Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Δεκ 2013


Στο Διάγγελμα του προς το Κοινοβούλιο ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν έθιξε το θέμα του αφοπλιστικού αστραπιαίου χτυπήματος. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Μόσχα παρακολουθεί προσεκτικά τα αντίστοιχα σχέδια και κανείς δεν θα πρέπει να τρέφει αυταπάτες αναφορικά με τις δυνατότητες να αποκτήσει στρατιωτική υπεροχή έναντι της Ρωσίας.

Λόγος γίνεται για την αμερικανική θεωρία PGS. Prompt Global Straike, πράγμα που μπορεί να μεταφραστεί ως «ταχύτατο οικουμενικό χτύπημα». Η βασική του ιδέα έγκειται στο ύπαρξη δυνατότητας μη πυρηνικού χτυπήματος σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου σε διάστημα όχι μεγαλύτερο των 60 λεπτών μετά τη λήψη της απόφασης.

Η θεωρία PGS λαμβάνει υπόψη της τα πλέον σύγχρονα τεχνολογικά επιτεύγματα. Από τα ήδη γνωστά είναι οι διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι με μη πυρηνικές πολεμικές κεφαλές. Από τα σύγχρονα είναι τα υπερηχητικά όπλα, η ισχύς των οποίων συγκρίνεται με 12 τόνους τροτουόλης. Οι νέοι τύποι αμερικανικών πυραύλων τύπου Gruz έχουν πολύ σημαντικές δυνατότητες, είπε ο γενικός διευθυντής του περιοδικού «Εθνική Άμυνα» Ίγκορ Κοροτσένκο, μιλώντας στη «Φωνή της Ρωσίας»:

Πρώτον, είναι η δυνατότητα επαναπρογραμματισμού κατά τη διάρκεια της πτήσης. Και η δεύτερη σημαντική δυνατότητα: είναι δυνατός ο προγραμματισμός του χτυπήματος κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι στόχοι να πλήττονται ταυτόχρονα. Κατά τη μαζική επίθεση, όταν θα εκτοξευτούν 500 – 600 πύραυλοι αυτού του τύπου, είναι αδύνατο να τους καταρρίψεις. Εκτός από αυτό, θα χρησιμοποιούνται μη επανδρωμένα αεροσκάφη για την πλήξη αντιαεροπορικών συστοιχιών. Θα χρησιμοποιηθούν μέσα ραδιοηλεκτρονικής καταστολής. Είναι η θεωρία του αστραπιαίου ταυτόχρονο εκτυφλωτικού οικουμενικού χτυπήματος, μετά από το οποίο θα υπάρχει μόνο χάος.

Μία από τις βασικές θέσεις της θεωρίας PGS είναι η περιορισμένη ή πλήρης απόρριψη της χρήσης πυρηνικών κεφαλών. Οι αμερικανοί σήμερα πλέον με τους συμβατικούς εξοπλισμούς μπορούν να επιτύχουν το ίδιο αποτέλεσμα, αλλά σε πολύ υψηλότερο τεχνολογικό επίπεδο. Άλλωστε, οι αναλυτές δεν αποκλείουν ότι αμέσως μετά το αστραπιαίο οικουμενικό χτύπημα η σύγκρουση να περάσει σε πυρηνικό επίπεδο.

Σε κάθε περίπτωση, η θεωρία PGS, όπως τη διατυπώνουν στο Πεντάγωνο, είναι το νέο σημείο τριβής στις σχέσεις Ρωσίας – ΗΠΑ, σύμφωνα με τον Ίγκορ Κοροτσένκο:

Στην προηγούμενη περίοδο είχε διαμορφωθεί μια ισορροπία δυνάμεων, η οποία εν πολλοίς ήταν θεμελιωμένη στο γεγονός ότι η Ρωσία και οι ΗΠΑ είχα ίσες ευκαιρίες σε πιθανό πόλεμο, λόγω του ότι στα οπλοστάσια των δύο κρατών υπήρχαν πυρηνικά όπλα. Ο καθολικός παγκόσμιος πόλεμος ήταν ουσιαστικά ελάχιστα πιθανός. Το ρίσκο της αμοιβαίας εξόντωσης θεμελίωνε τη συγκρατημένη συμπεριφορά.
Ωστόσο, η υλοποίηση στις ΗΠΑ προγραμμάτων, τα οποία συνδέονται με τη δημιουργία οπλοστασίο για αστραπιαίο οικουμενικό χτύπημα με συμβατικές ένοπλες δυνάμεις υπονομεύει τη στρατηγική σταθερότητα και κάνει απρόβλεπτη την εξέλιξη της κατάστασης.

Κι αν τα σχέδια των ΗΠΑ είναι ικανά να υπονομεύσουν την περιφερειακή και την παγκόσμια σταθερότητα, αν φέρνουν κοντά την «Ημέρα της κρίσης», αυτά τα σχέδια θα πρέπει να απορριφθούν ανεξάρτητα από τις οιωνεί δυνατότητες και οφέλη τους. Γιατί, κατ’ ουσίαν, τίποτα δεν έχει αλλάξει: στον πόλεμο του μέλλοντος, όπως και στην παραδοσιακή θερμοπυρηνική σύγκρουση, δεν θα υπάρχουν νικητές.
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Άδωνις έδωσε συνέντευξη εφ όλης της ύλης στον Σωτήρη Μπότσαρη που δημοσιεύεται στο Crash Δεκεμβρίου. O Υπουργός μιλάει για πολλά και για πολλούς και εντυπωσιάζει με την κυνικότητα που αντιμετωπίζει θέματα όπως η ανεργία και οι αυτοκτονίες των συμπολιτών μας. Δεν διστάζει να αναφερθεί για την ευλογία του μνημονίου και για το πόσο καλά έκανε ο Παπανδρέου που μας το φόρτωσε! Για δε την τρόικα και για τους Γερμανούς στάζει μέλι…

Διαβάστε ένα  απόσπασμα της συνέντευξης.

Δημοσιογράφος: Η Ελλάδα βρίσκεται υπό γερμανική οικονομική κατοχή; Άδωνις: Βεβαίως και δεν βρίσκεται υπό γερμανική κατοχή η Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με τις ιστορικές της ευθύνες. Ξοδεύαμε για πάρα πολλά χρόνια πολύ περισσότερα χρήματα από όσα είχαμε. Για την ακρίβεια ζούσαμε τρώγοντας τα λεφτά των άλλων.


Δημοσιογράφος: Το μνημόνιο δεν έχει φέρει τεράστιες καταστροφές στην Ελλάδα; Άδωνις: Καθόλου. Λόγω χρεωκοπίας έχουμε καταστροφές και όχι λόγω μνημονίου. Δεν χρεωκοπήσαμε επειδή μπήκαμε στο μνημόνιο, επειδή χρεωκοπήσαμε μπήκαμε στο μνημόνιο. Ο Παπανδρέου καλά έκανε και μας έβαλε στο μνημόνιο, διότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος, αλλά δυστυχώς δεν διαπραγματεύθηκε όπως έπρεπε τους όρους του μνημονίου. Ευτυχώς ο Αντώνης Σαμαράς βελτίωσε κάποιους όρους του μνημονίου.

Δημοσιογράφος: Βελτίωση θεωρείτε τους σχεδόν 2 εκατομμύρια άνεργους και τις πάνω από 4.000 αυτοκτονίες; Άδωνις: Αυτό γίνεται διότι μετασχηματίζεται η οικονομία μας και από μια οικονομία που ζούσε από τα λεφτά των άλλων μετατρέπεται σε μια οικονομία που θα παράγει δικά της χρήματα. Αυτό δεν γίνεται εύκολα με τη ζωή.

Δημοσιογράφος: Ναι αλλά συμπολίτες μας καταστρέφονται και αυτοκτονούν καθημερινά… Άδωνις: Τα όσα λέγονται για τις αυτοκτονίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Οι αυτοκτονίες στην Ελλάδα την περίοδο της κρίσης δεν είναι ούτε 2.000 και είναι ο χαμηλότερος αριθμός αυτοκτονιών σε σύγκριση με όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι ότι πρέπει να σεβόμαστε τον κάθε άνθρωπο που φθάνει στην κρίσιμη στιγμή να αυτοκτονήσει. Είναι εφιάλτης για τον ίδιο και την οικογένειά του και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εκμεταλλευόμαστε τον πόνο και το δράμα των ανθρώπων για πολιτικούς λόγους.

Δημοσιογράφος: Εν ολίγοις μας λέτε ότι μας κάνουν και χάρη οι δανειστές μας που μας έχουν επιβάλλει τα μνημόνια και τη αυστηρή λιτότητα; Άδωνις: Φυσικά και μας κάνουν χάρη οι δανειστές μας. Κάποιος που σου δίνει χρήματα με 0,65% επιτόκιο δεν σου κάνει χάρη;

Δημοσιογράφος: Οι Γερμανοί δεν έχουν βγάλει από την Ελλάδα και τα μνημόνια κάποια δισεκατομμύρια; Άδωνις: Όχι από εμάς. Η Γερμανία κερδίζει από τη διαφορά επιτοκίων καθώς δανείζεται με πολύ χαμηλά επιτόκια.

Δημοσιογράφος: Ο κ Τζαμτζής είπε ότι οι βουλευτές “κάνουν το σκ… τους παξιμάδι” για να επιβιώσουν. Δεν είναι πρόκληση να λέγονται αυτές οι κουβέντες τη στιγμή που υπάρχουν περίπου 2 εκατ. άνεργοι, φτώχεια και πείνα στην ελληνική κοινωνία; Άδωνις: Ο κ Τζαμτζής με λαϊκό τρόπο είπε μια μεγάλη αλήθεια, ότι πλέον η βουλευτική αποζημίωση είναι στα όρια λειτουργίας του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Τα χρήματα που παίρνει ο βουλευτής δεν είναι χρήματα που μπαίνουν στην τσέπη του είναι χρήματα τα οποία τα ξοδεύει. Πολλοί βουλευτές βάζουν και από την τσέπη τους.

Δημοσιογράφος: Σκληρή κριτική σας κάνει και ο κ. Καμμένος και πολλοί βουλευτές των ΑΝΕΛ. Τι απαντάτε; Άδωνις: Θεωρώ ότι είναι ντροπή για τον Ελληνικό λαό που μπήκε αυτό το κόμμα στη Βουλή και πιστεύω ότι δεν θα ξαναμπεί.

Δημοσιογράφος: Μήπως έχει ξεφύγει το τελευταίο χρονικό διάστημα ο Θεόδωρος Πάγκαλος; Άδωνις: Εγώ θα ήθελα να είχε ξεφύγει πολύ νωρίτερα. Λέει πολλές αλήθειες.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Φωνές από Βορρά και Νότο προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν συναδέλφους τους στην Ευρωβουλή να καταψηφιστεί διακομματικά η νομοθετική πρόταση που υποχρεώνει τους αγρότες της Ε.Ε. να μην αναπαράγουν τους σπόρους αλλά να τους αγοράζουν μόνο από πολυεθνικές.
Η εμπορική αξία της παγκόσμιας αγοράς σπόρων εκτιμάται σε περίπου 45 δισ. δολ.
Φραγμό στη μονοπώληση του ελέγχου της παραγωγής και εμπορίας των τροφίμων προσπαθούν να βάλουν ευρωβουλευτές από διαφορετικές πολιτικές ομάδες συμπαρατασσόμενοι απέναντι στην πρόταση κανονισμού που έχει καταθέσει η επιτροπή Υγείας της Ε.Ε. Βάσει της πρότασης, επιβάλλονται γραφειοκρατικά εμπόδια στους γεωργο-κτηνοτρόφους, αν δεν προσφεύγουν στις βιομηχανίες σπόρων.
Η αιτιολογία που προβάλλει η επιτροπή μέσω της γενικής γραμματείας της που έχει την αρμοδιότητα ελέγχου των φυτών είναι ότι απλοποιεί τη νομοθεσία και τις 12 σχετικές οδηγίες που συμπεριλαμβάνει στον προταθέντα κανονισμό!
Πατέντα
Υπενθυμίζεται ότι η κανονική νομοθεσία που αφορά την εμπορία σπόρων ίσχυε από τη δεκαετία του 1960. Μέχρι σήμερα τα κράτη-μέλη στην Ε.Ε. των «27» είχαν (υποχρεωτικώς) ενσωματώσει το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε. στην εθνική τους νομοθεσία.
Επί της ουσίας αυτό που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα για τον έλεγχο της σποροπαραγωγής ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, με τη ραγδαία ανάπτυξη της γενετικής μηχανικής. Τότε έγινε η εισαγωγή του όρου της «βιομηχανικής πατέντας οργανισμών», αλλάζοντας τη φύση της ίδιας της γεωργίας.
Μόνο λίγες εταιρείες-κολοσσοί που δεν ξεπερνούν τη μία ντουζίνα (Syngenta-Dupont, Monsanto, Basf) ελέγχουν τα 2/3 της παγκόσμιας αγοράς.
Στο παιχνίδι συμμετέχει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου: Από τις αρχές του 2000 προώθησε συνθήκες και νομικές συμφωνίες όπως εκείνη για τα ζητήματα εμπορίου για τα δικαιώματα της πνευματικής ιδιοκτησίας που αφορά περισσότερα από 140 κράτη και επιτρέπει το πατεντάρισμα γονιδίων, φυτών, ζώων, βακτηρίων, ιών κ.λπ.
Αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης τονίζουν ότι με το νέο κανονισμό προβλέπονται: Απλούστεροι και ευέλικτοι κανόνες για την εμπορία σπόρων και άλλου φυτικού-αναπαραγωγικού υλικού με σκοπό να διασφαλιστούν η παραγωγικότητα, η προσαρμοστικότητα και η ποικιλότητα των καλλιεργειών και των δασών της Ευρώπης. Επίσης εξασφαλίζεται η προστασία της βιοποικιλότητας και της βιώσιμης γεωργίας κ.ά.

Ελεγχος τροφής
Δεν είναι έτσι τα πράγματα, αντιλέγει ο ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης επισημαίνοντας ότι «με τη δικαιολογία της προστασίας της αγροτικής παραγωγής κλιμακώνεται ο πόλεμος για τον έλεγχο της τροφής από τις πολυεθνικές».
Με τροπολογία του ζητείται η «πλήρης απόρριψη της πρότασης». Προσπαθώ, λέει ο ευρωβουλευτής, να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία του Ευρωκοινοβουλίου.
Η έγκριση του κανονισμού θα σημάνει και το τέλος των τοπικών ποικιλιών και την εξάρτηση του αγροτικού κόσμου από τους γίγαντες της γενετικής μηχανικής που προωθούν τα μεταλλαγμένα ως τη λύση-σωτηρία των προβλημάτων επισιτισμού παγκοσμίως.
Η νέα πραγματικότητα όμως θα διαμορφώσει ένα νέο νομικό, τεχνικά ασφυκτικό πλαίσιο, που θα απαγορεύει ακόμα και το μαρουλάκι στη γλάστρα.
Του ΦΙΛΗ ΚΑΪΤΑΤΖΗ από enet


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
-->
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Ο ναζισμός, σύμφωνα με την ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, είναι μορφή φασισμού που ενσωματώνει τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό. Ο ναζισμός αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1920 από επιδράσεις του παγγερμανισμού, της άκρας Δεξιάς και της αντικομμουνιστικής κουλτούρας των Φράικορπς που δρούσαν στη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στους κύριους σκοπούς του ανήκε η αντικατάσταση του δημοκρατικού συστήματος με ένα καθεστώς που θα βασιζόταν στην αρχή της «κοινότητας» με την έννοια της εθνικής και βιολογικής ενότητας, με επικεφαλής τον αρχηγό (Φύρερ) τους, τον Χίτλερ. Οι ιδεολογικές αρχές του εθνικοσοσιαλισμού και η εφαρμογή τους στην πράξη οδήγησαν στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και στο Ολοκαύτωμα, τη Γενοκτονία Εβραίων, Ρομά και άλλων εθνοτικών και κοινωνικών ομάδων σε στρατόπεδα εξόντωσης.

Στην ίδια εγκυκλοπαίδεια, στο λήμμα κεμαλισμός, δεν υπάρχει επαρκής ορισμός. Τους λόγους θα τους εξηγήσουμε παρακάτω. Πάντως, αν θέλουμε να έχουμε έναν απολύτως πλήρη και ακριβοδίκαιο ορισμό, δεν μένει παρά στα παραπάνω να αντικαταστήσουμε τις λέξεις ναζισμός, Φύρερ και παγγερμανισμός με τις λέξεις κεμαλισμός, Ατατούρκ και παντουρκισμός, και στη θέση των θυμάτων, αντί των Εβραίων και των Ρομά, να βάλουμε τους Ελληνες, τους Αρμενίους και τους Ασσυρίους.

Ο κεμαλισμός εφαρμόστηκε ως ιδεολογία με άλλο όνομα από τους Νεότουρκους αμέσως μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους (1913), αρχής γενομένης από την πολιτική εγκατάστασης μουσουλμάνων από τις πρώην Βαλκάνιες κτήσεις σε πόλεις και χωριά που κατοικούνταν αμιγώς από Ελληνες στη Θράκη, στην περιοχή του Μαρμαρά και του Πόντου. Στόχος ήταν το ξεσπίτωμα των Ελλήνων με μεθόδους τρομοκρατίας και η δημογραφική αλλοίωση των περιοχών που οι Ελληνες ήταν πλειονότητα.

Αμέσως μετά, το 1914, ακολούθησαν ο Μεγάλος Διωγμός των Ελλήνων από τις ελληνικές πόλεις και τις κοινότητες των μικρασιατικών παραλίων προς την ενδοχώρα και η γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων το 1915. Η πολιτική συστηματικής εκκαθάρισης των ελληνικών πληθυσμών από τα εδάφη της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας ολοκληρώθηκε το 1922, με την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου, ενώ η ταφόπλακα για τον Ελληνισμό της Ανατολής, μπήκε με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου Ανταλλαγής των Πληθυσμών, στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923.

Η πολιτική των Νεότουρκων με βάση την οποία έγιναν οι γενοκτονίες των χριστιανών της Ανατολής στηριζόταν στο δόγμα «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα, μία θρησκεία». Ο Μουσταφά Κεμάλ, που έλαβε «τιμητικά» το όνομα Ατατούρκ, κατά τα πρότυπα του Φύρερ (το ένα σημαίνει «γεννήτωρ όλων των Τούρκων» και το άλλο «ο μεγάλος αρχηγός»), εφάρμοσε με ιδιαίτερη αγριότητα και βαρβαρότητα την πολιτική των Νεότουρκων έως  την αποχώρηση και του τελευταίου Ελληνα από την Ανατολή, το 1924, οπότε αναφώνησε το... ιστορικό: «Επιτέλους, τους ξεριζώσαμε»!

Ο ναζισμός και ο Χίτλερ χρησιμοποίησαν ως πρότυπο τον κεμαλισμό και τον Κεμάλ. Αλλωστε, όταν σχεδίαζε τη γενοκτονία των Εβραίων, την «τελική λύση», σε ενστάσεις που εξέφρασαν επιτελείς του για τις αντιδράσεις της διεθνούς κοινότητας ο Χίτλερ είπε το αμίμητο: «Στο κάτω-κάτω ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμενίους;»
Ο ναζισμός ηττήθηκε οριστικά το 1945 και η μεταπολεμική Γερμανία ζήτησε και φραστικά και έμπρακτα συγγνώμη για τα κακά που έκανε ο ναζισμός στην ανθρωπότητα. Γι’ αυτό και το σχετικό λήμμα στην εγκυκλοπαίδεια είναι «γεμάτο».

Με τον κεμαλισμό, όμως, δεν συνέβη το ίδιο, επειδή η κεμαλική Τουρκία και ο κεμαλισμός δεν απειλούσαν συμφέροντα γεωπολιτικών παραγόντων και δυνάμεων, πλην των αδύναμων Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων.
Γι’ αυτό δεν εξοβελίστηκε ποτέ. Ισα ίσα, τον χρησιμοποίησαν διάφοροι παράγοντες σε όλο τον 20ό αιώνα για να πλουτίσουν, παίρνοντας τη θέση των Ελλήνων και των Αρμενίων που επικρατούσαν στο οικονομικό γίγνεσθαι της Τουρκίας.

Γι’ αυτό το δράμα του Ελληνισμού, δυστυχώς, δεν τελείωσε το 1924. Συνεχίστηκε και συνεχίζεται στους εναπομείναντες Ελληνες της Πόλης, της Ιμβρου και της Τενέδου, όπου ως αποτέλεσμα της εφαρμογής της βάρβαρης ρατσιστικής ιδεολογίας του κεμαλισμού οι 150.000 Ελληνες που εξαιρέθηκαν της Ανταλλαγής έφτασαν σήμερα να μην ξεπερνούν τις 2.000 κατατρομοκρατημένες δυστυχισμένες ψυχές.

Σήμερα, το έτος 2013, η Ελλάδα με αφορμή την επικείμενη ψήφιση του λεγόμενου «αντιρατσιστικού» νομοσχεδίου από τη Βουλή των Ελλήνων προετοιμάζεται να πάει έναν αιώνα πίσω, που θα σημάνει μια βαρύτατη ηθική, πολιτική και γεωπολιτική ήττα για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Λεωνίδα Βατικιώτη 
 
Το γύρο της Ευρώπης έκανε το απόσπασμα από το βιβλίο του Ισπανού πρώην πρωθυπουργού Χοσέ Λουίς Θαπατέρο, με τίτλο Το δίλημμα, πως «το πρόβλημα με το ευρώ είναι ότι σχεδιάστηκε για να βοηθήσει τη Γερμανία και όχι τις άλλες χώρες». Η προβολή που δόθηκε, σε συνδυασμό με αντίστοιχες επικρίσεις και προβληματισμούς που διατυπώνονται από χώρες όπως η Γαλλία, έχει ξεχωριστή σημασία για έναν και μόνο λόγο: επειδή η κριτική του Θαπατέρο διατυπώνεται σε μια συγκυρία κατά την οποία η κρίση στην Ευρωζώνη, όπως συμβατικά ξεκίνησε με το ξέσπασμα της κρίσης χρέους στην περιφέρεια, υποτίθεται ότι έχει λυθεί.


Η συζητούμενη έξοδος της Ιρλανδίας στις αγορές και το τέλος της περιόδου βαθιάς ύφεσης στην Ελλάδα επιτρέπουν να κυκλοφορούν εκ νέου αισιόδοξες προβλέψεις για το μέλλον της οικονομίας. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι τελείως διαφορετική. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε δεδομένο το τέλος των αρνητικών ρυθμών μεγέθυνσης του ΑΕΠ στην Ελλάδα το 2014, χάριν της συζητήσεως, η επόμενη μέρα φαντάζει εξίσου ζοφερή με το νωπό παρελθόν των Μνημονίων στο βαθμό που το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα επιβάλλει τους δικούς του όρους για το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της οικονομικής ανάπτυξης. Εν ολίγοις: αποβιομηχάνιση, πρωτοφανή επίπεδα ανεργίας, υπερφορολόγηση, μισθοί εξαθλίωσης και φτώχεια στα ύψη. Μνημονιακή πολιτική χωρίς Μνημόνια υπόσχε η παραμονή στο ευρώ!


Σε αυτό το περιβάλλον η συζήτηση την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα επανέρχεται με δριμύτητα ως λύση ανάγκης. Ως η αυστηρή εκείνη προϋπόθεση που θα σώσει ό,τι ακόμα σώζεται -και δεν είναι λίγα αυτά- και αποτρέψει τα χειρότερα που είναι μπροστά μας!


Εντούτοις, τα πρακτικά προβλήματα που προκύπτουν δεν είναι καθόλου αμελητέα κι ούτε κανείς υπέρμαχος της επιστροφής στη δραχμή, ή όπως αλλιώτικα ονομαστεί το νέο νόμισμα, υποστηρίζει ότι από την επομένη κιόλας θα ξεκινήσει περίοδος παχιών αγελάδων, χωρίς έστω ένα μεταβατικό κόστος. Η διαφορά είναι ότι εκείνο το κόστος -αμελητέο σε σχέση ό,τι έχουμε ήδη καταβάλει- οδηγεί τουλάχιστον σε μια διέξοδο που δικαιολογεί τις θυσίες. Οι σημερινές θυσίες πού οδηγούν; Ποιος υπέρμαχος του ευρώ, που μας καλεί σε θυσίες, μπορεί να δεσμευτεί ότι η ανεργία και οι μισθοί θα επανέλθουν έστω στα επίπεδα του 2008 σε δύο ή τρία χρόνια;


Τρία είναι τα προβλήματα που προβάλλονται τις περισσότερες φορές υστερόβουλα -ως απειλές-, παρότι κανείς δεν μπορεί να υποτιμήσει την πρακτική σημασία τους ως ζητήματα που απαιτούν λύση.


Πρώτον, το πρόβλημα της οικονομικής απομόνωσης που μπορεί να επέλθει, με τα συναφή προβλήματα τροφοδοσίας της αγοράς και το πρόβλημα εύρεσης ρευστού για κάλυψη δανειακών αναγκών.
Δεύτερον, το πρόβλημα εξυπηρέτησης των δανείων των ελληνικών νοικοκυριών στην περίπτωση που το νέο νόμισμα υποτιμηθεί έναντι του ευρώ.

Και τρίτο πρόβλημα είναι ο κίνδυνος από μια μαζική εξαγορά ελληνικών περιουσιακών στοιχείων από κεφάλαια τα οποία θα εκμεταλλευτούν τη νέα ισοτιμία.

Αμοιβαίες σχέσεις

Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ, ως αποτέλεσμα απόφασης της ίδιας της χώρας και όχι ως αποτέλεσμα πιέσεων που ήδη ασκούν υπερνεοφιλελεύθεροι Γερμανοί, όπως ο πρόεδρος του ινστιτούτου ifo, Χανς Βέρνερ Ζιν, δεν συνεπάγεται την απομόνωση της. Αντίθετα, της παρέχει μια πρώτης τάξης ευκαιρία να επανεξετάσει τους όρους ένταξης της στην παγκόσμια οικονομία, θέτοντας σε προτεραιότητα κριτήρια που σχετίζονται με τις δικές της πολυποίκιλες ανάγκες: κοινωνικές, οικονομικές, περιφερειακές, εθνικές, γεωστρατηγικές.


Υπ’ αυτό το πρίσμα, η οικονομική και νομισματική ένωση με τη Γερμανία οφείλει να απορριφθεί εκ προοιμίου ως καταστροφική. Δοκιμάστηκε και απέτυχε. Στη θέση της πρέπει να προκριθούν αρχικά μορφές ενοποίησης που ενδέχεται να πάρουν και νομισματική διάσταση στη συνέχεια με χώρες που χαρακτηρίζονται από συγκρίσιμη παραγωγικότητα και εφάμιλλες οικονομικές δομές, όπως είναι πρώτ’ απ’ όλα οι άλλες τρεις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και δευτερευόντως οι χώρες της Βαλκανικής και της Βόρειας Αφρικής. Η συνεργεία με αυτές τις χώρες, με τις οποίες η Ελλάδα έχει ιστορικούς δεσμούς, μπορεί να αποδειχτεί αμοιβαία επωφελής. Η απουσία δε κοινού νομίσματος μπορεί να επιφέρει επιπλέον κόστη στις συναλλαγές, αλλά αυτά τα κόστη ξεπερνιούνται εύκολα και κατά πολύ αν εισαχθεί η μέθοδος του συμψηφισμού μέσω ανταλλαγής προϊόντων (clearing), όπως συνέβαινε στο παρελθόν, πριν επιβληθεί ο εκχρηματισμός των συναλλαγών προς όφελος των ισχυρών νομισμάτων, κρατών-εκδοτών και ενδιάμεσων διαχειριστών που εισπράττουν όλα τα οφέλη.


Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, που η Ελλάδα θα εξάγει εσπεριδοειδή και ενέργεια εισάγοντας προϊόντα ελαφράς βιομηχανίας από την Ιταλία (από γυαλιά ηλίου μέχρι ηλεκτρολογικό και μηχανολογικό εξοπλισμό) και χαλκό ή ξυλεία από τη Βουλγαρία, αξιοποιούνται στο έπακρο τα παραγωγικά πλεονεκτήματα κάθε χώρας.


Ταυτόχρονα κόβεται ο δρόμος στις πολυεθνικές, που με όχημα το κοινό νόμισμα σαρώνουν την εγχώρια παραγωγή, με δραματικά αποτελέσματα για την απασχόληση. Οι 7.747 βιοτεχνίες που έκλεισαν μεταξύ 2009-2012, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθήνας -και οι 2.500 που αναμένεται να κάνουν παύση εργασιών μέχρι το τέλος του 2013- δεν έβαλαν «λουκέτο» μόνο λόγω έλλειψης ζήτησης, αλλά και λόγω της σάρωσης της εγχώριας αγοράς από πολυεθνικά μεγαθήρια. Ως συνέπεια, δημιουργούνται οι όροι για στήριξη εγχώριων βιομηχανιών με κριτήρια τα υπάρχοντα συγκριτικά πλεονεκτήματα (ναυπηγεία, φάρμακο, μεταποίηση αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων κ.ά.) και ώθηση σε άλλους κλάδους που θα επιλεγούν με κοινωνικά κριτήρια. Στο πλαίσιο του ευρώ ο καταμερισμός που υπάρχει για την Ελλάδα προβλέπει τη μετατροπή της σε τουριστικό θέρετρο, κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου και σε πλατφόρμα υποδοχής εργασιών τελικής συναρμολόγησης πολυεθνικών εταιρειών με μηδενική για τον τόπο προστιθέμενη αξία.


Τέλος στην αποεπένδυση
Aκόμη κι έτσι προβάλλεται πολλές φορές το ερώτημα για τη δυνατότητα που έχει η Ελλάδα να κόψει ακόμη και αυτούς τους επιζήμιους και ετεροβαρείς δεσμούς που τη συνδέουν με την Ευρωζώνη στο βαθμό, για παράδειγμα, που παράγει μόνο το 27% των προϊόντων που καταναλώνει. Μα εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα: η αυξανόμενη εξάρτηση της Ελλάδας οφείλεται στην ίδια την ένταξη της στην Ευρωζώνη. Αν δεν κόψει τώρα αυτούς τους δεσμούς, σε λίγα χρόνια η εξάρτηση θα είναι πολύ μεγαλύτερη και θα παράγει το 20% ή το 15% των όσων παράγει.


Κόβοντας αυτό το γόρδιο δεσμό μπορεί, για παράδειγμα, να βρει πόρους ώστε να χρηματοδοτήσει ένα γενναιόδωρο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων -δεδομένης πλέον και της αδυναμίας του ιδιωτικού τομέα να καλύψει το κενό στις επενδύσεις, παρά την πτώση των μισθών-το οποίο θα προκαλέσει το αναγκαίο επενδυτικό σοκ που αποτελεί μονόδρομο για την αύξηση της απασχόλησης και για να καλυφθεί έστω ένα μέρος από την πτώση του ΑΕΠ κατά 21,5% που προκάλεσε η ύφεση. Έτσι θα μπει τέρμα στην πορεία αποεπένδυσης που διαπιστώνει η τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, όπου αναφέρεται ότι το 2012 η αποεπένδυση έφτασε το 8,5% και ότι «την τριετία 2011-2013 το απόθεμα πάγιου κεφαλαίου μειώνεται για πρώτη φορά από το τέλος του εμφύλιου πολέμου».


Αυτή η κατάσταση, συρρίκνωση των επενδύσεων – εισαγωγική εξάρτηση, μοιάζει με φαύλο κύκλο, που όσο συνεχίζεται τόσο οξύνεται, βαθαίνοντας τα αδιέξοδα! Δεν μπορεί όμως τα συμπτώματα μιας βαριάς ασθένειας να χρησιμοποιούνται ως λόγος για να αποφεύγεται η αναγκαία θεραπεία της. Αν κάτι δείχνουν τα συμπτώματα, αντίθετα, είναι το πόσο έχει αργήσει η εφαρμογή της θεραπείας. Διαφορετικά, ας χαρακτηριστούν αυτά τα συμπτώματα ως ευλογία!


Η ταχύτητα με την οποία το ευρώ δυναμιτίζει τα θεμέλια της οικονομίας και της κοινωνίας αποτυπώνεται και στο θέμα του πετρελαίου και των φαρμάκων. «Πού θα βρούμε λεφτά για να αγοράζουμε πετρέλαιο και φάρμακα;» ρωτούσαν οι υπέρμαχοι του ευρώ μέχρι και πριν από δύο χρόνια, ξεχνώντας, φυσικά, πόσο εύκολο ήταν -και είναι- για την Ελλάδα να προχωρήσει σε διακρατικές συμφωνίες με άλλες χώρες, όπως η Ρωσία για παράδειγμα, εξασφαλίζοντας τις ανάγκες της σε υγρά καύσιμα, δεδομένου ότι τα στερεά (λιγνίτης) είναι σε τέτοια αφθονία, που μπορούν να παρέχουν πάμφθηνη και άφθονη ενέργεια σε όλους τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις.


Η μεγαλύτερη ζημιά, ωστόσο, συντελέστηκε επί ευρώ, με τους νεκρούς από τα μαγκάλια να αποκτούν τη δική τους θέση στα καθημερινά δελτία ειδήσεων. «Κατά 70% περίπου μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου θέρμανσης» διαπιστώνει η εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014, η οποία, φυσικά, δεν οφείλεται στο ότι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έγιναν πιο… θερμοί. Όσο για τα φάρμακα, αρκεί να μεταφέρω λόγια που άκουσα πρόσφατα από μεγάλο σε ηλικία και αρκετά έμπειρο χειρουργό: «Φτάνουμε πάλι στο σημείο που ήμασταν τη δεκαετία του 70, όταν παρακαλούσαμε όσους πήγαιναν στο εξωτερικό να μας φέρουν εξελιγμένα φάρμακα, ακόμη και αντιβιώσεις»…


Αυξήσεις σε μισθούς
Η υιοθέτηση εθνικού νομίσματος δεν θα επιτρέψει μόνο να ασκηθεί μια γενναία κοινωνική πολιτική με αθρόα χρηματοδότηση των δαπανών υγείας, παιδείας και κοινωνικής ασφάλισης. Θα επιτρέψει επίσης να δοθούν αυξήσεις στους μισθούς για να αρχίσουν να αναπληρώνονται οι απώλειες των τελευταίων χρόνων. Η βαθιά ύφεση των τελευταίων χρόνων και η εμφάνιση αποπληθωρισμού τους τελευταίους μήνες αποκλείουν κάθε κίνδυνο εμφάνισης πληθωρισμού από την υιοθέτηση μιας επεκτατικής πολιτικής που θα στηρίξει τα λαϊκά εισοδήματα.


Συχνά προβάλλεται ως απειλή ο αποκλεισμός από τις αγορές κεφαλαίων, αν η έξοδος από το ευρώ συνδυαστεί και με μονομερή παύση πληρωμών του δημόσιου χρέους. Εδώ σκοπίμως παραβλέπεται ότι η τρέχουσα δημοσιονομική κρίση σε όλη την περιφέρεια της Ευρωζώνης ουδέποτε θα είχε λάβει αυτή τη μορφή αν χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία δεν είχαν εναποθέσει την κάλυψη των ελλειμμάτων τους στις διεθνείς αγορές και δεν ήταν έρμαια, για παράδειγμα, των παντελώς αναξιόπιστων οίκων αξιολόγησης, που την κρίσιμη στιγμή έριξαν τις χώρες στα βράχια, ανακοινώνοντας την υποβάθμιση τους και οδηγώντας έτσι το κόστος δανεισμού τους στα ουράνια.


Αν, αντίθετα, το υπουργείο Οικονομικών δανειζόταν από την εγχώρια αγορά με τη μορφή ομολόγων, δεν θα είχε καμιά εξάρτηση από τις σκοπιμότητες των διεθνών αγορών. Για να μην φανεί δε πως πρόκειται για κάποια… εξωτική πρόταση, να αναφέρουμε ότι ο εσωτερικός δανεισμός χρησιμοποιούνταν ακόμη και τη δεκαετία του ’90 στην Ελλάδα και αυτόν κατά βάση χρησιμοποιεί ακόμη και σήμερα η Ιαπωνία που ανήκει στο κλαμπ των οκτώ ισχυρότερων χωρών του κόσμου (08), καταφέρνοντας να έχει ένα από τα υψηλότερα δημόσια χρέη, μεγαλύτερο από 200% του ΑΕΠ της. Το γεγονός, μάλιστα, πως δεν είναι έρμαιο των οίκων αξιολόγησης και των εμπόρων χρήματος της επέτρεψε να εξαγγείλει φέτος ένα δημοσιονομικό έλλειμμα τάξης του 10% ως μέσο για την υπέρβαση της χρόνιας κρίσης. Στην Ελλάδα, λόγω των μέτρων σιδερένιας δημοσιονομικής πειθαρχίας που επιβάλλει η Γερμανία, κάτι τέτοιο απαγορεύεται ακόμη και με την απειλή προστίμων!


Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι μετά τις ζημιές που επωμίστηκαν οι ομολογιούχοι από το PSI -σκόπιμη επιλογή, κατά τι γνώμη μας, από τους αρχιτέκτονες του προγράμματος ανταλλαγής ώστε να κλείσει οριστικά αυτή η πόρτα για το ελληνικό κράτος- η απορρόφηση νέων ομολόγων φαντάζει εξαιρετικά επικίνδυνη επιλογή. Για το λόγο αυτό το ελληνικό κράτος οφείλει να αποζημιώσει αμέσως και στο ακέραιο φυσικά και νομικά πρόσωπα (νοσοκομεία κ.ά.) που έχασαν τα λεφτά τους το Μάρτιο του 2012 για να σωθούν οι μεγάλοι και ξένοι πιστωτές.


Επιπλέον, ο αποκλεισμός από τις διεθνείς ομολογιακές αγορές, που εμφανίζεται ως θανάσιμος κίνδυνος στην Ελλάδα, σε πολλές χώρες που πέρασαν από τη χημειοθεραπεία των προγραμμάτων προσαρμογής του ΔΝΤ (Ισημερινός, Βολιβία) αποτελεί συνταγματική δέσμευση!

Υπάρχει άρθρο στο Σύνταγμα τους που τον απαγορεύει για να μην ξανακυλήσουν στην κρίση χρέους! Στην Ευρώπη, αντίθετα, η πρόσβαση στις αγορές εξακολουθεί να εμφανίζεται ως στόχος και επιβράβευση, σαν ο βιασμένος να ξαναπηγαίνει στο βιαστή για να δείξει πόσο πειθήνιος είναι…

Διμερής δανεισμός
Tαυτόχρονα, η δυνατότητα διμερούς δανεισμού υπό μορφή διακρατικών δανείων (όπως αυτό που σύναψε η Κύπρος με τη Ρωσία το 2012) αποσιωπάται συστηματικά! Ο λόγος είναι ότι ο διμερής δανεισμός μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη διμερών σχέσεων, διευκολύνοντας, για παράδειγμα, το ανταλλακτικό εμπόριο. Αυτή όμως η στρατηγική, των διμερών σχέσεων, ισοδυναμεί με αιτία πολέμου για το φιλελευθερισμό, που προκρίνει τις πολυμερείς σχέσεις στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης με τα γνωστά αποτελέσματα: κέρδη για τις ηγεμονικές οικονομίες (Η ΠΑ, Γερμανία) με ισχυροποίηση της θέσης τους και, από την άλλη, καταποντισμός για τις αδύναμες ή ακόμη κι αυτές που βρίσκονταν στο μέσο της κατάταξης πριν από την κρίση, όπως η Ελλάδα.


Η εισαγωγή νέου εθνικού νομίσματος εμφανίζεται συχνά ως κίνδυνος και για τους δανειολήπτες. Συχνά, μάλιστα, από τους ίδιους που υποστηρίζουν την κατάργηση του ευεργετικού νόμου Κατσέλη και υπεραμύνονται των πλειστηριασμών ακόμη και της πρώτης κατοικίας. Η πραγματικότητα είναι πως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους δανειολήπτες εντοπίζεται στη συνεχιζόμενη λιτότητα που επιβάλλουν τα Μνημόνια και το ευρώ. Η μείωση των μισθών και ο καταποντισμός της ζήτησης είναι που οδήγησαν το 80% των δανείων που μπαίνουν σε ρύθμιση να μην μπορούν και πάλι να εξυπηρετηθούν, το 23% των στεγαστικών δανείων να είναι σε καθυστέρηση και 180.000 ακίνητα να κινδυνεύουν να βγουν στο σφυρί με την άρση της προστασίας.


Ακόμη όμως κι αν βγει η Ελλάδα από το ευρώ και υιοθετήσει δικό της νόμισμα, δεν είναι ανάγκη να υποτιμηθεί τουλάχιστον για έξι μήνες ή ένα έτος, μέχρι, δηλαδή, να απορροφηθούν όλα τα σοκ από τη μετάβαση στο νέο καθεστώς. Ο διοικητικός καθορισμός της συναλλαγματικής ισοτιμίας δημιουργεί ένα τείχος άμυνας απέναντι σε κερδοσκοπικές επιθέσεις τιμωρητικού χαρακτήρα.


Ακόμη όμως κι αν υποτιμηθεί το νέο εθνικό νόμισμα, τα παλιά δάνεια δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αποπληρωθούν σε ευρώ και στην ισοτιμία της αγοράς, που θα αυξήσει τη σχετική αξία των δόσεων προσθέτοντας νέα βάρη στο λαό. Η Ελληνική Βουλή μπορεί κάλλιστα να ψηφίσει νόμο που θα αλλάζει το νόμισμα αποπληρωμής ή θα κατοχυρώνει μια ευνοϊκή για τους δανειολήπτες ισοτιμία. Το έκανε πολύ πρόσφατα η κυβέρνηση της Ουγγαρίας, θέλοντας να προστατεύσει τους πολίτες της που είχαν πάρει δάνεια με ρήτρα ξένου νομίσματος.


Έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων
Περιοριστικά μέτρα για την είσοδο των κεφαλαίων μπορούν να αποτρέψουν και μαζική εξαγορά ελληνικών περιουσιακών στοιχείων σε περίπτωση υποτίμησης του νέου εθνικού νομίσματος. Αυτή είναι η κατηγορία που κρύβεται πίσω τη φημολογία για «λόμπι της δραχμής», η οποία, μάλιστα, διατυπώνεται από πολιτικούς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεπουλήσουν δημόσια περιουσία σε εξευτελιστικές τιμές. Το πρόβλημα τους εντοπίζεται στο νόμισμα που θα γίνει το ξεπούλημα, όχι στο ίδιο το ξεπούλημα. Έτσι, όταν η λεηλασία γίνεται με ευρώ, αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης των αγορών και μήνυμα ανάπτυξης.


Ακόμη και τότε όμως η Τράπεζα της Ελλάδος, υπό τον όρο ότι δεν θα αποτελεί υποκατάστημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, μπορεί να επιβάλει ελέγχους στην εισροή κεφαλαίων, ακόμη και εμπόδια, αν στόχο τους έχουν την εξαγορά επιχειρήσεων και αξιών που μια κυβέρνηση κρίνει εθνικής σημασίας.


Ανάλογους «έξυπνους» ελέγχους επέβαλαν Βραζιλία και Αργεντινή, οι οποίοι, μάλιστα, αποδείχτηκαν εξόχως αποτελεσματικοί όταν έπρεπε να περιορίσουν την πλημμυρίδα ρευστού που απελευθέρωνε η αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα στο πλαίσιο των μέτρων νομισματικής χαλάρωσης.


Εν κατακλείδι, όλα τα παραπάνω υπογραμμίζουν όχι μόνο την αναγκαιότητα, αλλά και τη δυνατότητα εξόδου από το ευρώ και υιοθέτησης εθνικού νομίσματος, παρότι κανείς δεν υποτιμά τα προβλήματα που θα προκύψουν τον πρώτο καιρό. Ας κρατήσουμε όμως ότι καμία χώρα που έσπασε τα διεθνή της δεσμά δεν το μετάνιωσε, από την Αργεντινή μέχρι και την Ισλανδία, που την απόφαση παύσης πληρωμών ακολούθησε και η διακοπή των διαπραγματεύσεων ένταξης στο ευρώ. Γιατί να μετανιώσουμε εμείς αν πούμε το δικό μας «όχι» στην ευρωκατοχή; 


Πηγή Επίκαιρα

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κοιτάζουν τα κοράκια...
Και χειροκροτούν...
Το ''μάνα εξ ουρανού'', που περιμένουν να πέσει στο κεφάλι τους με την μορφή του ψηφισθέντος προϋπολογισμού, που θα τους φέρει την διατήρησή τους στην εξουσία,
Τ
ις καρεκλίτσες τους,
Την διατήρηση των προνομίων τους,
Το ''άρμεγμα'' του δημόσιου
χρήματος (όσο υπάρχει, όλο γι αυτούς),
Τους διορισμούς
των συγγενών τους.
     
Κοιτάζουν και χειροκροτούν την δικαίωση της ανικανότητάς τους, την δουλοπρέπειά τους, την μηδαμινότητά τους, τα λύτρα της προδοσίας τους.
 
Κοιτάζουν και χειροκροτούν την ίδια την προδοσία τους...

Δεν βλέπουν όμως πίσω, πέρα απ' αυτούς τους τοίχους, που νομίζουν ότι τους προστατεύουν,
τί ακριβώς έρχεται, τί ακριβώς θα πέσει πάνω στα κεφάλια τους...

Δεν βλέπουν
την οργή του κόσμου, το μίσος που σιγοβράζει...
Δεν βλέπουν τα κόκκινα μάτια, τα σηκωμένα από απελπισία χέρια...
Τα άδεια στομάχια των παιδιών στα σχολεία...
Την παραφροσύνη του πατέρα που δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά του...
Δεν βλέπουν τα νύχια της γριάς μάνας, που βλέπει τον γιό της ν' αυτοκτονεί από ανέχεια, τα μαγκάλια, που θα βάλουν φωτιά σε όλα...

Δεν βλέπουν.

Και καλά κάνουν και δεν βλέπουν
:
Η τυφλότητά τους αυτή, θα σώσει μιά μέρα, τον λαό..


*
Προς τον ποιητή του στίχου αυτού: η λαϊκή σοφία λέει ''τα στερνά, τιμούν τα πρώτα''!
Κρίμα για τα δικά σου στερνά, αλλά προπαντός για τα ''πρώτα''
...
Η  ''Παράγκα'' των νιάτων σου απ' όπου ξεφώνιζες την εξουσία, έγινε το ανάκτορο της άφωνης συναίνεσής των γηρατειών σου...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Βέλγιο: «Οι Βέλγοι που δεν τους αρέσει η πολυπολιτισμικότητα θα πρέπει να μεταναστεύσουν!», λέει ο πρόεδρος της Αραβικής Λίγκας... 

Οι ντόπιοι που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στην πολυπολιτισμική πραγματικότητα θα πρέπει να μεταναστεύσουν. 
Ποιος τα λέει αυτά; 
Τα λόγια αυτά είναι του ηγέτη της AEL (Arabic European League) της Αμβέρσας, Dyab Abou Jahjah, στο τελευταίο τεύχος του ολλανδικού περιοδικού ‘Society Quarterly’.

Οι Βέλγοι και οι Ολλανδοί οι οποίοι δεν μπορούν να ζήσουν σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία μέσα στη δική τους χώρα, πρέπει να αποχωρήσουν, λέει ο Jahjah (φώτο). [Ο 42χρονος Jahjah γεννήθηκε στο Λίβανο, ήρθε στο Βέλγιο στην ηλικία των 19 ετών για μια "καλύτερη ζωή", σπούδασε σε καθολικό πανεπιστήμιο, δηλώνει σοσιαλιστής, "μοντέρνος μουσουλμάνος", ενώ όταν ήρθε στο Βέλγιο υποστήριξε ότι ήταν μέλος της Χεζμπολάχ, κάτι που αποδείχτηκε ψέμα].

«Όλα έχουν έρθει πάνω κάτω», ανταποκρίνεται ο Βέλγος ηθικός φιλόσοφος Etienne Vermeersch. Σύμφωνα με τον ίδιο, η αποστολή του Abou Jahjah είναι να περάσει το Ισλάμ στην Ευρώπη, αλλά λέει αντιφατικά πράγματα.



Οι μουσουλμάνοι με το πρόσχημα της θρησκευτικής ελευθερίας, προωθούν την δική τους ατζέντα και σύντομα θα έχουμε πολλά προβλήματα με αυτό, προβλέπει ο καθηγητής Ισλαμικών Σπουδών Urbain Vermeulen. Μέσα σε τζαμιά σε Ολλανδία και Βέλγιο κυκλοφορούν βιβλία που μιλάνε για τον «ιερό πόλεμο» (τζιχάντ), την κακοποίηση των γυναικών, τον λιθοβολισμό, το μίσος για τους ομοφυλόφιλους κλπ.


Η Κρατική Ασφάλεια γνωρίζει πολύ καλά αυτά που κηρύττονται στα τζαμιά, λέει ο επικεφαλής της Κρατικής Ασφάλειας της χώρας.



Σχόλιο ιστολογίου: Στην Ελλάδα, η λαθροκυβέρνηση του μνημονίου, με τον φερόμενο ως πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, έχοντας απωλέσει προ πολλού την επαφή με την πραγματικότητα και έχοντας παραδώσει τον χειρισμό των εθνικών συμφερόντων, την εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας, σε πολιτικούς ξένων χωρών και σε τραπεζίτες, αποφασίζει να χτίσει τζαμί στην Αθήνα, για να σωρεύσει νέο πλήθος προβλημάτων -στα ήδη υπάρχοντα- της χώρας. Μόνο που, τα επερχόμενα προβλήματα θα έχουν μία τρομακτική συγκρουσιακή διάσταση, η οποία δεν θα οφείλεται στους γηγενείς πολίτες της χώρας, αλλά στο ύφος, το ήθος και τον τρόπο λειτουργίας του ισλάμ και εκείνων που πιστεύουν ακράδαντα στην ισλαμοποίηση της Ευρώπης, αν χρειαστεί και μέσω της... βίας. 
Οι ελληνόφωνοι απάτριδες κυβερνώντες την Ελλάδα, θεωρούν πως προφανώς μέχρι το συγκεκριμένο πρόβλημα να αποκτήσει την κρίσιμη μάζα κατά την οποία θα εκδηλωθεί με απίστευτη βία, οι ίδιοι δεν θα βρίσκονται στους θώκους της εξουσίας και ως εκ τούτου δεν έχουν κανένα θέμα ανησυχίας, για τους ίδιους... Μήπως, όπως θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται πάρα πολύ σοβαρά πως θα βρίσκονται στο έλεος της Ελληνικής Δικαιοσύνης, έχοντας να αντιμετωπίσουν κατηγορίες που ξεκινούν με το "εσχάτη" και τελειώνουν με την "προδοσία";

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη υπάρχει ένα μεγάλο κενό, αναγράφονται μόνο οι κατά ξηρά σημαντικότερες μάχες χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στους κατά θάλασσα αγώνες.

Με αυτό τον τρόπο αγνοούνται Ναυμαχίες που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην διαμόρφωση της Ελληνικής και της Ευρωπαϊκής Ιστορίας αλλά και των θαλασσίων θεάτρων επιχειρήσεων όπου έλληνες ναυτικοί επί πολεμικών και εμπορικών πλοίων στα πλαίσια πολεμικών επιχειρήσεων θυσίασαν την ζωή τους στην ιδέα της ελευθερίας.

Από ότι μαθαίνουμε, το όλο θέμα έχει τεθεί και κατά το παρελθόν και από άλλους φορείς. Αυτή τη φορά όμως επανήλθε στο προσκήνιο με την ευκαιρία της συνάντησης με την ΑΕ τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με την Διοίκηση του Άλσους Ελληνικής Ναυτικής Παράδοσης, το οποίο μάλιστα αιτήθηκε, από τον Πρόεδρο, να αναλάβει ο ίδιος πρωτοβουλίες.

Η επιπλέον διαφορά αυτή την φορά, ήταν ότι τονίσθηκε ιδιαίτερα, ότι δεν υπάρχει επίσημη αναγνώριση της Πολιτείας στις απώλειες των πληρωμάτων των Εμπορικών Πλοίων, που -ως επίστρατα- διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, εγκαθιστώντας γραμμή ανεφοδιασμού μεταξύ Αμερικής – Ευρώπης. Πρόκειται για μια πολεμική επιχείρηση που σημαδεύτηκε από την απώλεια 2.500 περίπου Ελλήνων ναυτικών, τους οποίους τιμούν ιδιαίτερα άλλοι λαοί.

Η πρόταση διατυπώθηκε με σαφήνεια: Να συμπληρωθεί στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη δίπλα στις μεγάλες, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι κατά θάλασσα μάχες ΕΛΛΗ – ΛΗΜΝΟΣ – ΑΙΓΑΙΟ – ΙΟΝΙΟ – ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ – ΙΝΔΙΚΟΣ – ΑΤΛΑΝΤΙΚΟΣ, ώστε έτσι να καλυφθεί το υφιστάμενο κενό και να αποδοθεί η οφειλόμενη τιμή σε αυτούς που θυσιάστηκαν στον υγρό στίβο για την ελευθερία. 

Προτάθηκε δε, η αποκάλυψη των νέων επιγραφών να γίνει από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας στο πλαίσιο της κατάθεσης στεφάνου στον «Άγνωστο», κατά τον προσεχή εορτασμό της Εθνικής Επετείου την 25η Μαρτίου 2014.
Εύγε για την πρωτοβουλία. Φαίνεται, ότι κάποιοι αρνούνται να ξεχάσουν την Ιστορία μας ως έθνους, σε πείσμα των καιρών…

Πηγή Defence-Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Η Ελλάδα, η Κύπρος και η Πορτογαλία μετετράπησαν από σχετικά κυρίαρχα, ανεξάρτητα κράτη σε πλήρεις, dejure «αποικίες χρέους», κυβερνώμενες επίσημα από τρόικες δανειστών

Γράφει ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος 
  Ένας Γκουντέριαν στην Ευρώπη Από την άποψη των πιο ριζοσπαστικών δυνάμεων του κεφαλαίου, η εξέλιξη της ευρωπαϊκής κρίσης τα τελευταία τρία με πέντε χρόνια μπορεί να θεωρηθεί ως μια εκπληκτική επιτυχία, αν κρίνουμε από την ευκολία με την οποία επέβαλαν τις απόψεις τους επί κρατών και λαών στην Ευρώπη. Ο θρίαμβος αυτός προετοιμάστηκε, βέβαια, στη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών μέσω της μακράς παρακμής τόσο της σοσιαλδημοκρατικής Αριστεράς όσο και της «εθνικής» Δεξιάς, γκωλικού ή χριστιανοδημοκρατικού τύπου, στην Ευρώπη και μέσω επίσης του επιτυχούς «εισοδισμού» των ανθρώπων του Χρήματος και της «Αυτοκρατορίας» (ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ) σε όλες τις σημαντικές θέσεις σε όλους τους ευρωπαϊκούς πολιτικούς και οικονομικούς θεσμούς και τα media. Ταυτόχρονα, η παγκοσμιοποίηση δημιούργησε ισχυρά εμπόδια σε οποιοδήποτε κράτος θέλει όχι να επικρατήσει επί των «αγορών», αλλά να διατηρήσει έστω κάποια ελευθερία ελιγμών. 

Στις συνθήκες αυτές, οι δυνάμεις της «αγοράς» είχαν τη δυνατότητα να ενορχηστρώσουν το πληροφορικο-χρηματιστικό ισοδύναμο ενός πολέμου εναντίον επιμέρους ευρωπαϊκών κρατών, αρχίζοντας με την Ελλάδα το 2009-2010, με την επιρροή μεγάλης κλίμακος επί των πολιτικών αποφάσεων και κινήσεων κεφαλαίου. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ταυτόχρονα ως παράδειγμα, αποδιοπομπαίος τράγος, πεδίο πειραματισμού και «σκιάχτρο», παράδειγμα τιμωρίας προορισμένο να τρομοκρατήσει όλους τους άλλους στην Ευρώπη. Όταν η χώρα μας υπέκυψε στις πιέσεις των αγορών και της Γερμανίας, τον Απρίλιο - Μάιο του 2010, την επόμενη ακριβώς μέρα ο πόλεμος των αγορών συνεχίστηκε στις άλλες περιφερειακές χώρες, με τελευταίο παράδειγμα την Κύπρο το Μάρτιο του 2013. Το «πολεμικό σχέδιο» των αγορών θυμίζει την εκστρατεία του Χίτλερ στην Ευρώπη το 1939-1941 ή τις στρατιωτικές εκστρατείες στη Μέση Ανατολή μετά το 2001 (εναντίον διαδοχικά του Αφγανιστάν, του Ιράκ, του Λιβάνου, της Λιβύης, της Συρίας), οργανωμένων κατά τρόπο που να αποτρέψει τη συμμαχία των χωρών-θυμάτων. 

Οι ευρωπαϊκοί πόλεμοι χρέους δομήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να παράγουν διαφορετικές τάξεις θυμάτων, καθιστώντας πολύ δύσκολο στα θύματα να ενωθούν. Η Ελλάδα, η Κύπρος και η Πορτογαλία μετετράπησαν από σχετικά κυρίαρχα, ανεξάρτητα κράτη σε πλήρεις, dejure «αποικίες χρέους», κυβερνώμενες επίσημα από τρόικες δανειστών. Η Πορτογαλία παραμένει όμως μια σχετικά σταθερή αποικία, ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος παραμένουν εντός «σπείρας θανάτου», για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία Σόρος, δηλαδή σε μια διαδικασία ταχείας οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής. Στην Κύπρο, ακόμα και η βραχυπρόθεσμη ύπαρξη του κράτους έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση. Άλλες χώρες, όπως η Ιταλία και η Ισπανία, γίνονται ή έχουν γίνει defacto όχι όμως dejure αποικίες χρέους. 

Όπως θα επιχειρήσουμε να δείξουμε, η ευρωπαϊκή κρίση χρέους, που στην πραγματικότητα είναι μόνο στην αρχή της, παράγει ήδη όχι μόνο μια σπουδαία στροφή στην οικονομική και κοινωνική πολιτική στην Ευρώπη, αλλά επίσης θεμελιώδεις μεταβολές στην κρατική δομή της ηπείρου, στο χαρακτήρα της Ένωσης, στην ιδεολογία της, στον τρόπο που οι ευρωπαϊκοί λαοί αντιμετωπίζουν τον εαυτό τους, ακόμα και στη γεωπολιτική κατάσταση, ενίοτε και ορισμένες «πολιτιστικές συνέπειες». Είμαστε μόνο στην αρχή μιας πολύ βαθιάς δομικής κρίσης στην Ευρώπη, κρίσης που έχει το δυναμικό να μετασχηματίσει κατά ριζοσπαστικό τρόπο την ήπειρο (και το ρόλο της στον κόσμο). Δεν μπορεί να προκαλέσει παρά, το λιγότερο, ένα ριζικό μετασχηματισμό προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση της ΕΕ. Στο πιο ριζοσπαστικό σενάριο, μπορεί να προκαλέσει ακόμα και τη διάλυση, καταστροφή της ΕΕ και χρηματοπιστωτικούς πολέμους «χρέους» μέσα στην Ευρώπη
Ανατολική Μεσόγειος Διαδικασίες όπως αυτές που περιγράψαμε θα επηρεάσουν πολύ τη «στρατηγική» κατάσταση του κόσμου. Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, όπου ο κόσμος του Άρη συναντά τον κόσμο της Αφροδίτης και ο τομέας του γεωπολιτικού ρεβιζιονισμού (Μέση Ανατολή) μερικά επικαλύπτεται με τον τομέα του ρεβιζιονισμού της αγοράς (Ευρώπη), θα είναι ο πρώτος που θα επηρεαστεί γεωπολιτικά. Η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου έχει κεντρική θέση μεταξύ της Μέσης Ανατολής και της Δυτικής Ευρώπης, της Ρωσίας και των «θερμών θαλασσών» και θα είναι πιθανώς η πρώτη που θα επηρεαστεί, και κατά γεωπολιτικό τρόπο, από την ευρωπαϊκή οικονομική κρίση. 

Το γεγονός ότι οι δύο χώρες της ΕΕ που ανήκουν στην περιοχή, η Ελλάδα και η Κύπρος, υφίστανται πολύ βαθύτερη ύφεση από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα συνιστά επίσης ισχυρή ένδειξη στην ίδια κατεύθυνση. (Βλ. το Παράρτημα 2 για το γεωπολιτικό και «ιδεολογικό» ρόλο και στη σημασία της Ελλάδας και της Κύπρου.) Αλλά και το αντίθετο είναι αλήθεια. Η Ελλάδα και η Κύπρος λειτουργούν τώρα ως καταλύτες πολύ ευρύτερων διαδικασιών. Είναι, όπως ήδη σημειώσαμε, πειραματόζωα, αποδιοπομπαίοι τράγοι, καταλύτες και σκιάχτρα. 
Η στρατηγική και «ιδεολογική» σημασία της Ελλάδας και της Κύπρου 
Είναι καταλληλότερο να αναφερόμαστε στην Ελλάδα και την Κύπρο ως έναν «ελληνικό στρατηγικό χώρο» στην Ανατολική Μεσόγειο, με δεδομένο το ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού πληθυσμού είναι Έλληνες (82% πριν από την τουρκική εισβολή του 1974) και με δεδομένη την πολλαπλότητα και σημασία των διαφόρων στρατηγικών δεσμών που συνδέουν τις δύο χώρες, την αμοιβαία και ισχυρή αλληλεξάρτησή τους. 

Αυτός ο «χώρος» είναι σημαντικός με πολλούς τρόπους. Εδώ η ένταση της οικονομικής κρίσης είναι η ισχυρότερη στην Ευρώπη και απειλεί την αναπαραγωγή αμφότερων των κοινωνικών σχηματισμών, τα πολιτικά καθεστώτα των δύο χωρών και την ίδια την ύπαρξη και λειτουργία των δύο κρατών. Ο ελληνικός χώρος συνδέει τη Μέση Ανατολή με τη Δυτική Ευρώπη και τη Ρωσία με τη Μεσόγειο. Η Κύπρος βρίσκεται απέναντι από το Ισραήλ και το Σουέζ, το Τσεϊχάν και τον Λίβανο, τη Συρία και τη Γάζα. Σε συνδυασμό με την Κρήτη, η Κύπρος ελέγχει όλη την Ανατολική Μεσόγειο και συνιστά μια θαυμάσια βάση για την κατάκτηση της αραβικής Ανατολής. 

Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι το ελληνικό έθνος στη σύγχρονη μορφή του ιδρύθηκε δέκα αιώνες πριν, ως «έθνος εξεγερμένων». Το κύριο χαρακτηριστικό των Ελλήνων στη διάρκεια της τελευταίας χιλιετίας ήταν η αντίστασή τους στους Οθωμανούς, που έρχονταν από την Ανατολή, και στους Σταυροφόρους κάθε είδους, που έρχονταν από τη Δύση, επιτιθέμενοι και προσπαθώντας να κατακτήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο πριν απόκάθε μεγάλη εκστρατεία εναντίον της σλαβικής ή ισλαμικής Ανατολής. Οι Έλληνες δεν υπήρξαν ποτέ οργανικό τμήμα του ευρωπαϊκού αποικιακού σχεδίου, ήταν μάλλον το θύμα αυτών των σχεδίων. 
«Στρατηγική εξίσωση» Η στρατηγική εξίσωση της σύγχρονης Ελλάδας περιγράφηκε με τους ακόλουθους όρους από το Βρετανό πρέσβη στην Αθήνα SirEdmondLyons, σε ένα Υπόμνημα που απηύθυνε στην κυβέρνησή του το 1841: «Μια αληθινά ανεξάρτητη Ελλάδα είναι ένας παραλογισμός. Η Ελλάδα μπορεί να είναι είτε αγγλική είτε ρωσική, κι αφού δεν πρέπει να είναι ρωσική, αναγκαστικά θα είναι αγγλική» («AtrulyindependentGreeceisanabsurdity. Greece can be either English or Russian, and since she must not be Russian, it is necessary that she be English»). 

Το αυτό είναι αληθές για την Κύπρο, ίσως περισσότερο απ’ ό,τι για την Ελλάδα. Μια «αληθινά ανεξάρτητη» Κύπρος, μια Κύπρος διοικούμενη από τον πληθυσμό της (82% Έλληνες) ήταν πάντα –και εξακολουθεί να είναι– μια εξαιρετικά ανεπιθύμητη προοπτική για τη Μεγάλη Βρετανία, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, δεδομένης της στρατηγικής σημασίας του νησιού για όλες τις πολιτικές και τους πολέμους στη Μέση Ανατολή. Αυτός είναι ο λόγος που πήραν ιστορικά την πρωτοβουλία να προκαλέσουν, να τροφοδοτήσουν και να χρησιμοποιήσουν την ενδοελληνική σύγκρουση στην Κύπρο και την ελληνοτουρκική σύγκρουση για την Κύπρο, τόσο τοπικά στο νησί, όσο και μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προκειμένου να αποτρέψουν τους Έλληνες της Κύπρου είτε να ενωθούν με την Ελλάδα είτε να χρησιμοποιήσουν πλήρως τα δικαιώματά τους στο νησί. Η ανάγκη Αμερικανών και Ισραηλινών να «λύσουν» το κυπριακό πρόβλημα πιστεύεται ότι είναι η κύρια αιτία για την επιβολή στην Αθήνα της στρατιωτικής δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974), που είχε ως αποτέλεσμα το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και την ακολουθήσασα τουρκική εισβολή το 1974. 

Οι Βρετανοί επεχείρησαν να αρνηθούν το δικαίωμα των Κυπρίων στην αυτοδιάθεση χρησιμοποιώντας τη στρατιωτική ισχύ τους, αλλά τελικά υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν την επίσημη ανεξαρτησία της αποικίας τους το 1960, με αντάλλαγμα ένα σύνταγμα που εξασφάλιζε στην πραγματικότητα εις το διηνεκές την ελληνοτουρκική διαμάχη στο νησί. Το 1974 ο Χένρι Κίσινγκερ επεχείρησε να καταστρέψει το κυπριακό κράτος χρησιμοποιώντας την ελληνική στρατιωτική χούντα και την Τουρκία αλλά απέτυχε. Το 2002 επιχειρήθηκε το ίδιο, όχι με στρατιωτική βία, αλλά με το Σχέδιο Ανάν για τη λύση του Κυπριακού. 

Το Σχέδιο Ανάν για τη λύση του Κυπριακού, που προτάθηκε το 2002 και απερρίφθη στο δημοψήφισμα του 2004, προέβλεπε τη δημιουργία ενός μεταμοντέρνου προτεκτοράτου στην Κύπρο. Η τελική εξουσία, εκτελεστική, δικαστική και νομοθετική σε αυτό το «μετα-κράτος», θα ασκούνταν από τρεις ξένους αξιωματούχους που διόριζε ο Κόφι Ανάν και οι οποίοι θα εξέλεγαν τους διαδόχους τους. Αυτό το «κράτος» θα ήταν αποστρατιωτικοποιημένο, αλλά ξένες χώρες θα διατηρούσαν στρατιωτικές δυνάμεις στην επικράτειά του και το νόμιμο δικαίωμα επέμβασης. 

Αυτό το είδος ρύθμισης θύμιζε τις προβλέψεις για τη Βοσνία, το Κόσοβο ή το Ανατολικό Τιμόρ, με τη διαφορά ότι η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ, τμήμα του πυρήνα του «Πρώτου Κόσμου». Μια τέτοια ρύθμιση έκανε με την ευκαιρία την Τουρκία έμμεσο μέλος της ΕΕ, με την έννοια ότι θα μπορούσε να μπλοκάρει της αποφάσεις της ΕΕ μέσω της κυπριακής ψήφου που θα ήλεγχε. Πιο σημαντικό ακόμα, η νέα κυπριακή ρύθμιση ήταν η πιο προχωρημένη προσπάθεια επίσημης κατάργησης των βασικών εξουσιών και αρμοδιοτήτων του κράτους και της Δημοκρατίας στην καρδιά του Πρώτου Κόσμου. 
Πρακτικά, ο πληθυσμός του νησιού έχανε το δικαίωμα να κυβερνά τον εαυτό του και την πατρίδα του. Στην πραγματικότητα, οι θεσμοί που το Σχέδιο Ανάν προέβλεπε για την Κύπρο μάς έδιναν μια σπάνια ιδέα του περιεχομένου του νέου, μεταμοντέρνου ολοκληρωτισμού, που αντανακλά την εξέλιξη του δυτικού πολιτικού συστήματος μετά την παρακμή της σοβιετικής «απειλής» και το νέο συσχετισμό δυνάμεων. 
Χώρα υπό έλεγχο Η ένταση των αυτοκρατορικών προσπαθειών να κρατηθεί η Κύπρος υπό έλεγχο και να αρνηθεί στον πληθυσμό της με κάθε δυνατό μέσο το δικαίωμα της αυτοκυβέρνησης μας κάνει να τείνουμε να πιστέψουμε ότι αυτή ακριβώς η επιδίωξη, ένα γεωπολιτικό μάλλον παρά οικονομικό κίνητρο, βρισκόταν πίσω από τη χωρίς προηγούμενο οικονομική επίθεση που δέχτηκε το κράτος αυτό από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ το Μάρτιο του 2013. Ακόμα και μια πρόχειρη εξέταση των γεγονότων που οδήγησαν στο πραξικόπημα του Μαρτίου του 2013 θα επιβεβαίωνε αυτή την ερμηνεία. Οι αποφάσεις του Eurogroup και του ΔΝΤ του Μαρτίου του 2013, καταστρέφοντας σε μια στιγμή οποιαδήποτε εμπιστοσύνη στις κυπριακές τράπεζες, κατέστρεψαν στην πραγματικότητα την κυπριακή οικονομία, με δεδομένο ότι ο τραπεζικός τομέας είναι η μισή οικονομία της Κύπρου. 
Ταυτόχρονα, το κυπριακό κράτος υποχρεώθηκε να αποδεχτεί την ευθύνη για το τεράστιο δάνειο που έδωσαν σε μια κυπριακή τράπεζα, δάνειο που η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει. 
Ακόμα και πριν συμβούν αυτά –εντονότερα αφότου συνέβησαν–, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί αξιωματούχοι άρχισαν να επαναλαμβάνουν πόσο επείγουσα είναι η λύση του κυπριακού προβλήματος. Ένα άλλο θύμα επίσης του πραξικοπήματος του Μαρτίου ήταν η ειδική σχέση Μόσχας και Λευκωσίας, της πιο ζωτικής σημασίας και για τη διατήρηση ακόμα του κυπριακού κράτους.

Εκτός από το γεωπολιτικό παράγοντα, υπάρχει μια ισχυρή «ιδεολογική» συνιστώσα και ένας πολιτικός υπολογισμός. Με δεδομένο το χαρακτήρα των Ελλήνων στην Ιστορία, λαό αρκετά «αναρχικό», αιώνιο «λαό της εξέγερσης», δύσκολο να κατασταλεί, ήταν και παραμένει σημαντικό για την Αυτοκρατορία να τσακίσει την αντίστασή του στα σχέδια δραστικού περιορισμού της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας. 
Ταυτόχρονα, η Ελλάδα έχει μια υψηλή συμβολική αξία. Στην Αθήνα ο Άνθρωπος έδωσε την πιο αποφασιστική μάχη του κατά των κυρίων του Χρήματος, με τις μεταρρυθμίσεις του βασιλιά Σόλωνα. Είναι στη βάση αυτής της επιτυχίας που οι Αθηναίοι μπόρεσαν να πάνε στο πιο προχωρημένο και αξιοθαύμαστο πείραμα αυτοκυβέρνησης, Δημοκρατίας, που το ανθρώπινο είδος μπόρεσε να δημιουργήσει μέχρι τώρα και, εξαιτίας αυτού του δημοκρατικού κράτους, μπόρεσαν να νικήσουν τη φοβερότερη και ισχυρότερη Αυτοκρατορία του καιρού τους. 
Είναι φυσικό για την τάξη του Χρήματος να επιδιώκει να πάρει ακριβώς εδώ, στο ίδιο σημείο, την εκδίκησή της από την τάξη του Ανθρώπου.   Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου 


Δημιούργησε δικαιολογημένα αντιδράσεις στη Σερβία, στην Αλβανία και στο Κόσοβο ο ανιστόρητος ισχυρισμός του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος με τογνωστό ύφος σουλτάνου που τον διακρίνει –αν και με κομμένα τα φτερά εσχάτως– επέκτεινε τα σύνορα της χώρας του μέχρι το κέντρο της Βαλκανικής. Η δήλωσή του ότι «το Κόσοβο είναι Τουρκία» προκάλεσε οργή στο Βελιγράδι, στα Τίρανα και στην Πρίστινα και ελπίζω να τη σημείωσαν όσοι παίρνουν αποφάσεις στη Λευκωσία και την Αθήνα.   Αν και με έντονα ψυχολογικά προβλήματα, λόγω της οξύτατης κλειστοφοβίας που τον ταλαιπωρεί, ο κ. Ερντογάν δεν είναι ο τύπος του «αυθόρμητου ηγέτη» που λέει και καμία «βλακεία» για να γελάμε... Υπολογίζει τα στρατηγικά του βήματα, πόσω μάλλον τις δηλώσεις του. Και όσοι πραγματικά τον παρακολουθούν και τον αναλύουν γνωρίζουν πως οτιδήποτε βγαίνει από το στόμα του δυστυχώς το πιστεύει. Είναι απορίας άξιον ότι επέλεξε να στενοχωρήσει τους ηγέτες της Αλβανίας και του Κοσόβου, οι οποίοι για χάρη του κάθισαν οκλαδόν, όπως επιτάσσουν οι ισλαμικοί «νόμοι», σ’ ένα σπίτι της πόλης Πρίζρεν. Διότι οι πολίτες της Αλβανίας και οι αλβανόφωνοι του Κοσόβου έχουν διαβάσει στα βιβλία της Ιστορίας τους ότι ο εθνικός τους ήρωας Σκεντέμπεης πολέμησε και νίκησε τους κατακτητές της πατρίδας του, τους οθωμανούς Τούρκους. Προηγουμένως είχε εγκαταλείψει τους κατακτητές, οι οποίοι τον είχαν εξισλαμίσει, δίνοντάς του το όνομα Σκεντέρμπεης, και είχε εκχριστιανιστεί.  Οι ασπόνδυλοι πολιτικοί ηγέτες της Αλβανίας, είτε πρόκειται για τους δεξιούς είτε τους σοσιαλιστές, έχουν επιλέξει τον κ. Ερντογάν ως τον «πατερούλη» τους και αυτή η επιλογή από μόνη της είναι πρόβλημα για την Ελλάδα. Η αλλαγή της απόφασης καθορισμού της ΑΟΖ με την Ελλάδα ήταν το δώρο των Αλβανών στην Άγκυρα, όταν αποφάσισαν να προχωρήσουν σε στρατηγική συμφωνία με την Τουρκία, παραδίδοντας το λιμάνι του Δυρραχίου υπό τον έλεγχό της. Η δήλωση του κ. Ερντογάν για το «τουρκικό» Κόσοβο είναι αποτέλεσμα και αυτής της δουλοπρέπειας που επιδεικνύουν οι Αλβανοί ηγέτες.  Η Αλβανία συνεχίζει να λαμβάνει σημαντικό μεταναστευτικό συνάλλαγμα από την Ελλάδα. Πολλά εκατομμύρια ευρώ εισρέουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς στη γειτονική χώρα στηρίζοντας την οικονομία της Αλβανίας, η οποία δεν είναι υπερβολή αν υπογραμμίσουμε ότι ξεπέρασε τα τραύματα της δικτατορίας του Χότζα και του Αλία με τη βοήθεια της Ελλάδας. Βέβαια, δεν είναι η μόνη χώρα που δάγκωσε το χέρι που την ευεργέτησε.  Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν έχουν κανένα λόγο να εμπιστεύονται τον κ. Ερντογάν και την Τουρκία. Εάν θεωρεί τουρκικό έδαφος το Κοσσυφοπέδιο, όπου δεν διατηρεί κατοχικό στρατό, και εάν προκλητικά το δηλώνει ενώ κάθεται οκλαδόν με τους πρωθυπουργούς Χασίμ Θάτσι και Έντι Ράμα, ο καθένας φαντάζεται τι πιστεύει για την Κύπρο, όπου συντηρεί τριάντα πέντε χιλιάδες στρατιώτες και το κατοχικό καθεστώς με κόστος μισού και πλέον δισεκατομμυρίου ευρώ το χρόνο.  Τα σχέδια της Τουρκίας για την Κύπρο παραμένουν ίδια και απαράλλακτα από την εισβολή του 1974 μέχρι σήμερα. Ο τελικός της στόχος είναι να νομιμοποιήσει τον έλεγχο επί του νησιού με την υπογραφή των Κυπρίων ηγετών και να καταργήσει την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία αποτελεί μόνιμο εμπόδιο για την Άγκυρα. Κάθε προσπάθεια «ωραιοποίησης» της Τουρκίας και του πρωθυπουργού της από τη γνωστή κυπριακή «νομεκλατούρα της υποταγής» πρέπει να ηττηθεί εν τη γενέσει της. Διότι, εάν μας οδηγήσουν σε συμφωνία μέσω εκβιασμών και απειλών, θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να την επιβάλουν.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου