Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Σεπ 2014

Ελλάδα, Κύπρος και Αίγυπτος... και από μακριά το Ισραήλ επιχειρούν να δώσουν την εικόνα ενός ακόμα «σταθερού» άξονα στην ταραγμένη Μέση Ανατολή, που συνταράσσεται από την ισχυρή και απολύτως οργανωμένη παρουσία των τζιχαντιστών.  

Γράφει η Κύρα Αδάμ

Στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη, οι διμερείς συναντήσεις των προέδρων και υπουργών Εξωτερικών της Κύπρου και της Αιγύπτου, αλλά και της Ελλάδας και της Αιγύπτου, καθώς και η τριμερής συνάντηση των ΥΠΕΞ των τριών χωρών σηματοδοτεί μια απόπειρα σταθερότερης συνεργασίας, που θα συνεχιστεί στη Λευκωσία και στο Κάιρο.

Ο συνδετικός κρίκος των τριών αυτών χωρών είναι... η Αγκυρα και η κραυγαλέα αντιπαράθεση του Τούρκου προέδρου Ερντογάν με τον τωρινό (πρώην στρατηγό) Αιγύπτιο πρόεδρο Σίσι, που εξουδετέρωσε τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» και τον πρόεδρό τους κ. Μόρσι, του οποίου φανατικός υποστηρικτής ακόμα και τώρα είναι ο Τούρκος πρόεδρος.

Ερντογάν και Σίσι έγιναν μαλλιά κουβάρια από το βήμα των Η.Ε., με συνέπεια η Αίγυπτος να πρωτοστατήσει στην Ισλαμική Διάσκεψη για την απαλοιφή της αναφοράς στο «κράτος της Β. Κύπρου», με αποτέλεσμα να μην εκδοθεί ψήφισμα, κάτι που έχει να γίνει πάρα πολλά χρόνια.

Με την αντιπαράθεση Ερντογάν - Σίσι στα άκρα, η αιγυπτιακή κυβέρνηση βάζει φρένο στις προωθημένες επί μουσουλμάνου προέδρου Μόρσι συνομιλίες των δύο χωρών για τις Θαλάσσιες Οικονομικές Ζώνες τους, κάτι που ενδιαφέρει πρωτίστως την Αθήνα (που δεν έχει ορίσει καμιά ζώνη της με κανέναν στην περιοχή, λόγω Τουρκίας). Αλλά και τη Λευκωσία, που έχει οριοθετήσει την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, αλλά δεν έχει εξασφαλίσει το πράσινο φως του Καΐρου για τη μελλοντική μεταφορά του αιγυπτιακού φυσικού αερίου μέσω Κύπρου και Ελλάδας στην Ευρώπη, παρακάμπτοντας τα τουρκικά εδάφη.

Η διαφαινόμενη στενότερη (ελέω Τουρκίας) τριμερής συνεργασία Αθήνας, Λευκωσίας και Καΐρου, αν τελικώς μπει σε γερές βάσεις, θα περάσει και αυτή από σαράντα κύματα για να σταθεροποιηθεί, καθώς το εκκρεμές στις σχέσεις των χωρών της Μέσης Ανατολής και ευρύτερα της Ανατολικής Μεσογείου κινείται πάρα πολύ γρήγορα και κυρίως απρόβλεπτα.

Το χορό στις σχέσεις με το Κάιρο θα σύρει βεβαίως πρώτη η Λευκωσία, γιατί τα εν δυνάμει συμφέροντα των δύο χωρών είναι περισσότερα και μεγαλύτερα. Η Λευκωσία, καθώς επιταχύνεται και πάλι ο τροχός της επίλυσης του Κυπριακού, επιθυμεί να εδραιώσει σχέσεις με την «αντιτουρκική» Αίγυπτο, προσδοκώντας ότι θα έχει περισσότερα «ενεργειακά βέλη» στη φαρέτρα της όταν η λύση του Κυπριακού φτάσει στο ζουμί, που είναι η αξιοποίηση και -κυρίως- η οδός μεταφοράς των ποσοτήτων φυσικού αερίου στην περιοχή της Αν. Μεσογείου, μέσω Κύπρου.

Η Αθήνα ακολουθεί, καθώς έχει αρχίσει δειλά τις τεχνοκρατικές συζητήσεις για μια μελλοντική οριοθέτηση των ΑΟΖ των δύο χωρών. Αυτή όμως δεν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί χωρίς την (αναγκαστικώς συμβαλλόμενη) Τουρκία, που σε καθημερινή βάση αμφισβητεί την υφαλοκρηπίδα του Καστελόριζου, προσδοκώντας να οριοθετήσει αυτή την ΑΟΖ με την Αίγυπτο, εξαφανίζοντας ως διά μαγείας την ελληνική ΑΟΖ στην περιοχή αυτή.

Πηγή Enet


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές αδυναμίες του ΣΥΡΙΖΑ τον εμποδίζουν να δημιουργήσει διευρυνόμενο πλειοψηφικό εκλογικό ρεύμα, όλες οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι τουλάχιστον έχει καταφέρει να παγιώσει το εκλογικό προβάδισμά του εν όψει της μάχης για την εξουσία. Οι ευρωεκλογές το κατέδειξαν, αλλά ταυτοχρόνως κατέδειξαν ότι η διαφορά δεν είναι τόσο μεγάλη, ώστε να αποκλείει ανατροπή.

Οι εξελίξεις, βεβαίως, δεν πρόκειται να αλλάξουν τη γνώμη των ψηφοφόρων για την κυβέρνηση Σαμαρά και για τα συγκυβερνώντα κόμματα. Δεν αποκλείεται, όμως, το ευρωιερατείο και οι εγχώριες άρχουσες ελίτ να καταφύγουν σε ακραία αθέμιτα μέσα, προκειμένου να αποτρέψουν την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Ας σημειωθεί ότι έχουν ήδη διολισθήσει σε αντιδημοκρατικές πρακτικές και σε εκβιαστική χρήση ελεγκτικών κρατικών μηχανισμών για να διατηρηθεί η εύθραυστη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Στο επίπεδο του εκλογικού σώματος, είναι δεδομένο ότι με την προκήρυξη των εθνικών εκλογών θα ενταθεί η συστηματική καλλιέργεια του φόβου με το «ξανασερβίρισμα» σεναρίων χάους και καταστροφής. Αυτή τη φορά, όμως, η παράταξη του Μνημονίου ίσως να μην περιορισθεί μόνο στην κινδυνολογική προπαγάνδα. Δεν μπορεί κανείς να το πει με βεβαιότητα, αλλά ούτε και να αποκλείσει τη σκόπιμη δημιουργία κλίματος οικονομικού πανικού. Δεν είναι, άλλωστε, και πολύ δύσκολο. Αρκεί να εκμεταλλευθεί τις δικαιολογημένες επιφυλάξεις ακόμα και κεντροαριστερών ψηφοφόρων για την ικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ αφενός να οδηγήσει με ασφάλεια και ομαλότητα την Ελλάδα εκτός Μνημονίου, αφετέρου να στήσει την οικονομία στα πόδια της.

Όλα για όλα

Η καλλιέργεια κλίματος επικείμενης ρήξης με την Ευρωζώνη ενδεχομένως να προκαλέσει τάση για μαζική ανάληψη καταθέσεων. Δεν μιλάμε για τις μεγάλες καταθέσεις που κατά κανόνα έχουν ήδη διοχετευθεί στο εξωτερικό. Μιλάμε για τις οικονομίες των μικρομεσαίων νοικοκυριών. Πώς θα αντιδράσει σε μία τέτοια περίπτωση η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα; Θα στείλει ρευστό, όπως έχει ήδη πράξει δύο φορές τα τελευταία χρόνια, ή αντιθέτως θα αφήσει εκτεθειμένες τις ελληνικές τράπεζες, με σκοπό να τρομοκρατηθούν οι ψηφοφόροι;

Είναι προφανές ότι εάν επιβληθεί καθημερινό όριο αναλήψεων και απαγόρευση εμβασμάτων στο εξωτερικό, η κινδυνολογική προπαγάνδα θα προσλάβει πρακτική υπόσταση με βαρυσήμαντες επιπτώσεις στην εκλογική συμπεριφορά ειδικά των πολιτών που ακόμα διαθέτουν οικονομίες. Και βεβαίως η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το κατεστημένο μιντιακό σύστημα θα σπεύσουν να αποδώσουν αυτές τις δραματικές εξελίξεις στην αβεβαιότητα που προκαλεί η επικείμενη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Εάν οι εξελίξεις πάρουν αυτή την τροπή, τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί. Ενδεχομένως μεσαία στρώματα που ακόμα δεν απειλούνται με καταστροφή, αλλά έχουν αντιμνημονιακή εκλογική κατεύθυνση, να υπαναχωρήσουν από φόβο. Ή να προσανατολισθούν προς τα συγκυβερνώντα κόμματα ή να προτιμήσουν πιο ανώδυνες λύσεις, όπως το Ποτάμι. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, όλο αυτό το κλίμα να μετατραπεί σε μπούμεραγκ. Αντιδρώντας στον εξόφθαλμο εκβιασμό, μικρομεσαία στρώματα, που έχουν ήδη πέσει ή κινδυνεύουν άμεσα να πέσουν στον γκρεμό, να στραφούν μαζικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ, αντισταθμίζοντας τις απώλειες. Έχουν πληθύνει, άλλωστε, όσοι πλέον έχουν λίγα να χάσουν και ως εκ τούτου δεν είναι ευάλωτοι στον φόβο και στις φρούδες ελπίδες που καλλιεργεί η μνημονιακή προπαγάνδα. Η κυβερνητική πολιτική δεν πλήττει επιμέρους κοινωνικές ομάδες. Πλήττει τη συντριπτική πλειονότητα των νοικοκυριών.

Ο λόγος που η ΝΔ ακόμα κάπως αντέχει εκλογικά είναι ότι συσπειρώνονται πίσω της τα προνομιούχα δεξιά αλλά και κεντροαριστερά στρώματα. Και συσπειρώνονται όχι τόσο επειδή συμφωνούν με την ασκούμενη πολιτική όσο επειδή θεωρούν ότι εάν κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ η χώρα θα οδηγηθεί σε έξοδο από την Ευρωζώνη και σε χάος. Ο φόβος μπορεί να εξασφαλίζει μία κάποια ανοχή προς την κυβέρνηση Σαμαρά, αλλά δεν της εξασφαλίζει τα αναγκαία πολιτικά καύσιμα για να μακροημερεύσει. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ χρησιμοποιούνται όλα τα θεμιτά και πολλά αθέμιτα μέσα είναι πολύ αμφίβολο εάν θα εξασφαλισθούν οι αναγκαίες 180 βουλευτικές ψήφοι για να παρακαμφθεί ο σκόπελος της εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση Σαμαρά έχει αρχίσει να συμπεριφέρεται ως κυβέρνηση υπό προθεσμία. Αλάνθαστο σημάδι είναι ότι το τελευταίο διάστημα φροντίζει να κλείνει διάφορες εκκρεμότητες με έντονη οσμή διαπλοκής. Πτυχή του αντιδημοκρατικού κατήφορου είναι και το γεγονός ότι έχει μετατρέψει σε σχεδόν κανόνα να περνάει τις πιο διαφορετικές διατάξεις με τη μορφή ενός άρθρου, ακυρώνοντας τον ρόλο του βουλευτή. Οι κυβερνώντες δεν έχουν αναστολές, αλλά τα περιθώριά τους έχουν στενέψει. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία που τους στηρίζει έχει καταστεί εύθραυστη.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ (Τεύχος 248)


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Δέκα ένοπλοι τζιχαντιστές εισβάλουν στις αρχές Αυγούστου σε ένα διαμέρισμα στο Αλέπο της Συρίας και απαγάγουν δυο νεαρές Ιταλίδες 20 και 21 ετών. Η διεθνής κοινή γνώμη συγκλονίζεται αλλά σχεδόν κανένας δεν θέτει το κρίσιμο ερώτημα: τι έκαναν δυο 20χρονες κοπέλες σε ένα από τα πιο θερμά θέατρα επιχειρήσεων του πλανήτη;
Λίγες ημέρες αργότερα γίνεται γνωστό ότι ήταν τα μοναδικά μέλη μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης την οποία είχαν ιδρύσει για να προσφέρουν, όπως έλεγαν, βοήθεια στο δοκιμαζόμενο λαό της Συρίας.
Η Βανέσα Μαρτζούλο και η Γκρέτα Ραμέλι είχαν δημιουργήσει αυτό που στην ιδιόλεκτο των διεθνών οργανισμών αρωγής αποκαλείται Mongo (από τα αρχικά των λέξεων My Own NGO – Η δική μου ΜΚΟ).

Καθώς μέσα σε λίγες εβδομάδες πολλαπλασιάστηκαν τα κρούσματα απαγωγών σε βάρος μικρών και πολύ μικρών ανθρωπιστικών οργανώσεων και ενώ ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον, απειλούσε να βομβαρδίσει τη Συρία ύστερα από τον αποκεφαλισμό ενός Βρετανού, που εργάζονταν σε μια γαλλική ΜΚΟ, αρκετοί άρχισαν να αναρωτιούνται ποιους εκπροσωπούν αυτές οι οργανώσεις.

Στο Ιντερνετ μπορείς πλέον να βρει κανείς ιστοσελίδες με συμβουλές για το πως να δημιουργήσεις τη δική σου ΜΚΟ σε πέντε ή δέκα απλά βήματα και να αρχίσει να διεκδικείς χρηματοδότηση από διάφορους φορείς. Αυτό όμως που φαντάζει εκ πρώτης όψεως σαν μια ανόητη μόδα, που συχνά μπορεί να έχει και τραγικές συνέπειες, είναι απλώς μια έκφανση στην παγκόσμια τάση που χαρακτηρίζει την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας. Σύμφωνα με τον ακαδημαϊκό και συγγραφέα Ντέιβιντ Χάρβει ο πληθωρισμός των ΜΚΟ αποτελεί ένα είδος «ιδιωτικοποίησης» των δομών αρωγής, που πλήττει πρωτίστως τους διεθνείς οργανισμούς.

Οι καταστροφικές συνέπειες από την υποβάθμιση των διεθνών οργανισμών σε βάρος των μικρών και πολύ μικρών ΜΚΟ γίνεται ιδιαίτερα αισθητές σε περιπτώσεις υγειονομικών κρίσεων, που ξεπερνούν τα σύνορα του έθνους κράτους απαιτώντας συντονισμένη δράση σε πολλά μέτωπα. Η ταχύτητα εξάπλωσης του ιού έμπολα, ο οποίος απειλεί να λάβει χαρακτηριστικά πανδημίας στην Αφρική, αποδίδεται από αρκετούς επιστήμονες και στις περικοπές, ύψους ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων από τον προυπολογισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και κυρίως στις μαζικές απολύσεις του προσωπικού ταχείας επέμβασης. Οι συγκεκριμένες ομάδες που θα έπρεπε να αναπτύσσονται ταχύτατα στις εστίες εμφάνισης του ιού, είδαν το προσωπικό τους να «ψαλιδίζεται» κατά 35% τα τελευταία χρόνια ενώ αρκετές από τις αρμοδιότητές τους δόθηκαν σαν «υπεργολαβίες» σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Προς τιμή του, πρώτος ο εκπρόσωπος Τύπου των Γιατρών Χωρίς Σύνρορα, Τζέισον Κόουν, επεσήμανε ότι η εξάπλωση του έμπολα οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στην «απουσία ηγεσίας και κεντρικού συντονισμού που θα έπρεπε να ασκεί ο ΠΟΥ».

Να σημειωθεί ότι αυτή η ιδιότυπη «ιδιωτικοποίηση», έχει καταστροφικές συνέπειες και στο εσωτερικό του οργανισμού καθώς ο προϋπολογισμός τους στηρίζεται πλέον κατά 80% σε ιδιωτικές δωρεές. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι μόλις την περασμένη εβδομάδα το ίδρυμα του δισεκατομμυριούχου Μπιλ Γκέιτς ανέφερε ότι θα προσφέρει πέντε εκατομμύρια δολάρια γι την αντιμετώπιση του έμπολα. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η χρηματοδότηση συνδέεται άμεσα με την προβολή που λαμβάνουν ορισμένες κρίσεις στα διεθνή μέσα ενημέρωσης και όχι αναγκαστικά με τις πραγματικές ανάγκες, που μόνο οι ειδικοί επιστήμονες του ΠΟΥ μπορεούν να γνωρίζουν.

Εκτός όμως από τη σταδιακή αποσάθρωση των διεθνών οργανισμών, οι οποίοι τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο εκφράζουν τη βούληση δημοκρατικά εκλεγμένων κυβερνήσεων, οι μικρές ΜΚΟ λειτουργούν συχνά και σαν δούρειος ίππος για στρατιωτικές επεμβάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά τον τυφώνα που έπληξε το 2013 τις Φιλιππίνες οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα την ανάγκη στήριξης των ανθρωπιστικών οργανώσεων, για να στείλουν στην περιοχή το αεροπλανοφόρο USS George Washington με την τρίτη ταξιαρχία πεζοναυτών και ακόμη πενήντα σκάφη του πολεμικού ναυτικού που μετέφεραν 13.000 στρατιώτες. Αν και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι μαζί με το στρατό έφτασε και πολύτιμη ανθρωπιστική βοήθεια, είναι προφανές ότι πίσω από την στήριξη των ΜΚΟ κρυβόταν η επιθυμία των ΗΠΑ να δημιουργήσουν ένα ακόμη προπύργιο για την προβολή ισχύος απέναντι στην Κίνα.

Από τον Ερίκο Ντινάν στον Ρίγκαν
Η διαμάχη σχετικά με το ρόλο των ΜΚΟ στην κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων είναι παλιά όσο και η δημιουργία του Ερυθρού Σταυρού από τον Ερίκο Ντινάν. Ήδη από το 1864 η μητέρα της σύγχρονης νοσηλευτικής, Φλόρενς Ναϊτινγκέιλ, προειδοποιούσε ότι η περίθαλψη των τραυματιών πολέμου πρέπει να γίνεται από τα κράτη και όχι από μια ανεξάρτητη διεθνή οργάνωση καθώς έτσι οι κυβερνήσεις έχουν μικρότερο οικονομικό και πολιτικό κόστος για να ξεκινούν πολεμικές συγκρούσεις.

Σύμφωνα πάντως με τον Ντέιβιντ Χάρβει οι σύγχρονες ΜΚΟ γεννιούνται με το νεοφιλελεύθερο άνοιγμα του Ρόναλντ Ρίγκαν και της Μάργκαρετ Θάτσερ μαζί με το ψαλίδισμα του κράτους πρόνοιας και κάθε είδους κυβερνητικών παρεμβάσεων για τη διάσωση ανθρώπινόν ζωών. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μέχρι τη δεκαετία του ’90 ο αριθμός των διεθνών ΜΚΟ θα αυξηθεί κατά 500% δημιουργώντας μια νέα «βιομηχανία αρωγής» με τζίρο εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Από το 1996 το 15% της παγκόσμιας ανθρωπιστικής βοήθειας διακινούνταν μέσω ΜΚΟ παρακάμπτοντας τους ελέγχους των κυβερνήσεων αλλά και των διακρατικών οργανισμών.

Αρκετές από αυτές τις ΜΚΟ, αρχίζουν πολύ σύντομα να θυμίζουν πολυεθνικές επιχειρήσεις με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την Oxfam με τζίρο 500 εκ. δολαρίων και παρουσία σε 119 χώρες και την World Vision με τζίρο 600 εκ. δολαρίων και παρουσία σε 92 χώρες. Μέχρι την αλλαγή του αιώνα οι επτά μεγαλύτερες διεθνείς ΜΚΟ είχαν συνολικά έσοδα 2.5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Όσο αυξάνονταν όμως τα κεφάλαια που διακινούνταν μέσων των μη κυβερνητικών οργανώσεων τόσο πολλαπλασιάζονταν και ο αριθμός των ΜΚΟ που διεκδικούσαν ένα κομμάτι της πίτας. Σε αρκετές περιοχές της υποσαχάρειας Αφρικής παρατηρείται πλέον το κωμικοτραγικό φαινόμενο να συγκεντρώνονται εκατοντάδες ΜΚΟ οι οποίες σπαταλούν το μεγαλύτερο τμήμα του χρόνου τους για να κερδίσουν διεθνή αναγνωρισιμότητα, η οποία μεταφράζεται σε πιο γενναίες χορηγίες. Όπως εξηγούσε η ανθρωπολόγος Άντρια Τίμερ οι συγκεκριμένςς ΜΚΟ διαγωνίζονται για το ποιά θα προβάλλει τις περισσότερες εικόνες δυστυχίας δημιουργώντας ένα νέο είδος «οριενταλισμού», όπου ολόκληροι λαοί παρουσιάζονται σαν αιώνια θύματα που χρειάζονται την συμπόνοια και την ελεημοσύνη μας.

Ακόμη και όταν λειτουργούν με αγαθές προθέσεις οι δημιουργοί των συγκεκριμένων ΜΚΟ αρχίζουν να θυμίζουν όλο και περισσότερους τους ιεραπόστολους που συνόδευαν τις κατακτητικές επιδρομές των ευρωπαϊκών δυνάμεων του 15ου και του 16ου αιώνα. Ήταν ταυτόχρονα το άλλοθι αλλά και ο δούρειος ίππος μιας ακόμη επιδρομής.

Πηγή περιοδικό "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ρυθμίζει την εκστρατεία εναέριων βομβαρδισμών του στη Συρία με τους σύμμαχους του από το Κόλπο (Νέα Υόρκη, 23 Σεπ 2014)
 
Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία)
Μετάφραση Κριστιάν
 
Πολλοί προσκολλούνται στον αντιτρομοκρατικό λόγο της Ουάσινγκτον και των συμμάχων της του Κόλπου, αλλά όλος ο κόσμος καταλαβαίνει ότι αυτός ο λόγος είναι μόνο μια ρητορική δικαιολογία για έναν πόλεμο που έχει άλλους σκοπούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαβεβαιώνουν ότι θέλουν να καταστρέψουν το Ισλαμικό Κράτος που οι ίδιες δημιούργησαν και που πραγματοποιεί για λογαριασμό τους τις αναγκαίες εθνοκαθάρσεις για το σχέδιο της αναδιαμόρφωσης της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής». Πιο περίεργο ακόμα, δηλώνουν ότι θέλουν να καταπολεμήσουν τους τρομοκράτες στη Συρία με την μέτρια αντιπολίτευση, η οποία αποτελείται από τους ίδιους τζιχαντιστές.
Τέλος, κατέστρεψαν στη Ράκκα κτίρια που είχαν εκκενωθεί δύο ημέρες νωρίτερα από το Ισλαμικό Κράτος. Για το Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan), πίσω από αυτές τις προφανείς αντιφάσεις συνεχίζει ο πόλεμος του φυσικού αερίου.
 
Η αεροπορική εκστρατεία των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράκ και τη Συρία μας αφήνει σκεπτικούς: είναι αδύνατο να καταστραφεί μια τρομοκρατική ομάδα αποκλειστικά με αεροπορικές επιδρομές. Στο Ιράκ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Συμβουλίο Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ) έχουν συνδυάσει τις δράσεις τους με τα χερσαία ιρακινά στρατεύματα και τους Κούρδους.
Στη Συρία, δεν διαθέτουν καμία σοβαρή δύναμη για να μάχεται ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Και ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, «οι βομβαρδισμοί δεν είναι ικανοί να επηρεάσουν την ικανότητα του Ισλαμικού Κράτους ή τις επιχειρήσεις του σε άλλα μέρη του Ιράκ ή τη Συρία», σύμφωνα με το Στρατηγό William Mayville, αρχηγό των επιχειρήσεων στο αμερικανικό Γενικό Επιτελείο [1].

Εντούτοις, και παρά τις επίσημες δηλώσεις, το Ισλαμικό Κράτος είναι μια δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ), η οποία εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους και δεν έχασε την αξία της:

• Τον Μάιο 2013, ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν εισήρθε παράνομα στη Συρία για να συναντήσει το επιτελείο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (υποτίθεται μέτριος), μεταξύ άλλων τον Αμπού Γιούσεφ, επίσης γνωστός ως Αμπού Du'a, η Ιμπραχίμ αλ-Μπαγκντάντι, τον σημερινό χαλίφη Ιμπραχίμ (ηγέτης των εξτρεμιστών) [2].
• Τον Ιανουάριο 2014, το Reuters αποκάλυψε ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα είχε καλέσει μια μυστική συνεδρίαση του Κογκρέσου κατά τη διάρκεια της οποίας το τελευταίο ψήφισε τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό των «επαναστατών» στη Συρία, συμπεριλαμβανομένης και του Ισλαμικού Εμιράτου μέχρι το Σεπτέμβριο 2014, [3]. Ήταν πράγματι μια μυστική συνεδρίαση και όχι απλώς κεκλεισμένων των θυρών. Το σύνολο του αμερικανικού τύπου συμμορφώθηκε με τη λογοκρισία αυτής της πληροφορίας.
• Υπερήφανη για την αναγνώριση αυτή, η Σαουδική κρατική τηλεόραση υποστήριξε ότι το Ισλαμικό Κράτος διοικούταν από τον Πρίγκιπα Abdul Rahman al-Faisal [4].
• Από την πλευρά του, ο επικεφαλής της ισραηλινής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών, Στρατηγός Αβίβ Kochavi, προειδοποίησε για το πολλαπλασιασμό των αντι-συριακών μαχητών και αποκάλυψε ότι τα μέλη της αλ-Κάιντα, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων του Ισλαμικού Κράτους (που δεν είχαν ακόμη χωρίσει) εκπαιδεύονταν [υπό τον έλεγχο του ΝΑΤΟ] σε τρία στρατόπεδα στην Τουρκία, ήτοι στο Şanlıurfa, Osmaniye και Karaman [5].
• Τον Μάιο 2014, η Σαουδική Αραβία παρέδωσε στο Ισλαμικό Κράτος νέα βαριά όπλα που είχαν αγοραστεί στην Ουκρανία και μια ποσότητα νέων οχημάτων Toyota για να εισβάλει στο Ιράκ. Η μεταφορά πραγματοποιήθηκε από ειδικό τραίνο ναυλωμένο από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες.
• Στις 27 Μάιου, ο Μασούντ Μπαρζανί, πρόεδρος της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης στο Ιράκ, πήγε στο Αμμάν για να συντονίσει την εισβολή στο Ιράκ, μεταξύ των Κούρδων του Ιράκ και του Ισλαμικού Κράτους. Παρόμοια συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε, πάντα στο Αμμάν, με πολλούς σουνίτες εταίρους την 1η Ιουνίου [6].
• Στις αρχές Ιουνίου, το Ισλαμικό Κράτος και η Τοπική Κυβέρνηση του Κουρδιστάν πέρασαν στην επίθεση. Το Ισλαμικό Κράτος, σύμφωνα με την αποστολή του, σκόρπιζε τον τρόμο, προκειμένου να επιτευχθεί η εθνοκάθαρση την οποία ο στρατός των ΗΠΑ δεν ήταν σε θέση να κάνει το 2003.
Με αυτό το τρόπο πραγματοποιείται το αμερικανικό σχέδιο αναδιαμόρφωσης της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» του αμερικανικού Γενικού Επιτελείου που εγκρίθηκε το 2001.
 
Δεν υπάρχει επομένως κανένας λόγος για τις Ηνωμένες Πολιτείες να καταστρέψουν το Ισλαμικό Κράτος, εκτός από το πολύ διαφημιζόμενο -και ύποπτο- θάνατο των τριών υπηκόων τους, που δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτό το κατακλυσμό πυρών.
Ενώ είναι σαφές ότι ο κύριος στόχος της εναέριας εκστρατείας δεν είναι αυτός που έχει ανακοινωθεί, κανείς δεν είναι σε θέση να πει ακριβώς τι είναι αυτό που επιδιώκει να καταστρέψει.
Το μόνο που μπορεί να βεβαιωθεί είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους του Κόλπου βομβάρδισαν άδεια κτίρια στη Ράκκα -η οποία είχε εκκενωθεί δύο ημέρες νωρίτερα από το Ισλαμικό Κράτος, και μια δωδεκάδα διυλιστήρια στην ανατολική Συρία.

Βομβαρδισμός ενός συριακού διυλιστηρίου από την αμερικανική Πολεμική Αεροπορία στις 24 Σεπτεμβρίου 2014. Τα διυλιστήρια είναι από τις πιο ακριβές βιομηχανικές επενδύσεις.
 
Μα τι δουλειά έχουν αυτά τα διυλιστήρια σε ένα πόλεμο που φέρεται να διεξάγεται εναντίον της τρομοκρατίας; Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, ελέγχονταν από το Ισλαμικό Κράτος και του έφερνε μεγάλο εισόδημα.

Η απάντηση είναι προφανές πως είναι ψευδής. Όταν κράτη υπό εμπάργκο προσπαθούν να πουλήσουν φυσικό αέριο ή πετρέλαιο στη διεθνή αγορά, δεν το καταφέρνουν. Αλλά το Ισλαμικό Κράτος το κάνει, παρά τα ψηφίσματα 1373 (2001) και 2170 (2014) του Συμβουλίου Ασφαλείας. Είναι δημόσια γνωστό ότι κλέβει πετρέλαιο και αέριο στο Ιράκ και τη Συρία, τα μεταφέρει μέσω αγωγών στο τουρκικό λιμάνι Τσεϊχάν, από όπου μεταφέρονται στο Ισραήλ από δεξαμενόπλοια της Palmali Shipping & Agency JSC, της εταιρείας του δισεκατομμυριούχου Τουρκοαζέρου Mubariz Gurbanoğlu. Στο λιμάνι του Ασκελόν, οι ισραηλινές αρχές παρέχουν ψευδή πιστοποιητικά από το κοίτασμα του Eilat, και στη συνέχεια εξάγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία προσποιείται ότι πιστεύει τους Ισραηλινούς. 
 
Προπαντός, η ίδια αλυσίδα χρησιμοποιείται επίσης για την εξαγωγή του φυσικού αερίου και του πετρελαίου που έχουν κλαπεί από την τοπική κυβέρνηση του ιρακινού Κουρδιστάν. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ΣΣΚ, αν ενεργούσαν σε εφαρμογή των ψηφισμάτων 1373 (2001) και 2170 (2014) θα έπρεπε επίσης να επιτεθούν στο ιρακινό Κουρδιστάν. Αντ 'αυτού, το υποστηρίζουν (όχι εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, αλλά εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης) [7].

Ο βομβαρδισμός των εγκαταστάσεων αυτών δεν μπορεί να γίνει κατανοητός παρά ως θέληση να στερηθεί η Συρία των ικανοτήτων διύλισης της, όταν αποκατασταθεί η ειρήνη.

Ο Πρίγκιπας Khaled, γιος του κληρονόμου του θρόνου των Σαούντ, Πρίγκιπα Σαλμάν, συμμετέχει στον βομβαρδισμό της Συρίας ως πιλότο ενός F-15.

Δεν ξεφεύγει από κανένα ότι σε αυτή την υπόθεση, οι Ηνωμένες Πολιτείες στηρίζονται σε μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ), και ειδικά στη Σαουδική Αραβία. Σε αυτό το πλαίσιο, αν και είναι σαφές ότι τα σαουδικά αεροπλάνα δεν απογειώνονται από τη χώρα τους, η πληροφορία που δημοσιεύεται από τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης σύμφωνα με την οποία σταθμεύονται τα σαουδικά μαχητικά αεροπλάνα στο Ισραήλ δεν έχει ακόμη διασταυρωθεί, αλλά είναι πιθανή.

Σημειώσαμε συχνά ότι ένας από τους κύριους στόχους του πολέμου κατά της Συρίας είναι ο έλεγχος των τεράστιων αποθεμάτων φυσικού αερίου της και του εδάφους της, μέσω του οποίου θα μπορούσε να περάσει είτε ένας αγωγός από το Ιράν, είτε ο αντίπαλός του, από τη Σαουδική Αραβία ή το Κατάρ. Ωστόσο, δεδομένου της αντίστασης της Νοβαρωσίας και της υποστήριξης που της παρέχει η Ρωσική Ομοσπονδία, η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να απεξαρτηθεί από το ρωσικό φυσικό αέριο. Εξ ου και η ιδέα της ιρανικής κυβέρνησης να προσφέρει το φυσικό αέριο της σε αυτή την αγορά, όπως το ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός Πετρελαίου Ali Majedi στις 9 Αυγούστου [8]. Για το Ιράν θα ήταν μια εναλλακτική λύση για το κλείδωμα από το Ισλαμικό Κράτος της ιρακινής διαδρομής προς τη Συρία.

Η επιλογή αυτή, η οποία εκπροσωπεί τα κρατικά συμφέροντα του Ιράν, αλλά εγκατέλειπει την αντιιμπεριαλιστική πάλη του Προέδρου Αχμαντινετζάντ, μπορεί να εγκριθεί από την Ουάσινγκτον ως μέρος μιας ευρύτερης συμφωνίας στις διαπραγματεύσεις 5 + 1. 
Το Ιράν φέρεται να είναι πρόθυμο να εγκαταλείψει τις πρωτοποριακές έρευνες του για μια μέθοδο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας που μπορεί να απελευθερώνει το τρίτο κόσμο από την εξάρτηση του από το πετρέλαιο, ενώ οι «Δυτικοί» θα άρουν τις κυρώσεις τους. 
 
Ωστόσο, αυτή η ανατροπή, αν συμβεί, θα άλλαζε σε βάθος την περιφερειακή ισορροπία. Θα ήταν δύσκολο να τη δεχτεί η Ρωσία, η οποία μόλις καλωσόρισε το Ιράν στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Επιπλέον, προϋποθέτει μια επένδυση 8,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την κατασκευή 1.800 χιλιόμετρα αγωγών και να συνδεθούν τα πεδία παραγωγής στο σύστημα Nabucco. Το ιρανικό αέριο θα πέρναγε από το Αζερμπαϊτζάν και τη Τουρκία και μετά, από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και την Ουγγαρία, για να διανεμηθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση από την Αυστρία.

Αυτό επιβεβαίωσε ο Σεΐχης Χασάν Ροχάνι (Sheikh Hassan Rohani) προς τον Πρόεδρο Hans Fischer, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών [9].

Ο Ιρανός Πρόεδρος Σεΐχης Χασάν Ροχάνι ήρθε να εξηγήσει στον αυστριακό ομόλογό του Hans Fisher, το σχέδιο του για τη προμήθεια φυσικού αερίου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση (Νέα Υόρκη, 24 Σεπ., 2014).

Η αναβίωση του συστήματος Nabucco θα είναι μια ανέλπιστη τύχη για το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο θα μπορέσει να εξάγει πιο εύκολα την παραγωγή από το πεδίο φυσικού αερίου του στο Shah Deniz. Και έτσι, το Μπακού, θα απομακρυνόταν επίσης από τη Μόσχα για να είναι πιο κοντά στην Ουάσιγκτον, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει τη ξαφνική αγορά όπλων του από το Ισραήλ.

Από τη πλευρά της Συρίας, μια ανατροπή της ιρανικής ενεργειακής πολιτικής δεν είναι απαραίτητα κακό πράγμα: οι περισσότεροι από τους εχθρούς της Συρίας –εκτός από το Ισραήλ- δεν θα είχαν πια λόγο να συνεχίσουν τον πόλεμο. Περαιτέρω, η απομάκρυνση του Ιράν θα ενισχύσει τη χρησιμότητα της Συρίας για τη Ρωσία. Αν υπεγράφη αυτή η συμφωνία, η Ουάσινγκτον θα προωθήσει την αστάθεια στις σουνιτικές περιοχές του Ιράκ, για να διατηρήσει ένα φυσικό φράγμα μεταξύ της Τεχεράνης και της Δαμασκού, και σίγουρα θα υποστηρίξει το ΙΚ στο Deir ez-Zor, αλλά θα αφήσει ήσυχο το υπόλοιπο της Συρία.

[1] “U.S. Air Strikes Are Having a Limited Effect on ISIL”, Ben Watson, Defense One, 11 août 2014.
[2] « John McCain, le chef d’orchestre du « printemps arabe », et le Calife », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 18 août 2014. 
[3] “Congress secretly approves U.S. weapons flow to ’moderate’ Syrian rebels”, par Mark Hosenball, Reuters, 27 janvier 2014. 
[4] « L’ÉIIL est commandé par le prince Abdul Rahman », Réseau Voltaire, 3 février 2014. 
[5] “Israeli general says al Qaeda’s Syria fighters set up in Turkey”, par Dan Williams, Reuters, 29 janvier 2014. 
[7] « Jihadisme et industrie pétrolière », par Thierry Meyssan, Al-Watan (Syrie), Réseau Voltaire, 23 juin 2014.
[9] « Iran Ready to Supply Energy to Europe », Shana, 24 september 2014.
 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Σε θέση μάχης έχει τεθεί σύσσωμη η ελληνική κυβέρνηση εν όψει της άφιξης της τρόικας. Αυτή τη φορά ο Αντώνης Σαμαράς και το επιτελείο του τα έχουν σχεδιάσει όλα στην εντέλεια ώστε το αποτέλεσμα να είναι επιτυχημένο για την χώρα. 
Άλλωστε έπειτα από τις σφαλιάρες που έχει φάει η κυβέρνηση από την τρόικα τα τελευταία χρόνια, πλέον η εμπειρία πλεονάζει ώστε να αντιμετωπιστεί οποιαδήποτε κακοτοπιά κατά τη διάρκεια των συζητήσεων.

Οι δανειστές βέβαια έρχονται με άγριες διαθέσεις, αποφασισμένοι να πιέσουν για όλες τις μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούν αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς πάει στη συνάντηση με ακόμα αγριότερες διαθέσεις αφού είναι αποφασισμένος να πραγματοποιήσει, όχι μόνο τις μεταρρυθμίσεις που εκκρεμούν, αλλά ακόμα περισσότερες.
Η τρόικα επιμένει να υπολογίζει το δημοσιονομικό κενό του 2015 στα 2 δισ. ευρώ, ενώ επιμένουν επίσης για την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, για νέες αλλαγές στο ασφαλιστικό και για νέες μειώσεις μισθών στο Δημόσιο.
Όμως ο Αντώνης Σαμαράς δεν έχει σκοπό να πέσει αμαχητί. Γιαυτό σκοπεύει  να  υπολογίσει το δημοσιονομικό κενό του 2015 σε περισσότερο από 2 δισ. ευρώ, να απολύσει όποιον ακόμα εργάζεται, να αλλάξει τα φώτα στο ασφαλιστικό και να μειώσει τους μισθούς  στο Δημόσιο σε επίπεδα δουλείας. 
Μάλιστα ο πρωθυπουργός είναι τόσο έτοιμος για επαναδιαπραγμάτευση που δεν σκέφτεται να κάνει ούτε βήμα πίσω.
Γι αυτό αναμένεται πραγματική μάχη μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των δανειστών η έκβαση της οποίας θα ξεκαθαρίσει το πότε ακριβώς η χώρα θα συναντήσει τον πάτο που τόσα χρόνια ψάχνει αλλά ακόμα δεν έχει βρει.
Το φωτομοντάζ είναι από το "Γρέκι"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Αίγυπτος, κατά ασφαλείς πληροφορίες, θα αποκτήσει τα αντιαεροπορικά συστήματα S-300, τα οποία προορίζονταν για τη Συρία και το Ιράν, αλλά η Μόσχα δεν τα έδωσε. Στην περιοχή, η μόνη χώρα που επίσης διαθέτει S-300, είναι η Ελλάδα, στην Κρήτη.

Η Ρωσία θα προμηθεύσει την Αίγυπτο με την αναβαθμισμένη έκδοση του πυραυλικού συστήματος S-300VM αξίας 500 εκατομμυρίων δολαρίων. Τις σχετικές πληροφορίες μετέδωσαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, επικαλούμενα πηγές στο ρωσικό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα και στην εξαγωγική εταιρεία «Rosoboronexport», χωρίς όμως να διευκρινίζουν τις λεπτομέρειες της πώλησης.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η Αίγυπτος θα παραλάβει 4 μοίρες S-300 (24 αυτοκινούμενα πυραυλικά συγκροτήματα ) που είχαν παραγγελθεί από τη Συρία το 2010. Σαν αιτιολογία για τη διακοπή της σύμβασης, και την άρνηση της Μόσχας να παραδώσει τα οπλικά συστήματα στη Συρία, ήταν οι κυρώσεις του ΟΗΕ, είπε ο αναπληρωτής διευθυντής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας για τη Στρατιωτική-Τεχνική Συνεργασία (FSMTC) Κονσταντίν Μπιριούλιν.

Η υλοποίηση της σύμβασης με την Αίγυπτο έχει ήδη εισέλθει στην τελική φάση. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, τα ρωσικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι στο «Εργοστάσιο Κίροφ» στην Αγία Πετρούπολη, έχουν ήδη συναρμολογηθεί 22 συγκροτήματα σασί για τα ερπυστριοφόρα οχήματα των S-300, βαμμένα με το χαρακτηριστικό σχέδιο παραλλαγής στα χρώματα της ερήμου. Ενα τόσο μεγάλο «ντήλ» στον τομέα της στρατιωτικής συνεργασίας Μόσχας - Καΐρου, πολύ περισσότερο σε συστήματα αεράμυνας, είχε πολύ καιρό να εμφανιστεί. Και, όπως είναι φυσικό, η υλοποίηση ενός τόσο φιλόδοξου στόχου, αναπόφευκτα, εγείρει πολλά ερωτήματα σχετικά με τις επιπτώσεις που θα επιφέρει στις στρατιωτικές ισορροπίες στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και Βορείου Αφρικής.

Καθησυχάζουν το Ισραήλ

Ο Αλεξάντρ Χραμτσίχιν, αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτικών και Στρατιωτικών Αναλύσεων, δήλωσε για το θέμα στην RBTH: «Ο «συναγερμός» που χτύπησε στη Μέση Ανατολή με αφορμή τον επανεξοπλισμό της Αιγύπτου δεν έχει βάση και δεν δικαιολογείται. Η κίνηση αυτή δεν σημαίνει, ότι η βορειοαφρικανική χώρα απαραίτητα σκοπεύει να πολεμήσει με κάποιον. Η Αίγυπτος παραδοσιακά είχε έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς της περιοχής. Αυτό αντανακλούσε τις φιλοδοξίες της, σαν μια χώρα που διεκδικούσε και διεκδικεί την θέση του ηγέτη στον αραβικό κόσμο». Ο Χραμτσίχιν τονίζει επίσης, ότι Ενοπλες Δυνάμεις της Αιγύπτου έχουν ανάγκη να εκσυγχρονίσουν το οπλοστάσιό τους, επειδή «ο υπάρχων στρατιωτικός εξοπλισμός τους είναι ξεπερασμένος, γεγονός που έχει οδηγήσει σε σημαντική μείωση της μαχητικής ικανότητας των ΕΔ».

Από τη μεριά του, ο εμπειρογνώμονας του Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών, Σεργκέι Ντεμιντένκο, είχε πει σε μια συνέντευξή του στη RBTH, ότι η αγορά των ρωσικών αντιαεροπορικών (Α/Α) συστημάτων από την Αίγυπτο αποτελεί μια προσπάθεια του Καΐρου να δείξει στην Ουάσιγκτον τη δυσαρέσκειά του για τη συντριπτική μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας προς την Αίγυπτο. Ο Ντεμιντένκο θεωρεί πάντως, ότι για τα δεδομένα της περιοχής, η συγκεκριμένη αμυντική σύμβαση δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη και η υλοποίησή της δεν θα επηρεάσει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.

Πολύ περισσότερο, η ανάπτυξη των S-300 στην Αίγυπτο δεν αποτελεί απειλή για το Ισραήλ. «Όπως έδειξε η εμπειρία των αραβο-ισραηλινών πολέμων -εξηγεί ο ίδιος- η Αίγυπτος, ακόμα και στο απόγειο της στρατιωτικής συνεργασίας της με την ΕΣΣΔ, και με πλήθος συμμάχων δίπλα της, δεν μπόρεσε να νικήσει τον ισραηλινό στρατό. Τώρα, μια πρόκληση πολέμου «κατά μόνας» στο Ισραήλ ή σε μια άλλη ισχυρή δύναμη της περιοχής, όπως είναι για παράδειγμα το Ιράν, θα σήμαινε σίγουρο θάνατο».

Όσον αφορά τις προοπτικές της στρατιωτικής συνεργασίας της Αιγύπτου με τη Ρωσία, ο Ντεμιντένκο πιστεύει ότι είναι πολύ περιορισμένες. «Μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ -εξηγεί- το Κάϊρο πρακτικά πτώχευσε. Μέσα σε αυτή τη ντε φάκτο κατάσταση δεν υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι. Τις ξένες συμβάσεις, η Αίγυπτος τις πληρώνει με χρήματα από τη Σαουδική Αραβία, το ύψος των οποίων είναι φυσικά περιορισμένο».

Οι άλλοι γείτονες θα πρέπει να είναι προσεκτικοί

Ωστόσο, την πώληση των S-300 στην Αίγυπτο μπορεί να ακολουθήσουν συμβάσεις προμηθειών για μαχητικά-βομβαρδιστικά MiG-29M / M2, για Α/Α πυραυλικά συγκροτήματα «Tor» και «Pantsir», για αντιαρματικά πυραυλικά συστήματα «Kornet», καθώς και για πολεμικά ελικόπτερα Mi-17 και Mi-35.

Αυτά τα οπλικά συστήματα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για αστραπιαίες στρατιωτικές ενέργειες, για παράδειγμα, κατά της Αιθιοπίας, η οποία κατασκευάζει φράγμα στο γαλάζιο Νείλο. Μετά την παραλαβή των MiG-29M / Μ2, το Κάϊρο θα αναβαθμίσει την Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) με αεροσκάφη που έχουν εμβέλεια πτήσης ικανή ώστε να μπορούν να πλήξουν τα αιθιοπικά φράγματα στον ποταμό Νείλο και να εξουδετερώσουν αυτή την απειλή. Οι πύραυλοι S-300 μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν σαν ισχυρά Α/Α συστήματα σε περίπτωση πιθανών απαντητικών ενεργειών της ΠΑ της Αιθιοπίας και των συμμάχων της, προστατεύοντας το φράγμα του Ασουάν.

Με τη σειρά τους, τα επιθετικά ελικόπτερα Mi-35 μπορεί να αποτελέσουν ένα αποτελεσματικό στρατιωτικό μέσο για την καταπολέμηση των ισλαμιστών μαχητών στη χερσόνησο του Σινά και στην Κυρηναϊκή, καθώς στο έδαφος της γειτονικής Λιβύης.

Πηγή RBTH


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Στον δρόμο για τη Βαγδάτη, βρίσκονται οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους.
Αναφορές για σφοδρά πυρά των τζιχαντιστών κατά του κουρδικού Αΐν αλ Αράμπ (ή αλλιώς Κομπανί) φτάνουν στα διεθνή ΜΜΕ, την ώρα που οι ξένες αεροπορικές επιδρομές κατά της ISIS συνεχίζονται. Εκατοντάδες κούρδοι μαχητές περσμέργκα έχουν πάρει θέσεις για την υπεράσπιση της πόλης.

Οι πληροφορίες σχετικά με τη θέση των τζιχαντιστών είναι έως τώρα αντιφατικές. Σύμφωνα με αναφορές του BBC είχαν φτάσει σε απόσταση μόλις 10 χλμ από την πόλη, ενώ το Ίδρυμα για την Αρωγή και τη Συμφιλίωση στη Μέση Ανατολή επισήμανε πως οι τζιχαντιστές βρίσκονται μόλις 2 χλμ από την πρωτεύουσα του Ιράκ.

Ωστόσο, όπως αναφέρει το BBC τελικά οι ιρακινές δυνάμεις κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν ομάδα τζιχαντιστών σε απόσταση 40 χλμ από την πρωτεύουσα.

Η επίθεση των τζιχαντιστών έχει πυροδοτήσει νέο κύμα προσφύγων προς την Τουρκία, η οποία πιέζεται όλο και περισσότερο να κατασταλάξει στο πώς θα συμμετέχει στη «συμμαχία προθύμων».

Σύμφωνα με την οργάνωση «Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων», που εδρεύει στο Λονδίνο και συλλέγει πληροφορίες από το συριακό έδαφος, το βράδυ της Κυριακής οι επιθέσεις στην πόλη από τα δυτικά ήταν σφοδρές ενώ αναφορές μιλούσαν και για ισχυρά πυρά με μέσα του πυροβολικού από τα ανατολικά.

Επιπλέον, και αναφορές από την τουρκική πλευρά μιλούσαν για σφοδρά πυρά στο Κομπανί όπως και μεγάλο αριθμό αυτοκινήτων που εγκατέλειπε την περιοχή.

Ανταποκριτής του κουρδικού πρακτορείου Rudaw ανέφερε επίσης ότι τα πυρά έφτασαν μέχρι το κέντρο της πόλης, πριν η κατάσταση ηρεμήσει σχετικά τα ξημερώματα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Με την κάλυψη της διεθνούς κοινότητας και με αφορμή τους τζιχαντιστές, ο Ερντογάν είναι έτοιμος να επαναλάβει την εισβολή στην Κύπρο και να ξεκινήσει την κατάληψη μέρους της Συρίας

Μετάφραση - Απόδοση: Λούρου Σταυρούλα

Τουρκικά τανκς πήραν θέση πάνω σε ένα λόφο με θέα την πολιορκημένη πόλη Kobane στα σύνορα της Συρίας την 29η Σεπτεμβρίου, ανέφερε ένας ανταποκριτής του Reuters.

Τουλάχιστον 15 τανκς τοποθετήθηκαν, μερικά με τα όπλα τους στραμμένο προς συριακό έδαφος, κοντά σε μια τουρκική στρατιωτική βάση ακριβώς βορειοδυτικά της Kobane. Λόφοι καπνού σηκώθηκαν καθώς οι όλμοι έπληξαν τόσο την ανατολική όσο και τη δυτική πλευρά της Kobane. Στις 29 Σεπτεμβρίου, ένα βλήμα όλμου που τροφοδοτούνταν από τη Συρία προσγειώθηκε σε τουρκικό έδαφος, χωρίς να προκαλεί βλάβη.

Αλλά ένα βλήμα όλμου που έπληξε ένα σπίτι σε ένα τουρκικό χωριό στα σύνορα της Συρίας στα τέλη της 28η Σεπτεμβρίου άφησε τρία άτομα τραυματισμένα, δήλωσε ο στρατός στην ιστοσελίδα του. Ανέφερε ότι οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας ανταπέδωσαν τα πυρά.

Εν τω μεταξύ, το τουρκικό κοινοβούλιο πρόκειται να συζητήσει την ένωση αντι – ISIL (Islamic State of Iraq and the Levant) συμμαχίας. Η κυβέρνηση είπε στις 29 Σεπτεμβρίου ότι ήταν πιθανό να υποβάλουν προτάσεις μέσα σε 24 ώρες ζητώντας εντολή να παραταθεί η στρατιωτική δράση στο Ιράκ και τη Συρία, ώστε η Άγκυρα να ενταχθεί στην ηγεσία του διεθνούς συνασπισμού των ΗΠΑ κατά των ISIL μαχητών.

«Οι προτάσεις δεν έχουν ακόμη σταλεί στο κοινοβούλιο. Μπορεί να έρθουν αύριο.» δήλωσε ο κοινοβουλευτικός ομιλητής Cemil Çiçek στον τηλεοπτικό σταθμό NTV. Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ahmet Davutoğlu δήλωσε «Οι προτάσεις θα συζητηθούν στις 2 Οκτωβρίου».

Η Τουρκία αρνήθηκε να συμμετάσχει σε έναν ευρύ συνασπισμό υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών για να νικήσουν τους μαχητές της τζιχάντ, ενώ δεκάδες πολίτες της, συμπεριλαμβανομένων των διπλωματών και παιδιών που κρατούνταν από ISIL μαχητές έχουν απαχθεί από το τουρκικό προξενείο στη βόρεια ιρακινή πόλη της Μοσούλης.

Μετά την εξασφάλιση της ελευθερίας τους σε μια άκρως απόρρητη επιχείρηση που φέρεται να είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση των 50 ISIL μαχητών, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdoğan δήλωσε η θέση της Τουρκίας είχε αλλάξει, σηματοδοτώντας μια πιο σθεναρή στάση απέναντι στην ομάδα.

«Εμείς θα πραγματοποιήσουμε συζητήσεις με συγγενή θέματα αυτή την εβδομάδα. Εμείς σίγουρα θα είμαστε εκεί που πρέπει”. είπε ο Erdoğan στις 28 Σεπτεμβρίου «Δεν μπορούμε να μείνουμε έξω από αυτό».
Η Τουρκία έχει ήδη λάβει περισσότερους από 1,5 εκατομμύρια πρόσφυγες που εγκατέλειψαν το καθεστώς του προέδρου Bashar al-Assad.

Πηγή Hurriyet
Πηγή Gorga

Τουρκικά άρματα μάχης και τεθωρακισμένα έλαβαν θέσεις στη συριακή μεθόριο κοντά στην πόλη Αΐν αλ-Αράμπ, Κομπανί στα κουρδικά, καθώς εντείνεται η επίθεση των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, οι οποίοι φέρεται να βρίσκονται σε απόσταση μόλις πέντε χιλιομέτρων από την πόλη

Μπροστά στη ραγδαία προέλαση των τζιχαντιστών η τουρκική Εθνοσυνέλευση πρόκειται να εξετάσει την ένταξη στον διεθνή συνασπισμό υπό τις ΗΠΑ, καλούμενη να δώσει το «πράσινο φως» σε σχέδιο απόφασης για στρατιωτική δράση στο Ιράκ και τη Συρία.

«Το σχέδιο απόφασης ενδέχεται να σταλεί αύριο» δήλωσε ο πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης Τζεμίλ Τσιτσέκ, τον οποίο επικαλείται το ενημερωτικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου είχε δηλώσει πως η σχετική συζήτηση θα λάβει χώρα στις 2 Οκτωβρίου, αναφέρει η Hurriyet.

Τουλάχιστον 15 άρματα μάχης -ορισμένα με τα πυροβόλα τους στραμμένα στη συριακή επικράτεια- έχουν λάβει θέσεις σε λόφο που δεσπόζει της πολιορκημένης πόλης, κοντά σε τουρκική στρατιωτική βάση βορειοδυτικά του Κομπανί.

Τα τεθωρακισμένα οχήματα κινήθηκαν προς τα συριακά σύνορα αφού τουλάχιστον δύο οβίδες έπληξαν τη Δευτέρα το τουρκικό έδαφος. Ο τουρκικός στρατός είχε ανακοινώσει νωρίτερα πως απάντησε με πυρά την Κυριακή όταν δύο βλήματα όλμου έπεσαν στην τουρκική πλευρά των συνόρων.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει ότι οι τζιχαντιστές βρίσκονται πλέον σε απόσταση μόλις πέντε χιλιομέτρων από το Κομπανί.

«Βρίσκονται πέντε χιλιόμετρα νότια και νοτιοανατολικά του Κομπανί, είναι η πιο κοντινή απόσταση από την πόλη που έχει φθάσει ποτέ το Ισλαμικό Κράτος» δήλωσε ο Ράμι Αμπντέλ Ραχμάν, διευθυντής του Παρατηρητηρίου, αναφέροντας πως ρουκέτες του Ισλαμικού Κράτους έπληξαν για πρώτη φορά το κέντρο της τρίτης μεγαλύτερης κουρδικής πόλης της Συρίας.

Στήλες καπνού υψώθηκαν καθώς οβίδες έπληξαν τόσο την ανατολική όσο και τη δυτική πλευρά του Κομπανί.

«Εξαιτίας των βομβών όλοι τρέχουν να φύγουν, ακούσαμε πως άνθρωποι έχουν σκοτωθεί. Οι κουρδικές δυνάμεις έχουν μικρά όπλα, αλλά το Ισλαμικό Κράτος έχει μεγάλα πυροβόλα και άρματα μάχης» λέει ο Τζελίλ, 39χρονος μηχανικός που διέφυγε τη Δευτέρα από την πόλη.

«Οι περισσότεροι φεύγουν τώρα, πριν ήταν ασφαλές, αλλά τώρα μ' αυτές τις βόμβες οι άνθρωποι δεν θα μείνουν»
δήλωσε.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Τα επικοινωνιακά παιχνίδια ξεκίνησαν και πάλι. Τριγμοί μεταξύ των υπουργών της κυβέρνησης, συσπείρωση των Νδκρατών για την νέα Ελλάδα μετά Μνημονίου, εκλογές τον Νοέμβριο, ο Σύριζα κάνει επίθεση με δελτία τύπου, αλλά όλα ένα παιχνίδι είναι να παίρνει ανάσες το πόπολο, ελπίζοντας ότι αυτή η κατάσταση δεν θα αντέξει για πολύ και ο χρόνος για την μεγάλη αλλαγή θα έρθει με σημαίες και λάβαρα.

Τον κακό μας καιρό! Στα παλιά τους τα παπούτσια έχουν γραμμένους όλους όσους έχουν ήδη στηθεί στην ουρά των τραπεζών πληρώνοντας την πρώτη δόση του ΕΝΦΙΑ, στις εφορίες παρακαλώντας σαν κολίγοι να γίνουν οι δόσεις από έξι σε δώδεκα, οι λογαριασμοί της ΔΕΗ έχουν πιάσει ταβάνι και από τον άλλο μήνα θα πιάσουν ουρανό ελπίζοντας σε τι; Ότι όλα αυτά θα περάσουν είτε με την αλλαγή του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος από μία άλλη χώρα που θα αντιδράσει, είτε με έναν νέο πρωθυπουργό που ως Μωυσής θα χτυπήσει την ράβδο του και θα ανοίξει η θάλασσα με τα σκατά στην οποία έχουμε πέσει μέσα.

Ποιος Μεσσίας; Ο Αλέξης που πριν ακόμα πάρει την εξουσία τρίβει το πιπέρι με τον υφυπουργό της Μέρκελ Άσμουνσεν για να πάρει οδηγίες πώς θα κουλαντρίσει το μαλάκα Έλληνα διατηρώντας το πρόγραμμα λιτότητας που επέβαλλε η ΕΕ αλλά από την άλλη να νομίζει ο μαλάκας ότι έκανε την επανάστασή του; Ή μήπως με την υπάρχουσα σταθερή κυβέρνηση η οποία σε δουλεύει κανονικά.
Το τελευταίο παράδειγμα είναι αυτό με τον τεραστίων διαστάσεων υπουργό Μανιάτη. Έκλεισε συμφωνία με την επενδυτική τράπεζα της Γερμανίας να δοθούν δάνεια στους Έλληνες, έτσι ώστε να γίνουν ενεργειακές αναβαθμίσεις στα 8 εκατ. κτιρίων της χώρας με στόχο 120.000 Έλληνες να έχουν θέση εργασίας. Δηλαδή, το σπίτι θα σου το πάρει είτε το Κράτος είτε η Τράπεζα με κατάσχεση κι εσύ για 360 ευρώ μισθό θα δουλεύεις σαν τον σκλάβο φτιάχνοντας τα αλουμίνια του σπιτιού σου που θα ανήκει σε άλλον!
Και σκλάβος και μαλάκας!

Αλλά να μην ανησυχούμε διότι ο Σαμαράς όπως δήλωσε «απασφάλισε την χειροβομβίδα που του πετάξαν στα χέρια όταν πήρε την πρωθυπουργία». Δεν απασφάλισε την χειροβομβίδα ο Σαμαράς αλλά έχει παγιδεύσει μετά την συνάντησή του με την Μέρκελ ακόμα δύο μελλοντικές γενιές Ελλήνων.
Τι έκανε ο Σαμαράς στο Βερολίνο;! Προσπάθησε να πείσει την Μέρκελ να επιμηκυνθούν τα δάνεια για 70 χρόνια! Δηλαδή από το 2045 που ήταν η συμφωνία ο αποτυχημένος πιτσαδόρος μάς πήγε στο 2084! Και τι απάντησε η Μέρκελ; «Θα το σκεφτεί»!
Τόσο δούλεμα τρώμε όλοι μαζί αντάμα έχοντας το δελτίο 6 δόσεων ΕΝΦΙΑ στο χέρι σκεπτόμενοι αν θα πρέπει να πληρώσουμε την δόση ή το ρεύμα.
Ένα από τα δύο γιατί και τα δύο δεν γίνεται νιώθοντας τυχεροί γνωρίζοντας ότι μερίδα του λαού δεν έχει ούτε για τον ΕΝΦΙΑ,ούτε για το ασφαλιστικό ταμείο, ούτε για την ΔΕΗ,ούτε για τσιγάρο.

Αλλά τσιγάρο δεν είχε να καπνίσει και η κυρία Δούρου κατά την προεκλογική της περίοδο, όπως δήλωσε στους New York Times, φθάνοντας στο σημείο η κακομοίρα να της αγοράζει τσιγάρα η μαμά της.
Κι εσύ, μαλάκα Έλληνα αριστερέ, νιώθεις ένα με τον αριστερό εξουσιαστικό χώρο χωρίς να αναρωτηθείς τι διάολο έκανε η κυρία Δούρου 136,800 ευρώ (24μήνες βουλευτής Χ 5,700 ευρώ) που κονόμησε εκπροσωπώντας τον μαλάκα αριστερό στην Βουλή (εκτός από τους μισθούς στις επιτροπές που συμμετείχε).

Όμως δεν τολμάς να κάνεις τέτοια ερωτήματα γιατί χαρακτηρίζεσαι λαϊκιστής και μικρόψυχος. Αλλά επειδή σε έριξαν στα σκατά, αδελφέ Έλληνα, μην σκιάζεσαι να λες και να σχολιάσεις ό,τι σου κάθεται στο στομάχι.
Διότι όταν ωρύεσαι ως αριστεροαριστερούμπα μέσα στο κοινοβούλιο για την ένδεια, τους θανάτους, την μη κοινωνική δικαιοσύνη, πρέπει να έχεις τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να μην κάνεις φαμφαρώδεις κυριλέ γάμους φορώντας βασιλικά νυφικά άσπρα διαλαλώντας την παρθενική σου ταυτότητα.
Φόρα τουλάχιστον κατάμαυρο και αντί για μπομπονιέρες μοιράστε κόλλυβα. Σαν αυτά που κάθε δευτερόλεπτο μοιράζει ο κάθε Έλληνας μαλάκας, στον ίδιο του τον εαυτό ζώντας όχι ως μελλοθάνατος αλλά ως νεκρός που ούτε μία αληθινή κουβέντα κατανόησης από τους δεξιοκεντροαριστεροφασίστες εξουσιαστές δήμιούς του δεν του άξιζε.

Πηγή "Στον Τοίχο"

Σχόλιο ιστολογίου: Και αν κάποιοι από εμάς θίχτηκαν, τότε ας κάνουν(κάνουμε) όλα όσα πρέπει για να αποδείξουμε το αντίθετο...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση με θέμα «Οι επιταχυνόμενες διεθνείς μεταβολές και η Ελλάδα», έχει οργανώσει ο «Διπλωματικός Κύκλος», η πρωτοβουλία αυτή πρώην στελεχών του ελληνικού διπλωματικού σώματος που αποτελείται από πρώην πρέσβεις της χώρας μας.
 
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 15 Οκτωβρίου και ώρα 18:00, στο πανεπιστημιακό εντευκτήριο «Κωστής Παλαμάς», στη γωνία των οδών Ακαδημίας και Σίνα, στο κέντρο της Αθήνας. Δε χρειάζεται καν να αναφερθεί, ότι όσοι τιμήσουν με την παρουσία τους τη σημαντική αυτή εκδήλωση, μόνο χαμένοι δε θα βγουν, υπό την έννοια της ενημέρωσης και των γνώσεων που θα προσφέρουν οι πολύπειροι και διακεκριμένοι πρεσβευτές της χώρας μας!

Συντονιστής της εκδήλωσης είναι ο πρέσβης επί τιμή, Γιάννης Γεννηματάς και εισηγητές οι ακόλουθοι: Μάνος Μεγαλοκονόμος, πρέσβης επί τιμή, πρώην προϊστάμενος της υπηρεσίας σχεδιασμού πολιτικής του υπουργείου Εξωτερικών, του οποίου η εισήγηση θα έχει τίτλο «Το φαινόμενο της επιτάχυνσης στις διεθνείς εξελίξεις».

Ο πρώην πρεσβευτής της Ελλάδας στην Τουρκία και πρώην διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ), πρέσβης επί τιμή Ιωάννης Κοραντής, του οποίου η εισήγηση θα έχει τίτλο «Ελληνοτουρκικές Σχέσεις – Ελληνική Θράκη».

Επίσης, ο πληρεξούσιος υπουργός επί τιμή και πρώην πρέσβης της Ελλάδας στην Ουκρανία, Χάρης Δημητρίου. Η εισήγησή του θα έχει τίτλο «Η ουκρανική κρίση».

Τέλος, «Η γενικότερη διεθνής θέση της Ελλάδος», θα είναι ο τίτλος της ομιλίας του πρέσβη επί τιμή Κωνσταντίνου Πολίτη.

Πηγή Defence-Point

Σχόλιο ιστολογίου: Είναι μία ενημερωτική εκδήλωση, που προσκαλεί και προκαλεί για περαιτέρω ενημέρωση, επί των εθνικών θεμάτων, από τους πλέον ειδικούς. Πραγματικά τυχεροί, όσοι θα προσέλθουν για να την παρακολουθήσουν...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η Ελλάδα ενέδωσε στις ασφυκτικές πιέσεις της Μέρκελ
Ο Ευαγ. Βενιζέλος στον ΟΗΕ: Οι δύσκολοι καιροί απαιτούν δύσκολες επιλογές
Πρότεινε σύνθετο προσδιορισμό για τα Σκόπια από το βήμα του ΟΗΕ
Δεν έχουν ανακοινώσει τίποτε στον ελληνικό λαό για τις συμφωνίες που κάνουν, αλλά ούτε και γι αυτές που πρόκειται να κάνουν (στα ελληνοτουρκικά που αφορούν από τη Θράκη έως το Καστελλόριζο)

Πάει και το όνομα της Μακεδονίας (μας), μετά την απαράδεκτη και εθνικά επιζήμια τοποθέτηση που έκανε ο Ευάγγελος Βενιζέλος από το βήμα της Ολομέλειας της 69ης Γενικής Συνέλευσης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών! Η βόμβα για τα εθνικά μας θέματα έπεσε την Παρασκευή το βράδυ, αλλά αποσιωπήθηκε από τη συντριπτική πλειονότητα των εγχώριων μέσων ενημέρωσης.

Ο κ. Βενιζέλος με τα όσα δεσμευτικά είπε από το βήμα του ΟΗΕ, μιλώντας φυσικά για λογαριασμό της κυβέρνησης(!), εκχώρησε με τον πιο επίσημο τρόπο το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια υπό την προκλητική και άκρως υποχωρητική δικαιολογία ότι «οι δύσκολοι καιροί απαιτούν δύσκολες επιλογές…».

Ύστερα από την ομιλία Βενιζέλου, με την ιδιότητα του αντιπροσώπου της κυβέρνησης και υπουργού Εξωτερικών, ανατρέπονται οι πάγιες ελληνικές θέσεις ότι η χώρα μας δεν πρόκειται να αναγνωρίσει τα Σκόπια με ονομασία που θα περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» ή παράγωγά της και δημιουργούνται εύλογοι προβληματισμοί για τις εξελίξεις που δρομολογούνται σε όλα τα ανοιχτά εθνικά μέτωπα.

Συγκεκριμένα, ο κ. Βενιζέλος, ο οποίος εμφανίστηκε μάλιστα να παρακαλεί τα Σκόπια να… δεχτούν τη «σύνθετη ονομασία», υποστήριξε τα εξής:
«Όσον αφορά το ζήτημα του ονόματος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, η Ελλάδα στηρίζει πλήρως τη διαδικασία υπό τον γενικό γραμματέα του ΟΗΕ, μέσω του προσωπικού απεσταλμένου του κ. Μάθιου Νίμιτς και συμμετέχει πάντα σε αυτές εποικοδομητικά και με καλή θέληση. Η Ελλάδα, μέχρι σήμερα, έχει κάνει πολύ σημαντικά βήματα και αναμένουμε από την άλλη πλευρά να προβεί σε αντίστοιχα. Προτείνουμε μία αμοιβαία αποδεκτή σύνθετη ονομασία (με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία») για κάθε χρήση, erga omnes».
Όλα αυτά συμβαίνυν λίγες ημέρες μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στο Βερολίνο και τη συνάντησή του με τη Γερμανίδα καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά την ένταξη των Σκοπίων σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., υλοποιώντας και τις απαιτήσεις των αμερικανών που είχε πληρώσει πολύ ακριβά ο Κώστας Καραμανλής με το «όχι» του στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι. Τις απαιτήσεις αυτές εμφανίζεται τώρα να αποδέχεται και η ελληνική πλευρά…

Η κίνηση Βενιζέλου φωτίζει με διαφορετικό τρόπο και την παραίτηση του πρέσβη μας στο Βερολίνο, που γνώριζε πολύ καλά τις κινήσεις και τις πιέσεις που ασκούσε η Μέρκελ για να πάρουν το πράσινο φως τα Σκόπια τόσο στο θέμα του ονόματος όσο και για τις ενταξιακές διαδικασίες τους.

Για αυτές τις διαδικασίες ο κ. Βενιζέλος αρκέστηκε να πει ότι η Ελλάδα στηρίζει την ευρωπαϊκή και ευρωατλαντική προοπτική της γειτονικής χώρας και συγκαταλέγεται εδώ και πολλά χρόνια μεταξύ των εκεί κορυφαίων άμεσων ξένων επενδυτών, φτάνει να σέβεται τα υφιστάμενα γενικά κριτήρια που ισχύουν για όλες τις υποψήφιες χώρες.

Έχει ενδιαφέρον, τέλος, ότι ο κατά τα λοιπά λαλίστατος ΣΥΡΙΖΑ απέφυγε να εκδώσει οποιαδήποτε ανακοίνωση ή σχόλιο για το θέμα, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι συμφωνεί με την εκχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας…

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Κάτι για... τίποτα!

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Κάτι για τίποτα (something for nothing). Με τη φράση αυτή στις ΗΠΑ απαξιώνεται ο επιχειρηματίας που ζητά μια εξυπηρέτηση χωρίς να προτείνει αντίτιμο ή οποιουδήποτε είδους αντισταθμιστικό όφελος. Κάπως έτσι κινείται σήμερα η Ουάσιγκτον απέναντι στην Τουρκία του Ερντογάν: της ζητά να εμπλακεί στον πόλεμο κατά των τζιχαντιστών της ISIS, αρχής γενομένης από τη χρήση της αμερικανικής βάσης του Ιντσιρλίκ στους βομβαρδισμούς αλλά και να εμπλέξει και χερσαίες δυνάμεις.

Το ότι η Αγκυρα στήριξε τους κάθε λογής εξτρεμιστές δεν είναι παράδοξο, καθώς το ίδιο ακριβώς έκαναν το Ριάντ και τα τέσσερα άλλα κράτη που στηρίζουν τις ΗΠΑ. Το παράδοξο είναι αλλού, ότι ενώ η Τουρκία καλείται να παίξει καθοριστικό ρόλο, μάλλον καλείται να το πράξει έναντι ευτελούς ή και μηδενικού αντιτίμου. Σαουδική Αραβία, Εμιράτα, Μπαχρέιν, Κατάρ και Ιορδανία δεν μπορούν και δεν θέλουν να εμπλακούν σε χερσαίες επιχειρήσεις, το Ιράν δεν θέλει να εμπλακεί σε μια σύγκρουση σουνιτών, εφόσον δεν θίγονται οι σιίτες και οι αλαουίτες και οι ΗΠΑ διστάζουν να στείλουν στρατό στο Ιράκ με την κυβέρνηση της Βαγδάτης να προβάλλει μέχρι στιγμής βέτο.

Δεν μένει παρά η Τουρκία. Οι στρατιωτικές της δυνάμεις έχουν τη δυνατότητα συντριπτικών σε βάρος των τζιχαντιστών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, με άλλα λόγια η Αγκυρα μπορεί να λύσει αποφασιστικά το πρόβλημα. Στην περίπτωση αυτή είναι σαφές ότι στην περιοχή όπου θα αναπτυχθούν οι στρατιωτικές της δυνάμεις η Αγκυρα θα θελήσει να ιδρύσει ένα σουνιτικό κράτος-προτεκτοράτο, να εκμεταλλευτεί τα πλούσια πετρελαϊκά κοιτάσματα στο Δυτικό Ιράκ και την Ανατολική Συρία και κυρίως να ελέγχει τις ισορροπίες ανάμεσα στους σουνίτες Αραβες και τους Κούρδους του Βορείου Ιράκ και της βορειοανατολικής Συρίας.

Το τίμημα προβάλλει πανάκριβο για την Ουάσιγκτον, καθώς στην κυριολεξία πρόκειται για συντριβή της τζιχάντ μέσω οθωμανικής παλινόρθωσης. Για τους Ερντογάν - Νταβούτογλου το αντίτιμο που ζητούν από τις ΗΠΑ είναι λογικό: αρέσει δεν αρέσει στον Ομπάμα η Pax Ottomana στη Μέση Ανατολή, είναι η μόνη fast truck λύση σε μια εμπλοκή μακράς διαρκείας, με βέβαιη τη χερσαία εμπλοκή αμερικανικών δυνάμεων και με αβέβαιες παρενέργειες. Στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ φοβούνται και διστάζουν καθώς καλούνται να δεχθούν τη διανομή της Μέσης Ανατολής σε σφαίρες επιρροής της Αγκυρας και της Τεχεράνης.

Πηγή "Έθνος"
Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ο ειδικός Χ.Γ. Φελ εκτιμά ότι μπορεί να αποδεσμευθεί από την εξάρτηση

Η Ευρώπη εξαρτάται από τις ενεργειακές εισαγωγές από τρίτες χώρες. «Με ανανεώσιμες πηγές μπορεί η ΕΕ να αποδεσμευθεί από την εξάρτηση», εκτιμά ο Χανς-Γιόζεφ Φελ, ειδικός σε θέματα ενέργειας, μεταδίδει η Deutsche Welle.

Ο βαθμός εξάρτησης από εισαγωγές ενέργειας αυξήθηκε μαζικά τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη. Σύμφωνα με τον Χανς-Γιόζεφ Φελ, πρώην βουλευτή των γερμανών Πρασίνων, η Ευρώπη καλύπτει το 60% των ενεργειακών αναγκών της με εισαγωγές από άλλες χώρες -κυρίως από τη Ρωσία.

Όπως επισημαίνει ο πρώην βουλευτής και πρόεδρος του διεθνούς δικτύου ενεργειακών ερευνών Energy Watch Group, «αυτή η άκρως υψηλή εξάρτηση έχει ως αποτέλεσμα η Ευρώπη να μην μπορεί να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία που να πλήττουν καίρια τον ενεργειακό τομέα. Επειδή όμως η Ρωσία αντλεί το 80% των εσόδων της από την πώληση ενέργειας, πρόκειται για τον μοναδικό τομέα, όπου ενδεχόμενη επιβολή κυρώσεων θα μπορούσε πραγματικά να επιφέρει κάτι».

«Ώριμη η τεχνολογία των ΑΠΕ»

Ωστόσο, η Ευρώπη έχει υψηλές ενεργειακές ανάγκες και θα έβλαπτε μαζικά την οικονομία της αν επέβαλε τέτοιες κυρώσεις, υπογραμμίζει ο Χανς-Γιόζεφ Φελ, ο οποίος εκτιμά ότι σε αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχουν μεγάλα περιθώρια κινήσεων έναντι της Ρωσίας. «Η μοναδική δυνατότητα (σ.σ. της Ευρώπης) είναι μεσοπρόθεσμη. Με μία ταχύτατη και ισχυρή στρατηγική, με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) και ενεργειακή επάρκεια υπάρχει η δυνατότητα απεξάρτησης. Έτσι διασφαλίζεται πολιτική και ενεργειακή ανεξαρτησία, μεγαλύτερη ελευθερία χωρίς φόβο και η οικονομία μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί».

Ο γερμανός ειδικός θεωρεί ότι η τεχνολογία των ΑΠΕ είναι «ώριμη» και θα μπορούσε σε ένα διάστημα 10 ετών να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης κατά 60%-70%. Ο κ. Φελ επισημαίνει ότι δεν υπάρχει η απαραίτητη πολιτική βούληση για τη διεύρυνση των ΑΠΕ και διευκρινίζει ότι η Κομισιόν εξακολουθεί να στηρίζει την κατά πολύ ακριβότερη πυρηνική ενέργεια.

Όπως επισημαίνει, «η ευκαιρία για αλλαγή βρίσκεται στην κοινωνία. Στη Γερμανία, την Αυστρία και στις σκανδιναβικές χώρες πολλές επιχειρήσεις και άνθρωποι επενδύουν σε ΑΠΕ. Και μόνο ο φόβος ότι η Gazprom μπορεί να κλείσει τη στρόφιγγα το χειμώνα κινητοποιεί πολλούς ανθρώπους. Δεν θέλουν να ζουν με αυτούς τους φόβους, θέλουν να είναι ανεξάρτητοι και γι' αυτό επενδύουν μόνοι τους».

Ο Χανς-Γιόζεφ Φελ τονίζει ότι απαραίτητος παράγοντας για την ταχεία μετάβαση σε ΑΠΕ είναι η πολιτική στήριξη. Όπως σχολιάζει, το όφελος που θα προκύψει θα είναι διπλό: τόσο η προστασία του περιβάλλοντος όσο και η σταδιακή απεξάρτηση από τις εισαγωγές ενέργειας.

Σχόλιο ιστολογίου: Για τους μη γνωρίζοντες, οι ΑΠΕ είναι η μεγαλύτερη κομπίνα που έχει προωθηθεί και η οποία έχει αποδειχθεί πως τελικά όχι μόνο δεν παράγει την απαιτούμενη ενέργεια (εκτός του ότι δεν μπορεί να την αποθηκεύσει), αλλά είναι και κατά πολύ ακριβότερη "πηγή ενέργειας". Όσοι διαφωνούν, ας κοιτάξουν τους λογαριασμούς κατανάλωσης ρεύματος που πληρώνουν και ας προσπαθήσουν να τους εξηγήσουν... Εκτός και εαν η πραγματική ενεργειακά απεξάρτηση της Ευρώπης συνδέεται με ευρωπαϊκές χώρες που διαθέτουν ενέργεια, όπως η Ιρλανδία, η Σκωτία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Ελλάδα και η Κύπρος... Ναι, όλως τυχαίως είναι οι χώρες με οικονομικά προβλήματα, οι οποίες καταστρέφονται οικονομικά με την "βοήθεια" της... (βόρειας) Ευρώπης...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η προσέγγιση του προβλήματος το οποίο ταλανίζει τη χώρα μας εδώ και 4 χρόνια, που δεν είναι άλλο από την κρίση χρέους, θα είναι λίαν περιληπτική, ωστόσο θα επιχειρήσουμε να καταδείξουμε τα κύρια προβλήματα που την προκάλεσαν καθώς και πιθανούς τρόπους εξόδου από αυτήν.

Κατ' αρχάς θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι η οικονομία είναι μια κοινωνική επιστήμη και για να γίνουν σωστές προβλέψεις πρέπει να λαμβάνονται υπόψη πολλές παράμετροι που την επηρεάζουν όπως.
Το ΑΕΠ, το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της χώρας, η πολιτική κατάσταση, η ανεργία, ο προσανατολισμός της παιδείας, το διεθνές εμπόριο και σχέσεις, οι εξωτερικές απειλές κ.α. Σε αντίθετη περίπτωση γίνεται φιλέκδικη και διαψεύδει τις προσδοκίες των ειδικών.

Το κύριο ερώτημα που προκύπτει είναι πως φθάσαμε σ' αυτήν την κατάσταση και αναζητώντας τις αιτίες θα αντιληφθούμε ότι.
Τα τελευταία 15 χρόνια δόθηκε έμφαση στην ανάπτυξη του τομέα παροχής υπηρεσιών, εγκαταλείποντας σε μεγάλο βαθμό την παραγωγική διαδικασία (πρωτογενή και δευτερογενή παραγωγικό τομέα) με αποτέλεσμα να μειωθεί η δυνατότητα της χώρας να παράξει πλούτο.

Η χώρα μας λειτουργούσε μέσα στα πλαίσια ενός ισχυρού νομίσματος, πράγμα που είχε δυσμενείς επιπτώσεις επί των ελληνικών προϊόντων και αναφερόμεθα σαφώς, στην μη ανταγωνιστικότητα αυτών, λόγω της υψηλής τιμής των, έναντι προϊόντων άλλων χωρών, των οποίων η χαλαρή νομισματική πολιτική τα καθιστούσε περισσότερο ελκυστικά και δυστυχώς αυτό δεν έγινε αντιληπτό από τις Ελληνικές κυβερνήσεις.

Υπήρξε αλόγιστος δανεισμός του δημοσίου που χρησιμοποιήθηκε αφ' ενός για την κατασκευή έργων πολυτελείας, π.χ. (ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ κ.α.), αφ' ετέρου για την ενίσχυση κοινωνικών προγραμμάτων, που κάλυπταν την αυξανόμενη ανεργία λόγω του κλεισίματος των παραγωγικών μονάδων αλλά και της εγκατάλειψης των αγροτικών δραστηριοτήτων.

Θεωρώντας ότι οι κύριοι λόγοι που προκλήθηκε αυτή η κρίση χρέους είναι οι παραπάνω και ενώ θα περίμενε κανείς, να ληφθούν ανάλογα μέτρα για την αντιστροφή της κατάστασης η από τετραετίας εφαρμοζόμενη πολιτική που χαρακτηρίζεται από την επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας αλλά και νέων φόρων, όχι μόνο δεν έχει αποδώσει αλλά έχει δημιουργήσει σημαντικές παρενέργειες καθόσον.

Δεν συνοδεύεται από αναπτυξιακά μέτρα πού θα προκαλούσαν την αύξηση της παραγωγής καθώς και την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.

Η πολιτική της λιτότητας πού εφαρμόζεται εδώ και 4 χρόνια, θα έπρεπε να ήταν βραχυχρόνια γιατί είναι δυσάρεστη για όλες τις κοινωνικές τάξεις, και πολιτικά επιζήμια, τα δε αποτελέσματα αυτής θα έπρεπε να είχαν εμφανιστεί άμεσα και να συνδυάζονταν με την αύξηση της παραγωγής και την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων, πράγμα που δεν έχει επιτευχθεί.

Η αύξηση των φόρων καθώς και η επιβολή νέων, μείωσαν τα εισοδήματα των πολιτών με αρνητικές επιπτώσεις στο σύνολο της οικονομίας, η δε συνέχιση αυτής της πολιτικής είναι θέμα χρόνου να περιορίσει την κυκλοφορία του χρήματος σε τέτοιο βαθμό, που αυτή, να μην μπορεί να λειτουργήσει πλέον, η δε εκποίηση περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου κάτω από δυσμενείς συνθήκες μάλλον ενισχύει αυτήν την κατάσταση.

Οι έρπουσες και συνεχείς φήμες ότι επίκειται "κούρεμα" των καταθέσεων ή πτώχευση της χώρας, η βίαια έξοδος από το ευρώ απομάκρυναν από την ελληνική οικονομία ποσά ύψους 70 δισ. ΕΥΡΩ περίπου, προκαλώντας οικονομική ασφυξία στις τράπεζες.
Η προκρινόμενη λύση του προβλήματος κατά την άποψη μας, είναι μια, και αυτή είναι η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΕΓΕΝΘΥΣΗ-ΑΝΑΠΤΥΞΗ.

Αν εφαρμοσθεί σωστά με δημιουργία σοβαρών παραγωγικών επενδύσεων, (ΔΗΜΟΣΙΩΝ και ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ) η αύξηση των οικονομικών μεγεθών που θα προκύψουν από την παραγωγή προϊόντων θα συνοδεύεται και από αύξηση των εισοδημάτων, κατ επέκταση, θα ανατείλουν προοπτικές για την ευημερία της κοινωνίας, την εξυγίανση των δημοσιονομικών, αλλά και δυνατότητα ομαλής εκπλήρωσης των υποχρεώσεων της πολιτείας.

Προκύπτει όμως ένα ερώτημα: Πως θα χρηματοδοτηθεί μία τέτοια προσπάθεια;
Προτείνεται η αναστολή της πληρωμής των χρεωλυσίων, για χρονικό διάστημα, (όχι πέραν της 8ετίας) που θα επιτρέπει να εξευρεθούν τα απαραίτητα κεφάλαια χωρίς η χώρα να προστρέξει σε νέο δανεισμό.
Βεβαίως στο χρονικό αυτό διάστημα θα καταβάλλονται οι τόκοι, ώστε αφ' ενός να μην αυξάνεται το χρέος αφ' ετέρου να μην ζημιώνονται οι πιστωτές.


Η αποπληρωμή του χρέους να αρχίσει από την λήξη της χρονικής περιόδου που θα συμφωνηθεί και θα παραταθεί ο χρόνος αποπληρωμής του σε τέτοιο βάθος ώστε η τοκοχρεολυτική δόση να είναι ίση προς ποσοστό του ΑΕΠ, που θα επιτρέπει την άνετη καταβολή της.

Όμως για να υπάρξει, αλλά και για να επιτύχει η προοπτική ΜΕΓΕΝΘΥΣΗΣ -ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ προϋποτίθενται τα εξής.
Η ΟΠΟΙΑ Ελληνική κυβέρνηση, να έχει κατανοήσει πλήρως την γενεσιουργό αιτία και τους λόγους που η οικονομία περιήλθε σ’ αυτήν την κατάσταση.
Να έχει αξιολογήσει ότι οι αιωρούμενες φήμες, εδώ και διετία τουλάχιστον, που αφορούν από τη μια πλευρά την αναδιάρθρωση του χρέους (κούρεμα) και από την άλλη πτώχευση της χώρας, ουδεμιάς εφαρμογής μπορεί να τύχουν για διαφορετικούς λόγους η κάθε μία.

Να έχει τη δυνατότητα να τεκμηριώσει στους δανειστές την αναγκαιότητα μιας τέτοιας λύσης και να διαπραγματευθεί το ύψος του επιτοκίου, εξυπακούεται δε ότι θα αναλάβει την υποχρέωση.

α. Να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές με γνώμονα να επιτυγχάνεται, αφενός ο στόχος προσέλκυσης παραγωγικών κυρίως επενδύσεων ( πχ καθιέρωση πετυχημένου φορολογικού συστήματος που μπορεί να αντληθεί από την διεθνή εμπειρία) αφ ετέρου, να γίνει ειλικρινής προσπάθεια ώστε να ισοσκελίζεται ο προϋπολογισμός χωρίς ωστόσο να τίθενται θέματα παράβλεψης της άμυνας και ασφάλειας της χώρας που αποτελούν και βασική προϋπόθεση ελκυσμού των επενδύσεων ( Ελληνικών αλλά και ξένων).

β. Τα ποσά που θα εξοικονομηθούν από την αναστολή πληρωμής των χρεωλυσίων θα χρησιμοποιηθούν, αποκλειστικά και μόνο, για παραγωγικούς σκοπούς. Δηλ. Να τοποθετηθούν σε παραγωγικές επενδύσεις που θα έχουν στόχο, τη μείωση του ελλείμματος στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών, την αύξηση των εισοδημάτων μέσω του παραγόμενου πλούτου.

Τέλος θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η εξέταση της πρότασης, για νέα αναδιάρθρωση του χρέους (ΜΕΙΩΣΗ- ΚΟΥΡΕΜΑ) τεκμαίρεται ότι θα έχει αρνητικό αποτέλεσμα ενώ παράλληλα θα προκαλέσει μείζονες αντιδράσεις από το σύνολο των κρατών μελών του μηχανισμού στήριξης, καθιστώντας αδύνατη την όποια προοπτική συμφωνίας μαζί τους στην βάση επανακαθορισμού των υποχρεώσεων.

Δημήτρης Α. Ζακοντινός
Οικονομολόγος- π. Ανωτ. Τραπεζικό στέλεχος
Αντιπρόεδρος ΕΛΙΣΜΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η τουρκική υποκρισία και διπροσωπία σε όλο της το μεγαλείο. Ενώ από την μια ο ίδιος ο Ερντογάν διατείνεται πως η Τουρκία συντάσσεται με τις δυνάμεις που μάχονται τους Τζιχαντιστές, από την άλλη ουσιαστικά έχει αφήσει ελεύθερο το πεδίο δράση των Τζιχαντιστών μέσα στην Τουρκία όπου έχουν δημιουργήσει κυριολεκτικά κράτος εν κράτη με την σιωπηρή, αν όχι στήριξη τουλάχιστον ανοχή του ίδιου του Ερντογάν, που ξεπληρώνει παλιά γραμμάτια στήριξης του από τους δολοφόνους του Ισλαμικού Χαλιφάτου.

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της τουρκικής εφημερίδας, Aydınlık, οι Τζιχαντιστές εκτός των άλλων διατηρούν πέντε μεγάλα στρατηγεία στην Τουρκία και συγκεκριμένα στις πόλεις Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη, Ικόνιο, Γκαζιαντέπ και Χατάι, στα σύνορα δηλαδή Τουρκίας Συρίας. Την ύπαρξη αυτών των στρατηγείων την γνωρίζει πολύ καλά η τουρκική κυβέρνηση, αλλά κάνει τα «στραβά μάτια» καθώς έχει δεσμευτεί να μην προχωρήσει σε καμία ενέργεια κατά των Τζιχαντιστών, οι οποίοι έχουν αποκτήσει μεγάλη δύναμη στο εσωτερικό της Τουρκίας και διεκδικούν ακόμα και πολιτική έκφραση.
Πέραν αυτών των κεντρικών στρατηγείων, όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα, οι Τζιχαντιστές διατηρούν πολλές εστίες σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, ενώ δεν διστάζουν να κάνουν και ανοιχτές διαδηλώσεις υποστήριξης προς το κίνημα τους, όπως έγινε πρόσφατα σε κεντρική πλατεία της Κωνσταντινούπολης.

Αλλά το πιο εντυπωσιακό σε όλη αυτή την εικόνα που δείχνει την μεγάλη διακλάδωση του κινήματος των Τζιχαντιστών στην Τουρκία είναι, όπως αποκαλύπτει η Aydınlık, ότι στις τάξεις τους έχουν προσχωρήσει και άτομα από τα πιο ψηλά οικονομικά στρώματα της Τουρκίας.
Υπάρχουν μαρτυρίες πως οι Τζιχαντιστές έχουν εγκαταστήσει κέντρα στρατολόγησης και προπαγάνδας σε πολύ ακριβές βίλες στην Κωνσταντινούπολη ενώ το χρήμα, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, ρέει άφθονο στις τάξεις τους ενισχύοντας ακόμα περισσότερο το κίνημα στις εγκληματικές και δολοφονικές του επιχειρήσεις. Στις βίλες αυτές, σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα, πηγαινοέρχονται ολόκληρα minibüs που μεταφέρουν τρόφιμα και εφόδια χωρίς να γίνεται κανένας έλεγχος από τις τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας.
Παράλληλα έχουν επεκτείνει σε μεγάλο βαθμό την διείσδυση τους σε θρησκευτικές οργανώσεις και όπως αναφέρεται, έχουν εγκαταστήσει γραφεία σε περίπου 700 τζαμιά σε πολλές περιοχές της Τουρκίας διευρύνοντας τον κύκλο επηρεασμού τους.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι εκτός όλων αυτών οι Τζιχαντιστές διατηρούν σε τουρκικό έδαφος και αποθήκες πυρομαχικών και οπλικών συστημάτων, τα οποία παρά του ότι είναι εν γνώση της ίδιας της ΜΙΤ οι Τούρκοι δεν επεμβαίνουν για να κατάσχουν τον συγκεντρωμένο οπλισμό που προορίζεται για τα μέτωπα των πολεμικών συγκρούσεων στην Συρία και στο Ιράκ.
Μετά από όλες αυτές τις αποκαλύψεις, το ερώτημα που δημιουργείται και το οποίο επισημαίνεται και στην τουρκική εφημερίδα, είναι αν οι Τζιχαντιστές έχουν πρόσβαση και στα κυβερνητικά κλιμάκια της Τουρκίας και αν έχουν διεισδύσει ακόμα και στην ίδια την τουρκική κυβέρνηση, όπου υπάρχουν υπόνοιες ότι κάποιοι υπουργοί στηρίζουν το κίνημα των Τζιχαντιστών μπλοκάροντας ουσιαστικά κάθε πιθανή κίνηση επέμβασης στα αρχηγεία τους που είναι σκόρπια σε όλη την Τουρκία.

Αλλά για να έρθουμε και σε εμάς, το γεγονός και μόνο ότι στην γειτονική χώρα οι Τζιχαντιστές έχουν δημιουργήσει ένα κράτος εν κράτη, όπως αποκαλύπτει και ομολογεί η ίδια η τουρκική εφημερίδα, σε συνδυασμό με το γεγονός της καθημερινής ανεμπόδιστης εισβολής εκατοντάδων μουσουλμάνων λαθρομεταναστών στην χώρα μας, θα πρέπει να «προσγειώσει» στην πραγματικότητα όλους εκείνους τους ισλαμολάγνους που έχουν αφήσει την Ελλάδα σαν ένα ξέφραγο αμπέλι.
Η εμπειρία του παρελθόντος μας αφήνει έντονες υπόνοιες ότι οι Τούρκοι σκόπιμα, αν ήδη δεν το έχουν κάνει, θα προωθήσουν Τζιχαντιστές και στην Ελλάδα με όλες τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης.
Ας συνέρθουμε και ας αφήσουμε τις «προοδευτικές» βλακείες, πριν δούμε… «τον ουρανό σφοντύλι!».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου