Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

28 Δεκ 2015


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Το πολιτικό τέλος του Πάνου Καμμένου έρχεται με την λήξη της παρούσας Βουλής. Αυτός ο πολιτικός σαλτιμπάγκος δίνει τον “υπέρ πάντων αγώνα” ώστε να παρατείνει τη διάρκεια της παρούσας κυβέρνησης. Καταβάλλει την ύστατη προσπάθεια για να δώσει την ελάχιστη αναβολή στο πολιτικό του τέλος. Καταβάλλει την ύστατη προσπάθεια για να επιβιώσει πολιτικά, ακόμη και με την μεταπήδησή του σε κάποιο άλλο κόμμα - ΣΥΡΙΖΑ ή Ν.Δ. - όπως οι “κακές γλώσσες” διαδίδουν για τις σκέψεις που κάνει ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ.
Με κάθε μέσο, με κάθε τρόπο, ο Πάνος Καμμένος προσπαθεί να μειώσει τις ήδη τεράστιες απώλειες του πολιτικού του διαμετρήματος. Τα δείγματα αυταρχισμού του άλλωστε, έχουν φτάσει σε επικίνδυνο βαθμό τόσο για το εσωτερικό του κόμματός του, όσο και για την εικόνα που εξάγει για το προσωπικό του “αφήγημα” ως προς την αντίληψη και την εφαρμογή της Δημοκρατίας. Βέβαια, ο Πάνος Καμμένος ζει τον προσωπικό του μύθο από την καρέκλα του υπουργού Εθνικής Άμυνας. Και έχει τεράστιες ευθύνες για τα διαπραττόμενα εγκλήματα κατά του Έθνους των Ελλήνων.
Ο “Εφιάλτης” της δεξιάς, αφού πρώτα ακύρωσε τον ίδιο του τον εαυτό ποδοπατώντας την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός του με όλες τις βαρύγδουπες εξαγγελίες του για ανυποχώρητη στάση στις “κόκκινες γραμμές”, στη συνέχεια εκ του ασφαλούς “παίζει” το παιχνίδι της Εξουσίας.
Το παίζει επαναστάτης και δεν ψηφίζει το νομοσχέδιο για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς μετανάστες, αφού πρώτα εξασφάλισε πως θα υπάρξει στη Βουλή πλειοψηφία από άλλους καλοθελητές του Συστήματος και έτσι δεν θα κινδυνεύσει με πτώση η Κυβέρνηση. Αφήνει ελεύθερους κατά συνείδηση τους βο(υ)λευτές του να ψηφίσουν το νομοσχέδιο που αφορά στη συμβίωση των ομόφυλων ζευγαριών. Αφού πρώτα εξασφάλισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε την πλειοψηφία στη Βουλή, με τη σύμφωνη γνώμη επί του νομοσχεδίου, του ΠΑΣΟΚ, του “Ποταμιού” και της “Ένωσης Κεντρώων”.

Ο πονηρός Πανούλης

Όμως, είναι πολύ πονηρός ο Πανούλης με τα κολλαριστά πουκάμισα και τα χρυσά μανικετόκουμπα. Προσπαθεί να πάρει παράταση του πολιτικού θανάτου του, διά μέσω της καταγεγραμμένης απουσίας των στελεχών του κόμματός του από τα ΜΜΕ. Αποσκοπώντας στην αποσύνδεση των ΑΝ.ΕΛ. από τα μνημονιακά πεπραγμένα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Η εξαφάνιση αυτή των ΑΝ.ΕΛ., οι οποίοι έχουν γίνει “αόρατοι” (αλλά σταθεροί ψηφοφόροι των μνημονιακών – κατοχικών μέτρων) στα πολιτικά δρώμενα της χώρας, είναι και ένα σαφές μήνυμα του επερχόμενου πολιτικού θανάτου τους. Και μπορεί σήμερα να κρύβονται από τις ευθύνες τους ή από τους πολίτες. Μπορεί να κυκλοφορούν “φυλασσόμενοι” επειδή φοβούνται τον λαό που εξαπάτησαν στο όνομα της Πατρίδας. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν θα μπορέσουν να “κρυφτούν” όταν θα μείνουν εκτός Εξουσίας. Απλά γιατί είναι ολοσχερώς γυμνοί.
Από την άλλη μεριά ο πονηρός Πανούλης, υπερπροβάλει τον εαυτό του, ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Ή παρασημοφορώντας άνδρες του στρατεύματος, ή περιφερόμενος σε όλα τα ακριτικά νησιά μας με την ένδοξη στολή παραλλαγής των κομάντων μας. Σε μια τελευταία προσπάθεια μεταστροφής της κοινής γνώμης. Που τον έχει ήδη εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερο…

Κουίκ και Σγουρίδης

Ωστόσο, αυτός ο “επαναστάτης” εκ του ασφαλούς ή άλλως “επαναστάτης της μπύρας”, φρόντισε και τακτοποίησε όλους εκείνους τους “μυστήριους” πολιτικούς παίχτες του Συστήματος, με τους οποίους συμπορεύθηκε και οι οποίοι εξακολουθούν να στηρίζουν τις δόλιες πολιτικές του, απολαμβάνοντας φυσικά και εκείνοι τα “αγαθά της Εξουσίας”. Όταν η Πατρίδα και ο λαός της χάνεται. Και ομιλώ βεβαίως, για τον διορισμένο Υφυπουργό Επικρατείας (παρά τω Πρωθυπουργώ) για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου, Τέρενς Σπένσερ Νικόλαο Κουίκ. Όπως επίσης για τον Υφυπουργό Υποδομών, Παναγιώτη Σγουρίδη. Μια υπουργοποίηση που προήλθε από παρθενογένεση εκ του πονηρού. Γιατί, προήλθε μετά από έντονο και ύποπτο παρασκήνιο. Αφού αρχικά, η υπουργική θέση μετά τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου, είχε δοθεί στον Βουλευτή της Β΄ εκλογικής περιφέρειας του Πειραιά, Δημήτρη Καμμένο. Ενός ανθρώπου που βοήθησε σημαντικά τον Πάνο Καμμένο ώστε να αναρριχηθεί στην Εξουσία. Όμως, προφανώς ο Δημήτρης Καμμένος ήταν επικίνδυνος για το Σύστημα Εξουσίας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και έπρεπε να “φαγωθεί” με εύσχημο τρόπο. Έτσι, αφού πρώτα ορκίσθηκε Υπουργός, την επομένη τον “καθάρισαν” σαν αυγό, ενθυμούμενοι ξαφνικά και προωθώντας σε όλα τα Συστημικά ΜΜΕ τα προ μηνών, τάχατες ξενοφοβικά και ρατσιστικά τουϊταρίσματα του. Έτσι, από την πίσω πόρτα, ο Παναγιώτης Σγουρίδης ανέλαβε το Υπουργείο. Παιχνίδια Εξουσίας γαρ…

Χριστίνα Τρεμόντι

Άλλωστε, ο πονηρός Πανούλης τόσα χρόνια βο(υ)λευτής της Νέας Δημοκρατίας, έμαθε πολύ καλά να παίζει παιχνίδια Εξουσίας, κοροϊδεύοντας και παραπλανώντας τον ελληνικό λαό.
Όπως, πριν τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, καθώς ήταν πολλοί εκείνοι που αιφνιδιάστηκαν με την τοποθέτηση της 25χρονης Ελληνο-αμερικανίδας ακτιβίστριας Χριστίνας Τρεμόντι, κατόχου Bachelor του Πανεπιστημίου του Γέιλ, στην πρώτη θέση του ψηφοδελτίου των ΑΝΕΛ. Η οποία το 2014 απόλαυσε της δόξης που της απένειμε η αμερικάνικη πρεσβεία, όταν την συμπεριέλαβε στους 23 Έλληνες και Ελληνο-αμερικανούς που “έκαναν το ελληνικό όνειρο να ανθίσει”…
Γι αυτό, ίσως, ο Πάνος Καμμένος κατά την ανακοίνωση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του κόμματός του, της έπλεξε το εγκώμιο για την ενασχόλησή της στην καταπολέμηση της διαφθοράς μέσω της σελίδας της στο διαδίκτυο…
Όμως, σήμερα λύνονται όλες οι “περίεργες” σκέψεις μας γι΄ αυτήν την τοποθέτηση, αφού όπως μαθαίνουμε – σύμφωνα με πληροφορίες μας - η εν λόγω κυρία Τρεμόντι, διορίσθηκε από τον Πάνο Καμμένο στο πολιτικό του γραφείο στο ΥΕΘΑ. Εάν πράγματι συμβαίνει αυτό, διερωτόμαστε, με βάση ποια προσόντα έγινε αυτή η τοποθέτηση στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας; Μήπως η μικρά Ελληνο-αμερικανίδα διαθέτει ειδικές γνώσεις στα αμυντικά ζητήματα που αφορούν την Πατρίδα μας; Ή μήπως, γνωρίζει τις στρατηγικές ισορροπίες που διέπουν την περιοχή της εγγύς Ανατολής; Τμήμα της οποίας αποτελεί και η Ελλάδα. Παιχνίδια Εξουσίας γαρ…

Επίλογος

Είναι πασίγνωστο πως η χώρα διέρχεται παρατεταμένη περίοδο κοινωνικής και ηθικής παρακμής που εκφράζεται σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής δράσης. Έτσι, σε μια τέτοια περίοδο εκβαρβαρισμού των Αξιών, είμαστε λίγοι πλέον εκείνοι που προσπαθούμε να υπερασπισθούμε την Πατρίδα, από τέτοια επικίνδυνα πολιτικά φαινόμενα Εξουσίας…

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Διήμερη επίσημη επίσκεψη στη Σερβία πραγματοποιεί από σήμερα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ahmet Davutoglu. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας συνοδεύεται από ομάδα επιχειρηματιών οι οποίοι ενδιαφέρονται για επενδύσεις στη Σερβία. Κατά τις συνομιλίες του Ahmet Davutoglu με τον ομόλογό του της Σερβίας εξετάστηκαν διμερή θέματα αλλά και θέματα που αφορούν τη συνεργασία στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στο πλαίσιο της τριμερούς διακρατικής συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας - Βοσνίας και Ερζεγοβίνης - Σερβίας, για την οποία η 'Αγκυρα επιδεικνύει έντονο ενδιαφέρον. Αύριο μάλιστα θα έρθει στο Βελιγράδι και ο πρωθυπουργός της Βοσνίας Ντένις Ζβίζντιτς και θα πραγματοποιηθεί κοινή συνάντηση των τριών πρωθυπουργών.

Στην συνέντευξη Τύπου των πρωθυπουργών της Σερβίας και της Τουρκίας ο Ahmet Davutoglu ανέφερε ότι η 'Αγκυρα αποδίδει μεγάλη σημασία στις σχέσεις με την Σερβία, τονίζοντας ότι αποτελούν κλειδί για την σταθερότητα στην περιοχή. Ανέφερε μάλιστα ότι δεν είναι τυχαίο που μετά τις επισκέψεις στο Αζερμπαϊτζάν και τα κατεχόμενα στην Κύπρο, η Σερβία αποτελεί την τρίτη χώρα που πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη. Ο Τούρκος πρωθυπουργός εξηγώντας την δυναμική της πολιτικής που ασκεί η χώρα του στην περιοχή ανέφερε χαρακτηριστικά: «Τα Βαλκάνια είναι μία γευστική σούπα και η Τουρκία επιθυμεί να βάλει το δικό της μπαχαρικό για να την κάνει ακόμη πιο γευστική». Η φράση αυτή προκάλεσε το ερώτημα δημοσιογράφου της σερβικής τηλεόρασης για το αν η δήλωση αυτή αποτελεί συνέχεια παλαιότερων δηλώσεων ότι το Πρίζρεν (σ.σ. πόλη του Κοσόβου) και το Σεράγεβο αποτελούν Τουρκία. Ο Davutoglu εξήγησε ότι οι δηλώσεις αυτές δεν είχαν κάποια πολιτική σκοπιμότητα αλλά εξέφραζαν τα συναισθήματα οικειότητας που αισθάνεται όταν επισκέπτεται τις πόλεις αυτές όπως επίσης και το Βελιγράδι. Συμπλήρωσε μάλιστα ότι δεν θα τον ενοχλούσε αν και ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς θεωρούσε Σερβία την Κωνσταντινούπολη ή την Αττάλεια, εφόσον αισθάνεται άνετα στις πόλεις αυτές.

Ερωτηθείς για την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους ο Davutoglu ανέφερε ότι η Τουρκία υπερασπίστηκε τον εναέριο χώρο της και ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν γνωστή η εθνικότητα του αεροσκάφους πριν την κατάρριψη αφού, όπως είπε, οι Ρώσοι πιλότοι δεν απαντούσαν στις προειδοποιήσεις των τούρκων χειριστών των F-16.

Ο πρωθυπουργός της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς απέφυγε να πάρει θέση για το επεισόδιο λέγοντας ότι η Σερβία είναι μικρή χώρα για να εμπλέκεται σε υποθέσεις άλλων χωρών. Πρόσθεσε δε ότι η Σερβία έχει καλές σχέσεις και με τις δύο χώρες και εξέφρασε την πεποίθηση ότι η Μόσχα δεν θα δυσαρεστηθεί που δέχθηκε τον πρωθυπουργό της Τουρκίας εν τω μέσω της Ρωσο-τουρκικής κρίσης.

Όπως ανέφεραν οι δύο πρωθυπουργοί στη συνέντευξη Τύπου, το μεγαλύτερο μέρος των συνομιλιών απασχόλησαν οι οικονομικές σχέσεις. Έμφαση δόθηκε σε θέματα ενέργειας, την συμμετοχή τουρκικών εταιριών σε μεγάλα έργα υποδομής που θα χρηματοδοτήσει η Τουρκία υπό την μορφή δανείων, όπως επίσης και στην αύξηση των τουρκικών επενδύσεων στη Σερβία. Ο Ahmet Davutoglu ανέφερε πως το γεγονός ότι τον ακολουθούν 130 εκπρόσωποι μεγάλων επιχειρήσεων αποτελεί ένδειξη του ενδιαφέροντος για επενδύσεις στη Σερβία. Ο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, όπως ανέφερε στην συνέντευξη Τύπου, ενημέρωσε το ομόλογο του της Τουρκίας πως η σερβική κυβέρνηση εγγυάται ότι θα παράσχει καλύτερους οικονομικούς όρους από οποιαδήποτε άλλη χώρα σε τουρκικές εταιρίες που επιθυμούν να επενδύσουν σε παραγωγικούς τομείς.

Οι δύο πρωθυπουργοί συμφώνησαν να συσταθεί σύντομα μόνιμο Συμβούλιο διακυβερνητικής συνεργασίας των δύο χωρών όπως έχει η Τουρκία με την Ελλάδα και την Βουλγαρία.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός αύριο θα επισκεφτεί, συνοδευόμενος από τον ομόλογο του της Σερβίας, την σερβική επαρχία του Σάντζακ όπου υπάρχει μεγάλη βοσνιακή - μουσουλμανική μειονότητα.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ελλάδα θα διατηρηθεί σε κατάσταση αστάθειας το 2016 αλλά διατρέχει σημαντικά μικρότερο κίνδυνο χρεοκοπίας ή και εξόδου από την ευρωζώνη σε σχέση με τα προηγούμενα έτη, εκτιμά στην ετήσια πρόβλεψή του για την Ευρώπη το αμερικανικό ινστιτούτο γεωπολιτικών ερευνών Stratfor.

Μεταξύ άλλων, προβλέπει ότι οι συνθήκες σε Πορτογαλία και Ισπανία δεν πρόκειται να επιδεινωθούν, για την Αγγλία εκτιμά ότι το σημαντικότερο θέμα που θα αντιμετωπίσει το 2016 αφορά το δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ τέλος εξετάζει τις διαστάσεις που θα πάρει για την Ευρώπη το μεταναστευτικό.

Δεν αποκλείεται κατάρρευση της ελληνικής κυβέρνησης

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, σύμφωνα με το ινστιτούτο, αντιμετωπίζει δύο βασικά προβλήματα: πολιτική αβεβαιότητα και κοινωνική αναταραχή. «Η ελληνική οικονομία έχει μπροστά της μία ακόμα χρονιά αμελητέας ανάπτυξης και εξαιρετικά υψηλής ανεργίας. Αυτό θα οδηγήσει σε διαμαρτυρίες και συχνές αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης, κάτι που με τη σειρά του θα την οδηγήσει να μειώσει την ταχύτητα εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων», αναφέρει η μελέτη-πρόβλεψη του ινστιτούτου που απηχεί σε μεγάλο βαθμό τις απόψεις της Ουάσιγκτον.

Όπως επισημαίνει, ενδεχόμενη κατάρρευση της κυβέρνησης δεν μπορεί να αποκλειστεί καθώς ο Αλ. Τσίπρας κυβερνάει με μία πολύ εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Ωστόσο, αναφέρει πως η πλειοψηφία της κοινής γνώμης θέλει να αποφύγει πρόωρες εκλογές εάν η κυβέρνηση πέσει και, ως εκ τούτου, σε μια τέτοια περίπτωση θα υπάρξει πιθανότατα είτε μια κυβέρνηση τεχνοκρατών, είτε μία κυβέρνηση συνεργασίας που να μπορεί να ψηφίσει τα αναγκαία νομοσχέδια.

«Για το 2016 η σοβαρότερη απειλή για την Ελλάδα δεν είναι η αποπληρωμή του χρέους αλλά η κοινωνική αναταραχή. Δεν θεωρείται πιθανή μία κρίση, όπως εκείνη του 2015 καθώς η χώρα δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα πιεστικό χρονοδιάγραμμα αποπληρωμής του χρέους, κάτι που σημαίνει ότι ο κίνδυνος χρεοκοπίας ή Grexit είναι χαμηλότερος από ότι το 2015», αναφέρεται σχετικά, αν και προβλέπει ότι η ένταση μεταξύ Αθήνας και Βερολίνου θα συνεχιστεί και πιθανώς να οδηγήσει σε καθυστέρηση των συζητήσεων για την ελάφρυνση του χρέους προς τα τέλη του 2016.

«Δεν περιμένουμε να βρεθεί εκτός ευρωζώνης η Ελλάδα το επόμενο έτος, ωστόσο η επίλυση των ελληνικών προβλημάτων είναι ακόμα μακριά. Η αυξανόμενη αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις, αρχικά από την κοινωνία αλλά στη συνέχεια και στην πολιτική σφαίρα εξίσου, θα φέρει τη χώρα μπροστά σε ακόμα έναν αναπόφευκτο συμβιβασμό με τους δανειστές της», επισημαίνει η έκθεση.

Νότια Ευρώπη

Στην Πορτογαλία, ο εύθραυστος συνασπισμός των αριστερών κομμάτων θα δυσκολευτεί να παραμείνει στην εξουσία και οι πρόωρες εκλογές φαντάζουν το πιθανότερο, εκτιμά το ινστιτούτο. Για την Ισπανία θεωρεί ότι θα ξοδέψει τις πρώτες εβδομάδες του χρόνου προσπαθώντας να σχηματίσει μια βιώσιμη κυβέρνηση, εκτιμά ότι θα επιτευχθεί συμφωνία αλλά η περιορισμένη εμπειρία της χώρας σε κυβερνήσεις συνεργασίας θα καταστήσει τη λήψη αποφάσεων αργή και δυσκίνητη διαδικασία.

Ωστόσο, η εκτίμηση είναι πως ούτε η Πορτογαλία ούτε η Ισπανία θα επιστρέψουν στην οικονομική αστάθεια που χαρακτήρισε τα πρώτα χρόνια της ευρωπαϊκής κρίσης. «Τα περισσότερα κεντρικά κόμματα τάσσονται υπέρ των αγορών και της παραμονής των χωρών τους στην ευρωζώνη, οπότε οι πολιτικές τριβές δε θα οδηγήσουν σε ιδιαίτερες αλλαγές κατεύθυνσης τη Μαδρίτη ή τη Λισσαβόνα. Επιπλέον, ο συνδυασμός των εξαιρετικά χαμηλών τιμών πετρελαίου και της παρέμβασης της ΕΚΤ στην αγορά εθνικού χρέους θα αποτρέψει κλιμάκωση της οικονομικής κρίσης στην Ιβηρική Χερσόνησο», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Παρόλα αυτά, σύμφωνα με το Ινστιτούτο, «και οι δύο χώρες θα χρειαστεί όμως να ανακαλέσουν ορισμένες μεταρρυθμίσεις που είχαν εφαρμοστεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, κάτι που μακροπρόθεσμα θα δημιουργήσει ξανά τις συνθήκες που οδήγησαν στην κρίση την πρώτη φορά». Ενώ εκτιμά ότι η συμπεριφορά των Μεσογειακών χωρών θα καταστήσει αυξανόμενα αναποτελεσματική την Κομισιόν.

Στην Ιταλία, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Matteo Renzi θα προσπαθήσει να βρει μια ισορροπία ανάμεσα στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και την αύξηση των δημοσίων δαπανών. Μία από τις κύριες προκλήσεις για τη Ρώμη θα είναι οι μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό σύστημα ώστε να καταστεί περισσότερο βιώσιμο. Ακόμη, η Ιταλία θα διεξάγει δημοψήφισμα κατά το δεύτερο εξάμηνο του έτους για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που εγκρίθηκαν το 2015. Η οικονομική κατάσταση της Ιταλίας θα συνεχίσει να επιδεινώνεται, καθώς η ιταλική κυβέρνηση θα συνεχίσει τις δαπάνες, χωρίς ωστόσο να λύνει τα προβλήματα χρέους της. Ακόμη, παρότι πολλοί δείκτες ίσως ανέβουν επικίνδυνα – όπως οι υποβαθμίσεις οίκων αξιολόγησης ή γενικότερα προβλήματα στον τραπεζικό τομέα – δεν αναμένεται καμία συστημική κρίση το 2016, κυρίως λόγω του προγράμματος αγοράς ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, σύμφωνα με την ανάλυση.

Brexit

Για τη Βρετανία, ένα από τα κεντρικά ζητήματα για το 2016 αποτελεί το δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που αναμένεται να πραγματοποιηθεί στα τέλη του 2016 ή τις αρχές του 2017. Μερικές από τις προτάσεις του Λονδίνου προς την ΕΕ για μεταρρυθμίσεις, όπως η μείωση της γραφειοκρατίας και η αύξηση της ανταγωνιστικότητας, είναι αδιαμφισβήτητες και, όπως εκτιμά η μελέτη, το πιθανότερο είναι ότι θα καταλήξουν σε συμφωνία με τα κράτη μέλη. Το Ηνωμένο Βασίλειο, πιθανότατα, θα λάβει την υπόσχεση προστασίας της Ένωσης για τα μη-μέλη της ευρωζώνης, σχετικά με θέματα που αφορούν την πολιτική νομισματικής ισοτιμίας, καθώς και τη δυνατότητα να εξαιρεθεί από την προοπτική «μεγαλύτερης» ενοποίησης. Η επιθυμία του Ηνωμένου Βασιλείου για μείωση των εργασιακών παροχών σε μετανάστες εκτιμάται ότι θα αποδειχθεί προβληματική και θα απαιτήσει από το Λονδίνου να δεχθεί κάποιο συμβιβασμό.

Οι προτάσεις του Λονδίνου για μεταρρυθμίσεις θα δημιουργήσουν νέες συμμαχίες γύρω από διαφορετικά θέματα, εκτιμάται. Μερικές χώρες, όπως η Ολλανδία και η Πολωνία, θα υποστηρίξουν τις απαιτήσεις να δοθεί δικαίωμα βέτο στα εθνικά κοινοβούλια σχετικά με την κοινοτική νομοθεσία. Άλλες χώρες, κυρίως στη βόρεια Ευρώπη, θα υποστηρίξουν τις απαιτήσεις για περιορισμένη πρόσβαση των μεταναστών στην κοινωνική πρόνοια, αλλά χώρες της κεντρικής και ανατολικής θα αντισταθούν. Χώρες, τέλος, της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης (συγκεκριμένα η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Ρουμανία) θα υπερασπιστούν την πολιτική προστασία των μη-μελών της ευρωζώνης από τις αποφάσεις που αφορούν τη νομισματική ένωση.

Το ινστιτούτο καταλήγει ότι σαν αποτέλεσμα ο Ντέηβιντ Κάμερον είναι πιθανότερο να προβεί σε συμβιβασμούς τους οποίους θα παρουσιάσει στη χώρα ως πολιτικές νίκες. Παρόλο που οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν διαφορετική θέση των πολιτών για τη συμμετοχή της χώρας στη Ευρωπαϊκή Ένωση, το Λονδίνο θα προσπαθήσει να διατηρήσει το Ηνωμένο Βασίλειο εντός αυτής. Αν πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα εντός του 2016, η μελέτη εκτιμά ότι νικήτρια θα αναδειχθεί η πλευρά που υποστηρίζει την παραμονή.

Προσφυγική κρίση

Για τη μεταναστευτική κρίση, η εκτίμηση είναι ότι θα συνεχίσει μια κυκλική συμπεριφορά: Στις αρχές του έτους οι χαμηλές θερμοκρασίας και ο χειμώνας θα οδηγήσουν πιθανότατα σα μείωση των ροών προς την Ευρώπη, κάτι που θα αντιστραφεί όταν θα πλησιάζει το καλοκαίρι. Ωστόσο, όσοι αναζητούν άσυλο θα συναντήσουν μια διαφορετική Ευρώπη το 2016, στην οποία οι συνοριακοί έλεγχοι θα είναι αυξημένοι και οι Βαλκανικές χώρες θα είναι λιγότερο ανεκτικές στους μετανάστες που διασχίζουν τα σύνορά τους, αναφέρει η μελέτη. Για πρώτα φορά από την εφαρμογή της, η συνθήκη Σένγκεν είτε θα περιορίσει κατά κάποιον τρόπο την ελευθερία κίνησης είτε θα περιλαμβάνει λιγότερα κράτη-μέλη, μέχρι το τέλος του έτους.

Το αποτέλεσμα θα είναι ότι όσοι αναζητούν άσυλο θα το βρουν δυσκολότερο να πλησιάσουν την Βόρεια Ευρώπη. Μερικοί θα οδηγηθούν να αναζητήσουν διαφορετικές διαδρομές ενώ άλλοι θα εγκλωβιστούν στα Δυτικά Βαλκάνια, προβλέπει η έκθεση. Αυτό θα αυξήσει κατά συνέπεια την πιθανότητα βίαιων καταστάσεων σε περιοχές όπου θα καταλήξουν μετανάστες παρά τη θέλησή τους και όπου ήδη παρουσιάζουν υψηλή ανεργία, εθνικές εντάσεις και ασταθή πολιτικό κλίμα.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Αλπαρσλάν Τσελίκ, ο Τούρκος δολοφόνος του Ρώσου πιλότου επανήλθε. ‘Οχι μόνο δεν μετανιώνει για την πράξη του αλλά τη θεωρεί απόλυτα φυσική ενέργεια αντιποίνων, σύμφωνα με την εφημερίδα Χουριέτ (www.hurriyetdailynews.com).

«Ο πιλότος είχε μόλις πριν πέντε λεπτά βομβαρδίσει, σκοτώσει και τραυματίσει τα αδέρφια μας. Δεν υπάρχει θέση για κάποιον που βομβαρδίζει κάθε μέρα Τουρκομάνους αμάχους στην συνείδησή μου», είπε ο Τσελίκ, τον οποίο ο Ρώσος πρέσβης στην Άγκυρα Αντρέι Καρλόφ έχει καταγγείλει ως τον δολοφόνο του Ρώσου χειριστή οπλικών συστημάτων του καταρριφθέντος Su-24, αντισμήναρχο Όλεγκ Πεσκόφ.

«Τα αντίποινα είναι το πλέον φυσικό δικαίωμα. Είναι στη ζωή», είπε ο Τσελίκ, ο οποίος προφανώς δεν έχει ακούσει τίποτα για το δίκαιο του πολέμου…

Αλλά πότε η Τουρκία σεβάστηκε το οποιοδήποτε δίκαιο;
Μήπως το έπραξε όταν σφαγίαζε Έλληνες και Αρμενίους στις αρχές του περασμένου αιώνα;
Μήπως το σεβάστηκε έναντι τις ελληνικής μειονότητας, ή μήπως το σεβάστηκε στην Κύπρο, όταν τα ανθρωπόμορφα τουρκικά κτήνη σκότωναν ως και βρέφη;
Μήπως τα σέβεται τώρα που σφαγιάζει Κούρδους;

Όσο για τον τούρκο δολοφόνο (γκρίζο λύκο) του ρώσου πιλότου, αν και η Τουρκία έχει εξασφαλίσει την "εξαφάνισή" του, ο ίδιος θα έπρεπε να μην αισθάνεται και τόσο ασφαλής, αφού η πιθανότερη εξέλιξη είναι να βρεθεί δολοφονημένος... και αμέσως μετά η Άγκυρα να κατηγορήσει την Μόσχα για την δολοφονία του...
Και αυτό το τελευταίο που σημειώνουμε δεν αποτελεί πρόβλεψη, αλλά βεβαιότητα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ένα από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους να καταστρέψεις τις οργανωμένες κοινωνίες και να διαλύσεις τα οργανωμένα κράτη, είναι να νοθεύσεις τον εθνοκοινωνικό τους ιστό. Η επιχείρηση αυτή βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και λίγα χρόνια με την συνεχιζόμενη αθρόα εισβολή εκατομμυρίων μουσουλμάνων από την Αφρική και Ασία προς την Ευρώπη. Ένας από τους οργανωτές αυτής της εισβολής, είναι αυτή που κατέστρεψε εκ θεμελίων την Ελλάδα και υπέβαλε την σκληρή μνημονιακή κατοχή στον ελληνικό λαό.

Είναι η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ για την οποία πολλοί στην Γερμανία θεωρούν ότι είναι η χαμένη κόρη του Αδόλφου Χίτλερ ο οποίος δεν πέθανε στην κατάληψη του Βερολίνου, αλλά δραπέτευσε με την βοήθεια των Αμερικανών, (Illuminati;) στην Λατινική Αμερική όπου και έζησε μέχρι το 1980 ενώ το 1954 απέκτησε όπως αναφέρεται μια κόρη.



Ένα χαρακτηριστικό και συνάμα φρικιαστικό σημείο των κατευθυνόμενων από την Νέα Τάξη, ISIS, είναι η «φετβά» απόφαση τους να σκοτώνουν όλα τα ελαττωματικά παιδιά, μια απόφαση που μας ανάγει κατευθείαν στο ναζιστικό καθεστώς. Οι ISIS είναι το ακριβές αντίγραφο του ναζιστικού καθεστώτος με ισλαμική επικάλυψη.

Η Αγγέλα Μέρκελ έχει ακριβώς τα ίδια μάτια με τον Χίτλερ. Υπάρχει μια αναφορά του FBI που αποκαλύπτει ότι ο Χίτλερ ζούσε στην Λ. Αμερική με το όνομα Adolf Leipzig και μάλιστα είχε παντρευτεί και είχε αποκοτήσει παιδιά μεταξύ των οποίων και μια κόρη.

Αυτή η κόρη του έμελλε μετά από πολλά χρόνια να τεθεί επικεφαλής των σατανικών σχεδίων της Νέας Τάξης για την υποδούλωση της ανθρωπότητας με πρώτο βήμα την ισλαμική λαίλαπα διάλυσης της Ευρώπης και με απαρχή το ελληνικό μνημονιακό «πείραμα”.

Σήμερα βρισκόμαστε στην τελική φάση του σατανικού σχεδίου παγκόσμιας υποδούλωσης με πιθανό επόμενο βήμα τον Αρμαγεδδών.

Κάπου όμως όλοι αυτοί έχουν κάνει ένα μεγάλο λάθος. Το μεγάλο λάθος είναι πως ότι υπολόγισαν, το υπολόγισαν χωρίς τον…

Πηγή ΝikosΧeiladakis




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Αλέξανδρου Δρίβα 

Η κατάρριψη του Su-24 από τις τουρκικές δυνάμεις δε γίνεται να μην τοποθετείται πλέον ως το «σημείο 0» των ρωσο-τουρκικών σχέσεων μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Τα οικονομικά αντίμετρα που επέβαλε η Μόσχα στην Τουρκία δεν μπορούσαν να είναι αρκετά για να θεωρηθεί η ρωσική αντίδραση ανάλογη με την τουρκική πρόκληση. Η Μόσχα επιθυμεί να δείξει πως η ευκαιρία που της δόθηκε για να δείξει ότι μπορεί να παίξει κάποιον διεθνή ρόλο δεν μπορεί να πάει χαμένη. Κάπως έτσι άλλωστε η έννοια του «κύρους» συναντά τον ρεαλισμό στις διεθνείς σχέσεις. Οι πρόσφατες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι υπάρχει –σταδιακή μεν– κλιμάκωση στις σχέσεις των δύο χωρών η οποία και χρήζει προσεκτικής παρατήρησης. 

Η οικονομία είναι σημαντικός παράγοντας, δεν ταυτίζεται με την πολιτική 

Οι οικονομικές και παντός είδους εμπορικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας βρίσκονταν στο ζενίθ τους όταν η Τουρκία αποφάσισε αψυχολόγητα να δημιουργήσει στρατιωτικό επεισόδιο εναντίον της Ρωσίας. Τι κάνει άραγε μια χώρα να θέσει σε μεγάλο ρίσκο οφέλη που είναι πλαισιωμένα μέσα από εμπορικά συμβόλαια; Η απάντηση χοντρικά μπορεί να είναι η εξής: Οι υπολογισμοί της Τουρκίας ίσως κατέληξαν πως τα οφέλη που δύναται να κατοχυρώσει με ένα τέτοιου τύπου επεισόδιο θα είναι πολύ πιο σημαντικά από εκείνα που αποκομίζει από τις διμερείς εμπορικές σχέσεις που διατηρεί με τη Ρωσία και τις προοπτικές αυτών. Αρχικός στόχος της πολιτικής του Νταβούτογλου, που πιστά ακολούθησε ο Ταγίπ Ερντογάν, ήταν να καταστεί η Τουρκία μια περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή και όχι να καταστεί ο καλύτερος εμπορικός εταίρος της Μόσχας. Επιδίωξε αυτές τις σχέσεις με τη Ρωσία, προκειμένου να υλοποιήσει το στρατηγικό της στόχο, που είναι η επίτευξη περιφερειακής ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή. Το μέσο άσκησης δεν μπορεί να είναι ανώτερο του τελικού, στρατηγικού, σκοπού. 

Η σημειολογική σηματοδότηση που «προδίδει» περαιτέρω επιδείνωση των ρωσο-τουρκικών σχέσεων 

Η Ρωσία προέβη σε προσεκτικά οικονομικά αντίμετρα προς την Τουρκία. Η ρωσική οικονομία μόλις τον επόμενο χρόνο θα περάσει –οριακά– σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ το χρονικό διάστημα που θα κρατήσουν οι κυρώσεις της Ε.Ε. για το ζήτημα της Ουκρανίας παραμένει αβέβαιο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Μόσχα ήταν εξ αρχής υποχρεωμένη να ακολουθήσει ένα «μεικτό πακέτο» αντιμέτρων προς την Τουρκία. Οι υπερβολές και η ακραία ρητορική έχουν τη δική τους σημειολογία. Ακραίες φωνές, όπως του Ζιρινόφσκι, που δε διστάζουν να κάνουν λόγο για πυρηνικό πόλεμο, βοηθούν τα κράτη να φαίνονται ως ήπια σε σχέση με τέτοιες δηλώσεις. Οι αποκαλύψεις στις οποίες προέβη η επίσημη Ρωσία για το λαθρεμπόριο πετρελαίου στο οποίο φέρεται να παίζει αποφασιστικό ρόλο η κυβέρνηση του ΑΚΡ, σε συνδυασμό με τις έντονες δηλώσεις του Βλάντιμιρ Πούτιν μπροστά σε δεκάδες δημοσιογράφους για τον ρόλο της Άγκυρας στο ζήτημα της Συρίας και το σκεπτικό της τουρκικής απόφασης που οδήγησε στην κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους είναι σημάδια ενδεικτικά για τη σταδιακή κλιμάκωση της έντασης. Η πιο σημαντική εξέλιξη αφορά την επίσκεψη του αρχηγού του κουρδικού κόμματος, του Ντεμιρτάς στη Μόσχα.

Είναι εξαιρετικά πρώιμο να αποδελτιώσουμε αυτήν την επίσκεψη και κάτω από ποιες συνθήκες αυτή έγινε, ωστόσο η τουρκική κυβέρνηση φέρεται να είναι έντονα δυσαρεστημένη από την απόφαση του Ντεμιρτάς να επισκεφτεί τη Μόσχα και να κατηγορήσει ανοικτά την κυβέρνηση Ερντογάν. Ρωσία και Τουρκία έχουν παραδοσιακά προβλήματα σε ζητήματα που άπτονται μειονότητες. Το Κουρδικό Ζήτημα είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την Άγκυρα και θα αποτελούσε γι’ αυτήν εφιαλτικό σενάριο οι –κατά Ερντογάν– «ορεσίβιοι Τούρκοι» να λάβουν οιαδήποτε μορφή στήριξης εκτός Τουρκίας. Η Άγκυρα φαίνεται να αντιδρά σε αυτήν την κίνηση. Οι Κούρδοι του Ιράκ, που κατοικούν σε μια περιοχή που η Τουρκία διατηρεί παρουσία, φαίνεται να τάσσονται υπέρ της Τουρκίας και να θεωρούν αβάσιμες τις ρωσικές καταγγελίες για το λαθρεμπόριο μεταξύ ΙΚ και Τουρκίας. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου είχε δηλώσει τις προηγούμενες μέρες ότι θα δυσαρεστούσε πολύ τη Ρωσία, αν η Τουρκία στήριζε αντι-ρωσικές ομάδες στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τις τελευταίες εξελίξεις, φαίνεται πως η Τουρκία προσπαθεί να ενισχύσει την επιρροή της στους Τατάρους της Κριμαίας. 

Η χρήση ενός… υπερόπλου που ακούει στο όνομα «Μειονότητες» 

Όταν η Ρωσία προσάτησε την Κριμαία, Πούτιν και Ερντογάν, σε εποχή που οι ρωσο-τουρκικές σχέσεις ήταν ιδιαίτερα καλές, είχαν συνεννοηθεί για την προστασία της ταταρικής μειονότητας που ζει στην Κριμαία. Ο Ρώσος Πρόεδρος είχε καθησυχάσει τον Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος ήθελε να υπενθυμίσει πως η Τουρκία έχει αυτανακηρυχθεί σε προστάτιδα δύναμη των απανταχού τουρκογενών. Ο αντιπερισπασμός της Άγκυρας και η προσπάθεια βελτίωσης των σχέσεών της με το Ισραήλ, φαίνεται να έχει αρκετά προβλήματα στην πράξη, καθώς το Τελ Αβίβ θεωρεί πως πάλι η Άγκυρα φέρνει στο τραπέζι μαξιμαλιστικές προτάσεις.

Σε συνέντευξή του, ο Λενούρ Ισλιάμοφ, εκπρόσωπος της ταταρικής οργάνωσης Majils, εκμυστηρεύτηκε πως το τουρκικό υπουργείο Άμυνας υποστηρίζει υλικά την οργάνωση, προκειμένου οι Τατάροι της Κριμαίας να απελευθερωθούν και να ενταχθούν ως τάγμα, στον ουκρανικό στρατό. Αν ισχύουν σε έναν βαθμό οι συγκεκριμένες δηλώσεις, τότε είναι φυσιολογικό να αναμένουμε νέα αντίδραση από τη Μόσχα. Το ρωσικό σκεπτικό για την αξιοποίηση των Κούρδων της Τουρκίας έχει σκοπό να μεταφερθεί η ρωσο-τουρκική διένεξη στο εσωτερικό της Τουρκίας αλλά και στο Βόρειο Ιράκ, προκειμένου η Τουρκία να ματαιώσει τα σχέδια που αφορούν την ανάσχεση των ρωσικών επιχειρήσεων στην περιοχή. Η Τουρκία προσπαθεί να μεταφέρει το πεδίο της σύγκρουσης πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα σε μια πολύ ευαίσθητη περιοχή για τα ρωσικά συμφέροντα. Η Ουκρανία, σε συνδυασμό με την περιοχή του Καυκάσου συνθέτουν μια ζώνη ζωτικών συμφερόντων και για τις δύο δυνάμεις.

Έχοντας αυτά ως δεδομένα, μπορούμε να πούμε πως η αποκλιμάκωση της έντασης που ξεκίνησε στις 24 Νοεμβρίου δεν έχει ακόμη επιτευχθεί μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας. Αντίθετα, οι εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα οδηγούν στο συμπέρασμα πως οι ρωσο-τουρκικές σχέσεις πλαισιώνονται από ένα chicken game, το οποίο εξελίσσεται πάνω σε ευαίσθητα για την περιοχή ζητήματα, όπως αυτά που αφορούν την ταυτότητα πληθυσμών, προστασία μειονοτήτων κ.α. Επιπρόσθετα, οι παραπάνω εξελίξεις συνδέουν δύο τεράστια ζητήματα της ευρύτερης περιοχής, το ζήτημα της Συρίας και το αντίστοιχο της Ουκρανίας. Η εργαλειακή χρήση των μειονοτήτων προκειμένου η μία δύναμη να προκαλέσει προβλήματα στην άλλη μπορεί να δημιουργήσει εξαιρετική αστάθεια στην περιοχή και να επιδεινώσει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας.
* Ο Αλέξανδρος Δρίβας είναι υποψήφιος Διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Παν/μιο Πελοποννήσου - συντονιστής στο Παρατηρητήριο Ανατολικής Μεσογείου στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης (ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ).
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μια σαφή τοποθέτηση στην ρωσοτουρκική κρίση υπέρ της Τουρκίας στο βουλγαρικό κοινοβούλιο από τον πρόεδρο του φιλοτουρκικού κόμματος της Βουλγαρίας HÖN, τον Lütfi Mestam, προκάλεσε τις έντονες αντιδράσεις των άλλων κομμάτων αλλά και μέσα στο ίδιο το φιλοτουρκικό κόμμα!

Το εντυπωσιακό είναι πως ο επίτιμος πρόεδρος του φιλοτουρκικού κόμματος και γνωστός παλαίμαχος πολιτικός στην Βουλγαρία, ο Ahmet Doğan, εξοργίστηκε από την τοποθέτηση του νυν προέδρου Lütfi Mestam και τον απομάκρυνε από την προεδρία ενώ ένεκα της αντίδρασης του Doğan, τρεις άλλοι βουλευτές του HÖN παραιτηθήκαν.

Το πιο εντυπωσιακό είναι όμως, σύμφωνα με τα τουρκικά ΜΜΕ, ότι απειλήθηκε η η ζωή του Mestam με αποτέλεσμα να… καταφύγει στην τουρκική πρεσβεία της Σόφιας για να βρει άσυλο, όπως υποστήριξε από τις απειλές για την ζωή του.

Η κατάσταση στο φιλοτουρκικό κόμμα της Βουλγαρίας είναι πλέον σε φάση διάσπασης καθώς ο επίτιμος πρόεδρος του, ο Ahmet Doğan, έχει ταχτεί υπέρ της Ρωσίας ενώ η πλειοψηφία των βουλευτών του κόμματος είναι σαφώς υπέρ τη Τουρκίας.

Να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας, ο γνωστός όπως έχει ονομαστεί νονός της νύχτας, Μπόικο Μπορίσωφ, έχει βρεθεί εξ αιτίας της ρωσοτουρκικής κρίσης σε πολύ δύσκολη θέση και προσπαθεί συνεχώς να κρατήσει ίσες αποστάσεις στην ρωσοτουρκική κρίση φοβούμενος τις συνέπιες μιας τοποθέτησης του υπέρ της μιας ή της άλλης μεριάς. Γεγονός όμως είναι πως η πλειοψηφία των Βουλγάρων βουλευτών έχουν ταχτεί και ένεκα των παραδοσιακών δεσμών Βουλγαρίας - Ρωσίας σαφώς υπέρ της Ρωσίας, παρά του ότι η χώρα είναι υποχρεωμένη να ακολουθεί την πολιτική στήριξης του ΝΑΤΟ προς την Τουρκία.

Άλλη μια «παρενέργεια» της ρωσοτουρκικής κρίσης!

Το ερώτημα είναι εμείς σαν Ελλάδα τι στάση κρατάμε και αν η στάση μας είναι προς τα ελληνικά συμφέροντα. Δηλαδή είμαστε υπέρ της Τουρκίας που καθημερινά σχεδόν καταπατά με προκλητικό τρόπο την εθνική μας κυριαρχία, ή υπέρ της Ρωσίας που επανειλημμένα έχει προσφερθεί να μας βοηθήσει έναντι της τουρκικής επιθετικότητας;

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Κύρας Αδάμ

Η προσφυγική κρίση και η διαχείρισή της ήταν το 2015 -και θα παραμείνει και το 2016- το μείζον θέμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, καθώς επηρεάζει βαθύτατα και μέχρι τώρα αρνητικά, την σχέση της χώρας με τους υπόλοιπους 27 της Ευρωπαϊκής Ένωσης - σε βαθμό ίδιο, ίσως και μεγαλύτερο, από την κρίση του grexit τον περασμένο Ιούλιο. Η προσφυγική κρίση όμως μπερδεύει ακόμα περισσότερο της ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό, που χάνουν το μέχρι τώρα πλεονέκτημα της άσκησης μόνιμης πίεσης στην Τουρκία στις διαπραγματεύσεις της με την ΕΕ.

Η ελληνική κυβέρνηση, προσπαθώντας να κρατήσει τα ρουθούνια της έξω από το νερό, φορτωμένη ένα βαρύ μνημόνιο ύστερα από την καταστροφική μη-διαπραγμάτευση με την ευρωζώνη μέχρι τον περασμένο Ιούλιο, ουδόλως μπόρεσε να εκτιμήσει και πολύ περισσότερο να διαχειριστεί την προσφυγική κρίση, που κτύπαγε τα ελληνικά παράλια από το καλοκαίρι με ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς, μέχρι τις 800.000 και πλέον πρόσφυγες που πάτησαν το ελληνικό έδαφος μέσα στον χρόνο.

Οι υπερφίαλες και ανόητες μέσα στην άγνοια υπουργικές δηλώσεις της πρώτης περιόδου ( από το ανέκδοτο με τους πρόσφυγες που λιάζονται και μετά εξαφανίζονται μέχρι την «απειλή» ότι η Ελλάδα θα στέλνει τζιχαντιστές στο Βερολίνο, αν οι εταίροι δεν «υπέκυπταν» στους ελληνικούς όρους της διαπραγμάτευσης στο eurogroup), κάθε άλλο πάρα βελτίωσαν τις βαριά διαταραγμένες σχέσεις εμπιστοσύνης ανάμεσα στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες, με αποτέλεσμα καμία από τις δυο πλευρές να μην επιδιώξει μια στοιχειώδη αλληλοκατανόηση και συνεργασία στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης- με πρώτο και μεγάλο θύμα σε ευρωπαϊκό έδαφος την ίδια την Ελλάδα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα μέσα σε ελάχιστο χρόνο βρέθηκε αντιμέτωπη με δυο ξεχωριστές περιπτώσεις διαχείρισης κρίσης. Την πρώτη, την οικονομική, την επιδίωξε μόνη της και απέτυχε. Την δεύτερη, την προσφυγική, δεν την προκάλεσε, της έπεσε κυριολεκτικώς στο κεφάλι, αλλά και σ αυτήν απέτυχε.

Στο βωμό της πάση θυσία λεκτικής ιδεολογικής διαφοροποίησης από τους πάντες και τα πάντα, η Αθήνα όλο αυτό το διάστημα προέβαλε κατά κόρον και σε αντιδιαστολή με άλλα ευρωπαϊκά κράτη, τα ανθρωπιστικά κίνητρα της και την αλληλεγγύη της προς τους πρόσφυγες, προβάλλοντας αριθμούς και πράξεις ηρωικές στη διάσωση προσφύγων, που αξίζουν όλο τον σεβασμό και την επιβράβευση, αλλά δεν αρκούν και δεν αποτελούν διαχείριση κρίσης πανευρωπαϊκού επίπεδου.

Στον αντίποδα, οι ευρωπαίοι εταίροι, πανικόβλητοι και ψοφοδεείς οι ίδιοι απέναντι στο τεράστιο προσφυγικό πρόβλημα που τους προέκυψε, δεν θέλησαν ούτε στο ελάχιστο να συνεργαστούν με την Αθήνα για την διαμόρφωση της πανευρωπαϊκής διαχείρισης κρίσης.

Κράτησαν την Αθήνα μακριά και εν πολλοίς στο σκοτάδι για τα σχέδια τους να «καλοπιάσουν» την Τουρκία, μήπως και αυτή συγκρατήσει τις προσφυγικές ροές, έναντι αδρών οικονομικών και πολιτικών ανταλλαγμάτων. Αλλά και η Αθήνα δεν έδειξε καμία διάθεση να απαιτήσει τη συμμετοχή της στην διαμόρφωση της ευρωπαϊκής πολιτικής για το προσφυγικό, τουναντίον φαίνεται να σνομπάριζε ανοιχτά τέτοιες ενέργειες.

Έτσι, από τον περασμένο Σεπτέμβριο όταν ο υπερδραστήριος και αγχωμένος Πρόεδρος της Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιούνκερ άρχιζε να ετοιμάζει την προσέγγιση με την Τουρκία για το προσφυγικό, η ελληνική κυβέρνηση, (με προτροπή ή όχι του αρμοδίου Επιτρόπου κ Αβραμόπουλου να παραμένει μυστήριο), ούτε αντέδρασε ούτε ζήτησε την συμμετοχή της στις διαβουλεύσεις αυτές- κάτι που όφειλε να είχε κάνει :

α) γιατί ο πρώτος σταθμός των προσφύγων από την Τουρκία είναι το ελληνικό έδαφος και
β) λόγω των ήδη περίπλοκων και δύσκολων ελληνοτουρκικών σχέσεων σε ότι αφορά σε θαλάσσια σύνορα αλλά και θαλάσσια έρευνα και διάσωση.

Έτσι ερήμην της Ελλάδας διαμορφώθηκε ένα δυσμενέστατο για τα ελληνικά συμφέροντα και τις διεθνείς αρμοδιότητες της, Σχέδιο Δράσης ΕΕ- Τουρκίας, το οποίο η Αθήνα κατάπιε αμάσητο και υπερψήφισε στην ενδιάμεση Σύνοδο Κορυφής του Οκτωβρίου. Η κυβέρνηση Τσίπρα έδειχνε ακόμα και τότε να αισθάνεται καλά στο ελληνικής κοπής αφελές δόγμα της ότι οι πρόσφυγες απλώς πατούν σε ελληνικό έδαφος και μετά σκορπίζονται στην Ευρώπη.

Όμως σ εκείνη τη Σύνοδο του Οκτωβρίου οι ευρωπαίο εταίροι απήλλαξαν την ελληνική κυβέρνηση από τις αυταπάτες της. Απαίτησαν και πήραν χωρίς αντιστάσεις και χωρίς καμία εναλλακτική πρόταση, την απόλυτη δέσμευση της Ελλάδας να φτιάξει και να λειτουργήσει τα hot spots στα νησιά μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου, ώστε να γίνεται η καταγραφή και διαχωρισμός προσφύγων από μετανάστες- ανάχωμα στις προσφυγικές ροές προς τα Βαλκάνια και την κεντρική Ευρώπη, καθώς η μια μετά την άλλη οι χώρες της περιοχών αυτών ύψωναν φράχτες και τοίχους στις μεταναστευτικές ροές.

Έτσι, η ελληνική κυβέρνηση και χωρίς κανένα αντάλλαγμα της προκοπής, (π.χ. άμεση διασφάλιση της επαναπροώθησης μεταναστών στην Τουρκία), όχι μόνον δέχθηκε τα hot spots, αλλά δεσμεύτηκε χωρίς προϋποθέσεις και όρους στην αναθέρμανση των ευρωτουρκικών σχέσεων και στην ανάπτυξη της ευρωπαϊκής δύναμης φύλαξης συνόρων και ακτοφυλακής.

Η απραξία της ελληνικής κυβέρνησης φάνηκε καθαρότατα στο τέλος Νοεμβρίου όταν αποδέχθηκε την πλήρη αναθέρμανση των πολιτικών σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας, στη διαβούλευση της οποίας ούτε πήρε μέρος η Ελλάδα, ούτε και της ζήτησε κάνεις να το κάνει.

Και όμως η δεσμευτική πολιτική αναθέρμανσης των ευρωτουρκικών σχέσεων θα έχει άμεσες και βαριές επιπτώσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι οποίες θα διογκώνονται μέσα στο 2016 όσο θα βαθαίνουν και οι δεσμεύσεις της ΕΕ στην Τουρκία, προκειμένου η Άγκυρα να «συγκρατεί» κατά το δοκούν πρόσφυγες και μετανάστες στο έδαφος της.

Αντιθέτως αυξήθηκε κατακόρυφα η ενορχηστρωμένη διεθνής «κατακραυγή» σε βάρος της Ελλάδας να τηρήσει τις υποσχέσεις της και να λειτουργήσει τα hot spots, με αποτέλεσμα να θεωρείται πλέον δεδομένη για τους ευρωπαίους η ανάγκη «αποκατάστασης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ», σε σημείο μάλιστα, να αναπτυχθεί και ευρωπαϊκό λόμπυ για την έξοδο της Ελλάδας από το Σένγκεν λόγω ανικανότητας στην αποτελεσματική διαχείριση της κρίσης..

Επί ματαίω και κατόπιν εορτής η κυβέρνηση Τσίπρα άρχισε να ψελλίζει την ανάγκη μεταφοράς των hot spots σε τουρκικό έδαφος, την οποία ουδείς εταίρος έχει ενστερνιστεί μέχρι σήμερα.

Το 2016 παραλαμβάνει από το 2015 την σκυτάλη της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ που θα υλοποιηθεί μέσα στο επόμενο διάστημα επί ολλανδικής προεδρίας. Τα περιθώρια να ξεφύγει η Ελλάδα από την «υψηλή εποπτεία» της ευρωπαϊκής δύναμης στα χωρικά ύδατα των 6νμ, που ξαφνικά βαφτίστηκαν και εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, είναι πολύ μικρή, ενώ, ανάλογα και με την τελική διατύπωση, εγείρεται η πιθανότητα η συμφωνία αυτή να απαιτεί κύρωση και από τη Βουλή.

Αλλά δεν είναι μόνον αυτό. Η εξέλιξη του προσφυγικού επέφερε μια ξαφνική, αλλά πολυδιάστατη ανατροπή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό. Η πορεία των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας εξαρτάτο ευθέως από την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αυτό το πολιτικό και διπλωματικό μέσο πίεσης προς την Άγκυρα, με το βέτο στο άνοιγμα των ενταξιακών κεφαλαίων διαπραγμάτευσης, έχει μετατραπεί τώρα σε πιστόλι στον κρόταφο Αθήνας και κυρίως Λευκωσίας, καθώς και αυτές συναίνεσαν πλήρως στην απόλυτη σύνδεση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας με το προσφυγικό και μόνον.

Πρόκειται δηλαδή για μια εκ βάθρων αλλαγή στην ελληνική και κυπριακή πολιτική απέναντι στην Άγκυρα, προς όφελος της τελευταίας.

Οι εξελίξεις μέχρι το τέλος του πρώτου 6μηνου του 2016 προβλέπονται ραγδαίες και στο Κυπριακό, με όλους τους εξωγενείς παράγοντες να προεξοφλούν ότι η λύση είναι προ των θυρών, καθώς η Τουρκία παίζοντας άψογα το άνοιγμα και κλείσιμο κατά το δοκούν της στρόφιγγας των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη δεν θα αφήσει να πάει χαμένη η ευκαιρία για την εξουδετέρωση των κυπριακών αντιστάσεων.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στην γερμανική παγίδα για το προσφυγικό εγκλωβίζει την χώρα η κυβέρνηση, καθώς πλέον τα hot spots που αποτελούν προϋπόθεση για την υποτιθέμενη μετεγκατάσταση των προσφύγων στις άλλες χώρες-μέλη, μετατρέπονται συγχρόνως σε πρώτο σταθμό αίτησης ασύλου, με την επαναφορά σε πλήρη εφαρμογή του δυσμενούς για την Ελλάδα «Δουβλίνου 2».

Το στίγμα έδωσε ο ίδιος ο γερμανός υπουργός οικονομικών Βόλφγκανκ Σόιμπλε με συνέντευξη του στην Bild am Sonntag, όπου κατηγόρησε την Ελλάδα ότι «αγνόησε για χρόνια τους κανόνες της Συνθήκης του Δουβλίνου, που υποχρεώνουν τους μετανάστες να αιτηθούν ασύλου στην πρώτη χώρα εισόδου».

Βάσει της συμφωνίας αυτής, η Ελλάδα θα ήταν υποχρεωμένη, όλα τα προηγούμενα χρόνια, να δέχεται αυτή τις αιτήσεις ασύλου όσων έφθαναν στα ελληνικά σύνορα, ενώ σε περίπτωση που συλλαμβάνονταν κάποιοι μετανάστες ή πρόσφυγες σε άλλη χώρα της Ευρώπης, η Ελλάδα θα ήταν υποχρεωμένη να τους δεχθεί πίσω, εάν είχαν περάσει στην Ευρώπη μέσω των ελληνικών συνόρων.

Όμως αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου αλλά και των γερμανικών δικαστηρίων είχαν κρίνει ως ανεπαρκείς τις συνθήκες υποδοχής και φιλοξενίας των μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα και έτσι είχαν σταματήσει οι επαναπροωθήσεις προς την χώρα μας όσων συλλαμβάνονταν σε άλλες χώρες της Ευρώπης.

Τυχόν ενεργοποίηση του Δουβλίνου 2, με τα σημερινά μεγέθη του προσφυγικού ρεύματος, θα είναι καταστροφική για την χώρα, με δεδομένη την απροθυμία των περισσότερων χωρών-μελών να δεχθούν περαιτέρω προσφυγές στο έδαφός τους.

Ο ίδιος ο Σόιμπλε χωρίς να κρύβει τις προθέσεις του Βερολίνου έκανε ειδική μνεία στις αποφάσεις αυτές των γερμανικών δικαστηρίων, τονίζοντας ότι «οι έλληνες δεν πρέπει να κατηγορούν μόνο τους άλλους για τα προβλήματα τους, αλλά συγχρόνως πρέπει να δουν πως μπορεί να τα καταφέρουν οι ίδιοι καλύτερα…»

Οι αναφορές αυτές συνδέονται ευθέως όμως με την πίεση που υπάρχει για την τάχιστη δημιουργία των hot spots στην Ελλάδα, καθώς μετά την λειτουργία τους θα εκλείπει πλέον ο λόγος βάσει του οποίου το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και τα γερμανικά δικαστήρια, δεν επέτρεπαν την επαναπροώθηση στην Ελλάδα όσων είχαν εισέλθει από τα ελληνικά σύνορα και συλλαμβάνονταν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Με την πίεση της Γερμανίας και της Αυστρίας, που ήδη επεξεργάζονται πρόταση για Νέο Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου, τα hot spots θα μετατραπούν και σε σημεία υποβολής αιτήσεων ασύλου.

Ο στενός συνεργάτης της Μέρκελ, Πίτερ Αλτμάιερ που έχει αναλάβει τον χειρισμό του προσφυγικού, σε συνέντευξή του στο Focus, αποκάλυψε ότι θα προταθεί τα hot spots να χρησιμοποιούνται και για την υποβολή αιτήσεων για άσυλο και «όσων οι αιτήσεις γίνονται δεκτές θα κατανέμονται στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες βάσει μια φόρμουλας ποσόστωσης». Ο γερμανός αξιωματούχος όμως, δεν δίνει καμία απολύτως απάντηση για το τι θα συμβεί με όσους οι αιτήσεις τους απορριφθούν στα hot spots, ή με όσους συλληφθούν σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα και δεν δικαιούνται ασύλου.

Ο Αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάιμαν δήλωσε πάντως στην αυστριακή εφημερίδα Oesterreich ότι όσοι δεν ανταποκρίνονται στα κριτήρια για παροχή ασύλου θα απελαύνονται (χωρίς να εξηγεί που και πως), ενώ επέμεινε στην ανάγκη εντατικοποίησης των απελάσεων, μια και όπως έγινε γνωστό, το 2014 υλοποιήθηκε μόνο το 40% των αποφάσεων για απέλαση.

Έτσι ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση νόμιζε ότι διαπραγματευόταν για το προσφυγικό, οδήγησε τελικά την χώρα σε μια τεράστια παγίδα. Όσο δεν υπάρχει θεσμικό πλαίσιο που θα υποχρεώνει τις χώρες-μέλη να δεχθούν τον ισομερή καταμερισμό των βαρών από το μεταναστευτικό, αλλά και την ποσόστωση που έχει ορίσει η Κομισιόν για την μετεγκατάσταση προσφύγων (από τις 160.000 θέσεις που έχουν αποφασιστεί μόνον 200 έχουν μετεγκατασταθεί), η επανενεργοποίηση του «Δουβλίνου 2» απειλεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών, τους οποίους θα καταγράφουμε στα hot spots, αλλά ελάχιστοι θα βρίσκουν τον δρόμο για μετεγκατάσταση σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Του Γιάννη Σιδέρη 
(Αρχική επεξήγηση: Εκ των προτέρων γίνεται κατανοητό ότι σε μια ηλεκτρονική επιφυλλίδα δεν μπορούμε να σκιαγραφήσουμε έναν χρόνο ταραχώδους πολιτικής ζωής. Έτσι θα διατρέξουμε επί τροχάδην λίγα εμβληματικά -κατά την γνώμη μας- σημεία).
Το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης
Μια είδηση συνυφασμένη με προσμονή κυκλοφορούσε στον ΣΥΡΙΖΑ, και τους ενασχολούμενους δημοσιογράφους, από την Άνοιξη του ‘14.
Ο Γιάννη Δραγασάκης είχε επιστρατεύσει πάνω από 1.000 αριστερούς επιστήμονες και συνέθετε το πρόγραμμα ανασυγκρότησης της χώρας, εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνυόταν σε κυβέρνηση. Αδιευκρίνιστες οι συντεταγμένες του προγράμματος, επέτρεπε στην καλή θέληση να το ερμηνεύει ως ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης, κρατικής ανασυγκρότησης, κοινωνικής δικαιοσύνης.
Και ω της απογοήτευσης: Με τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία αποκαλύφτηκε ότι το περίφημο πρόγραμμα ανάπτυξης ήταν τελικά το γνωστό της Θεσσαλονίκης. Ένα πρόγραμμα που αποκρυστάλλωνε όλη τη νοοτροπία της Μεταπολίτευσης, έταζε παροχές από χρήμα που δεν υπήρχε και χωρίς να προσδιορίζονται πηγές παραγωγής του, πέραν της υποχρέωσης των δανειστών, τη βοήθεια των οποίων απαιτούσαμε ! Εξ αυτού το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης κατέρρευσε στο πρώτο αεράκι του Βαρδάρη.
Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ
Ουδεμία έκπληξις. Η συνεργασία κυοφορείτο πριν από το από το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Ιούλιο του ΄13. Την επερχόμενη συνεργασία είχε αποκαλύψει στον γράφοντα ο νυν υπουργός Επικρατείας Νίκος Παππάς. Τα δύο κόμματα μοιάζουν στον ακατέργαστο αντιμνημονιακό τους λόγο, όντας το ένα αντεστραμμένο είδωλο του άλλου. Η Ελλάδα είναι θύμα. Για τους ΑΝΕΛ διεθνών σκοτεινών δυνάμεων που επιβουλεύονται τον ελληνισμό, για τον ΣΥΡΙΖΑ του διεθνούς αιμοσταγούς κεφαλαίου που θέλει να εκποιήσει το πρώτο οικόπεδο του πλανήτη και να καταστήσει σκλάβους τους εργαζόμενους. Πτυχές αλήθειας μπορεί να υπάρχουν σε αυτά. Αλλά τα δύο κόμματα στην θεωρητική τους προσέγγιση δεν βλέπουν φωτοσκιάσεις. Τα πάντα είναι μαύρο άσπρο.
Ατέρμονη Διαπραγμάτευση
Την ημέρα που ο Γιάνης on air είπε στον Ντάισελμπλουμ «τρόικα τέλος», προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ. Βρήκαν το νέο απελευθερωτή της χώρας. Γέμισε το διαδίκτυο με εικόνες photoshop, όπου τον παρουσίαζαν με τα γένια και τον σκούφο του Άρη ή την περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη.
Η διαπραγμάτευση τραβούσε, ο Γιάνης έδινε συνεντεύξεις όπου δει, φωτογραφιζόταν με αυταρέσκεια, γινόταν παγκόσμια περσόνα, στα eurogroup αντί να συνομιλεί προσέβαλε τους υπουργούς Οικονομικών, αυτοί δυσανασχετούσαν, κάποια στιγμή έγινε νύξη στην κυβέρνηση να τον αλλάξει και να στείλει έναν συνομιλητή της προκοπής, αλλά αυτό ερμηνεύτηκε εδώ ως παρέμβαση στα εσωτερικά μας, προκαλώντας την μήνιν των οπαδών: Να τα ξεχάσουν αυτά που ήξεραν, εδώ έχουμε εθνική κυβέρνηση, δεν είναι πλέον μπανανία.
Ώσπου ο πρωθυπουργός εδέησε,(αδικαιολογήτως καθυστερημένα), να καταλάβει τι συμβαίνει, όταν στην Ρίγα της Λετονίας κατέβασαν όλοι περιφρονητικά τα ακουστικά την ώρα που μιλούσε ο Γιάνης και τον κατέστησαν επιδεικτικά αποσυνάγωγο - αφήνοντάς τον να μιλάει… στον εαυτό του.
Όλη αυτή η περιπέτεια κατέληξε στην ομολογία του πρωθυπουργού στο ντοκιμαντέρ του Πωλ Μέησον «μείναμε από λεφτά και από δυνάμεις». Με ό,τι αυτό σήμαινε για τα περεταίρω…
Προδότες γερμανοτσολιάδες
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επιφανείς οικονομολόγους τους οποίους μπορούσε να επιστρατεύσει για να αναλύσει τι έφταιξε και γιατί η χώρα οδηγήθηκε στη χρεοκοπία. Έτσι θα «έψαυε» τις πληγές, θα επισήμαινε τα διαχρονικά λάθη, θα κατανοούσε τις στρεβλώσεις, θα επινοούσε λύσεις. Αντί γι’ αυτό η ηγεσία του επινόησε τον μανιχαϊστικό διαχωρισμό σε προδότες-γερμανοτσολιάδες και πατριώτες - όχι μόνο για όσους ήταν υπέρ του μνημονίου, αλλά και για όσους μετριοπαθείς εξέφραζαν επιφυλάξεις για τις αστήρικτες λύσεις που επαγγελόταν.
Κατέληξε στο όστις μη μεθ’ ημών, καθ’ ημών. Προφανώς ως κόμμα, στελέχη, οπαδοί, δεν έχουν κατανοήσει το μίσος που διέσπειραν και πόσο αυτό τους αντιγύρισε ισόποσο ως μπούμερανγκ. Υπάρχουν οπαδοί των μικρών κομμάτων που αρνούνται στο κόμμα τους να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ, ενθυμούμενοι τη λοιδορία για «προδότες γερμανοτσολιάδες».
Βέβαια αν είχε φερθεί μετριοπαθώς, δεν θα είχε γίνει κυβέρνηση!
Μεταναστευτικό
Ο διεθνισμός του ΣΥΡΙΖΑ αφελής, γενικόλογος, δεν εδέησε να κατανοήσει ότι όλοι οι μετανάστες δεν ήταν κατατρεγμένοι. Υπήρχαν και αυτοί που από τυχοδιωκτισμό προσέγγιζαν τη χώρα μας, ή άλλοι για να αποφύγουν ενδεχομένως τιμωρίες για ποινικά αδικήματα που είχαν διαπράξει στις χώρες τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ επί χρόνια τους ομογενοποιούσε, και εξέδιδε οργίλες ανακοινώσεις όταν η αστυνομία έκανε «επιχειρήσεις σκούπα» στην Ομόνοια, κατά τις οποίες τους μάζευε (μεταξύ τους και νιγηριανούς σωματέμπορους που εκμεταλλεύονταν 16χρονες συμπατριώτισσές τους).
Με αυτή την αντίληψη, και με την προγραμματική υπόσχεση να δίνει στον καθένα που έρχεται στη χώρα «ταξιδιωτικά έγγραφα» προκειμένου να οδεύσει προς Ευρώπη, αποτέλεσε εύκολη λεία στον Νταβούτογλου, που χρησιμοποίησε ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής τους πρόσφυγες για να πετύχει εύνοιες από την Ευρώπη. Όχι μόνο χρήματα αλλά - κυρίως - το άνοιγμα των ενταξιακών κεφαλαίων που ήταν παγωμένα λόγω της υστέρησης στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη κυπριακή κατοχή, οδηγούμενοι έτσι σε μια εθνική ήττα.
Έτσι ενώ επί Σαμαροβενιζέλων (των «εγκληματιών» που επαναπροωθούσαν τους πρόσφυγες και τους έπνιγαν» όπως λέει ο Συριζαίικος μύθος), το ΄14 ήρθαν περί τις 75 χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες, επί ΣΥΡΙΖΑ αισίως ξεπέρασαν τις 800 χιλιάδες, χωρίς ωστόσο να έχει υπάρξει τόσο μεγάλη «ποιοτική μεταβολή» επί τα χείρω στο μέτωπο της Συρίας που να δικαιολογεί τέτοια κολοσσιαία αύξηση. Οι περισσότεροι εξ αυτών μάλλον θα εγκλωβιστούν στη χώρα μας. (Παρεμπιπτόντως το ΄15 έχασαν πολύ περισσότεροι τη ζωή τους στα νερά του Αιγαίου απ’ ότι το ΄14).
Οικονομία
Και διηγώντας τα να κλαις. Ο ΣΥΡΙΖΑ επέπεσε ως ταύρος εν υαλοπωλείω. Η μακρόχρονη «διαπραγμάτευση», το αδιανόητο δημοψήφισμα - οπερέτα, καθώς έγινε επί μιας πρότασης - φάντασμα, αφού οι δανειστές την είχαν αποσύρει, τα capital controls, έδωσαν την χαριστική βολή σε μια οικονομία αιμάσσουσα, με θύματα κυρίως τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες κατείχαν εξέχουσα θέση υποστήριξης στον προγραμματικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ.
Η συνακόλουθη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών για τις οποίες ο πρωθυπουργός επαίρεται ότι χρειάστηκαν λιγότερα δις των αναμενόμενων (και ας έχασε το δημόσιο γύρω στα 40 δις), ήταν εκ του περισσού, αφού τον Δεκέμβριο του 14 οι τράπεζες είχαν μηδενική ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης. Η από- και υποεπένδυση παραμένει και η ανεργία θερίζει.
Το 2016
Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει (ενδεικτικό το ασφαλιστικό) να προσελκύσει υποστηρικτικές δυνάμεις από τα τρία κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων). Εγκολπωθείσα πλέον την ανάλυση περί δυο κυρίαρχων ρευμάτων στην ελληνική κοινωνία (τρίτο η Αριστερά του ΚΚΕ), επιδιώκει να αποτελέσει τον κυρίαρχο πόλο της αντιδεξιάς συσπείρωσης, δορυφοροποιώντας τα τρία κόμματα. Αν ξεπεράσει τους υφάλους ως τα τέλη Μάρτη, θα το επιχειρήσει, μεταλλάσσοντας εαυτόν σε κεντροαριστερά. Δύσκολη η επιτυχία γιατί δεν έχει την ανάλογη κουλτούρα.
Και πάντως ούτε Αριστερά θα είναι. Η «Αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ», έδειξε τις αντοχές της πριν κλείσει χρόνο διακυβέρνησης.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Την ανάγκη η Ευρωζώνη να έχει μια πραγματικά κοινή πολιτική που θα της δίνει τη δυνατότητα να θωρακιστεί απέναντι σε νέους οικονομικούς και τραπεζικούς κινδύνους στο μέλλον, παραθέτουν σε δημοσίευμα τους οι financial Times.

Όπως υπογραμμίζει το δημοσίευμα, οι κανόνες της ΕΕ , που τίθενται σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου του 2016 θα επιτρέψουν στις οικονομικές αρχές της Ευρώπης να ασχοληθούν με τις υπό πτώχευση τράπεζες των χωρών μελών χωρίς το κόστος αυτό να μεταφερθεί στους φορολογούμενους.

Η έναρξη του λεγόμενου ενιαίου Μηχανισμού Στήριξης της ΕΕ ακολουθεί μια σημαντική επέκταση των αρμοδιοτήτων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Νοέμβριο του 2014, έτσι ώστε να ελέγχει πλέον και τις 5.500 τράπεζες της ευρωζώνης .

Τα βήματα αυτά είναι δύο από τις πλέον χρήσιμες πρωτοβουλίες που θεσπίστηκαν από την ΕΕ στην προσπάθεια της να αντιμετωπίσει την οικονομική λαίλαπα που χτύπησε τα κράτη μέλη της από το 2008 , αποσταθεροποιώντας τις τράπεζες της Ευρώπης και θέτοντας αρκετές φορές υπό αμφισβήτηση την επιβίωση της νομισματικής ένωσης της

Ωστόσο, ένα τρίτο, πιο πολιτικά ευαίσθητο βήμα είναι η πλήρης τραπεζική ένωση ένα σημαντικό μέτρο που θα μπορούσε να ελαχιστοποιήσει τους κινδύνους για νέες τραπεζικές κρίσεις θα μπορούσαν να ξεσπάσουν στο μέλλον.

Το μέτρο αυτό θα έχει τη δυνατότητα, ακόμη και στην περίπτωση μια νέα χρηματοπιστωτικής κρίσης να περιορίσει σημαντικά τις συνέπειές της.

Το 2016 οι εθνικές κυβερνήσεις και οι φορείς χάραξης πολιτικής στις Βρυξέλλες θα πρέπει να κάνουν οτι καλύτερό μπορούν για να προωθήσουν τον στόχο μιας κοινής ασφάλισης καταθέσεων στην ευρωζώνη των 19 κρατών- μελών.

«Φυσικά είναι πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη» υποστηρίζουν οι Financial Times αναφερόμενοι στις σημαντικές αντιρρήσεις που έχουν διατυπωθεί από τη Γερμανία για το σχέδιο κοινής ασφάλισης των καταθέσεων, καθώς το Βερολίνο υποστηρίζει ότι το πρόγραμμα είναι θα αναγκάσει ουσιαστικά τους γερμανούς φορολογούμενους και ασφαλισμένους να πληρώνουν τα «σπασμένα» σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες θα έχουν καταρρεύσει οι τράπεζες τους.

Η Γερμανία ισχυρίζεται επίσης ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα πρέπει να μειώσουν την υπερβολική ανάληψη κινδύνων στον χρηματοπιστωτικό τομέα πριν προχωρήσει με μέτρα καταμερισμού του κινδύνου, όπως είναι η κοινή ασφάλεια καταθέσεων.

Χωρίς αμφιβολία, ορισμένες προφυλάξεις πρέπει να έχουν αποσαφηνιστεί και καθοριστεί πριν η ευρωζώνη προχωρήσει στην εφαρμογή του μέτρου της κοινής ασφάλισης των καταθέσεων.

Οι μεγάλοι κίνδυνοι είναι το ένα θέμα.

Ορισμένες τράπεζες μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες κρατικών ομολόγων στους ισολογισμούς τους, παρά τη δυνητικά θανατηφόρα σχέση μεταξύ δημόσιου χρέους και τραπεζών που περιγράφεται ευρέως στο αποκορύφωμα της κρίσης της ευρωζώνης.

Γενικότερα, ο τραπεζικός τομέας σε ορισμένες χώρες είναι ακόμα εύθραυστος και παλεύει να καλύψει τα μη-εξυπηρετούμενα δάνεια.

Αυτό θα πρέπει να είναι σε πιο στερεή βάση πριν αρχίσει η ευρωζώνη να εφαρμόζει ένα κοινό σύστημα ασφάλισης.
Τέλος, οι τράπεζες που συμμετέχουν σε όλες τις χώρες πρέπει να εντείνουν και να χρηματοδοτήσει το πρόγραμμα επαρκώς.

Αυτές είναι ο θέσεις της Γερμανίας η οποία ωστόσο θα πρέπει να αναγνωρίσει ότι μια τραπεζική ένωση που λειτουργεί σε δύο πόδια, αντί των τριών – κοινής εποπτείας, κοινό ψήφισμα, αλλά δεν διαθέτει κοινή ασφάλεια των καταθέσεων – είναι μια τραπεζική ένωση που, σε έσχατη περίπτωση, θα στερούνταν αξιοπιστίας.

Η έκθεση , που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Ιούνιο, καθορίζει έναν οδικό χάρτη για την πλήρη οικονομική και νομισματική ένωση μέχρι το 2025 , ημερομηνία κατά την οποία η ευρωζώνη θα εφοδιαστεί με ένα κοινό ταμείο και μια « κοινή μακροοικονομική σταθεροποιητική λειτουργία» για να βοηθήσει τα κράτη μέλη της να αντιμετωπίσουν τις κρίσεις που δεν μπορεί να διαχειριστεί η κάθε μία σε εθνικό επίπεδο .

Αυτές και άλλες προτάσεις που προβλέπουν πολύ μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό της οικονομικής πολιτικής στην ευρωζώνη , αν και 10 χρόνια τώρα , βρίσκονται πέρα από τα όρια του εφικτού στις πολιτικές συνθήκες που βιώνει σήμερα η Ευρώπη.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένα Σύρος αντιφρονών, που εξέφραζε ανοιχτά την αντίθεσή του απέναντι στη τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος, σκοτώθηκε από σφαίρες στο Γκαζίαντεπ της νοτιοανατολικής Τουρκίας, όπως ανακοίνωσε σήμερα η μη κυβερνητική οργάνωση "Η Ράκα αιματοκυλίζεται σιωπηρά".

Η οργάνωση αυτή ανέφερε μέσω του Twitter ότι "ο σκηνοθέτης Νάτζι Τζερφ, πατέρας δύο παιδιών, δολοφονήθηκε" στο Γκαζίαντεπ, στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία.

Σύμφωνα με τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ο 37χρονος σκηνοθέτης γύριζε ένα ντοκιμαντέρ για τις σφαγές που διαπράττουν οι τζιχαντιστές του ΙΚ.

"Δέχτηκε μια σφαίρα στο κεφάλι ενώ έκανε τον περίπατό του στον δρόμο. Μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο όπου άφησε την τελευταία του πνοή" μετέδωσε ο ενημερωτικός ιστότοπος T24.

Η υπόθεση ερευνάται από την αστυνομία.

Ο Τζερφ, που ήταν γνωστός αντικαθεστωτικός, είχε γυρίσει πολλά ντοκιμαντέρ για τη συριακή κρίση. Συνεργαζόταν με τα μέλη της οργάνωσης "Η Ράκα αιματοκυλίζεται σιωπηρά" που από τον Απρίλιο του 2014 καταγράφει κρυφά τις βαρβαρότητες των τζιχαντιστών στην πόλη αυτή, την "πρωτεύουσα" του ΙΚ.

"Θα πήγαινε αυτήν την εβδομάδα στο Παρίσι αφού ο ίδιος και η οικογένειά του έλαβαν άσυλο στη Γαλλία", είπε ένας φίλος του που ζήτησε να τηρηθεί η ανωνυμία του.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που Σύροι αντιφρονούντες μπαίνουν στο στόχαστρο του ΙΚ. Στα τέλη Οκτωβρίου οι τζιχαντιστές ανέλαβαν την ευθύνη για τη δολοφονία του Ιμπραχίμ Αμπντελκάντερ, ενός νεαρού ακτιβιστή. Ο ίδιος και ένας φίλος του βρέθηκαν αποκεφαλισμένοι μέσα σε ένα σπίτι στη Σανλιούρφα, στη νότια Τουρκία.

“Οι Συριοι δημοσιογράφοι που έχουν καταφύγει στην Τουρκία για την ασφάλειά τους δεν είναι καθόλου ασφαλείς», δήλωσε ο Sherif Μανσούρ, από το CPJ Μέσης Ανατολής . "Καλούμε τις τουρκικές αρχές για να φέρουν τους δολοφόνους του Naji Jerf ενώπιον της δικαιοσύνης γρήγορα και με διαφάνεια, και να ενισχύσουν τα μέτρα για την προστασία όλων των δημοσιογράφων της Συρίας στο τουρκικό έδαφος."

Ο Τζερφ είχε πρόσφατα σκηνοθετήσει ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο τεκμηριώνεται η δολοφονία ακτιβιστών της Συρίας από μέλη του Ισλαμικού Κράτους στη διάρκεια της κατοχής της πόλης του Χαλεπίου το 2013 και το 2014. Το ντοκιμαντέρ, το οποίο δημοσιοποιήθηκε στο κανάλι του YouTube αυτό το μήνα πρόσφατα προβλήθηκε στην αραβικό δορυφορικό κανάλι Al Arabiya και το παρακολούθησαν πάνω από 12 εκατομμύρια άνθρωποι.

Υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους γιόρτασαν τη δολοφονία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πηγή ΑΠΕ – ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης

ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Δημοκρατία παλεύουν δημοσκοπικά να ξεπεράσουν και οι δύο μαζί το 33%! Τα δύο κόμματα εξουσίας θα έχουν αργά ή η γρήγορα την τύχη του ΠΑΣΟΚ και θα βρεθούν σε μονοψήφια νούμερα. Χρειάζονται νέα πρόσωπα, σύγχρονες δομές και ρεαλιστικές προτάσεις για τα προβλήματα των πολιτών. Ή θα το κάνουν αυτοί ή κάποιοι άλλοι. Αν δεν αλλάξουν, Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ θα είναι τότε καταδικασμένοι να συγκυβερνήσουν!

Αυτή η δημοσκόπηση μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους. Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι πρόκειται για «νίκη» της Ν.Δ., επειδή κατορθώνει να συγκρατήσει ποσοστά και παρά το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη εκλεγμένο αρχηγό. Αυτό το οποίο είναι σωστό, κατά την άποψή μας, είναι ότι η εκλογή νέου αρχηγού θα δώσει μία πρωτοπορία στη Ν.Δ. έναντι του ΣΥΡΙΖΑ. Χωρίς αυτό, όμως, να σημαίνει απαραίτητα και υψηλά ποσοστά. Τα ποσοστά αποδοχής της Νέας Δημοκρατίας στην κοινωνία θα εξαρτηθούν αποκλειστικά και μόνο από το αποτέλεσμα και από την πολιτική που θα ακολουθήσει ο νέος αρχηγός.

Μία άλλη ανάγνωση είναι ότι πρόκειται για τεράστια ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, λίγο μόλις χρονικό διάστημα μετά από την τρίτη στη σειρά εκλογική του νίκη. Κι αυτό σωστό είναι! Η δημοσκοπική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει προηγούμενο. Αλλά και πάλι! Μην φανταστείτε γρήγορες πολιτικές εξελίξεις δίχως να υπάρχει από την άλλη πλευρά μία σοβαρή αντιπολίτευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα έχει ακόμη πολλές εφεδρείες για να ξεπεράσει πιθανές κοινοβουλευτικές απώλειες. Ένωση Κεντρώων και Ποτάμι διαθέτουν πολλούς πρόθυμους να προσφέρουν την ψήφο τους για το καλό της πατρίδας. Βεβαίως – βεβαίως…

Ανεξάρτητα από το πώς επιθυμεί να διαβάσει ο κάθε ένας από εμάς τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης, υπάρχει ένα αντικειμενικό στοιχείο: Τα δυο κόμματα δεν πείθουν την κοινωνία! Κι επειδή η φύση δεν ανέχεται την έννοια του κενού, θα πρέπει να περιμένουμε ότι σύντομα και εφόσον δεν αλλάξει κάτι θα προκύψει το νέο που θα εκφράσει τον κόσμο εκείνον που σήμερα γυρίζει τις πλάτες του στα κυρίαρχα κόμματα εξουσίας.

Δύο είναι τα πιθανά σενάρια! Είτε ένα από τα δύο κόμματα θα αλλάξει ριζικά σε σχέση με αυτό που είναι σήμερα και θα κυριαρχήσει στην πολιτική ζωή στα επόμενα χρόνια, είτε Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ θα παρασύρουν ο ένας τον άλλον στην άβυσσο. Νωρίτερα θα προσπαθήσουν απελπισμένα να κρατηθούν στη ζωή και να αποτρέψουν το τέλος της μεταπολίτευσης. Είτε με Οικουμενική, είτε απευθείας με συγκυβέρνηση.

Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ είναι οι δύο όψεις του κρατισμού. Ο λαϊκισμός ξεχειλίζει και στα δύο κόμματα. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται τελευταία και πάλι… αντιμνημονιακή, την ώρα που η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εφαρμόζει το μνημόνιο που άφησαν στη μέση οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Τις δηλώσεις ότι εφαρμόζουν ένα πρόγραμμα που δεν το πιστεύουν να μην τις συζητήσουμε καλύτερα…

Κομβικής σημασίας για τις εξελίξεις θα είναι οι εκλογές για την ανάδειξη του νέου αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα από τις φραστικές αντιπαραθέσεις, Νέα Δημοκρατία και ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένοι να συνεργαστούν για να αποτρέψουν την κατάρρευση του βασιλείου του κρατισμού. Η συγκυβέρνηση είναι η τελική πράξη του δράματος. Εκτός αν υπάρξει μία ουσιαστική αντίδραση της κοινωνίας που θα τους αναγκάσει (ή τουλάχιστον το ένα από τα δύο κόμματα) να εγκαταλείψουν τις τάξεις του λαϊκισμού.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Tου Σταύρου Λυγερού

Και ενώ η Ελλάδα χορεύει στον διπλό ρυθμό του 3ου Μνημονίου και της προσφυγικής-μεταναστευτικής κρίσης, όλα δείχνουν πως οι διαπραγματεύσεις για την επίλυση του Κυπριακού έχουν εισέλθει στην τελική ευθεία. Ο Κύπριος υπουργός Εξωτερικών Γιαννάκης Κασουλίδης δήλωσε ότι οι διαπραγματεύσεις θα καταλήξουν θετικά ή αρνητικά το 2016, ενώ εμπλεκόμενοι ξένοι διπλωμάτες εκτιμούν πως θα στηθούν κάλπες για δημοψηφίσματα έγκρισης της κυοφορούμενης συμφωνίας μέχρι το καλοκαίρι.

Την ίδια εντύπωση έδωσε και ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης στην ενημέρωση που έκανε στις αρχές Δεκεμβρίου στο Εθνικό Συμβούλιο. Η εικόνα που παρουσίασε ήταν αισιόδοξη. Επανειλημμένως μίλησε για «συναντίληψη», αν και αναγνώρισε πως υπάρχουν δυσχέρειες και ζητήματα που ακόμα δεν έχουν προσεγγισθεί.

Μπορεί ο όρος “σχέδιο Ανάν” να μην ακούστηκε από το στόμα του, αλλά από τα όσα ο ίδιος είπε προκύπτει σαφώς ότι σε γενικές γραμμές το συζητούμενο σχέδιο κινείται στις ορίζουσες εκείνου του σχεδίου, είναι τύπου Ανάν. Πίσω από τον όρο «δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία» έχει συσσωρευθεί ένα διαπραγματευτικό κεκτημένο, το οποίο ευθέως παραπέμπει στη λύση, την οποία οι Ελληνοκύπριοι είχαν απορρίψει το 2004 με το συντριπτικό 76%.

Είναι αξιοσημείωτο, μάλιστα, ότι στην ίδια συνεδρίαση, ο Αναστασιάδης προειδοποίησε τους πολιτικούς αρχηγούς ότι λόγω της δυναμικής των διαπραγματεύσεων ενδεχομένως να πρέπει να καθυστερήσουν για δύο-τρεις μήνες οι βουλευτικές εκλογές, οι οποίες είναι προγραμματισμένες για τον Μάιο. Σύμφωνα με την προεδρική ενημέρωση οι δύο ηγέτες έχουν συμφωνήσει να υπάρχουν δύο ομόσπονδα κρατίδια (ελληνοκυπριακό και τουρκοκυπριακό) και ένα ομοσπονδιακό κράτος. Η στελέχωση, μάλιστα, του ομοσπονδιακού κρατικού μηχανισμού να γίνει σε αναλογία δύο Ελληνοκύπριοι προς έναν Τουρκοκύπριο.

Ασάφεια υπάρχει για το εάν το νέο ομοσπονδιακό κράτος θα είναι μετεξέλιξη της υφιστάμενης Κυπριακής Δημοκρατίας (όπως ζητούν οι Ελληνοκύπριοι), ή η Κυπριακή Δημοκρατία θα αυτοκαταργηθεί και στη θέση της θα ιδρυθεί το νέο κράτος (όπως ζητούν οι Τουρκοκύπριοι). Η διαφωνία είναι ουσιώδης, επειδή εάν υιοθετηθεί η τουρκοκυπριακή απαίτηση –μεταξύ των άλλων– εάν κάτι πάει στραβά οι Ελληνοκύπριοι θα βρεθούν χωρίς κράτος.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έδωσε την εντύπωση στο Εθνικό Συμβούλιο ότι η διαφωνία για το ζήτημα αυτό ξεπερνιέται. Όταν, όμως, του ζήτησαν να γίνει συγκεκριμένος φάνηκε ότι αυτό δεν ισχύει. Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, και σ’ αυτό το ζήτημα ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Έσπεν Μπαρθ Άιντα ετοιμάζει στο παρασκήνιο μία φόρμουλα με σκοπό την παράκαμψη και όχι την επίλυση της διαφοράς.

Οι δύο ηγέτες έχουν συμφωνήσει ότι η δημογραφική ισορροπία θα παραμείνει στην αναλογία 4:1 και θα επανεξετάζεται κάθε 25 χρόνια. Σήμερα, οι Ελληνοκύπριοι είναι περίπου 800.000 και στα Κατεχόμενα ο πληθυσμός είναι περίπου 220.000. Οι μισοί εξ αυτών και πάνω, όμως, είναι Τούρκοι έποικοι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι χωρίς να το ομολογεί ευθέως, η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδέχεται την παραμονή του συνόλου σχεδόν των Τούρκων εποίκων.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά εμμένει στη θέση πως όσοι σήμερα έχουν την “ιθαγένεια” του ψευδοκράτους μετά τη λύση θα είναι πολίτες του ομόσπονδου τουρκοκυπριακού κρατιδίου και της ομοσπονδιακής Κυπριακής Δημοκρατίας. Ας σημειωθεί ότι το ψευδοκράτος όχι μόνο ζητάει τη νομιμοποίηση όλων των εποίκων, αλλά και έχει ξεκινήσει τη διαδικασία για να δώσει “λευκή ταυτότητα” σε επιπλέον 40.000 Τούρκους. Η παραχώρηση “λευκής ταυτότητας” είναι ο προθάλαμος για να την παραχώρηση ιθαγένειας. Αυτό τουλάχιστον δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών του ψευδοκράτους.

Ο Αναστασιάδης υπογράμμισε στο Εθνικό Συμβούλιο ότι επιδίωξή του είναι να μην υπάρξουν μεταβατικές περίοδοι, να λειτουργήσουν τα κρατικά όργανα από την πρώτη ημέρα της συμφωνίας και σ’ ένα τρίμηνο να είναι όλα έτοιμα. Υπογράμμισε, επίσης, πως αμέσως μετά την έγκριση της συμφωνίας θα πρέπει να αποδοθεί η Αμμόχωστος στους Ελληνοκύπριους κατοίκους της και να αποχωρήσει μεγάλο τμήμα των κατοχικών στρατευμάτων. Για τα ζητήματα αυτά, ωστόσο, δεν υπάρχει η σύμφωνη γνώμη του Ακιντζί και της Άγκυρας.

Οι δύο ηγέτες έχουν συμφωνήσει γενικά η λύση να είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να μην υπάρχουν μόνιμες παρεκκλίσεις. Το ίδιο, άλλωστε, έχει ρητά ζητήσει και ο πρόεδρος της Κομισιόν Γιούνκερ. Αυτό σημαίνει ότι η τουρκοκυπριακή πλευρά θα αποδεχθεί να ισχύσουν μεταξύ των δύο ομόσπονδων κρατιδίων οι τέσσερις βασικές ελευθερίες (μετακίνηση προσώπων, εγκατάσταση προσώπων, απόκτηση και εκμετάλλευση περιουσίας, ελευθερία διακίνησης αγαθών και υπηρεσιών).

Στην πράξη, όμως, η τουρκοκυπριακή πλευρά ζητάει παράκαμψή τους. Για την ακρίβεια, θέτει ως όρο για να έχει κάποιος την εσωτερική ιθαγένεια του τουρκοκυπριακού κρατιδίου (θα υπάρχει εκτός από την κυπριακή ιθαγένεια και ιθαγένεια του κάθε κρατιδίου!) να μιλάει τουρκικά. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όσοι Ελληνοκύπριοι εγκατασταθούν στις πατρογονικές εστίες τους στη βόρεια Κύπρο δεν θα έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Τουρκοκύπριους.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει ζητήσει την επιστροφή περισσότερου κατεχόμενου εδάφους, ώστε να μην είναι μεγάλος ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων που θα επιστρέψουν στο τουρκοκυπριακό κρατίδιο. Επίσης, ζητάει αναπροσαρμογή της ακτογραμμής, ώστε και σ’ αυτό το επίπεδο να υπάρχει μία σχετική αναλογία.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά, όμως, κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Η θέση της είναι ότι πρέπει να γίνουν αναπροσαρμογές στον χάρτη του σχεδίου Ανάν και να επιστραφούν στους Ελληνοκυπρίους λιγότερα εδάφη! Με άλλα λόγια, ζητούν το τουρκοκυπριακό κρατίδιο να καταλαμβάνει πάνω από το 28,5% του κυπριακού εδάφους που πρόβλεπε το σχέδιο Ανάν.

Το επιχείρημα των Τουρκοκυπρίων είναι ότι πρέπει να κρατήσουν περισσότερα εδάφη, επειδή θα δεχθούν να επιστρέψει ένας αριθμός Ελληνοκυπρίων στο κρατίδιό τους (χωρίς δικαιώματα). Η εδαφική πτυχή θα αποτελέσει αντικείμενο διαπραγματεύσεων σε επόμενες συναντήσεις Αναστασιάδη-Ακιντζί. Το ίδιο και το ζήτημα των περιοχών της Μεγαλονήσου που θα έχουν ειδικό καθεστώς. Η ελληνοκυπριακή πλευρά ενδιαφέρεται για την Καρπασία, για τα μαρωνίτικα χωριά, καθώς και για μνημεία και μοναστήρια. Η τουρκοκυπριακή πλευρά ενδιαφέρεται για τη Λεύκα, τη Λουρουτζίνα και για περιοχές στην Πάφο.

Την ίδια τακτική της παράκαμψης ακολουθεί η τουρκοκυπριακή πλευρά και για άλλες πτυχές που συνθέτουν την κρατική κυριαρχία. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ μιλάει για ομοσπονδία ζητάει την αρμοδιότητα του FIR (ευθύνη για τον έλεγχο της εναερίου κυκλοφορίας) να μην την έχει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση για ολόκληρη την Κύπρο, αλλά οι κυβερνήσεις των δύο ομόσπονδων κρατιδίων. Με άλλα λόγια ζητάει να υπάρχουν δύο πύργοι ελέγχου.

Από την κατάληξη των διαπραγματεύσεων για την εδαφική πτυχή θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό και η ρύθμιση του ζητήματος των περιουσιών. Παρόλα αυτά, το περιουσιακό έχει ήδη τεθεί στο τραπέζι. Οι δύο ηγέτες διαπραγματεύονται επ’ αυτού στις συναντήσεις που πραγματοποιούνται αυτές τις ημέρες.

Οι δύο πλευρές έχουν προσεγγίσει σ’ ότι αφορά πως θα υπάρξουν 22 κατηγορίες περιουσιακών ζητημάτων και πως θα εφαρμοσθούν πέντε τρόποι διευθέτησης (πλήρης αποκατάσταση, μερική αποκατάσταση, να δοθεί περιουσία σε άλλη τοποθεσία, ανταλλαγή και αποζημίωση).

Όταν, όμως, γίνεται προσπάθεια τα γενικά να συγκεκριμενοποιηθούν ανακύπτουν διαφωνίες. Ο Αναστασιάδης είπε στους πολιτικούς αρχηγούς ότι οι διαπραγματεύσεις «προχωρούν αργά, αλλά σταθερά». Πηγές που έχουν γνώση των διαπραγματεύσεων, όμως, υποστηρίζουν ότι το ενδεχόμενο συμφωνίας στο περιουσιακό συγκεντρώνει λίγες πιθανότητες.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά μένει αμετακίνητη στη θέση της ότι κανένας από όσους έχουν καταπατήσει ελληνοκυπριακές περιουσίες στα Κατεχόμενα δεν θα υποχρεωθεί να την εγκαταλείψει, ανεξαρτήτως του χρόνου καταπάτησης και χρήσης. Τονίζει, μάλιστα, πως δεν θα δεχθεί διάκριση μεταξύ Τουρκοκύπριου και έποικου καταπατητή-χρήστη. Για την τουρκοκυπριακή πλευρά υπάρχουν «ιδιοκτήτες μέχρι το 1974» και «ιδιοκτήτες μετά το 1974»! Με άλλα λόγια, ο Ακιντζί απαιτεί να ακυρωθεί το δικαίωμα της νόμιμης ιδιοκτησίας.

Όπως προκύπτει από τις σχετικές διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη, η τουρκοκυπριακή πλευρά θεωρητικά αναγνωρίζει όλους τους τρόπους. Προτιμάει, όμως, το περιουσιακό να λυθεί περισσότερο με τη μέθοδο των αποζημιώσεων και συμπληρωματικά με τη μέθοδο της ανταλλαγής. Αφενός ανταλλαγής με τουρκοκυπριακές περιουσίες που υπάρχουν στην ελεύθερη Κύπρο, αφετέρου με παραχώρηση στους δικαιούχους Ελληνοκύπριους ιδιοκτήτες κρατικής γης (χαλίτικη γη).

Οι αποζημιώσεις, όμως, απαιτούν χρήματα. Η εξεύρεσή τους δεν έχει εξασφαλισθεί. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ έχουν εκφράσει την πρόθεση να συνεισφέρουν, αλλά έχουν καταστήσει σαφές ότι δεν θα δώσουν μεγάλα ποσά. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έχει προσφερθεί να συμβάλει με μελέτες και αυτές τις ημέρες στελέχη του είναι στην Κύπρο για σχετικές διαβουλεύσεις και συγκέντρωση στοιχείων.

Η τουρκοκυπριακή πλευρά προτείνει για αποζημιώσεις να χρησιμοποιηθούν τα έσοδα από την πώληση του φυσικού αερίου. Με άλλα λόγια, να χρησιμοποιηθεί ελληνοκυπριακός πλούτος, ώστε οι Τουρκοκύπριοι και οι έποικοι να ιδιοποιηθούν και νομίμως τις ελληνοκυπριακές περιουσίες στη βόρεια Κύπρο χωρίς να πληρώσουν το παραμικρό ούτε οι ίδιοι, ούτε το τουρκοκυπριακό κρατίδιο, ούτε η Τουρκία!

Επειδή ακριβώς είναι πολύ αμφίβολο εάν τελικώς θα προκύψει σύγκλιση θέσεων, ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών για το Κυπριακό προωθεί τη δημιουργία ενός μηχανισμού επίλυσης των διαφορών με νομικούς όρους. Οι περιουσιακές διαφορές να επιλύονται από ειδική επιτροπή που θα συγκροτηθεί μετά την επίτευξη συμφωνίας. Οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να ζητούν δευτεροβάθμια κρίση και ακόμα να καταφεύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Εάν, όμως, το ζήτημα των περιουσιών αφεθεί κατά βάση στην επιτροπή επίλυσης διαφορών και δεν ρυθμισθεί στο πλαίσιο της συζητούμενης λύσης του Κυπριακού, θα προκύψουν μεγάλα προβλήματα, καθυστερήσεις και τριβές που εκ των πραγμάτων θα δηλητηριάσουν το κλίμα. Γι’ αυτό και η ελληνοκυπριακή πλευρά ζητάει να καθορισθούν κριτήρια για κάθε κατηγορία, ώστε οι όποιες διαφορές απομείνουν να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Η θέση της τουρκοκυπριακής πλευράς στο ζήτημα των περιουσιών συνιστά μία ακόμα κατάφωρη παραβίαση των τεσσάρων βασικών ελευθεριών, τις οποίες θεωρητικά αποδέχεται. Ας σημειωθεί ότι ο Ακιντζί έχει ξεκαθαρίσει πως μετά τη λύση στο τουρκοκυπριακό κρατίδιο και η πλειοψηφία του πληθυσμού και η πλειοψηφία της ιδιοκτησίας θα πρέπει να είναι τουρκοκυπριακή.

Αν και το ζήτημα των εγγυήσεων και της ασφάλειας έχει αφεθεί για το τέλος της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων, είναι πολύ πιθανό να αναδειχθεί σε μεγάλο εμπόδιο. Όπως είναι γνωστό, οι ιδρυτικές συνθήκες της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1959-60 πρόβλεπαν ότι η Βρετανία, η Ελλάδα και η Τουρκία είναι εγγυήτριες του νέου κράτους κι ότι θα ήταν εγκατεστημένα νομίμως στη Μεγαλόνησο δύο στρατιωτικά αποσπάσματα (ΕΛΔΥΚ και ΤΟΥΡΔΥΚ). Το 1974, μάλιστα, η Άγκυρα ερμήνευσε μονομερώς τη σχετική συνθήκη για να δικαιολογήσει την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του υπουργού Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά στην Κύπρο πριν ενάμιση περίπου μήνα, Αθήνα και Λευκωσία χάραξαν μία κοινή γραμμή όσον αφορά το κρίσιμο αυτό ζήτημα. Ο πυρήνας της ελληνικής θέσης συνοψίζεται στο ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι μέλος της ΕΕ-Ευρωζώνης και άλλων διεθνών οργανισμών, δεν χρειάζεται ούτε εγγυήσεις, ούτε ξένα στρατεύματα.

Αν χρειασθεί κάποιου είδους εγγύηση, αυτή θα είναι πολιτικού και όχι στρατιωτικού χαρακτήρα. Η ΕΕ εκ των πραγμάτων θα εγγυάται συνταγματικά την ομοσπονδιακή Κυπριακή Δημοκρατία, αφού θα είναι μέλος της. Επίσης, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μπορεί στη βάση του κεφαλαίου 7 του Καταστατικού Χάρτη να εγγυηθεί την εφαρμογή της λύσης και την ανεξαρτησία της χώρας.

Το αναλυτικό κείμενο της ελληνικής πρότασης επεξεργάζεται ειδική ομάδα εργασίας στο πλαίσιο της ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Η πρόταση θα δοθεί στους μεγάλους διεθνείς παίκτες. Το ενδιαφέρον τους, άλλωστε, είναι δεδομένο κι αυτό δείχνουν οι πυκνές επισκέψεις στη Μεγαλόνησο υπουργών Εξωτερικών ισχυρών χωρών το τελευταίο διάστημα.

Είναι προφανές πως χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας δεν μπορεί να υπάρξει κανενός είδους καθεστώς εγγυήσεων. Σ’ αυτό το επίπεδο, η ελληνική πλευρά έχει πολιτικό πλεονέκτημα. Ο Κοτζιάς έχει ξεκαθαρίσει στον πρόεδρο Αναστασιάδη ότι η διαπραγμάτευση της λύσης του Κυπριακού είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της Λευκωσίας και η Αθήνα δεν θα εμπλακεί καθοριστικά. Στο ζήτημα, όμως, των εγγυήσεων έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα και δεν πρόκειται να συμμετάσχει.

Η Άγκυρα επιμένει στη διατήρηση του καθεστώτος εγγυήσεων του 1960. Εμφανίζεται διατεθειμένη να δεχθεί τροποποιήσεις, αλλά όχι κατάργησή του. Αν και επικαλείται την ανάγκη ασφάλειας των Τουρκοκυπρίων, τέτοιο ζήτημα δεν υφίσταται. Από στρατιωτικής απόψεως, η γεωγραφία είναι απολύτως ευνοϊκή για την Τουρκία. Η Κύπρος απέχει μόλις 40 λεπτά από τα νότια τουρκικά παράλια.

Το ομολογούν και οι ίδιοι οι Τούρκοι διπλωμάτες. Επιμένουν, όμως, στην παρουσία δικής τους στρατιωτικής δύναμης στη Μεγαλόνησο κυρίως για λόγους πολιτικού συμβολισμού. Κατά πάσα πιθανότητα η Άγκυρα θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο, υποχωρώντας στο ζήτημα των εγγυήσεων.

Στο ζήτημα αυτό, το Λονδίνο αποφεύγει να πάρει θέση. Δηλώνει ότι θα αποδεχθεί ό,τι θέλουν οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι. Αυτό που ενδιαφέρει τους Βρετανούς είναι να διατηρήσουν τις στρατιωτικές βάσεις τους κι όχι να παραμείνουν εγγυητές. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό επεξεργάζεται και γι’ αυτό το πρόβλημα μια φόρμουλα που «θα ικανοποιεί όλες τις πλευρές».

Στην πραγματικότητα ο εν λόγω διπλωμάτης και όσοι κινούν από το παρασκήνιο τα νήματα επιδιώκουν να στήσουν μία πενταμερή διάσκεψη (Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Ελλάδα, Τουρκία και Βρετανία) με σκοπό η Αθήνα να βρεθεί υπό πίεση. Η Αθήνα και η Λευκωσία είναι επιφυλακτικές. Όχι μόνο, επειδή η πενταμερής εκ των πραγμάτων θα αναβαθμίσει και την τουρκοκυπριακή κοινότητα σε κρατικό παράγοντα, αλλά και επειδή επιδιώκουν την εμπλοκή και άλλων διεθνών παικτών, των μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και βεβαίως την ΕΕ.

Διπλωματικές πηγές εκτιμούν πως όταν θα έχει κλείσει επιτυχώς ο κύκλος των διαπραγματεύσεων για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, το ζήτημα των εγγυήσεων και της στρατιωτικής παρουσίας θα έρθει στο τραπέζι ως η μόνη εκκρεμότητα. Θα απειλήσουν την κυβέρνηση Τσίπρα πως εάν δεν υποχωρήσει θα έχει την ευθύνη για τον τορπιλισμό της λύσης. Δεν αποκλείουν, μάλιστα, να της ασκηθούν πιέσεις και μέσω του Αναστασιάδη. Εάν, όμως, η Αθήνα εμείνει αταλάντευτα στη σημερινή θέση της, ούτε η Άγκυρα ούτε η Δύση έχουν τρόπο να επιβάλουν καθεστώς εγγυήσεων και νόμιμη ξένη στρατιωτική παρουσία της στην Κύπρο.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, την Παρασκευή των Χριστουγέννων, 25 Δεκεμβρίου 2015


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου