μάλιστα, αυτή τη δομική αλλαγή στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής, που συνιστά ταυτοχρόνως και γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό της Τουρκίας, τα ισλαμικά μυαλά της Αγκυρας τη συνδυάζουν με τον ηγετικό ρόλο που θα πρέπει να αναλάβει η Τουρκία στο σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου.

Απόδειξη αυτής της κορυφαίας αλλαγής είναι η δήλωση του Ερντογάν, σύμφωνα με την οποία την Αμερική την ανακάλυψαν οι μουσουλμάνοι και όχι κάποιος έθνος με μουσουλμανική πίστη 300 χρόνια πριν από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Η δήλωση αυτή έγινε για να αρχίσουν να νιώθουν όλοι οι μουσουλμάνοι υπεροχή έναντι των... απίστων, μια υπεροχή που την αποκτούν αυτοδικαίως επειδή πιστεύουν στη συγκεκριμένη θρησκεία και έχουν την εύνοια του Αλλάχ.

Αλλη μια απόδειξη είναι η κατωτέρω δήλωση που έκανε ο Ερντογάν κατά την επίσκεψή του στην Αλγερία:«Ολοι μαζί παρακολουθήσαμε με λύπη τη βάρβαρη επίθεση που έκανε το Ισραήλ στο τέμενος. Έχουμε την πολυτέλεια να πούμε "και τι μας νοιάζει εμάς"; Εχουμε τη δυνατότητα να πούμε "Δεν μας ενδιαφέρει το Παλαιστινιακό Ζήτημα"; Αυτή η επίθεση είναι μια επίθεση που έγινε στην Τουρκία. Μια επίθεση που έγινε και στην Αλγερία. Γιατί το Mescid-i Aksa δεν είναι των Παλαιστινίων, είναι το κοινό μας τέμενος, ένας από τους πιο ιερούς τόπους για όλους μας. Η εισβολή στο Mescid-i Aksa με τα βρομερά άρβυλά τους είναι σαν να έγινε στα δικά μας τεμένη. Θα πρέπει να δούμε όλα τα ζητήματα, από το Παλαιστινιακό μέχρι αυτά της Συρίας και της Αιγύπτου ως ένα ενιαίο σύνολο. Εμείς θέλουμε ειρήνη σ' αυτήν την περιοχή. Οταν αντιμετωπίζει πρόβλημα η Αλγερία, είναι σαν να το αντιμετωπίζουμε εμείς οι ίδιοι. Το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι θέμα αδελφοσύνης».

Ακριβώς αυτός ο τρόπος πολιτικής σκέψης, που βασίζεται στη θεωρία της θρησκευτικής ανωτερότητας και οδηγεί στον ρατσισμό και στις γενοκτονίες, ωθεί την Τουρκία στην εκβιαστική τακτική που ακολουθεί στο ζήτημα της Συρίας. Προσπαθεί να εκβιάσει τις ΗΠΑ να ανατρέψουν πρώτα τον Ασαντ και μετά να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του λεγόμενου Ι.Κ., τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι αν ανατραπεί ο Ασαντ, οι ισλαμιστές θα ελέγξουν σε χρόνο-ρεκόρ το σύνολο της επικράτειας της Συρίας, κάτι που επιδιώκει και η ίδια η Αγκυρα. Γιατί όλοι γνωρίζουν τους δεσμούς της Τουρκίας με το Ι.Κ. και την Αλ Κάιντα και όλοι υποπτεύονται ότι στο τέλος την περιοχή που διεκδικούν οι τζιχαντιστές θα τη θέσει υπό την επιρροή τους ο «μεγάλος μουσουλμανικός αδελφός», που είναι η Αγκυρα.

Αυτά προς γνώσιν και συμμόρφωσιν εκείνων, όπως ο κ. Richard Nathan Haass στην Ουάσινγκτον, που συνεχίζουν να θεωρούν την Τουρκία χώρα-μοντέλο στον ισλαμικό κόσμο, αλλά και εκείνων στην Αθήνα που προετοιμάζουν την ελληνοτουρκική σύνοδο κορυφής της 5-6 Δεκεμβρίου.

Πηγή εφημ. "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 

Η κατάσταση των διαπραγματεύσεων της Αθήνας με τους δανειστές περιγράφεται ως καταθλιπτική -και είναι-, καθώς οι απαιτήσεις των επικεφαλής της τρόικας συνιστούν πλέον ακραία ταπείνωση για την Ελλάδα, την κυβέρνηση και τον ελληνικό λαό. Η χώρα μας είναι αλυσοδεμένη στο Μνημόνιο και είναι μία πραγματικότητα που «φωνάζω» από τον Μάιο του 2010. Το μείζον θέμα ήταν να μην καταλήξει η Ελλάδα στα γρανάζια του μηχανισμού της ΕΕ και του ΔΝΤ. Από τη στιγμή που μπήκαν απερίσκεπτα οι υπογραφές, είναι αδύνατο να αλλάξει οτιδήποτε πριν δώσουν τη συγκατάθεσή τους οι δανειστές. 

Οι διαπραγματεύσεις διεξάγονται επίσης και υπό πολιτική πίεση, καθώς η κυβέρνηση βρίσκεται ενώπιον του πιθανού ενδεχομένου να εξαναγκαστεί να ανακοινώσει εκλογές, εάν δεν επιτευχθεί συναίνεση για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Η πιθανότητα αυτή αγχώνει τον πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του και λογικό είναι, αφού από τη μία στιγμή στην άλλη -και εφόσον οι δημοσκοπήσεις είναι αληθινές- θα απολέσουν την εξουσία και, σύμφωνα με τη δική τους λογική, οι προσπάθειες σωτηρίας της οικονομίας θα εγκαταλειφθούν. 

Είναι βεβαίως πεποίθησή μου, με βάση τα οικονομικά στοιχεία και τις διαθέσεις των δανειστών, ότι ο απεγκλωβισμός από το Μνημόνιο δεν πρόκειται να επιτευχθεί χωρίς τη συνεργασία των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ. Και δεν σας κρύβω ότι ακούω βερεσέ τις κορώνες για σκίσιμο των Μνημονίων, διότι απλώς δεν γίνονται έτσι τα πράγματα. 

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα και εφόσον συνεχιστούν οι εκβιαστικές απαιτήσεις των δανειστών -και ιδιαίτερα των ύπουλων Ευρωπαίων- αναρωτήθηκα μήπως είναι καλύτερα να παγώσουν όλες οι διαδικασίες και να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση μετά την προεδρική εκλογή. 

Εάν βρεθούν οι 180 θα συνεχίσει η σημερινή κυβέρνηση τις συζητήσεις, διαφορετικά ας αναλάβουν οι «σύντροφοι» του ΣΥΡΙΖΑ να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Και εκφράζω πραγματικά την ελπίδα να έχει κάνει τα «κουμάντα» του ο κ. Τσίπρας και να έχει τη λύση όταν οι εκπρόσωποι των δανειστών δείξουν την ίδια συμπεριφορά που επιδεικνύουν σήμερα. Και με τα σημερινά δεδομένα δεν έχουμε την παραμικρή ένδειξη ότι θα τον περιμένουν μετά βαΐων και κλάδων... Η λύση στο μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι «δουλειά» ενός κόμματος ή μίας παράταξης. Απαιτεί συναίνεση, η οποία φοβάμαι πως στο τέλος θα επιβληθεί από τους δανειστές...,

Πηγή
Το μοντάζ είναι από το "Γρέκι"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς 

Αντιγράφω από ένα μικρό βιβλίο του Γιάννη Πατίλη, με τίτλο «Ελληνικά και Ιστορική Ορθογραφία στην Πλανητική Εποχή», που πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχώς, λόγω κρίσης, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων).

«Το 1930, στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραφε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολειά, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδειχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”.

»Οσοι είμαστε σήμερα εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά πως το λατινικό αλφάβητο είναι ήδη εδώ, στα σχολειά μας. Αυτό όμως που αστόχαστα παραγνωρίζουμε είναι, πως αυτή τη φορά το λατινικό αλφάβητο, ως φορέας της φωνητικής γραφής, δεν έρχεται από τα πάνω, από κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτική εκπαιδευτική πολιτική ή από τις ελίτ των διανοουμένων, τον κ. Γληνό ας πούμε ή τον κ. Φιλήντα, και άλλες σοβαρές μορφές του πρώιμου διαφωτισμού μας, που υποστήριζαν την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ο Γιάννης Βηλαράς ή ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

»Τώρα το λατινικό αλφάβητο έρχεται κατευθείαν από τα κάτω, από τη νεολαία, η οποία το χρησιμοποιεί ανεπίσημα παντού, από τα κινητά τηλέφωνα ώς το διαδίκτυο, πράγμα που του δίνει την οικειότητα και το ψυχικό προβάδισμα, την όλη ψυχοπνευματική επένδυση μ’ άλλα λόγια, την οποία στερείται, όχι μόνο στη συνείδηση των μαθητών αλλά και μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, το ίδιο το κουτσουρεμένο με το μονοτονικό επίσημο και γι’ αυτό “καταναγκαστικό” σύστημα της σχολικής ιστορικής ορθογραφίας. Μια τέτοια ψυχολογικής τάξεως διαφορά δεν ήταν που οδήγησε σταδιακά στην πλήρη κατίσχυση της κοινής ομιλούμενης απέναντι στην γραπτή καθαρεύουσα;

»Τι ελπίδες έχει λοιπόν να επιζήσει το επίσημο σύστημα της ιστορικής ορθογραφίας, όταν το λατινόγραπτο μήνυμα που στέλνω στο κορίτσι μου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με το κινητό μετράει, ως τρόπος γλωσσικής έκφρασης των πιο κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολύ περισσότερο από τις ανούσιες σαχλαμάρες που θα πρέπει να γράψω την επομένη στο σχολείο;

»Αυτή λοιπόν η εκ των κάτω κίνηση αποδόμησης της γραπτής παράδοσης των ελληνικών, η οποία συνεπικουρείται από την παρδαλή ημι-αγγλόφωνη εικόνα των “Free Press”, πραγματοποιεί το καθυστερημένο ραντεβού με την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας... Με την επιβολή του μονοτονικού έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα, το μονοτονικό αποδεικνύεται ένα απλώς μεταβατικό στάδιο ώς την πλήρη κατάργηση των τόνων. Και μετά το ατονικό, συνέπεια φυσική των αρχών που υπαγόρευσαν το μονοτονικό (αρχών μιας “ιδεολογίας της ευκολίας”, όπως έλεγε ο Αγγελος Ελεφάντης) θα είναι η παραδοχή της φωνητικής γραφής (“όλι ι άνθροπι ίδιι ίνε”), δηλαδή στην ουσία η διάλυση της ελληνικής γλώσσας εις τα εξ ων συνετέθη».

Η νύχτα της 11.1.1982 μοιάζει να έκρινε αμετάτρεπτα τις προοπτικές του Ελληνισμού: Η Βουλή συζητούσε νομοσχέδιο «περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια», όταν, αιφνιδιαστικά, μετά τα μεσάνυχτα, εισάγεται τροπολογία με αντικείμενο την επιβολή του μονοτονικού στην εκπαίδευση. Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση (Ν.Δ.) διαμαρτύρεται που ένα «μέγα θέμα» έρχεται για να εγκριθεί ως δευτερεύουσα, ήσσονος σημασίας προσθήκη σε άσχετο νομοσχέδιο, σε μεταμεσονύκτιες ώρες. Και αποχωρεί από την αίθουσα, χωρίς να δώσει έστω την ελάχιστη μάχη «επί της ουσίας». Το μονοτονικό επιβάλλεται με την ψήφο τριάντα παρόντων κυβερνητικών βουλευτών.

Να γεννιέσαι σε μια γλώσσα που μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, και τα τελευταία δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια εξασφαλίζει την ιστορική και λειτουργική της συνέχεια χάρη στην πολυτονική γραφή της (δεν υπήρχαν τόνοι στα αρχαία ελληνικά, απλούστατα, επειδή σώζονταν στην προφορική εκφορά τους), να σου έχει χαριστεί μια τέτοια γλώσσα, είναι δώρο ζωής και χάρισμα ποιότητας της ζωής από τα σπανιότερα που μπορεί να χαριστούν σε άνθρωπο. Οποιος συλλαμβάνει το ιλιγγιώδες μέγεθος του προνομίου, καταλαβαίνει ότι η άρνησή του για χάρη μιας φτηνιάρικης χρησιμοθηρίας («για να μην καταταλαιπωρούνται τα παιδιά στο σχολείο» ή «για να έχει όφελος η εθνική οικονομία»), φανερώνει κριτήρια ωμού πρωτογονισμού, βαρβαρικής ολιγόνοιας.

Πολύ ρεαλιστικά και ψύχραιμα, χωρίς συναισθηματισμούς ή ψυχολογικές εμμονές, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η επιβολή του μονοτονικού είναι στην ιστορία των Ελλήνων μια καταστροφή, ασύγκριτα ολεθριότερη από τη Μικρασιατική. Στη Μικρασιατική Καταστροφή χάθηκαν πανάρχαιες κοιτίδες του Ελληνισμού, χάθηκε η κοσμοπολίτικη αρχοντιά του, η συνείδηση ότι η ελληνικότητα είναι πολιτισμός, δηλαδή «τρόπος» βίου, όχι υπηκοότητα βαλκανικού επαρχιωτισμού. Ομως δεν χάθηκε η συνέχεια της γλώσσας του, που είναι και έμπρακτη συνέχεια της ιστορικής του συνείδησης, της ένσαρκης στον γραπτό λόγο συνέχειας του ελληνικού «τρόπου».

Το μονοτονικό κατάργησε τη σημειογραφία που συνέδεε την αρχαιοελληνική φωνητική «προσωδία» με τη γραπτή αποτύπωσή της και καθιστούσε ενιαία την ελληνική γλώσσα από τον Ομηρο ώς σήμερα. Διέρρηξε τη συνέχεια της γραπτής σημαντικής των σημασιών: Η μονοτονική γραφή της διατύπωσης του Αριστοτέλη «το ον η ον» δεν έχει κανένα νόημα, δεν είναι καν γλώσσα. Για να κατανοήσει, τώρα πια, ένας Ελλαδίτης τα κείμενα της κλασικής αρχαιότητας ή της «κοινής» ελληνικής (ή τον Παπαδιαμάντη, τον Ροΐδη, το «Τη υπερμάχω»), πρέπει να εισαχθεί εξ υπαρχής στη γραπτή σημαντική μιας άλλης γλωσσικής λογικής (σύνταξης, γραμματικής, ετυμολογίας) – σε μιαν άλλη, ξένη γι’ αυτόν γλώσσα.

Αντιδράσεις θεσμικών φορέων ή οργανωμένων κοινωνικών ομάδων για την γκανγκστερική επιβολή του μονοτονικού δεν υπήρξαν. Από τη μεταγενέστερη πολιτική της συμπεριφορά η Ν.Δ., όταν έγινε η ίδια κυβέρνηση, απέδειξε στην πράξη ότι συνέπλεε απολύτως με τους αυτουργούς του ιστορικού κακουργήματος. Η Ακαδημία Αθηνών δεν έκλεισε τις πύλες της διακηρύσσοντας ότι δεν έχει πια λόγο να υπάρχει μετά το ηροστράτειο πραξικόπημα.

Καμιά πανεπιστημιακή σύγκλητος δεν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη, καμιά Φιλοσοφική Σχολή δεν έκλεισε, δεν είπαν λέξη οι εταιρείες φιλολόγων, οι δικαστές, οι δικηγορικοί σύλλογοι, η Ιερά Σύνοδος, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ. Η Ελλάδα ήταν πανέτοιμη για τον γλωσσικό αφελληνισμό της, είχε πια ταυτίσει την «πρόοδο» και τον «εκσυγχρονισμό» με την αποθέωση της χρησιμότητας, της ευκολίας, της καταναλωτικής ευχέρειας.

Κάθε κομματική επιλογή μας σήμερα είναι παγιδευμένη στον ίδιο αφελληνισμό.

Πηγή

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Είναι φανερό πως δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης ή μάντης, για να κατανοήσει πως τα πράγματα έχουν φτάσει πλέον στην τελική φάση και πως η μεγάλη «θύελλα», παραμονές της ιστορικής, όπως χαρακτηρίστηκε, επίσκεψης του Πάπα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, επέρχεται με όλες τις συνέπειες που θα έχει σε ολόκληρο το ελληνορθόδοξο ποίμνιο αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ήδη οι τελευταίες δηλώσεις του Πατριάρχη έχουν ξεκαθαρίσει την κατάσταση και οι προθέσεις του έχουν πλέον εκδηλωθεί χωρίς κανένα πρόσχημα και χωρίς κανένα δισταγμό. Ακόμα και αν σε αυτή την συνάντηση, (και αυτό είναι εκτός απροόπτου το πιο πιθανό), δεν τεθεί επίσημα ο στόχος της ένωσης, είναι φανερό πως τα θεμέλια έχουν τεθεί και δεν παραμένει παρά ο χρόνος υλοποίησης του «οικοδομήματος» που κάποιοι επιδιώκουν να ολοκληρωθεί με την αναγγελθείσα πανορθόδοξη σύνοδο για το 2016.

Είναι αλήθεια πως ζούμε όλοι μας, είτε το έχουμε αντιληφθεί είτε όχι, πολύ ιστορικές στιγμές. Το ζήτημα πια δεν είναι να κατανοήσει κανείς τι επέρχεται και τι εξελίξεις δρομολογούνται από αυτή την συνάντηση στο Φανάρι, αλλά το τι θα επακολουθήσει, το πώς θα εξελιχτεί η οικουμενιστική κίνηση και κυρίως τι συνέπειες θα έχει σε ένα ποίμνιο ουσιαστικά έρμαιο των περιστάσεων.
Η αλήθεια είναι πως το τι θα γίνει δεν εξαρτάται από όλους όσους παρακολουθούν τις εξελίξεις, αφού αυτές έχουν προκαθοριστεί, αλλά το ποιες είναι οι θέσεις και οι ευθύνες όλων μας και το πώς θα δεχτούμε αυτό το «ιστορικό γεγονός», δηλαδή την προτιθέμενη ένωση των «εκκλησιών», μια εξέλιξη που ανατρέπει εκ θεμελίων όλα τα μέχρι σήμερα σταθερά και δογματικά δεδομένα που καθόριζαν την ελληνορθόδοξη πίστη και την ελληνορθόδοξη λατρεία στην ιστορία και στο σήμερα.

Όσοι νομίζουν και το υποστηρίζουν δημόσια πως αυτά δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν, μάλλον έχουν λανθασμένη άποψη από το τι είναι η εκκλησία και κυρίως ποιες είναι οι ευθύνες όλων μας. Αντί να παραθέτουν διάφορα θεολογικά επιχειρήματα αποπροσανατολισμού, θα ήταν καλύτερα να διαβάσουν ξανά και μόνο αυτό που αναφέρει ο Vladimir Lossky στο εξαίρετο έργο του, «Η Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας»:
«Η Εκκλησία είναι καθολική εις πάντα τα μέρη αυτής. Έκαστον των μελών της, όχι μόνον ο κληρικός αλλά και πας λαϊκός, καλείται να ομολογεί και να υπερασπίζει την αλήθειαν της παραδόσεως και να αντιτάσσεται και προς αυτούς ακόμη τους Επισκόπους εάν ούτοι πίπτουν εις αίρεσιν».
Κανείς σήμερα δεν μπορεί να είναι ούτε τυφλός ούτε κωφάλαλος.
Πνευματικοί πατέρες που καθοδηγούν εκατοντάδες πιστούς, έχουν την μεγίστη ευθύνη για όσα συμβαίνουν χωρίς να προβάλλουν, όντας οι ίδιοι φυγόδικοι, καμία αντίδραση.
Ποιμένες (ευτυχώς όχι όλοι), που ποιμαίνουν μεγάλα ποίμνια, έχουν τεράστια ευθύνη γιατί δεν ενημερώνουν το ποίμνιο στα όσα επέρχονται και το χειρότερο, δίνουν την εικόνα πως όλα βαίνουν καλώς. Ελληνορθόδοξα ιδρύματα που έχουν ιδρυθεί για τη προστασία της Ορθοδοξίας, αδιαφορούν, (ευτυχώς όχι όλα), για την λεηλασία της από αυτούς ακριβώς που τάχτηκαν να την εκπροσωπήσουν και ασχολούνται με αποπροσανατολιστικές ανθρωπιστικές δραστηριότητες.
Ο μη συνειδητοποιημένος Χριστιανός προτιμά την «κάλυψιν», την «απόκρυψιν» και την «παραλαγήν». Έτσι τον λόγο λαμβάνουν τα «παραπετάσματα καπνού», που μεταφράζονται επί της θεωρίας και κυρίως επί της «πράξεως», ως «εμείς είναι αδύνατον να κάνουμε κάτι», ή, «θα μιλήσει ο Θεός» και επίσης το εντελώς εξοργιστικό, «οι εποχές είναι πάντοτε οι ίδιες και αυτά συνέβαιναν πάντοτε» και άλλα συναφή. Μάλιστα υπάρχουν και ορισμένοι οι οποίοι θεωρούν τον επιβεβλημένο έλεγχο σαν κατηγορία, κατάκριση, κλπ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς για όλους αυτούς, τα γεγονότα έρχονται σαν «χείμαρρος». Κανείς μας δεν θα μπορέσει να συνεχίσει να κρύβεται και να καλύπτεται από θελογίζουσες υπεκφυγές.
Στο Βυζάντιο, όπως μας τονίζει με έμφαση ο κορυφαίος βυζαντινολόγος, Στήβεν Ράνστιμαν, στο μνημειώδες έργο του, «Η Βυζαντινή Θεοκρατία»:
«Ο σεβασμός για την θεϊκή εξουσία του Αυτοκράτορα ή του Πατριάρχη δεν εμπόδιζε τους Βυζαντινούς να ξεσηκώνονται σε επανάσταση εναντίον ενός ανθρώπου που τον θεωρούσαν ανάξιο για μια τέτοια θέση».
Ο δε Πάτερ Παΐσιος μας άφησε παρακαταθήκη ότι,
«Το ορθόδοξο πνεύμα είναι να λέει και να καταχωρεί ο καθένας την γνώμη του όχι να μην μιλεί γιατί φοβάται, ή να κολακεύει για να τα έχει καλά με τον αρχιεπίσκοπο ή με τον ηγούμενο», (από Πάτερ Παΐσιος ο αγιορείτης, Τόμος Α).
Τέλος ο Άγιος Σεραφείμ Ρόουζ μας αναφέρει μέσα από το εξαιρετικά προφητικό, (1975), βιβλίο του «Η Ορθοδοξία και η θρησκεία του μέλλοντος», πως,
«Ορθόδοξοι θεολόγοι και άλλα επίσημα Ορθόδοξα σωματεία διεξάγουν διαλόγους με Ρωμαιοκαθολικούς και Προτεστάντες και εκδίδουν κοινά ανακοινωθέντα με θέματα όπως η Θεία Ευχαριστία, η πνευματικότητα και τα παρόμοια, χωρίς καν να πληροφορούν τους ετεροδόξους ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Εκκλησία του Χριστού στην οποία όλοι είναι προσκεκλημένοι, ότι μόνο τα δικά Της Μυστήρια είναι χορηγοί χάριτος, ότι η Ορθόδοξη πνευματικότητα μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από αυτούς που την ξέρουν εμπειρικά μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησιά ότι όλοι αυτοί οι διάλογοι και τα κοινά ανακοινωθέντα είναι μια ακαδημαϊκή, συμβατική καρικατούρα της γνήσιας συνομιλίας, μιας συνομιλίας που έχει σκοπό την σωτηρία των ψυχών. Δεν υπάρχει όριο στην προδοσία, την νόθευση και την αυτοκαταστροφή της Ορθοδοξίας;».
Και να κλείσουμε χωρίς να είμαστε ούτε πανεπιστημιακοί θεολόγοι, ούτε θεολογίζοντες εκ του ασφαλούς, (δυστυχώς στους δύσκολους καιρούς μας έχουμε «πλημμυρίσει» από δαύτους που συνεχώς ομιλούν χωρίς να λένε τίποτα), παρά μονάχα όντας ανάξιοι, αγωνιούντες για όλες αυτές τις εξελίξεις, την «Β΄ Κορινθ. 6:14-17», που αναφέρει:
«Να μη συνδέεστε με του απίστους γιατί τι σχέση έχει η δικαιοσύνη με την ανομία;
Ή τι επικοινωνία μπορεί να έχει το φως με το σκοτάδι;
Μπορεί να υπάρχει συμφωνία μεταξύ του Χριστού και του Βελιάλ;
Ή τι κοινό έχει ο πιστός με τον άπιστο ;…Γι αυτό φύγετε από μέσα από αυτούς και χωριστείτε λέγει ο Κύριος».

Αλήθεια τι δέον γενέσθαι;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Τίποτα δεν θα μείνει όρθιο από τον σημερινό κομματικό χάρτη μόλις γίνουν οι επόμενες βου­λευ­τικές εκλογές, ενώ τα αποτελέσματά τους θα πυροδοτή­σουν κρίσεις σε πολλά κόμματα

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Μυρίζει μπαρούτι η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί πατούν ανελέητα στον λαιμό την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου. Απαιτούν τα πάντα. Αδιαφορούν παντελώς για το βαρύτατο πολιτικό κόστος που θα κληθούν να καταβάλουν οι σύμμαχοί τους στην Ελλάδα, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, εξαιτίας της πολιτικής που τους υπαγορεύουν. Δείχνουν να ενδιαφέρονται να αρπάξουν όσο περισσότερα μπορέσουν από την κυβέρνηση παρά να βοηθήσουν την πολιτική επιβίωση αυτής της κυβέρνησης.

Εκβιάζουν ωμά. Απειλούν ευθέως ότι αν στις 31 Δεκεμβρίου η Ελλάδα δεν έχει υπαχθεί σε κάποιου τύπου μνημονιακό καθεστώς, από 1ης Ιανουαρίου η ΕΚΤ θα αρνείται να παίρνει ελληνικά κρατικά ομόλογα από τις ελληνικές τράπεζες για να τις χρηματοδοτεί! Αν δηλαδή η κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ δεν κάνει όλα όσα απαιτούν, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα καταρρεύσει όταν αποφασίσει το Βερολίνο! 

Εκβιάζει και το ΔΝΤ. Από την Ουάσιγκτον διαμηνύουν ότι δεν θα επιτρέψουν να επιστρέψει η τρόικα στην Αθήνα, αν υπάρχει έστω και η ελάχιστη πιθανότητα αποτυχίας. Η τρόικα δηλαδή θα έρθει μόνο αφού η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου έχει προηγουμένως υποκύψει σε όλες ανεξαιρέτως τις απαιτήσεις των δανειστών. Ανατροπές στο σκηνικό της πολιτικής ζωής και στους συσχετισμούς των κομμάτων συνεπιφέρουν όλα αυτά. Τίποτα δεν θα μείνει όρθιο από τον σημερινό κομματικό χάρτη μόλις γίνουν οι επόμενες βουλευτικές εκλογές. Χώρια που τα αποτελέσματα των εκλογών θα πυροδοτήσουν εσωτερικές κρίσεις σε πολλά κόμματα. Θα μαίνονται οι μάχες εξουσίας σε πολλά από τα σημερινά κόμματα. Κάποια από αυτά θα διαλυθούν. Αλλα θα διεκδικήσουν να πάρουν τη θέση τους στην πολιτική ζωή και πρωτίστως να πάρουν τους ψηφοφόρους τους! Θα ζήσουμε πολύ σύντομα ριζικές πολιτικές ανακατατάξεις.

Ναυάγιο το ΠΑΣΟΚ λόγω της πολιτικής της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου που συνειδητά έφερε το επονείδιστο μνημονιακό καθεστώς, αλλά και εξαιτίας της ακόμη πιο μνημονιακής πολιτικής της συγκυβέρνησης με τη Δεξιά επί προεδρίας Ευάγγελου Βενιζέλου. Θα συνιστούσε τρομερή έκπληξη αν το ποσοστό του δεν πέσει πλέον στις εκλογές σε μονοψήφιο αριθμό. Αν όντως πέσει τόσο χαμηλά, θα ξεσπάσει αναπότρεπτα διαλυτική εσωκομματική διαπάλη για το ποιος θα ηγηθεί του κόμματος. Η παταγωδώς αποτυχημένη συνάντηση Ευ. Βενιζέλου - Γ. Παπανδρέου προοιωνίζεται το ζοφερό μέλλον που το περιμένει. 

Εις τόπον χλοερόν έχει ήδη αποδημήσει κοινοβουλευτικά η ΔΗΜΑΡ, η οποία είχε πάρει 6,26% στις εκλογές του Ιουνίου 2012. Μόνο με θαύμα μπορούν πλέον να διασωθούν οι ΑΝΕΛ και να μπουν στη Βουλή, οι οποίοι είχαν πάρει 7,51%. Θα διασφαλίσει άραγε την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίου κόμματος η άσκηση της εξουσίας, όπου το κάθε στέλεχος έχει και δική του γραμμή; Αυτά και αμέτρητα άλλα ερωτήματα θα τεθούν επί τάπητος πολύ σύντομα, ίσως και στους επόμενους τρεις μήνες, αν η κυβέρνηση αποτύχει να μαζέψει 180 βουλευτές. 

Η κυβέρνηση χάνει φίλους σε όλους τους τομείς. Χάνει μαζικά όλο και περισσότερους ψηφοφόρους. Χάνει σταδιακά όλο και περισσότερους οικονομικά ισχυρούς παράγοντες, αρκετοί από τους οποίους παρατηρούμε να αποστασιοποιούνται σε κάποιο βαθμό. Χάνοντας όμως τον λαό και χωρίς την ελίτ της χώρας να τη στηρίζει ομόφωνα και αποφασιστικά, χάνει και τους ξένους υποστηρικτές της, όπως δείχνει η κάθε άλλο παρά φιλική στάση της Γερμανίας εσχάτως. Οι ελπίδες πολιτικής επιβίωσής της μειώνονται, επομένως...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ξεσήκωσε συνέδρους και μέλη ο Παύλος Χαϊκάλης με ένα πύρινο λόγο στο συνέδριο των ΑΝΕΛ!

Ο κ. Χαϊκάλης Ξεκίνησε την ομιλία του θέτοντας τις κόκκινες γραμμές λέγοντας «η Ιδρυτική μας διακήρυξη είναι το συμφέρον του Ελληνικού λαού και κανείς δεν μπορει να το αμφισβητήσει αυτό» 

Λίγο πριν κλείσει απευθυνόμενος προς τον πρόεδρο των Ανεξαρτήτων Ελληνων Πάνο Καμμένο είπε «Διαφωνώ μαζί σου Πρόεδρε» και κάνοντας μια παύση συνέχισε
«Στον "Ενικο" είπες ότι ο Καραμανλής είναι εθνικό κεφάλαιο, υποτιμάς τον εαυτό σου πρόεδρε, εσύ είσαι το Εθνικό Κεφάλαιο, εσύ δεν ψήφισες μνημόνια, εσύ αντιστάθηκες από την αρχή. Πρέπει να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με το παρελθόν και να κοιτάξουμε μπροστά» 
ξεσηκώνοντας την κατάμεστη αίθουσα και παρευρισκόμενοι τον χειροκροτούσαν όρθιοι για αρκετά λεπτά επευφημώντας τον.


Αυγερινού Χατζηχρυσού


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι υπουργοί, οι Αρχηγοί, οι γενικοί γραμματείς και οι… φαρισαίοι – αρμόδιοι δεν πήραν χαμπάρι για τους εξοπλισμούς; Τους τροχονόμους έκαναν;

Προφανώς μας περνάνε για αφελείς, για χαχόλους. Νομίζουν πως καταπίνουμε ό,τι μας σερβίρουν. Πως ο κόσμος τρώει κουτόχορτο… Θέλει, όμως, πολλούς από αυτούς που νομίζουν ότι κυβερνούν, ενώ άλλοι τους χτυπάνε το ντέφι… Και όταν τους κάνουν τη δουλειά, παίρνοντας το κατιτίς τους, τους ρίχνουν στα… σκυλιά.

Το έργο το βλέπουμε τώρα με τον Καρατζαφέρη. Τελείωσε… Κάπου, κάποιους ενόχλησε, ή πήγε να παίξει παιχνίδια με αντιπάλους ή δεν ήταν εντάξει στις συμφωνίες. Και τον κρέμασαν στο τσιγκέλι.
Ξαφνικά ανακάλυψαν όταν έχει offshore, ότι έχει βγάλει έξω, σούμα, καμιά 25αριά εκατομμύρια ευρώ, πέρα από τα 50 και πάνω σπιτάκια και άλλα ακίνητα.
Μόλις προχθές η βουλευτής των ΑΝΕΛ ανακάλυψε μία ακόμη… εξωχώρια εταιρεία.
Αυτοί οι ελεγκτές που χρυσοπληρώνονται από τη Βουλή τόσα χρόνια, τι κάνουν; Πώς δεν πήραν χαμπάρι το πάρτι που είχε στήσει ο Γιώργαρος; Εκτός κι αν ήταν πιασμένοι όλοι μαζί, χέρι – χέρι…

Τη δουλειά του έκανε ο Καρατζαφέρης. Από κει που ήταν στους δρόμους με μια φορητή κάμερα, με την TV Press, και πουλούσε κασέτες σε δεξιούς με τα έργα και τις ημέρες των ΠΑΣΟΚων, βρέθηκε στα ρετιρέ…
Τώρα, όμως, ήρθαν τα δύσκολα…
Και όπως έχουμε ξαναγράψει, έκαστος κατά τα έργα του…
Και όπως φαίνεται, άφησε πολλά ίχνη…
Βλέπουμε εδώ εκείνο που λέει ο λαός, ότι «το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται»…

Αυτή, όμως, είναι η μία πλευρά.
Υπάρχει και η άλλη.
Οι φύλακες δεν είχαν γνώση ή μήπως παραείχαν;
Ό,τι κι αν ισχύει, τους περιμένει μία θέση στο σκαμνί, δίπλα στον Καρατζαφέρη. Και δεν μιλάμε για τίποτε άσημους, υπαλλήλους τρίτης και τέταρτης κατηγορίας. Μιλάμε για υπουργούς, υφυπουργούς, γενικούς και ειδικούς γραμματείς, διευθυντές στα Τμήματα Προμηθειών – Εξοπλισμών, Αρχηγούς των τριών Όπλων και, φυσικά, τον ΑΓΕΕΘΑ.
Οι μίζες έπεφταν σαν χαλάζι, τα εκατομμύρια κυκλοφορούσαν στους διαδρόμους του Πενταγώνου, κανένας τους δεν πήρε χαμπάρι; Κανένας από όλους αυτούς τους αρμόδιους δεν έκανε το απλούστατο, αυτό που κάνει ακόμα και ένα σουβλατζίδικο, να ρωτήσει τους ομολόγους του των άλλων χωρών της ΕΕ, και όχι μόνο: «Ρε παιδιά, εσείς πόσο αγοράσατε τα Puma, τα Απάτσι, τα Λέοπαρντ, τα Ζούμπρο;»
Ό,τι ήθελε ο κάθε αντιπρόσωπος έλεγε κι από κει και πέρα, να τα… τούβλα!

Θα πρέπει οι Εισαγγελείς που άνοιξαν τον… οχετό, να καλέσουν όλους αυτούς που είχαν αρμοδιότητα στις δουλειές στις οποίες εμπλέκεται ο Καρατζαφέρης, για να εξηγήσουν τι είδους έλεγχο έκαναν. Και ταυτόχρονα θα πρέπει να ερευνηθούν τα περιουσιακά τους στοιχεία, οι τραπεζικοί λογαριασμοί τους, αλλά και οι παρέες τους.
Από το ίδιο κόσκινο πρέπει να περάσει και όλη η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Άμυνας της εποχής της δράσης του Καρατζαφέρη.

Από κει και πέρα, τα δωράκια εκατομμυρίων ευρώ είχαν –όπως έντονα λέγεται- και άλλη… αποστολή. Να δυσκολέψουν τη ζωή του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, που είχε αρχίσει να ενοχλεί…
Και η λύση ήταν η οικονομική ενίσχυση του ΛΑΟΣ, του κόμματος του Γιώργου Καρατζαφέρη. Το οποίο από 2,2% που είχε το 2004 πήγε στις εκλογές του 2007 στο 3,8%, ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ είχε 151 έδρες και κάθε μέρα ο εκβιασμό ήταν προ των πυλών. Στις δε εκλογές του 2009 ο ΛΑΟΣ έφτασε στο 5,63%.

Οι αριθμοί αποτυπώνουν ξεκάθαρα την πορεία. Όπως και τα αδήλωτα εκατομμύρια ευρώ του Καρατζαφέρη. Απομένει να αποτυπωθεί και η πορεία των οικονομικών όλων εκείνων που χειρίστηκαν εξοπλιστικά προγράμματα, από τα οποία προέρχονται οι μίζες που κατηγορείται ότι πήρε ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ.

Πηγή εφημ. «Το Παρόν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Ανεξάρτητοι και ενωμένοι Έλληνες δείχνουν τον δρόμο για την ολική επαναφορά... 
Τέρενς Κουίκ: "Είναι μικρή η πατρίδα μας και δεν έχουμε δικαίωμα να χαρίσουμε ούτε μία πέτρα από αυτήν"

Το Συνέδριο των ΑΝΕΛ που πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες και ολοκληρώνεται σήμερα (23/11/2014), στέλνει το πλέον αισιόδοξο μήνυμα για την επόμενη ημέρα και την πολιτική εισβολή των ανεξάρτητων αλλά και ενωμένων Ελλήνων.

Ενώ τα ΜΜΕ της χώρας ακολουθούν την παγιωμένη τακτική απαξίωσης (και εξαφάνισης) των ΑΝΕΛ από τις τηλεοπτικές οθόνες (και την ό,ποια επιλογή των πολιτών της χώρας), το συνέδριο των ΑΝΕΛ εμφάνισε τα πλέον αισιόδοξα πολιτικά μηνύματα. Δεκάδες κινήματα πολιτών, αλλά και μικρά κόμματα τα οποία μετείχαν στις ευρωεκλογές, καθώς και προσωπικότητες όπως ο κ. Καραμπελιάς, αλλά και το ΕΠΑΜ, εμφανίστηκαν στο συνέδριο των ΑΝΕΛ και δημιούργησαν μία ενωτική πολιτική γραμμή και ουσιαστική πρόταση, απέναντι στην αναγκαιότητα της διάσωσης της χώρας, τόσο σε οικονομικό και κοινωνικό, αλλά κυρίως σε επίπεδο πρόταξης της διασφάλισης της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας και των εθνικών θεμάτων εν όψει των τεράστιων ανακατατάξεων (γεωπολιτικών, γεωοικονομικών και γεωστρατηγικών) που ταλανίζουν τον πλανήτη και ειδικότερα την περιοχή μεταξύ Ουκρανίας και Ιράν, έχοντας τοποθετήσει την Ελλάδα στο «κέντρο της καταιγίδας».

Τα πολιτικά μηνύματα ενότητας απέναντι στα υπαρκτά προβλήματα και σε ορατούς (έως αισθητούς) κινδύνους που απειλούν άμεσα την χώρα, δημιουργούν πλέον μία ουσιαστική πολιτική πρόταση, απέναντι στο μέχρι σήμερα καταστροφικό δίπολο Ανατολής και Δύσης, το οποίο δημιούργησε συνθήκες «απόλυτης καταστροφής» για την Ελλάδα (και όχι μόνο), δήλωσε ο κ. Καραμπελιάς, συμπληρώνοντας πως είναι κάτι περισσότερο από αναγκαίο να δημιουργηθεί αρχικά μία πανίσχυρη γραμμή άμυνας που θα εγγυηθεί τα ουσιώδη και αυτονόητα αλλά και την ολική ανάκαμψη της Ελλάδας.

Οι εκπρόσωποι των κινημάτων και μικρών κομμάτων (που κινήθηκαν στις ευρωεκλογές σε μικρά ποσοστά, που τώρα αθροίζονται) αισθανόμενοι την ανάγκη παραμερισμού των ό,ποιων μικροδιαφορών και διαπιστώνοντας την ειλικρινή (και ουσιαστική) πρόταση των ΑΝΕΛ, δήλωσαν πως συμπαρατάσσονται και θα εργαστούν απέναντι στην λαίλαπα των πολιτικών του μνημονίου και, φυσικά, προς την κατεύθυνση μεταφοράς του μηνύματος της ένωσης των Ελλήνων στην πολύ-επίπεδη και πολυμέτωπη επίθεση την οποία δέχονται από κυβερνήσεις που θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη ενώπιον της Δικαιοσύνης.

Η παρουσία του κ. Μελά (βουλευτή των ΑΝΕΛ, ο οποίος έγινε γνωστός μετά τις θέσεις του για ψήφιση Προέδρου της Δημοκρατίας) έγινε αισθητή μετά την «θερμή» (με αποδοκιμασίες) υποδοχή του κατά την είσοδό του στον χώρο του Συνεδρίου, ο οποίος στη συνέχεια έγινε «αόρατος», αφού επέλεξε να παρακολουθεί και να μην συμμετέχει ενεργά στις συνεδριακές διεργασίες.

Σε αποκλειστική του δήλωση ο βουλευτής των ΑΝΕΛ κ. Τέρενς Κουίκ μας είπε:
"Εμείς, οι βουλευτές, πρέπει να είμαστε ένα έντιμο εργαλείο του λαού.
Σε σχέση με εμάς, σημαντικότεροι είναι οι πολίτες αυτής της χώρας. Είναι η ίδια η χώρα, την οποία, όλοι μαζί, ενωμένοι, θα εργαστούμε για να προστατεύσουμε και να την οδηγήσουμε εκεί που της αξίζει. Αυτοί οι απλοί άνθρωποι, οι πολίτες της πατρίδας μας, όλοι οι Έλληνες, έχουν και νιώθουν την ανάγκη να ξεφύγουν από τη μέγγενη της τρόικας και των μνημονίων, έχουν ανάγκη να βγουν από την εξαθλίωση και να αποκατασταθεί η αξιοπρέπειά τους.
Εμείς, είμαστε οι εργάτες, οι υπηρέτες, αυτού του εγχειρήματος. Και στον αγώνα που δίνουμε, αλλά και στην προσπάθεια που θα καταβάλουμε από αύριο, δεν θα είμαστε απλά περισσότεροι, δεν θα είμαστε απλά ανεξάρτητοι, αλλά, κυρίως, θα είμαστε ενωμένοι. Κι επειδή κάποιοι διερωτώνται για ποιόν λόγο τα βάζουμε με τον γίγαντα που λέγεται τρόικα, θα τους απαντήσω απλά, πιστεύω εκ μέρους όλων όσων βρέθηκαν στον χώρο του συνεδρίου των ΑΝ.ΕΛ: Είναι μικρή η πατρίδα μας και δεν έχουμε δικαίωμα να χαρίσουμε ούτε μία πέτρα από αυτήν.
Σε προσωπικό επίπεδο, έχω μάθει να εργάζομαι, να παλεύω και να μάχομαι. Και μία, εγωιστική μου επιθυμία είναι, μετά από μία σκληρή καριέρα 45 ετών, να νιώθω ήσυχος με τον ίδιο μου τον εαυτό και να μπορώ να λέω ότι ήμουν κι εγώ σε εκείνους που αντιστάθηκαν στους "γίγαντες", που τίμησαν τους προγόνους και που πάλεψαν για τους απογόνους.
Και είμαι απολύτως βέβαιος ότι δεν είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι.
Είμαστε πολλοί, είμαστε ενωμένοι και αποφασισμένοι.
Απευθυνόμενος στους κυβερνώντες θέλω να τους τονίσω πως είμαστε ανεξάρτητοι..."
Μία νέα κοπέλα, που βρισκόταν ανάμεσα στους μετέχοντες του Συνεδρίου των ΑΝΕΛ, η οποία ήρθε από την Θράκη, καθισμένη σε αναπηρικό καροτσάκι μας είπε:
"Ήρθα εδώ, σε αυτό το συνέδριο, γιατί εδώ μπορώ να αισθάνομαι ελεύθερη και ίση ανάμεσα σε ίσους... Ήρθα από την Θράκη. Από την Θράκη από την οποία καθημερινά απομακρύνεται η Αθήνα. Από την Θράκη, που επιμένει να ζει και να αναπνέει ελληνικά. Από την Θράκη που είναι το μόνιμο θύμα της ελληνοτουρκικής φιλίας. Δεν ήρθα για να παρακολουθήσω απλώς το Συνέδριο. Ήρθα για να μετέχω, για να συμμετέχω στην προσπάθεια των Ελλήνων που είναι αποφασισμένοι και ενωμένοι, που θα αντισταθούν και θα ξανακάνουν την χώρα άξια σεβασμού, που θα εγγυηθούν όχι με την παρουσία αλλά με τη συμμετοχή τους, ότι η Ελλάδα θα ανακάμψει και θα έχει το αύριο που αξίζει, για όλους τους εντός και εκτός Ελλάδας Έλληνες που σήμερα προσβάλλονται και υποβιβάζονται ηθικά, ενώ ταυτόχρονα απειλείται η κάθε οικογένεια, αλλά και ολόκληρη η πατρίδα μας με εξανδραποδισμό εξαιτίας ορισμένων φαιδρών πολιτικών λαγών. Αν και είμαι εγκλωβισμένη σε αναπηρικό καροτσάκι, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να με εγκλωβίσει για να πάψω να σκέφτομαι ελεύθερα. Ούτε το μυαλό μου, ούτε η καρδιά μου έχουν φυλακιστεί. Λυπάμαι, όμως, επειδή αρκετοί συμπατριώτες μου, με δική τους θέληση είναι ανάπηροι στο μυαλό, στην καρδιά και στην ψυχή και δεν μπορούν, δεν τολμούν ή δεν θέλουν να νιώσουν ελεύθεροι άνθρωποι και επιλέγουν να παραδίνουν την ελευθερία τους με αντάλλαγμα ομιχλώδεις υποσχέσεις για την ασφάλειά τους... Ήρθα εδώ για να συμμετέχω, για να ενωθώ μαζί με άλλους που έχουν το ίδιο "πύρωμα" στην καρδιά τους για την πατρίδα..."
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως το συνέδριο των ΑΝΕΛ παρακολουθούν και αντιπροσωπείες πολιτικών κινημάτων από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, τα μέλη των οποίων δήλωσαν ιδιαίτερα ευχαριστημένα με όσα διαπίστωσαν από τις θέσεις που αναπτύχθηκαν και τους στόχους που τέθηκαν στο συγκεκριμένο συνέδριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου