Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Ιουλ 2011


Ενώ η Άνγκελα Μέρκελ δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα παραστεί στη Σύνοδο κορυφής της Πέμπτης, ο Βενιζέλος και οι λοιποί κυβερνητικοί διαστρεβλωτές της πραγματικότητας, δηλώνουν αισιόδοξοι για τ' αποτελέσματά της!
Απ’ αυτή τη Σύνοδο το μόνο που θα προκύψει είναι Ραντεβού το Σεπτέμβρη!
Ως τότε δεν θα έχει μείνει τίποτε όρθιο σ αυτή εδώ τη χρεοκοπημένη χώρα που επιστρέφει γκαζωμένη η δραχμή και τα συσσίτια…

Διαβάστε το άρθρο του Δημ. Καζάκη που δημοσιεύτηκε πριν ένα χρόνο στο “Ποντίκι” για να αντιληφθείτε πόσο βουτηγμένοι στα σκατά είμαστε.

Η χρεοκοπία της χώρας είναι δεδομένη.

Όχι επειδή την επιδιώκουν κάποιοι καταχθόνιοι και σκοτεινοί κερδοσκόποι, αλλά διότι το κράτος και η οικονομία της χώρας δεν μπορούν πια να σηκώσουν το βάρος της εξυπηρέτησης των δανείων. Αυτή είναι η αλήθεια που κρύβει συστηματικά η κυβέρνηση από τον ελληνικό λαό.

* Ο κ. Παπανδρέου, μιλώντας στην 8η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20.3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει».

Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν, σε διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσωμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως».

Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία, αντί για ευρώ, την ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας, που ήταν κλειδωμένο με τη χρυσή αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς κ.λπ.), ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.

Λαϊκά συσσίτια

Για να στηριχθούν η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα.

Το κράτος, προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια, και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απ’ αυτούς απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.

Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεοκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία, προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές.

Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συνετρίβη και η χώρα κήρυξε επίσημα τη χρεοκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεοστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους, έφεραν ξανά στη χώρα τον βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922, και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου του Μεταξά.

Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεοκοπία της χώρας, επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν ήταν η «ατάσθαλος οικονομική πολιτική» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθεια διάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα», ας πέθαιναν η χώρα και ο λαός της.

Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για τη στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ό,τι άλλο πολύτιμο έχουν «διά την εθνικήν υπόθεσιν».

Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεοστάσιο, και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται…

Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά ως χώρα σε κατάσταση χρεοκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός. Σύμφωνα μ’ αυτόν, οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δισ. ευρώ το 2000 στα 84,2 δισ. ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009!

Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού για εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεοκοπίας, είτε το θέλει είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει είτε όχι.

Πού οφείλεται αυτός ο δανεισμός; Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στον δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δισ. ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δισ. ευρώ. Απ’ αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.

Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δισ., ο νέος δανεισμός του Δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στον νέο δανεισμό του Δημοσίου μόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι, όσο κι αν περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτιστεί το δημόσιο χρέος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπερνά το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.

Γιατί η κυβέρνηση, που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το Δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας.

Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;

Προς τα πού βαδίζουμε;

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του περίπου πάνω από 450 δισ. ευρώ.

Παρ’ όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία πάνω από σχεδόν 155 δισ. ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό Δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δισ. ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατόν να συνεχιστεί αυτή η αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην ανέχεια;

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ’ όλα ο βρόχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με τη συνεπικουρία της Ε.Ε. Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα στοιχεία των ελλειμμάτων στην παραγωγή, στο εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δισ. δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα κ.λπ.) του εξωτερικού!

Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, τα οποία φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.

Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δισ. ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς, θα ανακαλύπταμε την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.

Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι, σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1.000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετησίως η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην Ε.Ε. η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας!

Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση στην Ε.Ε. ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθούν η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία κ.ο.κ.

Το ελληνικό κράτος υπήρξε από της ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό επειδή οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και τον λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξ υπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι, από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20ού αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50 από αυτά.

Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στη χρεοκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης διά του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της Βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.

Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό διότι φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της Ελλάδας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της Ε.Ε.

Έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ό,τι μπορούν.

Οι συζητήσεις στην Ε.Ε., οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων αφορούν την προετοιμασία του εδάφους και την τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της Ε.Ε., του ΔΝΤ ή ενός συνδυασμού και των δύο; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σ’ ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος;

Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση, την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.

Εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους και νέος δανεισμός 2000-2009 (σε εκατ. ευρώ)

Πληρωμές δανείων Νέος δανεισμός Πιστωτικά υπόλοιπα 31/12 Πρωτογενές αποτέλεσμα**
2000 23.773 29.875 143.608 1.601
2001 25.509 31.960 155.838 4.501
2002 33.340 35.897 166.117 3.773
2003 35.219 37.968 171.323 -431
2004 41.465 50.047 197.830 -3.397
2005 42.074 44.797 214.142 -1.543
2006 37.133 38.748 225.207 1.357
2007 60.920 61.656 239.801 -718
2008 67.467 69.661 262.308 -3.361
2009* 84.184 85.230 298.524 -17.054
Σύνολα 451.084 485.835 - -15.272
* Εκτιμήσεις Προϋπολογισμού 2010.
** Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα (πλεόνασμα ή έλλειμμα) ισούται με την αφαίρεση των μη πιστωτικών εσόδων του Δημοσίου από τις πρωτογενείς δαπάνες, οι οποίες είναι όλα τα έξοδα του Δημοσίου εκτός από τις δαπάνες για την εξυπηρέτηση του χρέους.
Πηγή: Επεξεργασία Ισολογιστικών στοιχείων του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους 2000-2008. Το Πρωτογενές Αποτέλεσμα από την Τράπεζα της Ελλάδος, Στατιστικό Δελτίο Οικονομικής Συγκυρίας, διάφορα τεύχη.



Δυστυχώς, μερικά εικοσιτετράωρα πριν το οριστικό ξεπούλημα της πατρίδα μας, λίγες μόνο ημέρες πριν πέσουν οι δυνατές υπογραφές και ανακοινωθεί η επιλεκτική χρεοκοπία (όρος ανύπαρκτος στην οικονομία, που εφευρέθηκε για να χρυσώσει το «χάπι» ο Βενιζέλος) η Ελλάδα γνωρίζει τις χειρότερες στιγμές της…

Προσωπικά, δεν βλέπω σαν χειρότερα την επερχόμενη εξαθλίωση μέσα από την συνεχόμενη ανεργία, την αλματώδη αύξηση φόρων και αγαθών… δεν βλέπω τα χειρότερα από την πιθανότατη καταλήστευση του εθνικού μας πλούτου, ούτε ακόμη και από την σοβαρή πιθανότητα να αντιμετωπίσουμε την σμίκρυνση της χώρας προκειμένου να ικανοποιηθούν τα γεωπολιτικά σχέδια των αμερικανών… Δυστυχώς, η επιλεκτική χρεοκοπία έχει επέλθει στην χώρα μας ήδη… Η χρεοκοπία του πνεύματος, είναι γεγονός. Και αυτό επιβεβαιώνεται από τις γεμάτες παραλίες, στις οποίες έχουν τρέξει οι Έλληνες πολίτες για να δροσιστούν… Ποσώς τους ενδιαφέρει για τα όσα επιλεκτικότατα έρχονται και που θα τους κάψουν τα σπίτια, θα τους ρημάξουν την ζωή και θα τους καταστήσουν ανελεύθερους που θα εξυπηρετούν τις ανάγκες των επιλεκτικά ελεύθερων…!

Πώς όμως συνέβη αυτό; Πώς μπόρεσε ο Έλληνας να στραφεί στις παραλίες τη στιγμή που έπρεπε να συσπειρωθεί και να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα του; Ποιοι κατάφεραν πάλι να τον αποπροσανατολίσουν και να τον οδηγήσουν σαν πρόβατο στη σφαγή; Το «ναρκωτικό», το παραισθησιογόνο (ή χαρακτηρίστε το όπως αλλιώς προτιμάτε) έχει κυκλοφορήσει ήδη. Οι παπαγάλοι το έριξαν με τρόπο στην καθημερινότητά μας. Με σωστή δοσολογία μας έπεισαν πως τον Σεπτέμβριο θα έχουμε δημοψήφισμα ή ακόμη και… εκλογές!!!

Κι εμείς, όλοι μας, ησυχάσαμε, αναπαυτήκατε και μονολογήσαμε πως «τότε θα τους τιμωρήσουμε, τότε θα τους δείξουμε την πόρτα»… Αλίμονο! Τότε δεν θα έχει μείνει ούτε σπίτι, ούτε πόρτα για να δείξουμε στους μεσίτες και μεταπράτες της Παπανδρεϊκής χούντας, αλλά και του υπόλοιπου κοινοβουλευτικού συστήματος που ψελλίζει αλλά δεν τολμά να αποκαθηλώσει το τσίρκο που ανθυποκυβερνά, τους ολίγιστους πατριδοκάπηλους νεοπατριώτες και τον συρφετό των αυτοχαρακτηριζόμενων αντεξουσιαστών… Η χώρα πωλείται, με τους κατοίκους της να δίνονται ως δώρο ανά περιφέρεια, ανά ΔΕΚΟ, ανά μεταλλείο, νησί ή γεώτρηση… Κι εμείς, μοιραίοι, άβουλοι και σαν υπνωτισμένοι χάσκουμε το περιγιάλι το γλυκό που αύριο δεν θα είναι πιά δικό μας…

Οι ημέρες και ο μήνας που έρχονται θα είναι απολύτως καθοριστικής σημασίας, αφού εν μέσω θέρους οι λήσταρχοι και οι νενέκοι τους θα επιδοθούν σε πρωτοφανή σειρά νομοθετημάτων και αρπαγής πλούτου και δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών. Θα δικαιολογούνται, δε, λέγοντας πως είναι κάτι προσωρινό προκειμένου να πεισθούν οι αγορές για να μας επαναφέρουν σε καλύτερη θέση από τον πάτο που έχουμε βρεθεί (γα τους μη γνωρίζοντες, ο πάτος ονομάζεται «επιλεκτική χρεοκοπία») και πολύ σύντομα όλα θα γίνουν καλύτερα… Αυτή θα είναι η δικαιολογία τους (στην οποία ήδη έχουν αφήσει μία «χαραμάδα» αποτυχίας και περαιτέρω χρονικής εφαρμογής της ληστρικής επιδρομής που ετοιμάζουν) για τον διαμελισμό και την πώληση της πατρίδα μας (όχι απαραίτητα και πατρίδας τους).

Δεν καταλάβαμε ακόμη πως γενήκαμε εμπορεύματα στα παζάρια της παγκοσμιοποίησης. Δεν νιώσαμε ακόμη πως ετούτοι οι μυαλοχυμένοι τοποθετήθηκαν για να μας ξεπουλήσουν σαν ζώα, στις στάνες των τραπεζών ή για να γεμίσουμε τα ταμεία των τοκογλύφων και των οικονομικών μας τρομοκρατών… Οι ληστές ξεπουλούν το σπίτι και τα αποδεικτικά στοιχεία του εγκλήματός τους περνάνε στα χέρια των κλεπταποδόχων, εξαφανίζοντας έτσι το έγκλημα. Κι εμείς, μένουμε βουβοί, ελπίζοντας στο θαύμα. Αλλά αυτό το θαύμα δεν το αξίζουμε επειδή στο μυαλό μας επικρατεί η σύγχυση που τόσο περίτεχνα τοποθέτησαν οι σύγχρονοι γενίτσαροι της πατρίδας… Μένουμε να δροσιζόμαστε στις θάλασσες της πατρίδας μας και να καιγόμαστε από την ανείπωτη αδιαφορία μας...

Είμαστε άξιοι της μοίρας που οι ίδιοι φτιάξαμε για τους εαυτούς μας. Είμαστε άξιοι να γινόμαστε εμπορεύματα, αφού τίποτε άλλο δεν έχουμε να προσφέρουμε παρά μόνο την επιτηδευμένη (από άλλους) αδιαφορία μας. Είμαστε άξιοι να γινόμαστε περίγελως αφού δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το μέγεθος της απώλειας που πλησιάζει...

Είμαστε ανάξιοι να επικαλούμαστε αυτά τα οποία προ καιρού αρνηθήκαμε για να εξασφαλίσουμε την βόλεψή μας... Δυστυχώς, γίναμε άβουλα όντα στα χέρια ηλιθίων και ως ηλιθιοδέστεροι αξίζει να πορευόμαστε... Είμαστε ανάξιοι ακόμη και να κλάψουμε για όλα εκείνα χάνουμε και που δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε πως τα χαρίζουμε και δεν μας τα παίρνουν...


ΥΓ: Συγχωρέστε με για τον συναισθηματικό τόνο, αλλά τη στιγμή που γινόμαστε σιωπηλά άβουλα εμπορεύματα στις αγορές των τοκογλύφων, νομίζω πως πρέπει πλέον να δεινοπαθήσουμε για να κατανοήσουμε την σύγχυση του νου μας και να ομονοήσουμε για να κερδίσουμε αυτά που σήμερα παραδίδουμε αμαχητί στους μεσίτες των τραπεζιτών...

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Οικονομολόγος

Τα δύο κόμματα εξουσίας, αλλά πρωτίστως το ΠΑ.ΣΟ.Κ, κυβέρνησαν την μεταπολιτευτική Ελλάδα με περίσσια αλαζονεία που βασιζόταν στην αλόγιστη δανειοδότηση από το εξωτερικό προς κάλυψη αχρείαστων αναγκών μας, υπερφορτώνοντας το δημόσιο χρέος της χώρας που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στην εξόφληση των δόσεων από αυτά τα δάνεια.

Η διόγκωση του δημοσίου χρέους συντελέσθηκε κυρίως λόγω της διαχρονικής σύναψης πελατειακών σχέσεων του κράτους με τους πολίτες μέσω της απονομής παράλογων προνομίων στους εργαζόμενους του δημοσίου, της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος από τις κυβερνήσεις και την δημιουργία ενός υπέρογκου και δυσκίνητου κράτους.

Ενός κράτους που δεν νοιάστηκε να δημιουργήσει ανάπτυξη των παραγωγικών μονάδων του τόπου και πολλές φορές πολέμησε με φοβερά αντικίνητρα την όποια ανάπτυξη.

Ένα κράτος λοιπόν που σήμερα δεν παράγει σχεδόν τίποτε έφθασε στο σημείο οι ετήσιες δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού που αφορούν τους τόκους των δανείων του δημοσίου να ανέρχονται σε 16 δις.€ και δυστυχώς τα επόμενα χρόνια προβλέπεται να εκτιναχθούν στα 23 δις.€ , δηλαδή περίπου στο 10% του ΑΕΠ.

Έτσι, η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρότι προεκλογικά με το δημαγωγικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» έταζε στον λαό μας λαγούς με πετραχήλια, ακολούθως υποθήκευσε το μέλλον μας με την υπαγωγή της χώρας στους όρους του επαχθούς μνημονίου μέσω του εκβιαστικού διλλήματος «μνημόνιο ή χρεοκοπία». Παράλληλα, η ίδια η κυβέρνηση καταρράκωνε την αξιοπιστία μας προς τρίτους με τις προδοτικές ατάκες περί τιτανικού της Ελληνικής οικονομίας και άλλων τέτοιων δηλώσεων.

Διανύοντας ήδη ένα χρόνο εφαρμογής του μνημονίου η Ελληνική οικονομία έχει πλέον βυθισθεί στην μεγαλύτερη ύφεση της μεταπολεμικής περιόδου και φαίνεται καθαρά, πως η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρίση. Έτσι λοιπόν, αναγκάζεται να προχωρήσει σε εφαρμογή ψηφίσεως μεσοπρόθεσμου προγράμματος για την οικονομία προκειμένου να λάβει η χώρα την πέμπτη δόση από το δάνειο των 110 δις.€, επαναφέροντας προς την αγανακτισμένη και οργισμένη κοινωνία, η οποία διαδηλώνει κατά αυτού του προγράμματος, το ψευτοδίλημμα «μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία».

Στο σημείο αυτό, από την στιγμή που δεν υπήρξε διαπραγματευτική στρατηγική από την κυβέρνηση, όπως και κατά την ψήφιση του μνημονίου, χάθηκε για την Ελλάδα η μεγαλύτερη ευκαιρία διευθετήσεως μεγάλου μέρους του χρέους από τους διεθνείς τοκογλύφους-κερδοσκόπους δανειστές μας.

Οι πιστωτές μας ( ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, αλλά και ΗΠΑ) με συνεχείς δηλώσεις των αντιπροσώπων τους ( Μέρκελ, Σαρκοζί, Τρισέ ) έδειχναν, πως ανησυχούσαν για την ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδος, γιατί αυτόματα θα σήμαινε την απομάκρυνσή της από την ευρωζώνη και θα λειτουργούσε ως ντόμινο και για άλλες χώρες της ευρωζώνης, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και πιθανότατα η Ιταλία και η Γαλλία, με συνέπεια την διάλυση του ευρώ.

Όμως, η Ελληνική κυβέρνηση, αντί να επενδύσει στην δύσκολη αυτή χρονική στιγμή για την Ευρώπη και το τραπεζικό της σύστημα, στο φόβο των Ευρωπαίων εν όψει της επικείμενης διάλυσης της ευρωζώνης με σκληρή διαπραγμάτευση ακόμη και αλλαγής κάποιων όρων του μνημονίου, όπως απεμπόληση κυριαρχικών δικαιωμάτων, αυτή αναλώθηκε σε ατέρμονες συζητήσεις πειθούς και εκβιαστικών πιέσεων των βουλευτών της για την ψήφιση του, επαχθέστερου του μνημονίου, μεσοπρόθεσμου προγράμματος και της αντικατάστασης του υπουργού οικονομικών χωρίς όμως διάθεση αλλαγής της οικονομικής της πολιτικής.

Μιας οικονομικής πολιτικής που δεν παρέχει καμία ελπίδα οικονομικής ανάκαμψης από την στιγμή που τα λεφτά των δανείων αποδίδονται για την εξυπηρέτηση του χρέους και δεν διοχετεύονται στην ανάπτυξη, κυρίως του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα της χώρας, αυξάνοντας έτσι καθημερινά το δημόσιο χρέος.

Σήμερα, μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος από την κυβέρνηση, η αναστάτωση στην Ευρώπη για την πιθανή πτώχευση της Ελλάδος που θα επιφέρει την διάλυση της ευρωζώνης είναι συνεχώς αυξανόμενη. Ιδιαίτερα, μετά και τις κερδοσκοπικές πιέσεις από τους οίκους αξιολόγησης προς την Ιταλία, αλλά και τις ΗΠΑ, που έχουν επιφέρει κλυδωνισμούς στο οικοδόμημα της Ευρώπης.

Η κυβέρνηση λοιπόν, προ αυτής της ταραχής των Ευρωπαίων εταίρων μας, αντί να επιδείξει σκληρή διαπραγματευτική πολιτική προς τους πιστωτές μας, δια στόματος του υπουργού οικονομικών, κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, τρομοκρατεί τους πολίτες κάνοντας άκαιρη, άτοπη και επικίνδυνη τοποθέτηση περί «επιλεκτικής χρεοκοπίας» της χώρας μας. Έτσι, προκαλεί μεγάλη αναστάτωση στην Ελληνική κοινωνία με αποτέλεσμα την νέα εξαγωγή χρημάτων Ελλήνων καταθετών σε τράπεζες του εξωτερικού. Επίσης, αυτή η δήλωση του κ. Βενιζέλου δημιουργεί ξέσπασμα οργής από τα κόμματα της αντιπολιτεύσεως και ο κ. Βενιζέλος πανικόβλητος και παραγνωρίζοντας, πως το πολίτευμά μας έστω και τυπικά είναι δημοκρατικό, μετέρχεται δικτατορικών αντιλήψεων και «εγκαλεί» την αξιωματική αντιπολίτευση αλαλάζοντας από του βήματος της Βουλής: «η αξιωματική αντιπολίτευση πρέπει να συναινέσει στις αποφάσεις της κυβέρνησης με στρατιωτική πειθαρχία». Είναι τελικά άξιο απορίας για το ποιους εξυπηρετούν αυτές οι δηλώσεις του κ. Βενιζέλου, ο οποίος ασχολείται με ένα δέντρο και αφήνει όλο το υπόλοιπο δάσος να καεί.

Κύριοι της κυβέρνησης, επιτέλους σοβαρευτείτε και εν όψει της εκτάκτου συνόδου κορυφής της Ε.Ε. την ερχόμενη Πέμπτη, όπου θα συζητηθεί η αντιμετώπιση της κρίσεως χρέους στην Ευρωζώνη, πρέπει να αναλογιστείτε τούτη την ύστατη ώρα για την Ελλάδα, πως χρειάζεται από μέρους σας αταλάντευτη και σκληρή διαπραγμάτευση με τους διεθνείς τοκογλύφους-κερδοσκόπους, δηλαδή τους τραπεζίτες της Ευρώπης υπέρ των εθνικών μας συμφερόντων.

Όμως, εθνικό μας συμφέρον είναι να γίνει βιώσιμο το Ελληνικό χρέος και απαιτείται εκτός της επαναγοράς των ομολόγων μας, να διεκδικηθεί η δραστική περικοπή του χρέους, κάτι που τελευταία συζητούν οι εταίροι μας στην Ε.Ε.

Επίσης, θα πρέπει η όποια δανειοδότηση να γίνεται με συμβολικό επιτόκιο της τάξεως του 1%, γιατί η Ελληνική οικονομία δεν μπορεί να αντέξει το βάρος επιτοκίων της τάξεως 5%-8%. Τέλος, θα μπορούσε να διεκδικηθεί τριετής έως πενταετής χάρη αποπληρωμής των χρεών μας, προκειμένου να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης της χώρας.

Τα παραπάνω αποτρέπουν από την χρεοκοπία όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη!!

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας το έχουν καταλάβει, αλλά προσπαθούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Η Ελληνική κυβέρνηση το έχει καταλάβει;


  • Ο τρόμος από τον διασυρμό του Στρος Καν, σόκαρε τον Παπανδρέου, ο οποίος κλείστηκε στον εαυτό του και την Αθήνα!

Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα που ζούσε «φυλακισμένος» εντός των συνόρων της χώρας, ο Έλληνας πρωθυπουργός θα ταξιδέψει στις Βρυξέλλες για να λάβει μέρος στη Σύνοδο κορυφής, την οποία απαξιώνει καθημερινά η Μέρκελ.

Θα είναι το πρώτο ταξίδι του Παπανδρέου στο εξωτερικό μετά από καιρό και ένα από τα λίγα από τη μέρα που συνελήφθη ο Ντομινίκ Στρος Καν!

Ο Γάλλος πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ, ήταν για μήνες ένας από τους πιο οικείους συνομιλητές του Παπανδρέου. Στο διάστημα αυτό που ο δικός μας αναζητούσε στο ΔΝΤ σανίδα σωτηρίας αρνούμενος ακόμη και τα 20 δις του Πούτιν, ήταν λογικό ανάμεσα στους δύο άνδρες ν αναπτυχθεί μια στενή και προσωπική σχέση.

Έτσι προκάλεσε εντύπωση το γεγονός ότι από τα χείλη του Έλληνα πρωθυπουργού δεν ακούστηκαν λόγια συμπαράστασης στο δράμα του Ντομινίκ.

Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση και σχόλια στους μυημένους, προκάλεσε ο τρόμος της σύλληψης του Ντομινίκ στον δικό μας.

Πολλοί αποδίδουν το γεγονός ότι ο Παπανδρέου κλείστηκε στο καβούκι του και ήταν έτοιμος να χαρίσει ακόμη και την πρωθυπουργία στον Σαμαρά-τελικά την χάρισε στον Βενιζέλο-οφείλεται στο σοκ που υπέστη από τον διασυρμό του πρώην ισχυρού άνδρα του ΔΝΤ.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι από το πρωθυπουργικό περιβάλλον που έσπευσαν υπερασπιζόμενοι τις θεωρίες συνωμοσίας, να μεταφέρουν στο Παπανδρέου την άποψη-«πληροφορία» ότι ο Ντομινίκ Στρος Καν «εκτελέστηκε» λόγω του χειρισμού της ελληνικής χρεοκοπίας.

Ο Παπανδρέου αισθάνθηκε τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια του. Αποδυναμωμένος από τους πολιτικούς του εφιάλτες κατάντησε σκιά του Βενιζέλου, απογοητεύοντας ακόμη και τους πιο κοντινούς του ανθρώπους μέσα στο ΠΑΣΟΚ.

Και κάτι τελευταίο. Λίγες ώρες αφότου ο ίδιος υποδέχθηκε τη Χίλαρυ Κλίντον στην Αθήνα, η Άνγκελα Μέρκελ υποδεχόταν στο Βερολίνο τον Ρώσο πρωθυπουργό Μεντβέντεφ.

Στη διεθνή πολιτική σκακιέρα δεν υπάρχει το «τυχαίο» σ αυτούς του είδους τις συναντήσεις.

Ως γνωστόν η ρωσική ηγεσία δεν θέλει να βλέπει ούτε ζωγραφιστό τον δικό μας.

Τα χειρότερα για την Ελλάδα έρχονται…


Η Ελλάδα ζει στον αστερισμό της επιλεκτικής χρεοκοπίας και της γενικευμένης απελπισίας. Οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν το ελληνικό χρέος και φοβούνται την ενεργοποίηση εξελίξεων που δεν θα ελέγχουν. Η κυβέρνηση άβουλη και αδρανής και χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο δεν ξέρει πως να ενεργήσει. Οι λεκτικές της εξηγήσεις, επιμελημένα ατυχείς, μας προετοιμάζουν για το χειρότερο, ενώ η εικόνα της υπερβαίνει τα όρια της αποσυντονισμένης ορχήστρας και οι υπουργοί της συναγωνίζονται στην κακοφωνία με μοναδικό σκοπό να δηλώσουν την πολιτική τους παρουσία αδιαφορώντας για τις συνέπειες τόσο στην οικονομία όσο και στην επιδείνωση της καθημερινότητας του χειμαζόμενου Ελληνικού Λαού. Μιλούν για να υπάρχουν και υπάρχουν για να επιβάλλουν το χάος και την αποδιάρθρωση της κοινωνικής συνοχής. Επικαλούνται την συντονισμένη προσπάθεια για την λύση των προβλημάτων και συντονίζουν με τις ενέργειες τους την ακύρωση των πολιτικών τους ανταγωνιστών.

Την ώρα που η χώρα αναζητεί παυσίπονα για τον καρκίνο της, στους ευρωπαίους ηγέτες που παρουσιάζονται κατώτεροι των περιστάσεων, στο εσωτερικό της χώρας επικρατεί αλαλούμ μεταξύ των υπουργών της και ο νυν υπουργός μεταφορών αναιρεί το προεδρικό διάταγμα του τέως υπουργού χωρίς να υπολογίζει το κόστος για την οικονομική και κοινωνική ζωή.

Και το ερώτημα είναι, γνώριζε ο κ. Ραγκούσης ως νεαρός αναρριχώμενος πολιτικός, επειδή ήταν πάντοτε επιλεγμένος και ουδέποτε νομιμοποιημένος με την ψήφο του Ελληνικού Λαού, το περιεχόμενο του Π.Δ.;
Ήταν ή δεν ήταν μέχρι πρότινος ένας εκ δυο – τριών βασικών σχεδιαστών της κυβερνητικής πολιτικής και της εφαρμογής της;
Συμμετείχε ή όχι στο υπουργικό συμβούλιο μαζί με τον προκάτοχό του;
Οι αποφάσεις των υπουργών εκφράζουν την κυβέρνηση ή τις πεποιθήσεις του;
Και τελικά τι προέχει η συλλογική κυβερνητική απόφαση ή το ατομικό γινάτι;

Καιρός να καταλάβουν πλέον οι “άκαπνοι πολιτικοί” ότι το υπούργημα δεν κάνει τον υπουργό αλλά ο υπουργός υπηρετεί εκ της θέσεως του το δημόσιο συμφέρον. Άφησε ο κ. Ραγκούσης ένα διάτρητο «Καλλικράτη», με δεκάδες προβλήματα ενώ οι «εμπνεύσεις» για την ηλεκτρονική διακυβέρνηση και τη «διαύγεια» οδήγησαν σε τεράστιες καθυστερήσεις. Μπορεί σήμερα, υπό το άγχος, της θεωρούμενης «υποβάθμισης» του, να προχωρά σε ανεξήγητες κινήσεις, που όμως προκαλούν τεράστια προβλήματα όχι μόνο στην Κυβέρνηση αλλά στην ίδια τη χώρα.

Θα θέλαμε επίσης να υπενθυμίσουμε στον κ. Λοβέρδο αυτό που παρατηρήσαμε σε ανακοίνωση μας στις 31-01-2011: “Το ΠΑΣΟΚ στάθηκε πολύ φιλόξενο για πολλούς, τους οποίους όχι μόνο φιλοξένησε στους κόλπους του αλλά τους εμπιστεύτηκε και υπουργικά αξιώματα. Άσχετα με το ότι το «θυμήθηκαν» αργά και εκ του ασφαλούς. Είναι στοιχειώδης υποχρέωση τους να σέβονται και το κίνημα που τους ανέδειξε και την ιστορία του και κυρίως να διαθέτουν την πολιτική ταπεινότητα για να μην προσβάλλουν την ιστορία του, την κυβερνητική του προσφορά και τα στελέχη του. Η μόνη δικαιολογία για όσους ανακαλύπτουν ότι η αρχή της χρεοκοπίας της χώρας βρίσκεται στη δεκαετία του ’80, είναι ότι τότε δεν ασχολούταν με την πολιτική αλλά με την επαγγελματική τους ανέλιξη.

Ο Υπουργός Υγείας κ. Λοβέρδος, αφού «γνωμάτευσε» εκ των υστέρων για το «λεφτά υπάρχουν», απείλησε ότι η Κυβέρνηση μπορεί και να φύγει! Ξεχνώντας προφανώς ότι δεν είναι αυτός που αποφασίζει αλλά και αποδεικνύοντας ότι ελάχιστα λογαριάζει την ετυμηγορία και τη σαφή εντολή του Ελληνικού Λαού στις εκλογές του 2009. Τι δικαιολογία να αναζητήσει όμως κανείς για όσους ανακαλύπτουν σήμερα, προεκλογική δημαγωγία του ΠΑΣΟΚ; Ίσως η καθημερινή προσπάθεια για την καλλιέργεια του προσωπικού τους προφίλ να είναι σημαντικότερη προτεραιότητα από την προσφορά στον τόπο και την Κυβέρνηση. Τα μέλη όμως και τα στελέχη του κόμματος έχουν και μνήμη έχουν και κρίση!” Αφού συνέβαλλε εδώ και 18 μήνες στην αρνητική πορεία της Κυβέρνησης, προσπαθεί με κενά περιεχομένου φραστικά πυροτεχνήματα, να ευτελίσει, να προκαλέσει και να λοιδορήσει ένα ολόκληρο κίνημα, του οποίου την ιστορία του δεν γνωρίζει. Αλήθεια στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο τι εξυπηρετούν οι δηλώσεις του; Οι ανακοινώσεις της Ν.Δ. δίνουν από μόνες τους την απάντηση.

Υ.Γ. Εμείς κ. Λοβέρδο και μνήμη και κρίση έχουμε. Αλλά πάνω απ' όλα έχουμε αξίες και σταθερούς δεσμούς αλληλεγγύης. Και προπαντός σεβασμό στις αρχές που δηλώνουν ότι δεν μπορεί ο ενοικιαστής να καταλάβει την θέση του ιδιοκτήτη επειδή αυτός είναι φιλόξενος. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι κυρίως πολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό. Το διακύβευμα αφορά το μέλλον του Λαού μας και τη δημοκρατία γιατί οι αποφάσεις που τον αφορούν λαμβάνονται ερήμην του. Αυτό που πλέον χρειάζεται ο Ελληνικός Λαός είναι ώριμους πολιτικούς και όχι έφηβους που ανακαλύπτουν τον ιδεολογικό μονόδρομο ως πορεία χειραφέτησης που όμως καθιστά θύμα ένα ολόκληρο Λαό. Ας καταλάβουν ότι χωρίς το ΠΑΣΟΚ το πολιτικό τους μέλλον είναι προδιαγεγραμμένο. Και το πολιτικό μέλλον του ΠΑΣΟΚ με αυτές τις πολιτικές και τις επιλογές είναι προδικασμένο. Τα προσωπικά τους παιχνίδια δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Αριστερή πρωτοβουλία Πα.Σο.Κ
«Οι μοιραίοι» είναι ο τίτλος ενός από τα πιο αγαπημένα ποιήματα της γενιάς μου, ποίημα του Κώστα Βάρναλη που μιλούσε για μια υπόγεια ταβέρνα, όπου όλοι έπιναν για να «πάνε κάτω τα φαρμάκια» και όπου « Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο και κάπου εφτυούσε καταγής» διαπιστώνοντας « πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής», καθώς «Όσο κι` ο νους αν τυραννιέται άσπρην ημέρα δε θυμιέται».

Ποιητικός ο λόγος, έντεχνος μέσα στη σκληράδα του Βάρναλη αλλά και της κατάστασης της εποχής όπου οι άνθρωποι αναρωτιόντουσαν αν « Φταίει το ζαβό το ριζικό μας», αν «Φταίει ο Θεός που μας μισεί», αν «Φταίει το κεφάλι το κακό μας» και κατέληγαν στο συμπέρασμα ότι «Ποιος φταίει; ποιος φταίει;- κανένα στόμα, δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα».

Και ο μέγιστος ποιητής κατέληγε ότι με την «κατάσταση» που ζούσαν τότε, «σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα, όπου μας έβρει, μας πατεί» και ότι όλοι μας «δειλοί, μοιραίοι κι` άβουλοι αντάμα προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα».

Το ποίημα γράφτηκε το 1922, μελοποιήθηκε από το Θεοδωράκη το 1964 κι εμείς εδώ δεν θα κάνουμε λογοτεχνική ανάλυση βέβαια αλλά ξαναδιαβάστε τους στίχους, φέρτε στο νού σας τις «βρισιές» που ακούγονται για όλο το πολιτικό μας σύστημα από μια «ταβέρνα» του 2011 όπου χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες «μοιραίοι» αναρωτιούνται «ποιος φταίει» και προσπαθούν να ανατρέψουν το στίχο του ποιητή θεωρώντας ότι δεν είναι δυνατόν να «προσμένουμε, άβουλοι, κάποιο θαύμα».

Κι εκείνη τη στιγμή, έρχεται η «πτωχή και ουδόλως τιμία» ηγεσία μας και μέσα στην πλήρη αδυναμία της - ή απροθυμία της - να εφαρμόσει το ελάχιστο των όσων αποφάσισε και νομοθέτησε, παίρνει πίσω ακόμα και τον περίφημο «Αντικαπνιστικό Νόμο» που με τόσο καμάρι διαφήμιζε ο κ. Λοβέρδος – διάδοχος του κ. Αβραμόπουλου θυμηθείτε - λέγοντας ότι «θα εφαρμοστεί πάνω απ΄το πτώμα μας», διότι… κάνει καλό στους Έλληνες.

Ανοησία νόμος ήταν. Άδικος και πρακτικά ανεφάρμοστος που καταστρατηγήθηκε από την πρώτη ημέρα ισχύος του. Αλλά δεν τον πήρε πίσω η κυβέρνηση επειδή καταστρατηγήθηκε, λοιδορήθηκε, ήταν ανεφάρμοστος, ανόητος και κουτός. Αλλά γιατί μέσω μιας «κουτσουρεμένης» εκδοχής του, βρέθηκε τρόπος να «αρπάξουνε κι άλλα λεφτά» - που δεν υπάρχουν βέβαια - από τον ταλαίπωρο Έλληνα.

Οποία ντροπή και καταισχύνη για την κυβέρνηση, το Υπουργικό Συμβούλιο και τον αρμόδιο υπουργό να κάνει πίσω για ένα «μικρό» και –στην ουσία - χωρίς αποτέλεσμα ή νομοθετική αξία νόμο τον οποίο δεν κατόρθωσε να εφαρμόσει και μέσω της εισπρακτικής της ροπής, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει ως φοροεισπρακτικό.

Θες να καπνίσεις; Πλήρωσε και κάπνισε. Το ότι το κάπνισμα είναι βλαβερό, το παθητικό κάπνισμα αντικοινωνικό και απειλητικό και όλα τα άλλα επιχειρήματα που επί χρόνια αναπτύσσουν υπουργοί και ιατροί, δεν αποτελεί πλέον επιχείρημα.

Κάπνισε. Πλήρωσε – εσύ ή ο καταστηματάρχης δεν έχει σημασία- και το κάπνισμα ΠΑΥΕΙ να είναι βλαβερό. Κι ας γίνεται ρεζίλι ο υπουργός και οι σπουδαίοι πνευμονολόγοι που χρόνια μιλάνε και πανηγυρίζουν για την κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για τον πολίτη.

Λεφτά ΔΕΝ υπάρχουν. Συνεπώς και άλλα πράγματα που απαγορεύονται και τιμωρούνται με βαριές ποινές, μπορεί να αποποινικοποιηθούν ΕΑΝ… πληρωθούν.

Λέει η ειδησεογραφία: «Το μεσοπρόθεσμο "νομιμοποιεί" το κάπνισμα στα νυκτερινά μαγαζιά . Και η… ελαστικοποίηση του αντικαπνιστικού νόμου είναι γεγονός. Οι πελάτες των νυχτερινών κέντρων θα μπορούν και πάλι να ανάβουν ανενόχλητοι το τσιγάρο τους, αφού πλέον θα πληρώνουν οι επιχειρηματίες! Όπως προβλέπεται στον εφαρμοστικό νόμο του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος, τα νυχτερινά κέντρα άνω των 300 τμ και τα καζίνο θα καταβάλλουν ειδικό ετήσιο τέλος ύψους 200 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο, προκειμένου οι θαμώνες να μπορούν να καπνίζουν».

Και η μεγάλη πλάκα του θέματος είναι ότι ο γενικός γραμματέας Δημόσιας Υγείας Αντώνης Δημόπουλος υποστήριξε ότι είναι μια ρύθμιση που στόχο έχει την ομαλή μετάβαση προς την πλήρη εφαρμογή της απαγόρευσης του καπνίσματος!

Στην «ταβέρνα» των «indignados» συνεπώς, στις «βρισιές» προστέθηκαν και οι «καπνοί». Πλήρης εφαρμογή του στίχου του Βάρναλη. Και μέσα στους καπνούς ( από τα τσιγάρα πλέον και όχι τα καπνογόνα) και τις βρισιές, πνίγεται ολοσχερώς η κυβέρνηση αφού οι «μοιραίοι» αποφάσισαν να μην περιμένουν πλέον κανένα «θαύμα».

Έχοντας απέναντί σου μια τόσο χυδαία διοίκηση που πληρώνεται για να πάρει πίσω ένα νόμο, δεν μπορεί: Υπάρχει ελπίς. Διότι το βάθος του τούνελ, φάνηκε ήδη.

Κι όσο για τον φίλο μου – πραγματικά - Ανδρέα Λοβέρδο, εγώ δεν θα του ευχηθώ «Καλό κουράγιο» όπως εκείνος επέτρεψε στον Όλι Ρεν να ευχηθεί σ΄ εμένα. «Καλό ταξίδι» θα του ευχηθώ. Σε… μαγικά νησιά. Και ευτυχώς που τα παλαιότερα «μαγικά νησιά» ( Η Γυάρος, η Μακρόνησος, η Λέρος) αποχαρακτηρίστηκαν πια.


-Ο κ. Δ. Κωνσταντάρας είναι πρώην βουλευτής και γραμματέας του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας


Είναι απορίας άξιον πώς πρόλαβαν εν ριπή οφθαλμού να «ενημερωθούν» οι εμφανιζόμενοι στα δελτία ειδήσεων βουλευτές και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ σχετικά με το τι είναι επιλεκτική χρεοκοπία.

Μας εξηγούν τι συμβαίνει – και κυρίως τι πρόκειται να συμβεί – με τόση βεβαιότητα, άνεση και πειστικότητα, που λες, δεν μπορεί, έτσι θα είναι, κάτι παραπάνω θα ξέρει αυτός.

Ο βουλευτής Οδυσσέας Βουδούρης, για παράδειγμα, που κόντεψε να τρελάνει τον Άκη Παυλόπουλο στο Άλτερ τις προάλλες, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά του υπέρ της επιλεκτικής χρεοκοπίας.

Δεν είναι χρεοκοπία, επέμενε – προφανώς αφιέρωσε τόσο πολύ χρόνο για να μάθει το καινούργιο ποίημα, που δεν βρήκε τον χρόνο να ενημερωθεί για τις δηλώσεις των οίκων, σύμφωνα με τις οποίες δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή μια πιο ελαστική ερμηνεία του όρου selective default, καθώς έχει και αυτή τις συνέπειες μιας κανονικής πτώχευσης.

Φυσικά, το καλύτερο που έχουν να κάνουν τέτοιες ώρες είναι να αντιδράσουν – αφού προηγουμένως καταλάβουν (λέμε τώρα) για τι πράγμα μιλάμε.

Και να σταματήσουν αμέσως να προπαγανδίζουν και να παπαγαλίζουν ανοησίες, λαμβάνοντας μέρος στον εθισμό και στην προετοιμασία της κοινής γνώμης.

Ο σκοπός, βέβαια, αυτής της προπαγανδιστικής εκστρατείας δεν είναι απλώς να γίνει αποδεκτή η ζοφερή προοπτική, αλλά και να δημιουργήσουν το αναγκαίο επικοινωνιακό υπόβαθρο για να επιστρέψουν νικητές οι κυβερνώντες από τη Σύνοδο Κορυφής, κραδαίνοντας την χρεοκοπία ως... τρόπαιο.

Αν δεν σταματήσουν τώρα να μας διαφημίζουν την πτώχευση, φωνάζοντας ότι… δεν είναι πτώχευση, τότε πολύ σύντομα θα νοσταλγούν τα γιαούρτια που τώρα αναθεματίζουν.

Οφείλουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ εδώ και τώρα όχι μόνο να σταματήσουν το καινούργιο τροπάρι, αλλά και να επισημάνουν στους διαπραγματευτές (λέμε τώρα) της Πέμπτης πως πρέπει να πάνε εκεί αποφασισμένοι να μην αποδεχτούν λύση που θα περιλαμβάνει την λέξη χρεοκοπία.

Οφείλουν να απαιτήσουν και να πιέσουν για την εξεύρεση άλλης λύσης, διαφορετικά να μην ξαναβάλουν υποψηφιότητα στις εκλογές. Ούτε ένας από αυτούς και από αυτές.

Οφείλουν να αντιδράσουν τώρα και όχι να βγαίνουν μπροστά, παριστάνοντας τους ξερόλες και αυτογελοιοποιούμενοι.

Οφείλουν να απαιτήσουν να βρεθεί λύση που δεν θα περιλαμβάνει στάση πληρωμών.

Υ.Γ. Αν ισχύουν οι πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες πρόκειται να συζητηθεί στη Βουλή το (ανύπαρκτο) θέμα των δύο πρώην υπουργών σχετικά με το σκάνδαλο της Ζήμενς, ελπίζουμε να μην δούμε κανέναν βουλευτή από κανένα κόμμα να εμφανίζεται στο Κοινοβούλιο και να λαμβάνει μέρος στην παραπληροφόρηση την ημέρα που θα συζητείται αν θα πτωχεύσει ή όχι η χώρα.

Και επιτέλους, μήπως πρέπει τώρα να πουν κάτι βουλευτές όπως η κ. Παπανδρέου και ο κ. Ανδρουλάκης, διότι οι προηγούμενοι λεονταρισμοί τους δεν μας έπεισαν;

Τώρα, σήμερα. Αύριο θα είναι αργά για τη χώρα και για τους ίδιους.

Αναφέρομαι στο προσωπικό τους συμφέρον, διότι δεν μας έχουν παρουσιάσει δείγματα ότι ενδιαφέρονται για τη χώρα.

Είναι δυνατόν – δεν μιλώ για τους άσχετους με τα οικονομικά, αλλά για αυτούς που παριστάνουν ότι κάτι ξέρουν – να σιωπούν, αφήνοντας τους άσχετους να προπαγανδίζουν;

Τώρα πρέπει να ζητήσει η κ. Παπανδρέου σύγκληση του ΚΤΕ Οικονομίας του ΠΑΣΟΚ – και όχι τότε που απλώς χρησίμευσε στην διάσωση της κυβέρνησης.

Για να πουν στον κ. Παπανδρέου πως καλύτερα να μην επιστρέψει στην Αθήνα αν στις αποσκευές του θα κουβαλά την δήθεν ελεγχόμενη χρεοκοπία.

Για να τον προειδοποιήσουν πως αν συμβεί κάτι τέτοιο, αν δεν απαιτήσει άλλη λύση που δεν θα προκαλέσει πιστωτικό γεγονός, θα παραιτηθεί σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα.

Και η αντιπολίτευση το ίδιο οφείλει να πράξει. Να προειδοποιήσει πως αν γίνουν αποδεκτά τα εφιαλτικά σχέδια, θα εγκαταλείψει το κοινοβούλιο έως ότου παραιτηθεί η κυβέρνηση.

Η λέξη «χρεοκοπία» (με όποιον αποφορτισμένο τρόπο κι’ αν θέλουν να την σερβίρουν) δεν πρέπει να υπάρχει στο λεξιλόγιο της χώρας όχι έτσι, γενικά και αόριστα, αλλά επειδή ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει χρεοκοπία μετά από τέσσερα – τώρα βρισκόμαστε στο πέμπτο – κοινοτικά πλαίσια στήριξης.

Αν, παρά τον πακτωλό των χρημάτων που έρρευσε στην Ελλάδα μετά το 1985, η χώρα χρεοκοπήσει, τότε το σύνολο του πολιτικού συστήματος πρέπει να μεταναστεύσει. Θα αναγκαστεί να μεταναστεύσει.

Δεν αρκούν ούτε οι «μάχες» στα τηλεπαράθυρα, ούτε οι κομματικές ανακοινώσεις.

Δυο μέρες έμειναν ως την «εξόρμηση» της Πέμπτης…

Υ.Γ. Αν ισχύουν οι πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες πρόκειται να έλθει στην Βουλή η συζήτηση για το (ανύπαρκτο) θέμα των δύο πρώην υπουργών σχετικά με το σκάνδαλο της Ζήμενς και αν βουλευτές οποιουδήποτε κόμματος, δεχθούν να λάβουν μέρος σε τέτοιου είδους συνεδρίαση την ημέρα που θα συζητείται αν θα πτωχεύσει ή όχι η χώρα, τότε θα έχουν δεχθεί να λάβουν μέρος σε άλλη μια επιχείρηση παραπληροφόρησης της κοινής γνώμης.

Του Μενέλαου Γκίβαλου
Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης
του Πανεπιστημίου Αθηνών


Δεν πέρασαν παρά λίγες ημέρες από την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου, η έγκριση του οποίου επιβλήθηκε υπό το κράτος των εκβιαστικών διλημμάτων στους βουλευτές και της απηνούς εξόντωσης και ξυλοδαρμού των διαμαρτυρομένων πολιτών.

Κι όμως, σήμερα έχουμε και ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος ο πρωθυπουργός μας αναγγέλλει μια πιθανή ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ... Πριν από λίγο καιρό όποιος τολμούσε να προειδοποιήσει για τον κίνδυνο μιας επερχόμενης χρεοκοπίας από την εφαρμογή του Μνημονίου, χαρακτηριζόταν ανεύθυνος υπονομευτής που δυναμιτίζει με τις δηλώσεις του την κυβερνητική προσπάθεια για την «εθνική σωτηρία»... Τώρα φαίνεται ότι τον ρόλο του «εθνικού προβοκάτορα» τον έχουν αναλάβει επισήμως ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών... Άλλωστε ο κ. Γ. Παπανδρέου διαθέτει και «προϋπηρεσία» στον ρόλο αυτό, αφού μόλις ανέλαβε την εξουσία το 2009 είχε ως πρώτο μέλημά του να ευτελίσει και να απαξιώσει την Ελλάδα και τον λαό της σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη...

Την ελληνική τραγωδία τη συνοδεύει και την αναπαράγει μια αξιοθρήνητη Ευρώπη, μια «συνάθροιση» ανίκανων πολιτικών ηγετών που δεν μπορούν καν να διαμορφώσουν μια συγκεκριμένη στρατηγική για την ίδια την Ευρώπη. Είμαστε μάρτυρες μιας συνύπαρξης «μετριοτήτων», που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η αντιμετώπιση της κρίσης απαιτεί πολιτικές αποφάσεις, δηλαδή την ευθεία σύγκρουση με τον χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό «πυρήνα» και τον αποτελεσματικό περιορισμό της εξουσίας του πάνω στις εθνικές οικονομίες και τα πολιτικά συστήματα.

Οι αποκαλούμενες «αγορές», δηλαδή τα ασύδοτα χρηματιστικά-κερδοσκοπικά συμφέροντα, «πριονίζουν» και αποδιαρθρώνουν τις εθνικές οικονομίες των «περιφερειακών» ευρωπαϊκών κρατών, αποκτώντας στην πράξη πολιτικές εξουσίες στα εθνικά πολιτικά συστήματα. Η Ιρλανδία και η Μεσόγειος έχουν χαρακτηριστεί ο «αδύναμος κρίκος» για την «τελική έφοδο» που θα επιφέρει τη διάλυση της Ευρωζώνης... Πρόκειται για μια ιστορικής σπουδαιότητας «εισβολή» και διάλυση μιας οικονομικοπολιτικής Ένωσης, η οποία όμως ουδέποτε απέκτησε ισχυρά δομικά-οργανικά χαρακτηριστικά, ουδέποτε διαμόρφωσε μια συνεκτική στρατηγική που θα είχε τη συναίνεση των λαών και των πολιτών της Ευρώπης.

Από τη στιγμή που τη μοίρα των σύγχρονων κοινωνιών, των σύγχρονων «μετακαπιταλιστικών» οικονομιών, την καθορίζουν οι «εκτιμήσεις» των οίκων αξιολόγησης και των χρηματοπιστωτικών συμφερόντων, τότε μιλάμε, δυστυχώς, για μια «γκρίζα» Δημοκρατία, για το τέλος της πολιτικής.

Αυτήν την ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ αρνούνται να την αντιμετωπίσουν οι σημερινές –εγγενώς ανεπαρκείς, άλλωστε– πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης. Γι’ αυτό επικρατεί αυτή η πρωτοφανής σύγχυση, η αδυναμία λήψης συγκεκριμένων αποφάσεων... Πρόκειται για μια κατάσταση όπου αντιστρέφονται ριζικά οι προτεραιότητες.

Γιατί κύριο μέλημα των σημερινών ευρωπαίων ηγετών είναι το πώς θα επιμεριστεί το κόστος των «ασφαλίστρων κινδύνου», το πώς δεν θα «ζημιωθεί» το χρηματοπιστωτικό-κερδοσκοπικό σύστημα, το πώς οι ίδιοι, ως πρωθυπουργοί, ως κόμματα, ως θεσμικοί εκπρόσωποι της Ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν θα υποστούν σοβαρό πολιτικό κόστος...

Όσο για το πού βαδίζει η Ευρώπη, για το πώς θα ανατραπεί ο αρνητικά διαμορφωμένος συσχετισμός μεταξύ πολιτικής και χρηματοπιστωτικών συμφερόντων, για τη μοίρα και την προοπτική των λαών, των πολιτών της Ευρώπης, ουδείς ασχολείται... Οι κυρίαρχες, οι καθοριστικές αντιθέσεις δεν αφορούν τις «σπιθαμιαίες» πολιτικές προσωπικότητες, τους διαχειριστές των συμφερόντων του νεοφιλελεύθερου προτύπου, οι οποίοι οδηγούν την ευρωπαϊκή ήπειρο στο αδιέξοδο, στον γκρεμό...

Όσο για τους εγχώριους εντολοδόχους του ΔΝΤ και της «τρόικας», αυτοί τα έχουν κυριολεκτικά χαμένα... Από παντού προκύπτει το πλήρες αδιέξοδο. Το ΔΝΤ αναγγέλλει ότι το χρέος το 2012 θα ανέλθει στο 172% του ΑΕΠ, η ύφεση εφέτος θα φθάσει το 3,8%, η ανεργία θα ξεπεράσει το σημερινό «ρεκόρ».

Ακόμα και οι «ιδιωτικοποιήσεις» και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας δεν φθάνουν για να προσεγγίσουν το ποσόν των 50 δισ. ευρώ όταν οι «αξίες» βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και η εθνική περιουσία θα ξεπουληθεί για «μια χούφτα ευρώ».

Τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη χώρα δεν συνιστά μόνο η οικονομική κρίση. Τον διευρύνει η πολιτική κρίση, η ανικανότητα της κυβέρνησης να συμπεριφερθεί πολιτικά, να διαπραγματευθεί από μηδενική βάση τόσο τη διαχείριση του χρέους όσο και ένα πρόγραμμα που θα ανοίγει τον δρόμο για την ανάπτυξη.

Στο μόνο που επείγεται τώρα η κυβέρνηση είναι «να ξεπουλήσει». Δέχεται μάλιστα να δώσει και «εμπράγματες εγγυήσεις» προκειμένου να προχωρήσει το Μεσοπρόθεσμο και τα δάνεια... Γι’ αυτό και πρώτο μέλημά της ήταν να διορίσει τα στελέχη του «Ταμείου Εκποίησης»... με πρόεδρο τον Ι. Κουκιάδη... «Ξέχασε» όμως να τους επισημάνει ότι κάθε υπογραφή στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας θα αποτελεί πράξη εθνικής μειοδοσίας... Γεγονός που θα τους το «υπενθυμίσει» σε λίγο καιρό ο ελληνικός λαός.
Ένα από τα πιο συχνά ερωτήματα που βλέπω από φίλους αναγνώστες, είναι ποιος θα δανείσει την Ελλάδα μετά από ένα κούρεμα, αν υποθέσουμε ότι ακολουθηθεί αυτή η οδός.

Κατ΄ αρχάς, να πω ότι έχω αναφερθεί στο σημερινό θέμα πολλές φορές, απλά σε αποσπάσματα άλλων άρθρων. Σήμερα θα ήθελα να συγκεντρώσω όλες αυτές τις σκέψεις σε ένα ολοκληρωμένο άρθρο.

Να αρχίσουμε λέγοντας ότι ο λόγος που δεν μας δανείζει σήμερα η αγορά είναι διότι δεν είμαστε βιώσιμοι. Η αγορά βλέποντας, πριν 2 χρόνια περίπου (ακόμα πιο πριν ίσως), ότι θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα χρέος που δεν θα μπορούμε να πληρώσουμε, μας έκοψε τη γραμμή πίστωσης.

Άρα ο βασικός λόγος πού δεν μας δανείζει σήμερα η αγορά είναι διότι είμαστε μη βιώσιμοι και όχι διότι έχουμε κάνει στάση πληρωμών ή είμαστε κακά παιδιά.

Πότε θα μας δανείσει πάλι η αγορά; Μόνο όταν εκτιμήσει ότι θα μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας. Μόνο τότε και με μεγάλη χαρά θα μας δανείσει ξανά.

Πότε θα γίνει αυτό; Πότε δηλαδή θα γίνουμε βιώσιμοι; Αν υποθέσουμε ότι υιοθετηθούν κάποια από τα σχέδια που βλέπω να κυκλοφορούν στην ΕΕ, η απάντηση είναι στο πάρα πολύ μακρινό μέλλον. Πόσο μακρινό; Τουλάχιστον 30 χρόνια, αν όλα πάνε καλά, αν όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο (το όποιο σχέδιο) και αν δεν έχουμε κάποιο παγκόσμιο οικονομικό ατύχημα στο ενδιάμεσο. Διότι μόνο τότε θα έχει πέσει το χρέος μας, σύμφωνα με τα διάφορα σχέδια που διαβάζω, κάτω από το 80% του ΑΕΠ.

Άρα σαν πρώτο συμπέρασμα, το τελευταίο που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι το πότε θα μας δανείσουν πάλι οι αγορές, διότι η ημερομηνία ένταξης της Ελλάδος ξανά στους μηχανισμούς των αγορών, υπό τα σημερινά σχέδια που κυκλοφορούν, είναι πάρα πολύ μακριά.

Από το 1979 έως σήμερα, έχουν γίνει 168 αναδιαρθρώσεις χρεών σε 70 διαφορετικές χώρες. Ο μέσος χρόνος αποκλεισμού αυτών των χωρών από τους μηχανισμούς της αγοράς είναι περίπου 2 χρόνια.

Κατά την άποψη μου, αν τεθεί θέμα κουρέματος για την Ελλάδα (που ελπίζω να τεθεί και να είναι γενναιόδωρο), η Ελλάδα θα μείνει από ελάχιστα έως καθόλου έξω από τις αγορές.

Εξηγούμεθα:

Το όποιο κούρεμα αν γίνει, δεν μπορεί παρά να είναι προϊόν συμβιβασμού, διαπραγμάτευσης και πολιτικής συναίνεσης σε επίπεδο Ευρώπης. Με λίγα λόγια, δεν θα είναι το προϊόν τσαμπουκά εκ μέρος της Ελλάδος. Στο βαθμό που οι πολιτικές ηγεσίες στην Ευρώπη αποφασίσουν ότι αυτή είναι η σωστή οδός, τότε οι τράπεζες στην Ευρώπη θα συμφωνήσουν και θα συμβιβαστούν με αυτή την πολιτική απόφαση.

Η αγορά ξέρει ότι η Ελλάδα δεν έχει την δυνατότητα να πληρώσει και ξέρει ότι αργά ή γρήγορα οι διαγραφές θα πάνε σύννεφο. Ξέρει ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν και ξέρει ότι δεν υπάρχουν επιλογές. Επίσης, ξέρει ότι οι λύσεις που προτάσσονται από την Ευρώπη δεν είναι βιώσιμες. Για αυτό τον λόγο, η αγορά θα ξεχάσει πολύ σύντομα την περιπέτεια της Ελλάδος, έπειτα από ένα κούρεμα, αν υπάρξει πολιτική συναίνεση σε επίπεδο Ευρώπης.

Η αγορά ξεχνά γρήγορα και συχωράει ακόμα πιο εύκολα. Αυτός είναι ο λόγος που ενώ όταν μια μετοχή πέφτει και όλοι την πουλάνε, οι ίδιοι που πούλησαν, θα αγοράσουν πάλι αν αλλάξουν οι συνθήκες σε αυτή τη μετοχή και εκτιμήσουν ότι θα κερδίσουν. Τα ομόλογα διέπονται από τους ίδιους κανόνες. Μπορεί σήμερα η Ελλάδα να μην είναι βιώσιμη, άλλα αν μειωθεί το χρέος της αρκετά, τότε θα είναι.

Μην παίρνουμε παράδειγμα μια χώρα που έκανε επιθετική στάση πληρωμών (Αργεντινή) ή μια χώρα που συστηματικά έχει φεσώσει την αγορά, ακόμα και όταν μπορούσε να πληρώσει χωρίς κανένα πρόβλημα (Εκουαδόρ).

Η αγορά, όπως έχουμε πει, έχει αποδεχτεί αυτές τις χασούρες και σε μεγάλο βαθμό τις έχει αποτιμήσει, τις έχει ενσωματώσει και τις έχει χωνέψει. Τα μακροπρόθεσμα ομόλογα μας είναι περίπου στο 50 και ορισμένα και κάτω από το 50. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα αποτελεί έκπληξη για την αγορά η ανακοίνωση ενός ελληνικού κουρέματος.

Οι περισσότεροι θεσμικοί που ήταν αρχικοί αγοραστές των ελληνικών ομόλογων τα έχουν ήδη πουλήσει και έχουν πάρει τις χασούρες τους (μικρές ή μεγάλες). Ένα μεγάλο ποσοστό των σημερινών κατόχων ελληνικών ομόλογων είναι funds τα οποία ποντάρουν στη χαζομάρα που διακατέχει την Ευρώπη. Αγοράζουν στο 60 (ή και πιο κάτω), παράλληλα αγοράζουν και ένα CDS. Αν το ομόλογο πληρωθεί, τότε θα πάρουν το 100% της ονομαστικής αξίας μείον το κόστος του CDS (που αγοράστηκε σε πολύ φτηνότερα επίπεδα από τα σημερινά. Σιγά μην αγοράζει κανείς CDS στις σημερινές τιμές). Αν όχι και γίνει κούρεμα, θα πάρουν ναι μεν μια μικρή χασούρα, αλλά θα πάρουν τη διαφορά από το CDS. Οι μόνοι ίσως (τονίζω το ίσως) που δεν έχουν κάνει κάτι ανάλογο είναι οι ελληνικές τράπεζες.

Ναι μεν ορισμένα vulture funds θα κάνουν το παν να πληρωθούν, αλλά κανείς δεν θα ασχοληθεί με αυτούς. Η μεγάλη πλειοψηφία των κατόχων ελληνικών ομολόγων θα δεχθεί τον όποιο συμβιβασμό διότι είναι μέρος του παιχνιδιού και οι χασούρες του sovereign debt market είναι σχετικά μικρές. Μην ξεχνάμε επίσης ότι οι περισσότερες μεγάλες τράπεζες στην Ευρώπη έχουν μέτοχο έως ένα βαθμό το κράτος.

Επίσης, οι Αμερικανοί στο σύνολο δεν έχουν μεγάλη έκθεση στο ελληνικό χρέος. Μην έχετε καμία αμφιβολία ότι θα αγοράσουν ελληνικό χρέος, αν εκτιμήσουν ότι δεν θα έχουμε πρόβλημα αποπληρωμής. Ναι μεν μπορεί ορισμένοι παίχτες να τσαντίστηκαν από τις χασούρες και να μην αγοράσουν, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν άλλοι που θα αγοράσουν.

Και το λοιπόν (που λένε οι αδελφοί μας στην Κύπρο) του σημερινού άρθρου είναι το εξής. Οι παράμετροι που θα λάβει υπόψη αγορά για να συχωρέσει μια αναδιάρθρωση είναι πως έχει γίνει η αναδιάρθρωση και αν ήταν δικαιολογημένη. Η παράμετρος για το αν θα σε δανείσει ή όχι η αγορά, είναι αν είσαι βιώσιμος και αν μπορείς να εξυπηρετήσεις αυτό τον δανεισμό και κανένας άλλος λόγος.

Αν υποθέσουμε ότι οι σκέψεις αυτές έχουν κάποια βάση, τότε ο συντομότερος τρόπος για να γίνεις βιώσιμος και να βγεις πάλι στις αγορές είναι μέσα από μια αναδιάρθρωση και όχι τραβώντας έναν Γολγοθά 30 ετών για να δείξεις ότι είσαι καλό παιδί.

Οπότε, όσοι αναρωτιούνται για το ποιος θα μας δανείσει έπειτα από ένα πιστωτικό γεγονός, να μην ανησυχούν, διότι ακόμα και πιστωτικό γεγονός να μην γίνει, πάλι δεν θα μας δανείζει κανείς για μια ολόκληρη γενιά.
Το μεγαλύτερο μέρος του ανεπτυγμένου πλανήτη κυρίως βρίσκεται σε οικονομικό και κοινωνικό «βέρτιγκο». Τα δίδυμα χρέη των κρατών και τα ελλείμματά τους έχουν κάνει πολλά από τα ισχυρότερα κράτη και τους ηγέτες τους να έχουν χάσει τον ύπνο τους. Τα νέα χρηματοοικονομικά προϊόντα, ο επιδεικτικός καπιταλισμός και ο λογιστικός μονόδρομος των πράξεων των λεγόμενων «golden boys», έκαναν τη ζωή ανυπόφορη για πολλούς ανθρώπους. Κατά συνέπεια, η υφήλιός μας βρίσκεται σε μια μεγάλη σύγχυση, σε ένα μεγάλο κενό, ή σε κάποιο σημείο καμπής. Κατ’ ανάγκη σήμερα βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός παγκόσμιου μετασχηματισμού και μετάλλαξης.

Αυτή η πρωτόγνωρη, σύνθετη και η ταυτόχρονα βαθιά διεθνής οικονομική κρίση φέρνει μαζί της και μια νέο-αναδυόμενη παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Αυτή η νέα διεθνής τάξη θα φέρει μαζί της, ή ήδη μας φέρνει, και ένα διεθνές ισχυρό εναλλακτικό νόμισμα: τον χρυσό. Ναι όντως ο χρυσός επιστρέφει. Το βλέπουμε όλοι. Το δείχνουν οι τιμές του ίδιου του μετάλλου που ανεβαίνουν, οι αποτιμήσεις των εταιρειών χρυσού, οι συζητήσεις για την επάνοδο στον κανόνα χρυσού, τα ομόλογα χρυσού που διαπραγματεύονται διεθνώς (παρά το γεγονός ότι αυτά είναι αέρας και δεν καλύπτονται από το φυσικό μέταλλο), και ούτω καθεξής. Ειδικά δε για τις ΗΠΑ, κατά το παρελθόν, όποτε τα πραγματικά της επιτόκιά της ήταν αρνητικά, όπως δηλαδή συμβαίνει τα τελευταία χρόνια (-1.5% έως -1,8%), ο χρυσός κατέγραφε πολύ μεγάλες ετήσιες αυξήσεις (πάνω από 20%).

Μετά την κρίση στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, είναι ήδη μια πραγματικότητα το γεγονός ότι ο χρυσός επιστρέφει σε ρόλο ενός έμμεσου διεθνούς εναλλακτικού νομίσματος. Ο κύριος λόγος που αυτό συμβαίνει είναι για κάποιους, ή θεωρείται ότι, λόγω του εκάστοτε κρατικού ρίσκου και της υποβάθμισής των δικών τους νομισμάτων, ο χρυσός είναι χρήμα και επένδυση μαζί. Για κάποιους άλλους, η λύση βρίσκεται στην ιδιωτικοποίηση του χρηματο-πιστωτικού συστήματος: ιδιαίτερα δε, στην διασύνδεση των σημερινών υποχρεώσεων των τραπεζών με τον χρυσό, ή έστω με ένα διμεταλλικό σύστημα. Για παράδειγμα, στην Πολιτεία Γιούτα των ΗΠΑ, καθώς και σε άλλες 12 Πολιτείες της Αμερικής, επιτρέπονται οι συναλλαγές με χρυσά και με ασημένια κέρματα. Σας θυμίζω επίσης ότι οι ΗΠΑ, το 1953 (έως το 1975), σταθεροποίησαν την ισοτιμία του δολαρίου έναντι του χρυσού στα 35 δολάρια η ουγγιά.

Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί ότι ήταν τυχαία, λόγου χάρη, η αγορά 200 τόνων χρυσού (έναντι 6.7 δισ. δολαρίων), το 2009, από την Ινδία; Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του World Gold Council, η Ινδία αύξησε, με εκείνη την αγορά χρυσού, τα αποθέματά της σε χρυσό από το 4% στο 6%. Επιπροσθέτως, η Κίνα, ενώ έχει περίπου 3,2 τρισ. δολάρια σε συναλλαγματικά αποθέματα, μόνο το 2% από αυτό είναι σε χρυσό. Εάν δε, αυξηθεί, λόγω διάχυσης της κρίσης, έστω κατά 1% το ύψος των συνολικών αποθεμάτων σε χρυσό, τότε οι προβλέψεις για την τιμή του θα είναι δυσθεώρητες (θα φύγουν πάνω από τα 2.700 δολάρια, η ουγγιά). Αναλογιστείτε δε ότι, μέχρι το 2001, η τιμή του χρυσού ήταν κάτω από τα 300 δολάρια, η ουγγιά. Μήπως, εν τέλει, βρισκόμαστε μπροστά στην πόρτα ενός νέου Μπρέτον Γουντς, ή μήπως μπροστά σε έναν νέο κανόνα χρυσού; Και αφού, όπως κάποιοι διατείνονται, ότι λίγες μόνο χώρες είναι ευχαριστημένες με το υφιστάμενο νομισματικό σύστημα, μήπως κάποιοι ήδη χαίρονται, αφού οι ίδιοι βρίσκονται πίσω και κατευθύνουν αυτό το διεθνές παιχνίδι των κρίσεων, προς δικό τους πρώτα όφελος; Έλεγχος του νέου εναλλακτικού νομίσματος, σημαίνει ταυτόχρονα και έλεγχο πολλών άλλων παραμέτρων, κερδοσκοπιών, ωφελειών και όχι μόνο.

Ένα περίεργο δημοσίευμα έρχεται για μια ακόμα μέρα από το εξωτερικό. Αυτή τη φορά από τους Financial Times.

Δυο μέρες πριν τη κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. που κανείς δεν ξέρει τι γίνεται και όλα βρίσκονται σε επίπεδο σεναρίων, η βρετανική εφημερίδα σε άρθρο της μιλά για την Ελλάδα, εντάσσοντας στο κείμενο προτάσεις όπως: «επιλεκτική χρεοκοπία», «προσωρινή στάση πληρωμών».

Περίεργο; Αυτές τις προτάσεις – ορολογίες χρησιμοποίησαν την περασμένη εβδομάδα ο Γ. Παπανδρέου και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, άσχετα αν μετά προσπάθησαν να δώσουν άλλη έκταση στις δηλώσεις τους, φέρνοντας στο προσκήνιο – μέσω των πουλημένων ΜΜΕ – άλλα θέματα!

Αυτό που μας έκανε εντύπωση είναι ότι οι FT κάνουν λόγο για προσωρινή στάση πληρωμών, ακόμα και εντός της εβδομάδας!

Παίρνουμε από το in.gr μεταφρασμένο το τι λέει η εφημερίδα.


Τελικά πήραμε ή όχι την 5η δόση;
Αυτό που μας προβληματίζει δεν είναι μόνο οι δηλώσεις της ελληνικής κυβέρνησης (που αποδόθηκε σε «τεχνική παρεξήγηση»), αλλά στο γεγονός ότι η Ευρώπη δεν έχει εκταμιεύσει ακόμα την πολύκροτη 5η δόση, κάτι που θα έπρεπε να είχε κάνει έως την περασμένη Παρασκευή 15 Ιουλίου.

Τουλάχιστον, όποιον και να έχουμε ρωτήσει, δεν έχει επιβεβαιώσει ότι κάτι τέτοιο έχει γίνει, ενώ από την Παρασκευή έχουμε αναφέρει ότι κυβερνητικές πηγές είχαν αναφέρει ότι θα υπάρξει μια καθυστέρηση για τις αρχές αυτής της εβδομάδας. Επισήμως, πάντως δεν υπάρχει καμία ανακοίνωση που να αναφέρει ότι η δόση έχει εκταμιευθεί, όπως επίσης καμία αναφορά για το αν έχει καθυστερήσει και για ποιο λόγο!

Εμάς σε αυτό κάτι δεν μας πάει καλά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά γιατί η Ευρώπη μας διέλυσε κυριολεκτικά να περάσουμε το Μεσοπρόθεσμο και τον Εφαρμοστικό για να μας δώσουν το πράσινο φως για να υπογράψουν την επόμενη δόση.

Τα ταμειακά διαθέσιμα του κράτους φημολογείται ότι αρκούν μέχρι και αυτή την εβδομάδα. Μέχρι τις αρχές ή το τέλος της, παραμένει άγνωστο.

Και η κυβέρνηση, αντί να ενημερώσει τον κόσμο, ασχολείται με τα ταξί...

  • Η στάση της ηγεσίας του ΠαΣοΚ δείχνει ξεκάθαρα και ποιοι είναι και τι κάνουν. Η στάση της ηγεσίας της ΝΔ είναι της “παραλλαγής”, ενώ ουσιαστικά τα ίδια συμφέροντα υποστηρίζει

Η ΝΔ και η ηγεσία της έχει χάσει ήδη την αξιοπιστία της στον λαό. Εδώ και καιρό, λίγο μετά από τότε που άρχισε όλη αυτή η ιστορία. Εάν η ΝΔ και η ηγεσία της είχε την βούληση, μπορούσε, τότε πέρυσι, με ένα και μόνο κάλεσμα να συγκεντρώσει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ κόσμο σε μια πλατεία και να απαιτήσει τις σωστές πολιτικές ή και την ανατροπή της κυβέρνησης.

Δεν το έκανε όμως η ηγεσία της ΝΔ αυτό τότε που δεν είχε χάσει ακόμη την εμπιστοσύνη του λαού. Τώρα και να το επιχειρήσει θα είναι άσκοπο. Δεν έκανε ποτέ ούτε μια αντι-μνημονιακή συγκέντρωση. Ετσι για τα μάτια. Και μόλις λίγες μέρες πριν η νεολαία τους, η ΔΑΠ, έριξε και το σύνθημα “Πληρώνω δίκαια“. Είναι πράγματι απίστευτα είρωνες.

Αφησαν να περάσουν 14 μήνες για να φτάσουν κάποια στιγμή να ψελλίσουν “ζητάμε εκλογές”. Ενώ γύρω τους η χώρα είχε γίνει βομβαρδισμένο τοπίο.

Και ο κατάλογος των πράξεων και των παραλείψεών τους, δεν έχει τελειωμό.

Αυτή όμως η γιαλαντζί αντι-μνημονιακή στάση της ηγεσίας της ΝΔ, κατέδειξε, στους περισσότερους έστω, αυτούς που δεν τους εμπόδισε η συναισθηματική παραταξιακή τους ένταξη, πως η ηγεσία της ΝΔ είναι μέρος του συστήματος. Είναι αβανταδόρος του καθεστώτος. Και όχι πολέμιός του. Με το σύστημα είναι και όχι με τον λαό. Με τις τράπεζες είναι και όχι με τον λαό. Με τους δανειστές είναι και όχι με τον λαό.

Και οι εθνικές κορώνες τους λειτουργούν ως ξεκάρφωμα. Ετσι απλά.

Αυτή η επιλογή στρατοπέδου από την πλευρά της ηγεσίας της ΝΔ, να είναι με το σύστημα δηλαδή και όχι με τον λαό, είναι και ο λόγος της “παράξενης” πολιτικής τους στάσης. Ναι μεν αλλά…

Είναι ο λόγος που αφήνουν καταγγελίες και ζητήματα (όπως αυτά τα τρομερά που βγαίνουν τελευταία με τον αδελφό του πρωθυπουργου), χωρίς να τα “αξιοποιήσουν” πολιτικά. Δώρο τους γίνεται δηλαδή και αυτοί ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΝ.

Το Μνημόνιο 1 αποφασίσαν να το καταψηφίσουν επί της αρχής, ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ πριν ανοίξει η βουλή για την ψηφοφορία. Είναι πράγματι για να μπαίνεις σε σκέψεις… Τι νύχτα κι εκείνη!

Και μετά που το καταψήφισαν επί της αρχής, υπερψήφισαν τα μισά του, τρόπος του λέγειν, άρθρα.

Δεν έβγαλαν τσιμουδιά, ΤΣΙΜΟΥΔΙΑ, για το ότι η δανειακή σύμβαση, μέρος της οποίας είναι το Μνημόνιο 1, ΔΕΝ ΗΡΘΕ ποτέ στην βουλή για συζήτηση και ψήφιση.

Στο μεσοπρόθεσμο εφάρμοσαν την ίδια τακτική. Καταψήφιση επί της αρχής αλλά υπερψήφιση των μισών άρθρων πάλι και μάλιστα των άρθρων εκείνων που έχουν να κάνουν με την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Δείτε για παράδειγμα τι λέει το άρθρο 5 του μεσοπρόθεσμου που η ΝΔ υπερψήφισε.

Και ενώ καταψήφισαν το μεσοπρόθεσμο, όπως έκαναν εξάλλου και άλλα πολιτικά κόμματα με διάφορες κορώνες ανοησίας, έτρεξαν όλοι να πιάσουν στασίδι και να στελεχώσουν τον οργανισμό που θα κάνει την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Που το βάφτισαν “Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου”. Διότι εκεί είναι τα λεφτά. Εκεί θα γίνει το κρυφό φαγοπότι και η μοιρασιά της περιουσίας του λαού, μακριά από τα μάτια του λαού και τον έλεγχό του. Εκεί θα πέσουν οι μίζες.

Η στάση της ηγεσίας του ΠαΣοΚ είναι ξεκάθαρη. Είναι ολοφάνερο και ποιοι είναι και τι κάνουν. Ξέρεις με τι έχεις να κάνεις.

Η στάση της ηγεσίας της ΝΔ είναι της “παραλλαγής”. Ουσιαστικά υποστηρίζουν ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ με εκείνους του ΠαΣοΚ, αλλά το καθεστώς τους κρατάει σαν ΧΡΥΣΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ, και δεν επιτρέπει την έκθεσή τους στην λαϊκή απαξίωση και στην φθορά. Προσπαθεί τουλάχιστον. Διότι το αισθητήριο του λαού πια δουλεύει και δεν είναι όπως παλιά εκείνος ο κοιμισμένος λαός.

Γι’ αυτό και παρά τη λεηλασία του ΠαΣοΚ στον λαό, η ΝΔ είναι δημοσκοπικά καθηλωμένη (βέβαια αυτό είναι και θέμα σχεδιασμού, δεν θέλουν τώρα πριν ολοκληρώσει το ΠαΣοΚ την δουλειά του, ούτε να απειληθεί ούτε εκλογές ούτε τίποτε)

Εν ολίγοις οι της ΝΔ είναι κρυφές ….

Τα έχω γράψει όμως αυτά χίλιες φορές. Και ξέρω πως έγιναν αιτία να με αντιπαθήσουν πολλοί οπαδοί της ΝΔ που ακόμα δεν μπορούν να απογαλακτιστούν ψυχολογικά.

Δεν θα 'ρθει η λύση από τα κόμματα. Εχουν άλλα συμφέροντα να εξυπηρετήσουν. Οχι τα δικά μας.

Οτι κάνουμε θα το κάνουμε μόνοι μας.
Μόνοι μας είμαστε.

Θραξ ο Αναρμόδιος



  • Γράφει ο Στέλιος Αρσενίου
Αυτές τις μέρες θα συγκληθούν οι ευρωπαίοι ηγέτες για να αποφασίσουν αν η Ελλάδα θα συνεχίσει να νοσηλεύεται στην μονάδα εντατικής οικονομικής θεραπείας ή θα αποσυνδεθεί, ώστε να επέλθει το μοιραίο.

Σαν έλληνας πολίτης, κάτοικος αυτής της χώρας κάποιες δεκαετίες τώρα, δεν είμαι απόλυτα ευχαριστημένος από τον τρόπο με τον οποίο η παγκόσμια κοινότητα αντιμετωπίζει τις λογικές, τις πρακτικές, τις συμπεριφορές, τις αντιλήψεις μας.

Συγκεκριμένα.

Θα ήθελα η κάθε χώρα του πλανήτη Γη να αγκαλιάσει, να υιοθετήσει και κάποια συντεχνία.
Οργανωμένα συμφέροντα αποκαλούνται από κάποιους άλλους.

Να συνέλθει το λοιπόν η Κοινωνία των Εθνών, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών εκτάκτως, εκτός από τους ηγέτες των ευρωπαϊκών χωρών και κάθε χώρα του πλανήτη μας να υιοθετήσει μία συντεχνία.

Η Γαλλία ας πούμε για παράδειγμα, τους φορτηγατζήδες.

Όταν οι φορτηγατζήδες απεργούν και κλείνουν με τα φορτηγά τους δρόμους και τις εθνικές οδούς, θα έρχεται στην Ελλάδα ο πρωθυπουργός της Γαλλίας, ας φέρνει αν θέλει και την σύζυγό του ή κάποια φίλη του, θα τα λένε με τους φορτηγατζήδες, και μετά θα ανοίγουν οι δρόμοι.

Τώρα τα κανάλια και εμείς των παραθύρων και των μεσημεριανών εκπομπών αν πέσουμε πάνω στην Κάρλα Μπρούνη και την εγκυμοσύνη της και όχι στον Νικολά Σαρκοζί, αυτό είναι δική μας υπόθεση.

Με το σούσουρο που θα γίνεται, η προβολή της χώρας είναι εξασφαλισμένη.

Ίσως ακόμα - ακόμα να μην ανοίξουν και όλοι οι δρόμοι.

Κι αυτό είναι δευτερεύον θέμα.

Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπορίς Μπορίσωφ από πέρυσι, στα πλαίσια μιας τέτοιας αντίληψης, υιοθέτησε τους αγρότες.

Όταν πέρυσι οι αγρότες με τα τρακτέρ είχαν μπλόκα σε πάνω από τριάντα κομβικά σημεία της χώρας, πήρε το ελικόπτερο ο άνθρωπος, κατέβηκε στον Προμαχώνα, τα είπαν με τους αγρότες, λόγω χειμώνα ήπιαν και ρακή, έφαγαν και πατσά, και μετά έγινε το θαύμα.

Άνοιξε ο Προμαχώνας.

Ο Έλληνας πρέσβυς στον ΟΗΕ έπρεπε να το είχε κάνει κάτι τέτοιο.

Άν είχαν υιοθετηθεί οι συντεχνίες, με πρώτες αυτές που χαρακτηρίζονται κλειστά επαγγέλματα, από τις χώρες του πλανήτη μας, με εντολή του πρόεδρου της Αμερικής Μπαράκ Ομπάμα, η Χίλαρι Κλίντον άνετα μπορούσε να πάει χθες στο λιμάνι του Πειραιά ή στο αεροδρόμιο "Ελευθέριος Βενιζέλος" να διαπραγματευτεί με τους ταξιτζήδες, να ανοίξουν λιμάνια και αεροδρόμια, ώστε γηγενείς και τουρίστες να πηγαινοέρχονται ελεύθερα.

Δεν φταίνε βέβαια μόνο οι κυβερνήσεις μας των τελευταίων τριανταπέντε χρόνων.

Φταίνε και οι συντεχνίες.

Αυτές έπρεπε να προτείνουν το πρόγραμμα. Η Ευρωπαίκή Ένωση και θα το στήριζε και θα το χρηματοδοτούσε.

Το πρόγραμμα θα είχε τίτλο: ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΝΤΕΧΝΙΩΝ.

Να έχουν και οι πρωθυπουργοί των διαφόρων χωρών να ασχολούνται με κάτι.

Εδώ που τα λέμε ποιός ηγέτης, ποιάς χώρας δεν θα ήθελε ως ανάδοχος κάποιας συντεχνίας να έλθει στην Ελλάδα να συμβάλλει στο άνοιγμα δρόμων, λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρομικών δικτύων.

Θα περνούσε στην Ιστορία με χρυσά γράμματα.

Όπως ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας.

Θα έπαιρνα κι εγω ο απεργός κάποια αξία.

Άλλο να έρχεται για συνομιλίες μαζί σου ο πρωθυπουργός μιάς χώρας, κι άλλο να έρχονται τα ΜΑΤ να σου ανοίγουν το κεφάλι, να σε κυνηγάνε μέσα στα χωράφια, τα βουνά και τα λαγκάδια.

"Στη βράση κολλάει το σίδερο" λέει μια παροιμία από τα παλιά.

Άντε με το καλό.

Ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας υιοθέτησε τους αγρότες, τα τρακτέρ, τους ελκυστήρες.

Απομένουν οι πρωθυπουργοί ή οι πρόεδροι Δημοκρατιών ή οι βασιλείς από άλλες 244 χώρες του πλανήτη μας, να δώσουν το καλό παράδειγμα.

Όπως και 244 συντεχνίες΄από δικής μας πλευράς.

Να γίνουμε και πάλι ο ομφαλός της Γης.

Μια ανάλυση-σοκ για τις προοπτικές όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά συνολικά για την «τύχη» των δυτικών οικονομιών φιλοξενούν οι «Financial Times». Η οποία μάλιστα φέρει την υπογραφή της κορυφαίας γερμανικής τράπεζας, της Deutsche Bank, που ούτε λίγο ούτε πολύ προειδοποιεί πως η διεθνής οικονομία «βιώνει τα πρώτα στάδια μιας παγκόσμιας κρίσης δημοσιονομικού χρέους»!

Σύμφωνα με ανάλυση των Γερμανών, «ποτέ στη μέχρι τώρα καταγεγραμμένη οικονομική ιστορία τόσο πολλά κράτη δεν είχαν ταυτόχρονα και συνδυασμένα τόσο υψηλά δημοσιονομικά και χρηματοοικονομικά χρέη». Γεγονός που συνάδει με τις δυσοίωνες προβλέψεις των αναλυτών του γερμανικού οίκου σχετικά με το κατά πόσο ακόμα και μέχρι πρότινος ισχυρά κράτη, όπως η Ιταλία, η Ισπανία και πρώτες απ’ όλους οι ΗΠΑ, θα μπορέσουν στο άμεσο μέλλον να αισθανθούν «ασφαλή» και τελικώς να διαφύγουν την κρίση.

Η Deutsche Bank εκτιμά πως το μείζον πρόβλημα για την παγκόσμια οικονομία είναι η απουσία εμπειριών στη διαχείριση μιας τόσο σύνθετης και τόσο περίπλοκης κρίσης, ενώ παλαιότερα παραδείγματα κρατών που πτώχευσαν έχοντας πολύ χαμηλότερα χρέη από τα περισσότερα που σήμερα βρίσκονται στο «κόκκινο» δεν επιτρέπουν αισιόδοξες προβλέψεις για το άμεσο μέλλον!

Στην ίδια έκθεσή της η Deutsche Bank εκτιμά πως η Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί να κερδίσει μόνο χρόνο επιλύοντας το ελληνικό πρόβλημα, προφανώς όμως δεν μπορεί να δώσει πειστικές λύσεις για το πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της παγκόσμιας κρίσης χρέους συνολικά.

Τελικά, αυτή η κυβέρνηση, με τις αστείες παλινωδίες της, δείχνει πως κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να υπονομεύσει κάθε αναπτυξιακή προοπτική.

Δεν εξηγείται αλλιώς το νέο μέτωπο που επέλεξε να ανοίξει, αυτή τη φορά, με τους ιδιοκτήτες ταξί και να επιφέρει πλήγμα στον τουρισμό, ο οποίος αποτελεί το μόνο τομέα που μπορεί να λειτουργήσει ως όχημα για την ανάκαμψη στη, βυθισμένη στην ύφεση, Ελλάδα του Μνημονίου.

Είναι απίστευτο, αλλά εκεί που και η ίδια η κυβέρνηση θεωρούσε το θέμα των ταξί λυμένο, καθώς είχε επέλθει συμφωνία και με τους ιδιοκτήτες και με την Τρόικα, ήλθε ο νέος υπουργός Μεταφορών να αναιρέσει, μέσα σε μία νύχτα, εντελώς ανεξήγητα, τις ρυθμίσεις του προκατόχου του.

Η θέση μας είναι υπέρ του ανοίγματος των λεγόμενων «κλειστών» επαγγελμάτων [...] Ομως, ένα κατά παραχώρηση δημόσιο μέσο μεταφοράς, όπως είναι το ταξί, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται μόνο ως «κλειστό» επάγγελμα, χωρίς καν να λαμβάνεται υπόψη το ευρωπαϊκό μοντέλο[.....]

Ένας λοιπόν ακόμα λανθασμένος χειρισμός από πλευράς της κυβέρνησης έρχεται να προκαλέσει περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι θα έλυνε σε ένα θέμα που συνδέεται άμεσα με την εξυπηρέτηση των πολιτών, ιδιαίτερα στο μέσον της τουριστικής περιόδου.

Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση ότι με την ίδια σκληρότητα που η κυβέρνηση επιβάλλει στην κοινωνία το Μνημόνιο, με τον ίδιο τρόπο διαχειρίζεται και τις επιμέρους κρίσεις που η ίδια δημιουργεί.

Καθιστά, έτσι, σαφές ότι από το δίλημμα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» που είχε θέσει ο Γ. Παπανδρέου, εκείνος και η κυβέρνησή του έχουν επιλέξει το δεύτερο.

Πηγή



Κορυφώνονται --«λέει»-- οι διαβουλεύσεις για να αποφασιστεί το επίθετο που θα συνοδεύσει την ελληνική χρεοκοπία: Θα είναι «επιλεκτική» ή «απόλυτη» , «τακτική» ή «άτακτη»; Θα συνοδεύεται από κούρεμα με την ...ψιλή ή «λίγο στο πλάι»; Σε κάθε περίπτωση, όπως και να ονομαστεί η οικονομία-- και κυρίως οι εργαζόμενοι -- της χώρας ζουν τις συνέπειες της χρεοκοπίας. Μια από αυτές τις συνέπειες η σημαντικότερη ίσως είναι η «μηχανή» που έχει στηθεί (και στελεχωθεί με εγχώριο επικεφαλής τον κύριο Μητρόπουλο) για το... κούρεμα της δημόσιας περιουσίας.

Αξιοποιώντας τη σκόνη που σηκώνεται από την άγρια διαπραγματευτική μάχη (όχι αυτή τη μάχη δεν τη δίνει η ελληνική κυβέρνηση, οι ελέφαντες των αγορών και οι ισχυρές δυνάμεις κονταροχτυπιούνται για το πως θα μας... κουρέψουν) η βασική δουλειά συνεχίζεται απρόσκοπτα:

Το υπουργείο Οικονομικών προχώρησε ενα ακόμη βήμα στην υλοποίηση του προγράμματος αποκρατικοποιήσεων, με τη δημοσίευση των προσκλήσεων εκδήλωση ενδιαφέροντος για τη διαδικασία επιλογής χρηματοοικονομικών συμβούλων.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου, η κυβέρνηση αναζητά συμβούλους για :

  • περιφερειακά αεροδρόμια

  • μικρούς λιμένες

  • τα ΕΛΤΑ,

  • τη Λάρκο,

  • τα μεταλλευτικά δικαιώματα,

  • την Τραινοσε

  • και το Καζίνο της Πάρνηθας.


Οπως είναι γνωστό η κυβέρνηση (και η ΝΔ για να μην ξεχνιόμαστε) έχουν συμφωνήσει με την τρόικα που απαιτεί από την Ελλάδα να πωλήσει ακίνητη περιουσία και ποσοστά σε μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις, προκειμένου να αντλήσει 50 δισ. ευρώ μέχρι το 2015.

Το ξεπούλημα, όπως είναι επίσης γνωστό θεμελιώνεται στον εκβιασμό για την εκταμίευση ενός δεύτερου πακέτου στήριξης της Ελλάδας από την τρόικα, μετά τα δάνεια ύψους 110 δις ευρώ που έλαβε το 2010 με το πρώτο μνημόνιο (και παρ ότι «λεφτά υπάρχουν».

Σημειώνεται πως μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου πρέπει να υλοποιηθούν έξι αποκρατικοποιήσεις και άλλες 17 μέχρι το τέλος του 2011, ώστε να εισπραχθούν εφέτος συνολικά 5 δισ. ευρώ ή 2,2% του ΑΕΠ.

Έτσι, το Ταμείο Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (εδώ θα μεγαλουργήσει ο κύριος Μητρόπουλος) ή Ειδική Γραμματεία Αποκρατικοποιήσεων του υπουργείου Οικονομικών θα πρέπει μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου να εισπράξουν 1,3 δισ. ευρώ από την διάθεση ποσοστών στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», τον ΟΠΑΠ, τον ΟΛΘ, την ΕΥΑΘ και την πώληση των Κρατικών Λαχείων.

Με μια λέξη-- που ίσως στο μέλλον υιοθετηθεί από την εύπλαστη αγγλική γλώσσα για να περιγραφεί η λεηλασία μιας χώρας με την μέθοδο των ιδιωτικοποιήσεων--- Xepoulization.