Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Απρ 2011


Έντονη ανησυχία στην Κυβέρνηση προκάλεσε η έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξη του Αγίου Όρους, στην οποία εκτός από τους μόνιμους Αντιπροσώπους συμμετέχουν και οι Καθηγούμενοι των Ιερών Μονών.

Η έκτακτη Διπλή Ιερά Σύναξη είναι το ανώτατο διοικητικό όργανο του Αγίου Όρους, το οποίο όταν συνέρχεται εκτάκτως αποφασίζει για τα μείζονα θέματα της Αθωνικής Πολιτείας.

Αγιορείτες σχολιάζοντας στην «Romfea.gr» την έκτακτη σύγκληση της Διπλής Σύναξης, ανέφεραν: «Το ανώτατο αυτό όργανο είχε επίσης συγκληθεί εκτάκτως και στο παρελθόν, για να αντιμετωπίσει την Χιτλερική παρουσία στο Άγιον Όρος και όχι μόνο…».

Όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενο δημοσίευμα οι σχέσεις Αγίου Όρους και Πολιτείας, περνούν ίσως την δυσκολότερη περίοδο στην νεότερη ιστορία.

Το Αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους Αγκάθι στις σχέσεις είναι η προσπάθεια παραβίασης του Συντάγματος, καθώς και του Καταστατικού Χάρτη του Αγίου Όρους...

Επίσης καταπατώνται οι Διεθνείς συμβάσεις της εισδοχής της Ελλάδας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως το θέμα της μη υποχρέωσης προς καταβολή Φ.Π.Α από τα Αγιορείτικα καθιδρύματα.

Η Κυβέρνηση με αντισυνταγματικό νόμο προσπαθεί να παρέμβει στην ρύθμιση Τελωνειακών και Φορολογικών ασυδοσιών, οι οποίες από το 1926 ουδέποτε παραβιάστηκαν παρόλο τις δύσκολες ιστορικές συγκυρίες.

Με έμμεσο τρόπο το Κράτος δεν αναγνωρίζει τις προσπάθειες αναστήλωσης, συντήρησης και προσφοράς του Αγίου Όρους στο σύγχρονο άνθρωπο και τον Ελληνορθόδοξο Πολιτισμό.
Το υποτιθέμενο σκάνδαλο Βατοπεδίου Αμέτρητες τηλεοπτικές ώρες, τόνοι χαρτιού και πολύ φαιά ουσία καταναλώθηκε τα τελευταία δύο χρόνια, για να πείσουν τον Ελληνικό λαό ότι το Άγιον Όρος νοσεί.

Προκειμένου να χτυπήσουν τους θεσμούς της Αθωνικής Πολιτείας, δημιούργησαν προκάτ σχέδιο σκανδαλολογίας με μαύρο χρήμα, χρηματισμούς και ανταλλαγές. Οι έρευνες των εξεταστικών και προανακριτών επιτροπών ολοκληρώθηκαν, (σ.σ. κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ στο παρελθόν, από την δημιουργία του Ελληνικού Κράτους) και η έρευνα απέδειξε το ανυπόστατο των συκοφαντιών.

Πουθενά δεν βρέθηκε κακή διαχείριση, αλλά αντιθέτως αυτό που δημιούργησε έκπληξη είναι η χρηστή διαχείριση από πλευρά των Αγιορειτών, που το επιτυγχάνουν από την προσωπική διαρκή θυσία.

Παράδειγμα οι λογαριασμοί της Μονής Βατοπεδίου μέχρι και τώρα παραμένουν κλειστοί, δίχως να υπάρχει καμία νόμιμη αιτιολογία, θέλοντας έτσι να προκαλέσουν μαρασμό.

Πάντως νομικοί κύκλοι χαρακτηρίζουν παρανοϊκή την παρέμβαση της Αρχής ξεπλύματος μαύρου χρήματος και χρηματοδότησης τρομοκρατίας, στην υπόθεση αυτή.

Να υπενθυμίσουμε, ότι παραπέμφθηκαν υπουργοί με την κατηγορία του ξεπλύματος μαύρου χρήματος, κατηγορία για την οποία τελικά αθωώθηκαν όλοι… Απομένει τώρα να μας πουν, πότε το Άγιον Όρος και η Μονή Βατοπεδίου χρηματοδότησαν τρομοκράτες!

Μάλλον μιλούν για το 1821…

Όσο για τις φωνές εκείνες που θέλουν να περάσουν το μήνυμα, ότι η Εκκλησία και το Άγιον Όρος πληρώνει την υπόθεση Βατοπεδίου, ας ρωτήσουν καλύτερα την Τρόικα και τους γύρω από αυτήν…

Θα επανέλθουμε...

Το ΔΝΤ έλαβε το βράδυ της Παρασκευής 8/4/2011 επίσημο αίτημα από τη Πορτογαλία για χρηματοδότηση. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων, ο Strauss-Kahn σε ανακοίνωσή του αναφέρει πως το ΔΝΤ έχει λάβει αίτημα από τη χώρα για την παροχή χρηματοδότησης.

Ο επικεφαλής του οργανισμού αναφέρει χαρακτηριστικά : “Είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε γρήγορα σε διαπραγματεύσεις με την πορτογαλική κυβέρνηση μαζί με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα έχει τη στήριξη των κύριων πολιτικών κομμάτων και θα παρέχει τη βάση για την οικονομική βοήθεια.”

“Είμαστε έτοιμοι να συμμετάσχουμε στην προσπάθεια αποκατάστασης της ανάπτυξης και της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας,” συμπληρώνει στην ανακοίνωσή του ο Strauss-Kahn.

Νωρίτερα ο υπουργός Οικονομίας Fernando Teixeira dos Santos είχε δηλώσει: "Η αντιπολίτευση και οι διεθνείς δανειστές πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα τις διαπραγματεύσεις για το πακέτο της οικονομικής ενίσχυσης της Πορτογαλίας".





Σε όσα κράτη πήγε το ΔΝΤ, παρατηρήθηκε πως το πρώτο "θύμα" ήταν η Υγεία, ενώ οι ασθένειες έγιναν περισσότερο θανατηφόρες. Ακολουθώντας πιστά την "συνταγή" του ΔΝΤ, ο υπουργός Υγείας κ. Λοβέρδος, αποφάσισε να μειώσει τα νοσοκομεία σε όλη τη χώρα, ενώ δεν έχει προφανώς αναλογισθεί ποιά θα είναι τα αποτελέσματα αυτής του της απόφασης (σε περίπτωση που έχει μελετήσει τα αποτελέσματα της δράσης του ΔΝΤ, τότε ο κύριος Λοβέρδος είναι πολιτικά συνειδητός (ηθικά) δολοφόνος όλων των Ελλήνων που θα χάσουν τη ζωή τους από ελλειπή ιατρική φροντίδα...).

Από τα 158 νοσοκομεία που λειτουργούν σήμερα σε όλη τη χώρα με την αναδιάταξη θα μείνουν 40, θα έχουν ενιαία διοίκηση, ελεγχόμενη αυστηρά διαχείριση, μηχανοργάνωση παντού, ενώ θα γίνει και ανακατανομή προσωπικού.

Με την διοικητική και ανά περίπτωση λειτουργική συγχώνευση των μεγαλύτερων νοσοκομείων της χώρας στον «άξονα της Βασ. Σοφίας» στο κέντρο της Αθήνας, ξενικά ο πολυσυζητημένος «Καλλικράτης στην Υγεία».

Τα μεγάλα νοσοκομεία συγχωνεύονται και, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του «Έθνους της Κυριακής», δημιουργούνται 5 ομάδες υγειονομικών μονάδων και ανά 2 έως και 5 νοσοκομεία ενοποιούνται κάτω από μία διοίκηση. Έτσι 15 νοσοκομεία θα συγχωνευτούν σε 5.

Στο σύνολο της χώρας, θα συγχωνευτούν 158 νοσοκομεία, σε νέα σχήματα διοικητικά ευέλικτα. Η προσπάθεια αναμόρφωσης του ΕΣΥ μπαίνει στην τελική ευθεία, αρχής γενομένης από το κέντρο της πρωτεύουσας, όπως ανήγγειλε ο υπουργός Υγείας, Ανδρέας Λοβέρδος.

Πανελλαδικά, οι νέες διοικήσεις νοσοκομείων που θα προκύψουν, από την «αναδιάταξη δυνάμεων», όπως αποκαλεί αυτήν την αναμόρφωση του ΕΣΥ ο υπουργός Υγείας, δεν θα ξεπερνούν τις 40.

Η μεγαλύτερη ομάδα νοσοκομείων κάτω από μία διοίκηση, σχεδιάζεται, με μια σειρά από κριτήρια, να είναι αυτή που περιλαμβάνει τη συγχώνευση τεσσάρων μεγάλων νοσοκομείων στους Αμπελόκηπους, όπως είναι το Αλεξάνδρας, το Αρεταίειο, το Λαϊκό και το Ιπποκράτειο. Η 2η ομάδα, περιλαμβάνει τα νοσοκομεία Άγιος Σάββας (ογκολογικό), Σπηλιοπούλειο και Ελπίς. Η 3η ομάδα: Ευαγγελισμός, νοσοκομείο ΙΚΑ και Πολυκλινική. Η 4η ομάδα: ΚΑΤ (ορθοπεδικό-τραυματιολογικό), Σισμανόγλειο και Αμαλία Φλέμιγκ. Η 5η ομάδα περιλαμβάνει τη συγχώνευση των δύο παιδιατρικών νοσοκομείων Αγία Σοφία και Αγλαΐα Κυριακού.

Σε καθεμία απ’ αυτές τις νέες ομάδες νοσοκομείων που θα προκύψουν από τις συγχωνεύσεις, όλες οι λειτουργίες θα χωρίζονται σε τρεις μεγάλους τομείς:
  • Εργαστηριακός. Περιλαμβάνει όλο το διαγνωστικό μέρος, τις αντίστοιχες υποδομές και θα υπάρχει συνεργασία των εξωτερικών ιατρείων αλλά και του παθολογικού τομέα, που θα διεκπεραιώνει τις εργαστηριακές εξετάσεις.
  • Παθολογικός. Περιλαμβάνει τη νοσηλεία, την κλινική παρακολούθηση της θεραπείας και εξέλιξης του ασθενή.
  • Χειρουργικός. Έχει τις υποδομές και τη στελέχωση να εκτελεί έκτακτα και προγραμματισμένα χειρουργεία, ανάλογα με την αξιολόγηση και τις προτεραιότητες, που προκύπτουν από τα εργαστηριακά δεδομένα.
Στις συζητήσεις για αλλαγές, πριν αυτές πάρουν την οριστική τους μορφή, θα ληφθούν υπόψη οι προτάσεις των φορέων, που εκπροσωπούν γιατρούς, νοσηλευτές και άλλους εργαζομένους, αλλά και οι εισηγήσεις ομάδας ειδικών με επικεφαλής τον καθηγητή οικονομικών της Υγείας, Λυκούργο Λιαρόπουλο που μελέτησε ένα πλάνο αλλαγών με βάση μια σειρά από στατιστικά, γεωγραφικά, πληθυσμιακά και άλλα αντικειμενικά κριτήρια.

Οι 40 νέες διοικήσεις που θα προκύψουν, από τις υπάρχουσες 158, θα κληθούν να εργασθούν σ’ ένα εντελώς νέο τοπίο. Θα υπάρχει αυστηρά ελεγχόμενη διαχείριση, με μηχανοργάνωση παντού, ανακατανομή προσωπικού όπου χρειάζεται, διαρκής παρακολούθηση αναγκών και ελλείψεων.

Τι θα γίνει στην Επαρχία- 3 διοικήσεις νοσοκομείων ανά Περιφέρεια

Οι συγχωνεύσεις στην επαρχία θα ακολουθήσουν τον γενικό κανόνα ότι κάθε διοικητική περιφέρεια δεν θα διαθέτει πάνω από τρεις διοικήσεις νοσοκομείων. Ιδιαιτερότητες υπάρχουν, επίσης, στα νησιά, ενώ η Θεσσαλονίκη με 14 νοσοκομεία αποτελεί ειδική περίπτωση, που προτείνεται να αντιμετωπισθεί με τρόπο ανάλογο των Αθηνών και προβλέπονται από δύο έως τρεις διοικήσεις. Μεγάλες πόλεις που διαθέτουν νομαρχιακά, αλλά και πανεπιστημιακά νοσοκομεία, όπως Πάτρα, Λάρισα, Ηράκλειο, Ιωάννινα, Αλεξανδρούπολη, θα έχουν μια διοίκηση για όλες τις δομές Υγείας της περιοχής.

Η επαρχία, ωστόσο, έχει πλήθος αγροτικών ιατρείων και σε πολλές κωμοπόλεις κέντρα Υγείας, που με την ανασύνταξη δυνάμεων του ΕΣΥ θα περιληφθούν στις αλλαγές, για καλύτερα οργανωμένες δομές πρωτοβάθμιας περίθαλψης.

Με τον τρόπο αυτό, αναμένεται να αποσυμφορηθούν σε μεγάλο βαθμό τα νοσοκομεία, όπου θα φτάνουν κυρίως τα σοβαρά περιστατικά, ενώ τα περιστατικά ρουτίνας θα αντιμετωπίζονται στις δομές της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας. Ορισμένα από τα μικρά νοσοκομεία, θα αλλάξουν ρόλο και θα λειτουργούν ως μονάδες πρωτοβάθμιας φροντίδας Υγείας, στο πρότυπο των Κ.Υ. αστικού τύπου.

Η πρωτοβάθμια φροντίδα ενισχύεται σημαντικά και από τις δομές υγείας των ασφαλιστικών Ταμείων και ειδικότερα του δικτύου ιατρείων και νοσοκομείων του ΙΚΑ, που συντονίζονται, στο πλαίσιο και της ομαδοποίησης των νοσοκομείων, με τις δομές των εξωτερικών ιατρείων τους. Σε όλες τις υγειονομικές μονάδες του ΕΣΥ, θα έχουν πλέον εποπτεία οι περιφέρειες του «Καλλικράτη», ενώ σημαντικό ρόλο θα μπορούν να έχουν και οι νέοι δήμοι, που εκτός των άλλων, θα μπορούν να υλοποιούν εξωνοσοκομειακές πολιτικές προστασίας της υγείας, θα αναπτύσσουν ιατρεία πρόληψης, στο πρότυπο που λειτουργούν ήδη στον Δήμο Αμαρουσίου και σε ορισμένους άλλους δήμους της χώρας.

Πιλοτική εφαρμογή

Ήδη έχει προηγηθεί πολύμηνη συνεργασία της ηγεσίας του υπουργείου Υγείας με την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας, με τη συμμετοχή και των διοικητών των ασφαλιστικών Ταμείων, όπου ορίστηκαν τα στάδια των αλλαγών, που θα ανακοινωθούν σύντομα και θα αναφέρονται στην τελική μορφή που θα έχει το νέο δίκτυο πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.

Αυτές τις ημέρες αναμένεται, σύμφωνα με την προετοιμασία που έγινε, να ξεκινήσει και η πολιτική εφαρμογή της ένταξης των υγειονομικών υπηρεσιών του ΙΚΑ στο ΕΣΥ, από τη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη, κάτω από την εποπτεία μεικτής επιτροπής στελεχών των δύο υπουργείων.

Στη νέα δομή πρωτοβάθμιας υγείας ενσωματώνεται το ΙΚΑ που διαθέτει 350 υγειονομικές μονάδες και 5 νοσοκομεία. Εργάζονται 8.500 γιατροί και 3.500 άτομα υγειονομικό προσωπικό.

Οι γιατροί του ΙΚΑ θα πρέπει να συντονισθούν με τους συναδέλφους τους από τα 2000 Κέντρα Υγείας της Επαρχίας, τα 1.500 πολυδύναμα περιφερειακά ιατρεία, τα τμήματα εξωτερικών ιατρείων των νοσοκομείων, αλλά και το προσωπικό των Κέντρων Υγείας αστικού τύπου.

Σε σημερινό της δημοσίευμα η τουρκική HURRIYET (ΕΔΩ) γράφει πως Ισλαμιστές ακτιβιστές ετοιμάζονται να οργανώσουν νέα αποστολή σκαφών προς τη Γάζα, αγνοώντας ουσιαστικά το εμπάργκο που έχει επιβάλει το Ισραηλινό Ναυτικό. Σε μια αντίστοιχη επιχείρηση, το Μάιο του 2010, η κατάληξη ήταν η αιματηρή μετά την επίθεση Ισραηλινών κομάντο στο τουρκικό πλοιάριο.

Ο τελικός σχεδιασμός της επιχείρησης θα γίνει σύμφωνα με πληροφορίες, την επόμενη εβδομάδα στην Αθήνα, ενώ επιχειρείται και η εμπλοκή της ΕΕ. Αυτό ουσιαστικά σχεδιάζεται μέσω διαφόρων επιστολών προς τον πρόεδρο Βαν Ρομπέι και την Κ. Αστον, ώστε να προστατευθεί η αποστολή και σε περίπτωση που το Ισραήλ δεν υπακούσει να υπάρχουν σοβαρές οικονομικές κυρώσεις.

Η προσπάθεια εμπλοκής της Ε.Ε δεν είναι σίγουρο πως θα φέρει αποτελέσματα, μιας και οι περισσότερες χώρες της Ε.Ε σύμφωνα με πληροφορίες της GUARDIAN, αποφεύγουν να εμπλακούν στην οποιαδήποτε αντιπαράθεση με το Ισραήλ.

Ο στολίσκος θα αποτελείται από 15 πλοία, τα οποία θα αποπλεύσουν από τη Μάλτα, την Ιταλία, την Τουρκία, την Τυνησία και την Κύπρο και θα κατευθυνθούν προς τη Γάζα, αποφεύγοντας τις περιοχές ναυτικού αποκλεισμού που έχει επιβληθεί στη Λιβύη.

Ωστόσο, σύμφωνα με τη HURRIYET η όλη επιχείρηση πριν κατευθυνθεί για τη Γάζα θα αποπλεύσει στη Λιβύη. Αναμένονται με ενδιαφέρον οι εξελίξεις…

Πηγή




Εμείς πάντως το γράψαμε: Στόχος της επέμβασης στην Λιβύη είναι μία «Κυρηναϊκή Δημοκρατία»

(BBC) «Αυτή είναι η πατρίδα μας. Θέλετε να φύγουμε; Και που να πάμε;».

Αυτό δήλωσε σε συνέντευξή του στο BBC προχθές, ο γιος του Καντάφι Saif al-Islam.

- Να πάτε στη Ζιμπάμπουε, στην Ουγκάντα… Γέλασε. «Συγγνώμη, αλλά όχι».

- Τότε να πάτε στη Βενεζουέλα. «Χα, χα, χα… Ασφαλώς όχι».

Με δεδομένη την εμμονή του Saif al-Islam να παραμείνει στη Λιβύη, μάλλον προβλέπεται να διαρκέσει πολύ καιρό ακόμη η λιβυκή κρίση.

Ο συνταγματάρχης Καντάφι δεν είναι καθόλου σαν τον πρώην πρόεδρο της Τυνησίας Zine al-Abidine Ben Ali, που μόλις είδε τα σκούρα διέφυγε στο εξωτερικό.

Ούτε μοιάζει με τον Αιγύπτιο πρόεδρο Hosni Mubarak, που αρνούνταν να παραιτηθεί, μέχρι που κατάλαβε ότι οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι μιλούσαν σοβαρά όταν του ζητούσαν να φύγει.

Η οικογένεια Καντάφι είναι αρκετά πιο σκληρή. Και δεν τρέμουν μπροστά στις μεγάλες δυνάμεις.

Όταν ξεκίνησαν οι φασαρίες στη Βεγγάζη πριν από ένα μήνα, όλα έδειχναν πως η περίπτωση της Λιβύης μοιάζει με αυτή του Ρουμάνου προέδρου Nicolae Ceausescu, τον Δεκέμβριο του 1989. Όμως το ρουμανικό καθεστώς διαλύθηκε αμέσως μόλις αντιμετώπισε τις πρώτες σοβαρές προκλήσεις. Στο τέλος, ακόμη και οι έμπιστοι σωματοφύλακές του εγκατέλειψαν τον Ρουμάνο ηγέτη.

Αντιθέτως, η ηγεσία του Καντάφι αποδεικνύεται ιδιαίτερα ανθεκτική, παρά τις πάμπολλες πιέσεις.

Ναι, η ανατολική Λιβύη έχει χαθεί, και χάρη στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, οι επαναστάτες την ελέγχουν. Και υπάρχουν μεγάλοι αριθμοί πολιτών στη δυτική Λιβύη, που θέλουν τη παραίτηση του Καντάφι. Έχουν σημειωθεί πάρα πολλές αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, σε ολόκληρη τη χώρα, ακόμη και στη πρωτεύουσα.

Οι περισσότερες όμως απέτυχαν, και όχι μόνο εξαιτίας της σκληρής καταστολής.

Η αποτυχία τους οφείλεται μάλλον στην ισχυρή ιδεολογική υποστήριξη που απολαμβάνει ο Καντάφι από πλευράς των φυλών.

Μια πιο αρμόζουσα σύγκριση της Λιβύης, θα ήταν αυτή με το καθεστώς του Saddam Hussein στο Ιράκ. Οι τότε Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί είχαν υποσχεθεί πως το καθεστώς θα καταρρεύσει, μόλις ξεκινούσε η εισβολή (2003). Αντί για αυτό, διαπιστώθηκε πως ο Saddam εκπροσωπούσε ένα μεγάλο και κυρίαρχο μέρος του λαού.

Όπως στο Ιράκ, έτσι και το λιβυκό πολιτικό σύστημα, μοιάζει να δείχνει (λανθασμένα) ότι ο λαός είναι σχεδόν στο σύνολό του εναντίον του ηγέτη του. Μόλις όμως ζορίσουν τα πράγματα, ένα αφοσιωμένο κομμάτι, αν όχι η πλειοψηφία, αποδεικνύει ότι είναι έτοιμο να στηρίξει και να υπερασπιστεί τον Καντάφι. Κι αυτό ακριβώς είναι που τον κρατάει.

Για αυτό, και παρά τις προβλέψεις των ειδικών, ακόμη και η αποσκίρτηση του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Λιβύης, δεν μπόρεσε να κλονίσει το καθεστώς Καντάφι.

Αν κάτι ανάλογο είχε συμβεί στην Αίγυπτο, το καθεστώς θα κατέρρεε αμέσως. Σε αντίθεση με τον Καντάφι, ο Mubarak ήθελε να παρουσιάζει ένα δημοκρατικό προσωπείο προς τα έξω.

Ο Καντάφι γνωρίζει πολύ καλά πως κανένας δεν θα τον κρίνει, ούτε θα τον επαινέσει για τα δημοκρατικά του επιτεύγματα. Η διαφυγή του υπουργού Moussa Koussa θα έπρεπε να αποτελεί ντροπή για τη Λιβύη. Αντί για αυτό όμως, στη συνέντευξή του στο BBC, ο Saif al-Islam χρησιμοποίησε τη τακτική της άρνησης. «Ο Moussa Koussa ήταν απλά ένας γερασμένος άρρωστος άνδρας που χρειάζονταν ιατρική περίθαλψη στην Αγγλία, και άρχισε να λέει φανταστικές ιστορίες για να πετύχει πολιτικό άσυλο».

Κάπως έτσι, παρουσίασε και τον εμφύλιο πόλεμο, ως μια σύγκρουση του λιβυκού έθνους εναντίον μιας φούχτας ενόπλων παραστρατιωτικών, που έχουν επηρεαστεί και παρασυρθεί από τους Ισλαμιστές εξτρεμιστές.

Ο Saif al-Islam, χρησιμοποιώντας πολιτικό ένστικτο, επιμένει πως κάποιες αλλαγές, μεταρρυθμίσεις και εκλογές, ήταν ήδη σχεδιασμένες πολύ πριν από την εξέγερση.

Άφησε μάλιστα να εννοηθεί, πως ο πατέρας του θα πρέπει να παραμείνει ως ένα είδος συνταγματικού μονάρχη, εγγυητή του συστήματος, χωρίς να χρειάζεται να ελέγχει τη καθημερινή λειτουργία της κυβέρνησης.

Για τους επαναστάτες, η πρόταση αυτή είναι για γέλια. Αυτό που θέλουν είναι η άμεση αποχώρηση του Καντάφι. Όλα τα άλλα, περί πολιτικών μεταρρυθμίσεων κλπ. δεν τους κάνουν. Για αυτό και υπάρχει αδιέξοδο.

Οι Καντάφι δεν αποχωρούν, και οι επαναστάτες δεν μπορούν να επικρατήσουν, ακόμη και με τη πλήρη στρατιωτική στήριξη του ΝΑΤΟ.

Μέχρι ο ένας να νικήσει τον άλλο, όλα δείχνουν πως η Λιβύη θα παραμείνει διαιρεμένη και διχοτομημένη σε ανατολή και δύση.

Και το αξιοσημείωτο είναι πως κάποιες από τις πιο πλούσιες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, βρίσκονται ακριβώς στη γραμμή του μετώπου.

S.A.




"Δεν υπάρχει αδιέξοδο στη δημοκρατία", επαναλαμβάνουν συχνά οι πολιτικοί μας. Σκοπός τους, να μας κάνουν να πιστέψουμε πως μπορεί όλα τα προβλήματα, να λυθούν με προσφυγή στις κάλπες.

Ίσως η παραπάνω φράση να είναι αληθινή. Σε μια κοινωνία όπου το πολίτευμα, είναι δημοκρατία, μπορεί και να ισχύει. Αλλά με κάποιες προϋποθέσεις. Ενδεικτικά και μόνο, αναφέρουμε: ο λαός να αποφασίζει άμεσα για τα πιο σημαντικά ζητήματα. Όλοι οι εκπρόσωποι να είναι άμεσα ανακλητοί. Να υπάρχουν συνέπειες για οποιονδήποτε, που με μια του απόφαση, προξένησε ζημιά στο κοινωνικό σύνολο. Όλοι να έχουν την δυνατότητα να γίνουν μέτοχοι εκπαίδευσης που να αναπτύσσει στο έπακρο τις δυνατότητές τους. Να μην υπάρχουν μεγάλες οικονομικές διαφορές και όλοι να έχουν ένα ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα.

Υπάρχουν και άλλες βέβαια προϋποθέσεις για να ισχύει η αρχική φράση, αλλά ας περιοριστούμε στις παραπάνω. Ποια από όλες ισχύει στην Ελλάδα του σήμερα; με μεγάλη μας λύπη, διαπιστώνουμε: καμία. Είναι πασιφανές αυτό και δεν νομίζουμε πως χρειάζεται αιτιολόγηση.

Στο σημερινό σύστημα, όταν οι ιθύνοντες μιλούν για εκλογές, εννοούν, πως θα θέσουν σε άμεση ψηφοφορία την επιλογή ατόμων, ήδη προκατασκευασμένων από τα ΜΜΕ, που όλα στην πράξη, θα ακολουθήσουν την ίδια πολιτική. Εκείνο που επιλέγει ο λαός, δεν είναι η πολιτική, είναι οι πολιτικοί. Δεν είναι η λύση των προβλημάτων (αυτή έχει προεπιλεγεί), είναι το πώς θα πείσουμε για το ότι αυτή η λύση, είναι η καλύτερη. Δεν είναι η ανεξάρτητη πορεία της χώρας, (δεν υπάρχει ούτε ως ιδεατός στόχος), είναι η υποταγή στα αφεντικά της «μεγάλης Ευρωπαϊκής οικογένειας» ακόμα και αν σε φτύνουν.

Τι σημασία έχει να ψηφίζει ο λαός, και ο,τι και αν ψηφίζει, από την κάλπη να βγαίνει η ίδια τεράστια επιδότηση στις τράπεζες; Ή, η ίδια υποστήριξη προς τους έχοντες και κατέχοντες και το ίδιο ξεζούμισμα των αδυνάτων; Ή, η πολιτική του ‘μπάτε σκύλοι αλέστε’;

Τι μας καλούν να ψηφίσουμε στις εκλογές; Αν θα πρέπει τον τίτλο του πρωθυπουργού να τον έχει ο Γιωργάκης, ή ο Αντωνάκης; Αν τα δεκανίκια της εξουσίας, θα είναι ο κ. Καρατζαφέρης ή η Δημοκρατική αριστερά ή η Ντορούλα; Έχει κανένα νόημα; Αφού η πολιτική είναι ίδια και μόνο οι δικαιολογίες και τα πρόσωπα στο γυαλί αλλάζουν, δεν είναι καλύτερα (και σίγουρα πιο οικονομικό) να το ρίξουμε στην κλήρωση; Θυμάστε το παιδικό παιχνίδι Αμπεμπλα μπλομ; Έτσι προτείνουμε να επιλέγονται πια οι πρωθυπουργοί μας (και υπάλληλοι των μεγάλων πολυεθνικών). Ή μπορούν ακόμα καλύτερα να τους επιλέγουν οι πολυεθνικές. Είναι πιο τίμιο, σίγουρα πιο οικονομικό και μακροπρόθεσμα μας βοηθάει. Πως; Μας βοηθάει να διαλυθούν οι ψευδαισθήσεις μας πως ο λαός αποφασίζει τι πολιτική χαράσσεται.

Είναι σημαντικό να έχουμε λιγότερες ψευδαισθήσεις. Ακόμα και στο διαδίκτυο, κυκλοφορούν την εποχή των εκλογών μηνύματα του τύπου, «παιδιά άμα ξέρετε πως κάποιος είναι καλός, πείτε μας να ψηφίσουμε» ή « υποστηρίξτε τον κ. … είναι άνθρωπος των blogs. Τις ημέρες των εκλογών, τείνουμε να ξεχνάμε τη σημασία τους (που φυσικά δεν είναι πως θα σωθεί η χώρα, η χώρα αυτή μόνο να καταστραφεί περισσότερο από τους πολιτικούς μπορεί) και να θέλουμε να διατηρήσουμε την ελπίδα πως αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά. Αυτή τη φορά, δεν θα μας γελάσουν. Θα υλοποιήσουν όσα υπόσχονται και θα φερθούν ως Έλληνες. Αλλά, ελπίζουμε οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε καταλάβει πως ο μόνος ρόλος των εκλογών, είναι να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του λαού πως τάχα αυτός είναι κυρίαρχος. Είναι να αποφασίζουν για το περιτύλιγμα. Είναι για να ζούμε το παραμύθι της «συμμετοχής»

Οι εκλογές στο υπάρχον πολιτικό σύστημα, μη επιλύοντας προβλήματα, βγάζοντας συνέχεια πρόσωπα από τις ίδιες οικογένειες, που ακολουθούν την ίδια πολιτική, οδηγούν σε αδιέξοδο τον Ελληνικό λαό. Τις επιζητούν οι επαγγελματίες πολιτικοί, που θέλουν να βελτιώσουν την θέση τους στον πολιτικό χάρτη της χώρας, τις αποφεύγουν όσοι βλέπουν από τις δημοσκοπήσεις ότι θα χάσουν. Σε καμία όμως περίπτωση, δεν αποτελούν λύση για τα προβλήματα του λαού.

Ποιο είναι το άριστο που μπορούμε να περιμένουμε από τις εκλογές σήμερα; Κατά την άποψή μας, θα πρέπει να αποκλειστεί δια νόμου η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, όλων των συμμετεχόντων σε δημόσιο αξίωμα, από την μεταπολίτευση και μετά. Να αποκλειστεί όλος ο ‘παλιός πολιτικός κόσμος’. Ίσως τότε τολμήσουν άνθρωποι που είναι στο περιθώριο της κοινωνίας σήμερα, να θέσουν υποψηφιότητα. Αν λοιπόν οι εκλογές, αναδείξουν το πολύ τα μισά μέλη, ενός ανακλητού ανά πάσα στιγμή κοινοβουλίου, (τα άλλα μισά, να αναδειχτούν με κλήρωση), και αυτό το σώμα, έχει ως μόνο σκοπό να θέσει τις βάσεις για άμεση δημοκρατία, τότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές οι εκλογές, είναι σημαντικές.

Όσο εξακολουθούν σε εκλογικές διαδικασίες και παίρνουν μέρος, ως εκλόγιμα, άτομα που έχουν αναλάβει έστω και μια φορά δημόσια εξουσία, είναι βέβαιος ο δρόμος για την καταστροφή μας.

Δηιδάμεια

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"






Τη 1η Απριλίου 2011 στη Ρωσική εφημερίδα PRAVDA (ΕΔΩ) δημοσιεύτηκε μια ανάλυση του Sergey Balmasov πραγματικά ενδιαφέρουσα.

Ακολουθεί πιο κάτω:

Το ΝΑΤΟ αυξάνει σταδιακά και σημαντικά τη στρατιωτική του παρουσία στη Μαύρη Θάλασσα. Σύμφωνα μάλιστα με τον επικεφαλή της Ευρωπαϊκής Δίοικησης Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, Ναύαρχο James Stavridis, οι ΗΠΑ σκοπεύουν να επεκτείνουν και άλλο τις δραστηριότητές τους στην ευρύτερη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας. 

Όπως χαρακτηριστικά τονίζει (ο James Stavridis) μέσα στο 2011 οι ΗΠΑ συζητούν παράλληλα με 14 χώρες του Εύξεινου Πόντου όσον αφορά τη προετοιμασία και ανάπτυξη στρατευμάτων τους στο πόλεμο του Αφγανιστάν.

Ο ίδιος ωστόσο δεν έχει διευκρινίσει ποιες είναι αυτές οι 14 χώρες. Αν υποθέσουμε πως έχει συμπεριλάβει μέσα στις 14 χώρες μέχρι και τη Μολδαβία, σε κάθε περίπτωση πάλι δεν βγαίνουν οι χώρες 14. Οι χώρες που αυτή τη στιγμή έχουν πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα είναι οι: Ρωσία, Ουκρανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Τουρκία και Γεωργία.

Είναι προφανές πως το ΝΑΤΟ δεν περιλαμβάνει στα σχέδιά του τη Ρωσία. Ίσως ο James Stavridis να υπολογίζει σε μια οικονομικής φύσεως συνεργασία που να περιλαμβάνει την Αρμενία, την Ελλάδα, τη Σερβία και την Αλβανία. Σε αυτή τη περίπτωση έχουμε συνολικά μόνο 11 συμμαχικές χώρες των ΗΠΑ στη περιοχή. Πέρα αυτού, η Αρμενία και η Σερβία έχουν αρνηθεί να στείλουν στρατεύματα στο Αφγανιστάν.

Ίσως ο James Stavridis να υπολογίζει και τη Πολωνία ανάμεσα στις χώρες της Μαύρης Θάλασσας. Κάτι τέτοιο δεν θα ενοχλούσε τη Πολωνική ελίτ που ανέκαθεν οραματιζόταν τέτοιου είδους προοπτικές (να βγει στη Μαύρη Θάλασσα). Γενικά η στάση των ΗΠΑ δεν είναι ξεκάθαρη. Όπως δεν είναι ξεκάθαρος και ο ρόλος της Γεωργίας στο Αφγανιστάν. Την ίδια ώρα το Βρετανικό Πολεμικό Ναυτικό διεξάγει από κοινού με την Ουκρανία ναυτικές ασκήσεις κοντά στη κεντρική βάση του Ρωσικού Ναυτικού στη Μαύρη Θάλασσα.

Ποιος πραγματικά είναι ο ρόλος του ΝΑΤΟ στη περιοχή; Τι επιδιώκει; Μήπως βαφτίζει εσκεμμένα την όλη επιχείρηση σαν προετοιμασία πολέμου στο Αφγανιστάν αντί πολέμου στη Μαύρη Θάλασσα; 

Την επόμενη φορά που θα υπάρξει σύγκρουση, ίδια με αυτή του 2008 (που έγινε με τη Γεωργία), το σίγουρο είναι πως δεν θα είναι όπως τότε αλλά πολύ μεγαλύτερης κλίμακας. Την επίσημανση αυτή εξάλλου έκανε και ο επικεφαλής της Ρωσικής Στρατιωτικής Ακαδημίας, Gareev, στις 26 Μαρτίου όταν αναφέρθηκε σχετικά στο όλο ζήτημα.

Σε αυτό παραπέμπει, πόσο μάλλον επιβεβαιώνει και το γεγονός πως οι ΗΠΑ συνεχίζουν και αναπτύσσουν στρατιωτικές δυνάμεις στη Πολωνία με τον αριθμό των βάσεων τους εκεί να αυξάνεται συνεχώς. Οι στρατιωτικές μετακινήσεις που οργανώνει το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ σε όλα τα σύνορα με τη Ρωσία ξεκάθαρα αποδεικνύει πως βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μια καλοστημένη πολεμική προετοιμασία ενάντια στη Ρωσία.

Αν κάποιος αντιπαραθέσει ιστορικά τις στιγμές που ζούμε, βρισκόμαστε στο 1939, ένα μόλις χρόνο πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μόνο που απομένει είναι να δούμε πότε η Μαύρη Θάλασσα θα μετατραπεί σε Λιβύη!
Το πρόβλημα δεν είναι οι Αμερικανικοί ή οι Ευρωπαϊκοί “δορυφόροι” αλλά το ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση φέρνει τα πράγματα σε ένα μονόδρομο διαχείρησης των ελαχίστων πηγών ενέργειας που έχουν απομείνει. Πέρα αυτού, υπάρχουν και άλλες αιτίες που συγκλίνουν σε μια ενδεχόμενη στρατιωτική επίθεση εναντίον της Ρωσίας. Για παράδειγμα το σενάριο της Λιβύης μοιάζει πολύ με αυτό της Γεωργίας. Η Δύση δείχνει μεγάλη ευαισθησία όσον αφορά το Βόρειο Καύκασο και δεν αποκλείεται το ΝΑΤΟ να οργανώσει σύντομα κάποια σχετική με τη Λιβύη σχεδιαζόμενη επιχείρηση ώστε να προστατεύσει τίποτα “επαναστάτες” που θα ανακαλύψει εκεί.

  • Κρίσιμο κυβερνητικό Σαββατοκύριακο με την κυβέρνηση έτοιμη να "πέσει" στην μάχη των εκλογών!!!

Επέστρεψε από τη Βαρσοβία ο Πρωθυπουργός και αναμένονται ραγδαίες εξελίξεις, αφού χωρίς χρονοτριβή επικοινώνησε με τον Γ. Παπακωνσταντίνου ώστε να ενημερωθεί για τα όσα συνέβησαν στη ΚΤΕ του ΠΑΣΟΚ. Ο Γιώργος Παπανδρέου φέρεται έντονα ενοχλημένος με τη Βάσω Παπανδρέου, ενώ δείχνει προβληματισμένος με την έλλειψη συνοχής στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένη πηγή, το Σαββατοκύριακο θα είναι καθοριστικό για το μέλλον της Κυβέρνησης, μιας και όλα τα ενδεχόμενα είναι πλέον ανοιχτά.

Το επικρατέστερο είναι ο Πρωθυπουργός να προχωρήσει σε ανασχηματισμό προκειμένου να δώσει χαρακτήρα επανεκκίνησης, κατευνάζοντας ταυτόχρονα τη δυσαρέσκεια μεταξύ των βουλευτών. Το πρόβλημα είναι ο Γ. Παπακωνσταντίνου ο οποίος αυτή τη στιγμή πρέπει να παίξει το ρόλο της Ιφιγένειας, κάτι που δεν επιθυμεί το Μαξίμου αφού κάτι τέτοιο ουσιαστικά θα αποτελούσε ομολογία αποτυχίας του ίδιου του Πρωθυπουργού. Όπως έλεγε κορυφαίος υπουργός, ο ανασχηματισμός «αρχίζει και τελειώνει στον Παπακωνσταντίνου». Όπερ μεθερμηνευόμενο δεν αλλάζει το κλίμα αν δεν αλλάξει ο υπουργός.

Το άλλο σενάριο είναι η προσφυγή στις κάλπες, ακόμα και μέσα στο καλοκαίρι, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα ήθελε να το χρεωθεί ο Πρωθυπουργός απευθείας. Θα ισοδυναμούσε- πάντα κατά τα λεγόμενα του συνομιλητή μας- με «ηρωική έξοδο» και αυτό δεν συνάδει με τη μέχρι τώρα πορεία του Γ. Παπανδρέου. Γι αυτό και θα επιχειρήσει τις επόμενες ώρες να συζητήσει με τους συνεργάτες του το ενδεχόμενο να θέσει «προ των ευθυνών τους» όσους δημιουργούν προσκόμματα στη λειτουργία της Κυβέρνησης. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν πρέπει να αποκλειστεί η περίπτωση της ψήφου εμπιστοσύνης.

Σε κάθε περίπτωση ο Γ. Παπανδρέου δεν διαθέτει πολιτικό χρόνο για να διαχειρισθεί, βρίσκεται για πρώτη φορά να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, ενώ γνωρίζει ότι ακόμα και στην περίπτωση που ξεπεράσει το πρόβλημα, θα το βρει μπροστά του με τα πρωτοβρόχια του Φθινοπώρου. Εν ολίγοις, όποια κι αν είναι η απόφασή του, ξέρει ότι στην επόμενη στροφή θα βρει μπροστά του το αδιέξοδο. Συνεπώς και γνωρίζοντας ότι οι εκλογές είναι αναπόφευκτες, θα φροντίσει να επιλέξει το χρόνο ώστε το αποτέλεσμα να έχει τις λιγότερες δυνατές συνέπειες για τον ίδιο, το ΠΑΣΟΚ και την Ελλάδα. Η σειρά κάθε άλλο παρά είναι τυχαία…

Πηγή


Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"


Μετά το σταδιακά εντεινόμενο “άδειασμα” που άρχισε να υφίσταται από κάποια εκδοτικά συγκροτήματα, τα οποία πλέον αυτονομούνται και φαίνεται να παίρνουν “γραμμή” απευθείας από τον ξένο παράγοντα που χαράσσει τη διακυβέρνηση της χώρας, ο Γ. Παπανδρέου καταφεύγει σε μια παλιά, γνώριμή του τακτική. Βοηθούσης και της απεργίας των δημοσιογράφων, άρχισε ήδη από αφοσιωμένα στον πρωθυπουργό μπλογκς, να “φιλοτεχνείται” η εικόνα ενός πολιτικού αποφασισμένου να κινηθεί “μόνος εναντίον όλων”, προκειμένου “να σώσει τη χώρα”.

Σύμφωνα με την τακτική αυτή, εμφανίζονται διάφορα συμφέροντα εκδοτικών και λοιπών συγκροτημάτων να “παίζουν τα ρέστα τους” επειδή οι υποτιθέμενες “επιτυχίες” της κυβέρνησης τα “εξοβελίζουν από τον επιχειρηματικοπολιτικό στίβο”. Έτσι, τα συμφέροντα αυτά φέρονται ότι “ξεθάβουν πολιτικά πτώματα” και απεργάζονται σενάρια “υπερκομματικών κυβερνήσεων”, ενεργοποιώντας και “πεμπτοφαλαγγίτες μέσα στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ” (εννοώντας προφανώς τους βουλευτές που απέρριψαν ομόφωνα χθες τις προτάσεις Παπακωνσταντίνου για το τζογονόμο). Και η “φιλοτέχνηση” της εικόνας του Γ. Παπανδρέου ως ασυμβίβαστου αγωνιστή τελειώνει με την προεξόφληση ότι ο πρωθυπουργός, κλείνοντας τα αφτιά του στα κελεύσματα των συμφερόντων, “θα συνεχίσει το έργο διάσωσης της χώρας, που θα ολοκληρωθεί στο τέλος Μαΐου”, θα βάλει τα πολιτικά πράγματα σε τροχιά “κάθαρσης” και “θα θέσει την οικονομία και την κοινωνία σε επανεκκίνηση και αναγέννηση”.

Γνωστό το κόλπο, καθώς είχε αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικό στην περίοδο 2007-2008 (από τη σύγκρουση του Γ. Παπανδρέου με τον Ε. Βενιζέλο για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, ως και τη διαγραφή του Κ. Σημίτη). Δεν είναι μάλιστα διόλου απίθανο, ως συστατικό αυτής της τακτικής να χρησιμοποιείται τώρα και ο εν εξελίξει αλληλοσπαραγμός των εκδοτών, καθώς έτερη μεγάλη κυριακάτικη εφημερίδα εμφανίζει επίσης τον πρωθυπουργό -αλλά σε μικρότερο βαθμό- να παίρνει μόνος του πια τις αποφάσεις, συμπλέοντας εν μέρει με τις πληροφορίες που διακινούνται στο διαδίκτυο από τους μαχητικούς υποστηρικτές του.

Όπως είχαμε δει και πριν από περίπου ένα χρόνο, η διακυβέρνηση της χώρας θυμίζει διαρκώς τους τελευταίους μήνες “ζωής” της Ανατολικής Γερμανίας, με τις εξελίξεις να υπερβαίνουν κάθε πρωτοβουλία της κυβέρνησης και τις φήμες για επώδυνη αναδιάρθρωση του χρέους να διαψεύδονται εις μάτην και να γενικεύονται πλέον σε όλα σχεδόν τα έγκυρα διεθνή οικονομικά έντυπα. Και μέσα σε αυτό το ζοφερό κλίμα, ο πρωθυπουργός που άνοιξε την Κερκόπορτα στην τρόικα παρουσιάζεται πλέον ως… σταθερή αξία για εθνική επανεκκίνηση!

Κάτι τέτοια, όμως, δεν έλεγε τότε και η παραπαίουσα ηγεσία της Ανατολικής Γερμανίας, μιλώντας για ενδυνάμωση του Σοσιαλισμού και για αδιαπραγμάτευτη εμμονή στον κυρίαρχο χαρακτήρα της χώρας;

Αυριανιστής

Χρειαζόμαστε ένα «Κ.Ε.Σ.κ.Δ» και ένα «δόγμα»
Πιάσαμε πάτο. Η οικονομία και η ψυχολογία του λαού βρίσκονται στο ναδίρ. Στα εθνικά θέματα όλα πάνε κατά διαόλου.

Η ανατροπή της κομματοκρατίας και μάλιστα στη χειρότερη έκδοσή της την οικογενειοκρατία είναι αναγκαιότητα και προτεραιότητα για την Ελληνική κοινωνία. Το μέλλον φαντάζει αβέβαιο και για κάποιους καταστροφικό.

Η υγιής δημοκρατική δράση των κοινωνικών δυνάμεων είναι επιτακτική και πρέπει να γίνει άμεσα παρακάμπτοντας τα φθαρμένα κόμματα και την δουλικότητά τους.

Υπάρχουν στη κοινωνία υγιείς δυνάμεις αλλά η πολυδιάσπασή τους σε μικροκινήματα όπου καθένας θέλει να είναι αρχηγός εμποδίζει την ένωσή τους κάτω από ένα φορέα-κόμμα με δυνατότητες για την απελευθέρωσή μας απ’ την ιδιότυπη οικονομική κατοχή.

Η σύμπραξη αυτών των υγιών δυνάμεων θα ενεργοποιήσει την ανασύσταση του Ελληνικού έθνους-κράτους κάνοντας ένα υπερβατικό άλμα προς το μέλλον.

Οι κοινωνικές αντιθέσεις και οι οικονομικές συγκρούσεις των κοινωνικών ομάδων πρέπει προς το παρόν να τεθούν σε δεύτερη μοίρα αφού προέχει η σωτηρία της πατρίδας.

Αυτό πρέπει όλοι να το συνειδητοποιήσουμε αναλαμβάνοντας καθένας και όλοι μαζί τις ευθύνες μας για την Ελλάδα του μέλλοντος, την Ελλάδα που θα παραδώσουμε στα παιδιά μας. Φαντάζει πολύ δύσκολο αλλά δεν είναι ακατόρθωτο, θέλει την ενεργοποίηση του Ελληνικού φιλότιμου και την επικράτηση της αγάπης για την πατρίδα.

Ένα κόμμα (κόμμα εθνικής σωτηρίας και δικαιοσύνης) και ένα «δόγμα» είναι απαραίτητα για να επιτευχθεί ο στόχος.

Όταν γράφω για κόμμα εθνικής σωτηρίας και δικαιοσύνης, προς θεού, δεν ιδρύω κάποιο κόμμα ούτε προτείνω την ίδρυσή κόμματος με αυτό το όνομα, απλώς περιγράφω τον βασικό στόχο που θα πρέπει να έχει μία δυναμική δημοκρατική κίνηση δλδ την σωτηρία της χώρας και την παραδειγματική καταδίκη όσων την έφεραν στο χείλος του γκρεμού.

Όταν γράφω για την ανάγκη ύπαρξης ενός «δόγματος» που θα διέπει την οικονομία, την πολιτική και τις διεθνείς μας σχέσεις εννοώ την συμπύκνωση του ποιοι είμαστε, τι θέλουμε, τι οραματιζόμαστε και ποιος ο σκοπός ύπαρξής μας σαν Ελλάδα και σαν Έλληνες σε βασικές και απαραβίαστες αρχές που θα ακολουθούνται πιστά και απαρέγκλιτα απ’ όλους τους σημερινούς και τους μελλοντικούς κυβερνήτες.

Η αναγκαία αντιπαράθεση ιδεών και θέσεων θα δώσει τελικά με δημοκρατικό τρόπο ένα τέτοιο «δόγμα» δίνοντας στους Έλληνες μια προοπτική για το μέλλον και αφού γίνει κτήμα και πιστεύω των Ελλήνων θα πειθαναγκάσει τους κυβερνήτες να μην διαφοροποιούνται απ’ τις βασικές αρχές δλδ το «δόγμα».

Η ισχυροποίηση της εθνικής ταυτότητας είναι και παραμένει πρώτη αναγκαιότητα και αποτελεί εγγύηση για την ύπαρξή μας στο μέλλον.

Οι ταμπέλες εθνικιστής, φασίστας κτλ που αποδίδονται χωρίς κρίση σε όποιους αγαπούν την πατρίδα και επιδιώκουν την ύπαρξη και πρόοδο της Ελλάδας πρέπει να μας αφήσουν αδιάφορους.

Η ταμπελοποίηση χωρίς τα ανάλογα επιχειρήματα είναι φασιστική πράξη.

Η πολυδιαφημισμένη πολυπολιτισμικότητα απέτυχε γιατί άλλο πράγμα να έχεις καλές σχέσεις με τους γείτονές σου και άλλο πράγμα να μπουν με το έτσι θέλω στο σπίτι σου παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου. «Καλός είσαι γείτονα αλλά εσύ στο σπίτι σου και εγώ στο δικό μου».

Οι Σκοπιανοί για να επιβιώσουν σαν κράτος προπαγανδίζουν ότι είναι Μακεδόνες δηλαδή αυτοπροσδιορίζονται εθνικά έστω και με παραχάραξη της ιστορίας γιατί γνωρίζουν ότι χωρίς εθνική συνείδηση θα πάψουν να υπάρχουν και θα αποροφηθούν απ’ τα γειτονικά κράτη, εμείς έχουμε Ελληνική εθνική συνείδηση και κάποιοι επιδιώκουν να την απεμπολήσουμε, είναι καλά οι άνθρωποι;

Οι Τούρκοι προσπαθούν να πειθαναγκάσουν τους Κούρδους να αποδεχτούν ότι είναι και αυτοί Τούρκοι, γιατί; Γιατί ξέρουν πως αν οι Κούρδοι δεν αποδεχτούν την Τουρκική εθνική συνείδηση υπάρχει μεγάλος κίνδυνος διάλυσης της Τουρκίας σαν κράτος.
Συνοψίζοντας πιστεύω ότι όλοι οι λαοί έχουν ένα «δόγμα» με βάση το οποίο κινούνται.

Άλλες φορές το «δόγμα» χρησιμοποιήθηκε με καταστροφικές συνέπειες (πχ το περί της Άρειας φυλής), σήμερα το «δόγμα» Νταβούτογλου χρησιμοποιείται για τον Τουρκικό επεκτατισμό. Άλλες φορές χρησιμοποιείται για την δυνατότητα ύπαρξης ενός λαού μέσα σε συγκροτημένο έθνος-κράτος.

Εμείς χρειαζόμαστε ένα «δόγμα» που να μας εξασφαλίσει την ύπαρξή μας σε ελεύθερη Ελλάδα της προόδου, με ελεύθερους και δημιουργικούς Έλληνες.
  • Τον φόβο της παρέλασης ακουλουθεί ο φόβος του... οβελία στη σούβλα!

Αισθήματα ανασφάλειας αλλά και φοβίας ότι θα πέσουν θύματα αποδοκιμασιών στις γιορτές του Πάσχα μετά τα γιουχαϊσματα της 25ης Μαρτίου έχει καταλάβει αρκετούς πολιτικούς τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ.

Σύμφωνα με την Καθημερινή της Κυριακής, οι βουλευτές δείχνουν απρόθυμοι να συγχρωτιστούν με ψηφοφόρους και είναι ενδεικτική η δήλωση πολιτικού στο περιστύλιο της Βουλής: ....

«Φέτος οι πολίτες δεν θέλουν να σουβλίσουν μόνο... αρνί».

Κοινή εκτίμηση των περισσοτέρων, είναι ότι αυτή τη στιγμή οι "καυτές" ζώνες των "στόχων" μιας πιθανολογούμενης εκδήλωσης επιθετικών διαθέσεων εκ μέρους ατόμων ή ομάδων πολιτών κατανέμονται ως εξής:

Στην πρώτη και πλέον χαρακτηριζόμενη ως "ομάδα υψηλού κινδύνου" είναι μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, καθώς και γαλάζια στελέχη που διετέλεσαν υπουργοί στις κυβερνήσεις Καραμανλή.

Στη δεύτερη ομάδα περιλαμβάνονται βουλευτές οι οποίοι μέχρι πρότινος εθεωρείτο ότι είχαν προνομιακή μεταχείριση από τα Μέσα Ενημέρωσης, καθώς εμφανίζονταν συχνά στα τηλεοπτικά στούντιο.


  • Το υπουργείο Εξωτερικών υπενθυμίζει ότι το έγκλημα εναντίον του Αριστοτέλη Γκούμα «καταδικάστηκε από το σύνολο του πολιτικού κόσμου στην Αλβανία»

«Δυστύχημα» χαρακτηρίζει η έρευνα των εμπειρογνωμόνων τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμμάρα, πέρυσι το καλοκαίρι, σύμφωνα με δημοσιεύματα του αλβανικού Τύπου. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου των Εξωτερικών Γρηγόρης Δελαβέκουρας εξέφρασε «την έντονη ανησυχία και τον προβληματισμό» της Ελλάδας.

Ο εκπρόσωπος πρόσθεσε ότι «αναμένουμε από την Αλβανία, ως κράτος-μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και υποψήφια προς ένταξη χώρα στην ΕΕ να εγγυηθεί την ορθή και ταχεία απονομή Δικαιοσύνης» και σημείωσε ότι «διατηρούμε ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα ως προς τις ενέργειές μας στο μέλλον».

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η έρευνα εμπειρογνωμόνων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «ο Αριστοτέλης Γκούμας πέθανε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα που προκάλεσε ο ίδιος».
«Στις 12 Αυγούστου 2010, ομάδα εθνικιστών καταδίωξε και δολοφόνησε τον ομογενή Αριστοτέλη Γκούμα, επειδή μιλούσε ελληνικά» απαντά ο εκπρόσωπος του υπουργείου των Εξωτερικών, τονίζοντας ότι αυτό το παραδέχθηκε τότε και η πολιτική ηγεσία των Τιράνων.

Ο κ. Δελαβέκουρας υπενθύμισε ότι «το έγκλημά τους καταδικάστηκε από το σύνολο του πολιτικού κόσμου στην Αλβανία». Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Σαλί Μπερίσα δήλωσε τότε ότι «είναι μια απαίσια πράξη να δολοφονείται κάποιος που επιστρέφει σπίτι του. Είναι μια πράξη βάρβαρη». Ο τότε αντιπρόεδρος της αλβανικής κυβέρνησης Ιλίρ Μέτα δήλωσε:
«Πιστεύω ότι η εισαγγελία και οι αρμόδιες αρχές θα διαλευκάνουν το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα και παράλληλα θα καταλογίσουν στους δράστες τη μέγιστη ευθύνη που προβλέπει ο νόμος».
«Η Ελλάδα δεν έχει καμία διάθεση ανάμιξης στις διαδικασίες της αλβανικής δικαιοσύνης, αλλά διατηρεί όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά ως προς τις ενέργειές της στο μέλλον» κατέληξε ο κ. Δελαβέκουρας.
  • Αφού μας δίνουν τον λογαριασμό για να τον πληρώσουμε, εμείς δεν πρέπει να ψάξουμε τι μας ζητάνε να πληρώσουμε και εάν είναι νόμιμη η απαίτησή τους;

Προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό στηρίζουν την πρωτοβουλία για τον λογιστικό έλεγχο του Ελληνικού χρέους. Παρουσιάστηκε στις Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011, σε συνέντευξη Τύπου στην ΕΣΗΕΑ η Πρωτοβουλία για τη συγκρότηση Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου (ΕΛΕ) του δημόσιου χρέους της χώρας, βασική εργασία της οποίας θα είναι το δημόσιο χρέος και η εξακρίβωση των αιτιών του, οι όροι με τους οποίους έχει συναφθεί, καθώς και η χρήση των δανείων.


Παράλληλα, η ΕΛΕ έρχεται να καλύψει το δημοκρατικό έλλειμμα που υπάρχει, καθώς οι λαοί που καλούνται να φέρουν σε πέρας το κόστος των προγραμμάτων της Ε.Ε., έχουν πλήρη έλλειψη ενημέρωσης, ενώ φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως πρότυπο και για άλλες χώρες της ευρωζώνης.

Την Έκκληση υπογράφουν περισσότερες από 200 προσωπικότητες από την Ελλάδα και το εξωτερικό που υπογραμμίζουν την ανάγκη να ανοιχθούν τα βιβλία του δημόσιου χρέους.

Ειδικότερα, για το χαρακτήρα και τους στόχους της Πρωτοβουλίας τοποθετήθηκαν στη Συνέντευξη οι: Σοφία Σακοράφα (ανεξάρτητη βουλευτής), Κώστας Λαπαβίτσας (καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας), Παναγιώτης Λαφαζάνης (Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος ΣΥΡΙΖΑ),Σπύρος Παπασπύρος (πρόεδρος ΑΔΕΔΥ), Γιώργος Κατρούγκαλος(καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου), Νάντια Βαλαβάνη (συγγραφέας),Διονύσης Τσακνής (μουσικοσυνθέτης) και Μανώλης Γλέζος. Συντόνισε ο Λεωνίδας Βατικιώτης.

Στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα της ΕΣΗΕΑ οι “πρωτεργάτες” για τη συγκρότηση της Επιτροπής, στάθηκαν στη σημασία που έχει για τη χώρα και το μέλλον της η σύστασή της.

Επίσης τόνισαν ότι θα είναι ανεξάρτητη από τη Βουλή, τα κόμματα και τους κρατικούς μηχανισμούς, ενώ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της θα είναι ο δημοκρατικός και λαϊκός της χαρακτήρας.

Παράλληλα ζήτησαν να της παραχωρηθεί το δικαίωμα να έχει πλήρη πρόσβαση στις συμβάσεις του δημοσίου χρέους τις 4 τελευταίες δεκαετίες, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων ομολόγων, αλλά και διμερούς, πολυμερούς ή άλλης μορφής χρέους και κρατικών υποχρεώσεων. Στην πορεία των εργασιών και ανάλογα με τα αποτελέσματα η ΕΛΕ θα διαμορφώσει τις προτάσεις εκείνες ώστε να συνδράμει την Ελλάδα να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αντιμετωπίσει το βάρος του χρέους.

Σχετικά με το ζήτημα της στάσης πληρωμών, τα μέλη της Πρωτοβουλίας υπογράμμισαν ότι ο στόχος τους είναι η μελέτη σύνθεσης του χρέους και αυτό πέρα από τις ειδικότερες απόψεις που υπάρχουν σήμερα για την αντιμετώπισή του. Όσο προχωράει -και θα προχωρήσει γοργά η Επιτροπή- τόσο θα αποσαφηνίζονται αλλά και θα συζητούνται αποτελεσματικότερα τέτοια θέματα όπως η ανάγκη στάσης πληρωμών.

Κεντρικός στόχος της ΕΛΕ είναι να εξακριβωθούν τα αίτια του δημόσιου χρέους, οι όροι με τους οποίους έχουν συναφθεί τα δάνεια και η χρήση τους . Βάσει των συμπερασμάτων που θα εξαχθούν, η ΕΛΕ θα κληθεί να διαμορφώσει προτάσεις για την αντιμετώπιση του χρέους, και του τμήματος εκείνου που θα αποδειχθεί παράνομο, μη νομιμοποιημένο ή απεχθές, και να διαπιστώσει ποιοι έχουν ευθύνες για τη σύναψη προβληματικών συμβάσεων χρέους.

Είναι γνωστό ότι η λειτουργία τέτοιων Επιτροπών σε άλλες χώρες κατέληξε στον εντοπισμό του λεγόμενου «απεχθούς» τμήματος του χρέους – στις πιο πρόσφατες περιπτώσεις, αυτό κυμάνθηκε από το μισό έως και τα τρία τέταρτα του συνολικού του ύψους -, στην άρνηση πληρωμής του και σε αντίστοιχο δραστικό «κούρεμα» μετά από διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Μέσω των ΕΛΕ ουσιαστικά δρομολογήθηκαν διαδικασίες για μια ριζική και ριζοσπαστική «αναδιάρθρωση» του χρέους με πρωτοβουλία όχι των δανειστών (ελεγχόμενη πτώχευση) αλλά των ίδιων των κυβερνήσεων των χωρών, επιτρέποντας σε χώρες που βρίσκονταν πεσμένες στα γόνατα να σηκωθούν όρθιες και στους εργαζόμενους τους να μπορούν ξανά να ελπίζουν και να αγωνίζονται για το μέλλον: Καθώς την πρωτοβουλία είχαν οι δανειοδοτημένοι, το «κούρεμα» δεν συνοδεύτηκε από μακρόχρονα προγράμματα λιτότητας.

O Ισημερινός (Εκουαδόρ) αρνήθηκε το 2008 την πληρωμή του «απεχθούς χρέους» (odious dept). Εθεσε το θέμα στον ΟΗΕ και αποφάσισε το «κούρεμα» του μεγαλύτερου μέρους ενώ το υπόλοιπο δέχτηκε να αποπληρωθεί με 10% των συναλλαγματικών εισπράξεων από εξαγωγές. Επίσης το 1953 η Γερμανία, με τη συμφωνία του Λονδίνου δέχτηκε να πληρώσει μόνο το 37,5% του χρέους της και η εξόφληση να γίνει επί ενός ποσοστού των εισπράξεων από εξαγωγές. Επίσης το 1936 η Ελλάδα αρνήθηκε επί Μεταξά (!!) την εξυπηρέτηση δανείου της βελγικής τράπεζας «Societe Commercial de Belgique» επικαλούμενη «τα συμφέροντα του ελληνικού λαού για τη διοίκηση, την οικονομική ζωή, την κατάσταση της υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας», σκεπτικό που αποδέχτηκε το «Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου»

Υπογράψτε εδώ για τη στήριξη της Πρωτοβουλίας για τη δημιουργία Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου επί του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα της πρωτοβουλίας εδώ:www.elegr.gr




  • Όσοι και αν είναι, πολλοί θα μείνουν "εκτός πτήσης" και θα γευτούν τις ευχαριστίες των Ελλήνων...
Είναι προφανές ότι βρισκόμαστε σε κρίση. Είναι περισσότερο προφανές ότι το βάρος θα πρέπει να πέσει στον υπερτροφικό –αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα που χρόνια τώρα ταΐζει έναν κρατικοδίαιτο, υπερτιμημένο ιδιωτικό.

Να πέσει λοιπόν. Να πουλήσουμε ΔΕΚΟ. Να κλείσουμε επιχειρήσεις. Να «αξιοποιήσουμε» περιουσία. Να μειώσουμε μισθούς. Να καταργήσουμε προνόμια και «προνόμια». Να τα κάνουμε όλα αυτά –κι ας πιστεύουμε μερικοί ότι το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι»…

Όμως… όμως να συμφωνήσουμε σε κάτι. Ότι όλα αυτά γίνονται για τη βελτίωση κι όχι για τιμωρία. Δεν τιμωρούμε την ελληνική κοινωνία –το ελληνικό δημόσιο- για την μέχρι σήμερα πορεία του. Προσπαθούμε να το βελτιώσουμε. Όπως ένα υπέρβαρο παιδί, δε το ρίχνουμε στη γυμναστική να κάνει γύρους το σχολείο και να γελάνε οι συμμαθητές του, το βάζουμε με σύστημα και πρόγραμμα σε θεραπεία, «να κάψει λίπος» για να γίνει καλύτερο, πιο υγιές, πιο όμορφο –πιο ανταγωνιστικό όπως είναι της μόδας να λέμε.

Αυτό που ζούμε όμως σήμερα πιο πολύ θυμίζει τιμωρία παρά θεραπεία. Οι κυβερνώντες εδώ και ενάμιση χρόνο μας κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο, μας λένε πόσο κακοί ήμασταν και πόσα λάθη έχουμε κάνει και ακολουθώντας το κλασικό σύστημα στο καψώνι, μόλις νομίζουμε ότι φτάνει για σήμερα μας φωνάζουν: «ακόμα ένα γύρο!».

Γιατί στο σύνολό της η σημερινή Διοίκηση έχει επιλέξει για τον εαυτό της το ρόλο του «πεφωτισμένου δεσπότη». Της παραδοσιακής πατρικής φιγούρας που νουθετεί και παιδαγωγεί με τη βέργα και το ζωνάρι.

Όμως αυτό το πρόσωπο έχει ένα μειονέκτημα. Δεν έχει συναίσθημα. Αδυνατεί να αφουγκραστεί την κοινωνία και δεν είναι σε θέση να κάνει διάλογο. Θυμηθείτε τώρα πώς κατέληξαν όλες αυτές οι δεσποτείες. Αν βαριέστε την ιστορία θυμηθείτε την εφηβεία σας. Ίδιο ήταν το αποτέλεσμα: Επανάσταση.

Κι αν ακόμα δεν επαναστατήσουμε πάντως –γιατί εξακολουθώ να πιστεύω ότι η κοινωνία είναι νεκρή- ένα κακό χαμό με γιαούρτια, φάσκελα και πέτρες θα τον κάνουμε.
Πόσοι χωράνε σε ένα ελικόπτερο;

Στα οικονομικά προβλήματα στην Ελλάδα, στους άθλους της λιτότητας και στο διεθνές σχέδιο για τη διάσωσή της που αρχίζει να παραλύει αναφέρεται το οικονομικό περιοδικό Economist, που επισημαίνει για ακόμη μία φορά την δυσμενή θέση της Ελλάδας η οποία βιώνει μία κρίση χωρίς τέλος. Αναλύει βήμα προς βήμα τον οικονομικό γκρεμό που έχει οδηγηθεί η χώρα, η οποία είναι στο έλεος των αγορών, απουσία αποφασιστικής πολιτικής δράσης.

Όταν οι αρχαίοι Έλληνες επινόησαν τη λέξη "κρίση' είχαν κατά νου ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ενός οξύ στρες. Οι σύγχρονοι Έλληνες αντιμετωπίζουν την κρίση περισσότερο από ένα χρόνο χωρίς να βλέπουν ότι υπάρχει τέρμα. Το κλίμα στην Ελλάδα είναι βαθιά απαισιόδοξο. Το σχέδιο που καταρτίστηκε τον περασμένο Μάιο για να ταξινομηθούν οι δημόσιοι κίνδυνοι της χώρας, παγίδευσε την οικονομία. Στο Σύνταγμα, στην αθηναϊκή πλατεία απέναντι από το κοινοβούλιο, οι οδηγοί-ταξί μαρτυρούν ότι τα έσοδά τους έχουν μειωθεί κατά 40% ή περισσότερο. Οι ιδιοκτήτες μπαρ και εστιατορίων πασχίζουν να προσελκύσουν τουρίστες για να γεμίσουν τα καθίσματα των σχεδόν άδειων εστιατορίων. Στο Κολωνάκι, τα καταστήματα καταρρέουν. Τουρίστες θαυμάζουν τον Παρθενώνα στην Ακρόπολη, αλλά ο κύριος πόλος έλξης της πόλης με δυσκολία γεμίζει. Εννέα ξενοδοχεία στο κέντρο έκλεισαν τους τελευταίους μήνες.

Οι λόγοι που το σχέδιο σωτηρίας της Ελλάδας συναντά δυσκολίες

Ο Economist ισχυρίζεται ότι το σχέδιο διάσωσης δεν πρόκειται να επιτευχθεί εύκολα, παραθέτοντας τους εξής λόγους. Για να δανειστεί η Ελλάδα 110 εκατ ευρώ, σε διάστημα τριών ετών, η σοσιαλιστική κυβέρνηση δεσμεύθηκε να προβεί σε δραστικό πρόγραμμα λιτότητας, ενώ ο κ. Παπανδρέου υποσχέθηκε ότι θα προβεί σε συνολική επισκευή των σοβαρών διαρθρωτικών ρωγμών της οικονομίας. Ορισμένες σημαντικές μεταρρυθμίσεις σίγουρα έχουν γίνει, μέσω διαμαρτυριών και διαδηλώσεων.

Οι δυσβάσταχτες υποσχέσεις για συντάξεις, ήδη στο 11,6% του ΑΕΠ το προηγούμενο έτος, επέφεραν δραστική μείωση, καθώς αντί να διπλασιαστεί στο 24% το 2050, η επιβάρυνση θα αυξηθεί κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες. Η αγορά εργασίας έχει γίνει ελαφρώς πιο ευέλικτη μέσω των αλλαγών στις διαδικασίες διαιτησίας και με τις ρήτρες εξαίρεσης για τις μεμονωμένες επιχειρήσεις συλλογικών συμφωνιών. Η κυβέρνηση προσπάθησε επίσης να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα μονοπώλια, όπως τον τομέα των φορτηγών- μεταφορέων. Το κατά πόσον το μέτρο των μεταρρυθμίσεων πραγματικά συνέβαλε στην αντιμετώπιση της συμφοράς στην Ελλάδα, αμφισβητείται. Ο Γιάννης Στουρνάρας, γενικός διευθυντής του ΙΟΒΕ, χαρακτηρίζει την αναδιοργάνωση των μονοπωλίων επιτυχία με επιφύλαξη. Ο Στέφανος Μάνος, πιστεύει ότι πολύ λίγα έχουν επιτευχθεί. Η μεταρρύθμιση με τα φορτηγά προχωρά σταδιακά πάνω από δυόμιση χρόνια. Οι φαρμακοποιοί έχουν διατηρήσει το μονοπώλιό τους και εξακολουθούν να απολαμβάνουν περιθώρια κέρδους. Η νομοθεσία των επιχειρήσεων δεν επιτρέπει ακόμα να ανοίγονται υποκαταστήματα σε διαφορετικές πόλεις.

Αλλά η πραγματική πηγή της κατάθλιψης είναι στις βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις της λιτότητας. Πριν από ένα χρόνο η πρόβλεψη σχεδίου ότι το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί κατά 4% το 2010 και 2,5% το 2011 έπεσε έξω, καθώς μειώθηκε κατά 4,5% πέρυσι, ενώ ο ΙΟΒΕ προβλέπει ότι θα μειωθεί κατά 3,2% το 2011. Το ποσοστό ανεργίας αυξήθηκε από 9% στα μέσα του 2009 σε 14,2% κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2010, και αναμένεται να φτάσει το 15,5% το τρέχον έτος. Η δυστυχία ήταν αναπόφευκτη, δεδομένου των δραστικών περικοπών των δαπανών και των μεγάλων αυξήσεων φόρων. Το περασμένο έτος η περισυλλογή ήταν σε μια πρωτοφανή κλίμακα της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας, επιμένει ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ο υπουργός Οικονομικών, περιλαμβάνοντας περικοπές του 15-20% της αμοιβής του δημόσιου τομέα των εργαζομένων, μείωση μεγαλύτερη από 10% σε συντάξεις και επώδυνη αύξηση των συντελεστών ΦΠΑ και άλλων φόρων. Θα υπάρξει ακόμα περισσότερος πόνος με το τριετές πάγωμα του δημόσιου τομέα των αμοιβών και την μισθοδοσία της κυβέρνησης που μειώθηκε από 800.000 το 2009 σε 650.000 το 2013.

Η φοροδιαφυγή, το έλλειμμα και το χρέος

Ακόμα κι έτσι, τα φορολογικά στοιχεία έχουν έρθει στο χειρότερο σημείο από το προβλεπόμενο. Το σημείο εκκίνησης ήταν ακόμη πιο ζοφερό από τον περασμένο Μάιο. Στα τέλη του περασμένου χρόνου το έλλειμμα του προϋπολογισμού για το 2009 αναθεωρήθηκε από το 13,6% του ΑΕΠ στο 15,4% και το δημόσιο χρέος μειώθηκε από το 115% του ΑΕΠ έως το 127%, ως μια σειρά ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων, σχετικά με τα βιβλία της κυβέρνησης. Επιπλέον, η πρόοδος στη μείωση του ελλείμματος το 2010 ήταν βραδύτερη από την προβλεπόμενη. Προσωρινές προβλέψεις που τίθενται ανεβάζουν κατά 10,6% το ΑΕΠ, αντί του αρχικού στόχου του 8,1%. Το χρέος είναι πλέον κοντά στο 145% του ΑΕΠ .

Τα μέτρα για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής είχαν προφανή στόχο την αύξηση των εσόδων. Ο κ. Παπακωνσταντίνου ανέλαβε μία σειρά από πρωτοβουλίες, συμπεριλαμβανομένης της συγκέντρωσης της είσπραξης των φόρων, οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν ακριβώς αυτό. Μπορούν να φέρουν τελικά καρπούς, αλλά ο Μιχαήλ Μασουράκης, επικεφαλής οικονομολόγος στην τράπεζα Alpha Bank, επισημαίνει, δεν υπάρχουν άμεση κέρδη που θα προκύψουν, επειδή το πρόβλημα είναι τόσο βαθιά ριζωμένο. Οι δημοσιονομικές αποτυχίες έχουν κάνει τις αγορές ακόμη πιο επιφυλακτικές για το ελληνικό χρέος. Οι αποδόσεις των δεκαετών κρατικών ομολόγων αυξήθηκαν σχεδόν 13%. Οι οργανισμοί πιστοληπτικής αξιολόγησης έχουν υποβαθμίσει πρόσφατα το ελληνικό δημόσιο χρέος ακόμη περισσότερο, από junk σε junkier. Αυτό δεν επηρεάζει την κυβέρνηση για την ώρα, γιατί μπορεί να καλύψει τις ανάγκες χρηματοδότησης του τρέχοντος έτους από τα κεφάλαια διάσωσης. Ο Economist πιστεύει ότι είναι ανέφικτο και η Ελλάδα θα προβεί σε επιπλέον δανεισμό πέρα των 110 δισ ευρώ.

Οι εξαρτημένες τράπεζες από την ΕΚΤ και οι εταιρικές απώλειες στο ΧΑ

Οι τράπεζες στην Ελλάδα-σε αντίθεση με τις Ιρλανδικές, δεν ήταν η αιτία των δυσχερειών της χώρας, αλλά δηλητηριάστηκαν από τα τοξικά δημόσια οικονομικά, αν μη τι άλλο επειδή οι υποβαθμίσεις του κυρίαρχου χρέους έβλαψαν και τη δική τους βαθμολόγηση πιστοληπτικής ικανότητας, με αποτέλεσμα όλο και περισσότερο να εξαρτώνται από την υποστήριξη της ρευστότητας από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τώρα που ισοδυναμεί με σχεδόν το ένα πέμπτο του συνόλου των υποχρεώσεων τους. Οι καταθέτες είναι διστακτικοί και οι τράπεζες τους προσφέρουν τα υψηλότερα επιτόκια. Τα δάνεια υποχώρησαν κατά 0,2% κατά τους τελευταίους 12 μήνες μέχρι τον Ιανουάριο. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια αυξήθηκαν στο 10% του συνόλου.

Σε μια ένδειξη των πιέσεων στις επιχειρήσεις, περισσότερες εταιρείες που είναι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο Αθηνών κατέγραψαν απώλειες το περασμένο έτος από ό, τι κέρδος. Η οικονομία κινείται σε έναν φαύλο κύκλο. Αν παραμείνει αδύναμη, θα υπονομευθεί η ικανότητα της κυβέρνησης για την επίτευξη πρόσθετων φορολογικών περικοπών που με τη σειρά του θα προκαλέσει περαιτέρω απώλεια της εμπιστοσύνης εκ μέρους των αγορών, η οποία θα συνεχίσει να κλειδώνει τις τράπεζες από τις πηγές χρηματοδότησης.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η έξοδος είναι στον ορίζοντα και θα έρθει, κατ 'ουσίαν, με την προσκόλληση στο σχέδιο. Ακριβώς όπως η σκοτεινότερη ώρα έρχεται πριν από την αυγή, έτσι και με την ελληνική οικονομία. Ο κ. Παπακωνσταντίνου εντόπισε κάποια ενθαρρυντικά σημάδια: την ταχεία αύξηση των εξαγωγών αγαθών κατά τους τελευταίους μήνες, τη σημαντική μείωση του κόστους εργασίας και ενδείξεις για το ότι ο τουρισμός θα αυξηθεί αυτό το έτος.

Αλλά ακόμη και αν η Ελλάδα αρχίζει να γίνεται πιο ανταγωνιστική, έχει ακόμη πολύ δρόμο να διανύσει. Το ΔΝΤ εκτίμησε το Μάρτιο ότι οι δαπάνες της χώρας είναι 20-30% πιο αυξημένες. Η μείωσή τους θα πάρει χρόνο και η Ελλάδα δεν διαθέτει πολύ. Ο Δημήτρης Παπαλεξόπουλος, ο οποίος ηγείται της "Τιτάν", φοβάται ότι η οικονομία θα συνεχίσει να έχει χαλαρή πορεία, με αποτέλεσμα οι ιδιωτικές επενδύσεις να υπαναπτύσσονται λόγω έλλειψης πιστώσεων και εμπιστοσύνης. Πολλοί έχουν υποστηρίξει ότι η αναδιάρθρωση είναι η μόνη απάντηση. Κερδίζοντας μια αναστολή από τις αγορές, θα απαιτήσει σίγουρα κάτι πιο τολμηρό από μια ελαφρώς αυστηρότερη έκδοση του ίδιου προγράμματος. Μια επιλογή θα ήταν να μετατρέψει τη δέσμευση να αντλήσει κεφάλαια μέσω ιδιωτικοποιήσεων σε ένα ευρύτερο άνοιγμα της ελληνικής οικονομίας. Στη σύνοδο κορυφής του Μαρτίου η κυβέρνηση υποσχέθηκε να αυξήσει τα έσοδά της κατά 50 δισ ευρώ (22% του ΑΕΠ) με την πώληση περιουσιακών στοιχείων. Υπάρχει όμως αμφιβολία για τη σοβαρότητα των προθέσεων της, δεδομένου της διαφωνίας στο εσωτερικό της κυβέρνησης και από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων θα πρέπει να προέλθει από τις πωλήσεις γης. Το κράτος κατέχει περισσότερες ιδιοκτησίες από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις ακριβείς συμμετοχές και των ιδιωτών ιδιοκτητών-λόγω της έλλειψης ενός κατάλληλου μητρώου, με εξαίρεση ορισμένα νησιά όπως η Ρόδος (πρώην κατεχόμενη από την Ιταλία). Η θέσπιση ενός μητρώου, λέει ο κ. Παπαλεξόπουλος, θα ήταν "ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να ξεκινήσει η ανάπτυξη σε όλη την Ελλάδα".

Όλα αυτά απαιτούν στιβαρή ηγεσία, όμως, και ο κ. Παπανδρέου, στα μάτια πολλών, φαίνεται ότι αδυνατεί να παρέχει. "Οι κωπηλάτες κωπηλατούν πίσω και εμπρός την ίδια στιγμή", λέει το αφεντικό των επιχειρήσεων. Χωρίς, όμως, αποφασιστική πολιτική δράση η σκληρότερη απόφαση των αγορών θα είναι αυτή που θα επικρατήσει.

Πηγή



  • Από αλλού περιμένουμε τον «κλέφτη» αλλά από αλλού φαίνεται να μας εμφανίζεται…
Η ολομέλεια του Αρείου Πάγου ασχολείται τελευταία με ένα θέμα, το οποίο έχει περάσει στα ψιλά στον ημερήσιο τύπο. Πρόκειται για το ιδιοκτησιακό καθεστώς που αφορά όλη τη νησιωτική Ελλάδα.

Τα νομικά ζητήματα που καλείται να επιλύσει η Ολομέλεια μέσα από δίκη-πιλότο για σωρεία αγωγών και διεκδικήσεων, αφορούν στην ερμηνεία Συνθηκών και Πρωτοκόλλων που υπογράφηκαν το διάστημα 1830-2 αμέσως μετά την απελευθέρωση του ελληνικού κράτους από τους Τούρκους, σε συνδυασμό με το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο και τη νομοθεσία του 1837 για τα δημόσια κτήματα.

Η αντιδικία έχει ξεκινήσει τις τελευταίες δεκαετίες ανάμεσα στο Δημόσιο και πολλούς ιδιώτες και έχει κορυφωθεί τον τελευταίο καιρό. Αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς στις Κυκλάδες αλλά και σε πολλά ακόμη νησιά. Η συνηθισμένη επιχειρηματολογία των ιδιωτών είναι, ότι οι περιοχές αυτές δεν εξουσιάστηκαν από το Σουλτάνο ή Οθωμανούς αλλά από Χριστιανούς ιδιώτες και δεν μπορούν να εφαρμοστούν η Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης και τα Πρωτόκολλα του Λονδίνου (1830-2), καθώς το ελληνικό Δημόσιο δεν απέκτησε κανένα ιδιοκτησιακό δικαίωμα επί των ακινήτων, είτε ως διάδοχο του Οθωμανικού Δημοσίου, είτε με «δικαίωμα πολέμου».

Η σχετική επιχειρηματολογία που είχε γίνει δεκτή το 1934 από τον Αρειο Πάγο (σε μια ιδιοκτησιακή αντιδικία στην Ικαρία), έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται από πολλούς ιδιώτες και το Δημόσιο έχει ανοίξει πολλές δίκες σε διάφορα νησιά για να υπερασπιστεί δικαιώματα κυριότητάς του σε βουνά, γκρεμνούς, λιβάδια, δασικές εκτάσεις μέχρι και σε αιγιαλούς.

Το ελληνικό Δημόσιο χρησιμοποιεί την αντίθετη επιχειρηματολογία υποστηρίζοντας ότι είναι κύριο των επίμαχων εκτάσεων (που δεν ανήκαν σε ιδιώτες) αποκτώντας δικαιώματα ιδιοκτησιακά μέσα από τη διαδοχή του Οθωμανικού Δημοσίου ή «δικαιώματα πολέμου», όπως προβλέπεται στις επίμαχες Συνθήκες. Αποκρούει δε κατηγορηματικά την επιχειρηματολογία πολλών ιδιωτών ότι τα νησιά (Κυκλάδες κ.λπ.) αποτελούνταν στο σύνολό τους από «ιδιωτικές γαίες καθαράς ιδιοκτησίας» επί Τουρκοκρατίας, γεγονός πασίγνωστο (όπως έχουν δεχθεί κάποιες δικαστικές αποφάσεις).

Τι σημαίνουν αλήθεια όλα αυτά; Δεν φαίνεται κάπως «περίεργη» η χρονική συγκυρία; Μήπως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να τα καταφέρει το δημόσιο να κερδίσει την διεκδίκηση αλλά μάλλον να παραμείνει το ιδιοκτησιακό καθεστώς σε ιδιώτες, με «ιδικές» συμφωνίες… κάτω από το τραπέζι;

Ας μη μας κάνει εντύπωση αν τελικά το ακούσουμε κι αυτό, διότι τότε, αν αρχίσουν να πουλιούνται τα νησιά (βλέπε εδώ και εδώ), όπως προτείνουν κάποιοι …κακεντρεχείς Γερμανοί, δεν θα μπορεί να κατηγορηθεί η κυβέρνηση, και ο Γιωργάκης θα παραμείνει «αθώα περιστερά». Στη περιβόητη δήλωση του εξάλλου που αφορούσε το ξεπούλημα της χώρας, μετά το τελευταίο «διάγγελμα» της Τρόικας με τα περιβόητα 50 δις και την μεταμεσονύχτιο δήλωση Πεταλωτή, είχε πει ξεκάθαρα ότι «δεν θα πουληθεί ούτε σπιθαμή δημόσιας γης». Η έμφαση είχε δοθεί όμως στο «δημόσια»… Άρα, μια «ρύθμιση» όπου το ιδιοκτησιακό καθεστώς θα παρέμενε σε ιδιώτες, αυτό θα έλυνε τα χέρια της κυβέρνησης ώστε να προχωρήσει στο ποθούμενο αποτέλεσμα, που είναι το ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ!

Τώρα κάποιος βέβαια θα ρωτήσει, μα πως θα εξασφαλίσει το κράτος έσοδα από την πώληση «ιδιωτικής» περιουσίας;

Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε, πως το ζητούμενο δεν είναι να εξοφλήσει η Ελλάδα κάποια υποτιθέμενα χρέη της. Διότι η Ελλάδα δεν έχει στην πραγματικότητα χρεοκοπήσει. Έχουμε γράψει σχετικά με αυτό (βλέπε εδώ). Το ζητούμενο είναι να παραμείνει η Ελλάδα ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ, διότι η δύναμη της χώρας μας, που κάνει την οικονομική της κατάστασή να διαφέρει, είναι η ΑΚΙΝΗΤΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ!!!

Θα αποτελούσε αφέλεια να πιστεύει κάποιος ότι επιδιώκουν να μας «φάνε» αυτή τη περιουσία. Δεν είναι αυτός ο στόχος. Ο στόχος είναι, η απόλυτη αποδυνάμωση της χώρας, ώστε να «ζευτεί» δίχως αντίσταση στο άρμα της Νέας Τάξης Πραγμάτων, της οποίας επίσημος προπομπός είναι ο τελευταίος VIP επισκέπτης του πρωθυπουργού, ο γνωστός George Soros.

Ποιο είναι άρα το πιθανό συμπέρασμα;

Βλέποντας τα γεγονότα κάτω από το ανωτέρω πρίσμα, τότε το λογικό συμπέρασμα είναι, πως αν το ελληνικό δημόσιο βγει ηττημένο από την ανωτέρω αντιδικία, αυτό ευνοεί δίχως άλλο τα σχέδια αυτών που επιδιώκουν τη προτεκτοροποίηση της χώρας.

Αποτελούν άρα αυτές οι «περίεργες» κινήσεις άνοιγμα κάποιας νέας κερκόπορτας ή μήπως επιχειρούν κάποιοι να γυρίσουν πίσω την ιστορία, ακυρώνοντας την πρωτοβουλία των τότε ανθενωτικών και πετυχαίνοντας έτσι τον μακραίωνο στόχο της αφομοίωσης του ελληνισμού από τη Δύση;

.

Σ.σ.
Μετά την ολοκλήρωση αυτού του άρθρου έλαβα ένα mail από το φιλικό blog udemand.wordpress.com, για μια ανάρτηση, όπου αυτά που παρουσιάζει επιβεβαιώνουν εν μέρει τα όσα αναφέρονται παραπάνω. Βεβαιωθείτε μόνοι σας, ανατρέχοντας εδώ: Προφητικό άρθρο από το 2003.
Αυτή είναι μια ακόμη απόδειξη της αξίας της διαδικτυακής ενημέρωσης, όχι μόνο για τη διαδραστικότητα, αλλά και για το αγωνιστικό πνεύμα, τον αλτρουισμό και φυσικά την αλληλεγγύη μεταξύ των μπλόκερ.

Το μήνυμα είναι ένα: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΧΕΙ ΑΡΧΙΣΕΙ!




“Τέσσερις ημέρες απεργία στα Μέσα Ενημέρωσης! Θα ξεσαλώσουν αυτοί εκεί μέσα…”, μού έλεγε χθες φίλη, δείχνοντας το κτίριο της Βουλής. Τί να τής απαντήσεις; Ότι η ελληνική δημοσιογραφία άγεται και φέρεται από τις συνδικαλιστικές ανοησίες της ΕΣΗΕΑ; Ό,τι όλοι είναι έρμαια των αφεντικών; Ότι όλα αυτά τα χρόνια, το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα των δημοσιογράφων σπρώχνει την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού προς τα κάτω;

Αυτά δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τον καιρό αυτόν, οι πολίτες τείνουν να ξεπεράσουν τους δημοσιογράφους. Και 4 ημέρες αποτοξίνωσης από τις ανοησίες της ελληνικής τηλεόρασης και τις φωνασκίες του ραδιοφώνου δεν βλάπτουν κανέναν. Όσο για τις εφημερίδες, εξελίσσονται σε προστατευόμενο “είδος προς εξαφάνιση”, που οι απεργίες αποδομούν ακόμη περισσότερο. Ούτε αυτές θα τούς λείψουν.

Και βέβαια η έλλειψη πληροφόρησης τον καιρό της κρίσης είναι επικίνδυνο φαινόμενο. Αλλά τί περιμένει κανείς; Είναι θέμα κοινής λογικής. Πόσο αντι-συνδικαλιστικό άραγε θα ήταν αν τις ημέρες των απεργιών (αυθεντικών ή λόγω συμπαράστασης), υπήρχε ένας ειδησεογραφικός ιστότοπος της ΕΣΗΕΑ με προσωπικό ασφαλείας; Ούτε αυτό δεν κάνουν οι “λειτουργοί” των ειδήσεων. Επιμένουν (άγνωστο γιατί) να συμπεριφέρονται ως δημόσιοι υπάλληλοι ενός μονοπωλίου που αποσυντίθεται και να τιμωρούν τους πολίτες, αποστερώντας τους την πληροφόρηση.

Η αλήθεια των πραγμάτων, όμως, βρίσκεται αλλού, σε σοβαρότερα προβλήματα, πιο διαρθρωτικού χαρακτήρα, τα οποία προκειμένου να συζητηθούν θα πρέπει να ξεκαθαριστεί η χρησιμότητα του επαγγέλματος. Η γνώμη μου είναι ότι οι “δημοσιογράφοι”, αν και όχι με τη σημερινή τους μορφή, και ούτε με αυτόν τον τίτλο, δεν θα πάψουν ποτέ να είναι χρήσιμοι στο κοινωνικό σύνολο.

Οι πολίτες χρειάζονται ομάδες ανθρώπων που θα ασχολούνται με την αξιολόγηση των πληροφοριών, που προωθούν οι κατεστημένες πηγές πληροφόρησης. Και οι ενδιάμεσοι αυτοί, θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο ανεξάρτητοι, πιο ανθεκτικοί στις πιέσεις, πιο οργανωμένοι, πνευματικά και τεχνολογικά και κυρίως να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν και να επωφελούνται από τις νέες τάσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα το νέο πεδίο της ψηφιακής τεχνολογίας, όπου προς το παρόν, στην περίπτωση της αναπτυσσόμενης ελληνικής αγοράς, οι ευκαιρίες είναι όσα και τα προβλήματα. Ο μέσος Έλληνας δημοσιογράφος, στην περίοδο της επαγγελματικής ωρίμανσης, εκεί κάπου στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του, δεν έχει ιδιαίτερες ψηφιακές ικανότητες. Αδυνατεί να εκμεταλλευτεί την πλούσια γκάμα των ψηφιακών εργαλείων. Δείχνει να μην αντιλαμβάνεται πλήρως την επίδραση των ψηφιακών επικοινωνιών στους πολίτες, ενώ πιστεύει ότι η επιστροφή του στα θρανία δεν ταιριάζει με έναν επαγγελματία, ο οποίος ήδη καλοβλέπει θέσεις ευθύνης. Από το άλλο μέρος, μικρότεροι σε ηλικία συνάδελφοι, πιο ψηφιακά ικανοί και δραστήριοι δεν παίζουν ακόμη ρόλο στα πράγματα, είναι δε, επηρεασμένοι από τις αυτοκαταστροφικές τάσεις των μεγαλύτερων και τις συνθήκες αποδόμησης του δημόσιου χαρακτήρα του επαγγέλματος.

Γεγονός είναι ότι η λέξη “δημοσιο-γράφος” δεν σημαίνει παρά ελάχιστα πια. Η ψηφιακή τεχνολογία δίνει σε όλους τους ενεργούς πολίτες τη δυνατότητα να εκφράζονται γραπτώς δημοσίως, και σε αρκετές περιπτώσεις με πιο ουσιαστικό τρόπο από τον μέσο επαγγελματία.

Η αμεσότητα της ψηφιακής επικοινωνίας και η αποδιαμεσολάβηση του δημοσιογραφικού κλάδου από τη ροή των πληροφοριών διασπά την παραδοσιακή δύναμη των δημοσιογράφων προς δύο κατευθύνσεις: προς τους πολίτες (με την έκρηξη των social media και του blogging) και προς τις πηγές (υπουργεία, επιχειρήσεις, οργανισμοί, κ.λπ.), μέσω των ιστότοπων που χειρίζονται και παρουσιάζουν – με δημοσιογραφικό τρόπο – το περιεχόμενο που επιθυμούν να προβάλουν.

Η διάσπαση της δύναμης της άλλοτε “4ης Εξουσίας” δεν μπορεί να αποφευχθεί. Άλλωστε η πραγματική εξουσία πηγάζει από τη δύναμη της δημοσιότητας. Αυτό αποτελεί, συγχρόνως, θετική και αρνητική εξέλιξη. Από τη μια ενδυναμώνει τους πολίτες, αλλά από την άλλη αυξάνει την παρεμβατική δυνατότητα των πηγών. Και εδώ ακριβώς, επανέρχεται η χρησιμότητα του ενδιάμεσου.

Υπάρχει, επομένως, απάντηση: να αλλάξει μορφή η δημοσιογραφία και να επανενωθεί με την κοινωνία μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας, της ελευθεριότητας του διαδικτύου, αλλά και αυστηρούς κανόνες αυτοπειθαρχίας και αυτοπροστασίας, που θα διασφαλίσουν την αξιοπιστία του επαγγέλματος και των πληροφοριών-δεδομένων που αυτό διαχειρίζεται.

Τότε, ίσως επιδιορθωθούν και οι στρεβλώσεις, που σχετίζονται περισσότερο με τις προβληματικές επιχειρήσεις των Μέσων Ενημέρωσης και λιγότερο με το ανθρώπινο δυναμικό.

Τότε, ίσως οι πολίτες αποκτήσουν καλύτερη εικόνα των εξελίξεων και απομακρυνθούν από τον κομματικό και κρατικό προστατευτισμό και επιλέξουν να προχωρήσουν μπροστά, εξερευνώντας πιο παραγωγικές πτυχές της ζωής.

Μαζί με τους δημοσιογράφους του μέλλοντος, οι οποίοι δεν θα απαρνιούνται το λειτούργημα της δημοσιοποίησης κάθε φορά που θέλουν αύξηση.






Η διαχρονική πολιτική απάτη του ΠΑΣΟΚ σε βάρος των συμβασιούχων

Οι πρόσφατες -24/3/2011- αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με τις οποίες δικαιώθηκαν προσωρινώς 166 συμβασιούχοι της υπηρεσίας καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων που, κατά συνέπεια, θα παρέχουν την εργασία τους σύμφωνα με τις ισχύουσες συμβάσεις τους ως την έκδοση τελεσίδικης απόφασης –δηλαδή, τουλάχιστον, ως το τέλος του 2014- και η συνεχιζόμενη κατάληψη του κεντρικού κτιρίου του Δήμου Αθηναίων από συμβασιούχους του, φέρνουν ξανά στο φως της επικαιρότητας μια αυταπόδεικτη αλήθεια: Διαχρονικώς και, εν πάση περιπτώσει, ιδίως από το 1994 και επέκεινα οι συμβασιούχοι παραμένουν, με αποκλειστική ευθύνη του ΠΑΣΟΚ, όμηροι και θύματα ενός κυνικού εμπορίου ελπίδων αρχικώς, το οποίο στη συνέχεια μετατράπηκε σε μια αδίστακτη πολιτική απάτη. Είναι, λοιπόν, η κατάλληλη στιγμή ν’ αναδειχθεί πλήρως η αλήθεια για το μεγάλο αυτό, κοινωνικό και ηθικό ζήτημα. Τώρα μάλιστα, όταν μέσα στην πρωτόγνωρη οικονομική κρίση διακυβεύεται η ζωή και το μέλλον δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων.

I. Και μετά το 1994, οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ προσέλαβαν, με εντελώς αδιαφανείς διαδικασίες, δεκάδες χιλιάδων συμβασιούχους, ορισμένου χρόνου ή έργου στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, χωρίς να έχουν στοιχειωδώς προνοήσει τι θα συμβεί με το μέλλον τους, ύστερα μάλιστα από διαρκείς ανανεώσεις των συμβάσεών τους. Ήτοι ανανεώσεις που, κατά την κείμενη νομοθεσία και νομολογία, κατοχύρωναν το δικαίωμα μετατροπής πολλών συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, αφού έτσι αποδεικνυόταν εμπράκτως ότι κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Α. Το 1999 θεσπίσθηκε, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής έννομης τάξης, η Οδηγία 1999/70/ΕΚ. Η Οδηγία αυτή περιελάμβανε και ρήτρες, με τις οποίες τα κράτη μέλη υποχρεούνται, κατά την ενσωμάτωσή της στην έννομη τάξη τους, να λάβουν θεσμικά μέτρα αποτελεσματικής αποτροπής της καταχρηστικής χρησιμοποίησης διαδοχικών συμβάσεων ή σχέσεων εργασίας ορισμένου χρόνου (βλ. ιδίως την ρήτρα 5, σημείο 1, στοιχεία α΄έως γ΄της συμφωνίας πλαισίου).

Β. Ως το 2004, και μολονότι έληγε η προθεσμία ενσωμάτωσης της ως άνω κοινοτικής Οδηγίας στην ελληνική έννομη τάξη, οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αδρανούσαν, συστηματικώς και σκοπίμως, να λάβουν τα αναγκαία μέτρα υπέρ των συμβασιούχων. Το π.δ. 81/2003, που εκδόθηκε in extremis, αγνοούσε παντελώς τους προαναφερόμενους κοινοτικούς κανόνες. Η καταδίκη της Ελλάδας από το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων ήταν βέβαιη και επί θύραις, ύστερα από σχετικό προδικαστικό ερώτημα του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Μέσα σ’ αυτό το, άκρως αρνητικό, κλίμα σε βάρος του Τόπου και των συμβασιούχων, ο κ. Κ. Καραμανλής, τότε Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, τόνισε προς το συντονιστικό όργανο των συμβασιούχων που τον είχε επισκεφθεί ότι, μετά τις επικείμενες εκλογές, η Νέα Δημοκρατία, ως Κυβέρνηση και προκειμένου ν’ αποφευχθεί η καταδίκη της Χώρας και να λήξει η τριτοκοσμική ομηρία των συμβασιούχων, θα έπαιρνε, κατά προτεραιότητα, μέτρα για την μετατροπή των συμβάσεων εκείνων οι οποίες κάλυπταν πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε συμβάσεις αορίστου χρόνου.

II. Απολύτως συνεπής προς τις δεσμεύσεις της, μέσα σε λιγότερο από έξη μήνες μετά τις εκλογές του Μαρτίου του 2004, η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας προέβη στις εξής θεσμικές ενέργειες.

Α. Πρώτον, με τα π.δ. 164/2004 (για το στενό δημόσιο τομέα) και 180/2004 (για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα) δρομολόγησε, υπό την αιγίδα και ασφαλιστική δικλείδα της τελικής κρίσης του ΑΣΕΠ -μολονότι τούτο δεν επιβαλλόταν από το Σύνταγμα- τη μετατροπή των συμβάσεων εκείνων οι οποίες κάλυπταν πλέον πάγιες και διαρκείς ανάγκες σε συμβάσεις αορίστου χρόνου. Η μετατροπή αυτή άγγιξε τις 33.000 συμβάσεις. Επισημαίνω ότι δεν ήταν θεσμικώς δυνατό να γίνουν περισσότερες μετατροπές διότι, όπως όλοι γνωρίζουν, μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 και σύμφωνα με το άρθρο 103 παρ. 8, μια τέτοια αυτόματη μετατροπή απαγορεύεται. Κατά συνέπεια ολοκληρώθηκαν εκείνες οι μετατροπές συμβάσεων σε αορίστου χρόνου τις οποίες επέτρεπε οριακώς το Σύνταγμα, σύμφωνα με την ερμηνεία που υιοθέτησε η γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία προηγήθηκε της έκδοσης των δύο προαναφερόμενων π.δ.

Β. Δεύτερον, για τις συμβάσεις εκείνες που δεν κατέστη δυνατή η μετατροπή τους προβλέφθηκε, σύμφωνα με το άρθρο 2 του ν. 3320/2005, προσαύξηση μοριοδότησης λόγω προϋπηρεσίας. Η προσαύξηση αυτή, που αφορούσε μελλοντικές προκηρύξεις όχι μόνο της κατεχόμενης θέσης αλλά κάθε ομοειδούς στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έφθανε το 50% και, σε ορισμένες περιπτώσεις (π.χ. ΚΕΠ), το 55%. Δηλαδή το ανώτατο συνταγματικώς, σύμφωνα με την αρχή της ισότητας (άρθρο 4 του Συντάγματος), όριο. Διευκρινίζεται ότι η ρύθμιση της προσαύξησης προϋπηρεσίας θεσμοθετήθηκε ως ισοδύναμη εγγύηση προστασίας των εργαζόμενων, κατ’ εφαρμογή της ως άνω Οδηγίας του 1999, και πάλι προκειμένου ν’ αποφευχθεί, για τις μη μετατρεπόμενες συμβάσεις, ενδεχόμενη καταχρηστική χρησιμοποίηση διαδοχικών συμβάσεων.

III. Το ολοκληρωμένο αυτό πλέγμα θεσμικών παρεμβάσεων υπέρ των συμβασιούχων και η άμεση, πλήρης, εφαρμογή του είχε ως αποτέλεσμα ν’ αποσοβηθεί η καταδίκη της Ελλάδας από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης, λόγω παραβίασης του κοινοτικού κεκτημένου και να τεθούν οι, από τα χρόνια του ΠΑΣΟΚ εκκρεμούσες, καταγγελίες σε βάρος της Χώρας μας στο αρχείο από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ως κορυφαία επιβράβευση αυτού του εγχειρήματος ήλθε η απόφαση του ΔΕΚ της 4/7/2006 (Ανδενέλερ κλπ), η οποία αποφάνθηκε ότι το ελληνικό δίκαιο ήταν πλέον απολύτως σύμφωνο με την Οδηγία του 1999, και η οποία όριζε ρητώς (σκεπτικό 100) ότι, προ του π.δ. 164/2004, απουσίαζε από την έννομη τάξη μας «οποιοδήποτε μέτρο προοριζόμενο ν’ αποτρέπει και να επιβάλλει πρόσφορες κυρώσεις για την καταχρηστική χρησιμοποίηση διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου»! Πρόκειται για ρητή καταδίκη της αβελτηρίας του ΠΑΣΟΚ σε βάρος των συμβασιούχων. Η επέκεινα αντίδραση του ΠΑΣΟΚ, ως Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, που μετήλθε τα πάντα για να εξαπατήσει πολιτικώς και πάλι τους συμβασιούχους, ήταν άκρως αντιπροσωπευτική της υποκρισίας του και της παντελούς έλλειψης αυτοκριτικής και υπευθυνότητας. Αναφέρω, ενδεικτικώς:

Α. Κατά τη συζήτηση σχετικής επερώτησης 34 Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, στις 4/12/2006, η τότε Αξιωματική Αντιπολίτευση, ξεχνώντας προκλητικώς το πρότερο παρελθόν της, έφθασε στο σημείο να «ζητά τα ρέστα» από την Κυβέρνηση της Ν.Δ. για τους συμβασιούχους! Αγορεύοντας τότε ο κ. Ευ. Βενιζέλος πρότεινε περισσότερες μετατροπές συμβάσεων σε αορίστου χρόνου απ’ ό,τι προέβλεπαν τα π.δ. 164/2004 και 180/2004, ενώ δεν δίστασε ν’ απαιτήσει και αυτόματη μετατροπή συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου χρόνου, δήθεν κατ’ εφαρμογή δικαστικών αποφάσεων ασφαλιστικών μέτρων! Και τούτο μολονότι σαφώς γνώριζε, ως έγκριτος νομομαθής του δημόσιου δικαίου, ότι αυτό αποκλειόταν ρητώς, όπως προεκτέθηκε, από το άρθρο 103 παρ. 8 του Συντάγματος.

Β. Ο πολιτικός καιροσκοπισμός και η επιχείρηση πολιτικής εξαπάτησης των συμβασιούχων εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ έφθασε στο κατακόρυφο κατά τις παραμονές των ευρωεκλογών του 2009, ήτοι στις 14/5/2009, όταν οι τότε «υπεύθυνοι» του ΠΑΣΟΚ για θέματα συμβασιούχων, κ.κ. Χ. Καστανίδης και Ντ. Ρόβλιας –σημερινά στελέχη της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου- τόνιζαν αντιστοίχως:

1. Χ. Καστανίδης: «Με βάση τις ισχύουσες διατάξεις, μπορεί να μοριοδοτούνται κατά την προκήρυξη κάποιων θέσεων στο δημόσιο έως και το 50% των μορίων αυτοί που έχουν αποκτήσει εργασιακή προϋπηρεσία υπηρετώντας σε συγκεκριμένες θέσεις. Αυτό που με σοβαρότητα και χωρίς ποτέ εμείς να ξεγελάμε ανθρώπους που έχουν ελπίδες, λέμε τις ισχύουσες διατάξεις για την ενίσχυση της μοριοδότησης των συμβασιούχων έργων θα τις εφαρμόσουμε και σε αυτούς, είναι δικαίωμά τους. Διότι με αυτόν τον τρόπο έχουν μία προσαύξηση από την κτηθείσα εργασιακή εμπειρία, που μπορούν να την χρησιμοποιήσουν όταν προκηρύσσονται οργανικές θέσεις στο δημόσιο»!

2. Ντ. Ρόβλιας: «Όσοι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, επαναλαμβάνω, με την έννοια του Ευρωπαϊκού Δικαίου, οι συμβάσεις αυτών, προφανώς, μετατρέπονται αυτοδικαίως σε αορίστου χρόνου»!!

IV. Τα προαναφερόμενα αναδεικνύουν την ασύστολη πλειοδοσία αλλά και τις προεκλογικές «δεσμεύσεις» του ΠΑΣΟΚ έναντι των συμβασιούχων. Το τι όμως συνέβη αμέσως μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου του 2009, ήτοι μόλις τον Δεκέμβριο του 2009 –γιατί άραγε τόση βιάση;- όλοι το γνωρίζουν. Πάνω στα χνάρια του «λεφτά υπάρχουν», με το οποίο ο κ. Γ. Παπανδρέου εξαπάτησε πολιτικώς όλο το Εκλογικό Σώμα, βάδισε η Κυβέρνησή του και στο θέμα των συμβασιούχων.

Α. Συγκεκριμένα όχι μόνον αποκλείσθηκε κάθε μορφή «αυτοδίκαιης μετατροπής» συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, έστω και με δικαστική απόφαση, αλλά με τις διατάξεις του άρθρου 4 του ν. 3812/2009 το Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης κατήργησε και κάθε είδους προσαύξηση μοριοδότησης λόγω προϋπηρεσίας που είχε, όπως σημειώθηκε, θεσμοθετηθεί με τις διατάξεις του άρθρου 2 του ν. 3320/2005 και υπέρ της οποίας «πλειοδοτούσε», όπως επίσης τονίσθηκε, τον Μάιο του 2009 το ΠΑΣΟΚ ως Αξιωματική Αντιπολίτευση!

Β. Πρέπει εδώ να διευκρινισθεί με έμφαση ότι, καθώς προεκτέθηκε, η προσαύξηση αυτής της μοριοδότησης είχε θεσμοθετηθεί, κατ’ εφαρμογή της Οδηγίας του 1999, «ως ισοδύναμη εγγύηση προστασίας των εργαζομένων για την αποτροπή καταχρηστικής χρησιμοποίησης διαδοχικών συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου». Άρα η κατάργησή της με τις διατάξεις του άρθρου 4 του ν. 3812/2009 συνιστά παραβίαση της Οδηγίας αυτής και επαναφέρει την ελληνική έννομη τάξη, ως προς τους συμβασιούχους, στην προ του 2004 κατάσταση αντίθεσης με το κοινοτικό κεκτημένο. Δηλαδή με το νόμο αυτόν η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου και ανοίγει πάλι τον «ασκό του Αιόλου» σε βάρος των συμβασιούχων και καθιστά εκ νέου τη Χώρα μας υπόλογη έναντι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του ΔΕΚ.

Συμπερασματικώς: Περιφρονώντας κάθε έννοια συνέπειας, ευθύνης και σοβαρότητας και αγνοώντας, χωρίς πολιτική, αιδώ ακόμη και τις εντελώς πρόσφατες προεκλογικές του δεσμεύσεις, το ΠΑΣΟΚ του κ. Γ. Παπανδρέου, ως Κυβέρνηση, άνοιξε διάπλατα το δρόμο για μαζικές απολύσεις εργαζομένων και αναβίωσε το καθεστώς της ομηρίας των συμβασιούχων. Με λεοντή την, πασοκικής επινόησης, «αξιοκρατία» επαναφέρει σταδιακώς, μέσα μάλιστα στη περίοδο της δεινής οικονομικής κρίσης και την έκρηξη της ανεργίας, το προσφιλές του φαύλο καθεστώς των πελατειακών σχέσεων και του κομματικού ρουσφετιού. Υπό τα δεδομένα αυτά, και επειδή δεν διστάζει να καταγγέλλει τώρα τις κινητοποιήσεις των συμβασιούχων, θ’ αντιληφθεί η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ότι, με τη συμπεριφορά της, είναι ο ηθικός αυτουργός των κινητοποιήσεων αυτών, με πιο αντιπροσωπευτικό τους παράδειγμα την κατάληψη του κτιρίου του Δήμου Αθηναίων. Τούτο ας το συνειδητοποιήσουν όλοι. Δηλαδή τόσο η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου όσο και τα ΜΜΕ εκείνα που, προ των εκλογών του 2009, διαστρέβλωναν αδίστακτα την πραγματικότητα και μεταμφιέζονταν σε περιστασιακούς «εργατοπατέρες», για να υποθάλψουν την υποκρισία του ΠΑΣΟΚ, καλύπτοντας ή και υποδαυλίζοντας κάθε κινητοποίηση των συμβασιούχων.

Είναι πλέον φανερό ότι ζούμε το τέλος μιας εποχής. Το σύστημα εξουσίας φαίνεται να φτάνει στα όρια του και προσπαθεί να μεταμορφώσει τις κοινωνίες μέσα από ισχυρά σοκ ώστε να εμφανιστεί με νέο προσωπείο και να διαιωνίσει την εξουσία του.

Οι μηχανισμοί της κοινωνικής απορρύθμισης συνοπτικά είναι οι εξής:
  • Πρώτον η παγκόσμια κρίση και η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος που οδηγεί τους λαούς σε ανασφάλεια και άγχος για την επιβίωση.
  • Δεύτερον η απαξίωση εννοιών όπως η πολιτική, η δικαιοσύνη, το κράτος, η αστυνομία, ο στρατός που αφαιρεί από τους πολίτες στηρίγματα που τουλάχιστον θεωρητικά τους προσέφεραν κάποια ασφάλεια. Έτσι μεγαλώνει η ανασφάλεια τους αφού δεν βλέπουν τίποτα να κρατηθούν.
  • Τρίτον ο πλήρης εκχυδαϊσμός εννοιών όπως ο έρωτας, η φιλία, η οικογένεια, η τέχνη, μέσω του lifestyle καταναλωτισμού, της τηλεόρασης, της πορνογραφίας και της υποκουλτούρας που αποκόπτουν τους ανθρώπους από κάθε είδους υγιείς σχέσεις και εντείνουν το αίσθημα της μοναξιάς τους και την απάθεια τους.
  • Τέταρτον η κακή εκπαίδευση που δημιουργεί πολίτες χωρίς γνώση στοιχειωδών εννοιών πολιτικής και οικονομίας και άρα εύκολα θύματα χωρίς καμμία διάθεση για συμμετοχή.

Από τη μεριά του το σύστημα εξουσίας με προκλητικά παράλογες και αντιδημοκρατικές διαδικασίες δρομολογεί πολιτικές που πλήττουν διαρκώς τους αδύνατους της κοινωνίας με αποτέλεσμα τη συσσώρευση της λαϊκής οργής. Η προκλητική ανομία και ατιμωρησία κάθε πολιτικού ή οικονομικού υπεύθυνου εντείνει την οργή και οδηγεί με ακρίβεια στην έκρηξη.

Οι πολίτες από την μεριά τους προσπαθούν να αντιδράσουν και δημιουργούν κινήματα ανυπακοής και απειθαρχίας. Το επικίνδυνο σ' αυτό είναι να δημιουργήσουμε μόνο κουλτούρα απειθαρχίας και απαξίωσης που σε συνδυασμό με την έκρηξη που επιθυμεί το σύστημα να προκληθούν συνθήκες χάους που για όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα διαρκέσουν, τόσο περισσότερο θα εξουθενώσουν την κοινωνία.

Το σύστημα τότε θα μεταμορφωθεί και θα παρουσιάσει από τα σπλάχνα του τις νέες “υγιείς” δυνάμεις που θα αναλάβουν να επαναφέρουν την κοινωνική γαλήνη χρησιμοποιώντας, με τη συγκατάθεσή μας και την πολιτική τους νομιμοποίηση, αναγκαστικά κάποια πιο αυταρχικά μέτρα για το καλό μας. Εξουθενωμένοι και μην έχοντας κάτι να προτείνουμε θα πέσουμε στην παγίδα που θα μας δέσει αιχμάλωτους ολοκληρωτικά.

Η έκρηξη αυτή τη στιγμή δείχνει αναπόφευκτη
Η μόνη μας ελπίδα είναι η δημιουργία μιας κρίσιμης μάζας πολιτών με γνώση που παράλληλα με τις κινήσεις ανυπακοής και διαμαρτυρίας θα δημιουργήσει αιτήματα και ουσιαστικές προτάσεις. Αιτήματα για εκδημοκρατισμό, πολιτειακή μεταρρύθμιση, συνταγματική αναθεώρηση. Όλα αυτά απαιτούν ένα διαφωτισμό της κοινωνίας, ένα επαναπροσδιορισμό βασικών εννοιών όπως η δημοκρατία, το κοινωνικό συμβόλαιο κ.α. που εξαιτίας της έλλειψης πολιτικής παιδείας έχουν παρερμηνευτεί.

Χρέος όλων μας είναι να αρχίσουμε να συμμετέχουμε. Να ενημερωνόμαστε και να ενημερώνουμε έστω τον στενό προσωπικό μας κύκλο, να δημιουργούμε μικρές ομάδες εμπιστοσύνης μεταξύ γνωστών και φίλων και να προσπαθούμε να λειτουργούμε με δημοκρατικά ιδεώδη ώστε να προετοιμαζόμαστε για την κρίσιμη ώρα που θα κάτσει η σκόνη της κοινωνικής αναταραχής.

Να δημιουργήσουμε μια μερίδα πολιτών με γνώση και κριτική ικανότητα που δεν θα δεχτεί ανεπιφύλακτα ότι προταθεί. Μια μερίδα πολιτών που θα έχει να προτείνει και με όπλο τη γνώση να συμπαρασύρει τον λαό και να δημιουργήσει την κοινωνική συνείδηση που απαιτείται για να μετατρέψει αυτόν τον κόσμο που καταρρέει σε κάτι ελπιδοφόρο και δίκαιο.

Ένα περίεργο σενάριο διακινείται στα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, που θέλει τη χώρα μας «κρίκο στην αλυσίδα» τροφοδότησης του Καντάφι με όπλα από παλαιστινιακή πηγή.

Το πρόσωπο που φέρεται να οργάνωσε το εμπόριο είναι πολύ γνωστό. Είναι το πρώην στέλεχος της Φατάχ και επικεφαλής των δυνάμεων ασφαλείας στη Λωρίδα της Γάζας (πριν την κατάληψη της εξουσίας από τη Χαμάς το 2007), ο Μοχάμεντ Νταχλάν.

Το συγκεκριμένο άτομο, γνωστό για τις διασυνδέσεις του με μυστικές υπηρεσίες (από τη CIA και τη Mossad, μέχρι τις αιγυπτιακές) έχει περιπέσει σε δυσμένεια στους κόλπους της Παλαιστινιακής Αρχής, αφού κατηγορήθηκε ακόμα και για προσπάθεια ανατροπής του προέδρου Μαχμούτ Αμπάς.

Σχετική είδηση είχε δημοσιευθεί στο τέλος Δεκεμβρίου.

Ο Νταχλάν λοιπόν, φέρεται να χρησιμοποίησε ως διαμετακομιστική οδό την Ελλάδα και πλοίο ελληνικών συμφερόντων για να μεταφέρει πολεμοφόδια στο καθεστώς της Λιβύης.

Θα πρέπει ωστόσο να επισημανθεί, ότι η χρήση ελληνικού πλοίου σε καμία περίπτωση δεν στοιχειοθετεί ελληνική συμμετοχή. Βέβαια, εάν το πλοίο πέρασε ανενόχλητο από ελληνικό λιμάνι παραμένοντας για κάποιο διάστημα με σκοπό να αποφύγει να τραβήξει το ενδιαφέρον ξένων υπηρεσιών, υπάρχει θέμα.

Υπενθυμίζεται, ότι και προ καιρού, λίγο μετά την έναρξη των επιχειρήσεων στη Λιβύη, είχε αναπτυχθεί φημολογία περί ελληνικού πλοίου που έσπασε το εξοπλιστικό εμπάργκο στη Λιβύη.
Δεν έχει γίνει γνωστό εάν πρόκειται για την ίδια υπόθεση ή όχι.