Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

31 Ιαν 2017


Tης Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Δυστυχώς, οι φόβοι μου για GREXIT με προδιαγραφές Wolfgang Schaeuble επαληθεύονται, αφού οι πολυάριθμες σχετικές προειδοποιήσεις μου δεν εισακούστηκαν από τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, που αφού εξαθλίωσαν τη χώρα, την οδηγούν στο βάραθρο. Και εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι οι "δραχμιστές" είναι οι προδότες, και όχι οι ίδιοι, που ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ τους και ΕΝ ΨΥΧΡΩ, αποκοιμίζουν το λαό με ιστορίες αγρίων, ότι δήθεν "έρχεται η ανάπτυξη", ότι δήθεν "βγαίνουμε στις αγορές", και από την πλευρά της εκάστοτε αντιπολίτευσης ότι δήθεν "κατέχει τις μαγικές συνταγές ανόρθωσης της χώρας".

Δεν χρειάζεται η επίκληση "συνομοσιών" που δεν αρέσουν στους "αντιλαϊκιστές" κυβερνήτες μας (παρότι είναι οι ίδιοι ΛΑΪΚΙΣΤΕΣ, και μάλιστα πολύ πιο επικίνδυνοι από αυτούς που οι ίδιοι κατηγορούν) για να διαπιστώσει κανείς ότι τα μνημόνια που υπέγραψαν ΟΛΕΣ οι ελληνικές κυβερνήσεις (με κλειστά μάτια; χωρίς να έχουν μελετήσει το περιεχόμενό τους; με το πιστόλι στον κρόταφο; με φούμαρα ότι "αυτοί θα καταφέρουν το ακατόρθωτο";) περιελάμβαναν μέτρα, που βαφτίστηκαν ως δήθεν "αναγκαίες μεταρρυθμίσεις", αλλά που στην πραγματικότητα (ακόμη και για μη οικονομολόγους), επρόκειτο (στο συντριπτικό τους ποσοστό) για μέτρα ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΝΤΙΘΕΤΑ από αυτά που είχε ανάγκη η ελληνική οικονομία. Για μέτρα που ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ήταν 1000/00 βέβαιο ότι θα την καταστρέψουν. Για μέτρα, που ικανοποιούσαν τους πιο φανατικούς νεοφιλελεύθερους, που έψαχναν την επιτυχία που ουδέποτε είχαν στο "πειραματόζωο Ελλάδα". Ετσι, και μετά, και αφού ο πρ. επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Olivier Blanchard είχε τη στοιχειώδη εντιμότητα να παραδεχθεί δημόσια ότι... το ελληνικό πρόγραμμα ήταν τραγικά λανθασμένο, οι δανειστές μας, με τη συναίνεση και των δικών μας κυβερνητών... ΣΙΩΠΗΣΑΝ και ΡΙΧΤΗΚΑΝ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ για να συνεχίσουν ΕΝ ΠΛΗΡΕΙ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ την εφαρμογή ενός καταστρεπτικού, για τη χώρα, και παντελώς αδιέξοδου προγράμματος, με εντελώς εσφαλμένες δήθεν μεταρρυθμίσεις, περιορίζοντας την παρουσία τους στις περιοδικές "ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ". Με παρωπίδες καλά προσαρμοσμένες στο πρόσωπο, για να μη βλέπουν πέρα από τον ορίζοντα του τέλους των εκάστοτε "διαπραγματεύσεων" (που ουδέποτε ήταν ή είναι τέτοιες, αφού το τέλος είναι εκ των προτέρων γνωστό: πανικόβλητη υποχώρηση στις ολοένα πιο εγκληματικές, για τη χώρα, αξιώσεις των δανειστών, και καταπάτηση όλων ανεξαιρέτως των αρχικών, των υπερήφανων, των παφλατάδικων ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ).

Το ελληνικό δράμα δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό, από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε τις αρχικές του θέσεις περί ΡΗΞΗΣ-ΣΚΙΣΙΜΑΤΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ κτλ., κτλ., κατηγορώντας αμέσως στη συνέχεια ΩΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ, όλους εκείνους που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ επειδή ήταν αντίθετοι στη χωρίς ημερομηνία λήξης ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ. Όλους εκείνους που ήθελαν τους Έλληνες "να σταθούν στα πόδια τους", να υποκαταστήσουν τους Γερμανούς στη λήψη αποφάσεων για την πατρίδα τους, να πάρουν τις τύχες της Ελλάδας στα χέρια τους, και να αντιμετωπίσουν τις όποιες δυσκολίες (που φυσικά θα υπάρξουν) με γνώμονα το ελληνικό και όχι το ευρωπαϊκό (ή το γερμανικό) συμφέρον). Γιατί, αυτά δεν συμπίπτουν (καιρός να το καταλάβουμε), γιατί είναι αντιμαχόμενα συμφέροντα.

Ήδη, πηγαίνουμε για "πτώχευση" και GREXIT. Που δεν θα ήταν κακό, αλλά αντιθέτως θα μπορούσε να είναι η ΛΥΣΗ, αν αυτά γινόταν με ελληνική πρωτοβουλία και με βάση ένα σοβαρό πρόγραμμα, το οποίο, ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ, θα προσπαθούσε να μετριάσει τις αρνητικές συνέπειες του πρώτου καιρού (12-18 μήνες) και να ενθαρρύνει τις θετικές συνέπειες του εγχειρήματος.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, οι συζητήσεις που κατακλύζουν τηλεόραση και ραδιόφωνο, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου, για το θέμα της επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα, κινούνται σε επίπεδα απαράδεκτης άγνοιας (ηθελημένης ή μη;), ασύγγνωστης επιπολαιότητας, θλιβερής μιζέριας, και αντεθνικής συμπεριφοράς. Πολυάριθμοι κράχτες, που με βάση τουλάχιστον τα όσα (με στόμφο και απόλυτη βεβαιότητα) υποστηρίζουν, δείχνουν να αγνοούν ακόμη και τις γνώσεις πρωτοετών φοιτητών των οικονομικών, πανικοβάλλουν τους απλούς πολίτες για το GREXIT, με επιχειρήματα που, κανονικά, θα έπρεπε να προκαλούν γέλια, που αντικατοπτρίζουν τις επιθυμίες των δανειστών, αλλά και τους μεγαλύτερους φόβους τους (για ένα ελληνικών προδιαγραφών GREXIT), καταλήγουν στο ανιστόρητο συμπέρασμα "τι ευρώ, τι δραχμή"!!!!, συμπυκνώνουν το όλο ελληνικό πρόβλημα και τη λύση του στο ότι με τη δραχμή "θα....πλουτίσουν οι έχοντες χρήματα στο εξωτερικό", ενισχύουν εγκληματικά την απαισιοδοξία του μέσου πολίτη, διαβεβαιώνοντάς τον ότι δήθεν θα "πεθάνουμε από την πείνα", επειδή, δήθεν "η Ελλάδα δεν παράγει ΤΙΠΟΤΕ", και επειδή, δήθεν "εμείς , δεν είμαστε για ΤΙΠΟΤΕ ΙΚΑΝΟΙ"... και αρνούνται να ανοίξουν τα μάτια τους και να δουν πόσο, μα πόσο βαθιά είναι η άβυσσος που μας οδηγεί, ολοένα πιο κοντά της, το τέλος κάθε οικτρής νέας "διαπραγμάτευσης", "αξιολόγησης", "τετελεσμένων", το ίδιο είναι όπως και να το πούμε. Σε δουλειά να βρισκόμαστε, ευκαιρίες να έχουμε για να πηγαίνουμε και να ευχόμαστε στις Βρυξέλλες και αλλού, να βγαίνουμε στα κανάλια, με ύφος υπεροπτικό και να δηλώνουμε ότι "δεν συζητούμε μείωση συντάξεων", ενώ την έχουμε υπογράψει, "ούτε σκέψη για μαζικές απολύσεις", ενώ αποτελούν ήδη ελληνική πραγματικότητα, και πλήθος άλλων ΔΕΝ, που έχουν γίνει, ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ!

Οι κυβερνήτες, η αντιπολίτευση και οι κομπάρσοι τους, "τα ξέρουν ΟΛΑ". Και ενδεχομένως να τα γνωρίζουν, αλλά οπωσδήποτε αυτά που επιλέγουν να εξαγγέλλουν προς τα έξω ανήκουν στο χώρο της πλήρους, όσο και επικίνδυνης άγνοιας (ηθελημένης ή μη;). Και με τις συνθήκες αυτές, είναι βέβαιο, πως αν αύριο γινόταν δημοψήφισμα με το ερώτημα "ΕΥΡΩ Ή ΔΡΑΧΜΗ", το αποτέλεσμα θα ήταν συντριπτικό υπέρ του ΕΥΡΩ"... για να μην "πεινάσουμε", να μην "πεθάνουμε από το κρύο και την έλλειψη φαρμάκων", να μην "κάνουμε πλούσιους όσους έχουν χρήματα έξω", "να μην "χάσουμε την ιδιότητα του Ευρωπαίου, χωρίς το ΕΥΡΩ", να μη "γίνουμε οπισθοδρομικοί Βαλκάνιοι (αν, και αρκετοί από τους γείτονες μας έχουν ήδη ξεπεράσει)", "να μη μείνουμε χωρίς ευρωπαϊκή ομπρέλα για τα εθνικά μας θέματα (λες και έχουμε έστω και την ελάχιστη στήριξη των εταίρων μας, όσο οι Τούρκοι κάνουν τον περίπατό τους στις αυλές των σπιτιών των νησιών μας" κ.ο.κ., κ.ο.κ. (τα επιχειρήματα χωρίς βάση είναι αναρίθμητα).

Δεν θα επικαλεστώ σοβαρά επιχειρήματα υπέρ της επανόδου στο εθνικό νόμισμα, που γράφτηκαν στο διάστημα αυτών των κρίσιμων χρόνων από μένα ή και από πλήθος σοβαρών οικονομολόγων (φυσικά, μακροοικονομολόγων και όχι τραπεζιτών), Ελλήνων και ξένων, αφού δεν υπάρχει περίπτωση να εισακουστούν από αυτούς που τα ξέρουν καλύτερα και έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ. Θα επικαλεστώ, μόνο, ένα βιβλίο που βρήκα εξαιρετικό, για την απλότητα, τη σαφήνεια, την ορθή σκέψη, τη σοβαρή ανάλυση και τις λύσεις που προτείνει με συνεχείς αναφορές στο ελληνικό δράμα: το τελευταίο βιβλίο του νομπελίστα Joseph Stiglitz, για το καταστρεπτικό ευρώ. Αυτός, μάλλον γνωρίζει καλύτερα από τα "παπαγαλάκια" των ΜΜΕ, και δυστυχώς όχι μόνο, το που πάμε με τα μνημόνια, και πόσο η δραχμή εμφανίζεται ως η μοναδική μας ΛΥΣΗ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Paul Graig Roberts

(Πολύτιμο βοήθημα για το ξεκαθάρισμα των λέξεων από την δόλια παραχάραξή τους, την διάλυση της πνευματικής σύγχυσης που προκαλεί στη κοινή γνώμη το μεταλλασσόμενο λιμπρέτο και ενδυματολόγιο του οπερετικού πολιτικού προσωπικού, και την κατανόηση των αιτίων της βαθύτατης πολιτικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής κρίσης που σαρώνει τον Δυτικό Κόσμο είναι το σημερινό άρθρο ενός κεκτημένου βαθιάς παιδείας Αμερικανού στοχαστή. Από τις τέσσερεις μόνο σελίδες του, ο αναγνώστης αποκομίζει έγκυρη όσο και συνοπτική πληροφόρηση για την ιστορία της Αριστεράς, τα αίτια του θανάτου της (στις ΗΠΑ αλλά και σε χώρες της κρίσιμης πολιτιστικής επιρροής τους) και την μεταθανάτια χρησιμοποίησή της ως ένδυμα μεταμφίεσης πολιτικών σαλτιμπάγκων και προκάλυμμα σκοτεινών επιχειρήσεων εγκληματικών εγκεφάλων τύπου Σόρος).


Απόδοση: Μιχαήλ Στυλιανού

Σε αρκετές περιπτώσεις είχα θέσει στις στήλες μου το ρητορικό ερώτημα: Τι έγινε η Αριστερά; Σήμερα θα απαντήσω στο ερώτημα. Η απάντηση είναι ότι η Ευρωπαϊκή και η Αμερικανική Αριστερά, η οποία παραδοσιακά αγωνιζόταν για την εργατική τάξη (ψωμί και ειρήνη) δεν υπάρχει πια. Η υπόθεση για την οποία αγωνίζονται τώρα, αυτοί που παριστάνουν πως είναι η σημερινή «Αριστερά», είναι η πολιτική της ταυτότητας (τίτλου, ταμπέλας, σφραγίδας).

Η «Αριστερά» δεν αγωνίζεται πια για την εργατική τάξη, την οποία απορρίπτει με περιφρόνηση ως τους «αξιοθρήνητους του Τραμπ», δηλαδή άτομα που χαρακτηρίζει ο ρατσισμός, ο μισογυνισμός, η αποστροφή προς τους ομοφυλόφιλους.

Αντίθετα, η «Αριστερά» υπερασπίζεται τις υποτιθέμενες περιθωριοποιημένες ομάδες-θύματα: τους έγχρωμους, τους ομοφυλόφιλους, τις γυναίκες και τους ερμαφρόδιτους. Tα κοινά WC (ανδρών/γυναικών), θέμα πολεμικής (στις ΗΠΑ) που είναι απίθανο να κινητοποιήσει πολλούς Αμερικανούς, είναι πιο σημαντικό για την «Αριστερά» από την εργατική τάξη.

Όλοι οι άνθρωποι με λευκή επιδερμίδα, εκτός από τους αριστερούς και τις θυματοποιημένες γυναίκες, είναι κατά τεκμήριο ρατσιστές. Ο ρατσισμός και η θυματοποίηση είναι οι εξηγήσεις για τα πάντα –για όλη την ιστορία, όλους τους θεσμούς, ακόμη και για το αμερικανικό Σύνταγμα. Αυτό το πρόγραμμα της «Αριστεράς» αποκόπτει την αριστερά από την τάξη των εργαζομένων, που έχουν εγκαταλειφθεί και από τα δύο πολιτικά κόμματα και έχει τερματίσει τη σύνδεση της «Αριστεράς» με το λαό.

Η Κατάρρευση της αριστεράς ως πραγματικής και αποτελεσματικής πολιτικής δύναμης ακολούθησε τη σοβιετική κατάρρευση. Οι προλετάριοι αντιστέκονταν στην εκμετάλλευσή τους και πριν τη δημοσίευση του Das Kapital του Μαρξ το 1867. Αλλά ο Μαρξ κατέστησε την εκμετάλλευση της εργασίας υπόθεση αγώνα που είχε με το μέρος του την Ιστορία. Η επανάσταση των μπολσεβίκων φάνηκε να επιβραβεύει τον Μαρξ με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξεως και της ανακήρυξης του σοβιετικού κομμουνισμού.

Οι σοβιετικές πρακτικές διέψευσαν τις αριστερές ελπίδες και προσδοκίες, αλλά παρ’ όλα αυτά υπήρχε ένα σύστημα το οποίο μιλούσε εναντίον της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική ΄Ενωση το 1991 οι νεοσυντηρητικοί και οι νεοφιλελεύθεροι διακήρυξαν πως η Ιστορία επέλεξε τον καπιταλισμό αντί της εργατικής τάξης και πως η πρόβλεψη του Μαρξ για τον θρίαμβο της εργατικής τάξης είχε αποδειχθεί λανθασμένη.

Η Σοβιετική κατάρρευση ώθησε την κομμουνιστική Κίνα και την σοσιαλιστική Ινδία να αλλάξουν την οικονομική πολιτική τους και να ανοίξουν τις αγορές τους στο ξένο κεφάλαιο. Χωρίς ανταγωνιστή, ο καπιταλισμός δεν ήταν πλέον αναγκασμένος να αυτοσυγκρατείται και να επιτρέπει την ευρεία πρόσβαση στην αύξηση του εισοδήματος και του πλούτου. Οι καπιταλιστές άρχισαν να τα μαζεύουν όλα για τον εαυτό τους. Πολλές μελέτες υπολόγισαν ότι τα κέρδη της παραγωγικότητας, τα οποία προηγουμένως πήγαιναν στην εργατική δύναμη, τώρα τα απομυζούσε αποκλειστικά ο μεγάλος πλούτος.

Η μια λεωφόρος προς τη συγκέντρωση του εισοδήματος και του πλούτου είναι η εξέλιξη της οικονομίας σε χρηματοπιστωτική (τονίζει ο Μάϊκλ Χιούντσον και προαναγγέλλει ο Μαρξ στον 3ο Τόμο του Κεφαλαίου). Ο χρηματοπιστωτικός τομέας μπόρεσε να διοχετεύσει το διαθέσιμο εισόδημα της τάξης των εργαζομένων σε αμοιβές τραπεζών (υποθήκες, δάνεια για αγορά αυτοκινήτων, δάνεια σπουδών, καταναλωτικά, πιστωτικές κάρτες).

Η άλλη λεωφόρος ήταν η εξαγωγή των αμερικανικών θέσεων εργασίας, την οποία ο Τραμπ σφοδρά αντιμάχεται. Κοιτάξτε τι συνέβη: Η Γουώλ Στρητ είπε στους Αμερικανούς βιομήχανους να μεταφέρουν την παραγωγή τους στη Κίνα για να αυξήσουν τα κέρδη τους χάρις στη φτηνότερη εργασία και το μικρότερο κανονιστικό κόστος, αλλιώς η Γουώλ Στρήτ θα χρηματοδοτήσει την επιθετική αγορά των εταιρειών τους και οι νέοι ιδιοκτήτες θα αυξήσουν τη κερδοφορία μεταφέροντας την παραγωγή στο εξωτερικό. Μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων διέταξαν τους προμηθευτές τους να χαμηλώσουν τις τιμές τους στα κινεζικά επίπεδα.

Όσο οι θέσεις απασχόλησης βρίσκονταν στις ΗΠΑ, το μεγαλύτερο μέρος του κέρδους παραγωγικότητας πήγαινε στους εργαζόμενους. Έτσι, το πραγματικό μέσο οικογενειακό εισόδημα αυξήθηκε στη πορεία του χρόνου και η αγοραστική δύναμη του καταναλωτικού κοινού έδινε ώθηση στην αμερικανική οικονομία προς την επιτυχία, για ακόμη μεγαλύτερο τμήμα του λαού.

Όταν οι δουλειές μεταφέρθηκαν στην Ασία, η αύξηση του μέσου οικογενειακού εισοδήματος των εργαζομένων σταμάτησε και το εισόδημα μειώθηκε. Η μεγάλη προσφορά εργασίας και το χαμηλότερο κόστος στέγης στην Ασία εσήμαινε ότι οι ντόπιοι εργάτες δεν ήταν αναγκαίο να πληρωθούν την αξία της συμβολής τους στη παραγωγή. Η διαφορά μεταξύ του αμερικανικού και του ασιατικού ημερομισθίου ήταν μεγάλη και πήγαινε στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων, αυξάνοντας το ύψος των «δώρων απόδοσης» προς τα στελέχη τους και τα κέρδη κεφαλαίου (αύξηση της τιμής των μετοχών, από τα μεγαλύτερα κέρδη) για τους μετόχους.

Στο βιβλίο μου «Η αποτυχία του Καπιταλισμού του Laissez Faire», που δημοσιεύτηκε το 2013, υπολόγισα, με τις διαθέσιμες πληροφορίες της εποχής, ότι κάθε χίλιες βιομηχανικές θέσεις εργασίας που μεταφέρθηκαν στη Κίνα απέδιδαν στην αμερικανική εταιρεία εξοικονόμηση εργατικού κόστους 32.000 δολαρίων την ώρα. Αυτή η εξοικονόμηση κόστους δεν μεταφράσθηκε σε χαμηλότερες τιμές για τον Αμερικανό καταναλωτή της εξαχθείσας παραγωγής. Οι εξοικονομήσεις κόστους μεταφράστηκαν σε αύξηση των εισοδημάτων των στελεχών της επιχείρησης και των μετόχων. Έτσι, η μετανάστευση των επιχειρήσεων επέτρεψε την μονοπώληση των κερδών παραγωγικότητας από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων και τα στελέχη τους.

Αντί να ανταποκριθεί στην στήριξη της εργατικής τάξης από τον Τραμπ και τα μέτρα του υπέρ αυτής από την πρώτη βδομάδα της προεδρίας του –την κατάργηση της συμφωνίας ΤΤΡ και το κάλεσμα στους αυτοκινητοβιομηχάνους να επαναπατρίσουν τη παραγωγή τους- η «αριστερά» κινητοποιούνταν πέριξ μιας ομάδας-θύματος, των παράνομων μεταναστών. Η «αριστερά» φθάνει στο να βάζει μη-Αμερικανούς πολίτες υπεράνω της αμερικανικής εργατικής τάξης.

Ο Τραμπ εκλέχτηκε από την εργατική τάξη. Αν η αριστερά ιστορικά προσδιορίζεται ως ο πρόμαχος της εργατικής τάξης, τότε ο Τραμπ είναι ο υπερασπιστής της εργατικής τάξης και η «αριστερά» είναι ο εχθρός της.

Σε όλη τη διάρκεια του ανταγωνισμού για την ανάδειξη του ρεπουμπλικανού προεδρικού υποψηφίου, η «αριστερά» συμμάχησε με το κατεστημένο των βαθύπλουτων καπιταλιστών ολιγαρχών και του πολεμοκάπηλου συμπλέγματος συμφερόντων πέριξ του Πενταγώνου και των υπηρεσιών ασφαλείας, εναντίον του Τραμπ. Και με την έναρξη της προεδρίας του Τραμπ είναι η «αριστερά» που επιζητεί την απονομιμοποίησή του και την παραπομπή του στη διαδικασία της καθαίρεσης.

Το Δημοκρατικό Κόμμα πέθανε επί καθεστώτος Κλίντον, όταν ο Κλίντον, συμμάχησε με το Συμβούλιο Δημοκρατικής Ηγεσίας (DLC). Συχνά διερωτήθηκα ποιος χρηματοδοτεί αυτό το Συμβούλιο. Θαυμάσια θα μπορούσαν να είναι οι (πολυδισεκατομμυριούχοι) αδελφοί Koch, αφού το DLC μετέτρεψε το Δημοκρατικό Κόμμα σε ένα άλλο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Το DLC έπεισε τους Δημοκρατικούς ότι οι ήττες των προεδρικών υποψηφίων Μονταίηλ και Μακγκόβερν απέδειξαν ότι ο οικονομικός «λαϊκισμός» δεν είναι βιώσιμος. Οι Δημοκρατικοί θα όφειλαν να γυρίσουν τη πλάτη τους στην αριστερά και να εγκολπωθούν τις «καθιερωμένες αξίες» και τις «λύσεις που υπαγορεύει η αγορά». Το DLC ήταν μέγας υποστηρικτής της NAFTA ( Συμφωνίας Ελευθέρου Εμπορίου Βορείου Αμερικής). Αναφέρεται ότι ο Γουίλ Μάρσαλ του DLC θεωρούσε τους ειρηνιστές και διαδηλωτές κατά του ιρακινού πολέμου αντι-Αμερικανούς και συνιστούσε στους Δημοκρατικούς να κρατηθούν μακριά.

Κοντολογίς η οδηγία ήταν: συναγωνισμός με τους Ρεπουμπλικανούς για τις χρηματοδοτήσεις των πολύ μεγάλων εταιρειών και του χρηματοπιστωτικού τομέα. Αυτό σίγουρα καρποφόρησε για τους Κλίντον, αλλά όχι για το Δημοκρατικό Κόμμα.

Καθώς οι «λύσεις που υπαγόρευε η αγορά» εξόριζαν τις βιομηχανικές θέσεις εργασίας από τις ΗΠΑ, τα οικονομικά του Δημοκρατικού Κόμματος έφθιναν, μαζί με τον αριθμό των μελών και την ισχύ του. Σήμερα Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί εξαρτώνται για την χρηματοδότηση της πολιτικής εκστρατείας τους από τις ίδιες ιδιοτελείς ομάδες συμφερόντων. ΄Ετσι τελείωσε ο δεσμός του Δημοκρατικού Κόμματος με την εργατική τάξη.

Το ερώτημα είναι: Μπορεί ο Τραμπ να σταθεί ακλόνητος υπέρ της εργατικής τάξης όταν και τα δυο πολιτικά κόμματα και τα εκπορνευόμενα ΜΜΕ, τα Θινκ Τανκς, τα Πανεπιστήμια, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις, το σύμπλεγμα συμφερόντων στρατιωτικών και ασφάλειας, η Γουώλ Στρητ και τα δικαστήρια ορθώνονται εναντίον της τάξης των εργαζομένων; Ποιος θα βοηθήσει τον Τραμπ να βοηθήσει την εργατική τάξη;

Πηγή IThesis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με επαναφορά των γνωστών ισχυρισμών για την δήθεν υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου και αποκλεισμού τους από κάθε είδους στρατιωτική άσκηση, αλλά και της απαίτησης για αποχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από δραστηριότητες σε μεγάλες περιοχές στο μέσο του Αιγαίου που έχει παράνομα δεσμεύσει η Άγκυρα για δώδεκα μήνες, συνεχίζει η Τουρκία το σκληρό «πρέσινγκ» στην χώρα μας.

Η αφορμή για τις νέες προκλητικές απαιτήσεις της Άγκυρας ήταν η αναγγελία από τις ελληνικές αρχές διεξαγωγής σειράς ασκήσεων από το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και Αεροπορία στο Αιγαίο, εντός του FIR Αθηνών, με την ΝΟΤΑΜ 0190/17 για το διάστημα μέχρι και τις 28 Φεβρουαρίου.

Η Τουρκία αντέδρασε με την ΝΟΤΑΜ Α0537/17 που εξέδωσε τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου, με την οποία δηλώνει ότι η Ελληνική ΝΟΤΑΜ Α0190/17 παραβιάζει τις συμβατικές υποχρεώσεις της Ελλάδας σχετικά με το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου σύμφωνα με την «Απόφαση των Έξι Δυνάμεων του 1914» και της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923 (με το συνημμένο παράρτημα σχετικά με το καθεστώς των νησιών), αλλά και της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων του 1947.

Οι τουρκικές αρχές υποστηρίζουν ότι με βάση αυτά τα διεθνή κείμενα τα νησιά «Σαμοθράκη, Αη Στράτης, Ψαρά, Χίος, Ικαρία, Λήμνος, Μυτιλήνη, Σάμος, Τήλος, Χάλκη, Καστελόριζο» το έδαφος τους και οι περιοχές τους (θαλάσσιες και εναέριες ζώνες) δεν μπορούν αν συμπεριλαμβάνονται σε οποιοδήποτε στρατιωτικό σενάριο είτε εκπαίδευσης είτε ασκήσεων.

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι και πάλι η Τουρκία κατά παράβαση της διεθνούς πρακτικής καταγράφει τα ελληνικά νησιά όχι μόνο με την διεθνώς αναγνωρισμένη ονομασία τους αλλά και την τούρκικη ονομασία : «SEMADIREK, BOZBABA, IPSARA, SAKIZ, AHIKERYA, LIMNI MIDILLI SISAM, ILEKI, HERKE, MEIS»

Η απάντηση ήρθε από την Αθήνα με την ΝΟΤΑΜ Α192/17 η οποία χαρακτηρίζει την Τουρκική ΝΟΤΑΜ άκυρη καθώς όπως επισημαίνεται αναφέρεται στο FIR Αθηνών όπου η μόνη αρμόδια Αρχή για την έκδοση ΝΟΤΑΜs σύμφωνα με τους κανόνες του ICAO είναι η Ελληνική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Οι ελληνικές Αρχές επισημαίνουν ακόμη ότι οι τουρκικοί ισχυρισμοί (περί αποστρατιωτικοποίησης) είναι παραπλανητικοί και στερούνται κάθε νομικής βάσης και συνεπώς η Ελλάδα σε πλήρη συμμόρφωση με το Διεθνές Δίκαιο θα συνεχίζει να σχεδιάζει και να πραγματοποιεί ασκήσεις σε αυτές τις περιοχές όπως κάνει εδώ και πολύ καιρό.

Η Τουρκία επανήλθε ζητώντας τροποποίηση του σχεδιασμού της Ελληνικής Άσκησής με το επιχείρημα ότι επικάλυπτε περιοχές τις οποίες η ίδια έχει δεσμεύσει για ασκήσεις στην καρδιά του Αιγαίου. Οι περιοχές αυτές που παράνομα έχει δεσμεύσει η Άγκυρα για διάστημα μάλιστα ενός χρόνου , βρίσκονται η πρώτη μεταξύ Λήμνου, Σαμοθράκης ,Θάσου και Χερσονήσου του Άθω(τουρκική ΝΟΤΑΜ Α5882/16), και η άλλη μεταξύ Ικαρίας, Αστυπάλαιας, Νάξου, Λερού(τουρκική ΝΟΤΑΜ Α5876/17). Αργά χθες το μεσημέρι και καθώς φυσικά η Ελλάδα δεν άλλαξε τον σχεδιασμό της άσκησης, η Τουρκία εξέδωσε νέα ΝΟΤΑΜ (Α0545/17) με την οποία προκλητικά χαρακτηρίζει ..άκυρη την Ελληνική ΝΟΤΑΜ.

Η Τουρκία τα τελευταία χρόνια δεσμεύει μονομερώς και παράνομα για διάστημα 12 μηνών μεγάλες περιοχές στο κέντρο του Αιγαίου με σκοπό να γκριζάρει όλο το Αιγαίο επιδιώκοντας να επιβάλλει ντε φάκτο καθεστώς «συνιδιοκτησίας» και συνδιαχείρισης σε όλες τις θαλάσσιες και εναέριες περιοχές πέραν των 6 μιλίων από τις ακτές της Ηπειρωτικής Ελλάδας και των ελληνικών νησιών. Απαιτώντας επίσης εκβιαστικά την «αμοιβαία» κατάργηση πεδίων βολής στο Αιγαίο επιδιώκει την ουδετεροποίηση του και συγχρόνως τον αποκλεισμό των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από την δυνατότητα τους να ασκηθούν στον ζωτικό αμυντικό χώρο της Ελλάδας, στο Αιγαίο.

Τρεις εικονικές αερομαχίες ελληνικών με τουρκικά F-16

Τρεις εικονικές αερομαχίες τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών με δύο ελληνικά σημειώθηκαν σήμερα, Τρίτη.

Ειδικότερα, όπως μετέδωσε το Protothema, ζεύγος οπλισμένων τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών F-16 μπήκε χωρίς άδεια στο FIR Αθηνών, παραβίασε τον ελληνικό εναέριο χώρο και σε διάστημα έξι λεπτών (14:32, 14:34 και 14:38) προκάλεσε τρεις εικονικές αερομαχίες με τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη επιφυλακής.

Δηλαδή, αφού τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη αναχαιτίστηκαν εικονικά, αρνήθηκαν να φύγουν από τον ελληνικό εναέριο χώρο και προκάλεσαν τρεις εμπλοκές με ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη.

Συνολικά τρία τουρκικά αεροσκάφη, δύο οπλισμένα F-16 και ένα κατασκοπευτικό CN-235, έκαναν τέσσερις παραβάσεις του FIR Αθηνών και τρεις παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου στο Βορειοανατολικό, το Κεντρικό και το Νοτιοανατολικό Αθηνών.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Βερολίνο επιμένει στην επίσπευση υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων και την παραμονή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο ελληνικό πρόγραμμα. Η δαμόκλειος σπάθη του Grexit και τα μηνύματα που εκπέμπει.

Δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση. Σε μια μέρα έντονων διεθνών αντιδράσεων για το πρωτοφανές προεδρικό διάταγμα απαγόρευσης εισόδου στις ΗΠΑ πολιτών από επτά μουσουλμανικές χώρες, ακόμη κι αν έχουν διπλή υπηκοότητα, το χθεσινό κυβερνητικό μπρίφινγκ στο Βερολίνο άνοιξε και πάλι με το ελληνικό πρόβλημα, όπως τις παλιές δύσκολες ημέρες της κρίσης. Την αφορμή έδωσε ένα μικροσκοπικό δημοσίευμα της Bild για πιθανή αναζωπύρωση του ελληνικού προβλήματος μεσούσης της προεκλογικής εκστρατείας στη χώρα, με πιθανή κατάληξη το Grexit.

Σόιμπλε, εγγυητής της παραμονής του ΔΝΤ

Μόνο και μόνο το άκουσμα αυτής της λέξης σε αυτήν την κρίσιμη από κάθε άποψη πολιτική συγκυρία προκαλεί ρίγη ανησυχίας στο κυβερνών κόμμα της Άγκελα Μέρκελ. Πιθανή αναζωπύρωση της φιλολογίας για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ αποτελεί το χειρότερο σκηνικό διεξαγωγής μιας από τις πιο δύσκολες προεκλογικές εκστρατείες καθ’ ομολογία της ίδιας της καγκελαρίου. Η παρατεταμένη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς βάζει σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση κυρίως τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος εμφανίζεται εκτεθειμένος απέναντι στην Κ.Ο. της Χριστιανικής Ένωσης, καθώς εγγυήθηκε την παραμονή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για να εξασφαλίσει την συγκατάθεσή της στη Βουλή για το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης.

Προς το ΔΝΤ κυρίως ήταν λοιπόν το βασικό μήνυμα που εξέπεμψε χθες ο Σόιμπλε διά του εκπροσώπου του. Ενόψει της συνεδρίασης του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΔΝΤ στις 6 Φεβρουαρίου, από την οποία θα κριθεί οριστικά η συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα, υπενθύμισε τη δέσμευση που έδωσε το Ταμείο στο Eurogroup τον περασμένο Μάιο για την παραμονή του στο ελληνικό πρόγραμμα, αλλά και η ίδια η Κριστίν Λαγκάρντ στον γερμανό υπουργό Οικονομικών Β. Σόιμπλε στο περιθώριο του πρόσφατου οικονομικού φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας. Και οι δύο είναι μέρος του προβλήματος αλλά και της λύσης του ελληνικού ζητήματος.

Η ωρολογιακή βόμβα της ελληνικής κρίσης

Όπως παρατηρεί σε ανταπόκριση από τις Βρυξέλλες η έγκριτη Neue Zürcher Zeitung, τα «γεράκια» της ευρωζώνης, όπως αποκαλεί τη Γερμανία και την Ολλανδία, χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις δίνουν σε λίγους μήνες αγώνα πολιτικής επιβίωσης, από τη μια χρειάζονται το ΔΝΤ, διότι το εμπιστεύονται περισσότερο από ό,τι την Κομισιόν για τη σκληρή «εφαρμογή» των μέτρων και έχουν δεσμευθεί επ' αυτού στα κοινοβούλιά τους, από την άλλη όμως δεν συμφωνούν με την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, που ζητά το ΔΝΤ.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ανατροφοδοτούμενης κρίσης η πάντα καλά πληροφορημένη εφημερίδα Bild επαναφέρει το φάντασμα του Grexit σε ένα «άρθρο» επτά προτάσεων. Επικαλούμενος κύκλους του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος ο αρθρογράφος προκαταλαμβάνει αναζωπύρωση της συζήτησης για Grexit, με τον υπουργό Οικονομικών να τίθεται υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Ο αποδέκτης είναι διπλός: αφενός το εσωτερικό του κόμματος του Σόιμπλε, που πείθεται όλο και λιγότερο ότι η ελληνική κρίση θα έχει ημερομηνία λήξης με την Ελλάδα μέσα στο ευρώ, και αφετέρου η ίδια η Ελλάδα, για να μη θεωρεί ευάλωτη και εκβιάσιμη τη γερμανική πλευρά λόγω των βουλευτικών εκλογών αλλά και για να επιταχύνει την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων.

Σύμβουλος του Τραμπ: Η Γερμανία επωφελείται από το υποτιμημένο ευρώ

Η Γερμανία χρησιμοποιεί ένα «ευρέως υποτιμημένο» ευρώ για να «εκμεταλλεύεται» τους κύριους εμπορικούς εταίρους της, ανάμεσα στους οποίους και τις ΗΠΑ, δήλωσε την Τρίτη σύμβουλος του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σε συνέντευξή του στους Financial Times.

«Είναι περίπλοκο να θεωρήσει κανείς την TTIP (σ.σ.: το σχέδιο συμφωνίας ελεύθερων διατλαντικών συναλλαγών που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε νεκρό σημείο) ως μια διμερή συμφωνία εξαιτίας της Γερμανίας, η οποία συνεχίζει να εκμεταλλεύεται άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και τις Ηνωμένες Πολιτείες με ένα έμμεσο 'deutsche mark' που είναι ευρέως υποτιμημένο», δήλωσε ο Πίτερ Ναβάρο, ο οποίος διορίσθηκε πρόσφατα επικεφαλής ενός νέου Συμβουλίου Εμπορίου στον Λευκό Οίκο.
Το γερμανικό μάρκο (deutsche mark) είναι το παλιό γερμανικό νόμισμα.

Το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών αρνήθηκε να σχολιάσει τις δηλώσεις του Ναβάρο.
«Δεν θα το σχολιάσουμε», δήλωσε στο Reuters εκπρόσωπος του υπουργείου.

Το ευρώ, το οποίο σημείωνε ήδη ελαφρά άνοδο έναντι του δολαρίου, επιτάχυνε τον ρυθμό του λίγο μετά τη δημοσίευση του άρθρου των FT, το οποίο περιείχε τις δηλώσεις του συμβούλου του Ντόναλντ Τραμπ.

Γύρω στις 14:10 (ώρα Ελλάδας), η ισοτιμία του ευρώ ήταν 1,0763 δολάριο (έναντι 1,0695 δολάριο χθες το βράδυ), ενώ πριν από τις δηλώσεις αυτές κυμαινόταν γύρω στο 1,0710.
«Η διαρθρωτική εμπορική ανισορροπία που διατηρεί η Γερμανία με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ υπογραμμίζει την οικονομική ετερογένεια στους κόλπους της ΕΕ και συνεπώς (η TTIP) είναι μια πολυμερής συμφωνία μεταμφιεσμένη σε διμερή συμφωνία» υποστήριξε ο Ναβάρο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σύμφωνα με άτυπη ηλεκτρονική σφυγμομέτρηση που έγινε σε μεγάλη τουρκική ιστοσελίδα, μόνο το 46,98% δηλώνει πως θεωρεί τον εαυτό του Τούρκο

Αποτελεί αναπάντητο ερωτηματικό, γιατί ο Μουσταφά Κεμάλ προτίμησε το προσωνύμιο Τούρκος για τους κατοίκους της περιορισμένης εδαφικά και ανίσχυρης, άλλοτε κραταιάς, οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και τούτο διότι μέχρι το 1876 η λέξη Τούρκος δεν απαντούσε πουθενά στα επίσημα έγραφα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Ο ίδιος ο Πορθητής αναφέρονταν σαν «Ηγεμόνας των Ρωμιών», ενώ πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ήταν χριστιανός από μητέρα.

Αλλά το πιο εκπληκτικό είναι πως οι διανοούμενοι της Οθωμανική αυτοκρατορίας, οι ποιητές και οι μορφωμένοι του παλατιού έδειχναν σε κάθε ευκαιρία τον αποτροπιασμό τους και την αποστροφή τους προς κάθε τι που εμφανίζονταν σαν τουρκικό. Ο μεγάλος Οθωμανός ποιητής, Μπακί, της εποχής του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή, στο αποκορύφωμα της αυτοκρατορίας, είχε γράψει ένα εκπληκτικό ποίημα για τους Τούρκους και έλεγε τα εξής χαρακτηριστικά: «Κανένα στέμμα δεν μπορεί να στέψει τον κάτοχο ένδειας και πενίας. Όποιος ανήκει στην τουρκιά, έχει αγύριστο κεφάλι. Ο Τούρκος στερείται ικανότητας να ηγεμονεύσει».

Υπάρχουν πολλοί Οθωμανοί λογοτέχνες και σατιρικοί που μιλούν προσβλητικά για τους Τούρκους, μάλιστα δε, σε μια πραγματικά εντυπωσιακή ιστορική ομολογία ότι ο χαρακτηρισμός «Τούρκος» σήμαινε… γάιδαρος στην οθωμανική εποχή και ήταν ένας άκρως υποτιμητικός χαρακτηρισμός, έκανε σε δημόσια διάσκεψη, (1.12.2013), ο καθηγητής ιστορίας του πανεπιστήμιου Gazi της Άγκυρας, Cemalettin Taşkıran.

Ο γνωστός Τούρκος καθηγητής υποστήριξε με έμφαση ότι το να λένε οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας με υπηρηφάνεια ότι είναι Τούρκοι, είναι εκ των άνωθεν επιβολή μετά από την κατασκευή μιας τεχνητής τουρκικής εθνικής ταυτότητας από τον ίδιο τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ.

Το εντυπωσιακό είναι ότι οι δηλώσεις αυτές του Τούρκου καθηγητή ήρθαν αμέσως μετά την επίσης πρωτοφανή δήλωση-ομολογία, (29.11.2013), που έκανε σε ένα δημόσιο πάνελ στο πανεπιστήμιο της Baypurt ο αρθρογράφος της τουρκικής εφημερίδας, Yeni Şafak και μέλος της κεντρικής επιτροπής του ισλαμικού κόμματος του Ταγίπ Ερντογάν, καθηγητής, Yasin Aktay, ο οποίος δήλωσε ότι δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ… τουρκική φυλή.

Οι δυο αυτοί διανοούμενοι κυριολεκτικά «τάραξαν τα νερά» της τουρκικής επικαιρότητας. Το γεγονός ότι και οι δύο ανωτέρω αναφερόμενοι ήσαν -δεν γνωρίζω σήμερα, αν εξακολουθούν να είναι σήμερα- εκ των εμπίστων του Ερντογάν, δημιουργεί απορία, που μπορεί να διασκεδαστεί μόνον από την υπόθεση ότι ίσως ο Ερντογάν στην μεγαλομανία του για παλινόρθωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, σκέφτεται να αλλάξει και την ονομασία κράτους και υπηκόων, με την οθωμανική. Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί μια εξήγηση, επειδή υπό την Τουρκία (ταυτιζόμενη με τον Κεμάλ) δύσκολα άλλοι λαοί θα εντάσσονταν, ενώ ο όρος οθωμανική αυτοκρατορία έχει ευρύτερη έννοια και αγκαλιάζει πλήθος μουσουλμάνων.

Είναι πάντως περίεργο, το γεγονός ότι άνοιξαν τέτοιες συζητήσεις στην Τουρκία. Ο αναφερόμενος ανωτέρω Yasin Aktay δήλωσε ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τουρκική φυλή, αλλά είναι ένα συνονθύλευμα από πολλά στοιχεία. Και φυσικά είναι αληθές αυτό, επειδή οι μεν Οθωμανοί ήσαν ολιγάριθμοι, ενώ κατά τον 11ο αιώνα που εμφανίζονται στο Βυζάντιο, αυτό αριθμούσε περί τα 35 εκατομμύρια υπηκόους. Τι έγιναν όλοι αυτοί;

Κλείνοντας με τον Yasin Aktay, σημειώνω την εξίσου εντυπωσιακή ομολογία του, όταν αναρωτήθηκε δημόσια από πού προέρχονται οι σημερινοί κάτοικοι της Τουρκίας. «Ήρθαν οι παππούδες μας από την Κεντρική Ασία; Μπορεί κάνεις να το αποδείξει αυτό;».

Χαρακτηριστικό είναι επίσης, ότι σε μεγάλη τουρκική ιστοσελίδα έγινε κάποια άτυπη ηλεκτρονική σφυγμομέτρηση για το ποια ταυτότητα θεωρούν ότι έχουν οι μετέχοντες στην δημοσκόπηση αυτή. Τα αποτελέσματα ήταν για άλλη μια φορά εντυπωσιακά, θα έλεγε κανείς καταλυτικά, που δείχνουν την μεγάλη συνειδησιακή «θολούρα» της σύγχρονης ισλαμικής Τουρκίας.

Σύμφωνα λοιπόν με την σφυγμομέτρηση, μόνο το 46,98% δηλώνει πως θεωρεί τον εαυτό του Τούρκο. Πλήθος από εθνότητες παρελαύνουν, με το 16,78% να δηλώνει Κούρδος, το 2,68% Αρμένιος, το 3,36% Λαζός, το 2,68% Τσερκέζος, το 2,01% δηλώνει Ρωμιός, το 2,68% Αζέρος, το 2,01% Γεωργιανός, το 2,01% Άραβας, το 2,01%, Τατάρος, το 2,01% Τουρκμένιος. Ακολουθούν και άλλες εθνότητες με μικρότερα ποσοστά, ενώ το 6,04%, δηλώνει άγνοια ταυτότητας.
Η πάγια αρχή της πολιτικής και στρατιωτικής φιλοσοφίας, είναι η πλήρης γνώση της ψυχολογίας του αντιπάλου, ώστε να γίνεται και η κατάλληλη αξιοποίηση. Υποθέτω πως τα ανωτέρω δεν είναι άγνωστα στους Έλληνες αρμοδίους, άγνωστο είναι όμως κατά πόσο αξιοποιούνται.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η κρίση των Ιμίων ανέδειξε ιδιαίτερα το θέμα των Ειδικών Δυνάμεων. Η αναγκαιότητα τους μέσα στον επιχειρησιακό σχεδιασμό όλων των χωρών σε διεθνές επίπεδο έχει καθιερωθεί ως επιβεβλημένη και ιδιαίτερα στην Ελλάδα όπου το γεωγραφικό περιβάλλον και ο νησιωτικός της χαρακτήρας υπαγορεύουν την ανάγκη άριστης ικανότητα διεξαγωγής ανορθόδοξου πολέμου τόσο στο ΣΞ όσο και στο ΠΝ και την ΠΑ.

Το Πολεμικό Ναυτικό διατηρεί μέχρι σήμερα ιδιαίτερη παράδοση στον ανορθόδοξο πόλεμο με προσεκτική επιλογή και εκπαίδευση των βατραχανθρώπων ώστε να έχουν αυξημένες πιθανότητες να φέρουν εις πέρας ιδιαίτερα δύσκολες αποστολές. Η Διοίκηση Υποβρυχίων Καταστροφών (τότε ακόμα Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών – ΜΥΚ) είχε αναπτύξει πολύ πριν την κρίση των Ιμίων, ιδιαίτερη ικανότητα σε επιχειρήσεις υποβρύχιας διείσδυσης με αποδεδειγμένη ικανότητα απόκρυψης από πάσης φύσεως μέτρα και μέσα εντοπισμού.

Το βάρος που σήκωσαν οι βατραχάνθρωποι

Στην περίοδο της κρίσης του ’96 όπου Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν στο χείλος του πολέμου, οι βατραχάνθρωποι ήταν οι πρωταγωνιστές. Εστάλησαν σε μια αποστολή που εφόσον ξεκινούσαν εχθροπραξίες, το πιο πιθανό ήταν να μην υπήρχε γι αυτούς επιστροφή..

Έχοντας να αντιμετωπίσουν μόνο αντιξοότητες με σαφείς κανόνες εμπλοκής από την στρατιωτική ηγεσία, τις χειρότερες καιρικές συνθήκες πάνω σε ένα βράχο στα παγωμένα νερά του Αιγαίου, με ελλιπή εξοπλισμό (και όλα αυτά γνωρίζοντας ότι μπορεί να ρίξουν τις πρώτες σφαίρες ενός πολέμου που μπορούσε να ξεσπάσει ανά πάσα στιγμή), έκαναν αυτό που γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλον.

Εκτέθηκαν στον κίνδυνο, έμειναν σχεδόν μόνοι και τελικά αναγκάστηκαν να φέρουν εις πέρας το αδιανόητο για κάθε Έλληνα.. Να υποστείλουν έπειτα από διαταγή την Ελληνική σημαία επί Εθνικού Εδάφους και να την πάρουν μαζί τους προτού αποχωρήσουν από τη δυτική Ίμια.

Έτσι διέσωσαν εκείνες τις κρίσιμες ώρες - έστω και με αυτόν τον τρόπο - ότι απέμεινε από την υπόληψη ενός ολόκληρου Έθνους. Μιας υπόληψης την οποία η τότε πολιτική ηγεσία δεν είχε το σθένος να υπερασπιστεί, αφού θα προτιμούσε η σημαία να αφεθεί να «παρασυρθεί» από τους ανέμους...

Η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση που επέδειξαν, διέκρινε τους βατραχανθρώπους, αφού επέλεξαν (παρά την κρισιμότητα της κατάστασης) να υπακούσουν σε άστοχες εντολές που λάμβαναν αυτοί που διεύθυναν την κρίση εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, δίχως όμως να έχουν άμεση αντίληψη της κατάστασης. Ακόμη όμως και εκείνες τις δύσκολες στιγμές, παρά τα λάθη της ηγεσίας, οι βατραχάνθρωποι επιβεβαίωσαν την απόλυτη εμπιστοσύνη που μπορεί και πρέπει να έχει η εκάστοτε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της Ελλάδας, προς το πρόσωπό τους.

Οι άγνωστες πτυχές αναφορικά με την τακτική κατάσταση.

Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι ο τότε ΑΓΕΕΘΑ είχε προϊδεάσει τα Γενικά Επιτελεία για προετοιμασία ανακατάληψης νήσου από τις 19 Ιανουαρίου 1996. Φυσικά θα επρόκειτο για μια δύσκολη επιχείρηση με κίνδυνο απώλειας προσωπικού με απαίτηση για άριστη προετοιμασία, αποφασιστικότητα και συντονισμό εμπλεκόμενων δυνάμεων.

Σημειώνεται ότι ήδη από τις 08:00 της 30ης Ιανουαρίου, το ΓΕΕΘΑ αποδέσμευσε Κανόνες Εμπλοκής προς τα πλοία και εν συνεχεία από τα αγήματα ξηρά αναφέροντας ότι: «Χρήση βίας επιτρέπεται σε περίπτωση αυτοάμυνας, και μη συμμορφώσεως για απομάκρυνση ατόμων επιχειρούντων αποβίβαση στις νησίδες. Εγκρίνεται η χρήση προειδοποιητικών βολών, προς αποτροπή προσγείωσης τουρκικών ελικοπτέρων».

Στη συνείδηση των τεσσάρων Αρχηγών Επιτελείων ήταν ξεκάθαρο ότι θα αντιταχθεί εκ μέρους των ελληνικών Ε.Δ στρατιωτική βία εναντίον ενδεχόμενης τουρκικής προσπάθειας για αποβίβαση προσωπικού στα Ίμια. Επιπλέον τόσο ο Α/ΓΕΝ όσο και ο ΥΦΕΘΑ, είχαν συμπεριλάβει και το Φαρμακονήσι ως πιθανό στόχο των Τούρκων. Τελικά η προστασία του Φαρμακονησίου ανατέθηκε σε μονάδα επιφανείας του ΠΝ. Ακολούθως για την προστασία της Καλόλιμνου διατέθηκε 12μελής Ομάδα του 5ου ΕΤΕΑ, τις απογευματινές ώρες της 30ης Ιανουαρίου.

Στο σημείο αυτό διαπιστώθηκε σύγχυση ως προς το συντονισμό του ΓΕΕΘΑ με την ΑΣΔΕΝ καθώς προέκυψε αδιευκρίνιστο (μέχρι σήμερα) ζήτημα σε ότι αφορά θέματα διάθεσης και τοποθέτησης διαθέσιμων δυνάμεων που αναπτύσσονται με συγκεκριμένους Κανόνες Εμπλοκής από τον Τακτικό Διοικητή (ΠΝ) και τον Τοπικό Διοικητή (ΑΣΔΕΝ). Συνέπεια τούτου ήταν να αφεθεί αφύλακτη η δυτική Ίμια, με αποτέλεσμα τούρκοι βατραχάνθρωποι εξορμώντας από τη φρεγάτα “Yavuz” και εκμεταλλευόμενοι τη χαμηλή ορατότητα λόγω κακοκαιρίας (σε συνδυασμό με την παραπλανητική διέλευση ζέυγους τουρκικών ε/π S-70 Blackhawk), να αποβιβαστούν αθέατοι και να την καταλάβουν.

Όταν ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ρώτησε τον τότε Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Χρ. Λυμπέρη (τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου) για το εφικτό της αναίμακτης ανακατάληψης εντός 45 λεπτών, έλαβε αρνητική απάντηση. Ως καταλληλότερη εναλλακτική προτάθηκε βομβαρδισμός από ναυτικά πυροβόλα ή αεροπορική προσβολή. Ο δισταγμός της πολιτικής ηγεσίας και ο μετέπειτα συμβιβασμός έκρινε τελικά την έκβαση των εξελίξεων με τα γνωστά αποτελέσματα..

Σε τι κατάσταση ήταν οι Ειδικές Δυνάμεις του ΕΣ;

Δυστυχώς από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 το ΓΕΕΘΑ κατά γενική ομολογία δεν είχε ασχοληθεί στο βαθμό που θα έπρεπε για την κάλυψη των αναγκών των βατραχανθρώπων μέσα και υλικά. Πάντως την επίμαχη περίοδο των Ιμίων προβλεπόταν η υπαγωγή Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο του ΓΕΕΘΑ, για εκτέλεση συγκεκριμένων αποστολών. Διαπιστώθηκαν όμως κενά και εκεί καθόσον είχε προηγηθεί η σταδιακή περιθωριοποίηση τους ήδη από το 1985 με την διάλυση της Μεραρχίας Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ με καθαρά πολιτικά κριτήρια.

Η εξέλιξη αυτή είχε οδηγήσει στην διαμόρφωση μονάδων με μορφή επίλεκτων τμημάτων Πεζικού, με τα ανάλογα κενά σε μέσα, υλικά και οπλισμό. Οι αδυναμίες που έπρεπε να αντιμετωπιστούν περιλάμβαναν χαμηλή επάνδρωση, κενά εκπαίδευσης, έλλειψη οργανικών μέσων μεταφοράς ελλείψεις επικοινωνιών, πεπαλαιωμένο οπλισμό.

Εξαίρεση στις Ειδικές Δυνάμεις του ΕΣ αποτελούσε το Ειδικό Τμήμα Αλεξιπτωτιστών (ΕΤΑ) το οποίο είχε κατάλληλη σύνθεση και οργάνωση - όχι μονο για να φυλάξει - αλλά και να ανακαταλάβει εαν χρειαζόταν τμήμα Εθνικού Εδάφους. Μάλιστα είχε εκδοθεί πολεμική διαταγή και Επιχειρησιακές Ομάδες ηταν πανέτοιμες να επέμβουν αερομεταφερόμενες από ελικόπτερα της Αεροπορίας Στρατού. Για ανεξήγητους λόγους όμως το "πράσινο φώς" για να σταλούν στα Ίμια δεν ήρθε ποτέ..

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε αργότερα στη δημοσιότητα ο πρώην Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Χρ. Λυμπέρης, οι προτάσεις που είχε θέσει το ΓΕΕΘΑ εκείνη την περίοδο για απόδοση προτεραιότητας στις Ειδικές Δυνάμεις, δεν είχαν γίνει δεκτές από πολιτική ηγεσία- Α/ΓΕΣ και Α/ΓΕΝ . Η κατάσταση αυτή συνέβαλε τότε στα γνωστά προβλήματα μεταφοράς Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ για φρούρηση της ανατολικής βραχονησίδας στα Ίμια. Λόγος που (εν μέρει) έδωσε την τέλεια ευκαιρία στους τούρκους βατραχανθρώπους να την καταλάβουν πριν ακριβώς από 21 χρόνια. Φυσικά πολλά έχουν ειπωθεί για το κατά πόσον η διαχείριση της κατάστασης και των διαθέσιμων δυνάμεων στην περιοχή από πλευράς της τότε στρατιωτικής ηγεσίας, ήταν η πλέον ενδεδειγμένη τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης Ιανουαρίου...

Το ΓΕΕΘΑ στην κορύφωση της κρίσης κινητοποίησε όπως ήταν φυσικό τις μονάδες Ειδικών Δυνάμεων που είχε υπό τον έλεγχο του σε άμεση συνεννόηση με ΓΕΣ και ΑΣΔΕΝ. Επρόκειτο για το 13 ΣΑΚ, το ΕΤΑ, το ΚΕΑΠ, τα οποία υπάγονταν διοικητικά στο ΓΕΣ (θέματα διοικητικής μέριμνας , προσωπικού, εξοπλισμού. Επιπλέον το ΓΕΣ είχε την επιχειρησιακή διοίκηση της 32 Ταξιαρχίας Πεζοναυτών, του 1ου Συντάγματος Καταδρομών, του 2ου Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, τα οποία προβλεπόταν να λαμβάνουν επιχειρησιακές αποστολές από το ΓΕΕΘΑ μόνο σε περίοδο πολέμου.

Έτσι λοιπόν συνεκτιμώντας όλους τους παραπάνω παράγοντες που διαμόρφωναν την μαχητική ισχύ των Ειδικών Δυνάμεων του ΕΣ τον Ιανουάριο του 1996, το συμπέρασμα ήταν ότι υπήρχαν σοβαρές ελλείψεις και αδυναμίες οι οποίες τελικά αντιμετωπίστηκαν κατά προτεραιότητα αμέσως μετά την κρίση των Ιμίων, με νέα φιλοσοφία που δρομολόγησε τις σωστές ενέργειες από πλευράς ΓΕΣ.

Σήμερα φυσικά το τοπίο στις Ειδικές Δυνάμεις και μονάδες Ειδικών Επιχειρήσεων (ΕΣ, ΠΝ, ΠΑ) είναι πολύ διαφορετικό σε ότι αφορά την οργανωτική τους δομή καθώς αυτές υπάγονται πλέον σε Διακλαδική Διοίκηση υπό το ΓΕΕΘΑ με σημαντικές βελτιώσεις σε μέσα και οπλισμό σε σχέση με την περίοδο του 96.

Δυστυχώς όμως πρέπει να γίνουν πολλά ακόμη καθώς η προσπάθεια επανεξοπλισμού τους που ακολούθησε την κρίση των Ιμίων, έχασε τη δυναμική της στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ενώ φτάνοντας στις μέρες μας έχει ανασταλεί εντελώς με ότι αυτό συνεπάγεται για τη μαχητική τους ικανότητα..

Η απειλή όμως 21 χρόνια μετά τα Ίμια όχι μόνο υφίσταται αλλά γιγαντώνεται επιβάλλοντας προετοιμασία και άμεση ενίσχυση.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στα δύσκολα φαίνονται οι φίλοι, οι σύμμαχοι και οι εταίροι. Οι Ελληνες περνούν δύσκολα, η Ελλάδα δοκιμάζεται διαρκώς από εξωτερικές απειλές και εσωτερικές δυσχέρειες, και οι «εταίροι» μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα: τα λεφτά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν θυμίζει και τόσο έναν συνασπισμό κρατών, αλλά μια κυνηγετική λέσχη με θηράματα τους οικονομικά αδυνάμους και τρόπαια τα χρήματα.

Οι «σύμμαχοί» μας θέλουν να πάρουν όσο περισσότερα γίνεται από εμάς, να διασφαλίσουν με κάθε τρόπο την κυριαρχία επί του... προτεκτοράτου, να διαμοιράσουν τα ιμάτιά μας και να ραπίσουν το έθνος μας εκδικούμενοι την τωρινή δυσπραγία του και την παρελθούσα δόξα και αίγλη του. Αφού το παρελθόν δεν κατακτάται, οι «φίλοι» μας στην Ε.Ε. κουρσεύουν το σήμερα όσο πιο επιδεικτικά μπορούν.

Τα παραδείγματα για τα προαναφερθέντα είναι πάμπολλα. Ο Αντόνιο Ταγιάνι, ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, αποκάλεσε «Μακεδόνες» τους Σκοπιανούς και τους χαρακτήρισε απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του Φιλίππου! Στη συνέχεια προσπάθησε να ανασκευάσει, αλλά οι εντυπώσεις έμειναν.

Στα ελληνοτουρκικά, οι Ευρωπαίοι, που μας κουνούν διαρκώς το δάχτυλο κάνοντας υποδείξεις για τα πάντα, «λησμονούν» να πάρουν τη θέση της χώρας μας, η οποία προσπαθεί να ανασχέσει την τουρκική επιθετικότητα αγοράζοντας -κατά κύριο λόγο- οπλικά συστήματα από τις βιομηχανίες της γηραιάς ηπείρου.

Οι προκλήσεις των Τούρκων στα Ιμια έμειναν αναπάντητες από τους επικεφαλής του υδροκέφαλου δεινοσαύρου της Ε.Ε. Αν ήταν όντως εταίροι και αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για τα ανατολικά σύνορα της Ε.Ε., τότε θα είχαν καταδικάσει άμεσα κάθε απόπειρα διεκδίκησης ελληνικών εδαφών από τη γειτονική χώρα και θα της έστελναν ηχηρό μήνυμα αποδοκιμασίας των ενεργειών της.

Επιπλέον, θα ειδοποιούσαν την Τουρκία για τις κυρώσεις που συνεπάγεται η εκβιαστική και μαφιόζικη στάση της στο Μεταναστευτικό. Αντί, όμως, να κάνουν όλα τα δέοντα, συναγωνίζονται τους Τούρκους στο ποιος θα εκβιάσει αποτελεσματικότερα την Ελλάδα. Επειδή, όμως, ο καιρός πάντα έχει γυρίσματα, καλό είναι άπαντες να επανεξετάσουν τη στάση τους, διότι η Ελλάδα μπορεί να τους εκπλήξει!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Νίκου Μουρκογιάννη

Δεν υπάρχει σχέδιο Τραμπ για την Ευρώπη. Για την ακρίβεια η Ευρώπη δεν είναι καν στην ατζέντα του Τραμπ. Ο Τραμπ θα κριθεί σε τέσσερα χρόνια από το αν η οικονομία παράγει καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας και αν η Αμερική απολαμβάνει μια περίοδο ειρήνης και ασφάλειας. Κανένας από τους δυο αυτούς στόχους δεν εξαρτάται σημαντικά από τις σχέσεις της Αμερικής με την Ευρώπη.

Το αντίθετο προφανώς ισχύει για τις σχέσεις της Αμερικής με την Κίνα, το Μεξικό αλλά και την Ρωσία. Ο νέος Πρόεδρος είναι κάθετος.Οι σχέσεις της Αμερικής με τις χώρες αυτές θα επαναπροσδιοριστούν. Αυτό όμως θα έχει αναπόφευκτες συνέπειες για τη σχέση της Αμερικής με κατ ιδίαν Ευρωπαϊκές χώρες.

Ο Τραμπ μπήκε στο Λευκό Οίκο αποφασισμένος να εξετάσει τις σχέσεις με τη Ρωσία από μηδενική βάση και χωρίς να εξαρτά το σύνολο των σχέσεων με το Κρεμλίνο από το Ουκρανικό θέμα - όπως έκανε ο προκάτοχος του. Η Αμερική μπορεί να βρει στη Ρωσία ένα αποτελεσματικό σύμμαχο κατά της τρομοκρατίας αλλά και του περιορισμού των πυρηνικών όπλων. Όμως μια τέτοια εξέλιξη θα αποξένωνε την Γερμανία αλλά και την Γαλλία που θεωρούν ότι σκοπός του ΝΑΤΟ, άρα και υποχρέωση της Αμερικής, είναι η αντιμετώπιση της διαρκούς Ρωσικής απειλής.

Η Αμερική του Τραμπ αισθάνεται μεγαλύτερη απειλή από τις εξαγωγές της Κίνας από ότι από τις Ρωσικές επιδιώξεις στην Ουκρανία και την Κριμαία. Αυτό εγείρει ερωτήματα βιωσιμότητας του ΝΑΤΟ αλλά και την πιθανότητα Κίνα και Γερμανία- οι δυο μεγάλοι κερδισμένοι της παγκοσμιοποίησης - να βρεθούν αντιμέτωποι με την Αμερική.

Δεν υπάρχει λοιπόν σχέδιο Τραμπ για την Ευρώπη, θα υπάρξει όμως αναπόφευκτη Γερμανική αντίδραση στη νέα φορά των πραγμάτων. Μια Αμερικανορωσσική συναντίληψη για θέματα τρομοκρατίας και πυρηνικών οπλοστασίων και μια Αμερικανοκινεζικη σύγκρουση σε θέματα όρων διεθνούς εμπορίου, θα έθετε το Βερολίνο – και ως εκ τούτου τις Βρυξέλες- εκτός παιδιάς.

Στη θέση αυτή δεν θέλει να βρεθεί και η Βρετανία. Πλήρες διαζύγιο, λοιπόν, ζητά και το συντομότερο από την Ευρωπαϊκή Ένωση , ώστε να μπορέσει να διαπραγματευτεί αυτό που ήταν και το όνειρο του Τσόρτσιλ. Μια αγγλοσαξονική συνθήκη ελευθέρου εμπορίου περί την λίμνη του Ατλαντικού, με την συμμετοχή του Καναδά, αλλά κυρίως των ΗΠΑ.

Η πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά το Brexit και ιδιαίτερα η παραμονή η αποχώρηση άλλων χωρών, όπως η Γαλλία, δεν άπτεται των σχεδίων του Τραμπ. Τον αφήνει αδιάφορο. Αυτό δεν σημαίνει ότι κατά την διάρκεια αυτής της πορείας δεν θα προκύψουν θέματα στα οποία θα θελήσει να αντιδράσει. Και θα το κάνει, όπως έχει δηλώσει, θεωρώντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι παρά όχημα για την πραγματοποίηση Γερμανικών επιδιώξεων.

* Ο Νίκος Μουρκογιάννης ήταν πρόεδρος της Monitor Ευρώπης (1995 – 2005) και είναι συγγραφέας του βιβλίου «Purpose: The Starting Point of Great Companies».
Από την εφημερίδα Εστία


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αργά ή γρήγορα ο πρωθυπουργός της Ελλάδας θα υποχρεωθεί να ευθυγραμμιστεί με το τουρκικό αίτημα για τους οκτώ στρατιωτικούς. Αυτή η άποψη ξεχωρίζει τις τελευταίες ώρες στους κύκλους της τουρκικής κυβέρνησης στην Άγκυρα.

Αυτό αναφέρει η εφημερίδα "Καθημερινή" σε σημερινό της δημοσίευμα επικαλούμενη πηγές από τον κύκλο του νέου Προεδρικού Μεγάρου της Τουρκίας και της κυβέρνησης του Μπιν Αλί Γιλντιρίμ. Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες η τουρκική πλευρά πιστεύει ότι οι τουρκικές πιέσεις στο Αιγαίο και στο διπλωματικό πεδίο σύντομα θα φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Επισημαίνεται ότι η τουρκική πλευρά προβάλλει την άποψη ότι την παρούσα χρονική συγκυρία, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να έρθει σε ανοιχτή αντιπαράθεση με την Τουρκία. Στο πεδίο της οικονομίας η Ελλάδα έχει φτάσει στο σημείο της καταστροφής και αυτή η εξέλιξη επιφυλάσσει αντίκτυπο για διάφορα πεδία. Σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα είναι υποχρεωμένη να λάβει υπόψη της τα μηνύματα της τουρκικής πλευράς. Ο κ. Τσίπρας πρέπει να κατανοήσει ότι η υπόθεση των οκτώ στρατιωτικών είναι κατεξοχήν μια πολιτική και όχι δικαστική υπόθεση - διαμάχη. Αυτό υπογραμμίζουν ομόφωνα οι πηγές μας.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, την παραπάνω άποψη υποστηρίζει και ένα πρώην στέλεχος των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, το οποίο σήμερα δραστηριοποιείται στο ακαδημαϊκό πεδίο της γειτονικής χώρας και πραγματοποιεί συχνές τοποθετήσεις στον φιλοκυβερνητικό τύπο της Τουρκίας. Ο Μεσούτ Χακκί Γιασίν τονίζει ότι την παρούσα στιγμή η Άγκυρα λαμβάνει μηνύματα που δείχνουν ότι η Αθήνα είναι έτοιμη να αναθεωρήσει την στάση της στο ζήτημα των οκτώ στρατιωτικών.

Οι παραπάνω απόψεις έρχονται στο προσκήνιο την στιγμή που ο φιλοκυβερνητικός τύπος της Τουρκίας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Χαρακτηριστικό σύμφωνα με την "Καθημερινή" είναι το παράδειγμα του Kanal 24, το οποίο το βράδυ της Δευτέρας δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ενός "θερμού επεισοδίου" στο Αιγαίου και εμμέσως ζήτησε από τους Τούρκους πολίτες να αποφεύγουν στο μέλλον ως τουριστικό προορισμό την Ελλάδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Λίγες μόνον μέρες μετά την διαπόμπευση κάπου στο Κολωνάκι ενός συμβόλου και θρύλου της διαπλοκής και των μνημονίων, "δημοσιογράφου" και αναλη(υ)τη κύριου Περδεντέρη, όπου -όπως φημολογείται- μετά από μερικές αναμνηστικές σφαλιάρες, του έγινε -όπως και πάλι ακούγεται- μεταφορά του πούρου του από την είσοδο στην έξοδο του πεπτικού του συστήματος, λίγες μέρες λοιπόν μετά, η Αυτοκρατορία της διαπλοκής και των μνημονίων αντεπιτίθεται.

Ανασύροντας από την εφεδρεία (και πιθανόν από δικαστικές περιπέτειες για χρέη) τον μετρ και ιδρυτικό στέλεχος της διαπλοκής στην χώρα μας, μέγα (κρυφο)ρουφιάνο των μνημονίων, και χαμαιλέοντα κύριο Χατζηπαπάρα, τον τοποθέτησε στην κορυφή των ειδήσεων των συστημικών ΜΜΕ, να μας επισημαίνει βραδυγλωσσόντας με το πρώτο "καλησπέρα σας", πως οι "αγορές" μας στέλνουν μήνυμα, με την πτώση του χρηματιστήριου, πως πρέπει οπωσδήποτε να κλείσουμε την "αξιολόγηση", αλλιώς κινδυνεύουμε.

Δείχνει με αυτόν τον τρόπο το σύστημα διαπλοκής-μνημονίων, την απεριόριστη εμπιστοσύνη στις προπαγανδιστικές μεθόδους του, που έχουν οδηγήσει στην λοβοτομή εκατομμύρια έλληνες τηλεθεατές-ψηφοφόρους.
Δείχνει επίσης εμπιστοσύνη και σεβασμό για τις παρελθούσες υπηρεσίες τους, σε όλη τη φάρα της δημοσιογραφικής εκείνης αλητείας που έλαμψε από την εποχή του εκσυγχρονισμού έως σήμερα και που επέπλευσε σαν τα σκ@τά στον βόθρο, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων και καιρών.

Άλλωστε ανάλογη εμπιστοσύνη στην έλλειψη οποιασδήποτε νοητικής ικανότητας του έλληνα πολίτη-ψηφοφόρου δείχνει και το μέτωπο κυβέρνησης-τρόϊκας-τοκογλύφων, αφού επιστρατεύει το χιλιοπαιγμένο και χιλιοξεμπροστιασμένο κόλπο της ατελείωτης "διαπραγμάτευσης" ώσπου να τελειώσουν τα λεφτά και να βγαίνουν μετά "πανικόβλητοι" υπουργοί, βουλευτές και παρατρεχάμενοι στα παράθυρα των πρωκτεντέρηδων και των χατζηπαπάρηδων, πως πρέπει να υπογράψουνε τα πάντα προκειμένου να μη χάσουμε το κελεπούρι του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής "Ένωσης".

Όπως όμως στα "τέλεια εγκλήματα" έτσι και στο έγκλημα των μνημονίων και της Αυτοκρατορίας, τα πάντα κρίνονται από μερικές αστοχίες-λεπτομέρειες.
Και στην προκειμένη περίπτωση η αστοχία της Αυτοκρατορίας, εκείνο που δεν πρόσεξε, είναι πως το καινούργιο της πουλέν, όπως και το παλιό που έφαγε το ξύλο, καπνίζει κι αυτό πούρα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Oι Τούρκοι δεν μπορούν ακόμα να «χωνέψουν» την δικαστική απόφαση της μη έκδοσης των 8 στρατιωτικών στη χώρα τους και βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση. Οι προκλήσεις των γειτόνων δεν έχουν τέλος, αφού και μετά την «επίσκεψη» της ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων στα Ίμια λίγο πριν συμπληρωθούν 21 χρόνια από την τραγωδία στη βραχονησίδα και τη κρίση που ξέσπασε ανάμεσα στα δύο κράτη, κυκλοφόρησε την Δευτέρα ένα ενημερωτικό σημείωμα όπου η Τουρκία επιτίθεται στην Ελλάδα χαρακτηρίζοντας την «χώρα πραξικοπηματιών».

Ειδικότερα, όπως αποκαλύπτει η ιστοσελίδα του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου, στο κείμενο αυτό η Άγκυρα παρουσιάζει λίγο πολύ την Ελλάδα ως χώρα που τα πραξικοπήματα είναι συνήθη, ανακαλύπτει ότι υπάρχει και «δάκτυλος κατασκοπείας», υποστηρίζοντας ότι οι 8 συμφώνησαν να ανταλλάξουν την μη έκδοση τους με την αποκάλυψη στρατιωτικών πληροφοριών για τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις στις ελληνικές αρχές.

Τι αναφέρει το τουρκικό κείμενο

Το τουρκικό κείμενο αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Η Ελλάδα έχει υποφέρει από στρατιωτικά πραξικοπήματα στην ιστορία της όπως και η Τουρκία.
– Έχει κυβερνηθεί από την στρατιωτική χούντα μεταξύ του 1967-1974 και εχει περάσει 11 στρατιωτικά πραξικοπήματα και 8 απόπειρες πραξικοπήματος.
– Η Τουρκία ζήτησε την έκδοση των 11 μελών της τρομοκρατικής οργάνωσης FETO από την Ελλάδα.
– Οι 8 από τους 11 πραξικοπηματίες , διέφυγαν στην Ελλάδα με ελικόπτερο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων όταν η απόπειρα απέτυχε.
– Η Ελλάδα που έχει υποφέρει από αρκετά στρατιωτικά πραξικοπήματα, αρνήθηκε το αίτημα έκδοσης των 8.
– Υποστηρίζεται ότι ο πιο σημαντικός λόγος που η Ελλάδα προστατεύει του πραξικοπηματίες, είναι επειδή συμφώνησαν να προσφέρουν στην Ελλάδα απόρρητες στρατιωτικές πληροφορίες για τον τουρκικό Στρατό.
– Η παρούσα κατάσταση δίνει την εντύπωση ότι η Ελλάδα ποινικοποιεί τα στρατιωτικά πραξικοπήματα μόνο όταν υποφέρει η ίδια».

Σύμφωνα με την Συνθήκη η έκδοση πρέπει να γίνεται υπό προϋποθέσεις όπως: Το συγκεκριμένο έγκλημα να είναι τιμωρητέο, σύμφωνα με την νομοθεσία και των δυο χωρών, το έγκλημα να μην έχει παραγραφεί, τα αδικήματα να τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους. Το τουρκικό προπαγανδιστικό κείμενο, παρουσιάζει στοιχεία σχετικά με τα αιτήματα έκδοσης που έχουν υποβληθεί στις ευρωπαϊκές χώρες και με ειδική αναφορά στην Γερμανία και στο Βέλγιο.

Τα τουρκικά αιτήματα έκδοσης από Ε.Ε.:
«Μεταξύ του 2007-2016 η Τουρκία ζήτησε την έκδοση 399 εγκληματιών από 21 ευρωπαϊκές χώρες. Πολλά από τα αιτήματα αφορούν εγκληματίες των τρομοκρατικών οργανώσεων PKK, DHKP/C, TKP/ML, και της Al-Qaeda. Η Ευρώπη εχει εκδώσει μόνο 11 από τους 399 εγκληματίες, ενώ 271 αιτήματα απορρίφθηκαν, και 117 αιτήματα εκκρεμούν. Από τους 11, οι 4 εκδόθηκαν από την Ρουμανία, οι 3 από την Γερμανία, και οι 2 από την Αυστρία. Η Τουρκία από την πλευρά της εχει λάβει 7 αιτήματα έκδοσης, αποδέχθηκε τα 4, ένα απορρίφθηκε και ένα εκκρεμεί. Η Γερμανία δεν εκδίδει μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης ΡΚΚ, αγνοώντας πλήρως τα αιτήματα που υποβάλλει η Τουρκία από το 2007 για μέλη του PKK. Η Τουρκία εχει υποβάλλει 136 αιτήματα για έκδοση τρομοκρατών από την Γερμανία, με το Βερολίνο να εχει ανταποκριθεί θετικά μόνο σε 3…».
Σύμφωνα με την τουρκική κυβέρνηση τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι «η Γερμανία είναι η χώρα όπου κρύβονται οι περισσότεροι τρομοκράτες». Για το Βέλγιο επισημαίνεται ότι δεν εκδίδει τον δράστη της δολοφονίας του Οζντεμιρ Σαμπαντζί και μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης DHKP/C Φεχριγιες Ερνταλ και τον επικεφαλής του τμήματος Ευρώπης του PKK/KCK’s Ζουμπεγιρ Αϊντάρ.

Χωριστό κεφάλαιο αποτελεί η τύχη των αιτημάτων έκδοσης που εχει υποβάλλει σε ευρωπαϊκές χώρες η Τουρκία, για πρόσωπα που κατηγορούνται για την σχέση τους με τον ιμάμη Γκιουλέν και συλλήβδην χαρακτηρίζονται μέλη της «τρομοκρατικής οργάνωσης FETO». Η Τουρκία έχει ζητήσει από Ευρωπαϊκές χώρες την σύλληψη και έκδοση 59 μελών της οργάνωσης FETO μετα την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Σύμφωνα με τις τουρκικές αρχές, μέχρι στιγμής καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν εχει εκδώσει έστω και ένα μέλος της οργάνωσης, ενώ τα πυρά στρέφονται και πάλι προς την Γερμανία που δεν έχει ανταποκριθεί στα αιτήματα για έκδοση 22 ατόμων που σχετίζονται με τον Γκιουλέν.

Απειλεί ο υπουργός Δικαιοσύνης της Τουρκίας

Εν τω μεταξύ, όπως μεταδίδει το mignatiou.com, ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγ, σχολιάζοντας τη μη έκδοση φερόμενων εμπλεκόμενων στο πραξικόπημα από την Ελλάδα, τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Γερμανία, δήλωσε ότι “αυτό που απαιτεί η αρχή της αμοιβαιότητας θα το εφαρμόσουμε. Όπως μας συμπεριφέρονται, θα τους συμπεριφερόμαστε και εμείς με τον ίδιο τρόπο από εδώ και πέρα”.

Ο Τούρκος υπουργός, για την απόφαση του Αρείου Πάγου της Ελλάδας, είπε ότι θα προκαλέσει μεγάλη ζημιά στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας.

Μιλώντας σε εκπομπή στο Κανάλι 24 της Τουρκίας, ο Μπεκίρ Μποζντάγ είπε για την μη έκδοση των οχτώ ότι “πραγματικά είναι ένα βήμα που θα προκαλέσει μεγάλη ζημιά στις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας”, προσθέτοντας ότι αυτό το βλέπουν οι αρμόδιοι και των δύο χωρών.

Όπως είπε η Άγκυρα, έστειλε ξανά φάκελο με αίτημα την έκδοσή τους.

Ο Μπεκίρ Μποζντάγ ανέφερε ότι επανέλαβαν το αίτημά τους λόγω νέων στοιχείων προωθώντας το στο ελληνικό υπουργείο Δικαιοσύνης και ζητούν να επαναξιολογηθεί η κατάσταση. Όπως είπε, επανέλαβαν πως είναι πολύ σημαντικό να ληφθεί απόφαση προς την κατεύθυνση που επιθυμεί η Τουρκία έπειτα από την αξιολόγηση αυτή.

Απαντώντας σε ερώτηση εάν έχει ελπίδα έπειτα από την αποστολή και του δεύτερου φακέλου, ο Τούρκος υπουργός είπε ότι η Ελλάδα στα λόγια είναι καλή αλλά όταν έφτασε η ώρα της πράξης, δεν έκανε αυτά που έπρεπε.

Ο Τούρκος υπουργός είπε ότι είναι καθαρό ότι μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος διέφυγαν στην Ελλάδα. “Διασυνδέονται με την ομάδα που πήγε να δολοφονήσει τον πρόεδρό μας. Πέραν της διασύνδεσης είναι πραξικοπηματίες στρατιωτικοί που είχαν ενεργό ρόλο στην απόπειρα πραξικοπήματος. Με την απόφαση που έδωσε το ελληνικό δικαστήριο εμπόδισε την εκδίκασή τους για ένα τέτοιο έγκλημα, εμπόδισε την τιμωρία τους”, ανέφερε.

Ο Τούρκος υπουργός είπε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να καταλάβει την Τουρκία ως μια χώρα που στο παρελθόν έζησε πραξικοπήματα. “Και ο πρωθυπουργός Τσίπρας έκανε δηλώσεις που τόνιζαν αυτό αλλά αν κοιτάξετε την απόφαση που εκδόθηκε, δεν μπορεί να εξηγηθεί με την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Το έγκλημα που διέπραξαν είναι μεγάλο. Δεν μπορείτε να απαλλαχτείτε εμποδίζοντας την εκδίκαση των ατόμων που άνοιξαν τον δρόμο για τον θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων και τον τραυματισμό χιλιάδων άλλων, εμποδίζοντας την εκτέλεση της τιμωρίας που αξίζουν, με το να λέτε ‘η δικαιοσύνη μας είναι ανεξάρτητη’”, είπε ο Μπεκίρ Μποζντάγ.

Εξέφρασε την άποψη ότι αυτή η διαδικασία δεν είναι νομική αλλά πολιτική. Υπενθύμισε ότι η Ελλάδα δεν έχει εκδώσει ούτε και τα άλλα 50 άτομα που ζήτησε η Τουρκία από το 2007, με τον ισχυρισμό πως στην Ελλάδα εκπαιδεύονται τρομοκράτες της οργάνωσης DHKP-C.

Για τους 40 στρατιωτικούς στη Γερμανία, των οποίων η Τουρκία ζητά επίσης την έκδοσή τους, ο Τούρκος υπουργός είπε ότι έχει σταλεί αίτημα στο Βερολίνο. “Για κάποιους υπάρχει αίτημά μας για έκδοση και για κάποιους για σύλληψη. Δυστυχώς η Ιντερπόλ αρνείται αυτή τη στιγμή την έκδοση ερυθρού δελτίου για τη σύλληψη μελών της οργάνωσης Γκιουλέν. Αυτό το βλέπουμε πολύ καθαρά. Η Ιντερπόλ πρέπει να στείλει κοινοποιήσεις για την αναζήτηση σε όλο τον κόσμο και τη σύλληψή τους στο πλαίσιο των συμφωνιών μας. Δεν κάνει αυτά που πρέπει, αρνείται. Τώρα εάν κάποιος στη Γερμανία ή σε άλλη χώρα είναι πραξικοπηματίας, τρομοκράτης της οργάνωσης Γκιουλέν, ή του ΡΚΚ, ή της τρομοκρατικής οργάνωσης DΚCP C, και μάλιστα εγώ λέω πως ακόμη και αν πάει εκεί ένας τρομοκράτης του Ισλαμικού Κράτους με την προϋπόθεση ότι έχει κάνει επίθεση εναντίον της Τουρκίας, δεν θα τον εκδώσουν, επειδή αξίζει να του δείξουν σεβασμό”, είπε.

Ο Τούρκος υπουργός ανέφερε ότι κατά την επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελα Μέρκελ στην Τουρκία θα ζητήσουν την έκδοση των πραξικοπηματιών στρατιωτών, προσθέτοντας ότι η Γερμανία πρέπει να τους εκδώσει χωρίς δισταγμό, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου. “Τώρα ανοίγουν την πόρτα του ασύλου. Από τη στιγμή που του δώσεις το καθεστώς του πρόσφυγα, τότε η διαδικασία έκδοσης τελειώνει από μόνη της”, αναφέρει.

Για την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν από τις ΗΠΑ, ο Τούρκος υπουργός είπε ότι με την άνοδο στην εξουσία του Τραμπ έστειλαν νέα στοιχεία, έγγραφα και αποδείξεις στο αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης. “Εγώ έχω ελπίδα. Ακόμη διατηρώ την ελπίδα μου. Σε αυτό το θέμα δεν έχει γίνει ακόμη επίσημη ανακοίνωση αλλά αν δούμε αυτούς που συμμετείχαν στην προεκλογική εκστρατεία και τις δηλώσεις Τραμπ σε αυτό το θέμα, ενισχύεται η άποψή μας ότι μπορεί να υπάρξουν θετικές εξελίξεις”, ανέφερε. Πρόσθεσε πως αν χρειαστεί, θα ξαναπάνε στις ΗΠΑ να τους εξηγήσουν τις ευαισθησίες και τις προσδοκίες τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με ευχαρίστηση είδα την ανακοίνωση / πρόσκληση την νέα ΕΔΕΥ να προσκαλεί ξένες εταιρείες για την συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων που υπάρχουν στο Βόρειο Αιγαίο, Ιόνιο και Δυτική Ελλάδα, εικόνα 1. Αυτό σημαίνει παραδοχή της ύπαρξης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Του καθηγητή Αντώνη Φώσκολου

Ένα θέμα όμως που έχει ανακύψει, είναι αυτό των ποσοτήτων υδρογονανθράκων που υπάρχουν στο Ιόνιο. Συνεχώς αναφέρεται η ποσότητα του 1-1,5 δις βαρελιών. Καίτοι έχω κατ’ επανάληψη γράψει και εξηγήσει με μαθηματικούς υπολογισμούς ότι αυτή η ποσότητα είναι πολύ μικρή, είμαι υποχρεωμένος να το επαναλάβω. Οι λόγοι είναι οι εξής:

Τόσο ο τέως πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς όσο και ο τέως ΥΠΕΚΑ Γιάννης Μανιάτης δήλωσαν στις αρχές του 2014, μάλιστα υπάρχει επίσημο έγγραφο από του Μαξίμου, ότι σε βάθος 25 – 30 χρόνων τα έσοδα του δημοσίου από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Ιονίου θα είναι της τάξης των 150 δις ευρώ.

Με δεδομένο ότι με βάση τον νόμο Μανιάτη 4001/2011 το Ελληνικό Δημόσιο παίρνει το 20% της ακαθαρίστου αξίας των κοιτασμάτων ενώ το υπόλοιπο 80% της αξίας των κοιτασμάτων θα το πάρουν οι εταιρείες που θα εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα, γίνεται κατανοητό ότι η αξία των κοιτασμάτων των υδρογονανθράκων του Ιονίου υπερβαίνει τα 750 δις ευρώ.

Ερωτώ και τον πλέον αδαή, πως είναι δυνατόν το απόθεμα των 1,5 δις βαρελιών να δώσει έσοδα 750 δις ευρώ! Αυτό επιτυγχάνεται μόνο αν η αξία ενός βαρελιού πετρελαίου είναι 750 ευρώ δηλαδή περίπου $825/βαρέλι το οποίο είναι αδύνατο. Ή οι κύριοι Σαμαράς και Μανιάτης δεν ήξεραν τι έλεγαν, ή τα αποθέματα του Ιονίου είναι πολλαπλάσια του 1,5 δις βαρελιών.

Και θα δούμε ότι τα αποθέματα είναι πράγματι περισσότερα. Στην Κύπρο βρέθηκε από την εταιρεία NOBLE, στο μπλοκ 12, κοίτασμα της Αφροδίτης, που έχει 5 τρις κυβικά πόδια, χωρίς να συνεκτιμήσουμε τα 2 δορυφορικά μικρά κοιτάσματα (εικόνες 2, 3 και 4 / σ.σ. κατά σειρά όπως έχουν αναρτηθεί στο άρθρο).

Αυτή η ποσότητα, χωρίς τα δορυφορικά κοιτάσματα φυσικού αερίου και του Μεσοζωικού αργού πετρελαίου, αντιστοιχεί ενεργειακά σε 900 εκ. βαρέλια. Αν συνεκτιμήσουμε και τα δορυφορικά κοιτάσματα φυσικού αερίου που έχουν κατ’ ελάχιστο 4 τρις κυβικά πόδια, δηλαδή περισσότερη ποσότητα από τα κοιτάσματα Tanin και Karish (2,3 τρις κυβικά πόδια) στην AOZ του Ισραήλ, που θα τα εκμεταλλευτεί η ENERGEAN, φθάνουμε στο ισοδύναμο των 1,6 δις βαρελιών αργού πετρελαίου.

Εάν δε προσθέσουμε και την ποσότητα του αργού πετρελαίου που υπάρχει στο μπλοκ 12, τότε ξεπερνάμε τα 3 τρις βαρέλια. Ναι, η Κύπρος δεν έχει μόνο φυσικό αέριο. Και τίθεται το εξής βασανιστικό ερώτημα: Το μπλοκ 12 της Κύπρου με έκταση περίπου 4.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι δυνατόν να έχει υπερδιπλάσια αποθέματα υδρογονανθράκων από το Ιόνιο που έχει έκταση 100000 τετραγωνικών χιλιομέτρων; Όχι βέβαια. Άρα, διά της λογικής και μόνο, τα αποθέματα του Ιονίου είναι περισσότερα του 1,5 δις βαρελιών.

Το 2013 ο ΥΠΕΚΑ Μανιάτης δίνει για εκ νέου επεξεργασία… (λες και είχε γίνει ποτέ επεξεργασία, διότι αν είναι είχε γίνει, δεν θα πήγαιναν ποτέ τα ΕΛΠΕ-Όμιλος Λάτση εν χορδαίς και οργάνοις στη Λιβύη… θα άφηναν κοιτάσματα αξίας 1 τρις δολαρίων που υπάρχουν στο Ιόνιο;) τα δισδιάστατα γεωφυσικά μήκους 9.000 χιλιομέτρων που είχαν τα ΕΛΠΕ στα χέρια τους από το 1997 στην PGS ούτως ώστε όταν τελειώσουν τις μελέτες τους που έκαναν στα 12.500 χιλιόμετρα να ενσωματώσουν και αυτά τα στοιχεία για να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εικόνα για το Ιόνιο.

Δηλαδή, στο Ιόνιο έγιναν δύο φορές γεωφυσικές έρευνες μία πριν το 1997 και μία το 2013. Τα στοιχεία που είχαν στα χέρια τους τα ΕΛΠΕ δόθηκαν μετά από διεθνή διαγωνισμό που έκανε η PGS στην εταιρεία γεωφυσικών ερευνών GEONERGY COROPRATION διευθυντής της οποίας είναι ο Ελληνοαμερικανός Δρ. Αντώνης Βασιλείου.

Η εταιρεία του αφού μελέτησε τις δισδιάστατες γεωφυσικές γραμμές επί περίπου εφτά μήνες και έχοντας συνεργάτη για περίπου ένα μήνα τον καθηγητή της γεωλογίας πετρελαίου του πανεπιστημίου Πατρών Αβραάμ Ζελιλίδη, ο οποίος επεσκέφθη 2 φορές το Χιούστον, μια φορά τον Μάρτιο του 2013 και μια φορά τον Δεκέμβριο του 2013, παρέδωσε την τεχνική μελέτη στην PGS για να την ενσωματώσει στην τελική τεχνική έκθεση.

Παράλληλα, ο ΥΠΕΚΑ Μανιάτης στέλνει πριν Χιούστον πριν τα Χριστούγεννα του 2013 την κυρία Σοφία Σταματάκη και τον κύριο Σπύρο Μπέλλα στο Χιούστον Χριστούγεννα για να ενημερωθούν από τον Δρ. Βασιλείου για το τί έδειξαν τα γεωφυσικά που είχαν στα χέρια τους τα ΕΛΠΕ από 1997.

Τους υπέδειξε ότι υπήρχαν έξι μεγάλες δομές που έχουν υδρογονάνθρακες. Σε ερώτηση της κυρίας Σταματάκη αν κανείς άλλος είδε τα αποτελέσματα ο κύριος Βασιλείου απαντά ΝΑΙ ο καθηγητής Ζελιλίδης με τον οποίον ήμουνα υποχρεωμένος να συνεργαστώ διότι εγώ δεν γνωρίζω την γεωλογία του Ιονίου.

Χωρίς να γνωρίζεις την γεωλογία δεν ερμηνεύεις τα γεωφυσικά. Τότε έλαβε χώρα μια δυσάρεστη συνομιλία που ο κάθε ένας καταλαβαίνει. Ορισμένοι υπάλληλοι δεν ήθελαν να μαθευτεί ότι τα γεωφυσικά που είχαν τα ΕΛΠΕ στο χέρι τους από το 1997 έδειχναν κοιτάσματα υδρογονανθράκων και επομένως δεν υπήρχε λόγος να πάνε στην Λιβύη.

Όλα αυτά τα γνωρίζω διότι είμαι πολύ φίλος των κυρίων Βασιλείου και Ζελιλίδη. Ποτέ δεν μου είπαν που είναι τα κοιτάσματα και τι δείχνουν τα γεωφυσικά στοιχεία διότι έχουν υπογράψει σύμφωνο εχεμύθειας με την PGS. Γνωρίζω όμως, ότι ο καθηγητής Ζελιλίδης έγραψε μία εμπιστευτική έκθεση προς το ΥΠΕΝ που έδειχνε που είναι τα κοιτάσματα και το μέγεθος των αποθεμάτων. Την ερμηνεία των γεωφυσικών γραμμών που είχαν στα χέρια τους τα ΕΛΠΕ πρέπει να την έχει το ΥΠΕΝ.

Με βάση τις μελέτες και επιστημονικές δημοσιεύσεις σε επιστημονικά περιοδικά μεγάλου κύρους και τις διαλέξεις που έδωσε ο καθηγητής Ζελιλίδης, αλλά και το γεγονός ότι μελέτησε κατά βάθος τα γεωφυσικά, τα αποθέματα πρέπει να υπερβαίνουν τα 10 δις βαρέλια. Αυτή η τάξη μεγέθους δικαιολογεί τα λεχθέντα από τον πρωθυπουργό Σαμαρά και τον πρώην ΥΠΕΚΑ Μανιάτη, ότι σε βάθος 25-30 ετών το Ελληνικό Δημόσιο θα πάρει 150 δις ευρώ. Μία ανάλυση θα μας πείσει.

11 δις βαρέλια x $85/βαρέλι (τιμή του 2014) x 20% νόμος Μανιάτη (4001/2011) x 1 ευρώ/ $1.25 ( ισοτιμία ευρώ/δολάριο το 2014) = 150 δις ευρώ! Άρα, η έμμεση δήλωση των Σαμαρά και Μανιάτη για έσοδα του δημοσίου για 150 δις ευρώ προϋποθέτει την ύπαρξη 11 δις βαρελιών.

Με βάση αυτή την ποσότητα μπορούμε να δούμε σε ποιες από τις 6 περιοχές υπάρχουν αυτές οι ποσότητες. Από την τελευταία συνομιλία που είχα στις 15 Ιανουαρίου 2017 με τον κύριο Βασιλείου, μου υπέδειξε μόνο τις 3 περιοχές διότι ήδη τις πήραν τα ΕΛΠΕ-Όμιλος Λάτση. Τις άλλες 3 περιοχές δεν μου τις είπε, λόγω της υπογραφής συμβολαίου εχεμύθειας με την PGS, αλλά εκτιμώ πως είναι εύκολο να τις εντοπίσουμε, με την αναλυτική μέθοδο.

Οι τρεις περιοχές που πήραν τα ΕΛΠΕ-Όμιλος Λάτση είναι το μπλοκ 1, Δαπόντεια νησιά, με πολύ πιθανό απόθεμα της τάξης των 2 δις βαρελιών, το μπλοκ 2 που το πήραν οι TOTAL 50%, EDISON 25% και ΕΛΠΕ-Όμιλος Λάτση, 25%. Εκτιμώμενο απόθεμα περίπου 300 δις Μ3 φυσικού αερίου που ισοδυναμεί ενεργειακά με 2 δις βαρέλια.

Αν νομίζει κάποιος ότι μία TOTAL θα χτυπήσει κοίτασμα της τάξης των 200 η 300 εκ. βαρελιών που κείται σε θαλάσσιο πάνω από 1.500 μέτρα, κοροϊδεύει τον εαυτό του. Τέλος, η περιοχή του μπλοκ 10 που είναι 50 χιλιόμετρα δυτικά της Ζαχάρως, στον κόλπο της Κυπαρισσίας, έχει ένα κοίτασμα φυσικού αερίου που ισούται με το Λεβιάθαν, δηλαδή 20 τρις κυβικά πόδια που ισοδυναμεί ενεργειακά με 3,2 δις βαρέλια πετρέλαιο. Ουσιαστικά το ΥΠΕΝ έδωσε στα ΕΛΠΕ-Όμιλος Λάτση το 70% των αποθεμάτων υδρογονανθράκων του Ιονίου και περίπου το ίδιο ποσοστό και στη δυτικά Ελλάδα.

Οι άλλες τρεις περιοχές που έχουν υδρογονάνθρακες πρέπει να είναι δυτικά των Παξών, διότι αυτή την περιοχή διαφήμιζε η PGS σε όλες τις διαλέξεις που έδινε στο εξωτερικό για να προσελκύσει πετρελαϊκές εταιρείες. Δεύτερον, η περιοχή νοτιοδυτικά της Κεφαλλονιάς που μελέτησε η κυρία Ελένη Κόκκινου όταν εκπονούσε το διδακτορικό της στο Πολυτεχνείο Κρήτης υπό την επίβλεψη των καθηγητών Βαφείδη και Ζελιλίδη με βάση μια γραμμή δυσδιάστατων γεωφυσικών στοιχείων που έδωσαν τα ΕΛΠΕ.

Η διατριβή που δείχνει την ύπαρξη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στο νότιο Ιόνιο είναι δημοσιευμένη στο μεγάλου κύρους επιστημονικό περιοδικό TECTONOPHYSICS. Η τρίτη περιοχή πρέπει πάλι να είναι δυτικά της Πρέβεζας στο Ιόνιο.

Αν υποθέσουμε ότι τα ΕΛΠΕ-Όμιλος Λάτση θα προχωρήσουν, είτε μόνοι τους είτε με συνεργασία ξένων εταιρειών στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Ιονίου και Δυτικής Ελλάδας που τους δόθηκαν από το ΥΠΕΝ, τότε εντός μιας δεκαπενταετίας θα περιμένουμε μια μέση ημερήσια παραγωγή φυσικού αερίου και αργού πετρελαίου εκπεφρασμένη ενεργειακά σε ισοδύναμα βαρέλια πετρελαίου της τάξης άνω των 700.000 βαρελιών για 30 χρόνια.

Η μέση ημερήσια παραγωγή ενός κοιτάσματος είναι το 1/10.000 του αποθέματος επί 30 χρόνια. Παραδείγματος χάριν, το κοίτασμα του Πατραϊκού κόλπου είναι της τάξης των 100 εκατ. βαρελιών. Η μέση ημερήσια παραγωγή για 30 χρόνια θα πρέπει να είναι 10.000 βαρέλια.

Το προσωπικό που θα χρειαστεί για την εκμετάλλευση εκτιμάται πάνω από 35.000 κατ’ αντιστοιχία με την ημερήσια παραγωγή αργού πετρελαίου στον κόλπο της Καβάλας, 5.000 βαρέλια (σύντομα θα υπερβεί τα 10.000), προς προσωπικό, 400 άτομα, και κατ’ αντιστοιχία της ετήσιας παραγωγή λιγνίτη από τα λιγνιτωρυχεία της Πτολεμαΐδας, 50 εκατ. τόνοι (ένας τόνος λιγνίτη Πτολεμαΐδας = 1 βαρέλι πετρέλαιο) προς 8.000 ανθρακωρύχους.

Δορυφορικά, στον δευτερογενή τομέα, στη μεν Καβάλα απασχολούνται 1.300 άτομα και στην Πτολεμαΐδα 25000 άτομα. Άρα, δορυφορικά λοιπόν στο Ιόνιο και τη Δυτική Ελλάδα, θα δημιουργηθούν στον δευτερογενή τομέα 105.000 θέσεις εργασίας. Καταλαβαίνει κανείς το τι περιμένει η Ελλάδα από τα ΕΛΠΕ- Όμιλο Λάτση.

Ίδωμεν και θα φανεί από το πότε θα προχωρήσει η εκμετάλλευση του κοιτάσματος στον Πατραϊκό κόλπο που θα χρειαστεί άμεσα την πρόσληψη 500 ατόμων. Τα κέρδη των ΕΛΠΕ –Όμιλος Λάτση θα ανέλθουν σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το Ελληνικό δημόσιο και οι περιφέρειες θα εισπράξουν δισεκατομμύρια ευρώ βάση του νόμου Μανιάτη, 4001/2011 και την άμεση φορολογία από τις υψηλές αποδοχές των εργαζομένων.

Την γεωπολιτική αξία των κοιτασμάτων του Ιονίου δεν την αναπτύξω καίτοι είναι πολύ μεγάλη. Στο μπλοκ 2 υπάρχουν 300 δις Μ3 φυσικού αερίου και στο μπλοκ 10 τουλάχιστον 500 δις Μ3 φυσικού αερίου. Με απλά λόγια, μπορεί να εξάγουμε προς την Ευρώπη 20 δις Μ3 φυσικού αερίου μέσω αγωγού, ας τον αποκαλέσουμε Ιόνιο αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου.

Αυτός ο αγωγός είναι ανταγωνιστικός τόσο του TAP, όσο και του EAST-MED, διότι θα μεταφέρει την ίδια ποσότητα φυσικού αερίου, αλλά η κατασκευή του θα στοιχίζει τουλάχιστον τρεις φορές λιγότερο από τους προαναφερθέντες αγωγούς. Σταδιακά το φυσικό αέριο της δυτικής Πελοποννήσου θα εκτοπίσει το ρωσικό φυσικό αέριο που προορίζεται για τη Μεγαλόπολη και βεβαίως θα βοηθήσει στην ανάπτυξη χημικών βιομηχανιών.

Τα ΕΛΠΕ έχουν ΗΘΙΚΗ υποχρέωση να προχωρήσουν άμεσα στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Ιονίου, διότι επί σχεδόν 20 χρόνια έλεγαν ότι δεν υπήρχαν κοιτάσματα υδρογονανθράκων, όχι μόνο στο Ιόνιο αλλά και σε όλη την Ελλάδα, καίτοι είχαν στα χέρια τους όλα τα γεωφυσικά στοιχεία που έδειχναν το αντίθετο, με αποτέλεσμα η έρευνα των υδρογονανθράκων να πάει πίσω 20 χρόνια.

Αν η έρευνα για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων προχωρούσε, διότι ο Θεός δεν έβαλλε χθες τους υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο, πολύ πιθανόν να μην υπογράφαμε τα τρία Μνημόνια. Τώρα τα ΕΛΠΕ-Όμιλος Λάτση είναι υποχρεωμένοι να μας βγάλουν από τα Μνημόνια χωρίς κωλυσιεργίες.

Στους υπολογισμούς μου, δεν έλαβα υπόψη τα άλλα τρία κοιτάσματα υδρογονανθράκων, αποθέματα – προσωπικό – οικονομικά οφέλη, που υπάρχουν στο Ιόνιο, ούτε τα κοιτάσματα του Θρακικού πελάγους.

ΟΧΙ ΤΑ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ ΤΟΥ ΙΟΝΙΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ 1.5 ΔΙΣ ΒΑΡΕΛΙΑ. ΜΗΝ ΠΑΜΕ ΠΙΣΩ ΣΤΟ 1997. ΑΥΤΑ. ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ.

Όποιος επιθυμεί, ας διαβάσει ξανά το «Έδωσαν πετρέλαιο και αέριο σε αυτούς που αρνούνταν την ύπαρξή τους…» για να κάνει τις συνδέσεις.

* Ο καθηγητής Αντώνης Φώσκολος είναι ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων, Τομέας Ανίχνευσης και Εντοπισμού Κοιτασμάτων και ομότιμος ερευνητής της Γεωλογικής Υπηρεσίας του Καναδά (Emeritus Research Scientist, Geological Survey of Canada-Calgary) / tfoscolo@NRCan.gc.ca (Natural Resources Canada = Υπουργείο Εθνικών Πόρων Καναδά) και foscolos@mred.tuc.gr

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Yannis A. Stivachtis
RIEAS


One of the most important issues of contention during the election campaign for the Presidency of the United States has been President Trump’s positions regarding the future of NATO and as an extension the future of the relations between the United States and the European Union. This contention has been exacerbated due to President Trump’s approach to US- Russian relations.

During the electoral campaign, President Trump attempted to articulate a strategic vision about the relations between the United States and its European friends and allies. The problem is that he said most of these things in a rather disjointed way. Nevertheless, if one looks at the substance of what he has said, one can extrapolate a coherent albeit radical foreign policy. In fact, President Trump proposes a redefinition of U.S. foreign policy towards Europe based on current realities, and not those of the past. In other words, President Trump believes that the transatlantic partnership should be re-negotiated on the basis of the current capabilities of the allies and not those of the fifties and sixties.

President Trump’s main strategic argument is that the United States is overextended to the point that its national interests are not fully served. He believes that in its efforts to help other countries, Washington is entangled in complex relationships that create risks and place burdens on the United States. However, Washington’s commitments are not matched by its European allies either in capability or in intent.

The United States and the Future of NATO

According to President Trump’s reading of the situation, the United States has been involved in various wars, such as in Afghanistan and Iraq, without NATO providing adequate strategic support to U.S. efforts to bring these wars to a successful and speedy completion. Although many NATO member states have provided what support they could or what support they wanted or what support their domestic pressures allowed them to provide, that level of support was, according to President Trump, below the real capabilities of the NATO allies.

According to President Trump, despite their economic strength and industrial capacity, NATO member states have taken for granted that Washington will bear the primary burden for the defense of Europe both in terms of financial and military capabilities. Moreover, President Trump makes the point that on many important issues, the United States has not received the political and practical support of many NATO member states. For example, France and other NATO allies objected to the U.S. operation in Iraq and did not provide significant support. President Trump is aware of the principle that NATO members have no obligation to join in out of area operations initiated by the United States but he believes that in these important instances the organization has been irrelevant to U.S. strategic needs. This creates a strategic and political imbalance in the sense that the United States is liable for the defense of Europe but the European allies are not liable for defending U.S. interests. As a result, President Trump is of the opinion that the transatlantic partnership should be renegotiated. In case that renegotiation is not possible, the alternative, according to President Trump, is the U.S. withdrawal from NATO and the development of bilateral relations with European countries that are capable and prepared to actively support the United States in its efforts to achieve its national interests world-wide in return for guarantees from Washington. This could be a nightmare scenario for the future of NATO in the sense that even if the remaining member states agree to carry on with the organization, it would be almost impossible for some member states to balance their NATO commitments and priorities with those they may share with the United States on a bilateral basis.

The Future of US-EU Relations

The future of the US-EU relations will not only be determined by the U.S. stance on NATO but also by the Washington’s stance on international trade. For President Trump the Post-World War II period of multilateralism is over and that continuing to act otherwise is harmful to the United States’ interests. In addition, his view on international trade is that the United States’ primary concern should be trade relations that are beneficial to the Washington’s interests and U.S. citizens and not an a priori commitment to free trade. President Trump made it clear in his campaign that he strongly believes that the current international trade regime has not benefited the United States. His recent decision to withdraw from the Trans-Pacific Partnership and his commitment to re-negotiate NAFTA are indicative of this approach.

At the center of President Trump’s approach is the belief that the primary economic need is to create trade relations that build jobs in the United States. Free trade may well increase America’s GDP, but it does not effectively address critical societal issues. As a result, the previous goal of aggregate growth of an economy without regard to societal consequences is no longer the accepted view. Therefore, the terms under which most international trade agreements have been structured are unacceptable to the new U.S. administration. Moreover, large multilateral free-trade agreements are far too complex to fine-tune to the American interests. Consequently, emphasis will be placed on bilateral treaties, or of smaller multilateral treaties, such as NAFTA, that can be reshaped to serve Washington’s interest. The important point is that in negotiations of this kind and magnitude, the United States, as the strongest economic power in the world, holds the strong hand and therefore can determine favourable outcomes.

Other things being equal, President Trump will seek to re-negotiate the US-EU trade agreements with the goal of achieving a new settlement that would significantly increase the benefits for the U.S. economy. But if such an agreement is not reached, the United States may attempt to negotiate trade deals with EU states on a bilateral basis thereby undermining the existence of the European Union.

The United States, Europe, Russia Entanglement

It seems that the future of the US-European relations will also be determined by the developments in the Middle East. For the United States, 9/11 remains a defining moment and fifteen years of unsatisfactory military operations in the Middle East is something that new American President cannot accept. Moreover, at this juncture, the United States’ central preoccupation in foreign policy is what President Trump likes to call “radical Islamic terrorism”. The Islamic State of Iraq and Syria (ISIS), al Qaeda and other related terrorist organizations are all regarded by President Trump as an intolerable menace not only because terrorist attacks can be escalated, but also due to the significant psychological burden of terrorism. President Trump believes that the terrorist threat cannot be defeated without the use of overwhelming power. Therefore, the United States and its allies must bring overwhelming force to bear. To this end, President Trump is ready to work with any country prepared to dedicate resources to this goal and to share risks. Since NATO members are either unwilling to commit to this effort, or have very little to commit, the United States should, according to President Trump, seek other states with a common interest, and the most important among those is Russia, which has an internal problem with “radical Islamic terrorists” and has significant capabilities it could deploy in the war against them.

Despite Russia’s involvement in cyber activities during the presidential elections, President Trump thinks that his election had nothing to do with those activities and that a new start in U.S.-Russian relations is possible. Moreover, he strongly believes that in his presence, Russia will not repeat such activities not only because he would be tough in his response but, most importantly, due to the fact that the U.S. and Russian interests coincide. In this context, Washington and Moscow could agree on the neutralization of Ukraine. In President Trump’s view, Kyiv would have economic and political ties with the West, but Ukraine would not be part of any alliance system, nor would it be a base for Western forces. This U.S. stance is compatible with the interests of Russia as Moscow always opposed the expansion of NATO eastwards and argued about the necessity of a buffer zone between the alliance and Russia. At the same time, the United States wants a buffer to protect its Eastern European allies albeit at the expense of Ukraine in which it does not have an overriding interest. Russia, on the other hand, wants a degree of autonomy in Eastern Ukraine and retention of its interests in Crimea, where it has already treaty rights in Sevastopol. Moreover, for the new American President, the Ukrainian issue can be managed in the context of joint anti-radical Islamic operations. Last, but not least, President Trump is aware of economic problems in Russia, and he sees therein a lever to achieve his foreign policy goals.

At the same time many European countries, such as France and the Netherlands, experience a wave of support for populist political movements and parties and the traditionally dominant centrist political parties are fearful that the election of Donald Trump could boost support for right-wing and left-wing populist movements across Europe. With so many important elections coming up in the near future, there are concerns that isolationism and populism will be major vote-winners in many European countries in the coming months.

But perhaps the most important challenge that European countries face has to do with Russia. Many European governments are afraid that the Trump Administration will abandon Europe at a time when the region is facing the threats of a resurgent Russia in the east and conflict and unrest in the south. Moreover, the close relationship between the new American President and Russian President Vladimir Putin has raised alarms in those areas of Europe, such as in Poland and the Baltic States, where Russian influence was once much greater, and where Russia maintains a high level of interest.

Under these circumstances, it remains to be seen if Europe will be able to effectively deal with the challenges to the region’s security and stability.

* Yannis A. Stivachtis is RIEAS Senior Advisor and Associate Professor of Political Science and Director of the International Studies Program at Virginia Technology University, USA)

Copyright: Research Institute for European and American Studies (www.rieas.gr) Publication date: 28 January 2017.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



The White House announced on Monday a revised policy that reinstates the Central Intelligence Agency on the National Security Council. Chaired by the president, the NSC was established 70 years ago as a forum to provide the commander-in-chief with advice from senior civilian and military officials before making key decisions on domestic and foreign affairs. Principal attendees of the NSC include the US vice president, the secretaries of state, defense, and energy, the chair of the Joint Chiefs of Staff, and the director of national intelligence. Last week, the White House removed the chair of the Joint Chiefs of Staff and the director of national intelligence from the Principals Committee —the core participants— of the NSC. A statement from the White House said that they would be invited to join the Principals Committee only when “issues pertaining to their responsibilities and expertise are to be discussed”.

On Monday, a new statement by the White House revised last week’s memorandum, by listing the director of the CIA as a “regular attendee” in NSC meetings. When asked by journalists about the change, White House Press Secretary Sean Spicer explained that “[t]he president has such respect for [CIA] Director [Mike] Pompeo and the men and women of the CIA, that today the president is announcing that he will amend the memo to add the CIA back into the NSC”.

Throughout the Cold War, the CIA was viewed as the most powerful and influential agency in the US Intelligence Community. It answered directly to the president and its director mediated between the White House and all of the nation’s intelligence agencies. That changed in 2005, when the administration of George W. Bush established the Office of the Director of National Intelligence as the central coordinating body of the US Intelligence Community. In the same year, the Bush administration replaced the CIA director’s place in the NSC with the DNI. Since that time, the DNI has acted as the de facto intelligence representative on the NSC. But Monday’s memorandum changes that, by essentially removing the DNI from the NSC and replacing him with the director of the CIA. Some believe that the change is bound to create tension between the DNI and the CIA, two agencies that have had a stormy relationship in the past decade. The CIA and the ODNI have not yet commented on the amended memorandum issued by the White House.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου