Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

6 Δεκ 2016


Η Αυστρία ανακοίνωσε σήμερα ότι θα φυλακίζει ή θα επιβάλλει πρόστιμο σε αιτούντες άσυλο που λένε ψέματα στις αρχές, ένα μέτρο που έχει σκοπό εν μέρει να αποθαρρύνει τους μετανάστες από την προσπάθεια να εγκατασταθούν στη χώρα.

Το υπουργικό συμβούλιο ενέκρινε ένα σχέδιο νόμου που επιτρέπει στις αρχές να τιμωρούν τους αιτούντες άσυλο που λένε ψέματα για την ταυτότητά τους –για παράδειγμα υποδυόμενοι τους Σύρους έτσι ώστε το αίτημά τους να έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να γίνει αποδεκτό– επιβάλλοντάς τους πρόστιμο που φθάνει έως και τα 5.000 ευρώ ή στέλνοντάς τους για τρεις εβδομάδες στη φυλακή.

Όσοι παραμένουν στην Αυστρία παρότι έχουν εντολή να φύγουν είναι αντιμέτωποι με πρόστιμα που ξεκινούν από 5.000 και φθάνουν τα 15.000 ευρώ ή με έξι εβδομάδες φυλάκιση, ανέφερε το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα (OVP), το οποίο συμμετέχει στον κυβερνητικό συνασπισμό με τους Σοσιαλδημοκράτες (SPO).

Η κεντρώα κυβέρνηση έχει καταστήσει πιο αυστηρούς φέτος τους μεταναστευτικούς νόμους. Το αντιμεταναστευτικό Κόμμα των Ελευθέρων (FPO), ο υποψήφιος του οποίου Νόρμπερτ Χόφερ ήταν υποψήφιος στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών που διεξήχθη την Κυριακή, προηγείτο στις δημοσκοπήσεις με περίπου 33% για μήνες.

"Οπωσδήποτε αυτά (τα μέτρα) αποτελούν εν μέρει ένα μήνυμα", δήλωσε ο υφυπουργός Οικονομίας του OVP Χάραλντ Μάρερ, όταν ρωτήθηκε αν ο νόμος έχει σκοπό να αποθαρρύνει τους μετανάστες. "Τι είδος κράτος δικαίου θα είχαμε στη δημοκρατία αν λέγαμε ότι δεν τιμωρούμε τέτοια πράγματα;"

Το νομοσχέδιο θα πρέπει να εγκριθεί από τη Βουλή.

Άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Δανία και η Σουηδία, έχουν επίσης υιοθετήσει αυστηρότερους νόμους για το άσυλο ή έχουν εντείνει τους συνοριακούς ελέγχους τους τελευταίους μήνες, καθώς τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουν καταφέρει να συμφωνήσουν σε έναν μηχανισμό κατανομής των μεταναστών μεταξύ τους.

Το κόμμα των Πρασίνων άσκησε κριτική στο νομοσχέδιο και ζήτησε το κόστος της αποδοχής των αιτούντων άσυλο να κατανεμηθεί μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

"Με αυτό τον τρόπο μπορείτε να σταματήσετε τον εθνικιστικό ανταγωνισμό για το ποιος θα αποθαρρύνει περισσότερο τους αιτούντες άσυλο", δήλωσε ο Άλεβ Κόρουν από τους Πρασίνους.

Η Αυστρία έχει ανακοινώσει ένα όριο στον αριθμό αιτήσεων ασύλου που θα δεχθεί και το οποίο φθάνει τις 37.500 φέτος, καθώς είχε δεχθεί 90.000 αιτούντες άσυλο πέρυσι.

Το υπουργείο Εσωτερικών ανέφερε ότι είχε λάβει 37.000 αιτήσεις ασύλου έως τα τέλη Οκτωβρίου, αλλά έχει καταμετρήσει μόνο 30.000 ως σχετικές καθώς απορρίπτει ορισμένες υποθέσεις, περιλαμβανομένων και εκείνων που θεωρεί ότι θα πρέπει να τύχουν επεξεργασίας σε άλλες χώρες.

Ένας υπουργός του SPO δήλωσε πως τα μέτρα έκτακτης ανάγκης δεν θα χρειαστούν φέτος ή το επόμενο έτος, όταν το όριο πέσει στις 35.000, καθώς ο αριθμός των αιτούντων άσυλο θα παραμείνει κάτω από το όριο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



O πρωθυπουργός της χώρας αρέσκεται στο να διηγείται στις ομιλίες του την ιστορία με το καραβάνι που προχωρά, αφήνοντας πίσω του τα σκυλιά που ουρλιάζουν. Ο μύθος αναφέρει: «Ενα καραβάνι διασχίζει την έρημο, όταν το εντοπίζουν τα σκυλιά, που μπορεί να ζουν αδέσποτα ή να ανήκουν σε βεδουίνους της περιοχής. Γαβγίζουν απειλητικά, αλλά το καραβάνι συνεχίζει ακάθεκτο την πορεία του. Οταν πια απομακρυνθεί, τα σκυλιά συνεχίζουν να γαβγίζουν, αλλά το καραβάνι είναι μακριά και ασφαλές».

Ως εδώ τίποτε κακό, καθώς η παραπάνω ανάγνωση της ιστορίας είναι η πιο διαδεδομένη. Με αυτήν την εκδοχή, πράγματι ο κ. Τσίπρας έχει φτιάξει το καραβάνι του και το έχει... φορτώσει με επιβάτες και εμπόρευμα που θέλει να σώσει. Και αυτοί δεν είναι άλλοι από την παρέα και τους κολλητούς του, που διάγουν ζωή που ούτε στα όνειρά τους δεν θα μπορούσαν να έχουν διανοηθεί.

Από τις επαγγελματικές γαλέρες και την ανωνυμία της επανάστασης γνώρισαν τον τρυφηλό βίο και τα καλά του καπιταλισμού, και οι σειρήνες της εξουσίας πλάνεψαν τους πάλαι ποτέ «αμάθητους» από τα καλά της επαναστάτες.

Εκτός όμως από αυτήν την εκδοχή που βολεύει το «καραβάνι Τσίπρα», υπάρχει και μια άλλη. Αυτή που μιλά για εκείνους που δεν επελέγησαν να ανέβουν στο καραβάνι και να φυγαδευτούν μακριά από τα σκυλιά που το απειλούσαν. Ανθρωποι που δεν ανήκαν στους εκλεκτούς που θέλει να διασώσει ο κ. Τσίπρας, δίνοντάς τους ως ανταλλάγματα οφίτσια, χάντρες και καρέκλες.

Ανθρωποι που πίστεψαν, αλλά δεν είχαν τη «βίζα» ανόδου στο ταξίδι διαφυγής. Πολίτες καθημερινοί, με αγωνίες και προβλήματα, αυτούς που το καραβάνι άφησε πίσω να βιώσουν τις επιλογές των υπογραφών του πρωθυπουργού. Αυτούς που τα σκυλιά έχουν περικυκλώσει εδώ και έξι χρόνια και με «δαγκωματιές» τους τρων το βιος και τη ζωή. Οικογένειες που από την ιστορία του καραβανιού που φέρεται ότι διηγήθηκε πρώτος ο Ιταλός ποιητής της Αναγέννησης Δάντης, ζουν μόνο την Κόλασή του.

Σε λίγες μέρες θα ψηφιστεί ο νέος Προϋπολογισμός, που φέρνει νέα μέτρα, νέες αυξήσεις σε προϊόντα, νέα μείωση των εισοδημάτων τους και πόνο σε κάθε Ελληνίδα και Ελληνα. Ο δεύτερος προϋπολογισμός της κυβέρνησης είναι το τέλος των όποιων ψευδαισθήσεων υπήρχαν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει με αυτήν την κυβέρνηση. Και το χειρότερο απ' όλα, την επόμενη χρονιά ετοιμάζονται να μπουν υπογραφές και σε νέα μέτρα.

Ο Σόιμπλε, το ΔΝΤ και οι υπόλοιποι πιστωτές, αφού θωράκισαν τις οικονομίες τους, ελάχιστη σημασία δίνουν στη χώρα μας και το μόνο που θέλουν πλέον είναι να παίρνουν από αυτήν.

Γι’ αυτό λέμε ότι κάνετε λάθος πλέον, κ. Τσίπρα, και καλό είναι να σταματήσετε εσείς και οι συνεργάτες σας να χρησιμοποιείτε αλληγορικά την ιστορία με το καραβάνι. Διότι αυτό που ακούτε περνώντας με το... καραβάνι του ΣΥΡΙΖΑ από την έρημο που λέγεται πλέον Ελλάς δεν είναι τα σκυλιά που γαβγίζουν, αλλά οι Ελληνες που κλαίνε στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη.

Γι’ αυτά που πέρασαν, γι’ αυτά που ζουν (γιατί σας πίστεψαν) και γι’ αυτά που έρχονται με την κληρονομιά που θα τους αφήσετε...

Νίκος Ελευθερόγλου
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο γαμπρός του συνεργαζόταν με τζιχαντιστές

Τις ύποπτες διασυνδέσεις της οικογένειας του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με το Ισλαμικό Κράτος αποκαλύπτει ο ιστότοπος Wikileaks με τη δημοσίευση περισσότερων από 57.934 ηλεκτρονικών επιστολών του γαμπρού του «σουλτάνου» της Τουρκίας με θέμα την αγοραπωλησία πετρελαίου από εδάφη που τελούν υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών.

Σύμφωνα με τις επιστολές ο υπουργός Ενέργειας της χώρας, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ο οποίος είναι σύζυγος της κόρης του Τούρκου προέδρου Εσρά, διατηρούσε διασυνδέσεις με εταιρία που εισήγαγε πετρέλαιο από εδάφη του Ισλαμικού Κράτους στο βόρειο Ιράκ.

Όπως προκύπτει από τα email, ο Αλμπαϊράκ φέρεται ως ο «ανεπίσημος» ιδιοκτήτης της εταιρίας πετρελαίου Powertrance, η οποία μετέφερε στην Τουρκία το «μαύρο χρυσό» από περιοχές που ελέγχονταν από την τρομοκρατική οργάνωση.

Μάλιστα, ο γαμπρός του Ερντογάν φέρεται να έχει αξιοποιήσει ένα «παράθυρο» σε νόμο της τουρκικής κυβέρνησης που από το 2011 απαγορεύει τις μεταφορές πετρελαίου με κάποιες εξαιρέσεις.

Ο Αλμπαϊράκ έχει αρνηθεί οποιαδήποτε ύποπτη επαφή με την εταιρία, αλλά τα email που δημοσιεύθηκαν αποδεικνύουν το αντίθετο.

Υπενθυμίζεται πως ο Ερντογάν μετά την κατάρριψη του ρωσικού Su-24 από τουρκικά μαχητικά δέχθηκε καταγγελίες από τη Μόσχα για διασυνδέσεις με τους τζιχαντιστές, τις οποίες απέρριψε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Άρειος Πάγος αναλαμβάνει πλέον την απόφαση για τη μη - έκδοση των τριών πρώτων Τούρκων αξιωματικών, που εκδόθηκε τη Δευτέρα. Ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών, Αντώνης Λιόγας, άσκησε έφεση κατά της ομόφωνης απόφασης του Συμβουλίου Εφετών, που εκδόθηκε χθες Δευτέρα.

Την συζήτηση της υπόθεσης για την έκδοση ή μη των τριών αξιωματικών στην Τουρκία μετά το σχετικό αίτημα της γείτονας χώρας αναλαμβάνει ο Άρειος Πάγος και συγκεκριμένα το Β' Τμήμα. Νόμος ορίζει ότι εντός οκτώ ημερών ο Άρειος Πάγος θα πρέπει να έχει εκδώσει την τελεσίδικη απόφασή του για το ζήτημα, η οποία θα είναι και αμετάκλητη.

Την ίδια ώρα, σε μία άκρως αντίθετη απόφαση σε σχέση με τη χθεσινή, προχώρησε το Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας σήμερα, καταλήγοντας στην έκδοση των υπολοίπων τριών αξιωματικών στην Τουρκία, μετά το σχετικό αίτημα της γείτονας χώρας για εμπλοκή του στην απόπειρα πραξικοπήματος τον περασμένο Ιούλιο.

Το δικαστήριο, που είχε διαφορετική σύνθεση σε σχέση με αυτό που συνεδρίασε εχθές, αποφάσισε να εκδώσει στην Τουρκία τους τρεις άνδρες για τα τρία αδικήματα που εκζητούνται, και συγκεκριμένα για προσπάθεια κατάλυσης του πολιτεύματος, απόπειρα παρακώλυσης συνεδρίασης του Κοινοβουλίου και λεηλασία (αρπαγή) ελικοπτέρου. Δεν εκδίδονται για το αδίκημα της απόπειρας δολοφονίας του Τούρκου προέδρου Ταγιπ Ερντογάν.

Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι η εισαγγελέας της έδρας εισηγήθηκε να μην εκδοθούν, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι δεν αποκλείεται να βασανιστούν. Παράλληλα επεσήμανε πως ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν έχει αναφερθεί στην επαναφορά της θανατικής ποινής.

Όσο για τα στοιχεία των τουρκικών αρχών η εισαγγελέας τόνισε ότι είναι "εντελώς αόριστα καθώς δεν περιγράφουν ποια ειναι ακριβώς η παρανομη δράση των εκζητουμένων. Θυμίζουν δημοσιογραφική περιγραφή κι όχι νομικό κείμενο".

Όπως είναι αναμενόμενο, οι αξιωματικοί αναμένεται να υποβάλλουν έφεση επί της απόφασης, ενώ μέχρι τότε κρατούνται.

Μετά την συγκεκριμένη (διπλή) εξέλιξη, αρκετοί αρχίζουν να προβληματίζονται τόσο για την ποιότητα της Ελληνικής Δικαιοσύνης, όσο και για τις πολιτικές σκοπιμότητες και την πιθανή πολιτική εμπλοκή - εντολή που διαφαίνεται μέσα από το "σκεπτικό" τόσο του Εισαγγελέα που ζήτησε την αναίρεση της αθώωσης, όσο και της σύνθεσης του σημερινού δικαστηρίου που παρά τις επισημάνσεις της εισαγγελέως εξέδωσε απόφαση επιστροφής για άλλους τρεις τούρκους.
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν μετά τις έντονες τουρκικές χθεσινές αντιδράσεις, κάποιοι στην κυβέρνηση θα πρέπει να κατανοήσουν πως τέτοιου είδους "αποφάσεις" αναδεικνύουν σοβαρά προβλήματα στην αποφασιστικότητα απέναντι στις τουρκικές πιέσεις, ενώ εκθέτουν ανεπανόρθωτα την "αριστεροσύνη" της κυβέρνησης Τσίπρα που φαίνεται να ξεχνά τα ανθρώπινα δικαιώματα, να διαγράφει τον κίνδυνο βασανισμού και να εκθέτει σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των τούρκων αιτούντων ασύλου...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μπορεί οι προθέσεις των ιδρυτών της Ε.Ο.Κ., τότε, και Ε.Ε. σήμερα, να ήταν καλές, προκειμένου η Ευρώπη να αποφύγει όσο μπορούσε την εξάρτηση από τις δύο υπερδυνάμεις της εποχής και να διαδραματίσει ένα ανεξάρτητο ρόλο, αλλά δεν μπορεί το αποτέλεσμα να είναι αυτό που οραματίστηκαν.

Και τούτο επειδή στηρίχθηκαν σε ένα λανθασμένο στερεότυπο, ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί έχουν καινά πολιτιστικά στοιχεία, επί των οποίων -ως θεμέλιο- θα στηριχθεί το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Επί πλέον, δεν ελήφθη υπόψη η απουσία ιστορικού προηγούμενου, περί ενώσεως λαών, έστω και συγγενών που να διατηρήθηκε επί μακρόν, παρά μόνον όταν αυτό γινόταν βιαίως.

Το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενότητας υπό μία Αρχή, έχει δύο προηγούμενα, τις εκστρατείες του Ναπολέοντα και του Χίτλερ, όπου κοινό στοιχείο τους ήταν η Ευρώπη έως τα Ουράλια, της οποίας τα σύνορα θα εκτεινόταν έως τον Περσικό Κόλπο για να εξασφαλιστούν οι ενεργειακοί πόροι. Το τρίτο εγχείρημα, της παρούσης Ε.Ε. έχει πολιτικό κριτήριο, βασίζεται στην κοινή συναίνεση, η οποία υπάρχει όμως αφενός όταν τα πράγματα "πηγαίνουν καλά" και αφετέρου όσο ο άπληστος ισχυρός πολιτεύεται ακόμη με σύνεση.

Από την αρχαιότητα έως σήμερα, όλες οι προσπάθειες με συμμαχίες ή αμφικτυονίες δεν είχαν μακρόχρονη διάρκεια, επειδή ακριβώς εμφιλοχωρούσαν τα δύο ανωτέρω αρνητικά στοιχεία. Μάλιστα δε, το άτοπο της ευρωπαϊκής ενότητας, καταδεικνύεται από το γεγονός, ότι στις μισές περίπου ευρωπαϊκές χώρες απουσιάζει και η ενότητα του ίδιου του λαού. Στην Ισπανία, Βρετανία, Βέλγιο, Ιταλία, η έστω και τυπική ενότητα δεν φαίνεται ότι θα έχει μακροζωία.

Αλλά και μέσα σε ομοιογενή λαό, τα σπέρματα του διχασμού επέρχονται, μόλις οι κοινωνικές τάξεις αποκτήσουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Μέρι σήμερα, αυτό δεν είχε παρατηρηθεί επειδή την πληθυσμιακή πλειονότητα αποτελούσε η μεσαία τάξη. Όμως, η πολυδιαφημισμένη παγκοσμιοποίηση εξαφανίζει την μεσαία τάξη, το στήριγμα της κοινωνία των τελευταίων αιώνων, και η προλεταριοποίηση του λαού είναι βέβαιο πως θα οδηγήσει σε ανατροπές.

Δεν είναι τωρινή η διαπίστωση. Τον ιδιαίτερο ρόλο που διαδραματίζει η μεσαία τάξη στην κοινωνία-πόλη τον ανέλυσε πρώτος ο Αριστοτέλης! Οι πόλεις που κυβερνώνται σωστά, έγραψε στα "Πολιτικά", είναι εκείνες όπου η μεσαία τάξη (η "μεσότης" κυριαρχεί την αριστοτελική διδασκαλία, όχι φυσικά υπό την έννοια του μέτριου, αλλά μεταξύ μιας υπερβολής και μιας έλλειψης) ) είναι πολυάριθμη και ισχυρή. Στις πόλεις αυτές το πολίτευμα είναι σταθερότερο και πλησιάζει προς τη δημοκρατία. Στις πόλεις όμως, όπου ισχυρότερα είναι τα δύο άκρα, οι εύποροι και οι άποροι, είναι συχνότερες οι εξεγέρσεις και το πολίτευμα γίνεται ολιγαρχία ή τυραννία.

Απορώ, πώς δεν είναι ακόμη καθολική η διαπίστωση πως εκεί μας οδηγούν τα λαμβανόμενα μέτρα από τους ισχυρούς της Ε.Ε. Σε αρκετές χώρες, η αντίδραση του λαού στις νεοταξίτικες συνταγές, βοηθούσης της μετανάστευσης με όσα συμπορεύονται, οδηγούν στην ισχυροποίηση του έθνους-κράτους, που με τη σειρά του αποσυνδέει τους όποιους δεσμούς έχουν απομείνει μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών που συνιστούν την -ψευδώνυμη, πλέον- Ενωμένη Ευρώπη.

Ο Νόαμ Τσόμσκι προβαίνει στην διαπίστωση ότι η άνοδος των ακροδεξιών και αντισυστημικών τάσεων, ως αποτέλεσμα αποτυχημένων νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ευρώπη, είναι πιθανό να οδηγήσει στην κατάρρευση της ΕΕ σε μια "τραγική εξέλιξη", όπως την χαρακτήρισε.

Κατά τον Τσόμσκι «Αυτά τα προγράμματα ήταν έτσι σχεδιασμένα ώστε να φέρουν στασιμότητα και ακόμα και ύφεση για ένα μεγάλο κομμάτι, την πλειονότητα, του πληθυσμού. Επίσης υπονόμευσαν σημαντικά τη δημοκρατία, κάτι που ισχύει ακόμα περισσότερο στην Ευρώπη από ό,τι στις ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα αυτών των διεργασιών είναι πως ο κόσμος είναι οργισμένος, απογοητευμένος, οι ελπίδες του για το μέλλον έχουν καταρρεύσει», είπε.

Αν δεν μπόρεσε ο Τσίπρας να αλλάξει την Ευρώπη, ενδεχομένως να την αλλάξουν οι Βρετανοί, ίσως και οι Ιταλοί με τους Γάλλους.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο σεισμός που ξεκίνησε στην Ευρώπη με την κρίση της ελληνικής οικονομίας τώρα ταρακουνάει συθέμελα το οικοδόμημα. Το δημοψήφισμα στην Ιταλία δεν αφορούσε επισήμως τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, το ενιαίο νόμισμα και την παρανοϊκή πολιτική της απάνθρωπης λιτότητας που ευαγγελίζεται το Βερολίνο. Κι όμως, οι Ιταλοί έτσι το εξέλαβαν - και είχαν δίκιο.

Γι' αυτό και προτίμησαν να δώσουν ένα ηχηρό χαστούκι στην ιταλική κυβέρνηση, στον παραιτηθέντα πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι και στο δίδυμο Μέρκελ - Σόιμπλε, που ταλανίζει ολόκληρη τη γηραιά ήπειρο και φτωχοποιεί τους λαούς της. Ψήφισαν μαζικά όχι για λόγους που άπαντες αντιλαμβάνονται.

Μόνο το δίδυμο Μέρκελ - Σόιμπλε υποκρίνεται ότι δεν καταλαβαίνει τι οδηγεί την Ευρωπαϊκή Ένωση στη διάλυση και το ευρώ στην... κατάργηση.

Οι λαοί των εθνών που συνθέτουν το ψηφιδωτό της Ε.Ε. δεν συμφωνούν με το μοντέλο που προκρίνουν το διευθυντήριο του Βερολίνου και η γραφειοκρατική «ελίτ» των Βρυξελλών. Οι πολίτες θέλουν να διατηρήσουν την εθνική ιδιοπροσωπία τους, τα ήθη και τα έθιμά τους, τη χριστιανική ταυτότητά τους και το επίπεδο ζωής που ανταποκρίνεται στον μόχθο που καταβάλλουν και στην παραγωγή των χωρών τους.

Όλα αυτά δεν είναι αρεστά στους ευρωκράτες τύπου Σόιμπλε. Αυτό που επιδιώκουν για τους Ευρωπαίους είναι ακριβώς το σενάριο που απέρριψαν οι Έλληνες στο δημοψήφισμα του 2015, οι Βρετανοί με την επιλογή του Brexit και τώρα οι Ιταλοί: διαρκής λιτότητα, πολιτισμική ισοπέδωση, διευρυμένες εξουσίες μη εκλεγμένων «τεχνοκρατών», ψαλίδισμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών και μετατροπή των ελεύθερων πολιτών σε έρμαια των διαθέσεων της κυρίαρχης ελίτ του ευρωδιευθυντηρίου και άλλων κύκλων που κινούνται στο παρασκήνιο.

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υποτιμώντας το ενδεχόμενο (που είναι πλέον βεβαιότητα) η ζωή να κινηθεί ερήμην του και η ετυμηγορία της Ιστορίας να γραφτεί από άλλους εις βάρος του, επιμένει να απαιτεί από τους Έλληνες οικονομικά αποτελέσματα και πλεονάσματα που είναι ανέφικτο να προκύψουν - όσο εφαρμόζεται η πολιτική που ο ίδιος προτείνει.

Και τα σύννεφα της κρίσης πυκνώνουν...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ένας πανικοβλημένος δικτάτορας, η χώρα του οποίου κινδυνεύει να καταρρεύσει οικονομικά, ενώ είναι εγκλωβισμένη σε μία σειρά πολέμων στα σύνορα της, αποφασίζει συνήθως να εξωτερικεύσει τα προβλήματα του – επιτιθέμενος σε κάποια άλλη, για να αποπροσανατολίσει το λαό του.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Είναι γνωστό από πολλές περιπτώσεις στην ιστορία, όπως από τη Βραζιλία, από την Αργεντινή, από τη Ν. Κορέα κοκ. ότι, ένα από τα βασικά συστατικά του πικρού φαρμάκου που επιβάλλει στις χώρες που ζητούν τη βοήθεια του το ΔΝΤ, είναι το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας τους – συμπεριλαμβανομένων των επιχειρήσεων.

Ως εκ τούτου, παρά το ότι εξυγιαίνεται εν πρώτοις η οικονομία τους, με την έννοια πως μειώνονται τα χρέη τους αφενός μεν από τις πωλήσεις παγίων περιουσιακών στοιχείων, αφετέρου από την υποτίμηση των νομισμάτων τους με στόχο να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα τους, καθώς επίσης να ισοσκελισθεί το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, μετά από μερικά χρόνια τα προβλήματα επανεμφανίζονται νομοτελειακά – επειδή τα κέρδη των ιδιωτικοποιημένων πια επιχειρήσεων εκρέουν στο εξωτερικό δημιουργώντας «πιέσεις» στο ισοζύγιο οπότε στα νομίσματα τους, τα εξωτερικά χρέη τους αυξάνονται κοκ.

Ακριβώς για το λόγο αυτό έχουμε ήδη αναφέρει από το 2011, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την Τουρκία ότι, η σχέση ενός κράτους με το ΔΝΤ είναι μόνιμη (ανάλυση) – με την έννοια πως κάποια στιγμή στο μέλλον, παρά το ότι η χώρα πιστεύει πως εξοφλώντας τα δάνεια της απελευθερώνεται για πάντα, το Ταμείο επιστρέφει.

Η αιτία είναι το ότι, κατά τη διάρκεια της δραστηριοποίησης του τοποθετεί βραδυφλεγείς βόμβες στα θεμέλια της οικονομίας της, έτσι ώστε να κληθεί ξανά να τη βοηθήσει – να λεηλατήσει δηλαδή τον πλούτο που αποκτήθηκε κατά τη διάρκεια της απουσίας του.

Δύο έτη αργότερα είχαμε περιγράψει το προβλεπόμενο τουρκικό δράμα, με τον τίτλο «Ο τιτανικός του Βοσπόρου» – αναλύοντας τους λόγους, για τους οποίους είμαστε σίγουροι σχετικά με το τί θα συνέβαινε. Ταυτόχρονα είχαμε αναφερθεί στους κινδύνους διαμελισμού της, επεξηγώντας όσο καλύτερα μπορούσαμε τις αιτίες (ανάλυση) – κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει άμεσα, αφού πρόκειται για μία αρκετά μακροπρόθεσμη διαδικασία.

Στη συνέχεια μεσολάβησε χρόνος, κατά τη διάρκεια του οποίου η Τουρκία βίωσε δραματικές καταστάσεις (άρθρο) – οι οποίες επιγραμματικά ήταν η πολιτική αστάθεια, η μείωση της ανάπτυξης, ο πληθωρισμός, το περαιτέρω έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, η άνοδος των εξωτερικών χρεών, η εξάρτηση από το δολάριο, η διολίσθηση του νομίσματος, η υπερχρέωση των νέων, καθώς επίσης η φούσκα των ακινήτων.

Σαν να μην έφθαναν δε όλα αυτά, ο πρωθυπουργός της, ο οποίος πήρε αργότερα τη θέση του προέδρου σχεδιάζοντας να συγκεντρώσει όλη την εξουσία στα χέρια του το καλοκαίρι, μέσω της αναθεώρησης του συντάγματος, εξελίχθηκε σε έναν στυγνό δικτάτορα – κάτι που συμβαίνει πολύ συχνά, ιδίως σε υποανάπτυκτες χώρες, όταν κάποιος εκλέγεται για μεγάλο χρονικό διάστημα στην ηγεσία του κράτους.

Εκτός αυτού, αφενός μεν έχει έλθει σε σύγκρουση με την Ευρώπη, απειλώντας πως θα ανοίξει τις στρόφιγγες των μεταναστευτικών ροών, αφετέρου  ανάγκασε τη χώρα του να συμμετέχει σε μία σειρά πολέμων, έχοντας την ψευδαίσθηση πως διαθέτει την απαιτούμενη ισχύ για να τους κερδίσει – κάτι που μέχρι στιγμής έχει κοστίσει πανάκριβα στην τουρκική οικονομία, αφού λειτούργησε προσθετικά στα υπόλοιπα προβλήματα της.

Σημαντικότερο από αυτά είναι το σταθερά ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της, το οποίο θα επιδεινωθεί σε μεγάλο βαθμό εάν αυξηθούν περισσότερο οι τιμές της ενέργειας αφού η κάποια καλυτέρευση του οφειλόταν στις τότε χαμηλές τιμές του πετρελαίου.

Η νομισματική κατάρρευση της Τουρκίας

Περαιτέρω, το ελλειμματικό ισοζύγιο, σε συνδυασμό με τη συνεχή αύξηση του εξωτερικού χρέους (γράφημα που ακολουθείυπενθυμίζουμε πως η βασικότερη αιτία της χρεοκοπίας μίας χώρας δεν είναι το δημόσιο χρέος, αλλά το εξωτερικό), καθώς επίσης με την ισχυρή ανατίμηση του δολαρίου, ειδικά μετά την εκλογή του κ. Trump, οδήγησαν την ισοτιμία της τουρκικής λίρας σε νέα χαμηλά – σε μία υποτίμηση που έφτασε στο 15% μέσα σε μόλις τρεις μήνες.


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του εξωτερικού χρέους της Τουρκίας

Συνεχίζοντας, μία τέτοια υποτίμηση αυξάνει ανάλογα τα χρέη της χώρας στο εξωτερικό, σε όρους του δικού της νομίσματος – αφού για να αγοράσει κανείς δολάρια, για παράδειγμα, έτσι ώστε να πληρώσει τις υποχρεώσεις του στις ξένες εταιρείες, απαιτούνται πια πολύ περισσότερες λίρες. Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα επώδυνο, όσον αφορά την αγορά πετρελαίου και πρώτων υλών – ειδικά για μία χώρα, όπως η Τουρκία, η οποία είναι απόλυτα εξαρτημένη από τις εισαγωγές ενέργειας.

Για να κατανοήσει τώρα κανείς τη σχέση μεταξύ ενός ελλειμματικού ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, καθώς επίσης της υποτίμησης του νομίσματος, αρκεί να δει το γράφημα που ακολουθεί – όπου φαίνεται καθαρά πως αργά ή γρήγορα η ισοτιμία ακολουθεί το έλλειμμα.


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη της ισοτιμίας της λίρας (γαλάζια καμπύλη, αριστερή κάθετος), σε σχέση με το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος)

Περαιτέρω ο πρόεδρος της χώρας, έχοντας προφανώς πανικοβληθεί από την κατάρρευση του νομίσματος, φοβούμενος αφενός μεν τις μαζικές εκροές, αφετέρου πως για να στηριχθεί η λίρα θα αναγκαστεί η κεντρική τράπεζα να αυξήσει τα βασικά επιτόκια, με κίνδυνο να στραγγαλισθεί η ανάπτυξη και να βυθιστεί στην ύφεση η οικονομία, απευθύνθηκε στους Πολίτες – παρακαλώντας τους να πουλήσουν τα δολάρια που διαθέτουν, καθώς επίσης τα ευρώ, αγοράζοντας λίρες. Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ πως πουλώντας ένα δολάριο εισέπραττε κανείς την Πέμπτη 3,54 λίρες, ενώ όσον αφορά το ένα ευρώ 3,77 λίρες.
Εν τούτοις, σπάνια εισακούγονται οι παρακλήσεις των δικτατόρων από τους Πολίτες – ενώ θα ήταν ανόητοι να πουλήσουν το ξένο συνάλλαγμα που διαθέτουν, εισπράττοντας μία λίρα που καταρρέει συνεχώς. Πόσο μάλλον όταν κυοφορούνται κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, ενώ επικρατεί πολιτική αστάθεια – παράγοντες που λειτουργούν εξαιρετικά αρνητικά, όσον αφορά την οικονομία ενός κράτους και επομένως το νόμισμα του.  Η τάση αυτή πάντως αποτυπώνεται λιγότερο στο χρηματιστήριο, παρά το ότι έχει πτωτική πορεία, επειδή είναι προφανώς καλύτερο να έχει κανείς μετοχές παρά λίρες – τουλάχιστον για εκείνο το χρονικό διάστημα που δεν καταρρέει η οικονομία.

Οι απειλές για την Ελλάδα

Συνεχίζοντας, δεν πρέπει μεν να φοβάται κανείς, αλλά είναι ασφαλώς υποχρεωμένος να υπολογίζει σωστά τους κινδύνους από ένα πληγωμένο θηρίο – πόσο μάλλον όταν είναι τόσο υποανάπτυκτο, ενώ κυβερνάται από έναν τρομοκρατημένο δικτάτορα που δεν έχει σχεδόν κανένα φίλο (η Ρωσία ποτέ δεν είχε φίλους στην ιστορία της), ευρισκόμενος στα όρια της παράνοιας.

Εκτός αυτού, δικτάτορες που είναι αντιμέτωποι με τέτοια προβλήματα, όπως αυτά της Τουρκίας, προσπαθούν συνήθως να τα εξωτερικεύουν – έτσι ώστε να στρέφουν την προσοχή των λαών τους σε «κατ’ επίφαση» εχθρούς, για να αποπροσανατολίζονται από τα δικά τους.

Στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα των 11 εκ. κατοίκων, ευρισκόμενη αντιμέτωπη με μία Τουρκία των 80 εκ., είναι σε χειρότερη θέση από την Ουκρανία των 44 εκ. απέναντι στη Ρωσία των 142 εκ. – όπου η Ρωσία είναι μεν πολύ πιο ισχυρή στρατιωτικά, αλλά ο ηγέτης της δεν είναι καθόλου παράλογος ή επεκτατικός.

Οφείλει λοιπόν να είναι πάρα πολύ προσεκτική, χωρίς φυσικά να φοβάται, προβλέποντας πως ο κύριος στόχος του τούρκου δικτάτορα θα είναι οι περιοχές με ενεργειακά αποθέματα – επειδή η παντελής έλλειψη ενέργειας είναι η Αχίλλειος πτέρνα της χώρας του, επεξηγώντας καλύτερα τις επιδρομές του στο Ιράκ, καθώς επίσης τις μάχες του στη Συρία. Επομένως, στο στόχαστρο του είναι αφενός μεν το Καστελόριζο, λόγω της ΑΟΖ που οριοθετεί, αφετέρου η Κύπρος – ενώ οι ενοχλήσεις του στα υπόλοιπα ελληνικά νησιά και στη Θράκη είναι μάλλον παραπλανητικές.

Με δεδομένη τώρα την οικονομική και πολιτική της αδυναμία, πόσο μάλλον με έναν εντελώς αποδυναμωμένο πρωθυπουργό, ο οποίος δυστυχώς δεν διαθέτει ηγετικές ικανότητες, η Ελλάδα δεν έχει καθόλου την πολυτέλεια των εσωτερικών συγκρούσεων – οπότε είναι υποχρεωμένα όλα τα πολιτικά κόμματα να συνεργασθούν μεταξύ τους, στηριζόμενα από το σύνολο των Πολιτών, παρά το ότι κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο απλό λόγω των «προδοσιών» που προηγήθηκαν και συνεχίζονται.

Φυσικά δεν πιστεύουμε πως θα διακινδυνεύσουν η Γερμανία και η Ευρώπη τα δάνεια τους προς τη χώρα μας, τις επιχειρήσεις που έχουν αγοράσει, καθώς επίσης τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας που έχουν προγραμματίσει – ούτε βέβαια η Κίνα τις επενδύσεις της. Με απλά λόγια, η κατάσταση (status) του προτεκτοράτου μα βοηθάει εν προκειμένω – χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως μας ευχαριστεί, αφού είναι ότι χειρότερο έχει συμβεί στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια. Εν τούτοις, αυτή είναι η αλήθεια, ενώ δεν έχει νόημα να εθελοτυφλούμε – οπότε είμαστε υποχρεωμένοι να την συμπεριλαμβάνουμε στις σκέψεις και στις απόψεις μας.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι τυχόν σύγκρουση με την Τουρκία, η οποία δεν είναι απίθανη, δεν πρόκειται να έχει μεγάλη διάρκεια, το κόστος για την πατρίδα μας θα ήταν τεράστιο – συμπεριλαμβανομένων των απωλειών στον τουρισμό, για την καταστροφή του οποίου αρκεί και μόνο να ανοίξει τις μεταναστευτικές πύλες ο δικτάτορας, έστω για να εκδικηθεί την Ευρώπη.

Εν τούτοις, δεν πρέπει καθόλου να μας φοβίζει, ούτε να συμπεριφερόμαστε δειλά – χωρίς αυτό να σημαίνει πως πρέπει να την προκαλέσουμε ή να την αντιμετωπίσει η κυβέρνηση όπως ο πρόεδρος της Τουρκίας. Θα ήταν δηλαδή εγκληματικό να προσπαθήσει η κυβέρνηση να εξωτερικεύσει τα προβλήματα της, αποπροσανατολίζοντας τους Έλληνες από τα δικά τους – εκμεταλλευομένη την τουρκική προκλητικότητα προς όφελος της.

Ευχόμαστε και ελπίζουμε λοιπόν να μην κάνει και αυτό το λάθος, για να διατηρηθεί στην εξουσία – την οποία ουσιαστικά πρέπει να παραδώσει στο επόμενο κόμμα το δυνατόν γρηγορότερα, αφού είναι πλέον δεδομένο πως έχει αποτύχει οικτρά. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως η αξιωματική αντιπολίτευση έχει πράγματι σχέδιο ή/και πως θα τα καταφέρει πολύ καλύτερα – αλλά πως πρέπει να ακολουθεί ο επόμενος, όταν ο προηγούμενος αποτυγχάνει, έως ότου βρεθεί κάποιος που θα είναι πράγματι σε θέση να κυβερνήσει σωστά την Ελλάδα.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Ο Renzi, αρέσει δεν αρέσει η πολιτική του, θύμισε ότι στην πολιτική υπάρχουν αρχές που - πρέπει να - μας καθοδηγούν.

Έχασε το δημοψήφισμα, είχε - εκβιαστικά ίσως - δηλώσει ότι θα παραιτηθεί αν το χάσει, και όντως παραιτήθηκε (η παραμονή μερικών ημερών για την ψήφιση του προϋπολογισμού είναι τεχνικής υφής θέμα). Διέσωσε έτσι την τιμή της πολιτικής, και την προσωπική του αξιοπρέπεια. Αποτελεί παράδειγμα ότι δεν ευτελίζονται όλα για χάρτη της εξουσίας. Εκπέμπει μήνυμα ήθους και συνέπειας προς τον Ιταλικό λαό (ακόμη και προς τον ευρωπαϊκό), και η πράξη του λειτουργεί παιδαγωγικά.

«Του Αλέξη η εισήγηση επικυρώθηκε»

«Δεν είναι ευθύβολο» να συγκρίνουμε τη στάση του Renzi μετά το δημοψήφισμα με την αντίστοιχη του Αλέξη, μας λένε, ακόμη και κάποιοι σοβαροί συριζαίοι, σε μια λεκτική ακροβασία ανερυθρίαστης σοφιστείας.

Και αυτό γιατί στη μία περίπτωση (του Matteo) η κάλπη έβγαλε το αντίθετο της πρωθυπουργικής εισήγησης, άρα δικαίως παραιτήθηκε, ενώ στην άλλη (του Αλέξη) η εισήγηση (το «όχι») επικυρώθηκε!

Όντως ο Αλέξης εισηγήθηκε «όχι» και η κάλπη έβγαλε «όχι». Αλλά αυτό το όχι που το ανέμισε ως φλάμπουρο αντιμνημονιακού αγώνα το έκανε ράκος υποταγής. Το μετάλλαξε σε «ναι», υπογράφοντας ένα σκληρό μνημόνιο, το τρίτο.

Επιπροσθέτως ο λαός του όχι, επικύρωσε στις εκλογές του Σεπτέμβρη και το «ναι» μετά την 17ωρη διαπραγμάτευση και την υποταγή που επέδειξε ο Αλέξης κατά τη 17ωρη «διαπραγμάτευση», και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Ωστόσο, η λαϊκή κολυμβήθρα δεν απαλλάσσει την κυβερνητική ηγεσία αλλά και το σύνολο του κομματικού δυναμικού από την αισχύνη της ασυνέπειας και της συνθηκολόγησης.

Ας πούμε ότι ο λαός σαγηνευμένος από τις θεατρικές παραστάσεις αντίστασης των Βαρουφάκη – Τσίπρα, πιεσμένος από την οικονομική δυσπραγία, γοητευμένος από τις υποσχέσεις μιας «αντίστασης» που θα τον ξαναγύριζε στις εύφορες ημέρες της απροβλημάτιστης κατανάλωσης, ως μη γνωρίζων τι και πόσο δεσμευτικά είναι τα πλαίσια της δανειοδότησής μας, ακόμη στηρίζοντας την αρχική του επιλογή του Γενάρη του 15, ξαναψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, άρα του ξαναέδωσε την εντολή να κυβερνήσει σε μνημονιακά πλαίσια.

Αυτό κατά πόσο απαλλάσσει την ηγεσία, την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ από την ηθική υποχρέωση αν όχι της παραίτησης, τουλάχιστον της δημόσιας μεταμέλειας και συγνώμης;

Παπανδρέου Σαμαράς

Επεξήγηση: Αναφερόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή αυτός κυβερνά. Το ίδιο - εν μέρει όμως - ισχύει και για τον Γιώργο Παπανδρέου με το «λεφτά υπάρχουν» και με τον Αντώνη Σαμαρά των Ζαππείων.

Το «απαλλακτικό» για τους δύο τελευταίους είναι ότι όταν κατανόησαν το αδιέξοδο της πολιτικής τους, αποδέχτηκαν τη νέα κατάσταση, προσαρμόστηκαν σε αυτή και προσπάθησαν με επιτυχία (οι πρώτος σε θεσμικό επίπεδο, θέσπισης της διαφάνειας, ο δεύτερος σε οικονομικό επίπεδο), ανταποκρίθηκαν στο νέο τοπίο, χωρίς να παραμυθιάζουν πλέον ότι ακολουθούν την διακηρυγμένη προεκλογική πολιτική τους, όπως εξακολουθεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, και θα το κάνει… «ως την παντοτινή νίκη των λαών»!

Εντάξει, είναι ίδιον της πολιτικής τα ψέματα. Από καταβολής οργανωμένης κοινωνίας οι λαϊκοί εκπρόσωποι υπόσχονταν περισσότερα αυτών που μπορούσαν να προσφέρουν. Ωστόσο, πρώτη φορά ένας κομματικός μηχανισμός, όχι μόνο καταπατά τις υποσχέσεις του (σύνηθες στην Ελλάδα), αλλά υπερασπίζεται χωρίς αιδώ,αυτά τα οποία μόλις πριν δύο χρόνια κατήγγειλε και για τα οποία έβριζε τους αντιπάλους του ως προδότες!

Πρώτη φορά ένας πρωθυπουργός παραδέχεται ότι είχε αυταπάτες και όχι μόνο δεν παραιτείται αλλά επιτίθεται σε όσους τις επισημαίνουν! Και από κοντά του ο κομματικός στρατός και πλείστοι - κάποιοι με το αζημίωτο - συνοδοιπόροι, συνηγορούν και συνηχούν τις κατηγορίες που εκπέμπει.

Το θέμα δεν μας αφορά τόσο στην πολιτική του διάσταση. Μας αφορά ως ζήτημα κοινωνικής ηθικής. Χωρίς διάθεση ηθικολογίας, επισημαίνουμε ότι μία από τις αξίες μας ως κοινωνία ήταν η συνέπεια λόγων και έργων εκάστου ενός μας. Ο ψεύτης παραδιδόταν στην κοινωνική καταισχύνη.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ

Έτσι είναι εύλογο το ερώτημα της στήλης: Εντάξει ο πρωθυπουργός ασκεί «υψηλή πολιτική» με απρόσωπα στοιχεία. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πως νιώθουν; Με τι «πρόσωπο», ιδιαίτερα στην επαρχία, όπου πολλοί γνωρίζονται μεταξύ τους, πλησιάζουν τους συμπολίτες τους και ισχυρίζονται τα εντελώς αντίθετα με αυτά που υποστήριζαν πριν δύο χρόνια, τέτοια εποχή;

Έτερο ερώτημα: Οι νέες ευειδείς και φιλόδοξες κυρίες που αναδείχτηκαν προσφάτως στο πολιτικό στερέωμα, η νέα υπουργός Εργασίας Έφη Αχτσιόγλου και η διευθύντρια του Πολιτικού Γραφείου του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, Κατερίνα Νοτοπούλου, τι μήνυμα πολιτικής συνέπειας εκπέμπουν στη δοκιμαζόμενη γενιά τους, όταν κλείνουν τους λογαριασμούς τους στα social media, ώστε να μη βλέπουν οι συνομήλικοί τους ότι για χάρη της θέσης τους ποδοπατούν όσα έλεγαν; Αν δεν τα ποδοπάτησαν και ακολουθούν έναν αναγκαίο δρόμο, γιατί τα κρύβουν;

Το παρόν κείμενο ξεπερνάει την στενή πολιτική προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι η διαπίστωση μιας αποκλίνουσας ηθικά συμπεριφοράς που με την τακτική του Μιθριδράτη έχει εμποτίσει και το λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορείται για την ασυνέπειά του, επειδή αποτυγχάνει η οικονομική πτυχή της κυβερνητικής του δράσης. Αν αυτή πήγαινε προς το καλύτερο, η πολιτική του ασυνέπεια ελάχιστους θα απασχολούσε. Ίσως μόνο τους επαγγελματίες αντιπάλους του...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Αμέσως μετά την έναρξη της εξέγερσης στη Συρία, ο Ερντογάν για πρώτη φορά αποκάλυψε τις ευαισθησίες του για το Χαλέπι. Γύρω στα μεσάνυχτα της 29ης Μαρτίου 2011, βρισκόμασταν στο αεροσκάφος του, που επέστρεφε στη Τουρκία μετά την επίσκεψή που πραγματοποίησε στο Ιράκ. Ο Ερντογάν είχε γράψει ιστορία ως ο πρώτος Τούρκος πρωθυπουργός που έκανε επίσημη επίσκεψη στη Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση, (ΚΠΚ).

Του Cengiz Çandar

Πετούσαμε από τα Άρβυλα (Ερμπίλ) στην Άγκυρα, μετά από ένα δείπνο που παρέθεσε προς τιμήν του ο προηγούμενα αλλά και κατοπινός πρωθυπουργός της ΚΠΚ Νετσιρβάν Μπαρζανί. Ήμασταν τρεις δημοσιογράφοι που ακούγαμε τον Ερντογάν. Ο ένας είναι τώρα σύμβουλος του Ερντογάν, που έγινε πρόεδρος το 2014, και ο άλλος είναι καταζητούμενος Γκιουλενιστής, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Το 2011 η αποκαλούμενη Αραβική Άνοιξη είχε μόλις κτυπήσει την πόρτα της Συρίας, με τις ταραχές της 15ης Μαρτίου στα νότια στην πόλη της Νταραά και κάποιες μικρές διαδηλώσεις στη Δαμασκό. Ήταν ακόμη πολύ νωρίς για να αποκληθεί όλο αυτό σαν εξέγερση. Αλλά αναρωτήθηκα τι θα συνέβαινε εάν η κατάσταση στη Συρία μετατρέπετο σε επαναστατική, όπως εκείνες στη Τυνησία και στην Αίγυπτο.

Εκείνη την περίοδο, ο Ερντογάν ήταν στενός φίλος του Μπασάρ Άσαντ, ενός Αλαουίτη, και η σουνιτική πλειοψηφία της Συρίας είχε εναποθέσει τις ελπίδες της στον Ερντογάν, ως τον ευσεβή ηγέτη ενός ισχυρού γείτονα, της Τουρκίας. Η εξέλιξη των γεγονότων δεν θα προκαλούσε πρόβλημα στον Ερντογάν; Πώς θα αντιμετώπιζε μια τέτοια περίπτωση; Ο Ερντογάν μας εξέφρασε τη γεωπολιτική σπουδαιότητα που έχει η Συρία για την Τουρκία και ιδιαίτερα το Χαλέπι.

Το 2012, μεγάλα τμήματα του Χαλεπιού ήλθαν στον έλεγχο της αντιπολίτευσης ή των ανταρτικών ομάδων που υποστηρίζονταν με διαφορετική ένταση από τις ΗΠΑ και, παντελώς, από την Τουρκία. Αλλά τώρα πια το Χαλέπι, το διαμάντι στην συριακή κορώνα, με τους όρους της τουρκικής πολιτικής στη Συρία, πρόκειται να καταληφθεί εκ νέου από τις δυνάμεις του Άσσαντ.

Στις αρχές της εβδομάδας, το ένα τρίτο της πόλης, που ήταν υπό τον έλεγχο των αντικαθεστωτικών ανακαταλήφθηκε από την κυβέρνηση. Οι γειτονιές του ανατολικού Χαλεπιού περιήλθαν στον έλεγχό της. Αυτές ήσαν και οι πρώτες περιοχές που έπεσαν στα χέρια των ανταρτών οι 2012, όταν οι αντάρτες κατέλαβαν πάνω από το μισό της πόλης.

Εάν το συριακό καθεστώς καταφέρει να ανακαταλάβει όλο το Χαλέπι από τους αντάρτες –και αυτήν την εβδομάδα αυτό φαίνεται πλέον πιθανό- μια τέτοια εξέλιξη θα συνιστούσε ένα πολύ βαρύ πλήγμα για την πολιτική του Ερντογάν στη Συρία.

Όταν ξέσπασε η εξέγερση στη Συρία το 2011, ο Ερντογάν έγινε φανατικός αντίπαλος του πρώην φίλου του, λέγοντας ότι ο Άσαντ πρέπει να εκδιωχθεί. Αλλά ο Ερντογάν υπαναχώρησε από αυτήν τη θέση μετά από την υποστήριξη του Άσαντ από τη Ρωσία, που μπήκε στο κάδρο το 2015.

Όπως εξήγησε ο Ερντογάν, η Τουρκία εισήλθε στη συριακή επικράτεια τον Αύγουστο του 2016 κυρίως για να πολεμήσει τις κουρδικές δυνάμεις του «Κόμματος της Δημοκρατικής Ένωσης» (PYD) και τις «Μονάδες Λαϊκής Προστασίας» (YPG), μαζί με τους συμμάχους στο Συριακό Δημοκρατικό Μέτωπο (SDF) που πολεμούσαν εναντίον του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, και σε κάποιες περιοχές, με τη σιωπηρή υποστήριξη της Ρωσίας.

Νωρίτερα αυτήν την εβδομάδα, ωστόσο, ο Ερντογάν επανέκαμψε, μόνον για μια δυο ημέρες. Όπως έγραψε ο συντάκτης του «Αλ Μόνιτορ» Αμπερίν Ζαμάν ο Ερντογάν είπε στη Διακοινοβουλευτική Πλατφόρμα Ιερουσαλήμ, στις 29 Νοεμβρίου: «Μπηκαμε [στη Συρία] για να βάλουμε ένα τέλος στην εξουσία του τυράννου αλ Άσσαντ. [Δεν μπήκαμε] για καμιά άλλη αιτία». Αφού η Ρωσία απαίτησε εξηγήσεις από τον Ερντογάν αυτός άλλαξε αμέσως ρητορική, λέγοντας δημοσίως ότι «η Τουρκία δεν έχει στόχο κάποια ιδιαίτερη χώρα ή πρόσωπο αλλά τρομοκρατικές οργανώσεις».

Αλλά η πτώση του Χαλεπιού από τις δυνάμεις του Άσσαντ φαίνεται να σημαίνει πως η μακροχρόνια πολιτική του Ερντογάν ενάντια στον Άσαντ ηττάται στο πεδίο της μάχης. Ο Ερντογάν σε δήλωσή του στις 28 Οκτωβρίου είχε πει ότι οι δυνάμεις της Τουρκίας και οι σύμμαχοί της του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» θα καταλάμβαναν την Αλ-Μπαμπ, η θεωρείται ως η ανατολική πύλη του Χαλεπιού, και στη συνέχεια θα βαδίσουν εναντίον της Μανμπίτζ, και ύστερα, αφού εξεδίωκαν το PYD/YPG, θα κινούντα ανατολικότερα και τελικώς θα έπαιρναν τη Ράκκα από το ΙΚ.

Ωστόσο, με την επικείμενη πτώση του Χαλεπιού, η κατάληψη της Αλ-Μπαμπ φαίνεται πιο δύσκολη από ποτέ. Επιπλέον, ο τουρκικός στρατός υπέστη πλήγματα, για πρώτη φορά, κοντά στην Αλ-Μπαμπ, από αεροπορική επιδρομή, πιθανόν από συριακές αεροπορικές δυνάμεις. Μερικοί ισχυρίζονται ότι μπορεί να προήλθαν από ιρανικά drones.

Κάποιοι παρατηρητές σημείωσαν ότι η επίθεση συνέπεσε με την πρώτη επέτειο από την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους, δίνοντας έτσι έδαφος στην φημολογία ότι οι Ρώσοι ήταν πίσω από τις τουρκικές απώλειες έξω από την Αλ Μπαμπ. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, η τουρκική στρατιωτική δραστηριότητα φαίνεται να περιορίζεται σε μια περιοχή που εκτείνεται από τις ανατολικές περιοχές του Χαλεπιού μέχρι την Αλ-Μπαμπ, και από εκεί ανατολικότερα στην Μανμπίτζ και τη Ράκκα.

Ένας οξυδερκής παρατηρητής των εξελίξεων στα πεδία των μαχών του βορρά, ο Fabrice Balanche, είχε πει τον Οκτώβριο «Φαίνεται απίθανο ο Πούτιν να ήταν ευχαριστημένος από την τουρκική παρουσία εντός της Αλ-Μπαμπ και τόσο κοντά στο Χαλέπι, το οποίο οι ρωσικές δυνάμεις είναι απόλυτα προσηλωμένες στην ανακατάληψή του. Η Αλ-Μπαμπ είναι επίσης ο καλύτερος μοχλός πίεσης προς την Τουρκία και τις SDF».

Η πτώση του Χαλεπιού θα προκαλέσει περαιτέρω ανησυχία στη Τουρκία γιατί μπορεί να σημάνει το τέλος των ελπίδων για τους αντάρτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία. Δηλαδή για την «Τζαμπχάτ Φατάχ αλ Σαμ» (πρώην «αλ Νούσρα»), «Αχράρ αλ Σαμ» (σαλαφιστικη ομάδα, που είναι ο κύριος συνεργάτης της Τουρκίας στη Συρία) και της «Ταξιαρχίας Νουρεντίν Τζενγκί».

Αυτές οι ομάδες, και με αυτές και ο Ερντογάν, δεν θα τους επιτραπεί να παίξουν έναν ρόλο για το μέλλον της Συρίας. Η μοίρα του Χαλεπιού είναι πιθανόν να αλλάξει την πορεία του πολέμου στη Συρία. Το Ιντλίμπ, η τελευταία επαρχιακή πρωτεύουσα που βρίσκεται στα χέρια ανταρτών που υποστηρίζονται από την Τουρκία, μπορεί να ακολουθήσει την τύχη του Χαλεπιού. Πιεζόμενο από τη Λαττάκεια στα δυτικά και από το Χαλέπι στα ανατολικά, το Ιντλίμπ δεν μπορεί να αντέξει για πολύ.

Συνεπώς, η μοίρα του Χαλεπιού έχει τη δυνατότητα να σφραγίσει τη μοίρα του καθεστώτος του Ερντογάν στη Τουρκία. Είναι πολλά τα αυγά του Ερντογάν που έχουν μπει στο καλάθι της γεωπολιτικής της βόρειας Συρίας, και τα περισσότερα από αυτά είναι πολύ πιθανόν να σπάσουν. Όταν τα πράγματα θα έλθουν στο αύριο της Συρίας, ο Ερντογάν μπορεί περισσότερο από ποτέ να βρίσκεται στο έλεος της Ρωσίας.

Ο φιλόδοξος στόχος της Τουρκίας να αποστερήσει από τους Κούρδους της Συρίας την αυτονομία μπορεί να εξαρτάται εξίσου από το πώς ο Πούτιν θα διαμορφώσει τις νέες σχέσεις του με τον Ερντογάν και τους Αμερικανούς. Η ανακατάληψη του Χαλεπιού από τον Άσσαντ δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι μια νέα μοιραία σελίδα θα γραφεί για τον Ερντογάν στην Τουρκία.

Πηγή "Σωτήρης Δημόπουλος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Συνηθίζεται στις γιορτές επετειακά, πρόχειρα η επιφανειακά, κάποιοι διάσημοι, «επώνυμοι» να χρησιμοποιούν την αναγνωρισιμότητα τους για πράξεις αγάπης, προσφοράς και αλληλεγγύης.
Αυτό κατ’ ανάγκη δεν είναι κακό, γιατί ωφελούνται συνάνθρωποι μας, που έχουν ανάγκη την παρουσία κάποιων δίπλα τους αλλά και αυτές τις πράξεις στήριξης που είναι μια μικρή ανακούφιση για αυτούς.
Αυτό είναι καλό. Αρκεί να μην παγιώνεται η αίσθηση στον κόσμο ότι αυτό είναι η φιλανθρωπία.
Γιατί δεν είναι.

H φιλανθρωπία δεν χρειάζεται «ανιματέρ» ούτε «σελέμπριτι» για να αφυπνίσουν τα ευαίσθητα αντανακλαστικά των ανθρώπων και αυτό το είδαμε στα Ακριτικά νησιά.

Εκεί που από τις σκληρές εικόνες χτυπάει η φλέβα, πονάει η καρδιά και λυγίζει η ψυχή, διάφοροι "επώνυμοι" κάνοντας ένα δημόσιο πέρασμα, αφού πλούτισαν το άλμπουμ των "αγαθοεργιών" τους με εικόνες και πόζες, "τάισαν" με κούφια λόγια την κοινωνία και τους δυστυχισμένους, κρύφτηκαν στους πλούσιους και ασφαλείς κρυψώνες τους.

Και έμειναν πίσω οι απλοί και "ανώνυμοι" άνθρωποι, να δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα, αντιμέτωποι με το προσωπικό τους στοίχημα, γεμίζοντας τα άδεια πιάτα με στοργή και αγάπη.

Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι μέσο δημόσιας προβολής και κοινωνικής καταξίωσης ούτε η κολυμπήθρα του Σιλωάμ για το ξέπλυμα αμαρτιών και αδικημάτων.
Γιατί το έχουμε δει και αυτό.

Όσο πιο πολλές οι αμαρτίες τόσο πιο πολλές οι αγαθοεργίες, όσο πιο βαριά τα αδικήματα τόσο πιο συχνή η αναφορά στο φιλάνθρωπο έργο του «αμαρτωλού».
Είναι η προσπάθεια κάποιων, να αποκαταστήσουν την δημόσια εικόνα τους ή να εξαγοράσουν τις ενοχές τους, όπως εξαγόραζαν οι παλιοί χριστιανοί με τον οβολό τους μια θέση στον παράδεισο.

Από την άλλη, άοκνοι εργάτες μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλληλέγγυοι στον πόνο του συνανθρώπου τους, με διάθεση για προσφορά και δημιουργία , όχι από ελεημοσύνη και οίκτο, αλλά από την δική τους εσωτερική ανάγκη, δίνουν την ψυχή τους για τον κοινωνικό σκοπό, χωρίς να θεωρούν ότι η προσφορά τους είναι άξια προβολής.

Γιατί πιστεύουν ότι η φιλανθρωπία όπως και ο εθελοντισμός, είναι μια ανιδιοτελής πράξη που μέσα από αυτήν, δεν προσδοκά κανείς αναγνώριση, κοινωνική καταξίωση, άφεση αμαρτιών, ανταλλάγματα, τίτλους, επαίνους, βραβεία και αξιώματα, παρά μόνο την χαρά της προσφοράς, καλλιεργώντας έτσι μια άλλη συμπεριφορά και ένα άλλο δημόσιο ήθος.

Η «επετειακή» φιλανθρωπία, όπως και η προσφορά από οίκτο δεν έχει διάρκεια.
Γιατί η δυστυχία συνηθίζεται, ιδιαίτερα σήμερα που την βλέπουμε παντού δίπλα μας και είναι μέρος της καθημερινότητας μας.

Να σας αναφέρω ένα παράδειγμα.
Περπατάτε στο πεζοδρόμιο και ένας ζητιάνος σας ζητά χρήματα.
Τον λυπάστε, βγάζετε και του δίνεται τρία ΕΥΡΩ.
Την άλλη μέρα τον ξαναβλέπετε στο ίδιο σημείο, τον λυπάστε του δίνετε δύο ΕΥΡΩ
Τον ξαναβλέπετε για τρίτη φορά τον ξαναλυπάστε, του δίνετε ένα ΕΥΡΩ.
Την τέταρτη μέρα αλλάζετε πεζοδρόμιο.
Έτσι γίνεται…

Η δυστυχία αποκτώντας μορφή γίνεται οικεία και ίσως να μην μας προκαλεί πια ενδιαφέρον. Η λύπηση είναι ένα ταπεινό κίνητρο.

Η φιλανθρωπία αν δεν είναι τρόπος ζωής και δεν γίνεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας δεν έχει αποτέλεσμα και διάρκεια, γιατί το τέρας της δυστυχίας θέλει καθημερινή πάλη.

Και κάτι για την πολιτεία και τους φορείς της, που έχει επαναπαυθεί στις πρωτοβουλίες των πολιτών, αποποιώντας τις δικές της ευθύνες, παραμένοντας βουβή και αδρανής, δείχνοντας καθημερινά την απανθρωπιά της σε μια δυστυχία που η ίδια δημιούργησε.

Κύριοι της πολιτείας και της κρατικής μέριμνας. Η φιλανθρωπία δεν είναι αρχή, δεν είναι θεσμός.
Είναι «ατύχημα». Δικό σας «ατύχημα».

Η φιλανθρωπία σαν πράξη και τα αποτελέσματά της μπορεί να είναι ένα ευτυχές γεγονός για σας γιατί κρύβει την εγκληματική σας αδιαφορία, αλλά η παρουσία της δηλώνει ένα κακό υπόβαθρο.
Την δυστυχία. Που είναι δικό σας δημιούργημα.

Η εξάλειψη της δυστυχίας χρειάζεται την πολιτεία παρούσα, την αναδιανομή του πλούτου και μηχανισμούς εξάλειψης της φτώχειας, της ανέχειας, της εξαθλίωσης και της περιθωριοποίησης.

Η φιλανθρωπία έρχεται να καλύψει την δική σας απουσία και να απαλύνει τον πόνο που εσείς έχετε προκαλέσει.

Δεν πρέπει να είναι περήφανες οι κοινωνίες εκείνες που στηρίζουν την ανυπαρξία των δομών τους, στην προσφορά και την αλληλεγγύη των πολιτών τους
Γιατί οι πολίτες μπορεί να νιώθουν περήφανοι για το θεάρεστο έργο τους,
αλλά οι κοινωνίες πρέπει να ντρέπονται για την γύμνια τους.
Το έλεγε ο ιερός Αυγουστίνος:
«Η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για τη δικαιοσύνη που δεν απονεμήθηκε»…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μας "θυμίζει" ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ολοκληρώθηκε Δευτέρα βράδυ το eurogroup, κάποιοι «χειροκρότησαν» και άλλοι (ελεύθεροι από τις γνωστές Κομματικές δεσμεύσεις) βλέπουν τα πράγματα όπως πραγματικά είναι, τουτέστιν πολύ δύσκολα, έως «μαύρα» για τους Έλληνες και την Ελλάδα…

Δεν καταθέτω κείμενο αλλά προτίμησα να κάνω επιλεκτικό φωτορεπορτάζ εκτιμώντας, όπως το θέλει και το σχετικό Κινέζικο ρητό ότι, «μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις…»

Οι Γερμανοί Χριστιανοδημοκράτες (CDU) θα επιλέξουν το πρόσωπο που θα διεκδικήσει την Καγκελαρία την Άνοιξη του 2017 (υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει ποιο θα είναι;)

Υποθέτω, όπως και εσείς, ότι η επιλογή για τους Γερμανούς Χριστιανοδημοκράτες είναι Μία και Μοναδική – η κυρία «Βράχος» η οποία παραμένει σταθερά στο τιμόνι της χώρας της.

Φυσικά η τελική επιλογή θα είναι ΟΛΩΝ των Γερμανών ψηφοφόρων αλλά ας κρατάμε στο μυαλό μας το γεγονός ότι η κ Μέρκελ μπορεί να έχει γίνει αντιπαθής σε πολλούς εκτός Γερμανίας αλλά οι πράξεις της ήταν και είναι συστηματικά ΥΠΕΡ της χώρας και του Λαού που κυβερνά…

Εκτός Γερμανικών συνόρων, σε άλλα Προεδρικά και Πρωθυπουργικά μέγαρα τα τελευταία χρόνια, όπως λέει και το γνωστό τραγούδι σε εκτέλεση Μητροπάνου:
«Άλλος για Χίο τράβηξε πήγε/ κι άλλος για Μυτιλήνη…»

Ανακοίνωσε την παραίτησή του (αφού ψηφιστεί ο Προϋπολογισμός του 2017) ο κύριος Ρέντζι μετά την αποτυχία του να πείσει τους συμπατριώτες του να ψηφίσουν ΝΑΙ στην Αναθεώρηση του Συντάγματος…

Δεν θα είναι υποψήφιος στις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές ο Πρόεδρος κ Ολάντ...


Μόνο 2 θητείες για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ


Έχασε στις εκλογές για το Προεδρικό Αξίωμα η κυρία Κλίντον


Απέτυχε να κερδίσει την θέση του υποψηφίου του Κόμματός του για το Προεδρικό Αξίωμα στις Γαλλικές Προεδρικές εκλογές της Άνοιξης του 2017 ο κ Σαρκοζύ


Παραιτήθηκε από τη θέση του Πρωθυπουργού ο κύριος Κάμερον μετά το ΝΑΙ για BREXIT


Μπορεί να είχε δείξει «συμπάθεια» για τον κύριο Σαμαρά η κυρία Μέρκελ αλλά τελικά...


Όπως δείχνουν τα πράγματα το 2017 θα είναι ένας χρόνος με πολύ ενδιαφέρον για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την Υφήλιο και, φυσικά –«λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή» για εμάς τους Έλληνες και την Πατρίδα μας την Ελλάδα…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πρέπει να κατανοήσουμε επιτέλους πως όσο υπάρχει η Ευρωπαϊκή  "Ένωση", δεν υπάρχουμε εμείς.
Υπάρχει ένας κηρυγμένος, ολοφάνερος πόλεμος των ηγεσιών εναντίον των λαών.
Ή μάλλον, των τραπεζών και του νεοελευθερισμού εναντίον των λαών, στον οποίο η δύναμη κρούσης είναι οι ηγεσίες, με αρχηγό την ηγεσία του Βερολίνου.

Το σύστημα είναι αδυσώπητο. Δεν έχει καμία ηθική βάση και αναστολή, είναι αναίσχυντο, θρασύ και εγκληματικό.
Χθες μολις, είχαμε δύο ορατές εκφάνσεις αυτού του πολέμου, δύο επιθέσεις κατά της αλήθειας, της λογικής, της δικαιοσύνης, των πολιτών.

Διαβάζουμε:  
"Πραξικόπημα επιχειρούν το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες δίνοντας εντολή στον ευρωλάγνο Μ. Ρέντζι να μην παραιτηθεί, αλλά να μείνει άλλες 20 ημέρες, για να ψηφιστεί ο προϋπολογισμός και κάποια άλλα νομοσχέδια. Βασικός όμως στόχος είναι να βρεθεί ο κατάλληλος χρόνος να επεξεργαστούν Βρυξέλλες και Βερολίνο πως θα αντιδράσουν στο "ΟΧΙ" του ιταλικού λαού".
Καμία ντροπή. "Πώς θα αντιδράσουν στο "ΟΧΙ". Δηλαδή πώς θα το υποσκελίσουν, πώς θα το ανατρέψουν.
Καμία προσπάθεια να αποκρυβούν οι σκοποί και οι μεθοδεύσεις.
Σαν να μην υπάρχουν λαοί. Ποδοπατούν μπροστά στα μάτια τους τις αποφάσεις τους σαν κοινοί αλήτες, σαν έφηβοι τραμπούκοι που σπάνε το παιχνίδι του μικρού παιδιού που μόλις πήρε στα χέρια του.

Επίθεση κατά της αλήθειας και της λογικής νούμερο δύο: Οι πανηγυρισμοί της δωσιλογικής κυβέρνησης των πρώην αριστερών, για την χθεσινή απόφαση του Eurogroup.
Η οποία απόφαση χοντρικά λέει πως θα απομειωθεί ( όχι θα διαγραφεί ) το δημόσιο χρέος κατά περίπου 45δις ευρώ μέχρι το 2060(!).

Μετά από 44 χρόνια δηλαδή το "χρέος" θα είναι μικρότερο κατα 45 δις απ' ό,τι είναι σήμερα;
Όχι βέβαια. Γιατί τα 45 αυτά δις αφορούν τόκους και διευκολύνσεις πληρωμής.
Αποφάσισαν δηλαδή οι τοκογλύφοι να μας χρεώσουν λιγότερους τόκους οπότε ως το 2060 θα έχουν εξοικονομηθεί, θα έχουμε γλυτώσει 45 δις τόκους
Αυτό.
Όχι πραγματικά λεφτά. Όχι πραγματικό χρέος. Τόκοι.
Και γι αυτή τους την εξυπηρέτηση θα απαιτηθεί για δέκα χρόνια, από το 2018 ως το 2028 πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% κάθε χρόνο.
Πράγμα που σημαίνει πως αν μέχρι το 2018 δεν προλάβουμε να μπούμε στην πραγματική ανάκαμψη και ανάπτυξη, με καινούργιες επενδύσεις, και με χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, το πλεόνασμα θα προκύπτει από μειώσεις μισθών στο δημόσιο, μειώσεις συντάξεων, κατάργηση φοροελαφρύνσεων και αφορολόγητου ορίου, με συνέχή κατ' έτος ενεργοποίηση του ήδη ψηφισμένου "κόφτη", καθώς και νέου που ήδη προεξαγγέλθηκε.

Και πότε είναι αυτό το 2018 που πρέπει να ξεκινήσουν όλα αυτά; Μα ένα χρόνο μακριά.
Και τί μας λέει πως τούτη η κυβέρνηση που δεν μπόρεσε μέσα σε ένα χρόνο ούτε να αναπροσαρμόσει τα τέλη κυκλοφορίας, θα μπορέσει να δρομολογήσει αυτά που χρειάζονται για να μην πέσουν στον λαιμό του λαού οι "κόφτες" των τοκογλύφων. Τίποτα. Απολύτως τίποτα.

Πανηγυρίστε λοιπόν μαζί με την κυβέρνησή μας.
Με το μπουλούκι αυτό, τον εσμό των λιμασμένων πρώην αριστερών.

Το 2060 οι περισσότεροι - όλοι- από μας θα έχουμε ξεθωριάσει ακόμη και σαν ανάμνηση.
Τα παιδιά μας θα είναι εσχατόγεροι.
Το σύστημα όμως φιλοδοξεί να υπάρχει.
Με νέους φον-σακάτηδες, με καινούργιους αριστερούς πρωθυπουργούς-πινόκιο του κ@λου.
Φιλοδοξεί να κυριαρχεί στις ζωές των νέων γενεών σκλάβων που στο μεταξύ θα γεννηθούν.

Θα το επιτρέψουμε;
Μπορούμε να το αφήσουμε να συμβεί;

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016 και ώρα 18:30, στο αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου (Ριζάρη 2 και Βασ. Σοφίας) διεξήχθη με απόλυτη επιτυχία, η Ημερίδα με θέμα «Γεωπολιτικές Εξελίξεις στη Βαλκανική και Ανατολική Μεσόγειο και Τουρκικές Αναθεωρητικές Τάσεις» θα λάβει χώρα.
Η ημερίδα διοργανώθηκε από τον ΣΕΕΘΑ (Σύνδεσμο Επιτελών Εθνικής Άμυνας) και εισηγητές ήταν οι:

- Ιωάννης Κοραντής, Πρέσβης ε.τ. και πρώην Διοικητής Ε.Υ.Π. (2004-2009), με θέμα "Τουρκική πολιτική στα Βαλκάνια σε ένα μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον: Συνέχεια ή αναθεώρηση;"

- Διονύσιος Χιόνης, Καθηγητής Οικονομικών στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, ο οποίος αναφέρθηκε στο θέμα «Η Οικονομική και Νομισματική Ανισορροπία Παράγοντας Αποσταθεροποίησης της Ευρωζώνης»

- Χριστόδουλος Γιαλουρίδης, Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία του Παντείου Πανεπιστημίου, που ανέπτυξε το επίκαιρο θέμα «Κύπρος και Τουρκικός Αναθεωρητισμός στην Ανατολική Μεσόγειο»

- Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής των Ερευνητικών Προγραμμάτων του ΙΔΙΣ, ανέπτυξε το ζήτημα «Ο παράγων Τουρκία σε ένα ασταθές περιφερειακό περιβάλλον»

Συντονιστής ήταν ο κ. Χαράλαμπος Πόκας, Αντιστράτηγος ε.α. – Μέλος ΔΣ/ΣΕΕΘΑ.

Ακολουθεί η άκρως ενδιαφέρουσα τοποθέτηση του κ. Ιωάννη Κοραντή (πρέσβης ε.τ.), ο οποίος ανέπτυξε το θέμα "Τουρκική πολιτική στα Βαλκάνια σε ένα μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον: Συνέχεια ή αναθεώρηση;"


Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον Πρόεδρο και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του ΣΕΕΘΑ για την διοργάνωση της σημερινής ημερίδας και για την πρόσκληση να μιλήσω σ’ αυτήν. Το θέμα της ήταν ήδη επίκαιρο, αλλά καθίσταται σήμερα ακόμη πιο καυτό, υπό το φως των προσφάτων εξελίξεων στη διεθνή σκηνή, που όλοι γνωρίζουμε.

Οι λέξεις-κλειδί στην θεματολογία μας είναι αναθεώρηση/αναθεωρητικός. Όλοι συμφωνούμε ότι αναθεωρώ σημαίνει επανεξετάζω με προσοχή, ανακαλώ ή τροποποιώ προηγούμενη γνώμη ή απόφαση. Ως εκ τούτου, και με αναγωγή πλέον στις πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν, τα σχόλια σύσσωμου του πολιτικού κόσμου της χώρας μας αλλά και των ΜΜΕ είχαν την ίδια συνισταμένη : ο Τούρκος Πρόεδρος αναθεωρεί τη θέση της χώρας του όσον αφορά τη Συνθήκη της Λωζάνης. Και ξαφνικά ένοιωσα απελπιστικά μόνος, σκεπτόμενος ότι οι πάντες έβλεπαν κάτι που εγώ δεν ήμουν καν σε θέση να διαβλέψω : ότι δηλαδή η Τουρκία αναθεωρούσε ΤΩΡΑ τη θέση της ως προς τη Συνθήκη Λωζάνης. Θυμάμαι μάλιστα ότι στην πρώτη εκείνη ευκαιρία, δηλαδή την αναφορά από τον τούρκο Πρόεδρο, που μιλούσε στο Πανεπιστήμιο της Ριζούντας, στον γνωστό «Εθνικό Όρκο» ή «Εθνικό Συμβόλαιο» του 1920, τα εδώ σχόλια συνέτειναν, σχεδόν ομόφωνα, στο ότι ο κ. Ερντογάν στόχευε το Κεμαλικό κατεστημένο, ή εν πάση περιπτώσει ο’τι έχει απομείνει από αυτό, για να υπογραμμίσει ότι οι Τούρκοι διαπραγματευτές το 1922/23 δεν είχαν προστατέψει επαρκώς την πατρίδα τους. Γενικότερα, τις ημέρες εκείνες, καταβαλλόταν από ελληνικής πλευράς μια προσπάθεια να εξηγηθεί ότι οι δηλώσεις Ερντογάν είτε στόχευαν στην εσωτερική κοινή γνώμη είτε αποτελούσαν προειδοποίηση ότι η Τουρκία δεν θα παρέμενε αδιάφορη στις εξελίξεις αναφορικά με την Μοσούλη. Λίγα ελέγοντο, εν τούτοις, ως προς τις συνέπειες για την Ελλάδα από την αναθεωρητική γραμμή του τούρκου ηγέτη, ίσως σε μια προσπάθεια να αποφευχθούν ανησυχίες στους Έλληνες. Χρειάσθηκαν αλλεπάλληλες, όλο και θρασύτερες, δηλώσεις του κ. Ερντογάν για να ανέβει η θερμοκρασία των ελληνικών λεκτικών αντιδράσεων.

Τίθεται εδώ το ερώτημα εάν οι δηλώσεις Ερντογάν αποτελούν την πρώτη απτή εκδήλωση των τουρκικών αναθεωρητικών τάσεων. Έχω κατ’ επανάληψη υποστηρίξει την άποψη ότι η Συνθήκη της Λωζάνης, παρά το γεγονός ότι για την Τουρκία ήταν πολύ προτιμότερη από την ουδέποτε κυρωθείσα Συνθήκη των Σεβρών, αποτελεί για την Άγκυρα ένα σακάκι που την στενεύει και από το οποίο θέλει ει δυνατόν να απαλλαγεί ή τουλάχιστον να μειώσει την πίεση που νοιώθει φορώντας το. Η προσπάθεια της όμως δεν είναι σημερινή, αλλά εντάσσεται σε ένα μακρόπνοο στρατηγικό σχέδιο ανάκτησης εδαφών που η Τουρκία, μια χώρα φύσει και θέσει επεκτατική, θεωρεί ότι της ανήκουν. Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι στη Λωζάνη ο Ισμέτ Πασάς είπε ότι η Τουρκία δεν ζητούσε να της επιστραφεί η Δυτική Θράκη, αλλά μόνο να διεξαχθεί εκεί δημοψήφισμα, κατόπιν του οποίου να εγκαθιδρυθεί μορφή ουδετεροποίησης της περιοχής και, επιπλέον, ουδέτερη ζώνη κατά μήκος των συνόρων. Μα αυτή ακριβώς την θέση περιελάμβανε και ο «Εθνικός Όρκος» του 1920, στον οποίο είχε κάνει αναφορά ο κ. Ερντογάν προ διμήνου. Δεν αποτελούσε άραγε η τοποθέτηση του Ισμέτ την αρχή της αναθεωρητικής στάσης της Τουρκίας; Ο ίδιος είπε ότι τα νησιά του Αιγαίου και της Μεσογείου που αποτελούν εξαρτήματα της Μικράς Ασίας έχουν μεγάλη σημασία από σκοπιάς ασφάλειας της Ανατολίας. Είπε ότι είναι απαραίτητο και σύμφωνο με την ευθυδικία (equité) – και προσοχή εδώ διότι όρος αυτός αποτελεί εδώ και δεκαετίας τη βάση του τουρκικού νομικού οικοδομήματος για τις βλέψεις της Άγκυρας στο Αιγαίο- όπως η Σαμοθράκη, που γειτνιάζει με την τουρκική ακτή και τα Στενά, παραμείνει στην Τουρκία. Πρόσθεσε ότι η Λήμνος, Μυτιλήνη, Χίος, Σάμος και Ικαρία έχουν μια ζωτική σημασία για την ασφάλεια της Τουρκίας, ενώ από την άλλη πλευρά η ικανοποίηση των οικονομικών αναγκών τους απαιτεί να ενωθούν με την Μικρά Ασία. Και ο Ισμέτ κατέληξε ότι είναι αναγκαίο όπως τα νησιά αυτά χαίρουν μιας ουδέτερης και ανεξάρτητης πολιτικής ύπαρξης. Αυτές οι τοποθετήσεις, δεν αποτελούν, ήδη πριν από 93 χρόνια, την πεμπτουσία της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής ; να υπενθυμίσω εδώ ότι προ πέντε ημερών η Τουρκία εξέδωσε την ΝΟΤΑΜ Α2663/16 με την οποία «απαγόρευε» την διεξαγωγή ελληνικών στρατιωτικών ασκήσεων στη Σαμοθράκη, Άγιο Ευστράτιο, Ψαρά, Χίο,, Ικαρία, Λήμνο, Λέσβο, Σάμο, Τήλο, Χάλκη και Καστελόριζο «διότι είναι αποστρατικοποιημένα» !! Αναθεώρηση είπατε;

Δεν θα αναφερθώ στην Κύπρο, από τα δικαιώματα επί της οποίας η Άγκυρα παραιτήθηκε στη Λωζάνη, διότι ασφαλώς θα το πράξουν άλλοι αρμοδιότεροι εμού ομιλητές. Θα υπενθυμίσω όμως το σχέδιο διάλυσης και αφανισμού του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης με την απαγόρευση πλήθους επαγγελμάτων διά του νόμου 2007/1932, την επιστράτευση το 1941 στα τάγματα εργασίας όλων των ανδρών 18-45 ετών της ελληνικής, της εβραϊκής και της αρμενικής μειονότητας, τον «Φόρο Ευμάρειας» γνωστό και ως «Βαρλίκι» το 1942-1944, με σκοπό την οικονομική καταστροφή των μειονοτήτων , ως και τη νύκτα τρόμου της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 κατ’ εφαρμογή σχεδίου που είχε προετοιμασθεί από τη Διοίκηση Ανορθοδόξου Πολέμου της Τουρκίας.
Αν αυτά δεν συνιστούν αναθεώρηση, τότε τι είναι; Να θυμίσουμε μήπως τα δεινά με τις μαζικές απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου την περίοδο 1964-65 ως υλοποίηση σχεδίου καταπιεστικών και διωκτικών μέτρων μιας κεντρικής κρατικής πολιτικής, που έχει καταστρωθεί σε στρατηγικό επίπεδο ανεξάρτητα από την πορεία των διακρατικών σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας και εφαρμόζεται όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι κατάλληλη; Αυτές οι βάναυσες παραβιάσεις της Λωζάνης δεν αποτελούν απτό δείγμα της αναθεώρησης των υποχρεώσεων που ανέλαβε η Τουρκία;

Διαχρονικά η Τουρκία συνεχίζει τις ενέργειες που υλοποιούν την αναθεωρητική – ή ορθότερα, κατ’εμέ, επεκτατική – πολιτική της: θα μπορούσα να αναφέρω τις πρώτες αμφισβητήσεις του εναερίου χώρου μας το 1973, την εισβολή στη Κύπρο το1974 –επί της οποίας παρέλκει να επεκταθώ για λόγους που προανέφερα- την συστηματική παραβίαση του εναερίου χώρου μας και παραβάσεις του FIR, τις έρευνες τουρκικών σκαφών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, την θεωρία των «γκρίζων ζωνών» με την κρίση των Ιμίων το 1996, όλα αυτά σε μία στρατηγική εμπέδωσης, στα όμματα της διεθνούς κοινής γνώμης, της αντίληψης ότι η Τουρκία έχει, στην πράξη, δικαιώματα και εξουσίες στο Αιγαίο ανατολικά του 25ου μεσημβρινού. Δυστυχώς όμως, συνέβαλε και η Ελλάδα στην αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας. Αναφέρομαι στη Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 –που για την ακρίβεια είναι ένα ανακοινωθέν- η οποία προβλέπει, μεταξύ άλλων τα εξής:
[…]
4) Σεβασμό στα νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για την ασφάλεια και την εθνική κυριαρχία τους.
5) Δέσμευση αποφυγής μονομερών ενεργειών στη βάση του αμοιβαίου σεβασμού και της επιθυμίας να αποτραπούν συγκρούσεις οφειλόμενες σε παρεξήγηση.
[…]
Αυτές είναι οι δύο επίμαχες παράγραφοι που οι Τούρκοι επικαλούνται μονίμως ως βάση των διεκδικήσεων τους στο Ανατολικό Αιγαίο και το Καστελόριζο. Πρόκειται όμως περί πλήρους στρεβλώσεως της πραγματικότητας αλλά και του διεθνούς νόμου. Η διεκδίκηση των «νομίμων ζωτικών συμφερόντων» δεν μπορεί να γίνεται παρά μόνο όπως ορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο και ειδικώτερα στη περίπτωση αυτή από τη Διεθνή Σύμβαση Δικαίου της Θάλασσας του 1982, που η Τουρκία έχει αρνηθεί να υπογράψει. Η δε παράγραφος 5 έχει πλήρως καταστεί κενή περιεχομένου από την τουρκική συμπεριφορά στο Αιγαίο όλα αυτά τα χρόνια, τόσο μάλλον που το διαβόητο casus belli της 8ης Ιουνίου 1995 παραβιάζει την παράγραφο 6 της Συμφωνίας που προβλέπει την «δέσμευση διευθέτησης των διαφορών τους με ειρηνικά μέσα, στη βάση αμοιβαίας συναίνεσης και χωρίς τη χρήση βίας ή την απειλή βίας». Δεν συνιστά το casus belli «απειλή χρήσης βίας»;
Ως Βουλευτής Επικρατείας, είχα ερωτήσει στις 11-1-2011 τον τότε ΥΠΕΞ κ.Δρούτσα εάν, με δεδομένη την στάση της Άγκυρας όλα αυτά τα χρόνια, είχε λόγο υπάρξεως η Συμφωνία και εάν η κυβέρνηση εδεσμεύετο από αυτήν. Ο κ. Δρούτσας δεν απάντησε. Θεωρώ, από σκοπιάς μου, ότι η ανωτέρω Συμφωνία, από όποια πλευρά και αν την δει κανείς, είναι απαράδεκτη και πιστεύω ότι θα έπρεπε να έχει καταγγελθεί από την Ελλάδα ως ένα ελάχιστο διπλωματικό μέτρο που θα σηματοδοτούσε στην Τουρκία ότι έφθασε στις «κόκκινες γραμμές» μας. Από την άλλη πλευρά, πώς να ξεχάσουμε ότι στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ελσίνκι της 10-11/12/1999 η Ελλάδα δέχθηκε ότι υπήρχαν εκκρεμείς συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή ζητήματα με την Τουρκία, ενώ σήμερα διακηρύσσουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι τα σύνορα έχουν οριστικά ρυθμισθεί με την Λωζάνη;

Θα ήθελα τώρα να αναφερθώ δια βραχέων στη Θράκη, διότι εκεί βλέπουμε να αναπτύσσεται ένα φαινόμενο συνδιοίκησης, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά αναθεωρητικής πολιτικής.
Ποια είναι τα στοιχεία του;
  1. Το τουρκόφρονο Κόμμα Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας επρώτευσε στις τελευταίες ευρωεκλογές στους νομούς Ροδόπης και Ξάνθης, πράγμα που του επιτρέπει να παζαρέψει τις ψήφους του με άλλα κόμματα στις εθνικές εκλογές.
  2. Η ανενόχλητη δράση των ψευδομουφτήδων που η Πολιτεία δεν τολμά να διώξει έστω για αντιποίηση αρχής
  3. Η συνεχής προσπάθεια της γείτονος για την πλήρη τουρκοποίηση της μειονοτικής εκπαίδευσης.
  4. Η πολύπλευρη οικονομική διείσδυσή της στην περιοχή.
  5. Ένα τουρκικό Γενικό Προξενείο Κομοτηνής που στηριζόμενο σ’ ένα δίκτυο χιλιάδων στελεχών και με τη διάθεση πολλών εκατομμυρίων υπονομεύει συστηματικά κάθε ενέργεια του ελληνικού κράτους και καταδυναστεύει τους μουσουλμάνους.
Συνεπώς, απέναντι σε μια μακρόπνοη τουρκική αναθεωρητική πολιτική, ένα μείγμα πιέσεων και απειλών με άφθονη χρηματοδότηση και συνεχή στήριξη των εδώ πρακτόρων της, η Ελλάδα αντιπαρατάσσει μια ανυπαρξία εθνικού στρατηγικού σχεδιασμού, αποσπασματικές και ασύνδετες ενέργειες με κατά κανόνα μικροκομματικές στοχεύσεις και μια γενικότερη πολιτική που κινείται μεταξύ άγνοιας, αδιαφορίας και ασυναρτησίας. Σημειώνω παρενθετικά τις παντοειδείς προσπάθειες της Άγκυρας για προσέγγιση μεταξύ των μουσουλμάνων της Θράκης μας και των Τούρκων μουσουλμάνων της Βουλγαρίας με επίκεντρο το Κίρτζαλι, στο οποίο άλλωστε αναφέρθηκε και ο κ. Ερντογάν.

Η τελευταία ως άνω παρατήρηση μας οδηγεί εκ των πραγμάτων στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής. Η εμπλοκή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη διαμάχη με τα Σκόπια, οι μαξιμαλιστικές θέσεις της Αλβανίας όπως και η βουλγαρο-τουρκική προσέγγιση στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησαν στην εκ νέου «βαλκανοποίηση» της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η Ελλάδα πρωτοστάτησε στην έξοδο από το τέλμα και στην ενδυνάμωση της διαβαλκανικής συνεργασίας, με θεσμοθέτηση των Διασκέψεων Υπουργών και Αρχηγών κυβερνήσεων/κρατών, αρχής γενομένης το 1996. Φέτος συνεπώς η διαβαλκανική συμπληρώνει 20 χρόνια ζωής. Πολλά όμως έχουν αλλάξει από το 1996 και ισορροπίες ανετράπησαν. Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία και Σλοβενία έγιναν μέλη της ΕΕ ενώ Αλβανία, Μαυροβούνιο, πΓΔΜ, Σερβία και Τουρκία είναι υποψήφιες προς ένταξη. Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, μέλη του έγιναν Αλβανία, Βουλγαρία, Κροατία, Ρουμανία και Σλοβενία, ενώ το Μαυροβούνιο είναι σε διαδικασία ένταξης. Οι διαφοροποιήσεις αυτές αν μη τι άλλο τονίζουν το γεγονός ότι ο θεμελιώδης στόχος της Διαβαλκανικής Συνεργασίας, δηλαδή η προώθηση σχέσεων καλής γειτονίας, σταθερότητας, ασφάλειας και συνεργασίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη πόρρω απέχει από του να έχει επιτευχθεί. Και εδώ όμως οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι η Τουρκία, με μια ευέλικτη πολιτική, εμφανίστηκε ως ο προστάτης των καταπιεζομένων Μουσουλμάνων της Βαλκανικής, αλλά και ως ο διεκδικητής ενός νέου status quo, πολιτική που τροφοδότησε εύκολα το ιδεολόγημα του «μουσουλμανικού τόξου», ταυτόχρονη με την παντοειδή υποστήριξη και προβολή τουρκικών ή τουρκογενών μειονοτήτων στις χώρες αυτές όπως η πΓΔΜ και η Βουλγαρία.

Πέραν όμως από την πολιτική, οικονομική, πολιτιστική και θρησκευτική διείσδυση της Τουρκίας στον περίγυρο μας, υπάρχει και η στρατιωτική, που έχει στρατηγικό χαρακτήρα. Αναφέρομαι ειδικότερα στις εξελίξεις στην Αλβανία, όπου προ πενταετίας υπεγράφη συμφωνία με την Άγκυρα για να ναυλοχούν σκάφη του τουρκικού ΠΝ στο λιμάνι της Αυλώνας, με ό,τι αυτό σημαίνει. Πέραν αυτού, προ τριετίας υπεγράφη συμφωνία στρατιωτικο-οικονομικής συνεργασίας των δύο χωρών, στην οποία περιλαμβάνεται ο εκσυγχρονισμός από το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας του στρατιωτικού αεροδρομίου της Κούτσοβας, ενός από τα τρία στρατιωτικά αεροδρόμια που διαθέτει η Αλβανία στην κεντρική-νότια περιοχή της χώρας. Κατά τις πληροφορίες μου, προβλέπεται η χρήση του αεροδρομίου και από τις τουρκικές Ε.Δ.. Αυτό θα αποτελεί στην πράξη μία τουρκική αεροπορική βάση εγγύς των συνόρων μας, και πάλι με ο’τι αυτό συνεπάγεται για την ανάγκη αναθεώρησης του ελληνικού αμυντικού δόγματος, εάν αυτό δεν έχει ήδη γίνει. Υπενθυμίζω, προς συμπλήρωση της εικόνας, την ακύρωση από τα Τίρανα της ελληνο-αλβανικής συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες κατά τα φαινόμενα υπό την ισχυρή πίεση της Άγκυρας αλλά και, κατά πληροφορίες, της Ρώμης, την εθνικιστική έξαρση της Αλβανίας, εδώ και χρόνια, για το λεγόμενο «Τσάμικο» και τα οράματα της για μια «Μεγάλη Αλβανία» που θα συμπεριλάβει και το Κόσσοβο.

Όταν ήμουν Πρέσβυς στην Άγκυρα (Μάρτιος 1999-Νοέμβριος 2002) είχα λάβει μία αδιάντροπη επιστολή από ένα υποτιθέμενο σύλλογο Τσάμηδων που έδρευε στην Προύσσα (σημειωτέον ότι την εποχή εκείνη ζούσαν στην Τουρκία 200.000 Αλβανοί), λίγο δε αργότερα άλλη επιστολή από ένα σύλλογο «απογόνων Τούρκων της Ρούμελης» που ζητούσαν θεώρηση για να επισκεφθούν «την γενέτειρα των προγόνων τους»!!!
Τα λέω αυτά διότι σκαλίζοντας τις σημειώσεις μου βρήκα δύο ποιήματα, που είχαν δημοσιευθεί το 1979 στο περιοδικό της Κωνσταντινούπολης «Turk Dunyasi Arastirmalari Dergisi», δηλαδή «Επιθεώρηση Έρευνας του Τουρκικού Κόσμου», που έχουν ως εξής:
«Η Ρούμελη έχει βουνά
Τι όμορφη που είναι, μα τώρα κλαίει
Μην κλαις, φτωχή πατρίδα
Εμείς θαρθούμε πάλι κοντά σου, πίστεψε το»
Και το δεύτερο:
«Εφ’όσον υπάρχει στον κόσμο ο πρόστυχος Έλληνας
Μα τον Αλλάχ δεν μου φεύγει αυτό το μίσος
Όσο στέκομαι και τον βλέπω απέναντι μου σαν σκυλί
Μα τον Αλλάχ δεν μου φεύγει αυτό το μίσος
Χίλια κεφάλια από Γκιαούρηδες δεν μπορούν
Να ξεπλύνουν αυτό το μίσος….».
Και για να μην ξεχνιόμαστε, μόλις προ δύο ημερών, ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης Νουμάν Κουρτουλμούς δήλωσε ότι «ανεξαρτησία σημαίνει να μπορείς να λες τον Γκιαούρη, Γκιαούρη» προσθέτοντας ότι «δεν έχουμε βλέψεις για τα εδάφη των άλλων, αλλά ο ορίζοντας της νέας Τουρκίας δεν αποτελείται μόνο από τα εδάφη της». Τα σχόλια μου περιττεύουν.

Τα προσφυγικό αποτελεί το νεώτερο όπλο στα χέρια του κ. Ερντογάν, με μεγάλες συνέπειες για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στα Βαλκάνια. Πέραν των επιπτώσεων του σε αρκετές χώρες της ΕΕ, ειδικά εκείνες που θα έχουν προσεχώς εκλογές, είχε ως αποτέλεσμα να κλείσουν κυριολεκτικά τα βόρεια σύνορα μας και να αποκοπούμε από τον κύριο κορμό των ευρωπαίων εταίρων μας, με πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις που όλοι γνωρίζουμε.

Θα ήθελα να τελειώσω με μία στενάχωρη παρατήρηση: πλην μίας ή δύο δηλώσεων, οι εταίροι μας στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ τηρούν αιδήμονα σιγή έναντι των εμπρηστικών τοποθετήσεων Ερντογάν όσον αφορά την Λωζάνη. Είναι δε χαρακτηριστική η απάντηση του εκπροσώπου Τύπου του Αμερικανικού ΥΠΕΞ, ο οποίος κληθείς να σχολιάσει τις δηλώσεις Ερντογάν περί Λωζάνης, δήλωσε ότι «οι ΗΠΑ υποστηρίζουν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος και της Τουρκίας»!

Εάν οι πολιτικοί ηγέτες μας πιστεύουν ότι οι τοποθετήσεις του τούρκου Προέδρου αποτελούν διπλωματικά πυροτεχνήματα άνευ ουσιαστικού περιεχομένου, ας σταματήσουν τις ρητορικές εξάρσεις και αντιπαραθέσεις, που απλά υποδηλώνουν αδυναμία και ανασφάλεια. Εάν αντίθετα θεωρούν ότι ξετυλίγεται η από μακρού σχεδιασμένη τουρκική απειλή, ας συνέλθουν υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας για να χαράξουν από κοινού μία εθνική στρατηγική προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Και τούτο διότι κάποτε θα βγούμε από την οικονομική κρίση που μαστίζει τον τόπο μας, αλλά δεν θα συνέλθουμε ποτέ από ένα εθνικό ακρωτηριασμό.

Ευχαριστώ για την υπομονή σας.

Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Στη ζωή των κρατών έρχονται κάποτε πολύ δύσκολες, οριακές στιγμές, στις οποίες οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν καθίστανται περίπου υπαρξιακοί. Μπροστά σε μία τέτοια στιγμή βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα.

Έπειτα από έξι χρόνια στα οποία η χώρα ζει σε καθεστώς διεθνούς οικονομικού ελέγχου και τα οποία, είναι φανερό πια σε όλους, όχι απλώς δεν έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα, αλλά, αντιθέτως, έχουν σωρεύσει ένα εθνικό χρέος που πνίγει την Ελλάδα, έχουν οδηγήσει εκατοντάδες χιλιάδες από τους πιο ικανούς και νέους Έλληνες και Ελληνίδες να βρουν την τύχη τους στο εξωτερικό και έχουν επίσης κάνει όποια επιχείρηση είχε τη δυνατότητα να δημιουργήσει να αναζητά σωτηρία στη Βουλγαρία ή αλλού, τώρα, ένας άλλος ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος επικρέμεται, και μάλιστα σωρευτικά, πάνω από τη χώρα.

Ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει λάβει τους τελευταίους μήνες διαστάσεις πρωτοφανείς. Η Συνθήκη της Λωζάννης αμφισβητείται πλέον με τον πιο επίσημο και επίμονο τρόπο από την Άγκυρα, η οποία κλιμακώνει τώρα όχι μόνον τις οξύτατες λεκτικές αλλά και τις στρατιωτικές προκλήσεις της όπως με την δέσμευση της περιοχής γύρω από το Καστελόριζο για ασκήσεις υποβρυχίων, καθώς και με τις διαρκώς εντεινόμενες παραβιάσεις. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η Τουρκία προετοιμάζεται να προκαλέσει, με την α ή τη β μορφή, τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδας και αυτή τη στιγμή μετράει διεθνείς, ευρωπαικές και, βεβαίως, ελληνικές αντιδράσεις.

Ανάμεσα στις τελευταίες, οι σημαντικότερες προέρχονται από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, μεταφέροντας προς πάσα κατεύθυνση μηνύματα κρυστάλλινης διαύγειας ως προς τρία καθοριστικά πεδία:

Πρώτον, ως προς το νομικά αβάσιμο των τουρκικών διεκδικήσεων και απειλών. Αυτή η παράμετρος έχει τύχει πολύ σημαντικής επεξεργασίας σε σχέση με το παρελθόν: ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν αναφέρεται γενικώς και αορίστως στα θέματα «εθνικών δικαίων» με τον παλιό γνωστό τρόπο, αλλά, αντιθέτως, εδράζει τα όσα λέει στους διεθνείς συνομιλητές του σε πολύ ισχυρές νομικές βάσεις σε σχέση με τις θεμελιώδεις συνθήκες της Ε.Ε.και στο πώς αυτές παραβιάζονται ευθέως από τις τουρκικές απειλές όχι μόνον για την Ελλάδα αλλά εξίσου και για την Ευρώπη στο σύνολό της. Οι θέσεις αυτές, που πρώτη φορά ακούγονται τόσο καλά οργανωμένες και σε τέτοιο θεσμικό επίπεδο, συνδυασμένες με την επισήμανση των τεράστιων πολιτικών κινδύνων που εγκυμονεί για την Ε.Ε.ο τουρκικός αναθεωρητισμός, έχουν, για πρώτη φορά, οδηγήσει κορυφαία ευρωπαικά όργανα να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα ως πρόβλημα όχι μόνον ελληνικό αλλά, εξίσου, και ευρωπαικό – εξ ου και η πρόσφατη καίρια τοποθέτηση της Ευρωπαικής Επιτροπής.

Δεύτερον, αντίστοιχα ήταν τα όσα είπε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και προς τον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο Ομπάμα κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα. Δεν είναι μόνον τα ήδη γνωστά, αφού ειπώθηκαν δημοσίως, μπροστά στις κάμερες, αλλά, πολύ πιο κρίσιμα είναι όσα ειπώθηκαν, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, πολύ αναλυτικότερα και ολοκληρωμένα πίσω από αυτές.

Και, τρίτον, εξίσου αν όχι ακόμα πιο σημαντικό, το μήνυμα του προέδρου προς τον ελληνικό λαό, το οποίο το έχει αυτή τη στιγμή ανάγκη περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο οποίος με τις συνεχείς παρεμβάσεις του διαρκώς ενώνει τους δοκιμαζόμενους Έλληνες, το επαναλαμβάνει διαρκώς στον πιο ξεκάθαρο τόνο: δεν παραδίδουμε τίποτα σε κανέναν. Η Ελλάδα μπορεί να περνάει ότι περνάει, αλλά όποιος πιστεύει ότι μπορεί να εκμεταλλευθεί αυτή τη δύσκολη εποχή εις βάρος της, θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν λαό και μία χώρα που ούτε καν τη φαντάζεται..

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η οργάνωση μιλά για σχεδόν μισό εκατομμύριο εκτοπισμένους Κούρδους

Για συνειδητή εκδίωξη κατοίκων από περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας -όπου επικρατεί το κουρδικό στοιχείο- κατηγορεί η Διεθνής Αμνηστία τις τουρκικές Αρχές, μιλώντας για πρακτική που ισοδυναμή με «συλλογική τιμωρία».

Η οργάνωση μιλά για σχεδόν μισό εκατομμύριο εκτοπισμένους που δεν μπορούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους και καλεί την Άγκυρα να παρουσιάσει «απτό και αξιόπιστο σχέδιο» για επιστροφή κατοίκων στην ευρύτερη περιοχή του Ντιγιάρμπακιρ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έφυγαν για να πολεμήσουν με το ΙΚ και τώρα, με την διαφαινόμενη ήττα των τζιχαντιστών σε Ιράκ και Συρία, επιστρέφουν στην Ευρώπη. Έχουν ευρωπαϊκά διαβατήρια κι επιτρέπεται να επιστρέψουν, εκτιμά γερμανός αναλυτής.

Την ώρα που η προσοχή τις τελευταίες ημέρες έχει πέσει στις εκλογικές διαδικασίες στην Αυστρία και την Ιταλία και τη σημειολογία των αποτελεσμάτων τους για την ΕΕ, ο πόλεμος εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους συνεχίζεται με σημαντικές νίκες για το στρατόπεδο των Αμερικανών και των συμμάχων τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι εκπρόσωπος της τρομοκρατικής οργάνωσης κάλεσε τους μαχητές να μην εγκαταλείψουν τον αγώνα υποσχόμενος τη νίκη.

«Πολλοί τζιχαντιστές έχουν ευρωπαϊκά διαβατήρια»

Οι εδαφικές απώλειες στο Ιράκ και τη Συρία των τζιχανιστών οδηγούν πολλούς από όλους εκείνους που έφυγαν από την Ευρώπη για να πολεμήσουν στις τάξεις του Ισλαμικού Κράτους, να επιστρέψουν σε ευρωπαϊκά εδάφη. Τις προάλλες η Europol προειδοποίησε και πάλι για αυξημένο κίνδυνο τρομοκρατικών επιθέσεων στη Γηραιά Ήπειρο, κάτι που για τον Μάρκους Κάιμ, εμπειρογνώμονα σε θέματα ασφάλειας του Ιδρύματος Επιστήμη και Πολιτική του Βερολίνου, δεν είναι νέο.

«Υπάρχουν απλές δυνατότητες να γυρίσουν στην Ευρώπη», δηλώνει στη Γερμανική Ραδιοφωνία DLF. «Πολλοί από τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους είναι Ευρωπαίοι, πολίτες ευρωπαϊκών χωρών που τις εγκατέλειψαν πριν λίγα χρόνια με κατεύθυνση τη Συρία και το Ιράκ. Ωστόσο δεν εγκατέλειψαν την υπηκοότητά τους και έτσι επιτρέπεται να επιστρέψουν στην Ευρώπη. Η δεύτερη δυνατότητα είναι μέσω των προσφυγικών οδών, δεδομένου ότι οι πρόσφυγες τους περασμένους μήνες ήρθαν κατά κύματα στην Ευρώπη. Κυρίως το Ισλαμικό Κράτος τους προσεγγίζει και τους στρατολογεί. Αυτό πολλαπλασιάζει τον κίνδυνο ακόμη περισσότερο».

Υπό δοκιμασία οι υπηρεσίες ασφαλείας

Ο γερμανός εμπειρογνώμων καλεί όσους εκπλήσσονται από αυτήν τη διαπίστωση να θυμηθούν ότι, παρά το ότι είχαν προειδοποιηθεί οι αρχές ασφαλείας για κύματα Ευρωπαίων πολιτών που έφευγαν προς τις περιοχές των τζιχαντιστών, δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τα σύνορα, πόσο μάλλον να τους εμποδίσουν. Υπό αυτήν την οπτική γωνία, υποστηρίζει, μπορεί να γίνει και το αντίθετο, να επιστρέψουν δηλαδή πίσω στις χώρες προέλευσής τους στην Ευρώπη.

«Πρέπει να προετοιμαζόμαστε για το ότι μια ριζοσπαστικοποιημένη γενιά μαχητών με ανάλογες τεχνικές εμπειρίες θα επιστρέψει στη Γερμανία και στην Ευρώπη και θα θέσει τις γερμανικές και ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας σε εντελώς διαφορετικές δοκιμασίες από ότι πριν από μερικά χρόνια» προειδοποιεί ο γερμανός ειδικός.

Ο Μάρκους Κάιμ υποστηρίζει ότι οι καλές πιθανότητες νίκης στο πεδίο των μαχών στη Μοσούλη αλλά και της Ράκα στη Συρίας θα πρέπει να αποτελέσει τροφή για σκέψη όλων εκείνων που υποστηρίζουν ότι η τρομοκρατία δεν ηττάται με τη χρήση όπλων.

DLF/ Ντιρκ Μίλερ/ Ειρήνη Αναστασοπούλου
Πηγή Deutche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου