Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Ιουλ 2016

Η οπερέτα των ψευτομουφτήδων κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία, αφού οι Θρακιώτες μουσουλμάνοι αρνήθηκαν να ακολουθήσουν το πνεύμα μίσους και διχασμού των υποτακτικών της Άγκυρας

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα που όχι μόνο ανέχεται τις διαδηλώσεις που την συκοφαντούν, αλλά το ελληνικό κράτος –δια των οργάνων του- φροντίζει και να προστατεύει τους συκοφάντες διαδηλωτές. Έτσι, το φαινόμενο των περίφημων πλέον no borders, επεκτάθηκε και στην Κομοτηνή από τις παραφυάδες του τουρκικού προξενείου, που διαδήλωσαν υπό την τυπική αιγίδα του DEB (εθνικιστικού κόμματος τουρκοφρόνων Θράκης) στη μνήμη του θανόντα τούρκου εθνικιστή Αχμέτ Σαδίκ, υπέρ του Ερντογάν και κατά των πραξικοπηματιών της Τουρκίας, αλλά και υπέρ του καταγγελτικού τους αγώνα για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των «τούρκων» της Θράκης.

Η πορεία ξεκίνησε από τα παλιά γραφεία του DEB, με κατεύθυνση τα Δικαστήρια και κατόπιν στο κτίριο της Π.Ε. Ροδόπης. Συμμετείχαν περίπου 1.000 άτομα, αριθμός που καταγράφει την άρνηση των μουσουλμάνων της Θράκης να συμμετέχουν στα παιχνίδια των τουρκοφρόνων. Όμως, αυτή η ουσιαστική μη συμμετοχή – αποχή δηλώνει την παταγώδη αποτυχία στην απόπειρα δημιουργίας έντασης στη Θράκη από την πλευρά των τουρκοφρόνων, οι οποίοι επιχειρούν να εγκλωβίσουν μέσα σε ένα «τουρκικό σχήμα» τους μουσουλμάνους της Ελληνικής Θράκης, και να τους παρουσιάσουν στη συνέχεια ως «επιτυχία του τουρκισμού» στον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.

Ταυτόχρονα με την πορεία των τουρκοφρόνων πραγματοποιήθηκε μία αντι-συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της Κομοτηνής, η οποία αντιμετωπίσθηκε και διαλύθηκε με την απρόκλητη ρίψη χημικών από την πλευρά της Αστυνομίας.

Μετά το τέλος της συγκέντρωσης – πορείας μνήμης (στον Αχμέτ Σαδίκ), συμπαράστασης (στον Ερντογάν), καταδίκης (των τούρκων πραξικοπηματιών) και διαμαρτυρίας (κατά της Ελλάδας), διεξήχθη προσευχή στη μνήμη του Αχμέτ Σαδίκ και υπέρ των νεκρών υπερασπιστών του Ερντογάν στο τουρκικό πραξικόπημα.
Πριν και μετά την πορεία υπήρξαν συναντήσεις προσώπων, φωτογραφίες αναμνηστικές και κάποια άλλα ιδιαζόντως ενδιαφέροντα που καταγράφηκαν από τον φωτογραφικό φακό και αφορούν τις "νεκρές σχέσεις" μεταξύ του τούρκου προξένου και του Λεβέντ Σαδίκ (γιός του Αχμέτ Σαδίκ)...
Αμέσως μετά περίπου 500 άτομα μεταφέρθηκαν στα νέα γραφεία του DEB, όπου έγιναν διάφορες συζητήσεις και διαλύθηκαν περίπου στις 10.00 μ.μ.
Σημειώνουμε πως υπάρχουν πληροφορίες για οργανωμένα μεταφερόμενους με λεωφορεία διαδηλωτές.

Έτσι, μία ακόμη ημέρα κύλησε στην Θράκη. Η οποία συνεχίζει να συκοφαντείται από τους εγκάθετους μηχανισμούς (διάφορα «τουρκικά» σωματεία) του τουρκικού προξενείου και συνεχίζει να «αγνοείται» από πολιτικές παρεμβάσεις των Αθηνών, προς χάριν –φυσικά- των καλών ελληνοτουρκικών σχέσεων, της ήπιας πολιτικής αντιμετώπισης των τουρκικών «παρεμβάσεων» και προκλήσεων» και της πολιτικής χαμηλών τόνων που κανείς «υπεύθυνος» δεν φαίνεται να κατανοεί πως εισπράττεται από την Άγκυρα ως φοβία… Εκτός και εάν η Άγκυρα έχει δίκιο, οπότε…

ΥΓ: Από την πλευρά μας το μόνο που μένει είναι να θυμίσουμε, στα ανθρωπάκια που θέλουν να ισχυρίζονται πως κυβερνούν την Ελλάδα, πως ο νεαρός (27 χρόνων) υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας δήλωσε σχετικά με τις πολιτικές διαδηλώσεις που έγιναν στην Αυστρία από τούρκους: "Δεν έχω καμία ανοχή, το λέω ξεκάθαρα: Όποιος θέλει να αναμειγνύεται στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα της Τουρκίας, μπορεί να φύγει από την χώρα μας" δηλαδή δείχνει την πόρτα εξόδου προς την Τουρκία! Ολόκληρη η Ευρώπη άρχισε να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο που λέγεται τουρκικός εθνικισμός. Οι μόνοι που ακόμη δεν τον καταλαβαίνουν(;) είναι οι εκάστοτε κυβερνώντες την Ελλάδα. Αξιοπερίεργο...!!!


Στην αρχή του βίντεο διακρίνεται πως ο Λεβέντ έρχεται στον χώρο της διαδήλωσης συνοδεία "φουσκωτών".
Στο 6:01είναι η ομιλία του προέδρου του DEB στα ελληνικά. Την εκφωνεί ο αντιπρόεδρος Αχμέτογλου.
Στο 10:05 και ως το τέλος ακούγεται ο χαιρετισμός που απεύθυνε στα ελληνικά ο εκπρόσωπος της EFA Γιώργος Παπαδάκης.


Οι φωτογραφίες είναι από τα "Τουρκικά Νέα" και το RodopiNews



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Α​​πό τα κόμματα (κατ’ ευφημισμόν «πολιτικά») που συγκροτούν σήμερα το ελλαδικό κοινοβούλιο, η ορθολογική σκέψη αποκλείει το ενδεχόμενο, έστω και το ελάχιστο, να υπάρχει κάποιο με την ικανότητα και την τόλμη να επανιδρύσει κράτος, συντεταγμένες λειτουργίες δημοσίου συμφέροντος, δομές και προϋποθέσεις κοινωνικών λειτουργημάτων.

Εκτός από τους περιθωριακούς και τους γραφικούς (τα κόμματα που τα έμπασε στη Βουλή η οργή ή η ευήθεια των ψηφοφόρων) όλοι οι υπόλοιποι σημερινοί βουλευτές έχουν στελεχώσει ή δώσει ψήφο εμπιστοσύνης ή αμνηστεύσει έμπρακτα (με την κομματική τους ένταξη) τις κυβερνήσεις τις εξόφθαλμα υπαίτιες για τη σημερινή παντοδαπή καταστροφή της χώρας, τον διεθνή εξευτελισμό του ελληνικού ονόματος, την εσωτερική κοινωνική αποσύνθεση.

Είναι εξωφρενικά παράλογο να επανεμπιστευόμαστε οι πολίτες ατέρμονα συμπολίτες μας που υπήρξαν φυσικοί αυτουργοί εγκλημάτων κατά της ζωής και της περιουσίας εκατομμυρίων κατοίκων αυτής της χώρας – ή ηθικοί αυτουργοί που ενέκριναν με τη διατεταγμένη, λακέδων ψήφο τους στη Βουλή τα κυνικά κυβερνητικά εγκλήματα.

Δεν είναι αοριστολογία η αναφορά σε εγκλήματα. Ας θυμηθούμε έτι και έτι: Τον παρανοϊκό υπερδανεισμό της χώρας για χάρη του αδηφάγου πελατειακού κράτους. Την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων. Την κατ’ εξακολούθησιν παραγραφή των χρεών που είχαν τα κόμματα στις τράπεζες και τη νομοθετική αμνήστευση των τραπεζιτών που πραγματοποίησαν την παραγραφή. Το οργιαστικό γλεντοκόπι της διαπλοκής των κυβερνήσεων με λήσταρχους εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, με ποδοσφαιρικές και ραδιοτηλεοπτικές «παράγκες», με λίστες φοροφυγάδων – η γκάμα των εγκλημάτων πληθωρική, εκ προοιμίου στο κενό η επανεπισήμανσή τους.

Το σύμπτωμα που απελπίζει ολοκληρωτικά τον δοκιμαζόμενο πολίτη, είναι η τέλεια νέκρωση των κοινωνικών αντανακλαστικών αντίδρασης στην κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Κάθε κοινωνικό σώμα έχει κάποιους θεσμικούς μπροστάρηδες, που τους τιμά (και τους αμείβει) ακριβώς για τις ευθύνες που διαχειρίζονται κυρίως σε κρίσιμες ώρες, σε περιπτώσεις γενικευμένης καταστροφής, πραγματικής συμφοράς.

Εφτά χρόνια τώρα, η οικονομική χρεοκοπία της χώρας, απότοκος κραιπάλης πελατειακής και πολιτικής ηλιθιότητας των κομμάτων, συνεπιφέρει πραγματικό κοινωνικό εφιάλτη: Ανεργία, πτώχευση αναρίθμητων μικρών, μεσαίων και μεγάλων επιχειρήσεων, έσχατη ταπείνωση σημαντικής μερίδας του πληθυσμού, που τρέφεται καθημερινά από συσσίτια ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ξενιτεμό της νεολαίας, καταφυγή στα ψυχοφάρμακα, δραματική αύξηση αυτοκτονιών, τυφλή οργή λαού που βλέπει τη χώρα του να επιτροπεύεται εξευτελιστικά, να ξεπουλάει εκβιαστικά τον κοινωνικό της πλούτο, να ατιμάζεται διεθνώς το ιστορικό της όνομα.

Αυτή την εικόνα τη βλέπουν, μπροστά στα μάτια τους, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, οι θεσμικοί μπροστάρηδες του κοινωνικού σώματος: Νυν και πρώην κεφαλές των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Τα μέλη της Ακαδημίας Αθηνών και η Σύνοδος των πανεπιστημιακών πρυτάνεων. Νυν και πρώην επιτελάρχες των Ενόπλων Δυνάμεων. Οι επίσκοποι (πατέρες υποτίθεται) των πιστών της Εκκλησίας. Επιστημονικές εταιρείες, σύλλογοι και επιμελητήρια.

Κανένας τέτοιος θεσμός ηγητόρων δεν βγήκε μπροστά, εφτά χρόνια τώρα, όχι για να παραγκωνίσει τους πολιτικούς και να αμφισβητήσει τους όρους (έστω και δόλια στρεβλωμένους) της πλασματικής δημοκρατίας μας, αλλά μόνο για να γίνει η φωνή του οδυνόμενου κοινωνικού σώματος, η έκφραση της αξιοπρέπειας των Ελλήνων. Ολοι όσοι σήμερα σιωπούν, ενώ θα μπορούσε να έχει απήχηση η φωνή τους, είναι σίγουρο ότι θεωρούν αυτονόητο και πρέπον το ρίσκο που πήρε ο Σεφέρης, τον Μάρτιο του 1969, με τη «δήλωσή» του κατά της χούντας. Δεν διανοούνται όμως να τον μιμηθούν, δεν έχουν το σθένος.

Με ποιες εικόνες θα μπορούσε να ιχνογραφηθεί το χρέος των θεσμικών ηγητόρων στα εφτά χρόνια του αδιέξοδου πνιγμού και διεθνούς διασυρμού των Ελλήνων; Ας φανταστούμε (εικόνες ενδεικτικές, όχι βέβαια δεοντολογικές υποδείξεις): Αρειος Πάγος και Συμβούλιο της Επικρατείας να αναστέλλουν τη λειτουργία τους έως ότου η Βουλή νομοθετήσει την κατάργηση του πλαισίου αυτοαμνήστευσης των εκάστοτε κυβερνώντων (με αναδρομική ισχύ). Η Ακαδημία Αθηνών να δηλώνει ότι κλείνει τις πύλες της, για όσο διάστημα διαρκεί η προσβολή και πρόκληση να διαχειρίζεται τις τύχες της Παιδείας των Ελλήνων υπουργός χωρίς πανεπιστημιακό τουλάχιστον πτυχίο και στρατευμένος στην ιδεολογία του ιστορικο-υλιστικού μηδενισμού (χωρίς ετυμηγορία του λαού που να εγκρίνει τον στανικό προσηλυτισμό των παιδιών του σε αυτή την ιδεολογία). Τρίτη εικόνα: Η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων να αρνείται την εκπαίδευση κληρωτών, για όσο διάστημα σχολικά βιβλία του κύκλου υποχρεωτικής εκπαίδευσης αφελληνίζουν μεθοδικά τα ελληνόπουλα.

Ευφάνταστες εικόνες, διδακτικές αλλά άσφαιρες: με επιφυλλιδογραφικά ευφυολογήματα δεν αφυπνίζονται συνειδήσεις ούτε διαμορφώνονται κοινωνικοί μαχητές. Αν έσωζε η ελληνική κοινωνία στόφα μπροστάρηδων, ικανών να στηρίζουν το κοινωνικό σώμα που ζει μαρτύριο, θα είχε σωθεί η ελπίδα – το μαρτύριο διαρκεί εφτά χρόνια τώρα και ηγετική είναι πάντα η ίδια στόφα της ντροπής. Μοιάζει μαύρο χιούμορ να εναποθέτουμε έστω και ελάχιστη ελπίδα για ανάκαμψη από την ολική καταστροφή σε οποιοδήποτε πια κόμμα, σε οποιουδήποτε θεσμού μπροστάρηδες. Μια κοινωνία που γνώρισε (αδιαμαρτύρητα, δίχως αντανακλαστικά καταισχύνης και οργής) τόσα ευτελισμένα, ανίκανα και αχρεία πρόσωπα σε θώκους ηγετικούς, η λογική και η πείρα λένε ότι δεν μπορεί να έχει προοπτικές ιστορικής επιβίωσης.

Η έκπληξη θα ήταν (ευχολόγιο πάντοτε) ένα σιωπηρό και άκρως διακριτικό, χωρίς οργανωτική δομή, διακηρύξεις και ηγεσία λαϊκό κίνημα. Οσοι πιστεύουν ότι τους εκφράζει πολιτικά το ελάχιστο βιβλιαράκι του Οδυσσέα Ελύτη «Τα δημόσια και τα ιδιωτικά», να το παίρνουν κάθε μέρα μαζί τους στη δουλειά τους. Επιδεικτικά. Αρκούν δυο-τρεις δάσκαλοι σε κάθε σχολειό, μια χούφτα υπάλληλοι σε κάθε υπουργείο, υπηρεσία, οργανισμό, κάποιοι δικαστικοί σε κάθε βαθμίδα, μετρημένα στελέχη σε κάθε μονάδα τοπικής αυτοδιοίκησης. Σιωπηρή δήλωση πολιτικής ταυτότητας και πρόκληση συν-εννόησης, συζήτησης, συσπείρωσης.

Που θα πει: θεωρητική ραχοκοκαλιά και άξονας συνοχής του «κινήματος», η «Γενιά του ’30»: Οι «Δοκιμές» του Σεφέρη, τα πεζά του Ελύτη, ο Θεοτοκάς, ο Λορεντζάτος, ο Πικιώνης, ο Εγγονόπουλος, ο Γκάτσος, ο Τσαρούχης, ο Μάνος Χατζιδάκις. Αλλη θεωρητική υποδομή της ελληνικής αξιοπρέπειας δεν διαθέτουμε. Υστερα από χάος σύγχυσης έναν ολόκληρο αιώνα, η «Γενιά του ’30» έδειξε ότι εκσυγχρονισμός για εμάς σημαίνει εξελληνισμός. Ενεργό μετοχή στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι εγγυάται ο ελληνοκεντρισμός, όχι ο πιθηκισμός και η ξιπασιά. Κατά το ρηθέν υπό Τσαρούχη: «Μόνο ως Ελληνας μπορείς να είσαι κοσμοπολίτης».

Τα τελεσφόρα «κινήματα» γεννιούνται, δεν σχεδιάζονται. Εχουν πρώτο στόχο την αξιοπρέπεια, όχι την ευπορία.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο ρόλος του αρχηγού της ΜΙΤ και φίλου του Ερντογάν

Γράφει ο Μουράτ Γιετκίν

Ο στρατός ανακοίνωσε στις 19 Ιουλίου ότι η ηγεσία είχε ενημερωθεί για μια επικείμενη απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου ώρες πριν αυτή πραγματικά εκδηλωθεί.

Σύμφωνα με υψηλόβαθμες πηγές των υπηρεσιών ασφαλείας στην Αγκυρα, τα γεγονότα είχαν την εξής σειρά: Περίπου στις 3 μ.μ. της 15ης Ιουλίου, η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (MIT) έλαβε πληροφορίες για «ασυνήθιστη δραστηριότητα» στη Διοίκηση της Σχολής Αέρος-Εδάφους του Γκιουβερτσινλίκ στην Αγκυρα.

Ο επικεφαλής της ΜΙΤ Χακάν Φιντάν πληροφόρησε τον αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Χουλουσί Ακάρ για τη δραστηριότητα αυτή γύρω στις 4 μ.μ. και έστειλε τον υπασπιστή του στα κεντρικά γραφεία του στρατού για συνάντηση με τον αναπληρωτή αρχηγό του Γενικού Επιτελείου Γιασάρ Γκιουρέλ στις 5:30 μ.μ. Στο μεταξύ, για να διασταυρώσει την πληροφορία ο διοικητής του Στρατού Ξηράς έστειλε τον υπαρχηγό του Ιχσάν Ουγιάρ για επιθεώρηση του Γκιουβερτσινλίκ. Στις 6 μ.μ. ο Φιντάν μετέβη επίσης στα κεντρικά για να συναντήσει τον Ακάρ και τον Τσολάκ. Ο Ακάρ εξέδωσε γραπτή εντολή προς όλες τις μονάδες της Τουρκίας στις 6:30 ζητώντας να κλείσει ο εναέριος χώρος της Τουρκίας και να σταματήσουν οι κινήσεις όλων των μονάδων.

Ας κάνουμε εδώ μία παύση και ας θέσουμε αυτή την κρίσιμη ερώτηση: Ο Μπ. Γιλντιρίμ και ο Ταγίπ Ερντογάν είχαν ενημερωθεί για αυτή την «ασυνήθιστη» δραστηριότητα από τον Φιντάν ή τον Ακάρ; Η απάντηση σε αυτή την κρίσιμη ερώτηση είναι «όχι». Οταν ο Ακάρ εξέδωσε την εντολή, οι πραξικοπηματίες ήξεραν ότι κινδυνεύουν να αποκαλυφθούν και να συλληφθούν γρήγορα. Ετσι, σύμφωνα με κάποιες πηγές, έβαλαν σε λειτουργία το σχέδιό τους νωρίτερα από ό,τι είχαν υπολογίσει μεταφέροντάς το από τις 3 π.μ. τα ξημερώματα της 16ης Ιουλίου στις 9 μ.μ. της 15ης Ιουλίου. Ο Ερντογάν κι ο Γιλντιρίμ ενημερώθηκαν για «μια πιθανή κίνηση» στις 8 μ.μ.

Αυτή όμως δεν είναι η μεγαλύτερη εικόνα. Στη μεγαλύτερη εικόνα υπάρχει μια ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί και όχι μόνο από τη ΜΙΤ αλλά και από τη στρατιωτική αντικατασκοπία και την υπηρεσία πληροφοριών της αστυνομίας. Ολες οι υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας κοιμόντουσαν όταν οι γκιουλενιστές ή «η παράλληλη δομή εντός του κράτους», όπως τους ονομάζει η κυβέρνηση, οργανώνονταν για το πραξικόπημα;

Άρθρο στην αγγλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της Hurriyet
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Το "πραξικόπημα" στην Τουρκία ανέδειξε σοβαρές, υψηλού επιπέδου αναλύσεις τόσο για την αποτυχία του, όσο και για πιθανές εξελίξεις. Ένα δυναμικό Ελλήνων μελετητών και ερευνητών με ώριμη, τεκμηριωμένη σκέψη, στάθηκε με ποιότητα στον δημόσιο διάλογο, μακριά από λαϊκισμούς.

Εύλογα διερωτάται κανείς γιατί αυτό δεν είναι διαρκές για το σύνολο των κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών, εθνικών προβλημάτων μας;

Ωστόσο ο "τηλεοπτικός χρόνος που πιέζει" έκοβε με συνδέσεις τις συμπυκνώσεις, την αρτιότητα των συμπερασμάτων και ο συντονιστής συνόψιζε στην δύναμη του Face Time, δηλ. μεταπολιτική προσαρμογή ως καταστάλαγμα.

Η εικόνα "ποταμοποίησης" των γεγονότων, θεοποίησης των μέσων, εκτοπίζει τα ουσιώδη, πολτοποιεί αξιόλογες θέσεις, παράγει συνοθύλευμα και θυμίζει την μουχλιασμένη νοοτροπία, την ελαφρότητα και σκοπιμότητα της προπαγάνδας για τα αίτια της κρίσης και τις ευθύνες!

Το μότο για παντοδυναμία Ερντογάν διάχυτο. Οι δυνάμεις και οι αντιθέσεις που γεννούν καταστάσεις, οι ιστορικές, θρησκευτικές, κοινωνικές αναφορές ή τα οικονομικά συμφέροντα, τα δίκτυα δύναμης ή επιρροής, δεν "χωρούν" και πολύ στο σκηνικό.

Η γνώριμη μεθοδολογία (με δόση και τρομοκράτησης για την υπόθεση του ασύλου αφού κάποιοι "φοβήθηκαν" εξέγερση στην Θράκη) πάλι σε παράσταση για να μην θιγούν εξουσίες και κέντρα "ισχύος". Οι εξαιρέσεις δεδομένες αλλά δυστυχώς ελάχιστες.

Η άλλη όψη του ίδιου έργου από την αρχή της κρίσης: μη εκλεγμένα πρόσωπα ως πρωθυπουργοί - "σωτήρες",καλλιέργεια απόψεων για μόνιμους υπουργούς ή γραμματείς ("γενικά αποδεκτούς", βλ. από τις αγορές, και μη ελεγχόμενους από τον λαό ή την δικαιοσύνη, βλ. ακαταδίωκτο διοικήσεων όπου "συμφέρει τα συμφέροντα") σε νευραλγικούς τομείς, μέτρα που κατατάσσουν το ίδιο έχοντες και μη, κά..

Με υποκριτική, κινδυνολογία, μετρολαγνεία, "τροχοδρομούν" πιέζουν την κοινωνία σε γενικό αόριστο!

Η κακή κινηματογραφική σκηνοθεσία και ροή, οι κολακείες, οι θεατρινισμοί υπέρ προσώπων ή του λαού, περιπτωσιολογικά και σκόπιμα, είναι η ανακύκλωση του κενού σε κάθε νέο κύκλο γεγονότων και εξελίξεων.

Από την Τουρκία στο Brexit, τις διεργασίες για νέες ισορροπίες στην Μέση Ανατολή, την Ευρώπη και τον κόσμο, έως τις τράπεζες, τα κόκκινα δάνεια, την οικονομική πορεία της Κίνας, βγάζουν μάγο με διαβατήριο από το καπέλο, ακροβάτη με την λύση.

Επιλεκτική μνήμη, συναισθήματα, γνώση, λίγο από το "καλό" και "κακό" παρελθόν, πολύ από το ανυπόφορο, αναγκαστικό παρόν και περισσότερο μετα-πολιτικό φόρτωμα για "ωραίο", γεμάτο "έρωτα" μέλλον.

Χωρίς εμβάθυνση, ανάλυση επί της ουσίας, ηθική, ακέραια πολιτική και κοινωνική προσπάθεια δεν δημιουργείται μέλλον. Αντίθετα θα "χανόμαστε" πάντα στην μετάφραση, χωρίς αξιοποίηση συγκυριών και στρατηγική.

Αυτά είναι υπολείμματα της επικίνδυνης λειτουργίας της καταρρέουσας νεοφιλεύθερης -πάλαι ποτέ νέας- τάξης πραγμάτων που προσδοκά από τον απο-πρασανατολισμό, την αδρανοποίηση πολιτών και κοινωνιών, το κλέψιμο χρόνου!

Η μεταπολιτική διάσωση του παρελθόντος είναι ψευδαίσθηση του παρόντος. Η συνθήκη του μέλλοντος στο παρόν είναι η βαθειά νοηματοδότηση των διακυβευμάτων, των δρόμων υπέρ του ανθρώπινου πολιτισμού. Εδώ είναι η φλόγα δημιουργίας του δηλ. μάχη από αρχή και θέση για πολιτική, οικονομική, κοινωνική δημοκρατία ή αδειανό πουκάμισο όπως στην γείτονα.

Επομένως λίγα από τα αχαλίνωτα που ακούσαμε από τους θιασώτες του μετα-πολιτικού θα ισχύουν ως την δημοσιοποίηση του άρθρου αλλά οι ίδιοι με την ίδια εικονικότητα είναι βέβαιο ότι θα τρέχουν το έργο επί άλλων θεμάτων πχ, εκλογικό νόμο!

Πηγή "Το Παρόν"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το τουρκικό πραξικόπημα αιφνιδίασε το αμερικανικό κατεστημένο στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής, καθώς μέχρι την τελευταία στιγμή αναλυτές θεωρούσαν ότι ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε πλήρη έλεγχο του στρατεύματος. Αυτό επισημαίνει σε έκθεσή του το Atlantic Council, έγκυρο think tank στον τομέα των διεθνών σχέσεων.

Οι αποτυχίες στον τομέα της συγκέντρωσης πληροφοριών θα συμβαίνουν πάντα, σε αυτήν την περίπτωση όμως πρόκειται για μία μόνο από σειρά αποτυχιών, για τις οποίες οι κυβερνήσεις κατηγορούν τις μυστικές τους υπηρεσίες. Με αυτήν την έννοια, οι επιδόσεις των ΗΠΑ είναι εντυπωσιακές. Γνωρίζουμε ήδη ότι η αμερικανική κυβέρνηση και οι μυστικές υπηρεσίες απέτυχαν να συλλάβουν τον σχεδιασμό της 11ης Σεπτεμβρίου ή να κατανοήσουν την πραγματικότητα στο Ιράκ πριν από το 2003, συμπεριλαμβανομένης της απουσίας πυρηνικών όπλων στη χώρα. Επιπροσθέτως, όπως παραδέχθηκε ο πρώην υπουργός Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς, οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να αποτιμήσουν το μέγεθος της στρατιωτικής ανάπτυξης της Κίνας και δεν συνειδητοποίησαν ότι η Ρωσία επρόκειτο να επιτεθεί στη Γεωργία το 2008.

Στον ρωσικό στρατό

Πάνω από όλα οι ΗΠΑ δεν κατάλαβαν τη φύση των αλλαγών, που συντελέστηκαν στον ρωσικό στρατό μετά το 2008. Αν και ήταν σαφές σε πολλούς αναλυτές ότι ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα εισέβαλε στην Ουκρανία αν εκείνη υπέγραφε συμφωνία σύνδεσης με την Ε.Ε. και εξαπέλυε μια επανάσταση με στόχο την ενσωμάτωσή της στη Δύση, η κυβέρνηση Ομπάμα, παρά τις προειδοποιήσεις από τις μυστικές της υπηρεσίες δεν μπόρεσε να διατυπώσει μια συνεπή εκτίμηση για όσα συνέβαιναν. Μάλιστα Ουκρανοί κοινοβουλευτικοί έλεγαν τον Οκτώβριο του 2013 ότι ο Πούτιν θα εισέβαλε στη χώρα αν υπογραφόταν συμφωνία με την Ε.Ε. Είναι ακατανόητο ότι η αμερικανική πρεσβεία δεν το γνώριζε. Και αν το γνώριζε, έπρεπε να το ξέρει και η αμερικανική κυβέρνηση.

Οι κακές, όμως, επιδόσεις δεν σταματούν εκεί. Διοικητές του ΝΑΤΟ έχουν συστηματικά επικρίνει τα όρια των δυνατοτήτων του ΝΑΤΟ στον τομέα της συγκέντρωσης πληροφοριών. Αμερικανοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι στην Ευρώπη εξηγούν ότι όταν η Ρωσία πραγματοποιεί τις ταχείες ασκήσεις της, σχεδόν πάντα αιφνιδιάζει τις νατοϊκές και αμερικανικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Αναλύσεις γύρω από τη Συρία έχουν επανειλημμένως στεφθεί με αποτυχία. Πίστευαν ότι ο Πούτιν θα παγιδευθεί εκεί, ενώ στην πραγματικότητα υπαγορεύει τη στρατηγική διαδικασία. Οι ΗΠΑ στέλνουν τον υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρι σε άκαρπες αποστολές να εκλιπαρεί τον Πούτιν να αποδεχθεί μια πολιτική την οποία δεν έχει αξιόπιστα εργαλεία για να υποστηρίξει. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι ΗΠΑ απέτυχαν να δουν την ανάπτυξη του Ισλαμικού Κράτους το 2013 και 2014. Και τώρα έρχεται η αποτυχία να διαγνώσουν τις τάσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Ολο αυτό το βιογραφικό αποτυχιών δείχνει ότι τα προβλήματα δεν περιορίζονται στις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, αλλά έχουν βαθιές ρίζες στην πολιτική εθνικής ασφαλείας της κυβέρνησης. Παρόλο που η κυβέρνηση διαμαρτύρεται ότι δεν μπορεί να εξασφαλίσει συμβουλές και πληροφορίες για τη Ρωσία, μοιάζει να μη θέλει πληροφορίες που αντιφάσκουν στη γενική εκτίμησή της για τη Ρωσία. Υπάρχει δηλαδή μια θεμελιώδης απροθυμία να αντιμετωπιστεί η Ρωσία ως σοβαρή απειλή. Προφανώς είναι πολύ αργά να περιμένει κανείς από την κυβέρνηση Ομπάμα να δράσει αποφασιστικά για να βελτιώσει όλα αυτά τα προβλήματα τώρα, καθώς οι μέρες της είναι μετρημένες. Το αποτέλεσμα αυτών των χρόνιων αποτυχιών ευρείας κλίμακας στον τομέα των πληροφοριών οδήγησε σε σειρά παγκόσμιων προκλήσεων, που οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δυσκολεύονται να ξεπεράσουν.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ Ουάσινγκτον και Άγκυρας, λόγω της δυσαρέσκειας της τελευταίας για την υποστήριξη των ΗΠΑ προς τον εξόριστο κληρικό Φετουλλάχ Γκιουλέν, απειλεί την πολιτική της Ουάσιγκτον, αφού γίνεται τροχοπέδη στις προσπάθειες των ΗΠΑ να περικυκλώσουν τη Ρωσία.
Γράφει ο M. K. Bhadrakumar για την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Indian Punchline
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Αυτό που προκύπτει μία εδομάδα μετά από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία είναι ότι τρία καθοριστικά σημεία θα κρίνουν τις τουρκοαμερικανικές σχέσεις μέσα στις επόμενες ημέρες και εβδομάδες:

1) Η λειτουργία της αεροπορικής βάσης του Ιντσιρλίκ στα συριακά σύνορα.
2) Η έκδοση του ισλαμιστή κληρικού Φετουλλάχ Γκιουλέν στην Τουρκία από τις ΗΠΑ.
3) Η μαζική εκκαθάριση των οπαδών του Γιουλέν, η οποία ήδη είναι σε εξέλιξη στην Τουρκία.

Κάθε ένα από αυτά τα τρία σημεία θα είναι δυσκολότερο ως προς την διαπραγμάτευση από τα άλλα δύο, ενώ συγχρόνως και τα τρία είναι αλληλένδετα.

Η παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο Ιντσιρλίκ έχει ανασταλεί από την περασμένη Παρασκευή, ενώ μια εφεδρική γεννήτρια μόλις και μετά βίας επιτρέπει στην εκεί βάση των ΗΠΑ την διεξαγωγή αεροπορικών πτήσεων και την εξυπηρέτηση των περίπου 2.700 ατόμων, τα οποία εργάζονται στη βάση αυτή του ΝΑΤΟ. Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται να συνεχιστεί επ’ αόριστον. Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Άστον Κάρτερ, είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τούρκο ομόλογό του Φικρί Ισίκ το βράδυ της περασμένης Τρίτης, προκειμένου να τονίσει την σημασία της λειτουργίας της βάσης του Ιντσιρλίκ στην εκστρατεία κατά του ISIS.

Ωστόσο, από την πλευρά του, ο Ισίκ αρκέστηκε στο να εκφράσει την λύπη του για την αδυναμία του να παραστεί στην διεθνή σύνοδο υπουργών Άμυνας κατά του ISIS, την οποία διοργάνωσε ο Κάρτερ στην Ουάσινγκτον την Τετάρτη. Η Τουρκία εκπροσωπήθηκε μόνο σε επίπεδο πρεσβευτών στην σύνοδο, στην οποία συμμετείχαν οι υπουργοί Άμυνας 30 περίπου χωρών και αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ και του Πενταγώνου, προκειμένου να συζητήσουν “τις προσεχείς εξελίξεις στα πλαίσια της εκστρατείας που θα κορυφωθεί με την κατάρρευση του ελέγχου της Μοσούλης και της Ράκα από το ISIS”. (Ανακοίνωση Πενταγώνου)

Η κράτηση του διοικητή της βάσης του Ιντσιρλίκ, στρατηγού Μπεκίρ Ερκάν Βαν, και των υφισταμένων του, υπογραμμίζει τις λεπτές ισορροπίες που εμπλέκονται στην συγκεκριμένη υπόθεση. Ο στρατηγός Βαν αντιστάθηκε στην σύλληψή του και είχε προφανώς ζητήσει πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ, προτού απομακρυνθεί από άνδρες της τουρκικής ασφάλειας.

Είναι ενδιαφέρον ότι, σε συνέντευξή του στο AlJazeera την Τετάρτη, ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι κάποιοι από αυτούς που έχουν τεθεί υπό κράτηση έχουν αρχίσει να ομολογούν ότι δεν αποκλείεται να υπήρξε ξένη παρέμβαση. Ο Ερντογάν προειδοποίησε ότι θα διέπρατταν "μεγάλο σφάλμα" οι ΗΠΑ εάν αποφάσιζαν να μην εκδώσουν τον Γκιουλέν.

Η επίσημη τουρκική θέση είναι ότι δεν υπάρχει σύνδεση μεταξύ της συνέχισης της πρόσβασης των αμερικανικών δυνάμεων στο Ιντσιρλίκ και της έκδοσης του Γκιουλέν, αλλά, σαφώς, δεν είναι αυτό το διακύβευμα. Οι Τούρκοι γνωρίζουν καλά ότι το Ιντσιρλίκ αποτελεί την πιο αποτελεσματική βάση για την διεξαγωγή των επιχειρήσεων των ΗΠΑ στη Συρία.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να θεωρείται πιθανό ότι η Ουάσιγκτον θα εκδώσει τον Γκιουλέν στην Τουρκία, ενώ ο Ερντογάν έχει διακυβεύσει το κύρος του για αυτό το θέμα. Φαίνεται από τώρα, ότι δεν υπάρχει πια κανένα περιθώριο ελιγμών στην συγκεκριμένη υπόθεση, εκτός αν βρεθεί κάποια “φόρμουλα” που ίσως συνεισφέρει στο να διασωθεί κάπως το γόητρό του, όπως π.χ. η πιθανή άρση της “πράσινης κάρτας” του Γκιουλέν ή μια απόπειρα να πειστεί να αναχωρήσει για μια τρίτη χώρα.

Το ζήτημα είναι ότι, εδώ και δύο - τρεις δεκαετίες, ο Γκιουλέν ήταν και παραμένει ένα “στρατηγικό ατού” των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, και εάν οι τουρκικές υπηρεσίες ασφαλείας τον ανακρίνουν, μπορεί να προκληθεί ακόμη μεγαλύτερη βλάβη στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις και ίσως ακόμη να περιπλακούν οι σχέσεις των ΗΠΑ με τρίτες χώρες, όπου το εκτεταμένο δίκτυο των ιδρυμάτων του Γκιουλέν λειτουργούσε ή εξακολουθεί να λειτουργεί ως οργανώσεις-βιτρίνα της CIA. (Sputnik News)

Εν τω μεταξύ, το ποιος μπορεί να είναι ο πιθανός ρόλος που διαδραμάτισε το Ισραήλ στην απόπειρα πραξικοπήματος παραμένει μυστήριο. Το Ισραήλ κρατά σιωπή ιχθύος, αλλά σίγουρα γνωρίζει ότι ο στρατηγός Ακίν Οζτούρκ, πρώην επικεφαλής της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας, ο οποίος ομολόγησε τον ηγετικό ρόλο του στην απόπειρα πραξικοπήματος, υπηρέτησε κάποτε ως στρατιωτικός ακόλουθος της Τουρκίας στο Τελ Αβίβ. (Algemeiner)

Η ακριβής σχετική δήλωση του Ερντογάν στην συνέντευξη της περασμένης Τετάρτης στο AlJazeera είναι η εξής:

“Άλλα κράτη πιθανόν να βρίσκονται πίσω από αυτή την απόπειρα πραξικοπήματος. Οι οπαδοί του Γκιουλέν διασυνδέονται με μυστικές υπηρεσίες μεγάλων δυνάμεων, οι οποίες ίσως κατέστρωσαν όλο το σχέδιο. Θα έρθει καιρός που θα αποκαλυφθούν όλες αυτές οι διασυνδέσεις”.

O Ερντογάν άφησε σαφείς αιχμές για την συμμετοχή περισσότερων από μία χώρα στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Το Ισραήλ έχει εξοργιστεί με τον Ερντογάν λόγω των στενών δεσμών του με την Χαμάς. Παράλληλα, το Ισραήλ ευνοεί τη δημιουργία ενός κράτους του Κουρδιστάν, όπου θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια βάση για τις μυστικές του υπηρεσίες σε μια εξαιρετικά στρατηγική περιοχή κοντά στο Ιράν. Υπάρχει ήδη συμφωνία για το θέμα αυτό μεταξύ του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Οι Τούρκοι έχουν υποψιαστεί εδώ και καιρό τις προθέσεις των ΗΠΑ όσον αφορά στο Ιράκ και την Συρία. (Περισσότερες λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο θέμα μπορείτε να διαβάσετε στην  συνέντευξη που παραχώρησε απόστρατος Τούρκος ναύαρχος στο Sputnik News, με τίτλο “Επιτεύχθηκε ο στόχος; Η απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος αποδυναμώνει τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις”.)

Το σενάριο γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκο, εάν το άρθρο που δημοσίευσε στις 20 Ιουλίου η σαουδαραβική Asharq Al-Awsat διαβαστεί με γνώμονα το γεγονός της πρόσφατης ίδρυσης προξενείου της Σαουδικής Αραβίας στο Ερμπίλ, στα κουρδικά εδάφη του βόρειου Ιράκ. (Παρεμπιπτόντως, εκδότης της εφημερίδας είναι ο πρίγκηπας Φαϊζάλ, γιος του Σαουδάραβα μονάρχη Σαλμάν.) Το άρθρο προειδοποιεί τον Ερντογάν ότι μπορεί να ανατραπεί αν πιέσει για την έκδοση του Γκιουλέν από τις ΗΠΑ και πως κινδυνεύει να αντιμετωπίσει την οργή της Δύσης, εάν προχωρήσει σε καταστολή των οπαδών του Γιουλέν. (Asharq al-Awsat)

Αλήθεια, με τίνος μέρος είναι οι Σαουδάραβες όταν παίζουν αυτό το μεγάλο παιχνίδι; Για  μια γρήγορη απάντηση, διαβάστε μια ενδιαφέρουσα δήλωση ενός Ισραηλινού εμπειρογνώμονα της εθνικής ασφάλειας, που έγινε εδώ πρόσφατα.

Θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους θα κλιμακώσουν τις πιέσεις τους προς τον Ερντογάν για να συμμορφωθεί με τις επιταγές τους. Η αντιπαράθεση αυτή μπορεί με την πάροδο του χρόνου να μετατραπεί σε επίδειξη δύναμης, και δεν αποκλείεται ακόμη και να λάβει άσχημη τροπή. Το διακύβευμα είναι πάρα πολύ υψηλό για το σύστημα της Δυτικής συμμαχίας και την περιφερειακή στρατηγική των ΗΠΑ. Η καταστολή των οπαδών του Γκιουλέν από τον Ερντογάν θα είναι η τέλεια ευκαιρία που περιμένουν οι Δυτικοί ως άλλοθι για να τον απομονώσουν.

Με απλά λόγια, οι ΗΠΑ δεν μπορούν να μην έχουν την Τουρκία υπό τον έλεγχό τους. Χωρίς την Τουρκία, το ΝΑΤΟ θα αποδυναμωθεί σοβαρά σε ολόκληρη την νότια σφαίρα επιρροής του (Βαλκάνια, Μαύρη Θάλασσα, Καύκασο, Κασπία, Νότια Ρωσία και Κεντρική Ασία, Μέση Ανατολή και  Ανατολική Μεσόγειο) και η στρατηγική περιορισμού που ασκούν οι ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας θα είναι καταδικασμένη.

Επίσης, εάν εξετάσει κανείς την σχετικά περιορισμένη προοπτική της συριακής σύγκρουσης, θα διαπιστώσει ότι, η οποιαδήποτε πιθανή ευκαιρία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους (Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, κλπ) να ενεργοποιήσουν ένα βιώσιμο “Σχέδιο Β” για την αντιμετώπιση του ρωσοϊρανικού άξονα θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το εάν ή όχι η Τουρκία θα παραμείνει εταίρος τους και πρόθυμη να παίξει έναν παρεμβατικό ρόλο.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επιχειρώντας να δώσουμε εξηγήσεις αφήνοντας φυσικά αναπάντητα ερωτήματα για το μέλλον και συνομιλεί με τους “ιδιοκτήτες” της “νέας Τουρκίας”

Γράφει ο Βαγγέλης Αρεταίος

Την ολοκλήρωση του πολιτισμικού μετασχηματισμού της Τουρκίας σε μια ισλαμική χώρα «σφραγίζει» η περίοδος μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος καθιστώντας εντελώς αβέβαιες και ρευστές τις σχέσεις της χώρας με την Δύση.

Η κυριαρχούσα πλέον ισλαμική πολιτισμική ταυτότητα της χώρας δεν σημαίνει «ιρανοποίηση» της Τουρκίας ούτε διολίσθηση σε ένα θεοκρατικό ισλαμικό καθεστώς. Σημαίνει μια πλήρη αντικατάσταση της μέχρι σήμερα δυτικότροπης κυριαρχούσας τάξης από τάξεις που έχουν ως βασική και κεντρική τους αναφορά το σουνιτικό Ισλάμ και για τις οποίες οι έννοιες της δημοκρατίας, του έθνους, της λαϊκής βούλησης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βρίσκουν άλλες πηγές νομιμοποίησης και ερμηνείες από τις δυτικές.

Η Τουρκία έχει εισέλθει σε αχαρτογράφητα ύδατα, οι δυναμικές στο εσωτερικό της χώρας βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη και το πως ακριβώς θα λειτουργήσει αυτή η κυριαρχούσα ισλαμική ταυτότητα στην τουρκική πολιτική και κοινωνία δεν είναι ακόμα σαφές, παρά τις γρήγορες ερμηνείες που πολλοί στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ σπεύδουν να δώσουν.

«Οι πνευματικοί οδηγοί της Τουρκίας είναι σε ένα πλοίο το οποίο πηγαίνει προς την Ανατολή αλλά αυτοί τρέχουν πάνω στο κατάστρωμα προς την Δύση νομίζοντας ότι έτσι εκδυτικοποιούνται».

Αυτό είχε πει τα πρώτα χρόνια της τουρκικής Δημοκρατίας ο Τούρκος πολιτικός φιλόσοφος Τζελάλ Γιαλινίζ, χωρίς να κρύβει την ειρωνεία του για τους «πεφωτισμένους» οδηγούς της χώρας, καταγράφοντας έτσι με πολύ γλαφυρό τρόπο τις εγγενείς αντιθέσεις του νεοσύστατου τότε τουρκικού πολιτικού και κοινωνικού συστήματος.

Η εικόνα αυτή ενός πλοίου που πλέει προς την Ανατολή ενώ οι οδηγοί του τρέχουν πάνω του προς την Δύση αποτελεί την πεμπτουσία του τουρκικού παράδοξου που αποτέλεσε την πηγή όλων των κοινωνιολογικών και κατά συνέπεια πολιτικών δυναμικών στην χώρα από την ίδρυση της Δημοκρατίας μέχρι σήμερα.

Δυτικότροπες ελίτ

Κοινωνιολογικά, οι «πεφωτισμένες» δυτικότροπες ελίτ της κεμαλικής ιδεολογίας και μπουρζουαζίας ίδρυσαν και μονοπώλησαν θεσμικά το εκκοσμικευμένο τουρκικό κράτος δημιουργώντας ένα σύστημα μέσα στο οποίο μεθοδικά αποκλείονταν από την πρόσβαση στην εξουσία οι κοινωνικές εκείνες τάξεις της «περιφέρειας» που δεν ταυτίζονταν με τις απόψεις των ελίτ για τον εκδυτικισμό και τον εκσυγχρονισμό και που δεν αντλούσαν τις αναφορές τους από την Δύση αλλά από τον ισλαμικό και οθωμανικό πολιτισμό, ο οποίες περιφρονούντο συστηματικά και απροκάλυπτα.

Ουσιαστικά, ένας μικρός αριθμός κρατικών και κοινωνικο-οικονομικών ελίτ μονοπώλησαν επί δεκαετίες όχι μόνο την πολιτική εξουσία, όπου ήδη από την δεκαετία του 50 και τον Μεντερές η «περιφέρεια» είχε αρχίσει σταδιακά να έχει πρόσβαση στο «κέντρο», αλλά κυρίως όλη την πολιτισμική παραγωγή και ταυτότητα της χώρας.

Το πολιτισμικό “DNA” της χώρας, της κεμαλικής τουρκικής Δημοκρατίας, η κουλτούρα και οι πολιτιστικές αναφορές που κυριαρχούσαν, επιβάλλονταν αποκλειστικά και μόνο από την δυτικότροπη κεμαλική άρχουσα τάξη.

Η Τουρκία ήταν μια μουσουλμανική χώρα που ανήκε όμως αναμφισβήτητα στον γεωστρατηγικό χώρο της Δύσης, μέσω κυρίως του ΝΑΤΟ και των προσπαθειών για ένταξη στην Ε.Ε…

Ηταν μια μουσουλμανική χώρα με την έννοια ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι μουσουλμανική αλλά μέχρι πρότινος, η κυριαρχούσα πολιτισμική της ταυτότητα που καθορίζονταν αποκλειστικά και μόνο από τις δυτικότροπες ελίτ ήταν όχι εντελώς δυτική αλλά τουλάχιστον δυτικότροπη ή δυτικοφανής.

Εστω και επιφανειακά, η πολιτισμική νομιμοποίηση και η αίγλη της άρχουσας τάξης είχε αποκλειστικά και μόνο την Δύση ως σημείο αναφοράς.

Οι οδηγοί της Τουρκίας έτρεχαν προς την Δύση σε ένα πλοίο που πήγαινε προς την Ανατολή.

Η πορεία της “περιφέρειας” προς το “κέντρο”

Το πρώτο μεγάλο βήμα της «περιφέρειας» προς το «κέντρο» έγινε με τον Τουργκούτ Οζάλ που έδωσε μια απίστευτη μέχρι τότε πρόσβαση στους βαθιά θρησκευόμενους μικρομεσαίους επιχειρηματίες της Ανατολίας σε μια φιλελεύθερη οικονομία αμέσως μετά το πραξικόπημα του 1980.

Η πορεία της «περιφέρειας» προς το «κέντρο» συνεχίστηκε ακατάπαυστα, οι μικρομεσαίοι θρησκευόμενοι επιχειρηματίες της Ανατολίας έγιναν «Τίγρεις της Ανατολίας» με τεράστιους επιχειρηματικούς ομίλους. Το πολιτικό Ισλάμ και ο χαρισματικός του τότε «πατέρας» και ηγέτης Νετσμετίν Ερμπακάν , επωφελούμενοι από την ενίσχυση του Ισλάμ από την χούντα του Εβρέν ως «αντίδοτο» στην τουρκική αριστερά και στο αριστερό κουρδικό κίνημα, ανέβασαν κι άλλο τα εκλογικά τους ποσοστά και τον Ιούνιο του 1996 ο Ερμπακάν έγινε ο πρώτος ανοιχτά ισλαμιστής πρωθυπουργός της χώρας, με την τότε κυβέρνηση συνασπισμού ανάμεσα στο ισλαμικό κόμμα της Ευημερίας και του κόμματος του Ορθού Δρόμου της Τανσού Τσιλέρ που ήταν αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Τον Φεβρουάριο όμως του 1997, το τότε πανίσχυρο γενικό επιτελείο, μέσω του στρατοκρατούμενου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας, έκανε το γνωστό ως «μετα-μοντέρνο» πραξικόπημα μέσω ενός τελεσιγράφου και ο Νετσμετίν Ερμπακάν και το κόμμα του «ευνουχίστηκαν» με συνοπτικές διαδικασίες.

Η πορεία όμως της «περιφέρειας» προς το κέντρο δεν σταμάτησε και μετά από μεγάλες εσωτερικές ανακατατάξεις στον χώρο του τουρκικού πολιτικού Ισλάμ, το ΑΚΡ κέρδισε πανηγυρικά τις εκλογές του 2002.

Το σοκ στα μαζικά μέσα ενημέρωσης της δυτικότροπης άρχουσας τάξεις τότε ήταν τρομακτικό, με έντονο το κοινωνιολογικό και πολιτισμικό στοιχείο ότι η Ανατολία, οι «μαύροι Τούρκοι» και οι «χωριάτες», εξεγέρθηκαν.

Πολιτισμικός μετασχηματισμός της Τουρκίας

Οι «άσπροι Τούρκοι», όπως αυτοαπολέστηκαν από την δεκαετία του 90 οι δυτικότροποι εκκοσμικευμένοι αστοί της Κωνσταντινούπολης, συνέχισαν να έχουν την υπεροχή στην διαμόρφωση της πολιτιστικής ταυτότητας της Τουρκίας και την διαχείριση των σχέσεων με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη αλλά η υπεροχή τους είχε ανεπιστρεπτί εισέλθει σε μια πορεία εξασθένισης.

Από το 2010 κυρίως και μετά, το ΑΚΡ και οι νέες ισλαμικές αστικές τάξεις και ελίτ άρχισαν να έχουν όλο και μεγαλύτερο βάρος στην διαμόρφωση της κουλτούρας και της αισθητικής αλλά η ταυτότητα της τουρκικής Δημοκρατίας ως πολιτικο-κοινωνικό σύνολο παρέμεινε δυτικότροπη, τουλάχιστον στην επιφάνεια.

Διότι κάτω από την επιφάνεια, ο πολιτισμικός μετασχηματισμός της Τουρκίας σε μια ισλαμική πλέον χώρα και όχι απλά μουσουλμανική, έφτανε ήδη κοντά στην ολοκλήρωση του.

Με τον νεο-οθωμανισμό και την ιδέα της παλινόρθωσης του βάρους της ισλαμικής κληρονομιάς στο πολιτισμικό αλλά και πολιτικό στίγμα της «νέας Τουρκίας», το ΑΚΡ και οι νέες άρχουσες τάξεις της Τουρκίας θρυμμάτισαν το μέχρι πρότινος κυρίαρχο αφήγημα ενός εκσυγχρονισμού που αντλεί τις αναφορές του από την «Δύση» και το αντικατέστησαν από ένα δικό τους εκσυγχρονιστικό αφήγημα που αντλεί όλες του τις αναφορές από το Ισλάμ και την «Ανατολή».

Κρατώντας πάντα ωστόσο πανίσχυρο και κεντρικό τον άξονα του έθνους-κράτους, δίνοντας όμως μια άλλη, σουνιτικής ισλαμικής προέλευσης, νομιμοποίηση του εθνικισμού.

“Πόλεμος ανεξαρτησίας”

Η πορεία της «περιφέρειας» έφτασε από το πεσασμένο Σάββατο στο τέλος της: Στην φυσική παρουσία της στο απόλυτο συμβολικό κέντρο της «παλιάς» δυτικότροπης Τουρκίας, στο Τακσίμ, μετά από μια αιματηρή απόπειρα ανατροπής του πολιτικού καθεστώτος. Η απόπειρα έγινε αντιληπτή από τους υποστηρικτές του Ταγίπ Ερντογάν ως μια προσπάθεια βίαιης ανακοπής του ισλαμικού μετασχηματισμού ο οποίος για όλους αυτούς τους ανθρώπους είναι απόλυτα ταυτισμένος με την επιβίωση τους ως μέλη μιας κοινωνίας στην οποία αισθάνονται ότι έχουν δικαίως αποκτήσει ένα τεράστιο βάρος αλλά ταυτόχρονα και την επιβίωση του έθνους-κράτους και της λαϊκής βούλησης.

Η απόπειρα ήταν απειλή στην υπόσταση του έθνους, στην επιβίωση της Τουρκίας όπως αυτοί την εννοούν, δεν ήταν μονάχα μια απόπειρα κατά της δημοκρατίας. Αυτό έδωσε το υπέρτατο κουράγιο σε αυτούς που κατέβηκαν στους δρόμους να αψηφήσουν τα όπλά και τα τανκς των πραξικοπηματιών, αυτό κρατά σε εγρήγορση εκατοντάδες χιλιάδες οπαδών του ΑΚΡ, αυτό έχει δώσει έναν ισχυρό χαρακτήρα “πολέμου ανεξαρτησίας” στις διαδηλώσεις, αυτό έκανε τις πωλήσεις τουρκικών σημαιών να σπάσουν κάθε ρεκόρ στην σύγχρονη Τουρκία.

Οι πορείες χιλιάδων ανθρώπων στο Τακσίμ και στις γέφυρες του Βοσπόρου δεν γίνονται για την δημοκρατία με την έννοια που δίνει σε αυτήν η Δύση αλλά για την προστασία της ανεξαρτησίας του έθνους-κράτους που εκπροσωπείται από τον Ταγίπ Ερντογάν, τον χαρισματικό και «μπαρουτοκαπνισμένο» πια ηγέτη όπως θεωρούν οι υποστηρικτές του, ο οποίος εκφράζει την εθνική/λαϊκή βούληση, η οποία με την σειρά της βρίσκει την υπέρτατη νομιμοποίηση της στον ισλαμικό και οθωμανικό πολιτισμό.

Ισλαμική χώρα

Ταυτόχρονα, με τους οπαδούς του Ταγίπ Ερντογάν να διαδηλώσουν κάθε βράδυ στην πλατεία του Τακσίμ, ο κύκλος έκλεισε για τα καλά και η νέα πολιτισμική ταυτότητα της χώρας «σφραγίστηκε» ανεξάλειπτα από το περασμένο Σάββατο και μέχρι σήμερα.

Το Τακσίμ είναι ο κατ’εξοχήν αστικός χώρος που συμβόλιζε την δυτικότροπη πολιτισμική ταυτότητα της Τουρκίας, που από το περασμένο Σάββατο έχει «καταληφθεί» από τους πολίτες αυτούς που όχι μόνο δεν δέχονται καμία δυτική αναφορά στην ταυτότητα τους αλλά που σήμερα είναι πεπεισμένοι ότι η Δύση, χρησιμοποιώντας το δίκτυο Γκιουλέν, έχει ανοίξει πόλεμο εναντίον της πατρίδας και του έθνους τους.

Για πρώτη φορά στη ιστορία του, το καράβι της Τουρκίας πηγαίνει στην Ανατολή με τους οδηγούς του, το πλήρωμα του και την μεγάλη πλειοψηφία των επιβατών του να τρέχουν κι αυτοί προς την Ανατολή και όχι πια προς την Δύση.

Η Τουρκία δεν είναι πια μια μουσουλμανική χώρα αλλά μια ισλαμική χώρα. Χωρίς αυτό να υπονοεί αλλαγή του πολιτεύματος σε ισλαμικό κράτος με ισλαμικό νόμο ούτε νόμους για αναγκαστική ισλαμοποίηση της κοινωνίας που θα πάρουν την μορφή επιβολής του ισλαμικού κεφαλομάντιλου στις γυναίκες ή απαγόρευσης του αλκοόλ. Η Τουρκία δεν είναι και δεν θα γίνει Ιράν του Χομεϊνί.

Η ουσία βρίσκεται πολύ πιο βαθιά: Στο γεγονός ότι ο κύκλος της επικράτησης της ισλαμικής πολιτισμικής ταυτότητας που έκλεισε τις μέρες αυτές ανοίγει μια νέα περίοδο μέσα στην οποία οι έννοιες της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία αναγκαστικά θα μεταλλαχθούν. Και θα επηρεάσουν άμεσα τις σχέσεις των διαφορετικών εθνοτηκών και θρησκευτικών ομάδων στο εσωτερικό της χώρας, κάτι που προκαλεί ανησυχία στους Αλεβήδες και στους Κούρδους.

Παράλληλα, οι μέχρι σήμερα σχέσεις της Τουρκίας με την Δύση θα αλλάξουν ριζικά και ίσως και ραγδαία.

Η Τουρκία δεν είναι πια μέρος του γεωστρατηγικού συστήματος της Δύσης όπου ανήκε από το 1950 και μετά. Ούτε πολιτικά, ούτε στρατιωτικά, ούτε πολιτισμικά ούτε ψυχολογικά πια. Η απόπειρα πραξικοπήματος γκρέμισε και τις τελευταίες ελάχιστες γέφυρες που είχαν απομείνει.

Και όλοι οι δυτικότροποι ή ακόμα και οι πραγματικά εκδυτικισμένοι Τούρκοι, που ήταν πάντα μια μικρή μειονότητα, έχασαν οριστικά πια την δυνατότητα τους όχι μόνο να διαμορφώνουν αλλά και να συμμετέχουν στην πολιτισμική ταυτότητα της χώρας και της κοινωνίας.
Κάτι που θα έχει άμεσες επιπτώσεις στις μέχρι σήμερα ισορροπίες στην νότια και νοτιοαναλοτική Ευρώπη και την Μέση Ανατολή και φυσικά και την Κύπρο και κυρίως τις σχέσεις της τουρκοκυπριακής κοινότητας με την «νέα Τουρκία».

Με μια σύνδεση του Ισλάμ με την δημοκρατία, το έθνος και την πατρίδα, ισλαμιστές από διαφορετικές ομάδες, γενιές και προσωπικές πορείες, εξηγούν τις απόψεις τους.

Μια μετά τα μεσάνυχτα κι η πλατεία του Τακσίμ είναι γεμάτη κόσμο, πολύ κόσμο. Από το περασμένο Σάββατο έχουν αρχίσει οι «σκοπιές για την φύλαξη της δημοκρατίας».

Τουρκικές σημαίες παντού, ενθουσιασμός αμείωτος, οικογένειες που κάθονται σε χαλιά και κουβέρτες με τα παιδιά και τα μωρά και τα καροτσάκια τους. Συνθήματα υπέρ του Ταγίπ Ερντογαν από νεαρές κεφαλομαντιλοφορούσες αλλά και από κοπέλες χωρίς μαντίλα, με φούστες και μπλούζες χωρίς μανίκια. Μορφές με μακριές γενειάδες και ισλαμικά πουκάμισα κραδαίνουν σημαίες τουρκικές, ομάδες νεαρών μηχανόβιων μαρσάρουν επιθετικά τις μηχανές τους και φωνάζουν «αλάχου έκμπερ».
Τις νύχτες και τις μέρες αμέσως μετά το πραξικόπημα, ο «Π» μίλησε με δεκάδες πολίτες και προσπάθησε να καταλάβει τι τους έκανε να κατεβαίνουν στο Τακσίμ κάθε βράδυ και κυρίως τι είναι γι’αυτούς δημοκρατία.

Τι είναι δημοκρατία;

Τρεις άντρες με μακρές ισλαμικές γενειάδες κάθονται σε πλαστικές καρέκλες στο κέντρο σχεδόν της πλατείας του Τακσίμ, κρατώντας τουρκικές σημαίες. Στα πόδια τους, τρια παιδιά πέντε-έξι ετών παίζουν με μικρές τουρκικές σημαίες. Για τους ανθρώπους αυτούς, το Τακσίμ ήταν πάντα ένα άβατο, θεωρώντας ότι όλη η περιοχή είναι παντελώς αντι-ισλαμική, με την ηθική έννοια του όρου. Τις νύχτες αυτές μετά την απόπειρα πραξικοπήματος είναι σύνηθες πια να βλέπει κανείς τέτοιες μορφές στο Τακσίμ, οι οποίες πάντως είναι μια πολύ μικρή μειοψηφία στο σύνολο των πολιτών που διαδηλώνουν.

«Είμαστε εδω γιατί μας είπε να κατέβουμε στους δρόμους ο «αρχηστράτηγος» μας ο Ταγίπ Ερντογάν. Ηρθαμε εδώ να προστατέψουμε την χώρα μας. Για τα παιδιά μας», μου λέει ο πιο ηλικιωμένος από τους τρεις γενειοφόρους δείχνοντας μου τα παιδιά που παίζουν.

Τον ρωτώ αμέσως «τι είναι δημοκρατία για σας;» και μου απαντά: «Δημοκρατία είναι ελευθερία, είναι ανεξαρτησία». Επιμένω και αυτός συνεχίζει: «Ελευθερία όχι μονο για την πλειοψηφία αλλά και για τις μειονότητες, στο Ισλαμ και στην οθωμανική αυτοκρατορία οι μειονόητες είχαν προστατευμένα τα δικαιώματα τους. Οποιος θέλει να έχει άλλο στυλ ζωής ας το έχει, φτάνει να μην ενοχλεί τους άλλους και να μην κάνει κακό».
Ο συσχετισμός της δημοκρατίας με την ανεξαρτησία καθώς και οι αναφορές στο Ισλάμ και στην οθωμανική αυτοκρατορία προκειμένου να δοθεί μια εξήγηση του τι είναι δημοκρατία είναι χαρακτηριστικές των δυναμικών του πολιτισμικού μετασχηματισμού της Τουρκίας.

Ισλάμ και έθνος

Ενα από τα συνθήματα που κυριαρχούν σήμερα στην Τουρκία μετά την απόπειρα πραξικοπήματος είναι «η κυριαρχία ανήκει στο έθνος». Το έθνος έχει λάβει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα την τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης Ερντογάν και έχει ταυτιστεί με την «εθνική/λαϊκή βούληση» και την πατρίδα. Αυτό όμως που προσδίδει πλέον στο έθνος και στην πατρίδα μια εντελώς διαφορετική δυναμική σε σχέση με αυτό που ίσχυε μέχρι σήμερα είναι η σχέση τους με το Ισλάμ.

«Οι επικλίσεις όπως «αλλάχου έμπερ» αποτελούν την επιτομή της πολιτισμικής ενότητας όταν η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια καταστροφή. Ο κόσμος που είναι στους δρόμους θεωρεί ότι είναι ισλαμικό του καθήκον να προστατέψει την πατρίδα του», λέει στον «Π» η πρώην βουλευτής και ακαδημαϊκός Μερβέ Καβακτσί, τεκμηριώνοντας έτσι μια νέα σχέση ανάμεσα στο έθνος, την δημοκρατία και το Ισλάμ.

«Η δημοκρατία είναι ένα εργαλείο για την διασφάλιση της πατρίδας μας, η δημοκρατία αντικειμενοποιείται στην ελεύθερη πατρίδα».

Η Μερβέ Καβακτσί είναι μια εμβληματική μορφή του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία και η ζωή της αντανακλά όλη την πορεία του πολιτικού και κοινωνικού Ισλάμ στην χώρα. Το 1986, ενώ πέρασε και μάλιστα με πολύ καλούς βαθμούς στην ιατρική σχολή της Αγκυρας, της αρνήθηκε η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο επειδή φορούσε μαντίλα. Μετά από πολλές δυσάρεστες περιπέτειες και αυτοεξορία στις ΗΠΑ θα επιστρέψει στην Τουρκία για να εκλεγεί βουλευτής το 1999 με το κόμμα του Νετσμετίν Ερμπακάν αλλά θα εκδιωχθεί αναίσχυντα από την Εθνοσυνέλευση από τον τότε πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετζεβίτ, ενώ η χώρα λειτουργούσε ακόμα κάτω από το μεταμοντέρνο πραξικόπημα του 1997.
«Η κοσμική ελίτ με τις εξαναγκαστικές μεθόδους και πολιτικές δεν ήταν δημοκρατία. Η δημοκρατία έχει προοδεύσει πολύ από τότε που ήρθε το ΑΚΡ στην εξουσία διότι προσπαθεί να φέρει την δημοκρατία στον καλύτερο δυνατό μεσαίο χώρο», είπε η Μερβέ Καβακτσί.

Κίνδυνος ρεβανσισμού

Η σημασία των συμβολισμών στον πολιτισμική πάλη ανάμεσα στους δυτικότροπους και τους ισλαμιστές αλλά και το τραύμα που αποτέλεσε για τους ισλαμιστές η περίοδος εκείνη μετά το μετα-μοντέρνο πραξικόπημα του 1997 αναδεικνύεται με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο από την απόφαση της κυβέρνησης να κάνει τις δίκες των πραξικοπηματιών της απόπειρας του περασμένου Σαββάτου στην βαθιά ισλαμική περιοχή του Σιντζάν της Αγκυρας, εκεί ακριβώς που το βράδυ του Φεβρουαρίου του 1997 τανκς κατέβηκαν στους δρόμους πριν τις αποφάσεις του γενικού επιτελείου εναντίον της κυβέρνησης Ερμπακάν.

Το χάσμα ανάμεσα στους “’άσπρους Τούρκους” και στα “παιδιά της Ανατολίας” ήταν πάντα βαθύ αλλά σήμερα είναι απροσπέλαστο και ο κίνδυνος ρεβανσισμού εκ μέρους της νέας κυριαρχούσας τάξης είναι μεγαλύτερος από ποτέ.

Πάρα πολλές φορές τις μέρες αυτές άκουσα από πολίτες να λένε «οι άσπροι Τούρκοι δεν είναι αληθινοί Τούρκοι, αληθινοί Τούρκοι είμαστε μόνο εμείς, οι Τούρκοι της Ανατολίας».
Το διάχυτο αίσθημα ότι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα κίνδυνο που απειλεί την υπόσταση της σε συνδυασμό με το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης και εξαίρεσης που έχει επιβληθεί έχουν καλλιεργήσει μια μαζική ψυχολογία σύμφωνα με την οποία δεν χρειάζεται να γίνονται σεβαστές οι νομικές και συνταγματικές διαδικασίες και ότι όλες οι καθάρσεις, που μοιάζουν με κυνήγι μαγισσών, είναι απαραίτητες για την επιβίωση του έθνους.

Νέες γενιές ισλαμιστών

Σε ένα από τα πιο μοντέρνα καφέ του Τακσίμ, ο Χαλίλ, νεαρός πολιτικός μηχανικός και η Εσρά, νεαρή πολιτικός επιστήμονας, μιλούν με άνεση και αυτοπεποίθηση για όλα. Είναι και οι δυο πιστοί μουσουλμάνοι, που προσεύχονται καθημερινά, που παίζουν κιθάρα και βιολί, που ταξιδεύουν και που προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις από το ΑΚΡ. Εχουν και οι δύο κατέβει πολλές φορές στην σκοπιά για την δημοκρατία τις νύχτες στο Τακσίμ.

Ο Χαλίλ χαρακτηρίζει τον εαυτό του πρώτα άνθρωπο, μετά μουσουλμάνο και ύστερα Κωνσταντινουπολίτη. Η Εσρά χαρακτηρίζει πρώτα απ΄όλα τον εαυτό της καλό άνθρωπο και μετά καλό πολίτη.

Οι αναφορές τους είναι πάρα πολύ συχνά στο Ισλάμ και στο Κοράνι, δίνοντας κάθε φορά μια πεφωτισμένη ερμηνεία, ακόμα και για πολύ ευαίσθητα θέματα όπως η ομοφυλοφιλία.

«Η περίοδος αμέσως μετά την απόπειρα του πραξικοπήματος είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για να σπάσει η πόλωση στην Τουρκία», λέει ο Χαλίλ.

Και προσθέτει: «Δημοκρατία είναι να έχουν όλοι, ανεξάρτητα αν είναι πλειοψηφία ή μειοψηφία τα ίδια δικαιώματα, τις ίδιες ελευθερίες».

«Δημοκρατία δεν είναι μόνο οι δίκαιες εκλογές. Δημοκρατία είναι ελευθερίες, είναι μέρος της πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης που η πλειοψηφία έχει απέναντι στην μειοψηφία να προστατεύει τα δικαιώματα όλων».

Οι διαφορές και η πολύ μεγάλη απόσταση που τους χωρίζουν από τους «άσπρους Τούρκους», οι οποίοι έρχονται αναπόφευκτα στις συζητήσεις μας, είναι έκδηλες αλλά τόσο η Εσρά όσο και ο Χαλίλ τονίζουν ότι «οι άσπροι Τούρκοι είναι ο ίδιο Τούρκοι με μας και έχουμε όλοι μας τα ίδια δικαιώματα»
Παρόλο που εκτιμούν και οι δύο τον Ταγίπ Ερντογάν και που θεωρούν ότι η στάση του για την υπεράσπιση της δημοκρατίας κατά την απόπειρα του πραξικοπήματος ήταν καταλυτικής σημασίας δεν δείχνουν να τρέφουν κάποια προσωπολατρία.

Πηγή "Πολίτης"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πιστός υπηρέτης της "πολιτικής κατευνασμού" 
της Τουρκίας ο κ. Κοτζιάς 

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 

Αποκαλυπτικότατος, παρά τους χαμηλούς τόνους και την χρήση μίας ιδιαίτερης γλώσσας, είναι ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας σε συνέντευξή του στην εφημερίδα RealNews, στην οποία "ξεκαθάρισε τα αισθήματά" του, αλλά και τον τρόπο προσέγγισης της Ελλάδας στο ζήτημα της έκδοσης και επιστροφής των 8 τούρκων που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, αφού διέφυγαν από την Τουρκία με στρατιωτικό ελικόπτερο.

Συγκεκριμένα, και απαντώντας σε ερώτηση αν η Ελλάδα θα παραδώσει τελικά τους Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στην Αλεξανδρούπολη, ο κ. Κοτζιάς τόνισε πως αυτό θα το αποφασίσουν οι δικαστές και οι άλλες αρμόδιες αρχές (υπονοώντας προφανώς το υπουργείο Εξωτερικών στο οποίο είναι ο ίδιος υπουργός). 
 «Οι τελευταίες ασφαλώς θα συνυπολογίσουν το κατά πόσο οι 8 ήταν κομμάτι του πραξικοπήματος», προσέθεσε και σημείωσε, προσθέτοντας τον δικό του προσωπικό τόνο και ουσιαστικά βάζοντας την "προσωπική του σφραγίδα" πως
"δεν μπορώ να δεχτώ την ύβρη του παραλληλισμού της μάχης όσων παλεύουν για τα δικαιώματά τους, εθνικά, κοινωνικά και δημοκρατικά, με πραξικοπηματίες που ήθελαν να καταργήσουν δικαιώματα της κοινωνίας, οι οποίοι βομβάρδισαν το Κοινοβούλιο, τραυμάτισαν και σκότωσαν διαδηλωτές. Αυτοί κάθε άλλο παρά δικαιούνται της αλληλεγγύης μας"
συμπλήρωσε.

Βέβαια, ο κ. Κοτζιάς δεν έχει ξεκαθαρίσει (δεν έχουν δημοσιευθεί επίσημα έγγραφα που να το αποδεικνύουν), εάν η Τουρκία έχει προβεί σε επίσημο αίτημα έκδοσης των "8". Και αυτό είναι ένα μελανό σημείο, πίσω από το οποίο διακρίνεται μία "διάθεση" της ελληνικής κυβέρνησης με δική της πολιτική πρωτοβουλία να εκδόσει τους "8" στην Τουρκία.

Με τον τρόπο αυτό καθίσταται απολύτως προφανές το μήνυμα εφησυχασμού που έστειλε προς την Τουρκία ο κ. Κοτζιάς, ο οποίος σε άλλο σημείο στην ίδια συνέντευξη δήλωσε πως "η όποια νευρικότητα και όξυνση των εσωτερικών αντιφάσεων Τουρκίας να μη διαπεράσουν τις διακρατικές σχέσεις και να μην εξαχθεί μέσω ατυχημάτων η κρίση", αποκαλύπτοντας μία φοβικότητα ως προς τις αντιδράσεις της Τουρκίας προς την Ελλάδα. Άλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο τούρκος πρέσβης είχε ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή (και έμμεσα είχε απειλήσει την κυβέρνηση) πως εάν η Ελλάδα δεν εκδόσει τους "8" αυτό θα συντείνει στην δημιουργία αρνητικής κλιμάκωσης μεταξύ των δύο χωρών.

Μετά από τις δηλώσεις αυτές γίνεται ξεκάθαρο πως ο κ. Κοτζιάς έχει ήδη αποφασίσει (αφού ο ίδιος προϊσταται στις "άλλες αρχές" πέραν της Δικαιοσύνης που αποφασίζουν για την έκδοση των "8") την επιστροφή των τούρκων που αιτήθηκαν άσυλο στην Ελλάδα.
Ουσιαστικά φαίνεται πως ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών έχει ήδη αποφασίσει να "βγάλει τα εισιτήρια" επιστροφής των "8". Ίσως σε αυτή του την απόφαση να συνέτεινε και η ύπαρξη των 4 μουσουλμάνων βουλευτών, που ελέγχονται από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής και οι οποίοι τυγχάνει να στηρίζουν την σημερινή συγκυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου.

Αν τολμήσουμε να προσεγγίσουμε νομικά το θέμα, δεν είναι καθόλου δύσκολο να διαπιστώσουμε την σαφή ροπή αδιαφορίας του κ. Κοτζιά προς το Διεθνές Δίκαιο. Μάλλον ο κ. Κοτζιάς θεωρεί πως οι προσωπικές του απόψεις ή πεποιθήσεις υπερτερούν του Διεθνούς Δικαίου. Και στο σημείο αυτό μπαίνει εύλογα το ερώτημα: Αν ο κ. Κοτζιάς αμφισβητεί το νόμο, τότε σε τι διαφέρει από τους πραξικοπηματίες της Τουρκίας που καταδικάζει, ενώ δεν έχει κανεάν στοιχείο στα χέρια του που να αποδεικνύει πως οι "8" μετείχαν στο τουρκικό πραξικόπημα;


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα η κυβέρνηση του Ερντογάν και το κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης προχωρούν σε εκκαθάριση των ένοπλων δυνάμεων, ενώ παράλληλα οι προκλήσεις για την Τουρκία αυξάνονται τόσο στο εσωτερικό της όσο και στα σύνορά της, αναφέρει δημοσίευμα της Stratfor.

Οι εκκαθαρίσεις καθιστούν για την Άγκυρα δύσκολη τη χρήση του στρατού ως εργαλείο πολιτικής και εθνικής στρατηγικής παραλύοντας την Τουρκία ενώ η κυβέρνηση είναι απασχολημένη στη μάχη κατά του PKK και εμπλέκεται στη Συρία και στο Ιράκ στη μάχη κατά του ISIS. Οι αμερικανικές προσπάθειες για καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους βασίζονται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην Τουρκία, η οποία αποτελεί τη βάση για τις αεροπορικές επιχειρήσεις. Η Ουάσινγκτον βασίζεται επίσης στην Τουρκία για να αποκόψει τις γραμμές εφοδιασμού προς το Ισλαμικό Κράτος.

Οι επιχειρήσεις καταστολής μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ενδεχομένως να υπονομεύσουν περαιτέρω τις δυνατότητες του στρατού καθώς θα διαβρωθεί το ηθικό και θα μειωθεί η μαχητική συνοχή λόγω της αυξημένης ανοργανωσιάς που θα προκαλέσει η σύλληψη και η φυλάκιση αξιωματούχων. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να βελτιώσουν εν μέρη τα προβλήματα επαναφέροντας στρατιωτικό προσωπικό που προηγουμένως είχε εκδιωχθεί από τους Γκιουλενιστές δεν είναι αρκετές για διασφαλίσουν την ομαλότητα.

Επίσης, η έλλειψη συνοχής στον τουρκικό στρατό θα περιπλέξει επίσης τις προσπάθειες άλλων δυνάμεων στην περιφέρεια. Με την προσοχή της Τουρκίας να βρίσκεται αλλού, ενδέχεται να μειωθεί και η στήριξη που παρέχει στους «αντιπροσώπους» της στη Συρία, κάτι που θα αποδυνάμωνε το ήδη πιεσμένο κίνημα των ανταρτών στη χώρα, ενώ η εσωτερική διαμάχη στην Τουρκία μπορεί να προσφέρει ένα «άνοιγμα» για επέκταση και σύνδεση των θυλάκων των εδαφών που ελέγχονται από Κούρδους.

Θα χρειαστούν χρόνια μέχρι να ανακάμψει ο τουρκικός στρατός και η Άγκυρα δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου αυτού καθώς η αστάθεια στην περιοχή βαθαίνει και η Τουρκία επιβάλλεται να ενισχύσει τη θέση της.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου