Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Φεβ 2015

Γράφει ο Γιώργος Χαρβαλιάς 


Κατ' αρχάς, για να είναι μια ήττα διαχειρίσιμη, πρέπει αυτοί που την υπέστησαν να είναι σε θέση να τη διαχειριστούν. Και, πρώτα απ' όλα, να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι έχασαν, αναζητώντας γρήγορα τις αιτίες και τους υπαιτίους.

Ο κ. Σαμαράς και το επιτελείο του απέδειξαν ότι όχι μόνο δεν μπορούν να συμβιβαστούν με αυτό που τους συνέβη, αλλά κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να μεγαλώσουν το εις βάρος τους «σκορ»... Και μέσα τους προσεύχονται να τα «θαλασσώσει» ο Τσίπρας μια ώρα αρχύτερα. Με άλλα λόγια, να πάει η χώρα στα βράχια, για να βγουν από πάνω κουνώντας το δάχτυλο. Εστω και από το μπαλκόνι του σπιτιού τους...

«Δεν είναι κακό να μισείς τον εχθρό σου, αλλά η τακτική υπαγορεύει να τον παίρνεις στα σοβαρά» έλεγε κάποτε ο μεγάλος Μάο.
Δυστυχώς, ο τέως πρωθυπουργός παγιδεύτηκε σε παιδικές ιδεοληψίες του τύπου «εγώ δεν χάνω απ' αυτόν» και στο αμφιλεγόμενο πολιτικό αισθητήριό του, που του έλεγε ότι «η κοινωνία δεν θέλει εκλογές» και ότι η ατμόσφαιρα... μυρίζει νίκη της Νέας Δημοκρατίας.

Μόνο και μόνο γι' αυτές τις προβλέψεις, έπρεπε το ίδιο βράδυ των εκλογών να έχει αναλάβει προσωπικά την ευθύνη της ήττας και να θέσει εαυτόν στη κρίση της παράταξης, ανοίγοντας άμεσα τις διαδικασίες για την εκλογή νέου προέδρου. Ταυτόχρονα, έπρεπε να έχει απαλλαγεί από τους μυστακοφόρους με τις... λαμπρές ιδέες που τον περιτριγυρίζουν.
Αυτή θα ήταν η μοναδική πιθανότητα να μην υποστεί το μαρτύριο μιας ατιμωτικής αμφισβήτησης και ενός σταδιακού κατασπαράγματος από τα συστημικά συμφέροντα, τα οποία μέχρι προχθές τον βάφτιζαν «καλύτερο πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης».

Αν είχε αυτή τη στοιχειώδη πολιτική πρόνοια ο κ. Σαμαράς, θα είχε και την ελπίδα να επανέλθει, σε περίπτωση που πράγματι ο Τσίπρας αποδειχθεί η πιο σύντομη παρένθεση της Μεταπολίτευσης. Γιατί, όπως έχω ξαναπεί, οι επίδοξοι «δελφίνοι», με την εξαίρεση Καραμανλή και Αβραμόπουλου -που, κατά τα φαινόμενα, μένουν έξω από το παιχνίδι της διαδοχής- ανήκουν σε υποδεέστερη πολιτική κατηγορία.

Το γιατί ο Σαμαράς δεν έπραξε το αυτονόητο μόνο ο ίδιος το ξέρει. Ασφαλώς ευθύνεται και το περιβάλλον του, που λειτουργεί με νοοτροπία αυλής και του λέει μόνο όσα θέλει να ακούσει. Ομως, η Ιστορία δεν πρόκειται να ρίξει τις ευθύνες στον κάθε Χρύσανθο ή Σταμάτη. Αυτό πρέπει να καταστεί σαφές...

Πάμε τώρα στις βαθύτερες αιτίες της λαϊκής αποδοκιμασίας. Βγήκαν κάποιοι πονηροί και είπαν ότι η Ν.Δ. έχασε, επειδή απέτυχε να προσελκύσει τους ψηφοφόρους του Κέντρου. Ουδέν αναληθέστερον. Για ποιο Κέντρο μιλάμε; Αυτό του 10%, που θα μπορούσαν να συγκροτούν -ως νεοφιλελεύθερο κόμμα της αγοράς- ο Κυριάκος, ο Χατζηδάκης, το Ποτάμι και οι Λυκούδηδες; Αντε και με τον Παπαμιμίκο σε συσκευασία δώρου...

Κακά τα ψέματα... Η Νέα Δημοκρατία έχασε, διότι πρόδωσε τις πατριωτικές αξίες της και τη σημαία της. Εχασε, διότι γύρισε την πλάτη στη λαϊκή Δεξιά, αυτήν που βλέπει σήμερα τον Τσίπρα να «βγάζει γλώσσα» στους Γερμανούς και τρίβει τα μάτια της!

Δεν λέω, έχει πολύ δρόμο ακόμα ο νέος πρωθυπουργός και, στον βαθμό που θα κινηθεί μόνο με κριτήρια εσωτερικής κατανάλωσης, μπορεί να μας πάει «σφαίρα» στον γκρεμό. Τουλάχιστον, όμως, θα έχει χαρίσει στη χώρα μια προσωρινή ψευδαίσθηση εθνικής ανάτασης και αξιοπρέπειας, αυτήν που είχε τόσο ανάγκη ο κόσμος, διερωτώμενος αν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ήταν απλοί εντολοδόχοι της Μέρκελ.

Οι τρεις εβδομάδες του προεκλογικού αγώνα, που προκάλεσαν τεράστια ρήγματα, ανησυχίες, αλλά και αναδιπλώσεις στους κόλπους των δανειστών, απέδειξαν ότι υπήρχε περιθώριο δυναμικότερης διεκδίκησης των ελληνικών αιτημάτων. Είναι πιθανότατο ότι ο Τσίπρας, λόγω της απειρίας του, ενδεχομένως και του δογματισμού του, δεν θα καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει αυτή την ευκαιρία.

Ομως, αυτό ακριβώς το «παράθυρο» που άνοιξε συνιστά τη μεγάλη ήττα της Νέας Δημοκρατίας και του Αντώνη Σαμαρά. Ηττα διαχειρίσιμη, όσο ακριβώς και το σημερινό...βιώσιμο ελληνικό χρέος.

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Ιωάννη Μιχαλέτου
Πηγή RIMSE

Η "όσμωση" Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής και ειδικότερα σε θέματα ασφάλειας, συνεχίζεται με νεώτερα στοιχεία που προέρχονται από τις Αρχές της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης αλλά και της Αυστρίας που δέχεται άμεσα τις επιπτώσεις.

Η εισαγωγή και το πέρασμα ηρωίνης (και λοιπών οπιούχων) προερχόμενη από το Αφγανιστάν μέσω Βαλκανίων,υπολογίζεται το 2014 ότι ξεπέρασε τα 27 δις. Δολάρια σε αξία με τη Τουρκική και Αλβανική μαφία να γίνονται ολοένα και ισχυρότερες, μαζί με δίκτυα Ισλαμιστών που εδρεύουν στο Σάντζακ της Σερβίας αλλά και τη Βοσνία.

Σ.Σ (Ασφαλώς τα καθαρά ποσά που διανέμονται στους ανωτέρω είναι πολύ μικρότερα καθότι διεθνή χρηματοικονομικά συμφέροντα παρακρατούν εν είδει "ξεπλύματος" τη λεόντειο μερίδα.)

Ξεπερνούν τα 4,5 εκ. κομμάτια τα όπλα που βρίσκονται σε παράνομη διακίνηση σε Βαλκανικές χώρες, ενώ οι λιμένες του Δυρραχίου στην Αλβανία, του Μπάρ στο Μαυροβούνιο και τις Ριγιέκα στη Κροατία αποτελούν μεγάλους πλέον κόμβους στη Μεσόγειο στη διακίνηση λαθραίου οπλισμού με άξονες προς τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, εξοπλίζοντας τους Ισλαμιστές αντάρτες.

Αυξάνεται διαρκώς ο αριθμός των προσφύγων και παράνομων μεταναστών που οδεύουν από τα Βαλκάνια προς τη Κεντρική Ευρώπη. Μόνο τα τελευταία 5 έτη, 200.000 άτομα πέρασαν τη Σερβία και την Ουγγαρία προς άλλες χώρες της ΕΕ, ενώ συχνότερο είναι το φαινόμενο εντοπισμού "καραβανιών" σε Αλβανία και το Κόσοβο, Σύρων, Πακιστανών και Αφγανών που διέρχονται από εκεί για να μεταβούν βορειότερα. Αυτό έχει ως συνέπεια την περαιτέρω ενδυνάμωση του οργανωμένου εγκλήματος στην περιοχή που βρίσκει νέες κερδοφόρες προσόδους προς εκμετάλλευση.

Τα συστήματα άτυπης χρηματοδότησης -μεταξύ των άλλων και τρομοκρατικών πράξεων- γνωρίζουν άνθηση στα Βαλκάνια με έμφαση στις Δυτικές περιοχές,με την εγκαθίδρυση ενός καλά δομημένου συστήματος "Χαβάλα" που είναι σε απευθείας σύνδεση με τη Μέση Ανατολή, αλλά και τα υπόλοιπα στη Γερμανία, Αυστρία, Βρετανία, Ιταλία και Γαλλία.

Ταυτοχρόνως το τελευταίο έτος υπάρχει μεγάλη εισροή κεφαλαίων από χώρες του Κόλπου για την αγορά γης στη Βοσνία και ιδιαίτερα στις περιοχές Pazarić, Hadžiæi, Tarčina, Žunovnica, Drozgometa, Osenik, Ilidži, Blažuju. Στη συντριπτική πλειονότητα οι Άραβες κατά βάση αγοραστές πληρώνουν σε Δολάρια και τοις μετρητοίς χωρίς καμία απόδειξη πόθεν έσχες ενώ είναι προφανές ότι δεν επιδιώκουν αποδόσεις ή επενδύσεις γιατί πρόκειται για αγροτικές περιοχές δίχως υποδομές. Επιπλέον μεγαλύτεροι "παίχτες" υπό τη μορφή εταιρειών-βιτρινών από το Ντουμπάι εξετάζουν επενδύσεις άνω των 50 εκ. Δολαρίων για τη δημιουργία ξενοδοχείων αποκλειστικά για Μεσανατολίτες πελάτες στη κεντρική Βοσνία.

Υπήκοοι του Κουβέιτ ολοένα και περισσότερο ανοίγουν εταιρείες στη Βοσνία με 232 από αυτές να έχουν λειτουργήσει το 2014, όλες εξυπηρετώντας το σκοπό απόκτησης βίζας και άδειας παραμονής, καθότι δεν έχουν άλλη παραγωγική δραστηριότητα.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει ότι οι αγορές γης και ακινήτων λαμβάνουν χώρα σε περιοχές με Σερβικούς πληθυσμούς και μάλιστα οι Άραβες πληρώνουν ποσά πολύ μεγαλύτερα από την αγοραία αξία προκειμένου να τις αποκτήσουν από τους ντόπιους.

Από την απαρχή της "Αραβική Άνοιξης", έχουν αυξηθεί οι ιδρύσεις εταιρειών - βιτρινών από υπηκόους κρατών του Κόλπου σε Λίχτενστάιν, Αυστρία και Βοσνία με παράλληλες μεγάλες τριγωνικές συναλλαγές μεταξύ των τριών αυτών κρατών όπως και μεταφορές κεφαλαίων εκατέρωθεν. Πρόσφατη έρευνα του Αυστριακού τύπου βεβαιώνει ότι το ξέπλυμα χρήματος προερχόμενο κατά βάση από διεθνείς οργανωμένες εγκληματικές δραστηριότητες που σχετίζονται με υπηκόους κρατών που αναφέρθηκαν, λαμβάνει χώρα δίχως προβλήματα και με αυξανόμενη ένταση στις προαναφερόμενες περιοχές.

Για όλα τα ανωτέρω έχουν εκκινηθεί έρευνες από υπηρεσίες ασφαλείας Ευρωπαϊκών και Βαλκανικών χωρών, αλλά με χαρακτηριστική αδιαφορία μιας καθόλα ενδιαφερόμενης "Δύναμης".

Παραπλήσια φαινόμενα παρατηρούνται σε όλα τα Δυτικά Βαλκάνια και θα αποτελέσουν μέρος έρευνας που θα παρουσιαστεί εν ευθέτω χρόνω.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα δήλωσε στο CNN ότι δεν μπορείς να πιέζεις άλλο τους λαούς με τη λιτότητα. Πρέπει να υπάρξει στρατηγική ανάπτυξης, υπογράμμισε ο Αμερικανός ηγέτης.Βεβαίως, ο Πρόεδρος Ομπάμα πιστεύει ότι οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν στην Ελλάδα, αλλά όχι με συνθήκες λιτότητας, αλλά ανάπτυξης. Μίλησε για τη φοροδιαφυγή, και αναφέρθηκε στην αδυναμία συλλογής φόρων.

“Ελπίζω η Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη, αυτή είναι η ελπίδα μου”, CNN ο κ. Ομπάμα.

Σημείωσε επίσης ότι από την αρχή βοηθήσαμε και ασχοληθήκαμε με την ελληνική κρίση. Και είναι σημαντικό ότι και η Γερμανία αναγνωρίζει ότι πρέπει να μείνει στο ευρώ.

Ολόκληρη η δήλωση του Μπάρακ Ομπάμα έχει ως εξής:

Αυτό που είναι αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις να ξεζουμίζεις χώρες που βρίσκονται σε ύφεση. Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει στρατηγική ανάπτυξης, προκειμένου αυτές οι χώρες να μπορέσουν να αποπληρώσουν τα χρέη τους, να μειώσουν κάποια από τα ελλείμματά τους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ελληνική οικονομία βρισκόταν σε επιτακτική ανάγκη μεταρρυθμίσεων, η συλλογή φόρων στην Ελλάδα ήταν διάσημα τραγική.

Νομίζω ότι για να μπορέσει η Ελλάδα να γίνει ανταγωνιστική στην παγκόσμια αγορά, έπρεπε να δρομολογήσουν μια σειρά από αλλαγές. Είναι πολύ δύσκολο να γίνουν αυτές οι αλλαγές αν το επίπεδο διαβίωσης των πολιτών έχει πέσει κατά 25%, αυτό δεν μπορεί να το αντέξει ούτε η ελληνική κοινωνία ούτε το πολιτικό σύστημα.

Επομένως η ελπίδα μου είναι ότι η Ελλάδα θα μείνει στην ευρωζώνη. Νομίζω ότι αυτό θα απαιτούσε συμβιβασμούς από όλες τις πλευρές. Όταν η οικονομική κρίση στην Ελλάδα ενέσκηψε πριν από μερικά χρονιά, εμείς είχαμε ενεργό ρόλο στην προσπάθεια αντιμετώπισης της.

Νομίζω ότι αναγνωρίζει η Γερμανία και άλλοι ότι θα ήταν καλύτερο για την Ελλάδα να παραμείνει στην Ευρωζώνη, από το να βρεθεί έξω από αυτή. Είναι μία κατάσταση που στις αγορές δεν αρέσει.

Γενικώς όμως με απασχολεί η ανάπτυξη στην Ευρώπη. Η δημοσιονομική πειθαρχία είναι σημαντική. Οι διαρθρωτικές μεταρρύθμισες είναι απαραίτητες σε πολλές από αυτές τις χώρες, αλλά αυτό που μας διάταξε η αμερικανική εμπειρία, είναι πως ο καλύτερος τρόπος να μειώσεις τα ελλείμματα είναι να αποκαταστήσεις την δημοσιονομική σταθερότητα, είναι να αναπτυχθείς. Και όταν έχεις μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση πρέπει να υπάρξει στρατηγική ανάπτυξης και όχι απλώς να γίνονται προσπάθειες πίεσης ενός πληθυσμού που δεινοπαθεί ολοένα και περισσότερο.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το αίτημα της διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, μάλλον φαίνεται να εγκαταλείπεται μπροστά στο φόβο απομόνωσης της χώρας και φυσικά άμεσης πτώσης της αριστερής κυβέρνησης. Περισσότερο τώρα ψάχνουμε για μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και παίζεται η ρήτρα ανάπτυξης. Όμως όταν ο αντίπαλος σε καταλάβει ότι άρχισες να υποχωρείς, δεν θα σταματήσει πουθενά μέχρι να σε πατήσει κάτω.

Μετά την αρχική υπερήφανη στάση, που ξεσήκωσε θύελλα ενθουσιασμού ολόκληρου του ελληνισμού, τώρα φαίνεται να γίνεται μια στροφή προς τον νέο-καπιταλιστικό ρεαλισμό της παγκοσμιοποίησης και το μόνο που δείχνει να προσπαθεί η αριστερή κυβέρνηση είναι να επιτύχει κάποια εσωτερική ανακούφιση από τη σκληρή λιτότητα που θα αποδείξει ότι εφαρμόζεται το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Το νέο μνημόνιο που αναγκαστικά θα υπογραφεί, θα έχει άλλα χαρακτηριστικά και διαδικασίες και θα ονομάζεται κάπως αλλιώς, π.χ. «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ανάκαμψης», «πρόγραμμα γέφυρα» κ.λ.π. Στο τέλος, θα πάμε πάλι στη γνωστή προσπάθεια για το πώς θα παρουσιαστεί επικοινωνιακά η όλη στροφή στην εκλογική πελατεία. Ειλικρινά, μακάρι να πέφτουμε έξω.

Όμως ο κ. Τσίπρας δεν πρέπει να κινηθεί αποκλειστικά με γνώμονα την εσωτερική εκλογική πελατεία και να προσπαθήσει να φανεί ο «καλός πατερούλης» που θα κάνει συσσίτια και ελεημοσύνες, αλλά θα πρέπει να κινηθεί ως ηγέτης που θα ανεβάσει το λαό στην εξουσία και θα τον πάρει μαζί του στη λήψη των αποφάσεων, τώρα που επικρατεί ενθουσιασμός και οι δημοσκοπήσεις τον ανεβάζουν στο «Θεό».

Εκτός του ότι θα πρέπει να προχωρήσει άμεσα σε αλλαγές που θα αποδομούν το παλιό ολιγαρχικό πολιτικό σύστημα, θα πρέπει να καταστήσει σαφές από την αρχή στους δανειστές πως ο,τιδήποτε συμφωνηθεί, θα τεθεί οπωσδήποτε προς έγκριση από τον ελληνικό λαό με ένα δημοψήφισμα. Μην το κάνει αυτό εκ των υστέρων σαν τον κ. Παπανδρέου. Τότε θα βγει χαμένος κι αυτός και εμείς.

Μόνο έτσι, δηλαδή αν βάλει πάνω στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων το ζήτημα του δημοψηφίσματος από την αρχή, αφενός θα αναγκάσει τους δανειστές σε υποχωρήσεις, από το φόβο μη έγκρισης της όποιας συμφωνίας από το λαό, αφετέρου θα κάνει τις αγορές να καθίσουν από τώρα πάνω σε μια βραδυφλεγή βόμβα, μέχρι να ολοκληρωθούν όλες οι διαδικασίες και το δημοψήφισμα, κάτι που θα πιέζει προς γρήγορη και ευνοϊκή για μας λύση.

Μην μείνει μόνος του απέναντι στους δανειστές. Είναι καλύτερα να μας έχει όλους μαζί του.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Για τους εκτός συνόρων του νομού Άρτας θα είναι απλά μία είδηση: «Έπεσε το Γεφύρι της Πλάκας».
Για τους εντός των συνόρων θα είναι μία απλή συγκίνηση με φωτογραφίες κατά τις αποδράσεις τους στα χωριά των Τζουμέρκων για μεζέ, τσίπουρο και ράφτινγκ.
Για τους κατοίκους των χωριών που έχουν άμεση σχέση με το Γεφύρι θα είναι θρήνος.
Για όσους καταλάβουν τι έχασε η Ήπειρος από την στιγμή που το Γεφύρι κατέρρευσε είναι ήδη πένθος γνωρίζοντας ότι αυτό το έγκλημα που έγινε δεν θα βρει τιμωρία αλλά και τα επί δεκαετίες πολιτικοοικονομικά παιχνίδια που είχαν μοναδική αντίσταση αυτό το Γεφύρι θα αρχίσουν να γίνονται πραγματικότητα

Για τα ιστορικά στοιχεία και τι ήταν αυτό το Γεφύρι θα τα πούνε άλλοι. Θα γίνουν δηλώσεις, θα ρίξουν και ένα δάκρυ λυπητερό για την μεγάλη πολιτιστική καταστροφή που δέχθηκε ο τόπος. Θα το αποκαλέσουν μέχρι και «Ακρόπολη των Τζουμέρκων». Το θέμα όμως είναι ότι οι ευθύνες δεν θα αναζητηθούν ποτέ διότι κανένα στέλεχος της ΔΕΗ και καμία διοίκηση του φράγματος Πουρνάρι Ι και ΙΙ δεν πρόκειται να μάς εξηγήσει πώς άντεξε το Γεφύρι 150 χρόνια την ορμή του Αράχθου, τις εποχές που η μισή Άρτα γινόταν Βενετία και ο κάμπος της Άρτας λιμνοθάλασσα, και τώρα με μία νεροποντή μιας ημέρας το Γεφύρι δεν άντεξε. Οι ευθύνες της ΔΕΗ είναι τεράστιες διότι δεν έχει ως μέλημα μόνο ό,τι γίνεται από το φράγμα και κάτω αλλά και για ό,τι γίνεται από το φράγμα και πάνω. Η συσσώρευση νερού για να παράγει ρεύμα προς πώληση η ΔΕΗ έχει συνέπειες σε αυτό το Μνημείο; Ναι ή όχι. Αν τραβήξεις απότομα το πώμα από μία πίσινα για να σώσεις τα τοιχώματα από την πίεση του νερού θα πάρει σβάρα ό,τι υπάρχει μέσα σε αυτή την πισίνα; Ναι ή όχι;

Το Γεφύρι της Πλάκας ήταν κακός βραχνάς για πολλά συμφέροντα. Συμφέροντα που είχαν βρει συνεργάτες ακόμα και πολιτικούς προηγούμενων κυβερνήσεων. Έμενες με το στόμα ανοιχτό όταν άκουγες βουλευτές να λένε «το φράγμα του Αγίου Νικολάου που θα γίνει πιο πάνω από το Γεφύρι της Πλάκας δεν θα φέρει καμία αλλαγή στο τοπίο. Για έξι μήνες το Γεφύρι θα βυθίζεται και για έξι μήνες θα βγαίνει στην επιφάνεια», και την απίστευτη λύση άλλου εκλεγμένου «το Γεφύρι θα το μεταφέρουμε πιο πάνω». Αυτά λεγόνταν σχεδόν πριν 15 χρόνια. Πριν από 2 χρόνια το Υπουργείο προσπάθησε με νομοσχέδιο να διευκολύνει την εταιρεία «Μηχανική» του Εμφιετζόγλου να συνεχίσει τις εργασίες του φράγματος Αγίου Νικολάου. Το Γεφύρι της Πλάκας ακόμα μια φορά ήταν αυτό που μπλόκαρε τις περαιτέρω συζητήσεις. Όλα τα είχαν προβλέψει για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις αλλά ο νόμος δεν μπορούσε να υποσχεθεί ότι το Γεφύρι θα άντεχε και δεύτερο φράγμα: Ένα φράγμα κάτω από αυτό και ένα πάνω από αυτό. Το να αναδύεται ως Αφροδίτη κάθε έξι μήνες, όπως έλεγαν παλιότεροι βουλευτές, έκανε ακόμα και τα κατσίκια που βοσκούσαν δίπλα στο Γεφύρι να σκάνε στα γέλια.

Κανείς δεν θα ζητήσει ευθύνες από την υπηρεσία Νεοτέρων Μνημείων για την κατάσταση στην οποία ήταν το Γεφύρι όλο αυτό το διάστημα. Όπως δεν ζητήθηκαν ποτέ ευθύνες από την Βυζαντινή Αρχαιολογία για την καταστροφή του τρούλου του Ναού της Παρηγορήτριας το 2006 όταν η εσωτερική σιδηροκατασκευή (και όχι ξύλινη) για την συντήρηση του ναού λειτούργησε ως ένας τεράστιος μαγνήτης κεραυνών που τίναξε τον τρούλο στον αέρα. «Ο σταυρός έφταιγε και τον κατεβάσαμε» ήταν οι δηλώσεις των υπευθύνων υπαλλήλων και αιρετών αρχόντων εκείνη την εποχή.

Την ίδια εποχή κατασπαταλούσαν εκατοντάδες εκατομμύρια για φιέστες τύπου «Ορεινού Αυγούστου», τα ελικόπτερα και η γλυκιά ζωή πήγαιναν κι έρχονταν με τους απλούς ανθρώπους να κοιτούν αποσβολωμένοι αυτό το matrix και να δακρύζουν για τα μελλούμενα.

Οι χαρές και τα πανηγύρια για την αλλαγή αρχηγίας στην Ελλάδα θα κατευνάσουν την οποιαδήποτε οργή και την επιβαλλόμενη τιμωρία όλων όσων εμπλέκονται για την κατάρρευση του Γεφυριού. Όπως δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες για την παρ' ολίγον κατάρρευση του γεφυριού της Άρτας εξ' αιτίας του φράγματος στα μέσα της δεκαετίας του '80.

Οι χαρές και τα πανηγύρια για το πάγωμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ είναι σίγουρο ότι θα σταματήσουν οποιαδήποτε αναζήτηση ευθύνης από όσους θεωρούν ότι το δημόσιο φράγμα είναι καλό και το ιδιωτικό κακό. Περιμένουμε τις φοβερές ανακοινώσεις από όλους τους «η κακιά ώρα, οι μεγάλες βροχοπτώσεις, η παλαιότητα του Μνημείου» και άλλα τέτοια που τα έχουμε ακούσει δεκάδες φορές.

Είναι σίγουρο πως οι εκπρόσωποι του κυβερνώντος κόμματος και οι παλαμακιστές τους που κρεμούσαν πανό αντιδρώντας στο ιδιωτικό φράγμα Αγίου Νικολάου δεν θα ζητήσουν ευθύνες από την «κρατική πλέον» ΔΕΗ, αλλά ούτε και θα αντιδράσουν αν το εν λόγω φράγμα έχει ως κύριο μέτοχο την ΔΕΗ και όχι την Μηχανική.

Το σίγουρο είναι ότι από τα ξημερώματα της 1ης Φεβρουαρίου 2015 κάποιοι έχουν ανοίξει σαμπάνιες, κάποιοι δίνουν τα χέρια για τα έργα ανάπτυξης που έρχονται στην περιοχή και πολλοί θα σπάνε Πλάκα με το Γεφύρι που έπεσε. Ή πιο σωστά που έριξαν.

Το Γεφύρι της Πλάκας έγινε αμμοχάλικο, όπως έγιναν και οι ζωές μας, η αξιοπρέπειά μας και η Πατρίδα μας από το λεφούσι των άνοων Ελληνοφανών αμοιβάδων που επιδεικνύονται για τα κατορθώματα των «προγόνων» τους και είναι έτοιμοι να βγάλουν επικήδειους προμελετημένους λόγους πάνω στα Ιερά που οι ίδιοι προμελετημένα σκοτώνουν.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σε έκτακτη είδηση που μεταδόθηκε από τουρκικά ΜΜΕ χωρίς όμως πολλές λεπτομέρειες, αναφέρεται ότι στις 1 Φεβρουαρίου ένα ρωσικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας, τύπου IL-20, πλησίασε απροειδοποίητα τις ακτές του τουρκικού Πόντου στην Μαύρη θάλασσα και εκτελούσε πτήση κατά μήκος των τουρκικών ακτών.

Σύμφωνα με το τουρκικό Γενικό Επιτελείο, αμέσως σήμανε συναγερμός και απογειώθηκαν δυο τουρκικά F-16, τα οποία πλησίασαν πολύ κοντά το ρωσικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος και το προειδοποίησαν να απομακρυνθεί από τις τουρκικές ακτές.

Να σημειωθεί ότι η τελευταία εμπλοκή τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών με ρωσικά είχε σημειωθεί την περασμένη χρονιά και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 2014, πάλι στον εναέριο χώρο της Μαύρης Θάλασσας, ένα γεγονός που είχε τότε θορυβήσει την τουρκική στρατιωτική ηγεσία.

Τώρα το επεισόδιο αυτό όπως αναφέρθηκε προκαλεί εκ πρώτης έκπληξη καθώς τον τελευταίο καιρό υπήρξε μια βελτίωση των τουρκορωσικών σχέσεων. Για τον λόγο αυτό προκαλεί πολλά ερωτηματικά αυτή η κίνηση της Ρωσίας να στείλει το κατασκοπευτικό αεροσκάφος στις τουρκικές ακτές.

Δεν αποκλείεται βέβαια το γεγονός αυτό να συνδέεται με τις τελευταίες εξελίξεις στην ουκρανική κρίση και στις προθέσεις του ΝΑΤΟ, με τις όποιες συμπορεύεται και η Τουρκία, να περικυκλωθεί η ρωσική πλέον Κριμαία και να πιεστεί ακόμα περισσότερο η ρωσική παρουσία στην Μαύρη Θάλασσα.

Σε κάθε περίπτωση αποτελεί μια αξιοσημείωτη εξέλιξη τις συνέπειες της οποίας ακόμα δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε.

Πηγή ΝikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι η Ε.Ε. αντιμετωπίζει μια πολύ σοβαρή κρίση χρέους, η οποία θέτει σε κίνδυνο τη συνοχή αλλά και τη συνέχειά της ως ιστορικό εγχείρημα, και ότι η Ελλάδα, βοηθούντος του Γιώργου Παπανδρέου, τους Στρος Καν και όλων εκείνων των κέντρων που εκπροσωπούν οι ως άνω δύο... κύριοι, αποτέλεσε το πειραματόζωο για να δημιουργηθούν οι κατάλληλοι μηχανισμοί και συνθήκες και στη συνέχεια να αντιμετωπιστεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο η κρίση χρέους της ευρωζώνης.

Επίσης, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η Ουάσινγκτον επιχειρεί να επωφεληθεί από τη συνολική κατάσταση και να εκμεταλλευτεί τη διαδικασία αντιμετώπισης της κρίσης χρέους της ευρωζώνης για να αποκτήσει τη δυνατότητα διαρκούς χειραγώγησης της Ε.Ε., με στρατηγικό στόχο, από τη μια πλευρά, να μην αποτελέσει η ενωμένη Ευρώπη έναν αυτόνομο γεωπολιτικό παίκτη στην παγκόσμια σκηνή και στην περιοχή και, από την άλλη, να έχει τη δυνατότητα να τη χρησιμοποιεί για την αναχαίτιση της Ρωσίας. Η στάση της Ε.Ε. και ο ρόλος που παίζει στην εμφάνιση και στην εξέλιξη της κρίσης στην Ουκρανία, αλλά και στην ακύρωση του South Stream αποτελούν στην ουσία απόδειξη των παραπάνω.
Αν δε προσπαθήσει κανείς να εντοπίσει τι κρύβεται πίσω από την αρνητική στάση κυρίως του Λονδίνου αλλά και των σκανδιναβικών χωρών απέναντι στο ευρώ, είναι πολύ πιθανόν να εντοπίσει την επιρροή της Ουάσινγκτον στις χώρες αυτές, με τις οποίες διατηρεί παραδοσιακά στρατηγικούς δεσμούς και σχέσεις.

Αν είναι σωστό το ως άνω σκεπτικό, τότε είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε τη σχέση που έχουν οι γεωπολιτικές επιδιώξεις της Ουάσινγκτον αλλά και των υπερκρατικών κέντρων που ελέγχουν τη ροή του χρήματος και του χρέους των κρατών παγκοσμίως, από τη μια πλευρά, στους τρόπους με τους οποίους εμφανίστηκε η κρίση στην Ελλάδα και κυρίως στις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για να μπει η Ελλάδα στο Μνημόνιο και σε όσα υπέγραψαν οι κυβερνήσεις των Μνημονίων και, από την άλλη πλευρά, στον ρόλο που καλείται να παίξει η κυβέρνηση Τσίπρα, εκούσα άκουσα, στους προαναφερθέντες γεωπολιτικούς σχεδιασμούς.

Και λέμε εκούσα άκουσα, γιατί και ο ταύρος, όταν μπαίνει σε υαλοπωλείο, δεν έχει συνείδηση του τι ακριβώς πράττει, πάντως σημασία έχει ότι τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά!
Οσον αφορά τις συνθήκες που μας οδήγησαν στο Μνημόνιο, ο Αντώνης Σαμαράς έχασε μια ευκαιρία να βοηθήσει τη χώρα και να γραφτεί το όνομά του στην Ιστορία. Γιατί, αν γινόταν κάτι τέτοιο, αυτό θα αποτελούσε απόδειξη ότι αυτή η χώρα θέλει να συνεχίσει να υπάρχει σχετικώς ελεύθερη και ανεξάρτητη. Και γι' αυτό, αν είχε το θάρρος να ερευνήσει τον ρόλο του ΓΑΠ και του Γεωργίου σε όλη αυτή την υπόθεση των Μνημονίων, θα γραφόταν στην Ιστορία.

Αντ' αυτού προτίμησε να πάρει δίπλα του και να είναι στο κάδρο σε κάθε δημόσια εμφάνισή του, ακριβώς πίσω του, σαν να ήταν η σκιά του, τον κ. Παπασταύρου της «λίστας Λαγκάρντ» και ό,τι βρίσκεται πίσω της!
Οσον αφορά τις συνθήκες και όσα υπογράφηκαν με τα Μνημόνια, ο κλήρος έπεσε στον Αλέξη να τα διαλευκάνει.
Ομως, αν επιχειρήσει να το κάνει, για να γραφτεί στην Ιστορία, θα πρέπει ταυτόχρονα να έχει υπ' όψιν του και τις γεωπολιτικές πτυχές που προαναφέραμε, μήπως, δηλαδή, προσπαθώντας να υλοποιήσει τις λαϊκιστικές και τις δημαγωγικές προεκλογικές δεσμεύσεις του, για να ικανοποιήσει το... πόπολο, λειτουργήσει ως ταύρος στο υαλοπωλείο της ευρωζώνης, παίζοντας το παιχνίδι των κέντρων που προαναφέραμε.
Δύσκολοι καιροί για... πρίγκιπες!

Πηγή "Κυριακάτικη "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Είναι πολιτικά αδύνατον ένα κόμμα εξουσίας να υφίσταται πανωλεθρία στις εκλογές, να χάνει την κυβέρνηση με οκτώμισι μονάδες διαφορά και να διατηρεί τον ίδιο αρχηγό

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Τίποτα δεν έμεινε όρθιο από το προεκλογικό πολιτικό σκηνικό! Αλλαξαν εντελώς οι πολιτικοί και κοινοβουλευ­τι­κοί συσχετισμοί των κομματικών δυ­νάμεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνέτριψε τη ΝΔ με... οκτώμισι (!) εκατοστιαίες μονά­δες διαφορά - υπερδιπλάσια δηλαδή από όσο προέβλεπαν σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις. Διέσυραν τους δημοσκόπους και οι ΑΝΕΛ. Ενώ τους έδειχναν να χαροπαλεύουν στο όριο του 3%, μπήκαν στη Βουλή με 4,75%. 

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σχηματίστηκε, εδραζόμενη σε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 162 βουλευτών. Οι ΑΝΕΛ είναι τώρα το κυβερνητικό κόμμα της Δεξιάς. Αυτό προοιωνίζεται σοβαρές ανακατατά­ξεις στον χώρο της συντηρητικής παράταξης εις βάρος της ΝΔ και υπέρ των ΑΝΕΛ. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου θα εκπληρώσει μεγάλο μέρος των προεκλογικών της υποσχέσεων. Οψόμεθα. 

Κεντροαριστερός όλεθρος. Το ΠΑΣΟΚ έπεσε στο... 4,68%! Μπήκε στη Βουλή έβδομο από τα επτά κόμματα που εισήλθαν στο Κοινοβούλιο. Εσχατο των τελευταίων. Πάλι καλά σε σχέση με το ΚΙΔΗΣΟ του Γιώργου Παπανδρέου, το οποίο πήρε μόνο 2,46% και κατέστησε τον πρώην πρωθυπουργό... εξωκοινοβουλευτικό παράγοντα! Πάντως ο Γιώργος πέρασε και τον Λεβέντη και τον Γκλέτσο! 

Τέταρτο το Ποτάμι. Μίζερο όμως το ποσοστό του. Μόλις 6,05%, παρά τη στήριξη που είχε από τα μέσα ενημέρωσης. Πήρε ποσοστό μικρότερο ακόμη και από εκείνο της εξαϋλωθείσης πολιτικά ΔΗΜΑΡ, η οποία καταβαραθρώθηκε από το 6,26% των βουλευτικών εκλογών του Ιουνίου του 2012 στην άβυσσο του... 0,49% (!!!) την περασμένη Κυριακή. Είχε 17 έδρες η ΔΗΜΑΡ, πήρε 17 και το Ποτάμι. Την αντικαθιστά έτσι στον ρόλο του κόμματος που είναι πρόθυμο να προσκολληθεί σε οποιαδήποτε κυβέρνηση οποιασδήποτε ιδεολογίας, χωρίς ιδεολογικούς φραγμούς. Και με τη ΝΔ και με τον ΣΥΡΙΖΑ! 

Το ΚΚΕ βελτίωσε κάπως τη θέση του, παίρνοντας 5,47% και ξεπερνώντας κατά μία εκατοστιαία μονάδα το ιστορικό εκλογικό ναδίρ τού 4,50% που είχε πάρει στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές. Το ΚΚΕ είναι ο πιο ορκισμένος εχθρός της κυβέρνησης. Στο αντίθετο άκρο, η Χρυσή Αυγή έπεσε από το 6,92% στο 6,28%. Αυτό δεν την εμπόδισε όμως να καταλάβει την τρίτη θέση στην κατάταξη των κομμάτων. Εστω και οριακά, πέρασε το Ποτάμι. 

Το Μνημόνιο διέλυσε τα κόμματα που το υπηρέτησαν. Στην προηγούμενη Βουλή, τα μνημονιακά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) είχαν 179 έδρες (129 και 33 και 17, αντιστοίχως). Σε αυτή τη Βουλή οι έδρες των μνημονιακών κομμάτων (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) είναι μόνο 106 (76 για τη ΝΔ και 17 για το Ποτάμι συν 13 για το ΠΑΣΟΚ). Αναμένεται να μειωθούν περισσότερο με την πάροδο του χρόνου. 

Επίκειται κρίση στη ΝΔ. Είναι πολιτικά αδύνατον ένα κόμμα εξουσίας να υφίσταται πανωλεθρία στις εκλογές και να χάνει την κυβέρνηση με οκτώμισι μονάδες διαφορά από τον αντίπαλό του, τον ΣΥΡΙΖΑ εν προκειμένω, και να διατηρεί τον ίδιο αρχηγό, τον ίδιο ηγέτη. Αποκλείεται! Οσο και αν ισχυρίζεται ο Αντώνης Σαμαράς ότι «μια χαρά τα πήγε», επειδή η ΝΔ έχασε μόνο δύο εκατοστιαίες μονάδες, όλοι οι δεξιοί, στελέχη και ψηφοφόροι, κοιτάζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πέρασε τη ΝΔ οκτώμισι μονάδες και τους έδιωξε από την κυβερνητική εξουσία! Η κυβέρνηση μόνο... «ασήμαντη λεπτομέρεια» δεν μπορεί να θεωρηθεί για ένα κόμμα εξουσίας!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Tου Κων. Φράγκου

Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν τα ιστορικά προβλήματα. Ίσως να καταρρεύσουν ακόμη και στην περίπτωση που βρεθούν στην ανάγκη να διεξάγουν πόλεμο.
Το παραπάνω σχόλιο του κορυφαίου Έλληνα φιλοσόφου ερευνητή Π. Κονδύλη (+) εμπεριέχεται στο βιβλίο του Θεωρία Πολέμου (1995), υπήρξε συγκλονιστικά προφητικό.
Επαληθεύτηκε μετά από ένα χρόνο! Αυτές οι μετριότητες κλπ που περιγράφονται είναι, ακριβώς μία ρεαλιστική εικόνα αυτών των Ηγετών, που αντιμετώπισαν το δράμα των Υμίων. Κατέρρευσαν, κυριολεκτικά, όταν βρέθηκαν στην ανάγκη όχι ν' αντιμετωπίσουν ένα πόλεμο αλλά μία απλή κρίση της 30.01.96 οπότε μας οδήγησαν σε έναν εξευτελισμό που κανένα απ' αυτούς δεν άγγιξε.

• Ουδείς εξ αυτών τιμωρήθηκε και το χειρότερο, συνέχισαν, απτόητοι, ανεύθυνοι, ασυνείδητοι και υποκλινόμενοι να κυβερνούν και να καταστρέφουν τη Χώρα.

Μια μικρή αναδρομή
Μη παιδί (δίδεις) μάχαιραν και πλούτον
μηδε ανδρί και γυναικί απαίδευτον, δύναμιν
Πλούταρχος
ΕΝΑΣ, ΜΕ ΑΚΡΑΙΑ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, αν έβλεπε το τι επακολούθησε από τον Ιανουάριο του 1996, θα ισχυριζόταν ότι το φιάσκο της Ύμιας σκηνοθετήθηκε για να γίνει η εφόρμηση, η εισβολή των τρωκτικών κατά της Άμυνας και του Δημόσιου Ταμείου.

Ας δούμε όμως τις λεπτομέρειες της εθνικής αυτής καταισχύνης:

Η αποτυχία της διακυβέρνησης Μητσοτάκη ξανάφερε το 1993 το ΠΑΣΟΚ στην Εξουσία, η οποία δυστυχώς, δεν άργησε να περιέλθει στον πλήρη έλεγχο μιας ομάδας υπό την κ. Δήμητρα Λιάνη λόγω της γνω­στής αδυναμίας του αείμνηστου Α. Παπανδρέου. Σημειώνω ότι μέλη της παραπάνω ομάδας, (όπως η κ. Λούκα Κατσέλη, η μετέπειτα εμπνεύστρια της προεκλογικής ρητορείας του Γιωργάκη "Λεφτά υπάρχουν" ο κ. Μιχάλης Καρχιμάκης και μερικές φιλενάδες από την Ολυμπιακή, καφετζούδες και ξεματιάστρες) δυστυχώς, πρωταγωνιστούν ακόμη και σήμερα στον δημόσιο βίο, ενώ έπρεπε για λόγους στοιχειώδους ευαισθησίας να έχουν αποσυρθεί. Έτσι άρχισε μια περίοδος νοσηρότητας, η οποία με τον καιρό εξελίχθηκε σε πλήρη παρακμή, ορατή και ψηλαφητή από μέσα και απέ­ξω. Η οσμή της σήψης έφθανε στην γειτονική Τουρκία, ακόμη και στις ΗΠΑ. Ουδέποτε στην πρόσφατη Ιστορία της η Ελλάδα βρισκόταν σε τέ­τοιο τραγικό επίπεδο ακυβερνησίας και φαυλότητας, θα λέγαμε αν δεν βλέπαμε παρόμοιες αθλιότητες αργότερα.

Η Ύμια έχει για το Ελληνικό αμυντικό πρόβλημα καταλυτική σημα­σία, γιατί από εκεί, έντεχνα, άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι των Τουρκικών απαιτήσεων στο Αιγαίο. Το βλέπουμε σήμερα με την κατάρ­γηση των θαλασσίων συνόρων, τις γκρίζες ζώνες, τις καθημερινές απει­λές, την ενδοτικότητα μας σε όλες τις τουρκικές απαιτήσεις, τον πολλα­πλασιασμό παραβάσεων, παραβιάσεων.

Έχουμε, λοιπόν, έναν Πρωθυπουργό άρρωστο να διορίζει ως ΥΕΘΑ τον κ. Αρσένη (που το πέρασμα του από το ΥΠΕΘΟ ήταν καταστροφικό) του οποίου η θητεία άρχισε με ένα μικρό πραξικόπημα μιας ομάδας πασοκογενών Αξιωματικών που απεσιωπήθη, αντί να παταχθεί, με συγκα­τάθεση φαίνεται της Ν.Δ., για να μην εξευτελιστούμε διεθνώς. Το ΝΑΤΟ όμως και φυσικά η Τουρκία ενημερώθηκαν πλήρως. Μόνον ο ελληνικός Λαός έμεινε για άλλη μία φορά στο σκοτάδι. Στη συνέχεια με κομματικά και νεποτικά κριτήρια, πόρρω απέχοντα της αξιοκρατίας, επεβλήθησαν αμφιλεγόμενα κομματικά πρόσωπα στις καίριες θέσεις των Ε.Δ. Νέος Α/ΓΕΕΘΑ ο Ναύαρχος κ. Λυμπέρης, καλός αξιωματικός αλλά στο Κόμμα αναπληρωματικό μέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ και πρώην περιφερειάρχης.

Το όργιο κρίσεων-τοποθετήσεων που επακολούθησε, έκανε τα απαρά­δεκτα εγκλήματα της Ν.Δ. το 1990 στο Στράτευμα, απλά πλημμελήματα. Ξεχαρβαλώθηκαν τα πάντα. Η αξιοπιστία των ηγητόρων είχε κλονισθεί, η αξιοκρατία πήγε για μια ακόμα φορά περίπατο, το φρόνημα και η μαχη­τικότητα του Στρατεύματος κατολίσθησε. Ποιος τα λογάριαζε αυτά;

Η τριετία 1993-96 κύλησε εντελώς άπρακτη.
Ο Υπουργός σπανίως δεχόταν τους Αρχηγούς Επιτελείων, πάγωσαν οι εξοπλισμοί, ουδέποτε συγκλήθηκε το ΚΥΣΕΑ, η μαχητικότητα και το φρόνημα των Ε.Δ. ήταν μακράν του παραδεκτού. Αυτό το «υπέροχο» κλίμα στις Ε.Δ. ήταν γνω­στό παντού. Η Ύμια δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Είχε σχεδιαστεί και τα επεισόδια εξελίχθηκαν βάσει επιτελικού σχεδίου.

Ο τότε ΥΦΕΘΑ κ. Κουρής, πρώην Α/ΓΕΕΘΑ, γράφει στο βιβλίο του Ελλάδα-Τουρκία (σελ. 436): «Η Κυβέρνηση δεν είχε την απαιτούμενη ψυχική συνοχή... Δεν υπήρχε σοβαρός πολιτικός έλεγχος και συντονισμός της κρίσης από τα πρώτα στάδια της...» Υπενθυμίζουμε ότι η κρίση άρχι­σε 26/12/95, όταν το Τουρκικό εμπορικό ΦΙΓΚΕΝ ΑΚΑΤ «προσήραξε» στην Ύμια.

Το ΥΕΘΑ ενημερώθηκε στις 10/01/96 και, όπως λέγεται ουδεμία σύσκε­ψη συγκάλεσε ο κ. Αρσένης, δεν προβληματίσθηκε. Το ίδιο έκανε και το ΥΠΕΞ που είχε άμεση γνώση των γεγονότων.

Στα ντοκουμέντα αυτά θα προσθέσουμε τα όσα ο Νέστορας του ΠΑ­ΣΟΚ, αείμνηστος πρώην ΥΕΘΑ Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, αναφέρει στο βιβλίο του Κρίσιμα Χρόνια (σελ. 416):
«Η Ελλάδα ήταν (Ιαν. 1996) για μακρύ χρονικό διάστημα χωρίς Πρωθυ­πουργό. Το τουρκικό κατεστημένο, θέλοντας να εκτονώσει την εσωτερι­κή πολιτική του κρίση, σχεδίασε την ενέργεια, εκμεταλλευόμενο την κα­τάσταση που υπήρχε στη Ελλάδα. Η ενέργεια έγινε βάσει σχεδίου. (Σ.Σ. των Τούρκων μόνο;)

Η Ελλάδα με τις ασυντόνιστες ενέργειες της εγκλωβίστηκε. Δεν υπήρχε συγκεκριμένη πολιτική γραμμή από ελληνικής πλευράς.

Ουδείς συντονισμός υπήρξε μεταξύ στρατιωτικής και πολιτικής ηγεσίας!». Κανένας δεν ενδιαφέρονταν για το θέμα. Όλοι είχαν στραφεί στη διαδοχή του Μεγάλου Ασθενούς. Εμάχοντο για τον θώκο!

Οι λοιπές λεπτομέρειες είναι γνωστές.
Η ασθενής και παντελώς ανεπαρκής Κυβέρνηση δέχθηκε την, επιβληθείσα λύση. Χολμπρουγκ.

Αμέσως μετά το φιάσκο ο κ. Σημίτης παρουσιάζεται στη Βουλή πελιδνός, χλωμός και τρέμων δηλώνοντας ότι διαπιστώθηκε "έλλειμμα δυνάμεως" . Ταυτόχρονα ευχαρίστησε τους Αμερικάνους για την σωτήρια επέμβαση τους!

Από εκείνη τη στιγμή ο νέος Πρωθυπουργός αυτοσυστήθηκε ως ολίγος και ανεπαρκής.
Το έλλειμμα δυνάμεως σήμαινε μεγάλη ευθύνη όχι μόνο της πολιτικοστρατιωτικής Ηγεσία του ΥΕΘΑ αλλά και της προηγούμενης Κυβέρνησης.

Επιβαλλόμενη άμεση κίνηση ήταν η αντικατάσταση, Υπουργού Υφυπουργού, Επιτελαρχών και παραπομπή τους σε Εφέτη - ανακριτή. Παράλληλη διεξαγωγή έρευνας για τις ευθύνες της Μιμικοκυβέρνησης, ίδια των "αρμοδίων" Υπουργών που λόγω αδιαφορίας ή ανικανότητας παρ' ολίγο να οδηγήσουν την Χώρα σε Αρμαγεδδώνα.

Ο "μεγαλοπρεπής" κ. Αρσένης παρέμεινε στο θώκο του "για να ολοκληρώσει το έργο του" όπως φιλάρεσκα δήλωσε ο ίδιος. Οι Επιτελάρχες ουδόλως ενοχλήθηκαν πλην Αρχιστράτηγου που παραιτήθηκε μετά από άγριους και γελοίους καυγάδες με τον κ. Θ. Πάγκαλο.

Το "ευχαριστώ" Σημίτη στους Αμερικάνους δεν σταμάτησε εκεί. Ολοκληρώθηκε με την υπογραφή της κατάπτυστης και προδοτικής συμφωνίας της Μαδρίτης (1998, Σημίτης, Πάγκαλος, Ντεμιρέλ, Γιλμάζ υπό το άγρυπνο βλέμμα της Αμερικανίδας ΥΠΕΞ κ. Ολμπραϊτ) με την οποία αναγνωρίζονταν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ. Ουδείς διαμαρτυρήθηκε τότε. Ούτε η ΝΔ. Ντροπή σε όλους.

Ο κ. Σημίτης ήταν πλέον περιώνυμος Πρωθυπουργός αλλά με το άκουσμα του ονόματος του κ. Άκη Τσοχατζόπουλου ετρέπετο σε άτακτη φυγή. Τον φοβόταν μήπως τον ανατρέψει! Και, τελικά, του τα έδωσε όλα! Δανειζόταν μανιωδώς για να χρηματοδοτεί τους ακόρεστους υπουργούς, προμηθευτές και Βαρώνους, ιδιαίτερα τα ανεξέλεγκτα και υπερκοστολογημένα εξοπλιστικά προγράμματα Ακοσμπόκων και μετέπειτα Παπαντωνίου. Θα μπορούσα να γράψω τουλάχιστον δέκα (10) σελίδες με κριτικά σχόλια επωνύμων για τον βίο και την πολιτεία του περιορίζομαι να σας παρουσιάσω μόνο ένα, από το alter ego του κ. Θ. Τσουκάτο "Ήταν φοβικός, στρουθοκάμηλος. Επηρεαζόταν από τα τηλεφωνήματα των βαρώνων, των καναλαρχών, από τα δημοσιεύματα.

Τα χρήματα που έδιναν στο κόμμα οι των εξωτερικών (Siemens, kr. maffei κα) ήταν ελάχιστα μ' αυτά που έδιναν οι επιχειρηματίες εσωτερικού. Όλα τα ήξερε ο Σημίτης. (Crash, Μαρτ' 11)"
Τελικά τα Ύμια έδωσαν ακόμη μία ώθηση στην διαφθορά ώστε να εκτιναχτεί στα ύψη ενώ ταυτόχρονα αντί να αποτελέσουν αφορμή συναίνεσης, από κομματικοποίησης του Στρατεύματος εφαρμογή αξιοκρατίας, λελογισμένους εξοπλισμούς έδωσαν το σύνθημα στους απάτριδες, ασυνείδητους και φαύλους πολιτικούς, να επιδοθούν ακόμη σε χειρότερες υπερβάσεις και ρεμούλες.

Και σήμερα;

Μετά το φιάσκο της Ύμιας τρώθηκε το κύρος της Χώρας και των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.
Οι οικτροί διάδοχοι του Σημίτη εξευτέλισαν τη Χώρα ακόμη περισσότερο: Συγκάλυψαν τα ανομήματα του και αποδέχθηκαν την μείωση της εθνικής της κυριαρχίας! ( Κυβερνήσεις Παπανδρέου – Παπαδήμα – Σαμαρά).

Ορθώς ο διακεκριμένος πνευματικός άνθρωπος και αρθρογράφος καθηγητής κ. Χρ. Γιανναράς πρότεινε μια Ελληνική Νυρεμβέργη για τις Κυβερνήσεις, κυρίως, από 1996 και εντεύθεν (Καθ. 1/09/12).

Απευθύνω το παρακάτω ερώτημα όχι μόνο σε Ανώτατους Αξιωματικούς και των τριών Κλάδων, (γιατί αυτοί θυμούνται καλύτερα τα γεγονότα) αλλά σε όλους τους πολίτες και τους καλώ να προβληματιστούν:

• Ποια η σχέση διαθεσιμότητας μέσων το 1997 με τη σημερινή; π.χ. από τα 160 μαχητικά F-16, πόσα πετάνε;
• Είναι ευχαριστημένοι με την Εθνική Κυριαρχία, με την ατιμωρησία, την αξιοκρατική κρίση, το ηθικό και φρόνημα των στελεχών;

Όχι δε θα τους ρωτήσω για την δολοφονία των ονείρων των νέων, την ανεργία, την υπογεννητικότητα, τη μετατροπή των Ελλήνων σε νεόπτωχους, τη φοροδιαφυγή. Θα κλείσω όμως στα περί Ύμιας, με απόσπασμα άρθρου του κ. Αλέξη Παπαχελά (Κ. 18/09/11) «Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματά μας είναι το γεγονός ότι ανθρωπάκια, πολύ μικρά ανθρωπάκια, βρέθηκαν σε κρίσιμες θέσεις ευθύνης στην Ελληνική κοινωνία (σ.σ. δηλ. οι υπομετριότητες κ.λπ.).

Μετριότατοι δικηγορίσκοι, άλλοι μηδέποτε εργασθέντες βρέθηκαν σε Υπουργικές Καρέκλες. Το μόνο που ενδιέφερε ήταν να διορίζουν κανένα δικό τους, να τα έχουν καλά με τους συνδικαλιστές, να προσεύχονται μη τους τύχει καμία στραβή (σ.σ. και ν’ αρπάζουν ό,τι μπορούν, προσθέτω κ.Παπαχελά).

Τα ανθρωπάκια βρέθηκαν σε ανώτατες θέσεις όμως και στο Στρατό, στην καρδιά δηλαδή του Κράτους, όπου, θεωρητικά, δε χωράνε εκπτώσεις. Θυμάμαι ακόμη και ανατριχιάζω ένα Ανώτατο Αξιωματικό του Στρατού που έπαιξε κάποιο ρόλο στα Ύμια να τρέχει και να μου λέει: « Και εγώ δε ξέρω πότε έφθασα στην θέση που είχα τότε, αλλά καλά να είναι το ΠΑΣΟΚ…»

Τα ανθρωπάκια αυτά δεν νοιώθουν ότι είναι τόσο μικροί σε σχέση με τις προσδοκίες των θεσμών που υπηρετούν… Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους είναι πως όταν έρχονται τα δύσκολα, καταρρέουν… Τους είναι αδύνατο να πάρουν μία απόφαση με κόστος και να κάνουν αυτό που απαιτεί η θέση τους…».

Για παράδειγμα, να βάλετε στη σειρά τους πρωταγωνιστές του φιάσκου (εν τη γενέσει του κατά την Μιμικοκρατία, και εν τη εξέλιξει του επί ΣημιτόπαγκαλοΑρσένηδων) και προσθέσετε και μερικούς στρατιωτικούς, τότε θα δείτε πώς ανταποκρίθηκαν πλήρως στην περιγραφή του κ. Παπαχελά.


Υ.Γ.: 1. Ο αφορισμός Κονδύλη εξακολουθεί να ισχύει, περισσότερα, σήμερα αναμφισβήτητα.
2. Καλείται η νέα Ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας να δει τα προβλήματα κατάματα και να δώσει άμεσες λύσεις. Δεν πρέπει να χαθεί ούτε μία ημέρα.

Ο Κων. Φράγκος είναι Υπ/γος ε.α. Αναλυτής Αμυντικών Θεμάτων
Συγγραφέας – DEA Σορβόννης στα Αμυντικά

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Στο τελευταίο ευρωπαϊκό συμβούλιο, οι συνάδελφοί μου κατάλαβαν ότι δεν μπορούν να συμπεριφέρονται στην Ελλάδα σαν κράτος-παρία, γιατί χρωστάει λεφτά» τονίζει o υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, αναφερόμενος στα αποτελέσματα της συνόδου των ευρωπαίων υπουργών Εξωτερικών για το θέμα των κυρώσεων στη Ρωσία.

Σε συνέντευξή του στη διαδικτυακή τηλεόραση του ΑΠΕ-ΜΠΕ αναφέρει: «Άλλο χρωστάω λεφτά και άλλο δεν αξιοποιώ και εγκαταλείπω τα δικαιώματα που έχω στην ΕΕ».

«Η πείρα που αποκόμισα τις τελευταίες πέντε ημέρες, που υπήρξαν τα πρώτα σχέδια απόφασης μέχρι και την ίδια τη διαπραγμάτευση, είναι ότι η ΕΕ είναι υποχρεωμένη να κάνει διαπραγματεύσεις. Δεν μπορείς να διατάσσεις αν δεν θέλεις να είσαι διατασσόμενος. Αυτό είναι το βασικό που κατάλαβα και νομίζω ότι κερδίσαμε αυτή τη διαπραγμάτευση. Μπορεί στο μέλλον να χάσουμε μια άλλη, αλλά αποκαταστήσαμε την κυριαρχία της χώρας και την έννοια της ισοτιμίας κάθε κράτους-μέλους μέσα στην ΕΕ. Η διαπραγμάτευση από ό,τι παρατηρώ -ήταν χιλιάδες τα μηνύματα που πήρα, για πρώτη φορά πήραμε τόσο πολλά στο υπουργείο- έδωσε μια αίσθηση αξιοπρέπειας στον ελληνικό λαό, μια αίσθηση εμπιστοσύνης και ένα μικρό αεράκι αισιοδοξίας».

Ο κ.Κοτζιάς τονίζει με έμφαση ότι «η έξοδος της χώρας μας από την κρίση δεν είναι μόνον υπόθεση χρηματοπιστωτικών αγορών. Είναι και υπόθεση ο άνθρωπος να νιώθει καλά, να νιώθει ο Έλληνας ότι μπορεί να συμβάλει, να έχει ο πολίτης τα δικαιώματά του και να μπορεί να ονειρεύεται για το μέλλον. Ένα λιθαράκι σε αυτή τη διαδικασία ελπίζω να αποδείξει η ιστορία ότι ήταν και αυτή η συνεδρίαση του Συμβουλίου των υπουργών Εξωτερικών»

Ερωτηθείς για το κλίμα που συνάντησε μεταξύ των ευρωπαίων ομολόγων του στη σύνοδο των Βρυξελλών,ο υπουργός Εξωτερικών σημειώνει: «Νομίζω ότι χάρη στην πολιτική και την τακτική που ακολουθήσαμε, με τις οδηγίες του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, μπορέσαμε αντί να υποχρεωθούμε να βάλουμε βέτο, να περάσουμε τη θεμελιακή μας γραμμή: "δεν θέλουμε άλλες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας". Ασφαλώς συνεχίζουν οι προηγούμενες που είχαν συμφωνηθεί στο παρελθόν, αλλά όχι αυτό το μεγάλο κύμα των κυρώσεων και με αυτό τον τρόπο και κρατήσαμε την ευρωπαϊκή ενότητα, δεν διασπάστηκε πάνω σε αυτό το ζήτημα, αλλά και δεν υπήρξε ρήγμα σε βάρος της Ρωσίας. Γι' αυτό είχαμε την πρόσκληση από τον συνάδελφό μου τον Λαβρόφ να επισκεφτώ τη Μόσχα, γι' αυτό είχαμε μια συζήτηση μαζί του, γι' αυτό και θα προκύψει και θα γίνει συζήτηση -τηλεφωνική- ανάμεσα στον κ. Πούτιν και στον πρωθυπουργό της χώρας».

Ο κ.Κοτζιάς τονίζει ότι, μιλώντας στη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών κατέστησε σαφές ότι «έχουμε ελληνική μειονότητα στην Ουκρανία, και μάλιστα εισάγαμε στην τελική απόφαση μια ειδική διατύπωση για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων, που είναι πρόταση πάνω στην οποία θα στηριχθούμε για να προστατέψουμε τους Έλληνες της Ουκρανίας».

"Αυτό που αναδείχθηκε, γιατί πήρα πρόσκληση να πάω στο Κίεβο και έχω την πρόσκληση από τον κ. Λαβρόφ, υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας, επίσης, είναι ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει τμήμα του προβλήματος ούτε να κόψει τις ιστορικές σχέσεις με τη Ρωσία, αλλά μπορεί να παίξει ιδιαίτερο ρόλο διαμεσολάβησης και ανάπτυξης της διαπραγμάτευσης".

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σημαντική και καθοριστική στροφή της Τουρκίας προς την δημιουργία ναυτικής υπερδύναμης σηματοδοτούν οι τελευταίες κινήσεις του νεοοθωμανιστή Τούρκου πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτολγου, καθώς και οι προγραμματισμοί του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών όπως έγιναν γνώστες ήδη από τον Ιούλιο του 2014 όταν σε σχετικό συνέδριο που έγινε στο πανεπιστήμιο της Άγκυρας, καθορίστηκαν οι στόχοι της ανάδειξης της νέας ναυτικής υπερδύναμης.

Στο συνέδριο αυτό στο οποίο συμμετείχαν πολλοί ακαδημαϊκοί καθώς και ειδικοί στα θέματα θαλασσίου δίκαιου (εδώ να υπενθυμίσουμε ότι η Τουρκία είναι από τις ελάχιστες χώρες που δεν έχει υπογράψει την διεθνή συνθήκη του Θαλασσίου Δικαίου που δίνει στην χώρα μας το δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα δώδεκα μίλια), καθορίστηκαν οι νομικές και στρατηγικές επιλογές της νέας Τουρκίας.
Οι επιλογές αυτές είναι προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας παγκόσμιας ναυτικής υπερδύναμης που θα κυριαρχεί σε πρώτη φάση στην ανατολική Μεσόγειο και στο Αιγαίο, προθέσεις που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας μας αφορούν άμεσα.
Παράλληλα εξετάστηκαν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα στο Αιγαίο, όπως η υφαλοκρηπίδα και τα χωρικά ύδατα και όπως ήταν φυσικό ακούστηκαν μόνο οι τουρκικές απόψεις που δίνουν το δικαίωμα στην Τουρκία να αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία σε καθαρά ελληνική θαλάσσια επικράτεια.
Επίσης έγινε σημαντική μνεία για την γεωστρατηγική σημασία των Στενών του Ελλησπόντου και του Βοσπόρου σαν ένα θαλάσσιο κόμβο και μια θαλάσσια οδό που αναβιβάζει την αξία της Τουρκίας.

Όλα αυτά έρχονται σε συνάρτηση με τις γνωστές πριν από λίγο καιρό δηλώσεις του νέου αρχηγού του επιτελείου Ναυτικού της Τουρκίας, Bülent Bostancıoğlu, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι έφτασε η εποχή που η Τουρκία θα έχει την πλήρη ναυτική υπεροχή στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο, περιοχές όπου, όπως ισχυρίστηκε ο Τούρκος αρχιναύαρχος, ήταν τουρκικές λίμνες τον 15ο 16ο και 17ο αιώνα.
Ο Τούρκος αρχιναύαρχος υποστήριξε ότι τα επόμενα χρόνια η Τουρκία θα είναι η πρώτη ναυτική δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο και θα ξεπεράσει την Ελλάδα και την Ιταλία, κυριαρχώντας στην περιοχή που έχει και τα ιστορικά δικαιώματα.
Η Ανατολία και η ηπειρωτική Τουρκία δεν μπορεί να επιζήσει, σύμφωνα με τον Bülent Bostancıoğlu, αν δεν εξασφαλίσει την τουρκική ναυτική κυριαρχία στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο και για τον λόγο αυτό, δηλαδή για την εξασφάλιση της τουρκικής ναυτικής κυριαρχίας είναι απαραίτητη η ναυπήγηση του πρώτου τουρκικού αεροπλανοφόρου, που το δυνατόν συντομότερο θα καθελκυστεί σε αυτές τις θάλασσες.
Ακόμα και τις θαλάσσιες συγκοινωνίες έβαλε «στο χέρι» ο Τούρκος αρχινάυαρχος, δηλώνοντας πως ήρθε ο καιρός η Τουρκία να πάρει στα χέρια της από τους Έλληνες και τους Ιταλούς τις θαλάσσιες συγκοινωνίες και να μεταφέρει με τα δικά της πλοία τους τουρίστες που θέλουν να επισκεφθούν την Τουρκία από την Ευρώπη και από άλλα μέρη του κόσμου.

Στην γραμμή αυτή της ανάδειξης της Τουρκίας σαν νέα ναυτική υπερδύναμη, ο Τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου σε επίσκεψη του στην Σμύρνη στις 31 Ιανουαρίου 2015, ανακοίνωσε ότι η Σμύρνη αναβαθμίζεται γεωστρατηγικά και θα γίνει το μεγαλύτερο λιμάνι του Αιγαίου Πελάγους και παράλληλα ένα Κέντρο εμπορίου της ανατολικής Μεσογείου το οποίο θα δεσπόζει στον ευρύτερο θαλάσσιο χώρο.
Προσδίδοντας ιδιαίτερη άξια στην Σμύρνη ο Αχμέτ Νταβούτογλου, ανακοίνωσε πως θα δημιουργηθεί πρωθυπουργική έδρα στην πόλη η οποία θα αντικαθιστά συχνά την πρωτεύουσα Άγκυρα, καθώς από εδώ θα παρακολουθείται η πορεία του μεγαλεπήβολου σχεδίου της Νέας Τουρκίας για την δημιουργία της ναυτικής υπερδύναμης στον οικονομικό και κυρίως στον στρατηγικό αλλά και στρατιωτικό τομέα.

Σίγουρα όλες αυτές οι προθέσεις της νεοοθομανικής τουρκικής ηγεσίας θα πρέπει να μας βάλουν σε σοβαρές σκέψεις για τις προθέσεις της Τουρκίας και κυρίως για το πως θα εκδηλωθεί αυτός ο νέος αναβαθμισμένος επεκτατισμός, που στοχεύει κυρίως σε θαλάσσια κυριαρχία, κάτι που πολύ πιθανό θα θέσει σε κίνδυνο την ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα προκαλώντας πιθανότατα νέες εντάσεις στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πριν από μερικές  μέρες σ’ ένα κανάλι (δεν έχει σημασία ποιο) έδινε συνέντευξη ένας υπουργός της νέας κυβέρνησης (δεν έχει σημασία ποιος). Η συζήτηση με αφορμή αυτά που έλεγε ο υπουργός πήγε στην εθνική ανεξαρτησία και την εθνική αξιοπρέπεια.

Η ερώτηση ήρθε αμέσως: «Θέλετε εθνική ανεξαρτησία ακόμη κι αν το τίμημα θα είναι η έξοδος της χώρας από το ευρώ;». Την βρήκα ανατριχιαστική. Δηλαδή, πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι η εθελοντική ένταξη μας σε μια συλλογικότητα έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας και την καταρράκωση της εθνικής αξιοπρέπειας;
Πριν συνέλθω από το σοκ, ήρθε η δήλωση του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ο αγαπημένος ηγέτης των φοροφυγάδων και των κομπραδόρων όλου του κόσμου, αφού ως πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου έκανε τα πάντα για να μαζέψουν οι τράπεζες της χώρας του το βρόμικο χρήμα που κυκλοφορούσε στην υφήλιο, δεν μάσησε τα λόγια του στη γαλλική δεξιά εφημερίδα Φιγκαρό: «δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Τι μας λέει ο κ. Γιούνκερ; Ότι, όπως και να ψηφίζουν οι λαοί, αυτό που μετράει πάνω από όλα είναι οι συνθήκες και οι συμφωνίες, ότι οι εκλογές είναι ένα αξεσουάρ των κοινοβουλευτικών συστημάτων, αλλά έως εκεί. Δεν μας είπε όμως ο κ. Γιούνκερ, προφανώς γιατί δεν ρωτήθηκε, τι θα γίνει στην περίπτωση που και άλλοι λαοί ψηφίσουν κόντρα σ’ αυτό που ο ίδιος θεωρεί θέσφατο; Θα ισχύουν οι συνθήκες και οι συμφωνίες αν οι πολίτες της Ευρώπης τις αποδοκιμάσουν με την ψήφο τους;
Μήπως αυτό το Σύμφωνο Σταθερότητας που μας έχουν φορέσει οι Γερμανοί μπάζει από παντού και πρέπει να αλλάξει, όπως ζητούν- εκτός από τους συνήθεις ταραξίες της Αριστεράς- και αρκετοί συντηρητικοί και φιλελεύθεροι πολιτικοί και οικονομολόγοι;
Μήπως κ. Γιούνκερ (συγνώμη για την αυθάδη άνεση, σχήμα λόγου είναι) πρέπει να μάθετε, κάτι που οφείλατε βεβαίως να γνωρίζατε γιατί είστε χρόνια στο κουρμπέτι, πως οι συμφωνίες και οι συνθήκες είναι προϊόν του συσχετισμού δυνάμεων μιας συγκεκριμένης στιγμής και ότι μπορεί να τροποποιηθούν, ακόμη και να ανατραπούν, αν προκύψουν νέα δεδομένα;
Τάσος Παππάς  από efsyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο διάσημος οικονομολόγος βάζει δύο στοιχήματα: αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ και επιβιώσει από 1-2 χρόνια μεγάλων αναταραχών θα συμπαρασύρει σε έξοδο κι άλλες χώρες του Νότου και δεύτερον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει πίσω μπροστά στη Μέρκελ που ακολουθεί τακτική… Κορλεόνε!

Την πεποίθησή του πως η σχέση της νέας ελληνικής κυβέρνησης με την Ευρώπη και δη τη Γερμανία δεν πρόκειται να είναι εύκολη καταθέτει ο διάσημος οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Ο Αμερικανός “σοφός”, που από μακρού χρόνου έχει τοποθετηθεί επικριτικά εναντίον της γερμανικής οικονομικής συνταγής, της “ορθοδοξίας της λιτότητας”, εμφανίζεται έτοιμος να βάλει δύο σημαντικά στοιχήματα για την περαιτέρω πορεία της “δύσκολης” διαπραγμάτευσης μεταξύ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης Μέρκελ.

Στο σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα New York Times, o κ. Κρούγκμαν θέτει δύο στοιχήματα: το πρώτο, στο οποίο υποστηρίζει ότι αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ και επιβιώσει από 1-2 χρόνια μεγάλων αναταραχών θα συμπαρασύρει σε έξοδο κι άλλες χώρες του Νότου και το δεύτερο, στο οποίο διατείνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κάνει πίσω μπροστά στη Μέρκελ που ακολουθεί τακτική… Κορλεόνε!

Αναλυτικότερα το άρθρο του έχει ως εξής:

Οι αγορές πανικοβάλλονται. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτό δεν αποτελεί ετυμηγορία των αγορών επί της νέας ελληνικής κυβέρνησης, ή εν πάση περιπτώσει όχι μόνο επί της νέας ελληνικής κυβέρνησης. Οι αγορές κρίνουν ότι ο κίνδυνος της μη επίτευξης συμφωνίας και η άτακτη κατάρρευση της μέχρι σήμερα διαδικασίας είναι υψηλός.

Νομίζω ότι είναι σημαντικό να είμαστε όσο πιο ξεκάθαροι μπορούμε για τα στοιχήματα και τα πραγματικά συμφέροντα προκειμένου να μην σκοντάψει κανείς και επέλθει μια καταστροφή που γίνεται και πρέπει να αποφευχθεί. Ακολουθούν μερικά σημεία σχετικά με το πού βρισκόμαστε.

1. Δεν συζητάμε για το αν η Ελλάδα θα ξεπληρώσει το χρέος της. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω και πριν μερικές ημέρες το ύψος και το νούμερο του ελληνικού χρέους είναι λίγο-πολύ χωρίς σημασία. Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσο από αυτό θα μεταφέρει στους πιστωτές της μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων – και ναι, σε αυτή την χρονική στιγμή αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι πιστωτές να προσφέρουν περισσότερους πόρους στην Ελλάδα.

2. Αν η Ελλάδα τηρούσε πλήρως τους όρους του προηγούμενου προγράμματος για τα επόμενα πέντε χρόνια θα είχε πληρώσει περίπου το 20% του ετήσιου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ). Για αυτό το ποσό μιλάμε. Από τη σκοπιά των πιστωτών είναι ασήμαντο. Από τη σκοπιά της Ελλάδας ωστόσο είναι ζωτικής σημασίας. Η διαφορά μεταξύ ενός πρωτογενούς πλεονάσματος της τάξης του 4,5% του ΑΕΠ και, ας πούμε, του 1,5% του ΑΕΠ για την ελληνική οικονομία και την ευημερία των πολιτών της είναι τεράστιο. Ο μόνος λόγος για τους πιστωτές να τηρήσουν σκληρή στάση θα ήταν για να καταστήσουν την Ελλάδα παράδειγμα και να αποθαρρύνουν άλλους οφειλέτες από το να προσπαθήσουν μια αντίστοιχη διαπραγμάτευση για ανακούφιση.

3. Αν οι πιστωτές κρατήσουν σκληρή γραμμή, ο μοχλός πίεσής τους δεν θα είναι η άρνηση νέων δανείων προς την ελληνική κυβέρνηση. Με την Ελλάδα να τρέχει με ένα πρωτογενές πλεόνασμα όλα τα νέα δάνεια θα πάνε στην αποπληρωμή κεφαλαίων και τόκων των παλαιών δανείων και κάτι λιγότερο από το τίποτα θα φτάσει στους Έλληνες. Υπήρξε μια μέτρια de facto βοήθεια προς την Ελλάδα την περίοδο 2010-2012 αλλά τώρα δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται.

4. Αντιθέτως, η εξουσία των πιστωτών στην Ελλάδα έρχεται μέσω της δυνατότητάς τους να συντρίψουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το οποίο σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τη δυνατότητά του να δανείζεται σε ώρες ανάγκης από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Αν διακοπεί αυτή τη στήριξη, η Ελλάδα θα υποστεί τραπεζική κατάρρευση. Ναι λοιπόν, οι πιστωτές έχουν ένα ισχυρό όπλο να χρησιμοποιήσουν απέναντι σε μια απείθαρχη Ελλάδα. Αλλά στα αλήθεια, θέλουν να το κάνουν αυτό; Σε μια ένωση που υποτίθεται ότι διαπνέεται από τα δημοκρατικά ιδεώδη; Στην πραγματικότητα θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν η ΕΚΤ, που σίγουρα αντιλαμβάνεται τους κινδύνους, είναι πρόθυμη να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο. Αν η κατάσταση συνεχίσει έτσι, θα περίμενα τον Ντράγκι να κάνει κάποια δήλωση προκειμένου να καθησυχάσει τις αγορές ότι η διακοπή χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών δεν βρίσκεται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

5. Αν αφήσουμε έξω τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, οι επιπτώσεις ενός σκληρού παιχνιδιού με την Ελλάδα για τις τράπεζες θα μπορούσαν πολύ εύκολα να αποδειχτούν τεράστιες. Μέχρι τώρα το ευρώ έχει αποδειχτεί πολύ ανθεκτικό, σε μεγάλο βαθμό, όπως τόνισε και ο Barry Eichengreen, εξαιτίας του ότι αν μια χώρα απλά υπαινισσόταν ότι θα φύγει από το ευρώ θα αντιμετώπιζε την μητέρα όλων των bank-run. Αλλά, όπως φοβόμουν πριν από λίγο καιρό, αυτό το επιχείρημα καθίσταται άνευ σημασίας αν το τραπεζικό σύστημα έχει ήδη καταρρεύσει. Η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ (GREXIT), η οποία έχει πολλές φορές μέχρι σήμερα προβλεφθεί χωρίς να έχει γίνει, μπορεί να γίνει πραγματικότητα αν οι Ευρωπαίοι πιστωτές προσπαθήσουν να ασκήσουν πίεση αφαιρώντας το δίχτυ ασφαλείας των ελληνικών τραπεζών.

6. Και αν η Ελλάδα αφήσει πραγματικά το ευρώ, αν αποδειχτεί δηλαδή ότι το ενιαίο νόμισμα δεν είναι μη αναστρέψιμο, πιστεύετε πραγματικά ότι αυτό δεν θα γίνει μεταδοτικό; Θέλετε να παίξουμε ένα στοίχημα;

7. Ειδικότερα σκεφτείτε τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αφήσει το ευρώ και στη συνέχεια καταφέρει να βρει το βηματισμό της, μετά από πιθανότατα 1-2 χαοτικά χρόνια. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να το αποτρέψει αυτό αν σκόπιμα υπονόμευε την ελληνική μετα-ευρώ οικονομία. Αλλά αυτό θα ήταν άλλη μια προδοσία των ευρωπαϊκών αρχών.

8. Επί του παρόντος η Γερμανία μιλάει σαν αν πρόκειται να ακολουθήσει τη στρατηγική του Michael Corleone. Αλλά στα αλήθεια πιστεύουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήθελε -ή και θα μπορούσε- να υποχωρήσει με την ουρά του κάτω από τα σκέλια αμέσως μόλις κέρδισε μια δραματική εκλογική νίκη; Ξανά, θέλετε να παίξουμε ένα στοίχημα;

Ο Daniel Davies μας λέει ότι «οι ευρωπαίοι ηγέτες που χαράζουν την πολιτική δεν είναι ηλίθιοι», λένε πάντως ηλίθια πράγματα, μιλώντας ακόμα για επέκταση της λιτότητας και αντιμετωπίζοντας ακόμα το χρέος ως ένα καθαρά ηθικό ζήτημα. Μπορούν να γίνουν ρεαλιστές και να αποδεχτούν ότι δεν γίνεται να βγάλεις αίμα από μια πέτρα, ούτε ακόμα και με 4,5% ανάπτυξης, προκειμένου να αποτρέψουν την γενική καταστροφή;

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Δ. Βουλγαρίδης

Plaudite, amici, comedia finita est

Έκπληκτος ο ελληνικός λαός βλέπει για πρώτη φορά μία κυβέρνηση η οποία λέει και πράττει αυτά που έλεγε και προεκλογικά. Ανεξάρτητα αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με τις ενέργειες της νέας κυβέρνησης σίγουρα δεν μπορεί να την κατηγορήσει για ασυνέπεια, αφού εφαρμόζει το πρόγραμμα για το οποίο εκλέχθηκε.

Από την άλλη πλευρά έκπληκτοι είναι και οι Ευρωπαίοι αφού βλέπουν ότι πλέον υπάρχει ελληνική κυβέρνηση. Και μόνο ότι υπάρχει ελληνική κυβέρνηση αποτελεί έκπληξη για τους «εταίρους» - δανειστές μας, αφού ουσιαστικά είχαν εγκαθιδρύσει ένα εντολοδοχικό σχήμα το οποίο μόνο ως δομή έμοιαζε με κυβέρνηση. Σχήμα το οποίο δεχόταν εντολές με email, ψήφιζε όποιον νόμο του επέβαλαν, εκχωρούσε όποιο κομμάτι δημόσιας περιουσίας ενδιέφερε τους εντολοδότες, αγνοούσε τα συμφέροντα του λαού μετατρέποντας τα δημόσια αγαθά σε προϊόντα πολυτελείας, δεχόταν υπαγόρευση ακόμα και για τις ώρες που θα ανοίγουν και θα κλείνουν τα φαρμακεία.

Φυσικά το σχήμα είχε τόσο μεγάλη λαϊκή απήχηση που δεν ήταν δυνατόν να επιβιώσει χωρίς την αστυνομική καταστολή κάθε διαμαρτυρίας, την επιστράτευση όποιων απεργούσαν, τη συκοφάντηση όσων τολμούσαν να έχουν αντίθετες απόψεις, τα κάγκελα στη Βουλή, τις πολεμικές επιχειρήσεις σε Κερατέα και Σκουριές, τον προπαγανδιστικό ρόλο των ΜΜΕ.

Pacta sunt servanda

«Οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται», επανέλαβε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, που προειδοποιεί πως είναι δύσκολο να εκβιαστεί.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δανειστές δεν θέλουν να αγγίξουν την ουσία των μέτρων που μας έχουν επιβάλει, ούτε καν την αυταπόδεικτη άλωση της εθνικής κυριαρχίας ενός ευρωπαϊκού κράτους, αλλά επιμένουν στην τήρηση των συμφωνιών. Δηλαδή αφού δεν έχουν να προβάλουν σημάδια βελτίωσης αλλά επιδείνωσης, μας επιδεικνύουν τις υπογραφές των «κυβερνήσεων» «μας» (και οι δύο λέξεις σε εισαγωγικά).

Κυβερνήσεις της Ελλάδας οι οποίες δέχθηκαν να υπογράψουν οτιδήποτε τους επέβαλαν, δηλαδή τα πάντα. Μάλιστα αφού ως αντιπολίτευση είχαν χαρακτηρίσει το μνημόνιο «συνταγή οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής», ως κυβέρνηση έβαζαν την υπογραφή τους κάτω από την καταστροφική συνταγή. Ποτέ ο λαός δεν έμαθε τι μεσολάβησε και είδε τέτοιες τερατώδεις μεταλλάξεις.

Causa latet, vis est notissima

Τυχαία βέβαια τις υπογραφές έβαλαν αυτοί που κυβέρνησαν τα τελευταία σαράντα χρόνια τη χώρα μας. Τυχαία οι υπογραφές προέρχονται από δύο κόμματα που κυβέρνησαν σε μία εποχή που η διαφθορά είχε υπερβεί κάθε φαντασία. Τυχαία οι διαφθορείς δεν δημοσιοποίησαν ποτέ κανένα στοιχείο για τους διεφθαρμένους. Τυχαία όλοι διέφυγαν από τη χώρα. Εντελώς τυχαία κάνουν βόλτες στις χώρες των εταίρων μας, οι οποίοι τώρα μας ζητούν αυστηρά να σεβαστούμε τις υπογραφές μας.

Σήμερα λοιπόν, όταν χρέος, φτώχεια, ανεργία, κόκκινα δάνεια, λουκέτα και άστεγοι έχουν εκτοξευθεί, δύσκολα μπορούν οι εταίροι μας να μπουν στην ουσία της συμφωνίας. Επίσης όταν έχουν να αντιμετωπίσουν κυβερνώντες που τα ονόματά τους δεν υπάρχουν σε κάποιες λαδωμένες ατζέντες, δύσκολα μπορούν να εμφανίσουν την καταστροφή για σωτηρία.

Έτσι λοιπόν στο μόνο που μπορεί να επιμείνει ο γερμανός υπουργός οικονομικών είναι στην αρχή ότι: «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται». Εδώ ταιριάζει το ρηθέν του Αϊνστάιν: «Αν τα γεγονότα δεν συμφωνούν με τη θεωρία, τότε αλίμονο στα γεγονότα».

Audaces fortuna iuvat

Βλέπουμε λοιπόν μία διπλή προσπάθεια της νέας κυβέρνησης. Ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας και αντιστροφή της πορείας εξαθλίωσης. Δεν ξέρουμε ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα της προσπάθειας. Σίγουρα όμως δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Ιδίως όταν καταλύεται η εθνική κυριαρχία ενός λαού, ποτέ δεν είναι εύκολη η επανάκτησή της.

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι η κυβέρνηση έχει αντιληφτεί τι πρόκειται να αντιμετωπίσει στο άμεσο μέλλον τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Μπορεί λοιπόν ο ελληνικός λαός να είναι ο πρώτος στην Ευρώπη ο οποίος τόλμησε να ξεπεράσει φόβους και απειλές για να αμφισβητήσει την αποικιοποίηση της χώρας του, μπορεί ως πολίτες να έχουμε μια ευκαιρία για να ανακτήσουμε την κυριότητα της πατρίδας μας, όμως το ίδιο το έχουμε ξαναζήσει ως λαός και άλλες φορές. Στις προηγούμενες ευκαιρίες που μας δόθηκαν, δυστυχώς ό,τι κέρδιζε ο λαός με το αίμα των αγωνιστών του, το έχανε στα γραφεία των διασκέψεων με το μελάνι.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η σύγκρουση της κυβέρνησης Τσίπρα για την απομάκρυνση της τρόικας ήταν αναπόφευκτη. Ακόμη περισσότερο, έπρεπε να γίνει – και μάλιστα πολύ νωρίτερα.

Τρόικα δεν ήθελε ούτε η κυβέρνηση Σαμαρά και αυτό ήταν ένα από τα βασικά αιτήματά της προς τους δανειστές. Επιχείρησε μάλιστα να προαναγγείλει το τέλος της σε μια από τις απέλπιδες προσπάθειές της στα τέλη του 2014, αλλά ηττήθηκε κατά κράτος.
Ένας ακόμη στόχος της κυβέρνησης Σαμαρά ήταν η διεξαγωγή μιας πολιτικής διαπραγμάτευσης και ο απαραίτητος όρος ήταν να κάνει στην άκρη η τρόικα, η οποία όχι μόνο είναι πολιτικώς αναρμόδια για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση, αλλά συνεχώς εμπλούτιζε με τεχνικά επιχειρήματα το οπλοστάσιο επιχειρημάτων της Γερμανίας, η οποία με τη σειρά της αξιοποιούσε την τεχνική βοήθεια της τρόικας για να αποφεύγει την πολιτική συζήτηση με την Ελλάδα.
Έτσι είχαμε από τη μια τον φαύλο κύκλο της λιτότητας και από την άλλη τον φαύλο κύκλο της διαρκούς αποδυνάμωσης των ελληνικών θέσεων, ενώ η μετατροπή της Ελλάδας σε «αποικία χρέους» βάθαινε διαρκώς. Και οι δύο αυτοί κύκλοι θα συνεχίζονταν ενόσω η Ελλάδα δεν αποφάσιζε να συγκρουστεί.
Η κυβέρνηση Σαμαρά – η οποία κατανάλωσε τη θητεία της με σεμνά αιτήματα και απελπισμένα παρακάλια που ποτέ δεν εισακούονταν – επιχείρησε να φωνάξει τη θέση της για απομάκρυνση της τρόικας όταν είχε πια εξαντλήσει ολόκληρο το πολιτικό της κεφάλαιο και ήταν ξεγραμμένη μέσα και έξω από τη χώρα.
Η κυβέρνηση Τσίπρα, αμέσως μόλις ήρθε η δική της ώρα, αποφάσισε ότι η καλύτερη στιγμή για την απομάκρυνση της τρόικας είναι τώρα, με μια δυνατή λαϊκή εντολή στα χέρια, πριν από τη διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους και πριν υποθηκεύσει, όπως η κυβέρνηση Σαμαρά, κάθε ίχνος αξιοπιστίας. Και έχει δίκιο.
Αν η «τεχνική» διαπραγμάτευση είχε προηγηθεί, όπως ήθελαν οι Γερμανοί, θα είχε μπει το πρώτο χαλινάρι στην Ελλάδα πριν ακόμη φτάσει στο τραπέζι της πολιτικής διαπραγμάτευσης και το παιχνίδι θα είχε χαθεί με το «καλημέρα».
Βεβαίως η μάχη τώρα μόλις άρχισε και την επόμενη εβδομάδα θα δούμε την πρώτη κορύφωσή της. Και όχι μόνο δεν είναι χαμένη, αλλά ήδη συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες ελληνικής επιτυχίας.
Σε κάθε περίπτωση όμως είναι μεγάλη υπόθεση το ότι ο Τσίπρας αποφάσισε να μην γίνει Σαμαράς. Αυτό μπορεί να είναι μια πολύ κακή είδηση για όσους επενδύουν κυνικά στην αποτυχία, αλλά είναι πολύ καλή είδηση για τη χώρα. Η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει να υποστηριχθεί σε αυτή την εθνική προσπάθεια χωρίς μιζέρια και μισόλογα...
Σταύρος Χριστακόπουλος από το Ποντίκι


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Θέλω  ο έρμος να χαρώ κι ο Σταύρος δεν μ' αφήνει. Θύμωσε σφόδρα ο Σταύρος μου με τη νέα κυβέρνηση κι είπε λόγια βαριά. «Χωρίς αρχές συμμαχία του κ. Τσίπρα με τον κ. Καμμένο», «κακό κυβερνητικό σχήμα», «παλαιοκομματική συνταγή», «ανεπαρκείς κομματικοί υπάλληλοι» και άλλα χολερικά. Τον εκνεύρισε και η επιλογή της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την προεδρία της Βουλής: «Αντί να  επιλεγεί ένα πρόσωπο  που μπορεί να συνθέσει, επιλέχθηκε η μόνιμη πρωταγωνίστρια των κοινοβουλευτικών καυγάδων», έγραψε ο Σταύρος, ο οποίος, λόγω έλλειψης χρημάτων, έχει τον ίδιο λογογράφο με τη Ν.Δ.: «Ενώ ο υποψήφιος πρόεδρος της Βουλής θα έπρεπε να σηματοδοτεί συναινέσεις και συνθέσεις ανάμεσα σε όλες τις Κοινοβουλευτικές Ομάδες, προφανώς η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν διαθέτει τα χαρακτηριστικά αυτά». Ν.Δ. έφα.
Δικαίως θύμωσε ο Σταύρος. Δεν μπήκε στην κυβέρνηση και έχασε την ευκαιρία να προσφέρει στην πατρίδα τον αγωνιστή της Αριστεράς Σπύρο Λυκούδη (αν δηλώνεις αριστερός και καταφέρεις να περάσεις τα εξήντα, βαφτίζεσαι αυτομάτως αγωνιστής), τον αγωνιστή της Πλατείας Μαβίλη Γρηγόρη Ψαριανό, τον αγωνιστή του ΕΝΦΙΑ Χάρη Θεοχάρη, την αγωνίστρια του Στέφανου Μάνου Αντιγόνη Λυμπεράκη και είναι κρίμα που χάσαμε τον αγωνιστή του Φέισμπουκ Πέτρο Τατσόπουλο. Αυτή θα ήταν η Εθνική Ελλάδος που μας είχε υποσχεθεί ο Σταύρος. Σύνθεση φοβερή, ίδια, τηρουμένων των αναλογιών, με τη σύνθεση που έχασε με 0-1 από τα Νησιά Φερόε στο "Καραϊσκάκη".
Θύμωσε ο Σταύρος κι ακόμη περισσότερο θύμωσαν εκείνοι που τον έσπρωξαν στην πολιτική. Δύο αποστολές του ανέθεσαν του Σταύρου, απέτυχε παταγωδώς και στις δύο. Οι πρώτη ήταν να κόψει ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές για να βγει πρώτη η Ν.Δ. Το σχέδιο ναυάγησε, οπότε ο Σταύρος πέρασε αμέσως στο plan b. Έκανε τα αδύνατα δυνατά για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ώστε να παραμείνουν μέχρι τέλους ο Αντώνης και ο Βαγγέλης στην εξουσία. Πιο φανατικός κι από τους σαμαροβενιζέλους ήταν ο Σταύρος, παρόλο που ο ίδιος είχε συμφέρον να γίνουν εκλογές για να μπει στη Βουλή.
Ο Πρόεδρος δεν εξελέγη, οι εκλογές προκηρύχθηκαν κι ο Σταύρος ανέλαβε τη δεύτερη αποστολή του. Να κόψει την αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και να πλασαριστεί ως κυβερνητικός εταίρος προκειμένου να ακυρώσει οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής. Δεν είναι θεωρίες συνωμοσίας, τα ομολογεί ο ίδιος ο Σταύρος: Να μην πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοδυναμία, για να μπούμε στην κυβέρνηση και να εμποδίσουμε τις τρέλες. Όπου τρέλες, είναι η αποχώρηση της τρόικας, η επιστροφή του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, τα κουπόνια σίτισης για τις φτωχές οικογένειες.
Καλύτερα που δεν μπήκες στην κυβέρνηση, Σταύρο μου. Όπως είχες πει κι ο ίδιος, με το 6% θα ήσουνα το παιδί για τα τσιγάρα. Κρίμα θα ήταν να τρέχεις κάθε τρεις και λίγο -εσύ, ένας πρώην τηλεαστέρας- στα περίπτερα, πότε για Κάμελ, πότε για Μάλμπορο, πότε για Σέρτικα Λαμίας. Ειδικά τα Σέρτικα Λαμίας δεν αντέχονται με τίποτα.
Tου Γιώργου Ανανδρανιστάκη από avgi

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ο Γιάνης Βαρουφάκης δηλώνει, σε συνέντευξή του στο «Βήμα της Κυριακής», πως συζήτησε με τον επικεφαλής του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ και το «πρόγραμμα-γέφυρα». Δεν αποκαλύπτει, ωστόσο, τί του "ψιθύρισε", ούτε τί συζήτησαν κατ΄ ιδίαν γιατί «συμφωνήσαμε ότι η συνάντηση θα ήταν μια συνάντηση γνωριμίας και δημιουργίας ενός κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ δύο ανδρών, δύο υπουργών».

«Από τη μια μεριά κατανοώ ότι οι εταίροι μας δεν μπορούν εύκολα να δεχθούν το ότι εμείς "θα σκίσουμε το μνημόνιο". Ότι θα κάνουμε μια συμβολική κίνηση που θα θεωρηθεί εχθρική. Και είναι κάτι το οποίο εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να κάνω, έτσι κι αλλιώς. Από την άλλη μεριά, δεν θα κάνουμε δήλωση, μια δήλωση μετάνοιας για την άποψή μας για το ισχύον πρόγραμμα υπό την μορφή της αίτησης για επέκτασή του. Η Ευρώπη, χρόνια τώρα, δεκαετίες, αν έχει πετύχει κάτι είναι να παράγει φρασεολογίες που να ικανοποιούν όλες τις πλευρές. Πολύ εύκολα μπορούμε να βρούμε μια τέτοια φράση που να καλύπτει και τη δική τους πλευρά και τη δική μας . Μια ιδέα είναι η γέφυρα μεταξύ του προγράμματος που ισχύει και του επόμενου προγράμματος».
Ο υπουργός Οικονομικών υπογραμμίζει πως θα δοθεί δημοσιονομικός χώρος στην Ελλάδα, για μερικούς μήνες, για να καταθέσει η νέα κυβέρνηση τις προτάσεις της, ενώ απαντώντας στην ερώτηση εάν θα καλύπτεται έτσι και η ΕΚΤ για να χρηματοδοτεί ομαλά τις τράπεζες απαντά:  «Νομίζω ότι αυτή θα είναι η λογική λύση: ότι συμφωνούμε πως θα έχουμε μια περίοδο η οποία θα μας οδηγήσει στη νέα συμφωνία, η οποία ελπίζουμε να είναι έτσι δομημένη που θα σταματήσει τη σκοτοδίνη της ελληνικής οικονομίας και θα αποτελέσει και τη βάση -εμείς θα το θέλαμε- για το γύρισμα της σελίδας για ολόκληρη την Ευρώπη».
Αναφορικώς με τη δόση των 7,2 δισ. Ευρώ ο κ. Βαρουφάκης αναφέρει πως «η δική μας θέση είναι ότι αυτή η πρακτική του "άντε να αγοράσουμε λίγο χρόνο και έχει ο Θεός" πρέπει να σταματήσει. Θα περιοριστούμε στις δικές μας δυνάμεις, στον λιτό βίο, αλλά αυτό που τόνισα στον κ Ντάϊσελμπλουμ είναι ότι εμείς είμαστε αποφασισμένοι. Ειδικά, εγώ ως υπουργός Οικονομικών, είμαι αποφασισμένος να μην αφήσω τον προϋπολογισμό να εκτροχιαστεί. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν πρόκειται να υπάρξει μετατροπή των πρωτογενών πλεονασμάτων σε πρωτογενές έλλειμμα... Δεν θα πέσουμε σε πρωτογενές έλλειμμα μέχρις ότου η νέα συμφωνία, η οποία θα αναδιαρθρώνει και το χρέος, θα βασίζεται σε βαθιές μεταρρυθμίσεις που θα αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημοσίου τομέα».
Ο υπουργός Οικονομικών, εξάλλου, επισημαίνει για την τρόικα ότι δεν είναι το άθροισμα της Ε.Ε., της ΕΚΤ, και του ΔΝΤ- "θεσμούς στους οποίους προσβλέπουμε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό για συνεργασία", όπως λέει και προσθέτει: «Δεν θέλω να τους χασομερώ, γιατί δεν είναι εξουσιοδοτημένοι να συζητήσουν την ουσία και τη λογική του προγράμματος».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου