Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

15 Ιαν 2017


Γράφει η Αννα Φαλτάιτς

Για την Ευρώπη, τα πολιτικά και οικονομικά ρίσκα δεν είναι κάτι νέο. Για χρόνια ο εθνικισμός, ο λαϊκισμός, τα αντικρουόμενα στρατηγικά συμφέροντα, η χαμηλή οικονομική ανάπτυξη και η υψηλή ανεργία, οδήγησαν σε απομάκρυνση των κρατών-μελών της ΕΕ.

Η ευρωζώνη την τελευταία δεκαετία έχει δει μια ποικιλία απειλών για την ύπαρξή της, που συνδέονται με θέματα όπως τα υψηλά επίπεδα χρέους, οι εύθραυστοι τραπεζικοί τομείς και ο αυξανόμενος ευρωσκεπτικισμός. Μέχρι τώρα όμως κατάφερε να επιβιώσει. Ωστόσο, το 2017 η κρίση της ευρωζώνης θα μπορούσε να εισέλθει σε μια νέα, πιο επικίνδυνη φάση, καθώς τα ρίσκα θα αγγίξουν τους μεγαλύτερους πολιτικούς και οικονομικούς «παίκτες» της περιοχής. Και αυτό θα απειλήσει το μέλλον του μπλοκ με πιο ριζικούς τρόπους απ’ ότι στο παρελθόν.

Το επερχόμενο ρίσκο θα είναι πιο έντονο στην Ιταλία, στη Γαλλία και στη Γερμανία. Οι εθνικιστικές δυνάμεις αυξάνουν τη δυναμική τους εδώ και χρόνια, και θα δείξουν τη δύναμή τους στις γενικές εκλογές στη Γερμανία και στη Γαλλία –και ενδεχομένως στην Ιταλία, αν παραιτηθεί η κυβέρνηση πριν την λήξει της θητείας της στα μέσα του 2018. Ακόμα και αν δεν καταφέρουν να κερδίσουν σε ορισμένες ή σε όλες αυτές τις εκλογές, η δημοφιλία των εθνικιστών θα επηρεάσει τις αποφάσεις των ηγετών των χωρών αυτών, οδηγώντας σε περαιτέρω κατακερματισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αυξάνοντας τις απαιτήσεις για επιστροφή της εθνικής κυριαρχίας στις εθνικές κυβερνήσεις, και οδηγώντας σε περισσότερες μονομερείς ενέργειες από κράτη μέλη.
Η αβεβαιότητα για τα πολιτικά γεγονότα σ’ αυτές τις χώρες του Ευρωπαϊκού πυρήνα θα αυξήσουν επίσης τα οικονομικά ρίσκα, ιδιαίτερα στον τραπεζικό κλάδο.

Και την ώρα που θα χειρίζεται τα εσωτερικά της θέματα, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να αντιμετωπίσει νέα θέματα από το εξωτερικό, κυρίως τη νέα παγκόσμια τάξη που ξεκίνησε τη στιγμή που εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ. Τα ερωτήματα αναφορικά με την αξιοπιστία της ομπρέλας ασφαλείας του ΝΑΤΟ, όπως και οι πρόσφατες τρομοκρατικές επιθέσεις, θα δημιουργήσουν ευκαιρίες για τα μέλη της ΕΕ να συνεργαστούν σε θέματα ασφάλειας και άμυνας. Όμως ο αυξανόμενος ευρωσκεπτικισμός και τα εγχώρια πολιτικά ζητήματα θα αποτρέψουν την εφαρμογή οικονομικών και χρηματοοικονομικών μεταρρυθμίσεων. Εν τω μεταξύ, οι χώρες στην Ανατολική Ευρώπη θα επικεντρωθούν στην περιφερειακή και διμερή συνεργασία για να προσπαθήσουν να δείξουν ένα ενωμένο μέτωπο ενάντια στη Ρωσία.

Ερωτήματα για το μέλλον

Ό,τι συμβεί στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία –τις τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της ευρωζώνης- το 2017, θα επηρεάσει όχι μόνον τις χώρες αυτές, αλλά ολόκληρη τη νομισματική ένωση. Οι εκλογές στη Γαλλία και τη Γερμανία θα «δοκιμάσουν» τη Γαλλο-Γερμανική συμμαχία, βάσει της οποίας ιδρύθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η οικονομική απειλή στην Ιταλία θα «δοκιμάσει» την σταθερότητα της ευρωζώνης. Θα υπάρξουν και πάλι πολιτικές εντάσεις μεταξύ Βορρά και Νότου στην Ευρώπη, λόγω των διαφορετικών απόψεών τους για το μέλλον της ευρωζώνης.

Η Γαλλία θα είναι απασχολημένη με τις εκλογές της τους πρώτους μήνες του 2017. Σε αυτό το διάστημα, η απερχόμενη κυβέρνηση δεν θα εισάγει σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο για τη νέα κυβέρνηση, ασχέτως του ποιος θα κερδίσει. Αν και οι περισσότεροι υποψήφιοι για την προεδρία έχουν παρόμοιες θέσεις στα ζητήματα της ασφάλειας –για παράδειγμα, οι περισσότεροι στηρίζουν αυστηρά μέτρα για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και τον περιορισμό της μετανάστευσης- ωστόσο διαφέρουν σημαντικά σε οικονομικά ζητήματα. Οι ψηφοφόροι θα πρέπει να αποφασίσουν αν θέλουν προγράμματα που θα απορρυθμίσουν και θα απελευθερώσουν την γαλλική οικονομία, ή θέλουν επιπλέον προστατευτισμό.

Οι προεδρικές εκλογές, που θα διενεργηθούν σε δυο γύρους και είναι προγραμματισμένες για τον Απρίλιο και τον Μάιο, θα δείξουν ότι ένας σημαντικός αριθμός ψηφοφόρων στηρίζουν θέσεις κατά της παγκοσμιοποίησης και εθνικιστικές θέσεις, όπως και οι βουλευτικές εκλογές. Αυτό θα επηρεάσει τις κινήσεις της Γαλλίας, ακόμα και αν κερδίσουν οι μετριοπαθείς. Ως εκ τούτου, είναι πιθανό η επόμενη κυβέρνηση να τηρήσει σκεπτικιστική στάση σε ό,τι αφορά το ελεύθερο εμπόριο και να επικεντρωθεί σε θέματα ασφάλειας και άμυνας –και να στηρίξει τα σχέδια για ενίσχυση και των δυο σε επίπεδο ΕΕ. Ο/Η πρόεδρος μπορεί να αναμένεται ότι θα εισάγει μέτρα για τον περιορισμό της μετανάστευσης. Επίσης, θα πιέσεις τις Βρυξέλλες να επανασχεδιάσουν τη συμφωνία Σένγκεν και να βελτιώσουν τους ελέγχους στα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Παρίσι θα επικρίνει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, απαιτώντας ενδεχομένως και τον περιορισμό των ευθυνών της.

Αν κερδίσουν οι μετριοπαθείς, θα αιτηθούν επαναφορά ορισμένων εξουσιών σε εθνικό επίπεδο από την ευρωζώνη (κάτι που θα έρθει σε σύγκρουση με τις απαιτήσεις της Γερμανίας για μια πιο απολιτική διοίκηση της νομισματικής ένωσης). Η νέα κυβέρνηση πιθανότατα θα πιέσει επίσης για βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία. Αν κερδίσει το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο, τότε η Γαλλική κυβέρνηση πιθανότατα θα εισάγει μέτρα για τον περιορισμό της ελεύθερης κίνησης αγαθών, ανθρώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων στη Γαλλία. Μπορεί να αναμένεται ότι θα ανακοινώσει και σχέδια για δημοψήφισμα αναφορικά με τη συμμετοχή της Γαλλίας στην ΕΕ.

Και εκεί έγκειται το πρόβλημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση: το μπλοκ βρίσκεται υπό διάλυση εδώ και αρκετά χρόνια, όμως χωρίς τη Γαλλία –ένα ιδρυτικό μέλος η συμμαχία του οποίου με τη Γερμανία ήταν η βάση για τον σχηματισμό του- η διάλυσή του είναι πιθανότατα μη αναστρέψιμη. Στην επακόλουθη κρίση, η ένωση θα «σπάσει» σε μικρότερες περιφερειακές ομάδες. Τα ερωτήματα για το μέλλον της ευρωζώνης θα πυροδοτήσουν μαζική φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες της Νότιας Ευρώπης και θα επισπεύσουν την κατάρρευση της νομισματικής ένωσης.
 
Εν όψει των δικών της εκλογών των Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, η Γερμανία θα προσπαθήσει να κρατήσει ενωμένη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως θα είναι δύσκολο να το κάνει αυτό το Βερολίνο. Τα μέλη του κυβερνώντος συνασπισμού, που αποτελείται από κόμματα της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς, θα προσπαθήσουν να διαχωρίσουν τη θέση τους το ένα από το άλλο πριν από τις εκλογές, διάστημα κατά το οποίο η κυβέρνηση στο Βερολίνο θα αποφύγει να λάβει οποιαδήποτε σημαντική απόφαση για τα ζητήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα συγκρουόμενα εθνικά συμφέροντα των μελών της ΕΕ θα κάνουν επίσης δύσκολη την επίτευξη συναίνεσης σε ό,τι αφορά τη μεταρρύθμιση της ΕΕ, αν και ένα από τα λίγα σημεία στα οποία η Γερμανία και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να βρουν κάποιο κοινό έδαφος, είναι η άμυνα και η ασφάλεια.

Δεν θα πρέπει να αναμένονται σημαντικές ευρωπαϊκές μεταρρυθμίσεις σε οικονομικά ζητήματα. Η Γερμανία και οι βόρειοι γείτονές της θα διαφωνήσουν περισσότερο απ’ το συνηθισμένο με τον Νότο για τη διαχείριση της ευρωζώνης, δεδομένων των πολιτικών πιέσεων που δημιουργούν οι προεκλογικές περίοδοι.

Η κυβέρνηση στο Βερολίνο θα παραμείνει επιφυλακτική σε θέματα όπως η χορήγηση ελάφρυνσης χρέους προς την Ελλάδα ή να επιτρέψει σε χώρες της ευρωζώνης να μην πετύχουν τους ευρωπαϊκούς στόχους για τα ελλείμματα. Η Γερμανία είναι επίσης πιθανό να έρθει σε σύγκρουση με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ιδιαίτερα αν συνεχίσουν να αποδυναμώνονται τα επιχειρήματα υπέρ της ποσοτικής χαλάρωσης . Η Γερμανία και οι βόρειοι γείτονές της θα ταχθούν υπέρ του τερματισμού του προγράμματος, αν και η ΕΚΤ, λόγω της συνεχιζόμενης οικονομικής αδυναμίας στην ευρωπεριφέρεια, ίσως αντισταθεί στην όποια προσπάθεια για τερματισμό του QE.

Η ασφάλεια και η μετανάστευση θα πρωταγωνιστήσουν στην γερμανική προεκλογική εκστρατεία. Η δεξιά αντιπολίτευση, αλλά και ορισμένα μέλη του συνασπισμού της Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, θα πιέσουν για αυστηρότερη μεταναστευτική νομοθεσία και για χορήγηση περισσότερων πόρων στις δυνάμεις ασφαλείας. Οι εκλογές θα δείξουν ότι οι Γερμανοί ψηφοφόροι είναι πρόθυμοι να στηρίξουν μικρότερα κόμματα από την αριστερά και από τη δεξιά. Αυτό πιθανότατα θα οδηγήσει σε μια πιο διαιρεμένη βουλή και σε δύσκολες διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό συνασπισμού. Ενώ οι εθνικιστές μπορεί να εμφανίσουν τόσο καλές επιδόσεις ώστε να δουν ορισμένα μέλη τους στη Βουλή, ωστόσο θα αποκλειστούν από τις διαπραγματεύσεις για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού.

Αυτό που θα μπορούσε να αναγκάσει τη Γερμανία να πάρει πιο αποφασιστικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όμως, θα ήταν μια νίκη των ευρωσκεπτικιστικών δυνάμεων σε Γαλλία ή Ιταλία. Αν συμβεί αυτό, το Βερολίνο θα προσπαθούσε να διατηρήσει το μπλοκ και να καταλήξει σε συμφωνία με τις «αντάρτικες» κυβερνήσεις για να εισαγάγει εσωτερική μεταρρύθμιση. Όμως η κυβέρνηση στο Βερολίνο θα «αντισταθμίσει» επίσης τα στοιχήματά του με την κατάρτιση σχεδίων με τους περιφερειακούς συμμάχους της, στην περίπτωση που η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευρωζώνη όντως διαλυθούν.

Τα ερωτήματα για την Ιταλία

Όσο για την Ιταλία, η πολιτική αβεβαιότητα, ο εύθραυστος τραπεζικός κλάδος, η χαμηλή οικονομική ανάπτυξη και το υψηλό επίπεδο χρέους θα εγείρουν για μια ακόμα φορά ερωτήματα για το μέλλον της τρίτης μεγαλύτερης χώρας της ευρωζώνης, αλλά και για το σύνολο της νομισματικής ένωσης. Η υπηρεσιακή κυβέρνηση της Ιταλίας θα είναι αδύναμη, και είναι πιθανό να διενεργηθούν πρόωρες εκλογές. Ασχέτως του ποιος είναι επικεφαλής, η ιταλική κυβέρνηση θα πιέσει για ευελιξία στους δημοσιονομικούς στόχους της ΕΕ και θα απαιτήσει αλληλεγγύη από τους ευρωπαίους εταίρους για να αντιμετωπίσει τη μεταναστευτική κρίση. Η κυβέρνηση στη Ρώμη θα είναι επίσης έτοιμη να αναλάβει μονομερή δράση και να επικρίνει την Ευρωπαϊκή Ένωση προκειμένου να πετύχει τους στόχους της.

Αν διενεργηθούν πρόωρες εκλογές στην Ιταλία, ο φόβος νίκης των αντισυστημικών δυνάμεων θα έπληττε τις ιταλικές τράπεζες, θα αύξανε το κόστος δανεισμού και θα δημιουργούσε πίεση στο ευρώ. Μια νίκη των ευρωσκεπτικιστών θα έφερε την Ιταλία σε πορεία σύγκρουσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρώτη αντίδραση της Γερμανίας και των θεσμών της ΕΕ θα ήταν να διευκολύνουν τη νέα κυβέρνηση στη Ρώμη και να προσπαθήσουν να αποτρέψουν το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για την συμμετοχή της χώρας στην ευρωζώνη. Μακροπρόθεσμα, όμως, ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα είναι δύσκολο να αποφευχθεί. Ως εκ τούτου, το 2017 η Ιταλία θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα ρίσκα για τη νομισματική ένωση.

Η Ολλανδία, μια από τις πλουσιότερες χώρες της ευρωζώνης και σημαντικός «παίκτης» στη Βόρεια Ευρώπη, θα διενεργήσει γενικές εκλογές τον Μάρτιο. Όπως και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης, οι ευρωσκεπτικιστικές και αντιμεταναστευτικές δυνάμεις της Ολλανδία θα έχουν προεξέχοντα ρόλο, δείχνοντας πως η δυσαρέσκεια με το κατεστημένο είναι ισχυρή. Ακόμα και στην πιθανή περίπτωση να χάσουν οι ευρωσκεπτικιστές την πρόσβαση στην εξουσία, η επιρροή τους θα αναγκάσει την ολλανδική κυβέρνηση να γίνει όλο και πιο επικριτική έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να αντισταθεί στα σχέδια για εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και να ταχθεί με άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης στις επικρίσεις έναντι των γεγονότων στον Νότο. Αν τα γεγονότα στη Γαλλία και την Ιταλία φέρουν την κατάρρευση της ευρωζώνης, η Ολλανδία θα αντιδράσει συνεχίζοντας τη συνεργασία της με τη Γερμανία και άλλες χώρες της Βόρειας Ευρώπης.

Αλλού στην ευρωπαϊκή περιφέρεια, η κυβέρνηση μειοψηφίας της Ισπανίας θα αναγκαστεί να διαπραγματευτεί με την αντιπολίτευση για νομοθετικά θέματα, οδηγώντας σε μια περίπλοκη διαδικασία λήψης αποφάσεων και σε πιέσεις για αντιστροφή ορισμένων μεταρρυθμίσεων που εισήχθησαν στο αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης.

Η Καταλονία θα συνεχίσει να πιέζει για την ανεξαρτητοποίησή της, καθώς η κυβέρνησή της αμφισβητεί τη Μαδρίτη σε ορισμένες περιπτώσεις, την αγνοεί πλήρως σε άλλες, και διαπραγματεύεται μαζί της όταν είναι απαραίτητο. Ακόμα και αν πραγματοποιηθούν διαπραγματεύσεις για την άμβλυνση των εντάσεων Μαδρίτης-Καταλονίας, η κεντρική κυβέρνηση δεν θα δώσει έγκριση για ένα νόμιμο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία και η Καταλονία δεν θα εγκαταλείψει τα σχέδιά της για διενέργεια ενός τέτοιου δημοψηφίσματος. Οι εντάσεις θα παραμείνουν αυξημένες το 2017, όμως η Καταλονία δεν θα κηρύξει μονομερώς την ανεξαρτησία της φέτος.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να πιέζει τους πιστωτές της για επιπλέον μέτρα ελάφρυνσης του χρέους, όμως λόγω των Γερμανικών εκλογών δεν θα υπάρξει μεγάλη πρόοδος στο θέμα. Με την ελάφρυνση χρέους να έχει βγει προσωρινά εκτός τραπεζιού, η Αθήνα να απαιτήσει χαμηλότερους στόχους για το δημοσιονομικό πλεόνασμα και θα απορρίψει επιπλέον περικοπές δαπανών. Οι σχέσεις μεταξύ της Αθήνας και των πιστωτών της θα είναι τεταμένες, όμως θα υπάρξει περιθώριο συμβιβασμού. Η παραίτηση της ελληνικής κυβέρνησης είναι δυνατή, αλλά απίθανη, δεδομένου ότι η ανάδυση αντιπολιτευτικών δυνάμεων στη χώρα καθιστά εξαιρετικά αβέβαιο το αποτέλεσμα πρόωρων εκλογών, και η κυβέρνηση δεν έχει καμία εγγύηση πως θα παραμείνει στην εξουσία.

Συνεννόηση για το Brexit

To 2017, η συζήτηση στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα είναι αν θα πρέπει να συμβεί, αλλά πώς θα πρέπει να συμβεί το Brexit. Η Βρετανική κυβέρνηση θα είναι διχασμένη ως προς το πώς να προσεγγιστούν οι διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και το Κοινοβούλιο θα απαιτήσει μεγαλύτερο λόγο στη διαδικασία. Το θέμα θα δημιουργήσει μια συνεχή απειλή πρόωρων εκλογών, όμως ακόμα και αν διενεργηθούν πρόωρες εκλογές, απλώς θα καθυστερήσουν το Brexit, δεν θα το αποτρέψουν. Ωστόσο, η κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο θα καταλήξουν τελικά σε συνεννόηση, και το Ηνωμένο Βασίλειο θα ανακοινώσει επισήμως τις προθέσεις του να φύγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Όταν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, το Ηνωμένο Βασίλειο θα πιέσει για συνολική εμπορική συμφωνία που θα περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες –μια συμφωνία που θα δίνει επίσης στη χώρα μεγαλύτερη αυτονομία στο θέμα της μετανάστευσης. Αυτό θα περιλαμβάνει είτε την υπογραφή συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση ή συμφωνία για τη συμμετοχή της Βρετανίας στην τελωνειακή ένωση της Ευρώπης, μια περιοχή όπου τα κράτη-μέλη έχουν κοινούς εξωτερικούς δασμούς. Μια μεταβατική συμφωνία προκειμένου να εξασφαλίσει το Λονδίνο περισσότερο χρόνο για να διαπραγματευτεί έναν μόνιμο διακανονισμό, πιθανότατα θα αποτελεί μέρος των συζητήσεων.

Το Λονδίνο και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διαπραγματευτούν επίσης τους όρους της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου, περιλαμβανομένων των δεσμεύσεων για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και το status των Βρετανών πολιτών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και των Ευρωπαίων πολιτών στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεδομένου του μεγέθους των ζητημάτων αυτών, αλλά και των εκλογών σε Γαλλία και Γερμανία, αρκετές από τις πιο σημαντικές αποφάσεις θα καθυστερήσουν τουλάχιστον μέχρι το 2018.

Διχασμοί και εκμετάλλευση αυτών

Οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης θα κάνουν κινήσεις για να προστατευθούν από αυτό που θεωρούν πιθανή Ρωσική επιθετικότητα, αλλά και από την αβεβαιότητα αναφορικά με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

«Επικεφαλής» θα είναι η Πολωνία, που θα προσπαθήσει να ενισχύσει πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές συνεργασίες με τους γείτονές της. Θα στηρίξει επίσης την κυβέρνηση της Ουκρανίας πολιτικά και οικονομικά, και θα πιέσει παρασκηνιακά τα μέλη της Δυτικής ΕΕ να τηρήσουν σκληρή στάση έναντι της Μόσχας, τασσόμενη υπέρ της συνέχισης των κυρώσεων, της αύξησης των στρατιωτικών δαπανών, της στήριξης της Ουκρανίας κ.τ.λ –θέση που οι χώρες της Βαλτικής και η Σουηδία πιθανότατα θα στηρίξουν.

Αν και υπάρχει αβεβαιότητα στη Βαρσοβία για την κυβέρνηση Τραμπ, η κυβέρνηση της χώρας θα συνεχίσει να προσπαθεί να διατηρήσει καλές σχέσεις με τον Λευκό Οίκο, καθώς θα συνεχίσει να τάσσεται υπέρ μιας μόνιμης παρουσίας του ΝΑΤΟ στην περιοχή. Οι χώρες της περιοχής μπορεί μάλιστα να δεσμευτούν για μεγαλύτερες αμυντικές δαπάνες.

Βεβαίως, δεν θα αντιδράσουν όλες οι χώρες με τον ίδιο τρόπο σε αυτό το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον. Η Ουγγαρία ή η Σλοβακία, για παράδειγμα, δεν έχουν την ίδια αίσθηση του επείγοντος όπως η Πολωνία σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, άρα η συμμετοχή τους σε προληπτικά μέτρα ίσως είναι πιο περιορισμένη.

Οι προσπάθειες της Μόσχας να εκμεταλλευτεί τους διαχωρισμούς εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πιέσει τις σχέσεις Γερμανίας-Ρωσίας. Η Γερμανία θα προσπαθήσει να διατηρήσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, όμως θα αντιμετωπίσει αντιστάσεις από ορισμένα μέλη της ΕΕ, που θα προτιμούσαν να αρθούν οι κυρώσεις για να βελτιωθούν οι σχέσεις τους με τη Μόσχα. Η Γερμανία θα υπερασπιστεί επίσης τη συνεργασία σε επίπεδο άμυνας και ασφάλειας, ως τρόπο για να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα αναφορικά με το ΝΑΤΟ και τη Ρωσία. Η Γερμανική κυβέρνηση θα συνεχίσει να στηρίζει πολιτικά και οικονομικά την Ουκρανία, όχι όμως και στρατιωτικά.

Στο μεταξύ, η Ρωσία θα εκμεταλλευτεί τους διαχωρισμούς εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στηρίζοντας τα ευρωσκεπτικιστικά πολιτικά κόμματα και αναζητώντας συνεργασίες με τις πιο φιλικές κυβερνήσεις του μπλοκ. Ορισμένες χώρες, περιλαμβανομένης της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Αυστρίας, θα ταχθούν υπέρ της βελτίωσης των σχέσεων με τη Ρωσία, δίνοντας στη Μόσχα καλύτερες πιθανότητες να «σπάσει» το μπλοκ των κυρώσεων στην ΕΕ. Μέχρι το τέλος του έτους είναι πιθανό να υπάρξει κάποια χαλάρωση των κυρώσεων από την ΕΕ.

Σταματώντας τις μεταναστευτικές ροές

Τα κράτη μέλη της ΕΕ δεν μπορούν να κάνουν και πολλά για να αποτρέψουν τις μεταναστευτικές ροές το 2017. Στην μεταναστευτική οδό της Κεντρικής Μεσογείου, οι Βρυξέλλες θα προσπαθήσουν να σταματήσουν τους μετανάστες από το να φύγουν από την Αφρική, συνεργαζόμενες με τις αντίστοιχες χώρες προέλευσης και με τις βασικές χώρες transit. Όμως η δυσκολία να διακόψουν τις αφρικανικές μεταναστευτικές οδούς και η απουσία κάποιας βιώσιμης κυβέρνησης στη Λιβύη, θα περιορίσουν την ικανότητα της ΕΕ να σταματήσει τη ροή των ανθρώπων μέσω της Κεντρικής Μεσογείου.


Στην μεταναστευτική οδό της Ανατολικής Μεσογείου, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα διατηρήσει ανοικτή τη γραμμή επικοινωνίας με την Τουρκία, παρά τις πολιτικές διαφορές της με την Άγκυρα. Οι Ευρωπαϊκές εκλογές και οι εσωτερικές διχογνωμίες, όμως, θα αποτρέψουν την ΕΕ από το να κάνει πίσω σε πολλές από τις απαιτήσεις της Τουρκίας, ιδιαίτερα αυτήν για την απελευθέρωση της βίζας για τους Τούρκους πολίτες. Ένα μικρό «παράθυρο» ευκαιρίας για το θέμα θα ανοίξει τους πρώτους μήνες του έτους, όμως αν δεν υπάρξει πρόοδος πριν ανοίξει ο ευρωπαϊκός εκλογικός κύκλος τον Μάρτιο στην Ολλανδία, το θέμα θα αναβληθεί για τον υπόλοιπο χρόνο. Η πρόοδος σε λιγότερο αμφιλεγόμενα θέματα όπως το εμπόριο και τα funds θα είναι κάπως ευκολότερο να επιτευχθεί.

Γνωρίζοντας πόσο αναξιόπιστοι είναι οι εξωτερικοί εταίροι, τα μέλη της ΕΕ θα προσπαθήσουν να προστατευθούν όσο τον δυνατόν περισσότερο. Θα συνεχίσουν να σκληραίνουν τους εθνικούς νόμους για τη μετανάστευση και να αυξάνουν τις απελάσεις, για να αποθαρρύνουν την έλευση μεταναστών. Η επιλογή της επαναφοράς συνοριακών ελέγχων εντός της ΕΕ επίσης θα βρεθεί στο τραπέζι, ως μια λύση για να διακόψουν τις μεταναστευτικές οδούς. Αυτό θα συνεχίσει να αποτελεί πηγή διένεξης μεταξύ των χωρών άφιξης (όπως η Ιταλία και η Ελλάδα) και των χωρών προορισμού (Βόρεια Ευρώπη), για την αποτυχία των Βρυξελλών να καταρτίσουν μια μεταναστευτική πολιτική με συνοχή.

Stratfor
Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το δημοσίευμα επικαλούμενο αξιωματούχους που συμμετείχαν στις συζητήσεις αναφέρει ότι ο έλληνας υπουργός Εξωτερικών «διατάραξε τις εύθραυστες συζητήσεις στη Γενεύη», προκαλώντας παράπονα από τα Ηνωμένα Εθνη, αλλά και άλλους αξιωματούχους, για τη συμπεριφορά του την προηγούμενη Πέμπτη

Δημοσίευμα του Politico βάζει «βόμβα» στην Αθήνα όσον αφορά τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς «θα κρατηθεί μακριά από τις μελλοντικές διαπραγματεύσεις για την επανένωση της Κύπρου, μετά την παρουσία του στη Γενεύη την προηγούμενη εβδομάδα (σ.σ.: κατά τη Διάσκεψη για το Κυπριακό), όπου διατάραξε τις εύθραυστες συνομιλίες, σύμφωνα με δύο αξιωματούχους που παρακολούθησαν στενά τις συζητήσεις».

Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Η επόμενη πολιτική συνάντηση για το πώς θα διασφαλιστούν η ασφάλεια και η ανεξαρτησία της Κύπρου -που όμως δεν έχει οριστεί ακόμα πότε θα γίνει- θα είναι μεταξύ των επικεφαλής των κυβερνήσεων και όχι των υπουργών Εξωτερικών. Ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είναι πολύ πιθανό να εκπροσωπήσει τη χώρα του μετά τα παράπονα που ακούστηκαν από τα Ηνωμένα Εθνη, αλλά και άλλους αξιωματούχους, για τη συμπεριφορά του Κοτζιά την προηγούμενη Πέμπτη.

»Η πρώτη Διάσκεψη ανάμεσα στον Ελληνοκύπριο και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη και τις τρεις εγγυήτριες χώρες (Ελλάδα, Τουρκία, Μεγάλη Βρετανία) έληξε άδοξα μετά από μόλις μία ημέρα συνομιλιών. Αυτή η οπισθοδρόμηση υπενθύμισε τη σκληρή δουλειά που πρέπει να γίνει ακόμα, έπειτα από 20 μήνες διαπραγματεύσεων ανάμεσα στον Ελληνοκύπριο και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη, υπό τη σκέπη των Ηνωμένων Εθνών.

»Οι δύο πλευρές και ο ΟΗΕ επιμένουν ακόμα να λένε ότι είναι θέμα εβδομάδων, και όχι μηνών, για να επιτευχθεί μια συμφωνία. Ωστόσο, μόλις έχουν αρχίσει να γεφυρώνουν το χάσμα ανάμεσα στην Αθήνα και την Αγκυρα, που πρέπει να υπογράψουν την όποια συμφωνία».

Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, «παρά τις εντατικές συζητήσεις σε διπλωματικό επίπεδο, το προηγούμενο διάστημα, ανάμεσα στα Ηνωμένα Εθνη, τους δύο ηγέτες της Κύπρου και τις τρεις εγγυήτριες χώρες, προκειμένου να προετοιμαστεί το έδαφος για μια ειρηνευτική συμφωνία στη Γενεύη, ο Κοτζιάς πήγε στη Διάσκεψη με απαιτήσεις-έκπληξη έναντι των Τούρκων και των Τουρκοκυπρίων, όπως ήταν η πλήρης και άμεση απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από τη νησί, τις οποίες μάλιστα επανέλαβε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου σε ένα διάλειμμα των συζητήσεων».

»Η κυβέρνηση Τσίπρα, ανεπίσημα, φάνηκε να "μαλακώνει" τις θέσεις της Ελλάδας την Παρασκευή, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα είναι αποφασισμένη να προστατεύσει τη "σημαντική ώθηση" που δόθηκε για μια "δίκαιη και βιώσιμη συμφωνία" για την επανένωση της Κύπρου. Ωστόσο, από αυτή την ανεπίσημη ανακοίνωση έλειπαν κάποια από αυτά που είπε ο Κοτζιάς την Πέμπτη.

»Η ανακοίνωση της ελληνικής κυβέρνησης ανέφερε: "Σε διαρκή συντονισμό και συνεργασία με την Κυπριακή Δημοκρατία, θα συνεχίσουμε να προωθούμε και να υποβάλλουμε προτάσεις που βασίζονται στις αρχές που τηρούμε όσον αφορά τις εγγυήσεις και την ασφάλεια, στα οποία εμπλεκόμαστε. Οι επιθετικές δηλώσεις δεν έχουν καμία θέση στις συνομιλίες".

»Στη συνέντευξη Τύπου, ο Κοτζιάς μίλησε για μια γρήγορη αποχώρηση των περίπου 30.000 Τούρκων στρατιωτών που βρίσκονται στην τουρκοκυπριακή πλευρά του νησιού και ανακοίνωσε ότι οι υπουργοί Εξωτερικών θα ξανασυναντηθούν στις 23 Ιανουαρίου - ημερομηνία, όμως, στην οποία δεν συμφώνησαν τα άλλα εμπλεκόμενα μέρη. "Πιστεύουμε -και νομίζω δικαίως- ότι πρέπει να καταργηθεί το σύστημα των εγγυήσεων", είπε ο Κοτζιάς. "Οσον αφορά των αποχώρηση του τουρκικού στρατού, θέλουμε, πρώτα απ' όλα, ο ρυθμός να είναι συνεχής. Μια μεγάλη απόσυρση την πρώτη εβδομάδα, αν όχι από την πρώτη μέρα, και στη συνέχεια μια συνεχιζόμενη αποχώρηση. Πρέπει να υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα"».

Και καταλήγει το δημοσίευμα: «Δεν κατέστη δυνατόν να επικοινωνήσουμε με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών για κάποιο σχόλιο»...

Κοτζιάς για επικριτές του: Αναπαράγουν ψέματα τουρκικής προπαγάνδας, ουρά τουρκικού εθνικισμού

Την οργή του εξέφρασε ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς με ένα tweet που ανέβασε στον λογαριασμό του απαντώντας στους επικριτές του για τους χειρισμούς του στη Διάσκεψη της Γενεύης για το Κυπριακό, οι οποίοι τελικά αποδείχθηκαν επιτυχημένοι:

«Αναπαράγουν ψέματα τουρκικής προπαγάνδας νομίζοντας ότι έτσι γίνονται εκσυγχρονιστές. Στην πραγματικότητα γίνονται ουρά τουρκικού εθνικισμού» τονίζει ο κ. Κοτζιάς.

Σημειώνεται ότι την Παρασκευή, μετά από τη σύντομη ενημέρωση που έκανε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς, στους δημοσιογράφους δέχτηκε την εγκάρδια επίσκεψη του Προέδρου της Κύπρου, Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος τον ευχαρίστησε και προσωπικά για τη στήριξή του στο τραπέζι της Διάσκεψης, πριν αναχωρήσουν οι δύο από τη Γενεύη.

«Κάποιος έβγαλε ότι τσακωνόμασταν οι δύο μας», είπε κ. Κοτζιάς, αναφερόμενος σε πρωινά δημοσιεύματα. «Εμείς;», αναρωτήθηκε, γελώντας, ο κ. Αναστασιάδης και πρόσθεσε: «Όχι μόνο δεν είπαμε λέξη μεταξύ μας, αλλά είμασταν απόλυτα συνεννοημένοι».

«Δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε τρελά πράγματα, αλλά δεν τα λαμβάνουμε υπόψη μας», ανέφερε ο κ. Αναστασιάδης και τόνισε: «Υπήρχε απόλυτη συνεννόηση. Νίκο μου, εγώ έχω φτάσει σε ένα σημείο να βάζω από το ένα αυτί και να βγάζω από το άλλο. Η ουσία είναι μία, έχουμε συνεργασία που έπρεπε να έχουμε; Παραπάνω από οποιεσδήποτε άλλες κυβερνήσεις».

«Το θέμα που συζητάμε, εγγυήσεις και ασφάλεια, μαζί το φτιάξαμε», σημείωσε ο κ. Κοτζιάς και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας τού απάντησε: «Και πώς ολοκληρώθηκε η πρόταση; Ήταν συνδυασμός της δικής σου ιδέας για το σύμφωνο φιλίας συν τα δικά μου που αφορούν τα υπόλοιπα».

ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ: Τον Γάλλο υφυπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Αρλέμ Ντεζίρ συνάντησε σήμερα ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, με την ευκαιρία του ερχομού του στο Παρίσι για την αυριανή συμμετοχή του στη Διεθνή Διάσκεψη για το Μεσανατολικό.

Οι δύο πολιτικοί αντάλλαξαν απόψεις και ενημέρωση, με την ευκαιρία γεύματος εργασίας που παρέθεσε στην πρεσβεία, η πρέσβειρα Μαρία Θεοφίλη.
Κυπριακό, Δυτικά Βαλκάνια και Μεσανατολικό, ήταν τα βασικά θέματα της συζήτησης.

Ο κ. Κοτζιάς ενημέρωσε τον κ. Ντεζίρ σχετικά με το αποτέλεσμα της Διάσκεψης της Γενεύης για το κυπριακό και ευχαρίστησε τον Γάλλο υφυπουργό για την υποστήριξη της Γαλλίας, στις έως τώρα προσπάθειες επίλυσής του.

Οι τελευταίες εξελίξεις στα Δυτικά Βαλκάνια και οι σχέσεις της Ελλάδας με τις γειτονικές της χώρας, υπήρξαν επίσης αντικείμενο της συζήτησης. Οι δύο πολιτικοί συμφώνησαν άλλωστε στη συνέχιση των διαβουλεύσεων και της συνεργασίας τους για τα θέματα της περιοχής.

Ο κ. Ντεζίρ ευχαρίστησε τέλος τον κ. Κοτζιά για τη συμμετοχή του στην αυριανή Διεθνή Διάσκεψη για το Μεσανατολικό που είναι γαλλική πρωτοβουλία και που στοχεύει στην προώθηση της ειρηνευτικής διαδικασίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι ασυγχώρητα αδαής, ελαφρόμυαλος και άστοχος όποιος ασχολείται με τα κοινά και δεν μπορεί να δει την αποσάθρωση και την άτακτη υποχώρηση του νεοταξικού κοσμοειδώλου της παγκοσμιοποίησης.

Αυτό που σχεδιάστηκε να αποτελέσει το «τέλος της Ιστορίας» και διαφημίστηκε σαν μια ανεπίστροφη πραγματικότητα, σαν νομοτέλεια όπως η θνητότητα, ξεθώριασε. Η αίγλη του έχει «τσαλακωθεί» και το ύψος του ταπεινώθηκε μπροστά στη γιγάντια αντίδραση των εθνικών συνόλων. Με απλά λόγια: ό,τι προσπαθούσαν να μας επιβάλουν τελειώνει. Άδοξα, ατιμωτικά, με κρότο.

Η ελληνική απάντηση στη γραφειοκρατική τυραννία των Βρυξελλών, όπως εκφράστηκε στο δημοψήφισμα του 2015, ήταν η πρώτη ρωγμή στον παραμορφωτικό καθρέφτη του ευρωμονόδρομου της ύφεσης, της υποτέλειας. Οι Έλληνες είπαν ένα καθαρό και ξάστερο ΟΧΙ στη γερμανική τιμωρητική πολιτική. Ο λαός μας γνώριζε καλά ποιες μπορούσαν να είναι οι συνέπειες, αλλά επέλεξε την οδό της αξιοπρέπειας - κι αυτή η στάση ήρθε σε πλήρη αντιδιαστολή με τη μετέπειτα στάση της κυβέρνησης.

Το Brexit και η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ αποδεικνύουν ότι έχει επέλθει μια σεισμική μεταβολή του παγκόσμιου πολιτικού τοπίου, η οποία μας υποχρεώνει να ορίσουμε την Ελλάδα που θέλουμε να δημιουργήσουμε ξανά μέσα από τις στάχτες του Μνημονίου.

Η Ελλάδα που λειτουργεί, που ενώνει, που αρέσει και εμπνέει τον λαό μας αλλά και τη διεθνή κοινότητα δεν είναι άγνωστη. Δεν θα χρειαστεί να την «εφεύρουμε», ούτε να μισθώσουμε ξένους και ντόπιους... μυαλοπώλες για να την ορίσουν. Η ιδανική πατρίδα είναι αυτή που ήδη έχει δοξαστεί, τιμηθεί και αγαπηθεί από εμάς και από τους ξένους. Το αποτύπωμά της, οι γραμμές και αναλογίες της, τα άγια και τα ιερά της, βρίσκονται γύρω μας.

Η Ακρόπολις και η Δωδώνη. Το Άγιο Όρος και η Παναγιά της Τήνου. Η πολιορκία του Μεσολογγίου και η νίκη στην Τριπολιτσά. Ο Παλαιολόγος και ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Ο Αισχύλος και ο Κοραής. Όλα τούτα τα στοιχεία, οι ήρωες, οι μάρτυρες, οι καλλιτέχνες, οι ηγέτες, οι εκκλησιές και τα αρχιτεκτονήματα είναι οι θεσμοί που πρέπει να σεβαστούμε.

Δόξα, τιμή, έρως και κατάνυξη είναι ο τόπος και η Ιστορία μας. Πρότυπα οι πρόγονοί μας. Στόχοι μας οι κορυφές που κατακτήσαμε και όπλα μας η γνώση, η αρμονία, το μέτρο και η αλήθεια. Σύμμαχός μας ο Θεός.

Πού αλλού να κοιτάξουμε για να αντλήσουμε δύναμη και θάρρος; Εντός οι απαντήσεις στις απορίες μας.

Αυτή η Ελλάδα μάγεψε τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος εκφράστηκε για την πατρίδα μας με λόγια που οι δικοί μας ξέπνοοι, άχρωμοι και ανέμπνευστοι πολιτικοί θα αποδοκίμαζαν ως «εθνικιστικά».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η διάταξη που αλλάζει το Ασφαλιστικό εμπόρων και ελεύθερων επαγγελματιών είναι απολύτως ενδεικτική της παράνοιας

Εάν αυτοί που λέγονται δανειστές, θεσμοί, κουαρτέτο ή δεν ξέρω πώς αλλιώς θέλουν να αποκαλούνται ενδιαφέρονταν έστω και στο ελάχιστο να μπει μια τάξη σε αυτή τη χώρα, το πρώτο πράγμα που θα υποχρέωναν κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα να ψηφίσουν είναι η δέσμευση σε ένα πλαίσιο φορολογικών, εργοδοτικών και ασφαλιστικών εισφορών 15ετίας, το οποίο δεν θα μπορεί να αλλάξει παρά μόνο για αντικειμενικά εξαιρετικά σοβαρό λόγο και πάλι με διευρυμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Αυτό θα ήταν από μόνο του το κλειδί για την προσέλκυση επενδύσεων και την ανάπτυξη του επιχειρείν. Γιατί θα επέτρεπε έναν επιχειρηματικό σχεδιασμό μεσομακροπρόθεσμο, μακριά από τους αιφνιδιασμούς και τα «ράβε-ξήλωνε» των διάφορων μαστροχαλαστών που έχουν περάσει από το υπουργείο Οικονομικών.

Αυτό θα έπρεπε να είναι και το μοναδικό μέτρο κάθε «εργαλειοθήκης μεταρρυθμίσεων» τύπου ΟΟΣΑ και όχι οι ετικέτες στο φρέσκο γάλα, τα ληγμένα στα σούπερ μάρκετ και τα διάφορα άλλα κόλπα υπέρ των πολυεθνικών που βαφτίζονταν μεταρρυθμίσεις από τα στόματα των Χατζηδάκηδων.
Η απουσία σταθερού φορολογικού πλαισίου από κοινού με αυτό των εργοδοτικών και των ασφαλιστικών εισφορών είναι το μεγαλύτερο κουσούρι της ελληνικής οικονομίας και δεν χρειάζεται να έχεις την τεχνοκρατική επάρκεια του ΔΝΤ για να το καταλάβεις. Το αντιλαμβάνεται και ο τελευταίος αδαής. Δυστυχώς όμως ούτε το ΔΝΤ ούτε οι υπόλοιποι ξένοι πιστωτές ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη της χώρας. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να εισπράττουν τους τόκους τους, γονατίζοντας τον ελληνικό λαό με φορολογικές επινοήσεις και διαδοχικές επιδρομές μέχρι τελικής πτώσεως.

Βεβαίως, και να ήθελαν σήμερα (που δεν θέλουν) τα μεγάλα ελληνικά κόμματα να συμφωνήσουν σε ένα σταθερό φορολογικό πλαίσιο, δεν μπορούν. Οι φορολογικοί συντελεστές των Μνημονίων είναι παρανοϊκοί και κάθε συζήτηση για χρονική επέκτασή τους θα ήταν καταστροφική. Η μείωσή τους όμως δεν περνά από την ελληνική εκτελεστική εξουσία κι ας λέει ο δύστυχος ο Κυριάκος ότι, όταν έρθει στα πράγματα, θα ενεργήσει μονομερώς...
Το φορολογικό τοπίο της χώρας ρυθμίζεται αποκλειστικά από τους δανειστές. Και είναι ασφυκτικό. Οπως επίσης αυτό των ασφαλιστικών εισφορών που συναγωνίζεται σε παράνοια τους φορολογικούς συντελεστές, σε πλήρη καταστρατήγηση της αναλογικότητας ως προς τη διαμόρφωση των συντάξεων.

Ας το πάρουμε απόφαση. Η δημοσιονομική πολιτική γενικότερα εκπορεύεται από τις ντιρεκτίβες του Τόμσεν. Ακόμη κι αν πρότεινε οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση τη διαμόρφωση ενός ορθολογικού φορολογικού συστήματος με σταθερούς δείκτες εισφορών για το ορατό μέλλον, δεν θα το δέχονταν οι δανειστές. Εκείνοι θεωρούν ότι μπορεί να διαιωνίζεται το φορολογικό «Αουσβιτς» μέχρι να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Η πρόσφατη διάταξη που αλλάζει το ασφαλιστικό καθεστώς των εμπόρων και των ελεύθερων επαγγελματιών είναι απολύτως ενδεικτική.
Διπλασιάζουν τις εισφορές της μεγαλύτερης μερίδας των ασφαλισμένων που, σε συνδυασμό με τα τεράστια φορολογικά βάρη, είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν. Αρκετοί από αυτούς θα καταλήξουν να χρωστούν για το υπόλοιπο της ζωής τους και να κινδυνεύουν, εκτός από τον διασυρμό και την κατάθλιψη, να υποστούν και τις συνέπειες του νόμου, ενώ οι περισσότεροι θα επιδοθούν, θέλοντας και μη πλέον, στο προσφιλές σπορ της φοροδιαφυγής.

Αντί, επομένως, για περισσότερα έσοδα, κάποια στιγμή θα κρασάρει το σύστημα. Αυτό όμως δεν φαίνεται να απασχολεί τους δανειστές. Το «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος» δεν το υπολογίζουν. Θεωρούν ότι, από τη στιγμή που θα σταματήσουν να έρχονται τα μετρητά, θα μπορούν να αρπάζουν ακίνητη περιουσία, ιδιωτική και δημόσια, υπό τη μορφή ενός είδους συντηρητικής κατάσχεσης. Σαν τους δικαστικούς κλητήρες που παίρνουν τα σπίτια του κόσμου.

Μέχρι να κάνουν τη χώρα απόλυτα εξαρτημένη και ελεγχόμενη αποικία χρέους με φτηνό εργατικό δυναμικό σύγχρονων δούλων σε τουριστικές λουτροπόλεις όπου θα πλένουν τα πόδια τους Γερμανοί συνταξιούχοι.
Κι αν δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους κράτος και φορολογούμενοι, υπάρχουν κι άλλα «αντισταθμιστικά». Η χαβουζοποίηση της χώρας με μερικές εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, τα διόδια στο Κυπριακό, οι υποχωρήσεις έναντι της Τουρκίας. Εχουν τον τρόπο τους αυτοί να πληρωθούν και δεν τους νοιάζει καθόλου αν θα ψοφήσουν τα συνήθη υποζύγια...

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Οι λογικές «άσπρου-μαύρου» στο Κυπριακό και οι εύκολοι διαχωρισμοί μεταξύ «ενδοτικών» – «πατριωτών», την ώρα που ακόμη δεν έχουν ξεκινήσει οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις και κανείς δεν γνωρίζει ποιο θα είναι το Σχέδιο Λύσης για το οποίο σήμερα γίνεται η αντιπαράθεση, είναι προτιμότερο να επιχειρηθεί η προσεκτική ανάγνωση των γεγονότων και η ψύχραιμη αποτίμηση των όσων συνέβησαν στην Γενεύη, των δηλώσεων των «παικτών» όπως του Τ. Ερντογάν και η προοπτική από δω και πέρα.

Στην Γενεύη υπήρξαν κάποια θετικά σημεία:

Κατ’ αρχήν αποτράπηκε το ναυάγιο και σε ότι αφορά το Κυπριακό αυτό δεν είναι πάντοτε αυτονόητο.

Επιβεβαιώθηκε ότι πολλές πτυχές του Κυπριακού περιμένουν το πάτημα του «κουμπιού» της πολιτικής Συμφωνίας προκειμένου να ξεκλειδώσουν και να οδηγήσουν σε συγκλίσεις.

Επίσης είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι πλέον στο εδαφικό έχουν κατατεθεί χάρτες που θέτουν την βάση για ένα συγκεκριμένο «παρέ-δωσε» το οποίο όμως είναι αλληλένδετο με το περιουσιακό και την επιστροφή προσφύγων και βεβαίως με το οικονομικό κόστος της Λύσης.

Είναι σημαντικό ότι ενεπλάκη έστω και μετ’ εμποδίων η Ε.Ε., η οποία παρά τις δύσκολες σχέσεις με την Τουρκία έχει πλέον λόγο στα ζητήματα Ασφάλειας και Εγγυήσεων.

Έχει επίσης ιστορική σημασία το γεγονός ότι για πρώτη φορά οι Εγγυήτριες Δυνάμεις ανοίγουν τα χαρτιά τους για το κρίσιμο θέμα της Ασφάλειας και Εγγυήσεων.

Στην Γενεύη υπήρξε πικρή γεύση από το γεγονός ότι όλες οι υποτιθέμενες προϋποθέσεις που είχε θέσει η Κυπριακή Δημοκρατία για την αναβάθμιση και κορύφωση των συνομιλίων δεν τηρήθηκαν ούτε στο ελάχιστο, ενώ πλέον παίρνει μόνιμη μορφή η υποβάθμιση της εκπροσώπησης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε επίπεδο Ελληνοκυπριακής Κοινότητας

Στο θέμα της εκπροσώπησης: σε κανένα από όλα τα κείμενα που κυκλοφόρησε ο ΟΗΕ στην διάρκεια των συνομιλίων της Γενεύης δεν υπήρξε αναφορά σε «Κυπριακή Δημοκρατία» ή σε «πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας». Είναι χαρακτηριστικό ότι και στο Ανακοινωθέν της ιστορικής πρώτης Διάσκεψης για τα θέματα Ασφάλειας και Εγγυήσεων, οι συμμετέχοντες αναφέρονται ως εξής:

«Η Διάσκεψη για την Κύπρο η οποία συγκλήθηκε σήμερα, 12 Ιανουαρίου 2017, στη Γενεύη, υπό την αιγίδα του ΓΓ του ΟΗΕ, με τη συμμετοχή του Εξοχότατου Μουσταφά Ακιντζί και του Εξοχότατου Νίκου Αναστασιάδη, των ΥΠΕΞ της Ελλάδας, της Τουρκίας και του Ηνωμένου Βασιλείου ως εγγυήτριες δυνάμεις και στην παρουσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως παρατηρητή».

Η «διπλή ιδιότητα» με την οποία υποτίθεται συμμετείχε στην Διάσκεψη ο κ. Αναστασιάδης (του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του ηγέτη της Ε/Κ κοινότητας) εξαφανίσθηκε …

Ακόμη και στο εθιμοτυπικό μέρος της Διάσκεψης υιοθετήθηκε παρόμοια μέθοδος καθώς οι καρτέλες μπροστά στους συμμετέχοντες ανέφεραν απλώς το όνομα τους.

Και το πρόβλημα φυσικά δεν αφορά τον Μ. Τζόνσον, τον κ. Τσαβούσογλου, η τον Ν. Κοτζιά που κανείς δεν αμφισβητεί την διεθνή νομική υπόσταση των χωρών που εκπροσωπούν.

Κερδισμένη η τουρκική πλευρά και ο ίδιος ο κ. Ακιντζί ο οποίος απλώς ως ηγέτης της τουρκοκυπριακής κοινότητας και αυτοπροβαλλόμενος ως πρόεδρος ενός παράνομου μη αναγνωρισμένου διεθνώς μορφώματος του κατοχικού καθεστώτος στην Βόρειο Κύπρο, βρέθηκε να κάθεται στο τραπέζι της Διάσκεψης με το ίδιο καθεστώς όπως και ο πρόεδρος της μόνης διεθνώς αναγνωρισμένης Κυπριακής Δημοκρατίας.

Είναι αποκαλυπτικό ότι ενώ στην Γενεύη βρέθηκε και ο υπουργός εξωτερικών της Κύπρου Ι. Κασουλίδης που θα μπορούσε να παραβρεθεί στην Διάσκεψη ώστε να σωθούν τα προσχήματα (καθώς θα παρίστατο ως «αξιότιμος Ι. Κασουλίδης», αλλά θα παρέπεμπε σε εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας που είναι το συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης Εγγύησης), αποχώρησε πριν από την σύγκλισή της…

Ο κ. Αναστασιάδης είχε επανειλημμένα δηλώσει ότι η Διάσκεψη δεν θα είναι Πενταμερής (όπως ήταν τελικά) και ότι προϋπόθεση για να συγκληθεί θα είναι, η σύγκλιση τουλάχιστον στο θέμα των χαρτών. Τελικά στην Γενεύη απλώς για μια ακόμη φορά καταγράφηκαν οι διαφορετικές θέσεις σε όλα τα Κεφάλαια και στο Εδαφικό και η διάσκεψη ξεκίνησε χωρίς να έχει προηγηθεί η οποιαδήποτε σύγκληση, καθώς ήταν προφανές ότι οι δυο πλευρές δεν είναι έτοιμες για συναινέσεις πριν υπάρξει εικόνα και για την πρόοδο που μπορεί να υπάρξει στο ζήτημα των Εγγυήσεων /Ασφάλειας.

Όμως στο θέμα των χαρτών και από την συζήτηση της Διακυβέρνησης, διαφαίνεται ότι η τουρκική πλευρά θέτει ως πρώτη προτεραιότητα την εκ περιτροπής Προεδρία, υποσχόμενη ως αντάλλαγμα άλλοτε την Μόρφου, άλλοτε κάποιες πρόνοιες στο θέμα της Ασφάλειας.

Στο παρασκήνιο, αυτό που επιχειρήθηκε ήταν να ξεκινήσει άμεσα η συζήτηση των τεχνοκρατών χωρίς να έχει προηγηθεί η πολιτική συζήτηση, κάτι που θα οδηγούσε σε καταγραφή «κόκκινων γραμμών», όπου με συμπαιγνία Βρετανίας-Τουρκίας θα βρισκόταν η Ελλάδα στην δύσκολη θέση να πιέζεται για επίδειξη ελαστικής στάσης, ωσάν να είναι η Ελλάδα η Κατοχική Δύναμη στο νησί.

Σε αυτή την μεθόδευση αναφέρθηκε ο Ν. Κοτζιάς ο οποίος αφού επέμεινε για πολιτική συζήτηση την οποία απέφυγε ο κ. Τσαβούσογλου αναχωρώντας για την Άγκυρα, ζήτησε να υπάρξουν αυτές οι λίγες ημέρες διακοπής ώστε να διαμορφωθεί ένα καταρχήν πλαίσιο στο οποίο θα εξελιχθεί η συζήτηση.

Όμως η παρέμβαση του Τ. Ερντογάν πίσω από τις γραμμές λέει πολλές αλήθειες τις οποίες δεν μπορεί να παραβλέπουμε:

Στο Εδαφικό ο Τ. Ερντογάν ,αν και αφορά εσωτερική πτυχή του Κυπριακού, κάνει μια βαρυσήμαντη παρέμβαση η οποία αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα συνεχίζει να αντιμετωπίζει το Κυπριακό υπό γεωστρατηγικό πρίσμα και ως θέμα της δικής της Ασφάλειας. Δεν είναι τυχαίες μάλιστα οι συνέχεις αναφορές του κ. Τσαβούσογλου στην Πενταμερή Διάσκεψη ότι πρέπει να επιδιωχθούν λύσεις που θα προασπίζουν την «ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων, της Κύπρου και ολόκληρης της περιοχής», σε μια εμφανή προσπάθεια να μπει το θέμα της Κύπρου στον γενικότερο χάρτη της Μέσης Ανατολής.

Ο κ. Ερντογάν ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να δοθεί η Καρπασία, (η οποία λόγω γεωγραφικής «ιδιορρυθμίας» είναι σαν δόρυ στο υπογάστριο της Τουρκίας και συγχρόνως καλύπτει στρατηγικά τις ακτές της Συρίας και του Λιβάνου) ενώ παρουσίασε ένα νέο παζάρι στο Εδαφικό, προτείνοντας την ανταλλαγή της Αμμόχωστου, με την απόδοση στην Τουρκία της περιοχής του Πύργου Τυλληρίας ώστε να ενοποιηθεί η Μόρφου με τον τουρκικό θύλακα στα Κόκκινα. Πολύ απλά δηλαδή ο κ. Ερντογάν υποδεικνύει στους Τουρκοκυπρίους ότι θα πρέπει να απαιτήσουν…. εδαφικά ανταλλάγματα για κάθε εδαφική παραχώρηση προς την ελληνοκυπριακή πλευρά.

Μέχρι τώρα το «πάρε-δώσε» προέβλεπε ότι θα επιστραφεί έδαφος στην ελληνοκυπριακή πλευρά έναντι ανταλλαγμάτων σε διακυβέρνηση η στην Ασφάλεια, ενώ τώρα ο Ερντογάν κάνει ένα βήμα πιο μπροστά ζητώντας να δοθούν στους Τουρκοκυπρίους, νέα εδάφη δημιουργώντας ευθεία γραμμή μεταξύ των δυο συνιστώντων κρατιδίων, στο σημείο που δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την αποστολή της η τουρκική εισβολή του 1974…

Συγχρόνως ο Τούρκος Προέδρος ανοίγει και το θέμα των Εγγυήσεων/Ασφάλειας, αλλά η πρώτη εικόνα για παράθυρα που αφήνει ανοικτά, παρά την ακραία ρητορική του, θα διαπιστωθεί την Τετάρτη στην πρώτη συνάντηση τεχνοκρατών στο πλαίσιο της Πενταμερούς Διάσκεψης.

Ο κ. Ερντογάν λέει ότι δεν θα υπάρξει καθεστώς Εγγυήσεων χωρίς την Τουρκία. Εάν αποδειχθεί ότι εννοεί διατήρηση του σημερινού πλαισίου με πρόβλεψη για επεμβατικό δικαίωμα, τότε οι συνομιλίες θα καταρρεύσουν. Εάν όμως η τουρκική πλευρά αποδεχθεί ένα πλαίσιο Συμφωνίας εγγύησης της (εξωτερικής) Ασφάλειας του νέου ομόσπονδου κυπριακού κράτους, εγγύηση της εφαρμογής της Συμφωνίας από το ΣΑ του ΟΗΕ, συγκρότηση πολυεθνικής αστυνομικής δύναμης που θα συνδράμει τις ομοσπονδιακές δυνάμεις για την τήρηση της τάξης αλλά και αρκετά ακόμη «εργαλεία» που έχει στην διάθεση της η διεθνής κοινότητα, τότε ανοίγει μια μικρή χαραμάδα συζήτησης για κατάργηση των αναχρονισιτκών Εγγυησεων.

Όταν ο κ. Ερντογάν λέει ότι οι τούρκοι στρατιώτες θα συνεχίσουν να μένουν στο νησί, θα πρέπει να διευκρινισθεί τι ακριβώς εννοεί: εάν η τουρκική θέση περιορισθεί στην συμμετοχή της Τουρκίας και της Ελλάδας σε μια Πολυεθνική αστυνομική δύναμη που η διοίκηση θα ασκείται από τρίτους, αυτό είναι κάτι που μπορεί να συζητηθεί.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι έτοιμη να συζητήσει την παραμονή για μεταβατική περίοδο που μπορεί να φθάσει και τα πέντε η έξι χρόνια μικρής τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στο νησί. Η αποχώρηση των υπολοίπων δυνάμεων θα γίνει υπό την αιγίδα ενός μηχανισμού παρακολούθησης (monitoring) που θα αναφέρεται με τακτικές Εκθέσεις στον ΟΗΕ.

Για όλα αυτά τα ζητήματα όμως οι πραγματικές τουρκικές προθέσεις θα αποκαλυφθούν μόνον όταν διατυπωθούν επίσημα στην διαδικασία που ξεκινά την Τετάρτη.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Νικολαΐδης

Γερμανοί, ένας λαός πειθαρχημένος και εργατικός πού πολλά έχει προσφέρει στην Ευρώπη και τον κόσμο, ιδίως στον πολιτισμό, με τους μοναδικούς γερμανούς μουσουργούς και φιλοσόφους, αλλά και πολλά ακόμη χρωστάει… για τα αιματοκυλίσματα πού έχει προκαλέσει.

Ένας λαός που πιστεύει –το έχει περασμένο στο DNA του- πως πρέπει να επικυριαρχεί των υπολοίπων, μόλις νοιώθει ισχυρός πολιτικά και οικονομικά. Και όταν μάλιστα βρεθεί και ο κατάλληλος αρχηγός, όλοι τον ακολουθούν τυφλά και στήνουν το Ράιχ, που στη γλώσσα τους σημαίνει αυτοκρατορία.

Αυτή τους την επιθυμία έως και το ’45 προσπαθούσαν να την υλοποιήσουν με τά όπλα πνίγοντας την Ευρώπη σε ποταμούς αίματος.

Το πρώτο Ράιχ το φτιάχνουν το 1870 μετά τον γαλλοπρωσικό πόλεμο. Τότε προσαρτούν την Αλσατία και τη Λωραίνη, ανατρέποντας την εύθραυστη ειρήνη που είχε επιτευχθεί μετά το Βατερλό. Νεκροί περισσότεροι από 180.000 άνθρωποι.

Το δεύτερο Ράιχ το φτιάχνουν με τον κάιζερ Γουλιέλμο και με στόχο την αναδιανομή των αποικιών. Έτσι το 1914 ξεκινούν τον πρώτο παγκόσμιο. Νεκροί πάνω από 18 εκατομμύρια άνθρωποι – 9 εκατ. στρατιώτες, 9 εκατ. άμαχοι.

Το τρίτο Ράιχ το φτιάχνει ο Χίτλερ –σχεδόν όλοι τον ακολούθησαν- ο οποίος το 1939 ξεκινάει τη φρίκη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Οι νεκροί αγγίζουν τα 80 εκατομμύρια ανθρώπους, από αυτούς τα 57 εκατ. άμαχοι.

Κοινός παρονομαστής, μετά τους δύο παγκοσμίους, η καταστροφή της χώρας τους πού αυτοί προκάλεσαν, αφού πρώτα είχαν ρημάξει την Ευρώπη.

Κι επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται ας προσέξουν το σήμερα. Έχουν καταφέρει πάλι να στήσουν ένα οικονομικό… ράιχ και να εξουσιάζουν την γηραιά ήπειρο, επιβάλλοντας λίγο-πολύ τους δικούς τους κανόνες στη διακυβέρνηση των ευρωπαϊκών χωρών.

Η κόρη του πάστορα από την Ανατολική Γερμανία και ο χερ Σόιμπλε λύνουν και δένουν και είναι οι αρχηγοί πού πάντα θέλουν οι γερμανοί. Από τη στιγμή πού δεν έχουν το μάρκο θέλουν να κρατήσουν ισχυρό το ευρώ, για να πουλάνε ακριβά τα προϊόντα πού εξάγουν σ’ όλο τον κόσμο. Έτσι επιχειρούν να μας γερμανοποιήσουν όλους με λιτότητες και λοιπά.

Οι αντιδράσεις όμως ήδη έχουν αρχίσει να φουντώνουν και ο κίνδυνος ξηλώματος της ευρωπαϊκής ιδέας είναι πολύ ισχυρός. Τo αποτέλεσμα ενός τέτοιου κραδασμού θα πλήξει στο τέλος πάλι την ίδια τη Γερμανία.

Κι ένας παράγων ακόμη. Να μη ξεχνάμε ότι και στους δύο παγκοσμίους πολέμους αυτό πού έγειρε την πλάστιγγα υπέρ των υπολοίπων ευρωπαίων ήταν η Αμερικανική εμπλοκή στις συρράξεις.

Μήπως επαναληφθεί η ιστορία τώρα πού αλλάζει ο Πρόεδρος στις ΗΠΑ; Οι μέχρι σήμερα δήθεν εξισορροπιστικές κινήσεις του προηγούμενου δεν θα υπάρχουν, ενώ ο καινούργιος είναι ολίγον… καουμπόι, με εξάσφαιρα πού θα τα βάλει πάνω στο τραπέζι και ενδέχεται να υποχρεώσει το Βερολίνο σε άλλες πολιτικές και υποχωρήσεις. Μήπως;

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου