Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Φεβ 2013



Φρένο για ΔΕΠΑ και ΑΟΖ από ΗΠΑ

«Σε άτυπη ενεργειακή ομηρία με σοβαρές γεωπολιτικές προεκτάσεις οδηγείται η Ελλάδα εφόσον πωληθεί η ΔΕΠΑ στη Gazprom» διαμήνυσε η Ουάσιγκτον μέσω υψηλόβαθμου στελέχους του Στέητ Ντιπάρτμεντ που επισκέφθηκε ατύπως την Αθήνα.

Η επίσκεψη και οι επαφές του υψηλόβαθμου στελέχους της αμερικανικής διπλωματίας με την κυβέρνηση κρατήθηκαν επιμελώς μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Το γεγονός ότι η αμερικανική πλευρά, σε αντίθεση με το Βερολίνο, δε θα έβλεπε με καλό μάτι την απόκτηση της ελληνικής εταιρείας από το ρωσικό γίγαντα του αερίου, δεν αποτελεί είδηση. Ωστόσο, κατά τις επαφές που είχε στην Αθήνα, το υψηλόβαθμο στέλεχος του Στέητ Ντιπάρτμεντ, ανέλυσε μια σειρά από λόγους ευρύτερου γεωπολιτικού και οικονομικού ενδιαφέροντος, που καθιστούν ανεπιθύμητη μια τέτοια εξέλιξη.

Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι στην πώληση της ΔΕΠΑ η Μόσχα "τα παίζει όλα για όλα" για να διατηρήσει συνθήκες μονοπωλίου στην αγορά αερίου της ευρύτερης περιοχής.

Στο πλαίσιο αυτό, επισημαίνουν ότι πιθανή κατάληξη της ΔΕΠΑ στα χέρια της Μόσχας θα θέσει σε κίνδυνο ακόμη και την κατασκευή του αγωγού TAP καθώς ο εν λόγω αγωγός «σπάει» το ρωσικό μονοπώλιο στο αέριο των αγωγών στην ευρύτερη περιοχή. Αντίθετα, το Βερολίνο διαφοροποιείται «κλείνοντας το μάτι» στους Ρώσους.

Στη μέση των διασταυρούμενων πυρών βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση, η οποία καλείται να διαχειριστεί και να μεγιστοποιήσει τα εθνικά οφέλη. Ταυτόχρονα για την ΑΟΖ οι ΗΠΑ ζητούν από την Ελλάδα να αποφύγει μονομερείς κινήσεις που πιθανόν να θέσουν σε κίνδυνο το εύθραυστο κλίμα στην ευρύτερη περιοχή. 


Ρωσικός Τύπος: Προειδοποίηση ΗΠΑ σε Ελλάδα για ενεργειακή συνεργασία με Ρωσία

«Το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ προειδοποίησε τις ελληνικές αρχές για ενεργειακή συνεργασία με τη Ρωσία, σύμφωνα με τα ελληνικά ΜΜΕ του Σαββάτου».

Σύμφωνα με αναφορές των μέσων ενημέρωσης, ανώτερο στέλεχος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωσε ότι η πώληση της εταιρείας φυσικού αερίου ΔΕΠΑ στην Gazprom και στην ομάδα «Σίντεζ» είναι ανεπιθύμητη και θα καταστήσει την Ελλάδα «όμηρο» της Ρωσίας σε θέματα ενέργειας.


Η Ελλάδα παίρνει περίπου το 90 % της κατανάλωσης του φυσικού αερίου από τη Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες πιστεύουν ότι η αγορά της ΔΕΠΑ από τη Ρωσία θα ενισχύσει τη θέση της στην αγορά της περιοχής και θα είναι σε θέση να αυξήσει τις τιμές, αναφέρει η ρωσική εφημερίδα Βίζγκλιαντ επικαλούμενη το ρωσικό πρακτορείο Νόβοστι.

Επιπρόσθετα – γράφει το ρωσικό δημοσίευμα- η πύλη Capital.gr αναφέρει ότι η συνεργασία με τη Ρωσία μπορεί να αμφισβητήσει την εφαρμογή του Υπερ-Αδριατικού Αγωγού, μέσω του οποίου η Ελλάδα επιδιώκει να μεταφέρει στη Νότια Ευρώπη φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν.

Το έργο αυτό είναι άμεσα ανταγωνίσιμο με τον αγωγό Nabucco West, το οποίο παρακάμπτει την πλευρά της Ελλάδας και έμμεσα το ρωσικό-ιταλικό «South Stream», το οποίο ως στόχο έχει να μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο προς τη νότια Ευρώπη.

Αυτήν την εβδομάδα υπεγράφη στην Αθήνα η τριμερής συμφωνία ανάμεσα στην Ελλάδα, την Αλβανία και την Ιταλία για την κατασκευή του Υπερ-Αδριατικού αγωγού, σε μια τελετή που παρακολούθησε ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Έρικ Ρούμπιν.

Μάλιστα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα ο μεγαλύτερος χορηγός βοήθειας στην Ελλάδα, η Γερμανία, δεν είναι κατά των ρωσικών επενδύσεων στον ελληνικό τομέα ενέργειας.

Η Ελλάδα σχεδιάζει να ιδιωτικοποιήσει την εταιρεία φυσικού αερίου ΔΕΠΑ και την ΔΕΣΦΑ- φορέα εκμετάλλευσης του δικτύου αερίου.

Η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων του διαγωνισμού επανειλημμένα αναβλήθηκε, καθώς οι όροι έχουν αλλάξει.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει δηλώσει ότι προτίθεται να αποφασίσει σχετικά με τον αγοραστή τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους.

Μέχρι στιγμής, η υπηρεσία κρατικών ιδιωτικοποιήσεων αποφάσισε την ‘επανεκκίνηση’ του διαγωνισμού, επιτρέποντας κάθε έναν από τους υπόλοιπους διεκδικητές τη δημιουργία κοινοπραξιών μεταξύ των εταιρειών που συμμετείχαν στους προηγούμενους διαγωνισμούς, γράφει το ρωσικό δημοσίευμα.





Μεγάλο κακό η ισχυρογνωμοσύνη, η οποία γεννά κλισέ στο μυαλό που εμποδίζουν τον άνθρωπο να κρίνει κάτι ορθά. Στην Ελλάδα η τέχνη των βιαστικών συμπερασμάτων έχει διδαχθεί σε πολλούς και υιοθετείται ειδικά από άτομα που ανήκουν σε πολιτικοιδεολογικά μαντριά, νεολαίες κομμάτων, θρησκευτικούς κλειστούς κύκλους και γενικά από εγκλωβισμένους σε φυσαλίδες που στο τέλος σκάνε.

Τα κλισέ, λοιπόν, αποτελούν τροχοπέδη στην ορθή κρίση. Όλοι έχουμε αντιληφθεί το που κατατάσσονται όσοι μιλούν για τα ελληνικά ιδεώδη, άσχετα εάν δεν έχουν καμία σχέση με ακραίες ιδεολογίες. Να, όμως, που χωρίς τον Ελληνισμό κανείς δεν θα γνώριζε τι σημαίνει αυτοδιάθεση, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία.

Η ισχυρογνωμοσύνη στην συνέχεια οδηγεί στην σκληροκαρδία. Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι επειδή είδαν κάποτε κάποια ψάρια είναι σε θέση να μιλήσουν για ολόκληρο τον ωκεανό. Θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα και δεν χρειάζεται να ψάξουν περαιτέρω. Η στάσιμη αυτή συμπεριφορά οδηγεί στην «ακινησία» της καρδιάς. Όταν σταματάει να δουλεύει ο νους, σταματάει και η καρδιά και απλά χτυπάει ηλεκτρικά για να κινείται το σώμα.

Επομένως ότι κι αν δει ο «επαΐοντας», όσο σωστό κι αν είναι, όσα επιχειρήματα κι αν του κατατεθούν, θα παραμείνει στα ίδια, αφού τα πάντα ερμηνεύονται βάσει των κλισέ που υπάρχουν «εμφυτευμένα» στο μυαλό.

Η σκληροκαρδία με την σειρά της γεννά τον εγωισμό. Τότε είναι πολύ δύσκολο ν’ αλλάξει πορεία το πλοίο του καθενός, ενώ το παγόβουνο μένει σταθερό, περιμένοντας το θύμα του.

Στις μέρες μας τα κλισέ αποτελούν το υπ’ αριθμόν ένα εμπόδιο για την αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας και την έξοδο από την κρίση. Δήθεν ευαισθησίες κατακλύζουν πολλούς νέους ανθρώπους, οι οποίοι αντί ν’ αφήσουν τους εαυτούς τους ελεύθερους ν’ αναζητήσουν την αλήθεια, καθίστανται έρμαια κέντρων προπαγάνδας.

Κατά αυτόν τον τρόπο πολλοί μοιάζουν στους πολιτικούς που καταδικάζουν, αφού παρόμοια «ιδεώδη» πρέσβευαν κι αυτοί όταν ήταν νεότεροι. Και τώρα; Ο εγωισμός τους οδηγεί στο να μην δίνουν καμία σημασία στους συνανθρώπους τους (λαό) και να αγνοούν εναλλακτικές λύσεις που δύνανται να βγάλουν την χώρα από το αδιέξοδο που οδηγήθηκε. Βέβαια, υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν ότι ακούν τους πάντες, λόγω προσωπικών συμφερόντων, αλλά θ’ ασχοληθούμε άλλη φορά μ’ αυτήν την κατηγορία.

Η επιλογή ανήκει στον καθένα.

Ελευθερία ή μαντρί; 

Καλοπροαίρετη δυσπιστία ή βιαστικό συμπέρασμα; 

Καρδιά και νους ή στομάχι;


Πηγή: Πυγμή

Νέες αποκαλύψεις-σοκ για σχέδια επιχειρήσεων παραπλάνησης με χημικά όπλα στην συριακή ενδοχώρα, από βρετανική εταιρεία παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, με δράση στο Ιράκ και γραφεία στο Ντουμπάι.

Ρωσικό Ίδρυμα Γεωστρατηγικών Ερευνών
Strategic Culture Foundation
Απόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Στις 22 Ιανουαρίου δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά η είδηση για μια τεράστια διαρροή ευαίσθητων δεδομένων στο διαδίκτυο. Η Britam, βρετανική εταιρεία παροχής υπηρεσιών ασφαλείας, δέχθηκε κυβερνοεπίθεση από χάκερς, με αποτέλεσμα να διαρρεύσει στο ευρύ κοινό μεγάλος αριθμός απόρρητων αρχείων ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και άλλων ευαίσθητων πληροφοριών της εταιρείας.

Aυτά έγιναν τον Ιανουάριο. Σήμερα η υπόθεση αυτή έχει πάρει διαστάσεις σκανδάλου Watergate, με αποτέλεσμα αρκετοί να αναφέρονται σε αυτήν ως “Britamgate”, ειδικά μετά από ένα δημοσίευμα στο δημοφιλές ιστολόγιο του Alex Jones, Prison Planet , στο οποίο αναρτήθηκαν κάποια από τα ευαίσθητα αυτά δεδομένα.

Τι κρύβεται, όμως, πίσω από αυτή την υπόθεση διαρροής και γιατί κάποιοι την θεωρούν ικανή να ανατρέψει την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στη Συρία;

Αν ρίξουμε μια ματιά σε κάποια αρχεία που έφερε για πρώτη φορά στο φως το Prison Planet, θα διαπιστώσουμε ότι το σημαντικότερο από αυτά είναι ένα μήνυμα από τις 24 Δεκεμβρίου 2012. Αποστολέας ήταν ο διευθυντής του τμήματος Επιχειρηματικής Ανάπτυξης της Britam Defence, David Goulding, και παραλήπτης, το επίσης διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας, Philip Doughty, ο οποίος τυχαίνει να είναι και πρώην αξιωματικός της SAS (Special Air Force) της βρετανικής πολεμικής αεροπορίας. 

Ας δούμε τι λέει το πρωτότυπο ηλεκτρονικό μήνυμα... 


 ...και η μετάφρασή του: 
Phil,

Μας έκαναν και νέα προσφορά. Έχει και πάλι να κάνει με τη Συρία. Οι Καταριανοί μας προτείνουν μια δελεαστική συμφωνία και δεσμεύονται για το ότι η όλη ιδέα έχει εγκριθεί από την Ουάσιγκτον.

Θα πρέπει να παραδώσουμε ένα Χ.Ο.* στην Χομς, μια σοβιετικής προέλευσης βόμβα με τοξικά αέρια από τη Λιβύη, παρόμοια με αυτές που λένε ότι έχει και ο Άσαντ. Θέλουν να χρησιμοποιήσουμε ρωσόφωνους Ουκρανούς υπαλλήλους της εταιρείας μας και να βιντεοσκοπήσουμε την όλη επιχείρηση, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν εγκρίνω την ιδέα, αλλά τα ποσά που μας προτείνουν είναι τεράστια. Ποια είναι η δική σου γνώμη;

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

David
*Χ.Ο.= χημικό όπλο

Αν λάβει κανείς υπ’ όψιν μια προειδοποίηση του Μπαράκ Ομπάμα που συζητήθηκε πολύ, σύμφωνα με την οποία «η χρήση ή ακόμη και η μεταφορά χημικών όπλων από το καθεστώς Άσαντ θα θεωρηθεί ως «υπέρβαση» των ορίων και θα προκαλέσει στρατιωτική επέμβαση», ένα μήνυμα που ο Πρόεδρος επανέλαβε τον περασμένο μήνα αφού επανεκλέχθηκε για δεύτερη θητεία, τότε η επιχείρηση που περιγράφεται στο απόρρητο μήνυμα, εφόσον πραγματοποιηθεί, θα αποτελέσει ένα ιδανικό πρόσχημα για εξωτερική επέμβαση εναντίον της Συρίας. Το Ισραήλ μάλιστα έκανε παρόμοιες δηλώσεις με εκείνες του Ομπάμα την πρώτη εβδομάδα του Φεβρουαρίου.

Ποιοι θα εκτελούσαν την βιντεοσκοπημένη επιχείρηση της παράδοσης χημικών όπλων στην πόλη Χομς; Το κείμενο του ηλεκτρονικού μηνύματος δείχνει σαφώς ότι θα χρησιμοποιούσαν το ρωσόφωνο προσωπικό ουκρανικής καταγωγής της εταιρείας Britam για να κατασκευάσουν ένα βίντεο με ψευδείς λεπτομέρειες. Ψάχνοντας ανάμεσα σε άλλα απόρρητα αρχεία ανακαλύψαμε λίστα με προσωπικά δεδομένα 58 Ουκρανών πολιτών οι οποίοι εργάζονται στην Britam Defence EΠΕ στο Ιράκ. Ας σημειωθεί ότι τα ονόματα αρκετών μελών του προσωπικού δεν περιλαμβάνονται στον κατάλογο των εργαζομένων, αφού ο φάκελος με τον τίτλο «Ιράκ/προσωπικό» περιείχε τις φωτοτυπίες διαβατηρίων πολλών άλλων Ουκρανών που δεν εμφανίζονται στην λίστα με τα 58 ονοματεπώνυμα. Υπάρχουν επίσης κάποιοι Σέρβοι/Κροάτες και Γεωργιανοί στην λίστα οι οποίοι θα μπορούσαν κάλλιστα επίσης να παίζουν τον ρόλο των «Ρώσων» για τις ανάγκες μιας βιντεοσκοπημένης επιχείρησης.


Από τα τέλη Δεκεμβρίου του 2012, διάφορες πηγές Δυτικών χωρών, χωρών του Περσικού Κόλπου, αλλά και του Ισραήλ μιλούν τακτικά για «φήμες» σχετικά με «ρωσικά στρατεύματα που θα μάχονται στο πλευρό του Άσαντ»  και «ρωσικές δυνάμεις που θα αναλάβουν τον έλεγχο συμβατικών και χημικών όπλων στη Συρία»

Ενδεικτικά, η εφημερίδα του Κουβέιτ Αl-Seyassah δημοσίευσε πρόσφατα δύο άρθρα που βασίζονται, όπως ανέφερε η εφημερίδα, σε «πηγές από μυστικές υπηρεσίες Δυτικών χωρών», σύμφωνα με τις οποίες «ο Άσαντ είχε ήδη μεταφέρει χημικά όπλα στους τρομοκράτες».  

Επίσης, στις 15 Ιανουαρίου το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy δημοσίευσε  «απόρρητο τηλεγράφημα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ», καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι «οι συριακές Ε.Δ. είναι πιθανό να έκαναν χρήση χημικών όπλων εναντίον του ίδιου του λαού της χώρας κατά τη διάρκεια μιας σκληρής μάχης τον περασμένο μήνα».

Το πιο πιθανό είναι ότι όλα αυτά τα δημοσιεύματα κυκλοφόρησαν με σκοπό να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη για κάποια «σοκαριστικά βίντεο» που θα ακολουθούσαν, βίντεο με ένστολους «Ρώσους» ή ρωσόφωνους «στρατιώτες», που δήθεν θα επιδίδονταν σε βιαιοπραγίες εναντίον αμάχων σε πόλεις της Συρίας ή θα σκορπούσαν τοξικά αέρια.

Στο πλαίσιο αυτό, δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης κάποια δημοσιεύματα  που κυκλοφορούν από πέρυσι, σύμφωνα με τα οποία οι μισθοφόροι αντάρτες που δρουν τη Συρία είναι εφοδιασμένοι με αντιασφυξιογόνες μάσκες και είναι πρόθυμοι να οργανώσουν μια επίθεση με χημικά όπλα, για την οποία στη συνέχεια θα κατηγορούνταν το καθεστώς Άσαντ, έτσι ώστε να διευκολυνθεί μια στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ .

Οι πληροφορίες σχετικά με την πρόσληψη στρατιωτικού προσωπικού με σλαβικά χαρακτηριστικά από τις ειδικές υπηρεσίες Δυτικών και Μεσανατολικών χωρών, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε επιχειρήσεις όπου θα παίζουν τον ρόλο Ρώσων «μισθοφόρων» που υποτίθεται θα συλλαμβάνονται από μισθοφόρους ισλαμιστές στη Συρία κυκλοφόρησαν από τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης στα μέσα Ιανουαρίου. Μάλιστα τα άρθρα αυτά έκαναν λόγο για μια καλά πληροφορημένη πηγή, σύμφωνα με την οποία οι υποψήφιοι «ηθοποιοί» επιλέγονται στη Ρωσία, τη Λευκορωσία και την Ουκρανία. Όλοι πρέπει να μπορούν να χειρίζονται όπλα και αντιαεροπορικά συστήματα. Σύμφωνα με το «σενάριο», θα πρέπει να ομολογούν μπροστά σε κάμερες ότι στρατολογήθηκαν από τις ρωσικές ειδικές υπηρεσίες με στόχο την υποστήριξη του στρατού του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Επίσης, θα πρέπει να λένε ότι δήθεν μεταφέρθηκαν στη Συρία με ρωσικά πολεμικά πλοία.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, τα βίντεο αυτά θα γυρίζονται στην Τουρκία ή την Ιορδανία. Και στις δύο αυτές χώρες έχουν ήδη κατασκευαστεί κατάλληλα διαμορφωμένα εξωτερικά πλατώ, που θα θυμίζουν κατεδαφισμένες πόλεις της Συρίας. Παρόμοιου τύπου κινηματογραφικά πλάνα γυρίστηκαν στο Κατάρ και χρησιμοποιήθηκαν κατάλληλα κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον της Λιβύης το 2011, ξεγελώντας τους τηλεθεατές, οι οποίοι νόμιζαν ότι έβλεπαν πλάνα από Λιβύη.

Συνοψίζοντας αυτά τα δεδομένα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι το στήσιμο μιας προβοκάτσιας στη Συρία είναι πλέον η μόνη επιλογή που απομένει στους πολεμοκάπηλους. Έχοντας πλήρη γνώση των εξελίξεων εκείνων που απεικονίζουν την πραγματική κατάσταση στη Συρία και έχοντας επίγνωση της αδυναμίας των άτακτων ομάδων μισθοφόρων να επιφέρουν οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή στη Δαμασκό, δεν τους απομένει άλλη επιλογή από το να προσλάβουν μια δευτεροκλασάτη βρετανική εταιρεία τύπου Blackwater, για να εκτελέσει για λογαριασμό τους άλλη μια βρώμικη αποστολή.

Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι πολλές τραγικές «αποκαλύψεις» φρικαλεοτήτων που διαπράχθηκαν από «τον στρατό που στηρίζει τον Άσαντ» και ανέβηκαν στο YouTube τα τελευταία δύο χρόνια, δείχνουν επιχειρήσεις που εκτέλεσαν Βρετανοί υπάλληλοι της εν λόγω εταιρείας έναντι τεράστιας αμοιβής (όπως προδίδει και το παραπάνω ηλεκτρονικό μήνυμα).

Ωστόσο, ειδικά όσον αφορά σε αυτές τις τελευταίες αποκαλύψεις, αξίζει, κατά την άποψή μας, να γίνει ενδελεχής έρευνα και μελέτη σε κορυφαίο διεθνές πολιτικό επίπεδο. Είναι καιρός να πέσουν όλες οι μάσκες για το σκάνδαλο Britamgate.


 Σχόλιο ιστολογίου

"Γιατί πάλι Συρία; Γιατί αυτή η εμμονή με τη Συρία"; θα αναρωτιούνται κάποιοι αναγνώστες και γιατί να δοθεί τόση έμφαση στο συγκεκριμένο άρθρο;

Το θέμα της Συρίας μπορεί κάποιους συμπολίτες μας να τους έχει κουράσει, αλλά για όσους διακρίνουν τα σημάδια των καιρών έχει πολύ μεγάλη σημασία. 

Μέσα από τους λόγους των φωτισμένων Γερόντων της Ορθοδοξίας, οι Έλληνες έχουν προειδοποιηθεί, για να μπορέσουν να ξεχωρίσουν αυτά τα σημάδια, που θα οδηγήσουν στα γεγονότα της Αποκάλυψης. 

"Να προσεύχεστε να μην πιαστεί ο πόλεμος από κάτω", μας είχαν πει. Και ήταν σαν να μας είπαν: "Αλίμονο όταν θα έρθει εκείνη η ώρα"....

Μήνες ολόκληρους πασχίζουν οι Δυτικοί να "σπάσει" η ανυπόταχτη Συρία και δεν το καταφέρνουν. Ο στρατός της χώρας κρατάει γερά στις επάλξεις και όλες οι προσπάθειες των παγκοσμιοποιητών έπεσαν στο κενό.  

Αλλά να που η διαρροή αυτών των αρχείων ανατρέπει τα πάντα και ο συνδυασμός του δεδομένου του βρώμικου σχεδίου των Δυτικών (που φαίνεται σαν κρύσταλλο μέσα από αυτό το άρθρο) με το προηγούμενο των συντονισμένων δηλώσεων Ομπάμα και Νετανιάχου (καθόλου τυχαίων) οδηγεί σε ένα μόνο συμπέρασμα: ο πόλεμος όντως θα πιαστεί από κάτω. 
Το γυαλί που καλύπτει την τηλεοπτική δημοκρατία δεν είναι αλεξίσφαιρο αντιθέτως όσο περνάει ο καιρός και όλοι αυτοί, που πριν ένα χρόνο κρυβόταν σε τρύπες φοβούμενοι την καθαρή οργή του λαού και τώρα αφήνουν την γλώσσα τους να γίνεται πιο αναιδής από πριν, αυτό το γυαλί γίνεται όλο και πιο εύθραυστο. Όσο κάθονται μπροστά σε κάμερες και εκτοξεύουν δημοκρατικές τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον ενός ανθρώπου που ζει σε ένα σπίτι ψυγείο, που το ψυγείο του είναι άδειο, που το άδειο έχει πάρει την όψη του μέλλοντός του, αυτό το γυαλί που χρόνια τώρα είναι η ασπίδα του κάθε πολιτικού θρασύδειλου θα θρυμματιστεί.

Και εκεί, που ο θεωρών την ζωή του παιχνιδάκι στα χέρια όλων των αριστερο-δεξιο-κεντρώων πολιτικάντηδων θα νομίζει ότι όλα τελείωσαν για αυτόν, θα διαπεράσει το αόρατο σύνορο μεταξύ αυτού και του πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής δημοκρατίας. Θα τον λιώσει ακριβώς όπως ο πρόγονός του έλιωνε την πέτρα με το χέρι και έχτισε τούτο το σπίτι που τώρα καλείται να παραδώσει αμαχητί τα κλειδιά γιατί έτσι γουστάρει ο τηλεοπτικός δημοκράτης. Τα υλικά ανοικοδόμησης αυτής της χώρας δεν είναι κοινοτικά κονδύλια, δεν είναι Κυριακές εκλογικής αναμέτρησης, δεν είναι ιδεολογίες, δεν είναι ο αιματοβαμμένος ευρωπαϊκός πολιτισμός που προσκυνάς μπροστά του ξεχνώντας τι σού στέρησε. Τα υλικά ανοικοδόμησης που θα συλλέξεις ένα βράδυ - όπως τα άλλα τα παγερά που ζεις- είναι οι μαριονέτες που κουνάνε τα χεράκια τους μέσα στο τηλεοπτικό κουτί και φέρουν το όνομα «δημοκρατικά εκλεγμένος». Αυτές είναι η λάσπη που θα φτιάξεις και πάλι το σπιτικό που λέγεται Ελευθερία. 

Είναι σίγουρο ότι οι εξουσιαστές σου εκεί που την έφθασαν την κατάσταση δεν μπορούν να την γυρίσουν πίσω. Θεωρούν ότι πέρασαν όλα τα τεστ αντοχής με εσένα ως όχημα να χτυπάς από τοίχο σε τοίχο χωρίς έλεος και σιγούρεψαν ότι μέχρι εκεί μπορεί να φθάσει ένας οργισμένος, απογοητευμένος, νικημένος πολίτης αυτής της χώρας. Κάθε φορά που εσύ έχανες έδαφος στις μάχες για τα καταπατημένα σου δικαιώματα, άλλοτε με την στρατηγική του συστήματος των πολιτικών αναχωμάτων με την ταμπέλα «Αριστερός» και άλλοτε με την ιδέα ότι είσαι μόνος απέναντι σε μυριάδες, αυτά τα ανθρωπάρια δυνάμωναν, ενώ την ώρα που εσύ σκεφτόσουν να βάλεις τέλος στην ζωή σου, έτριβαν τα χέρια τους όλα μαζί. Όλα μαζί, ανεξαρτήτου πολιτικού χώρου. Κάθε απόγνωση και ένα ποσοστό παραπάνω στις πληρωμένες τους δημοσκοπήσεις. Δεν κονταροχτυπιούνται για σένα αλλά με προστασία εσένα.

Σε πέρασαν από πολλά κρας τεστ και για αυτό με την σιγουριά πλέον ότι μέχρι εδώ ήσουν, παίρνουν πόζα πίσω από την οθόνη και σε δουλεύουν ψιλό γαζί. Σε κάνουν να νιώθεις ένοχος. Ένοχος για την ζωή που έζησες, για τα όνειρα που έκανες, για το σπίτι που έφτιαξες, για τα ταξίδια που έλεγες ότι θα πας, για τις αγωνίες που πέρασες, για τις δημιουργίες σου, για τα ιδρωμένα μεροκάματά σου, ακόμα και για τα παιδιά που γέννησες. Σε βάζουν με τους απάνθρωπους νόμους να απολογείσαι μπροστά στον κάθε γκρίζο δημοσιοϋπαλληλίσκο επειδή ακόμα ζεις και δεν έχεις περάσει θηλιά στο λαιμό σου. Ένοχος που αναπνέεις, ένοχος που αυτοκτόνησες. Ένοχος που ουρλιάζεις, ένοχος που μένεις σιωπηλός. 

Όλα όμως θα φθάσουν στο τέλος ακριβώς την στιγμή που αυτοί θα ολοκληρώσουν το σχέδιο που δουλεύουν δεκαετίες και που ο κάθε μη συμβιβασμένος πολίτης θα τα έχει χάσει όλα. Θα είναι η στιγμή που θα κατανοήσουμε όλοι μας ότι οι απειλές τις οποίες δεχόμασταν από ανθρώπους που για μεροκάματο είχαν το ξέσκισμα της δικής μας ζωής με την κομματική δημοκρατία τους για αντιπερισπασμό, ήταν μόνο μία σαπουνόφουσκα. Άγνωστο γιατί θα πρέπει να φθάσεις στο Ναδίρ των αντοχών σου για να κατανοήσεις ότι τζάμπα τα έχασες όλα, και όσα δημιούργησες αλλά περισσότερο τα πολύτιμά σου χρόνια που πέρασαν σαν ζάρια όχι στα δικά σου χέρια μα στα αδούλευτα χέρια καταστροφέων ζωών. Δεν υπήρχε ποτέ κάτι ανίκητο απέναντι, υπήρχε μόνο ένα τηλεοπτικό είδωλο που νόμιζες ότι είναι άθραυστο και αδιαπέραστο από την οργή σου. Ένα πραγματικό Τίποτα ντυμένο με κουστουμάκι, πληρωμένο με πακέτα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα, ένας άδειος τενεκές που για να υπάρχει θα έπρεπε εσύ να πιστέψεις ότι ήταν τα Πάντα.

Όταν θα διαπεράσει, λοιπόν, το χέρι σου την οθόνη και θα πιάσεις τον λαιμό αυτού που νομίζει ότι νίκησε, όταν θα συνθλίψεις μέσα στην χούφτα σου αυτή την ξύλινη προγραμματισμένη μαριονέτα θα καταλάβεις ότι τα Πάντα σε αυτό το παιχνίδι, ακόμα και τη ζωή αυτής της ξύλινης, άψυχης πολιτικής κούκλας, δεν τα κινούσε κανείς άλλος παρά μόνο Εσύ. 

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ψεύτες, αδίστακτοι ψεύτες και πολιτικοί απατεώνες είναι οι υπουργοί που κατ' εντολήν του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά βγήκαν προχθές και χθες να διαψεύσουν τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών Γιώργο Μέργο, ο οποίος μιλώντας τη Δευτέρα στην Ενωση Ασφαλιστικών Εταιρειών υπαινίχθηκε σαφώς ότι το 2014 θα μειωθεί περαιτέρω ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα.

Ο ίδιος ο αρμόδιος επίτροπος της ΕΕ Ολι Ρεν εξευτέλισε τη συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ δηλώνοντας χωρίς περιστροφές ότι από το 2014 θα αλλάξει ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα γιατί αυτό προβλέπει το Μνημόνιο που έχουν συνυπογράψει οι κυβερνώντες τη χώρα μας. Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα «παραμένει ακόμη σε υψηλά επίπεδα» δήλωσε ο γγ του υπουργείου Οικονομικών. «Υψηλά επίπεδα» σε σχέση με ποια χώρα; Υπενθυμίζεται ότι ο κατώτατος μισθός στη χώρα μας, μετά τη δραματική μείωση που υπέστη το 2012 με πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου, έπεσε από τα 751 ευρώ στα 586 ευρώ μεικτά (δηλαδή γύρω στα 490 ευρώ καθαρά) υφιστάμενος μείωση 22%. Για τους νέους κάτω των 25 ετών, μάλιστα, έπεσε κατά 32% στα 511 ευρώ μεικτά. Με ποια κράτη, λοιπόν, συγκρίνει η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη τον κατώτατο μισθό στην Ελλάδα και τον βρίσκει να «παραμένει ακόμη σε υψηλά επίπεδα»;

Σίγουρα όχι πάντως με τις χώρες της παλιάς «ΕΕ των 15», με την οποία συνηθίζουμε να κάνουμε τις συγκρίσεις. Από τα πρώτα 15 κράτη της ΕΕ, μόνο η Πορτογαλία έχει κατώτατο μισθό χαμηλότερο κατά ένα εικοσάρικο τον μήνα από την Ελλάδα - 586 οι Ελληνες, 566 οι Πορτογάλοι. Οι τρίτοι από το τέλος Ισπανοί υπερβαίνουν οριακά τον κατώτατο μισθό που είχε η Ελλάδα πριν από την καταβαράθρωσή του και παίρνουν έτσι σχεδόν δύο κατοστάρικα περισσότερο από τους Ελληνες - 753 ευρώ για την ακρίβεια. Η απόλυτη ξεφτίλα είναι ότι ακόμη και η... Σλοβενία, αυτό το κομμάτι της πρώην Γιουγκοσλαβίας που μπήκε στην ΕΕ το 2004 και στην Ευρωζώνη το 2007, έχει κατώτατο μισθό 763 ευρώ! Εκεί όμως που σου 'ρχεται ταμπλάς είναι όταν μαθαίνεις ότι στην Ιρλανδία, τη χρεοκοπημένη λόγω των τραπεζών της χώρας που βρίσκεται κι αυτή υπό καθεστώς Μνημονίου, ο κατώτατος μισθός είναι... 1.462 ευρώ! Ναι, 1.462 ευρώ, περισσότερα δηλαδή από τα 1.430 ευρώ της Γαλλίας ή τα 1.456 της Ολλανδίας και πολύ περισσότερα από τα 1.244 της Βρετανίας! Υπάρχουν όμως κράτη στην Ευρώπη με τα οποία μας συγκρίνει ο εντιμότατος Γεώργιος Μέργος, τα οποία έχουν όντως χαμηλότερους κατώτατους μισθούς και στα οποία προφανώς μας κατατάσσει η κυβέρνηση Σαμαρά και υπολοίπων, δικαιολογώντας πραγματικά τον ισχυρισμό ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα «παραμένει ακόμη σε υψηλά επίπεδα».

Φυσικά και τα 586 ευρώ μεικτά της Ελλάδας είναι περισσότερα από τα 353 ευρώ της Πολωνίας, τα 289 της Λιθουανίας - πόσω μάλλον από τα... 158,5 ευρώ της Βουλγαρίας και τα 157 της Ρουμανίας!!! «Παραλήδες» είναι οι Ελληνες που αμείβονται με τον κατώτατο μισθό σε σχέση με τους Λιθουανούς και τους Βούλγαρους. Κι ας λέει ό,τι θέλει το Ινστιτούτο Ερευνών της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, το οποίο συνυπολογίζοντας και τις απάνθρωπες φορολογικές επιβαρύνσεις κατέληξε στο ότι μέχρι το τέλος του 2013 οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι θα έχουν απολέσει στη διάρκεια της τετραετίας της κρίσης το... 50% (!) του εισοδήματός τους, με αποτέλεσμα στο τέλος αυτού του χρόνου 3.900.000 Ελληνες να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Αν μάλιστα συγκρίνουμε τον ελληνικό κατώτατο μισθό με τις αμοιβές στην Μπουρκίνα Φάσο, στο Ναούρου, στη Μιανμάρ ή στο Μπανγκλαντές, τότε οδηγούμαστε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι οι Ελληνες είναι... ζάπλουτοι και καθόλου ανταγωνιστικοί προς τις προαναφερθείσες χώρες - γίγαντες της παγκόσμιας οικονομίας! Πέρα όμως από τα πικρόχολα σχόλια και τις εξυπνάδες, η τραγωδία των Ελλήνων εργαζομένων συνίσταται στο ότι από φέτος τον κατώτατο μισθό θα τον ορίζει και θα τον αλλάζει όποια στιγμή θέλει η κυβέρνηση, χωρίς τη συμφωνία των κοινωνικών εταίρων και την υπογραφή εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας.

Σε αντίθεση με τις επικρίσεις που δέχθηκε ο γγ του υπουργείου Οικονομικών, εμείς αντιθέτως υποστηρίζουμε την άποψη ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να του είναι ευγνώμονες γιατί τους άνοιξε τα μάτια - και δεν το γράφουμε ειρωνικά αυτό. Αποκάλυψε αυτό που οι πολιτικοί της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ προσπαθούν να κρύψουν για το μέλλον που ετοιμάζουν στον λαό μας, τον οποίον κατατάσσουν οικονομικά στους εξαθλιωμένους λαούς των Βαλκανίων και των χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Τίναξε στον αέρα ο Γ. Μέργος όλα τα παραμύθια περί «ανάπτυξης». Κατέστησε σαφές ότι στην «ανάπτυξη» του Σαμαρά και του Βενιζέλου, οι Ελληνες θα παίρνουν μισθούς 300-400 ευρώ και πολλά τους είναι!



Αναρωτιούνται πολλοί ότι με όλα τα δραματικά που συμβαίνουν γύρω μας δεν έχουν πέσει ακόμα τα τσιμέντα. Γιατί ένα τεράστιο πέπλο σιωπής μοιάζει να σκεπάζει τη χώρα; Γιατί πέρα από τις γνωστές γυμναστικές επιδείξεις όσων και ό,τι απέμεινε από τον συνδικαλισμό οι εργαζόμενοι λουφάζουν απελπισμένοι και τρομαγμένοι;

Ποιες μεταλλάξεις έχουν συντελεστεί στην κοινωνία μας για να επιτρέπουν εκεί που λίγα χρόνια πριν για ψύλλου πήδημα γινόταν το «έλα να δεις» τώρα να ξεθεμελιώνονται, ουσιαστικώς χωρίς αντίσταση, τα ιερά και τα όσια πολιτών, εργαζομένων και συνταξιούχων;

Δύσπιστοι και αμήχανοι ισορροπούμε πάνω σε μια σχιζοφρενή παραδοχή και αποδοχή ταυτοχρόνως. Υποπτευόμαστε ότι τα ζητήματά μας πάνε από το κακό στο χειρότερο, πλην όμως εξακολουθούμε να εμπιστευόμαστε τους συνεχιστές των υπευθύνων για την κατάντια μας, όταν δεν το κάνουμε και με τους ίδιους τους υπευθύνους αυτοπροσώπως!

Οι εναλλακτικές λύσεις, ο Θεός να τις κάνει τέτοιες (!) οι οποίες μας προτείνονται μας τρομάζουν περισσότερο. Εν πολλοίς, δικαίως. Γιατί όταν δεν είναι άναρθρες, αποσπασματικές, λαϊκίστικες και χυδαίες, είναι απλώς άτολμες και λίγες.

Ατολμες, γιατί θα περίμενε κανείς από αυτούς που ευαγγελίζονται μια νέα πρόταση εξουσίας να μιλήσουν καθαρά και ξάστερα. Δίχως περιστροφές και γενικεύσεις. Με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις. Με έργα και ημέρες. Με τις ευθύνες ενός εκάστου από αυτούς που υποτίθεται ότι καταγγέλλουν για την τραγωδία των μνημονίων, κοστολογημένες μέχρι δεκάρας.

Λίγες, γιατί, αντί να επικεντρωθούν στο να αποτελέσουν μια συγκροτημένη, ρεαλιστική και άρα πειστική αντιπρόταση, αναλώνονται σε ένα είδος πολιτικής ψυχοθεραπείας, που καθόλου δεν ενδιαφέρει τους χειμαζόμενους νοικοκυραίους στους οποίους υποτίθεται ότι θέλουν να απευθυνθούν και να εκπροσωπήσουν.

Το σκηνικό που έχει διαμορφωθεί είναι πραγματικά τρομακτικό. Οι κυβερνώντες, ξεβολεμένοι και απροετοίμαστοι, χωρίς όραμα και χωρίς λόγο, φοβούνται, τρέμει το φυλλοκάρδι τους, για το τι θα τους ζητήσουν κάθε φορά οι δανειστές. Λιώνουν από την αγωνία για το αν η σωτηρία της χώρας μπορεί να περιλάβει και τη δική τους. Γιατί γνωρίζουν και την απάντηση των πολιτών στους οποίους οφείλουν την ύπαρξή τους.

Οι αντιπολιτευόμενοι, μεθυσμένοι από την απρόσμενη επιτυχία που τους έφεραν η καταστροφή και τα παρελκόμενά της, αδυνατούν να σχεδιάσουν με νηφαλιότητα την επόμενη μέρα. Σαν να 'ναι η μοίρα τους μόνο για τις νύχτες. Η δική τους αγωνία είναι πιο σύνθετη, γιατί είναι φιλοσοφικά και πολιτικά υπαρξιακή. Γι’ αυτό και δεν τους βγαίνει ο λόγος που θα μπορούσε να κινητοποιήσει.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα, για έναν προικισμένο και άξιο λαό, που αδυνατεί να συνέλθει από το σοκ τού πώς και γιατί τα επέτρεψε να συμβούν όλα αυτά εξαιτίας των οποίων σήμερα ανέχεται και υποφέρει. Εξ ου και η αγχωμένη βουβαμάρα του.

Γιατί δεν ξέρει κατά πού να κάνει και με ποιον παρέα. Το μόνο που ξέρει είναι ότι όσο κι αν προκαλείται πρέπει να συγκρατήσει την οργή του. Αποδεδειγμένα είναι ο μόνος που μπορεί να κρατήσει χαλινάρι σε μια πατρίδα όπου, όπως αποδεικνύεται, οι ιθύνουσες τάξεις έχουν προ πολλού αποκόψει το χαλινό και με την πραγματικότητα και με τη σοβαρότητα.


Στην Ελλάδα της κρίσης συμβαίνει κάτι το μοναδικό: η μισθοί καταποντίζονται, η ανεργία δοξάζεται, η ύφεση προχωρά ακάθεκτη μα οι τιμές των προϊόντων είτε δεν μειώνονται είτε μειώνονται ελάχιστα, σε βαθμό ανάξιο λόγου, τηρουμένων των μεγεθών και των αναλογιών. Η Αθήνα, η Αθήνα της κρίσης, παραμένει μία από τις πιο ακριβές (!) πρωτεύουσες τις Ευρώπης, με τις υπόλοιπες όμως να διατηρούν επίπεδα μισθών αντίστοιχα με τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών.
Στο ήδη εκρηκτικό μείγμα προσθέστε την εξοντωτική φορολόγηση των πολιτών-εμπόρων και των πολιτών-καταναλωτών, και καταλαβαίνετε περί τίνος πρόκειται: συνταγή καταστροφής.

Θα ήταν σαδιστικό απέναντι στον χειμαζόμενο αναγνώστη να παραθέσω εκτενείς συγκρίσεις των τιμών αγαθών και υπηρεσιών στην Αθήνα και αλλού, π.χ. στην πρωτεύουσα της Γερμανίας, στο Βερολίνο. Θα αρκεστώ στην διαβεβαίωση ότι η εικόνα είναι εξοργιστικά ασύμμετρη, με βασικά ήδη σούπερ-μάρκετ να κοστίζουν υπερπολλαπλάσιο ποσό στα ράφια της Αθήνας εν συγκρίσει με αυτά του Βερολίνου.

Ένα απλό άθροισμα του ελλαδικού μηνιαίου κόστους βασικών αγαθών αναγκαίων για την αξιοπρεπή επιβίωση μιας οικογένειας και η σύγκρισή του με το ύψος του ενός μισθού που μπαίνει στο σπίτι αποκαλύπτει την κατάσταση όπως πραγματικά είναι: μη βιώσιμη. Και δεν την καθιστά μη βιώσιμη η σφοδρότητα της κρίσης ή τα καπρίτσια του κ. Τόμσεν, αλλά ο τρόπος λειτουργίας του κομματικού συστήματος: η εύκολη επιλογή της εξοντωτικής φορολογίας (την οποία εύστοχα ο πολίτης παρομοιάζει με την οθωμανική κυριαρχία ενός κράτους-εχθρού μιλώντας για “χαράτσια”) αντί της ριζικής κατάργησης άκαιρων βραχιόνων του κράτους (“κωδικό-κωδικό”), χωρίς να ενδιαφέρει πρωτίστως το ότι αυτοί οι βραχίονες στεγάζουν θέσεις αυτών των ημιθέων του εγχωρίου κομματισμού, των κομματικά διορισμένων δημοσίων υπαλλήλων. Η διατήρηση μισθών χρυσοκανθάρων για λίγους, μισθών μειωμένων σε σχέση με άλλες σουρεαλιστικές εποχές αλλά ακόμα απολύτως εξοργιστικών. Η απροθυμία ή και ξεκάθαρη άρνηση ολικής σύγκρουσης με τα συμφέροντα της εγχώριας φεουδαρχίας, συμφέροντα που εν τέλει κοστίζουν ασύλληπτα ποσά στο κράτος και στον πολίτη (π.χ. με την εκμηδένιση του ανταγωνισμού).

Αν (αν!) επί παραδείγματι οι τιμές παραμένουν στα ουράνια λόγω της παντοκρατορίας συγκεκριμένων καρτέλ, τότε η ευθύνη εντοπίζεται στην κυβέρνηση που δεν τα βάζει αποτελεσματικά μαζί τους. Σε μια τέτοια περίπτωση, η ατολμία είναι πραγματικά -με ανατριχιαστική κυριολεξία- θανατηφόρα (και θα αποδειχθεί το δίχως άλλο πολιτικώς θανατηφόρα…).

Στο ζήτημα των τιμών η κυβέρνηση πρέπει να παρέμβει*. Διότι η “αόρατος χειρ” μας έχει βάλει χέρι κανονικά…

Στο πρόσωπο του κάθε κ. Μέργου αποτυπώνεται η απώλεια επαφής του πολιτικού συστήματος με την πραγματικότητα.

Ώρα να ανακτηθεί αυτή η επαφή…


ΥΓ: “Μα αυτό δεν είναι φιλελεύθερο!” Γιατί, σάμπως είναι φιλελεύθερη η φοροεκδοροσφαγή; Δεν είναι a la carte οι ιδεολογίες, όπου μας συμφέρει…
“Μα αυτούς τους φόρους τους είχαν φορτώσει οι προηγούμενοι!” Είμαι σίγουρος πως αυτή είναι μια πληροφορία που ηρεμεί, ειρηνεύει και καλμάρει τους τάλαινες φορολογουμένους…

Της Ζέζας Ζήκου

Τα αμερικανικά κέντρα ισχύος έχοντας υιοθετήσει τη διατυπωθείσα άποψη της Wall Street Journal ότι «η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι απλώς ένα κεφάλαιο μιας πολύ μεγαλύτερης οικονομικής και πολιτικής τραγωδίας, άρχισαν ξανά να προειδοποιούν για τον πραγματικό συστημικό κίνδυνο που εξακολουθεί να απειλεί την Ευρώπη.

Η Ευρώπη αποτελεί ωρολογιακή βόμβα από τη σκοπιά των Αμερικανών, επισημαίνει ο Αμερικανός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί και προτείνει ριζικό κούρεμα του ελληνικού χρέους άμεσα, τη δημιουργία τοίχους προστασίας γύρω από τις υπερχρεωμένες χώρες Ισπανία και Ιταλία και την ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Διάσωσης EFSF από τα 440 δισ. στα 2 τρισ. ευρώ, για να αποτραπεί η έκρηξη στην Ευρωζώνη!

Λίγες μόνον εβδομάδες απομένουν για να αποφευχθεί η κλιμάκωση της κρίσης, προειδοποιεί με συνέντευξή του στο Stern ο Ρουμπινί και καλεί τη Γερμανία να διασώσει την Ευρωζώνη! Ο Ρουμπινί καλεί το Βερολίνο να επιδείξει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, καθώς εξαντλείται ο χρόνος που απομένει για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η ευθύνη βρίσκεται πλέον κατά τον Ρουμπινί στα χέρια της Μέρκελ, αφού σε τελική ανάλυση μόνο η Γερμανία μπορεί να σώσει την Ευρωζώνη.

Από την πλευρά του ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν προειδοποιεί ότι «το ζήτημα της ευρωπαϊκής οικονομικής ύφεσης μόλις άρχισε» και ότι «με το κούρεμα του χρέους της, η Ελλάδα, όπως και άλλα ευρωπαϊκά κράτη που εξαναγκάστηκαν σε μέτρα λιτότητας εν μέσω ύφεσης, καταδικάζεται σε πολλά ακόμη χρόνια δεινών». Αυτό που πραγματικά δείχνει η ελληνική εμπειρία είναι ότι, ενώ τα ελλείμματα σε ανθηρές οικονομικά περιόδους μπορούν να προκαλέσουν πρόβλημα (περίπτωση που ισχύει για την Ελλάδα, αλλά όχι και για την Ισπανία, η οποία την παραμονή της κρίσης παρουσίαζε χαμηλό κρατικό χρέος και πλεόνασμα προϋπολογισμού), η προσπάθεια για μείωση του ελλείμματος, όταν έχεις ήδη πρόβλημα, συνιστά επικίνδυνη συνταγή για ύφεση.

Οταν διαπιστώθηκε από τους εταίρους-δανειστές της Ελλάδας πως η χώρα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το χρέος της, δηλαδή σε... ελληνικότερη και πολιτικότερη διατύπωση, όταν έγινε αντιληπτό ότι τα Μνημόνια δεν μπορούν να αποτρέψουν τη χρεοκοπία και τη στάση πληρωμών, το Βερολίνο μαζί με τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον την «εκούρευσαν», αφού διασφάλισαν τα νώτα τους. Με πικρές αλήθειες διά στόματος του κορυφαίου Κρούγκμαν.

Ανάλογους φόβους εκφράζουν, επίσης, περίπου 100 προσωπικότητες με επικεφαλής τον μεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος. Σε ανοιχτή επιστολή τους προς τους ηγέτες της Ευρωζώνης εκτιμούν ότι τα τωρινά μέτρα δεν είναι επαρκή, έρχονται καθυστερημένα και προκαλούν αναταραχές στις αγορές. Την επιστολή προσυπογράφουν εκτός από τον Σόρος, οι πρώην πρωθυπουργοί της Ιταλίας και του Βελγίου, Μάσιμο Ντ’ Αλέμα και Γκι Φερχόφσταντ, ο πρώην Ευρωπαίος επίτροπος Πέντρο Σόλμπες, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ, κ.λπ.

Ως ανησυχούντες Ευρωπαίοι, καλούν τους ηγέτες της Ευρωζώνης να υιοθετήσουν ένα πρόγραμμα τριών σημείων. Σε αυτό προβλέπεται η δημιουργία ενός κοινού οικονομικού ιδρύματος, που θα λειτουργεί σαν ευρωπαϊκό υπουργείο Οικονομικών. Ζητούν επίσης καλύτερες ρυθμίσεις και αποτελεσματικότερους ελέγχους του οικονομικού συστήματος και διασφάλιση των καταθέσεων, όπως επίσης την εφαρμογή μιας στρατηγικής με στόχο τη σύγκλιση και την ανάπτυξη της οικονομίας στην Ευρωζώνη. Το ευρώ χρειάζεται μία ευρωπαϊκή λύση, τονίζουν οι υπογράφοντες την επιστολή και υπογραμμίζουν ότι η επιδίωξη εθνικών λύσεων οδηγεί αναπότρεπτα στην κατάρρευση.

Δυστυχώς, ο ελληνικός «Τιτανικός» συνεχίζει την πορεία του μαζί με όλη την απελπισία και την εξαθλίωση που φορτώνει στην κοινωνία με τα πρόσθετα σκληρά μέτρα για εισοδήματα, φόρους, ασφαλιστικό, κύριες και επικουρικές συντάξεις και με στόχο το γκρέμισμα του κοινωνικού κράτους. Η διαπίστωση ότι ακόμα και με τη μεγαλύτερη προσπάθεια και με τις μεγαλύτερες θυσίες που θα προστεθούν σε αυτές που ήδη έχουν γίνει, η κατάσταση θα είναι αβίωτη με την εφαρμογή του κύκλου ζωής του νέου Μνημονίου, με περαιτέρω μέτρα και αποδιάρθρωση της αγοράς εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, είναι κοινός τόπος.

Και θα έρχεται η ιεροεξεταστική τρόικα και θα αποσαφηνίζει ότι οι στόχοι δεν επιτεύχθηκαν και οι θυσίες χάθηκαν στον τετρημένο πίθο των Δαναΐδων ξανά και ξανά.

Και τελικώς... αναρωτιέμαι πώς θα γίνει η αναδιάρθρωση της χαμένης εμπιστοσύνης του λαού προς το πολιτικό και οικονομικό σύστημα, καθώς αναδεικνύεται πλέον σε ζήτημα εθνικής επιβίωσης.



Η Ελλάδα ως κληρονομιά, ως πρόκληση και ως θέληση, ανέκαθεν μας ωθούσε στο να γίνουμε καλύτεροι. Και ξεχνώντας την, αφαιρώντας από τις επόμενες γενιές την ευκαιρία να γνωρίζουν το κληροδότημα και την στάση της, θα ελαχιστοποιήσουμε την πιθανότητα, να οικοδομηθεί μελλοντικά ένας κόσμος διαφορετικός. Κάτι που να μην είναι απλώς το διεστραμμένο προϊόν της καταπίεσης και του ψεύδους. Pedro Olalla, Ισπανός Ελληνιστής

Και όμως η κύρια προσπάθεια εξαφάνισης της ελληνικής πολιτιστικής ιδιαιτερότητας, λαμβάνει χώρα εντός συνόρων. Στα σχολεία διδασκόμαστε παγκόσμια ιστορία, γραμμένη και ραμμένη στα μέτρα της Δύσης, ενώ γύρω μας καλλιεργούνται σκοπίμως εθνικισμοί.

Άνθρωποι των γραμμάτων, Έλληνες και μη, υποβαθμίζουν την πανθομολογουμένως τεράστια προσφορά του ελληνικού πνεύματος στην οικουμένη, απορρίπτοντας την πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα. Παράλληλα καλλιεργείται η ξενομανία και η ξενολατρεία.

Αποτέλεσμα: Αντί στα σχολεία να ενθαρρύνεται η πρακτική συνέχιση της ελληνικής πνευματικής κληρονομιάς (ελευθερία, δικαιοσύνη, αυτοδιάθεση, κοινωνία), οι νέοι μαθαίνουν ή να επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος ή να το απορρίπτουν τελείως, θαυμάζοντας μια υποτιθέμενη πολυπολιτισμικότητα που ουδεμία σχέση έχει με την υγιή ανταλλαγή πολιτισμικών πληροφοριών με το βλέμμα στην ιστορική αλήθεια.

Τι έχουμε να δείξουμε ως χώρα στα παιδιά των νόμιμων μεταναστών; Πως θα ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία; Μόνο με το «πιπίλισμα» της θεωρίας περί δήθεν ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή με βίντεο «ρούντολφ το ελαφάκι»; Ο ελληνικός πολιτισμός που λατρεύτηκε και λατρεύεται οικειοθελώς σ’ ολόκληρο τον κόσμο, γιατί δεν προβάλλεται σε Έλληνες και ξένους που ζουν στην Ελλάδα, προκειμένου να καλλιεργηθεί και να ελευθερωθεί το πνεύμα;

Είναι προφανές πως οι σημερινοί Νέο-Έλληνες αποτελούν τα «κορόιδα» της υπόθεσης. Οι κακοπροαίρετοι γελούν, βλέποντας έναν λαό με τόσο μεγάλο ιστορικό βάθος, που με μια του κίνηση θα μπορούσε να φέρει τα πάνω-κάτω στο πολιτιστικό γίγνεσθαι (με την καλή έννοια), να «βαράει μύγες». Οι καλοπροαίρετοι προσπαθούν να βρουν το γιατί.

Κατά καιρούς προσπαθούν να μας ξυπνήσουν, όπως δοκίμασαν οι μικροί μαθητές από την Ισπανία. Που, όμως! Οι περισσότεροι βλέπουν τα «κουλτουριάρικα» σποτάκια που πλασάρουν τα κανάλια. Που ν’ ασχοληθούν με το βίντεο των μαθητών που ευχαριστούσε τον Ελληνισμό σε μια προσπάθεια αφύπνισής του.

Δεν πειράζει! Όσοι είναι να καταλάβουν, καταλαβαίνουν. Λίγοι είναι αρκετοί! Λίγοι ξελάσπωναν πάντα αυτόν τον τόπο, λίγοι θα τον ξελασπώσουν και τώρα…


Του Νίκου Ξυδάκη

Ο χθεσινός ξυλοδαρμός δύο βουλευτών, μετά την παράσταση νέων του ΣΥΡΙΖΑ στο γραφείο του γενικού γραμματέα του υπουργείου Οικονομικών κ. Κ. Μέργου, συμβαίνει λίγες μέρες μετά παρόμοιο επεισόδιο με συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ. Και στις δύο περιπτώσεις ομάδες έκαναν έντονη την παρουσία τους σε γραφεία κυβερνητικών στελεχών, με πράξεις που κινούνται στη μεθόριο μεταξύ του συμβολικού και του δυναμικού. Και στις δύο περιπτώσεις οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν δυναμικά και βίαια, διόλου συμβολικά.

Θα μπορούσαν να ενεργήσουν διαφορετικά; Ναι. Θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν την τάξη χωρίς χρήση βίας: θα καλούσαν τους συγκεντρωμένους να διαλυθούν, θα τους απωθούσαν, ενδεχομένως θα συνελάμβαναν επ’ αυτοφώρω τους απειθείς για παρακώλυση συγκοινωνιών, κατάληψη δημοσίου χώρου, για όποια παράβαση διέπρατταν.

Σε κάθε περίπτωση, ο ψεκασμός και ο ξυλοδαρμός βουλευτών και πολιτών σε μια ειρηνική, όπως φαίνεται, διαδήλωση, θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί. Και εντέλει είναι ανεπίτρεπτος.

Ανδρες των ΜΑΤ, αλλά και άλλοι αστυνομικοί, συχνά φέρονται σαν να μην υπακούουν ούτε στη φυσική ούτε στην πολιτική ηγεσία. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι η διμοιρία είχε εντολή να δείρει βουλευτές που δήλωναν την ιδιότητά τους. Κανένα δόγμα μηδενικής ανοχής δεν περιέχει εντολή ξυλοδαρμού βουλευτών, μάλιστα απροκλήτως: αυτό φάνηκε εμμέσως και από την ακαριαία παραγγελία εξέτασης που παρήγγειλε ο υπουργός Δημόσιας Τάξης. Ωστόσο, ο υπουργός και η κυβέρνηση βρίσκονται τώρα αντιμέτωποι με ανεξέλεγκτες εντάσεις, που αμαυρώνουν την αξιοπιστία της πολιτείας, και για τις οποίες μάλλον δεν είναι προετοιμασμένοι ή δεν τις έχουν υπολογίσει σωστά. Το παιχνίδι της έντασης έχει μόνο χαμένους.

Ο κόσμος, κατάκοπος από την ύφεση και φοβισμένος έναντι του μέλλοντος, δεν επιθυμεί επιπλέον ένταση και βία. Οι ξυλοδαρμοί πολιτικών ή συνδικαλιστών δεν διασκεδάζουν τον φόβο ούτε ανακουφίζουν την ένδεια· τα ενισχύουν. Και ίσως να εγκαθιστούν και ένα είδος μιθριδατισμού: να συνηθίζουμε σε μια ρουτίνα βιαιοπραγιών, σε μια νέα κινδυνώδη κανονικότητα.

Η αντιπολίτευση θα μπορούσε να παίξει έναν ρόλο κατευναστικό των παθών και να κερδίσει εντυπώσεις και ουσία, χωρίς να ακυρώνει το δικαίωμα (και την υποχρέωση) να ασκεί κριτική και να διαμαρτύρεται. Μπορεί λ.χ. να υιοθετήσει πιο πρωτότυπες και δραστικές μορφές διαμαρτυρίας, αλλά κυρίως οφείλει, κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση, να αρθρώσει έναν λόγο υπερβατικό και συνθετικό, όχι μόνο καταγγελτικό και αφοριστικό.

Ολοι γνωρίζουν πια ότι το μνημόνιο απέτυχε και ότι κάποτε θα αλλάξει, μετά τις μακρινές γερμανικές εκλογές. Το θέμα είναι τι μπορούμε να κάνουμε τώρα, για να ανακόψουμε την κοινωνική κατάρρευση και να βάλουμε τα θεμέλια της δύσκολης και μακράς ανάκαμψης. Εκτός από τις καταγγελίες επί του μικροπεδίου, απαιτούνται οι παρεμβάσεις στα μεγάλα πεδία, με μείγμα εμψύχωσης και πρακτικότητας. Ο κόσμος ζητάει απεγνωσμένα μιαν ελπίδα, ένα φωτάκι, ένα μονοπάτι - ας είναι στενό και κακοτράχαλο. Ο κόσμος ζητάει αλήθεια - ας είναι σκληρή. Αυτά ας δοθούν.


Βρίσκονται ανάμεσά μας. Ζουν μαζί μας. Αναπνέουν τον αέρα που αναπνέουμε. Μήπως είναι πολλοί; Είμαστε κι εμείς; Ισως…

Του Στέλιου Συρμόγλου

Αδυναμία και….δύναμή τους η σιωπή. Εχουν κάνει τη σιωπή τους “ποίηση” και την ποίηση την έχουν αναγάγει στον απέραντο χρόνο. Αλλοι είναι ταλαιπωρημένοι, θύματα της βαρβαρότητας της πολιτικής απάτης και των καιρών. Αλλοι απ’ αυτούς συμμάζεψαν την πνευματική τους πραμάτεια, τη βιωματική τους απόσταση από τα δρώμενα της καθημερινότητας, την όποια πίστη τους και επιχείρησαν το μεγάλο ταξίδι…
Είναι και τα απογοητευμένα όντα, διαφόρων ειδών, που η σιωπή τους ανατέμνει την κοινωνική ελλαδική πραγματικότητα. Εχουν νιώσει την κτηνωδία στο πετσί τους.

Ανεργία. Δυσβάστακτα οικονομικά μέτρα. Αλαζονική και αυταρχική πολιτική λογική. Ψέμματα και αφείδωλες υποσχέσεις για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη. Οι προκλήσεις των σκανδάλων. Πολιτική ανικανότητα και παχυδερμία. Ανατροπή της ζωής τους. Εξαθλίωση για πολλούς… Απογόητευση. Μόνη προοπτική το…αδιέξοδο. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Εθνική συνείδηση και εθνική υπερηφάνεια; Τι είναι αυτά; Ηθική συνείδηση; Κιτρινισμένο γράμμα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Ελληνική παιδεία και γλώσσα; Την έφαγε η…μαρμάγκα και το “δηθεναριό” της αποβλακωμένης από την καλοπέραση της διανόησης. Χρηστότητα; Ακόμα και οι…κότες μάθανε να κλεβουν, να αρπάζουν και να υπεξαιρούν. Δικαιοσύνη; Ανέβλεψε η τυφλή Θέμιδα και βλέπει σκότος και ζόφο…
Και σιωπούν…

Θέση και άρνηση. Επικοινωνία και αδιαφορία. Ευλογία και κατάρα. Γνήσια αποτύπωση κάποιου κοσμογονικού και η τελειότερη πρόταση του ανθρώπινου γίγνεσθαι, η σιωπή, καθιερώνεται στο διηνεκές, σαν δηλωτικό ζωής, μοίρας και τέχνης. Ανάδοχοι όμως παραμένουν τα καθοριστικά του μέγιστου και του ελάχιστου. Σαν ζωή εκφράζει τη συνέχεια, σαν μοίρα τη συντέλεια και σαν τέχνη την απελπισία.
Εκφραση όμως του συμπαντικού, αυτοπεριορίζεται στην επιμέρους ερμηνεία με την αυτή συνέπεια παλμού, συγκίνησης και ενέργειας.

Η σιωπή, ενώ δεν προσφέρεται σαν γενικότητα επεξηγηματικής συλλογιστικής, εντούτοις δημιουργεί μυστηριακά και κατασκευάζει ανθρώπινα τη διαλλεκτική του κωμικού, του τραγικού, του γελοίου και του σαρκαστικού. Η μιμητική και η κίνηση είναι παραπληρωματικές γωνίες αυτής της πολυεδρικής ταυτότητας, που διαφοροποιείται εναλλάξ από τους θεούς και τους δαίμονες σαν ανθρώπινη ευλογία και κατάρα.

Διαμετρικά αντίθετη σε κάθε φωνήεν, δεν παύει να είναι η αρχή και το τέλος μέσα στην ίδια αυτή περίπτωση έκφρασης, όταν ιδίως το δεδομένο επιχειρεί να μεγιστοποιηθεί ή να ελαχιστοποιηθεί. Η σιωπή δηλώνει τη σιγή της ματαιότητας και το δέος του απρόσμενου. Ετσι, αντί να γίνεται πεπραγμένο τυποποίησης, διαφοροποιείται ενανθρωπισμένα σε πρόκληση συμμετοχής…

Πλημμυρισμένη από τη σοφία του υπερθετικού, η σιωπή συνθέτει το μόνιμο και το μηνυματικό του πεπερασμένου. Ακόμη η σιωπή, ενώ διερευνά με το δικό της ρυθμό την εσώτατη σχέση υποκειμένου και αντικειμένου, ποτέ δεν παρουσιάζεται σαν απλή διαδικασία διασυνδετικής ερμηνείας. Εκφράζει το μέγα, ενώ τροφοδοτείται και συντηρείται από το ελάχιστο. Είναι σταθμός, αλλά και αφετηρία.

Τα μεγέθη της σιωπής είναι γεωμετρικά σχήματα που πανικοβάλλουν με την απεριόριστη αυξομείωση των διαστάσεων, παρόλον ότι διαπερνούν σκληρότατα την αιωνιότητα. Είναι οι τάφοι και χάρις στη σιωπή δεν είναι κενοί. Ετσι οι νεκροί ακολουθούν την αρχέτυπη σειρά ενός συμπαντικού και κληρώνονται δίπλα στο έλεος. Η σιωπή είναι ένας τρόπος χρονομέτρησης της κάθε είδους αλλαγής και προσφέρει τη συγκίνηση του απόλυτου, αλλά είναι θέαμα και θέμα, εικόνα και σφυγμός, χρώμα και απόρριψη.

Ομως, αυτή η παράθεση της αλληλουχίας του φθαρτού προσφέρει οικεία τη γνώση και προκαλεί το δέος στην αναμέτρηση και στη σύγκριση με τα πρόσωπα και τους κλήρους της αιωνιότητας. Επισπρόσθετα, η όποια εννοιολογία της γαλήνης είναι απότοκος της σιωπής στην ανθρώπινη οριοθέτηση και θα πρέπει να υπάρχει πάντα και να προηγείται η κατάφαση και η λογιστικοποίηση από το γνήσιο, το αληθινό και το ιερουργό, για να μπορέσουμε να αισθανθούμε το μέγεθος και τα σχήματα της σιωπής, στη διάσταση της ειλικρίνειας, αλλά και του κάποιου εμβόλιμου συναισθήματος.

Κι αυτή περίπου είναι η αναφορά μας γύρω από το μέγιστο και το ελάχιστο της επιχειρούμενης να σταθεί συσιφιακά σιωπής, σαν κοσμογονικό δεδομένο ισορροπίας και τάξης πάνω στους λατρευτικούς και μυστηριακούς κλήρους της συνέχειας.

Οι άνθρωποι, ωστόσο, και τα λοιπά όντα, μέσα από τη σιωπή δίνουν τις κλιμακούμενες μαρτυρίες και οκιμάζουν σπαραχτικά τη γήινη παρουσία τους, όταν και οσάκις τους το καταγράφει η μοίρα. Ειδικότερα, ο πόνος, η οδύνη και ο ποικιλότροπος βασανισμός μέσα στη σιωπή οριοθετούν τη μέγιστη επικοινωνία της διαμαρτυρίας. Κακομεταχείριση και ο θανατισμός, δηλαδή η διάρκεια από καταβολής κόσμου, του εξολοθρεμού για τα είδη και τις κατηγορίες των όντων μέσα από τη σιωπή, διαφαίνεται αποδεδειγμένα, ότι κακοποιούν το έλεος, τη μοίρα, την τύχη και το δίκαιο.

Και μέσα από την ίδια αυτή κλιμακούμενη μουσικά σιωπή, υψώνεται η κορυφαία και η σταυρική επίκληση για την πιθανή συμπαράσταση, ενώ ο αιώνας ο άπας, κωφεύει στερητικά μπροστά σε αυτήν την ομοούσιον καθαρότητα της φιλοσοφίας, της διαλεκτικής και της μεταφυσικής του αδύνατου.

Είναι λοιπόν η σιωπή το μέγιστο και το ελάχιστο για κάθε ερμηνεία, κίνηση, μίμηση, για κάθε μνήμη πάνω στην ακαθαρσία της ύλης. Και ενίοτε, αυτή η σιωπή των αμνών, εκδηλώνεται σαν υπέρτατη αντίδραση και ανατρεπτική δύναμη, που παρασύρει στο διάβα της κάθε αναισθησία, αδιαφορία και επιχειρούμενη προσπάθεια ανθρώπινης υποταγής στα ανομολόγητα συμφέροντα των ολίγων φωνασκούντων και των όποιων προνομιούχων…

Πηγή FreePen
 
Το σχέδιο που οδήγησε στη μεγαλύτερη ληστεία της χώρας έρχεται σιγά σιγά στο φως και μάλιστα από τα πιο επίσημα χείλη, αυτά της Δικαιοσύνης.

Το παρασκήνιο της πτώσης της κυβέρνησης Καραμανλή μέσα από μια αλληλουχία «ύποπτων» εξελίξεων έρχεται πλέον στη δημοσιότητα και αποκαλύπτει τη δράση πρακτόρων ξένων δυνάμεων που συντέλεσαν στην αποσταθεροποίηση της χώρας εκείνη την περίοδο.

Με μια ιστορική απόφαση η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου προχωρά στην ενοποίηση της δικαστικής έρευνας που εδώ και δύο χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη, για την υπόθεση των υποκλοπών σε βάρος του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή, του φερόμενου σχεδίου δολοφονίας του και της απόπειρας αποσταθεροποίησης της χώρας.

Όπως αποκαλύπτει το περιοδικό «Επίκαιρα», η ηγεσία της Δικαιοσύνης αποφάσισε την ενοποίηση των φακέλων, για τους οποίους διατάχθηκε προκαταρκτική εξέταση, καθώς από την πορεία των ερευνών που πραγματοποίησαν ο εισαγγελέας Εφετών κ. Δ. Δοσούλας και ο εισαγγελέας Πρωτοδικών κ. Ν. Ορνεράκης αλλά και από την αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων προέκυψαν στοιχεία ικανά για να συνεχιστούν σε πρώτη φάση οι τρεις φάκελοι.

Οι εξελίξεις αυτές αποδεικνύουν πλέον πως η κυβέρνηση Καραμανλή έπεσε με σχέδιο. Εξάλλου μόνο ένας ηλίθιος θα πίστευε ότι όλα όσα συνέβησαν εκείνη την περίοδο, Δεκεμβριανά, υποκλοπές, πυρκαγιές, σχέδιο Πυθία (περί δολοφονίας του Κ. Καραμανλή), ήταν όλα συμπτώσεις.

Η συγκεκριμένη δικαστική εξέλιξη αναμένεται να αποκαλύψει αν ξένοι διπλωμάτες ή πράκτορες - Αμερικάνοι ή και άλλοι – κρύβονται όχι μόνο πίσω από τις υποκλοπές της περιόδου 2004 – 2005 εις βάρος της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά και πίσω από το σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας το 2008 και της ενδεχόμενης δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού.

Η αναφορά ονομάτων συγκεκριμένων στελεχών της αμερικάνικης πρεσβείας στοπ πόρισμα Δοσούλα για τις υποκλοπές σε συνδυασμό με τις πληροφορίες για νέες υποκλοπές στο τηλέφωνο του πρώην πρωθυπουργού την περίοδο που διαβουλευόταν με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, αποτελούν ενοποιητικούς παράγοντες που οδήγησαν τη Δικαιοσύνη στη συσχέτιση των υποθέσεων.

Η δικαστική αυτή εξέλιξη έχει αντίκτυπο στις διεθνείς σχέσεις της χώρας και κανείς προς το παρόν δεν μπορεί να προβλέψει τα μελλούμενα σε περίπτωση που πιστοποιηθεί η βασιμότητα των ενδείξεων.

Η αποκαλυπτική κατάθεση του Ι. Κοραντή

Καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη των ερευνών της Δικαιοσύνης έπαιξε η κατάθεση του πρώην διοικητή της ΕΥΠ κ. Ιωάννη Κοραντή ο οποίος παρά το γεγονός της πικρίας του για την κυβέρνηση Καραμανλή η οποία τον αντικατέστησε, δεν δίστασε να αποκαλύψει πως, οι ρωσικές πηγές που ενημέρωσαν την ΕΥΠ για την απόπειρα υποκλοπής των τηλεφωνικών επικοινωνιών Καραμανλή – Πούτιν – Παρβάνοφ, καθώς και ότι παρακολουθείτε ο πρωθυπουργός από ξένους πράκτορες και Έλληνες κακοποιούς, ήταν απολύτως αξιόπιστες. Λέγεται μάλιστα ότι – αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί ότι το είπε ο κ. Κοραντής – ότι η ρωσικές μυστικές υπηρεσίες της KGB (νυν FSB) ενημέρωσαν την περίοδο διακυβέρνησης ΝΔ για την τοποθέτηση βόμβας σε χώρο όπου γευμάτιζαν εφοπλιστές στο Ναυτικό Όμιλο Πειραιά, πληροφορία που τελικά αποδείχθηκε αληθής.

Ο κ. Κοραντής επιβεβαίωσε και τις πληροφορίες που ήθελαν τον κ. Κώστα Καραμανλή να αλλάζει – λόγω του σχεδίου δολοφονίας του – το πρόγραμμά του και να περιορίζεται σε ένδον παραμονή στο σπίτι του. Του απαγόρευσαν μάλιστα και τους περιπάτους στη Ραφήνα ή στο Νέο Βουτζά που συνήθιζε ο πρώην πρωθυπουργός.

Ανοίγει ο δρόμος

Η ενοποίηση και η συσχέτιση φακέλων από την εισαγγελία του Αρείου Πάγου ανοίγουν το δρόμο για να διερευνηθεί αν πίσω από το σχέδιο «Πυθία 1» για τη δολοφονία του Κ. Καραμανλή κρύβονται πράκτορες της ίδιας δύναμης. Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας θα αναζητηθούν σε πρωταγωνιστές της εποχής εκείνης και σε απόρρητα δημόσια έγγραφα πληροφορίες για το αν τη «σκηνοθεσία» για το ξετύλιγμα της υπόθεσης του Βατοπεδίου αλλά και άλλων κρίσιμων υποθέσεων (τρομοκρατία, επεισόδια στο Αιγαίο) την έγραψαν διπλωμάτες ή πράκτορες δυτικής δύναμης, με στόχο την παραίτηση του Κ. Κώστα Καραμανλή.

Στο πλαίσιο της έρευνας ενδέχεται να κληθεί να καταθέσει και ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος θα αναγκαστεί να αποκαλύψει πτυχές εκείνης της περιόδου.

Η δικαστική αυτή εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στην ποινική δίωξη που άσκησε η ελληνική δικαιοσύνη στον πρόεδρο της ΕΛΣΤΑΤ κ. Ανδρέα Γεωργίου για την εσκεμμένη παραποίηση του ελλείμματος του 2009.

Το μόνο βέβαιο είναι πως οι αμφιβολίες και οι αυταπάτες για την περίοδο διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή λαμβάνουν τέλος.

Το βρώμικο παιχνίδι της παραπλάνησης ενός ολόκληρου λαού θα δει το φως της δημοσιότητας και όλοι θα αντιληφθούν τα «ύπουλα» σχέδια των ξένων δυνάμεων.

Προς το παρόν το μεγαλύτερο βήμα έγινε. Η Δικαιοσύνη παραδέχεται ότι ο Κ. Καραμανλής και η κυβέρνησή του έπεσαν με σχέδιο!