Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Αυγ 2014

Τελικά υπάρχει «ρωσική εισβολή» ή είναι απλά ένα επικοινωνιακό τέχνασμα του Κιέβου για να συγκαλύψει τις ήττες του στις μάχες με τους αυτονομιστές, και γενικότερα την αποτυχία της πολιτικής του, να αρνείται τον διάλογο, και να συνεχίζει τον αδελφοκτόνο πόλεμο;

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Πιότρ Ποροσένκο, κατήγγειλε επίσημα και δημόσια εισβολή της Ρωσίας στη χώρα του. Κι' όμως, οι χώρες της Δύσης δεν φαίνονται να βιάζονται για να προσφέρουν στο Κίεβο στρατιωτική υποστήριξη, ενώ όλα δείχνουν ότι περιορίζονται στην επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Ετσι, στον Ποροσένκο δεν απομένει άλλη επιλογή, από το να παρουσιάζει στην κοινή γνώμη, στο εσωτερικό της χώρας του, την ήττα του στρατού του στις μάχες με τους εξεγερθέντες ως επέμβαση της Μόσχας.

Ειδικότερα, ο Ποροσένκο είπε στις 28 Αυγούστου ότι η Ρωσία έστειλε στρατό στο έδαφος της χώρας του, με αποτέλεσμα την κατάληψη της παραθαλάσσιας πόλης, Νοβοαζόβσκ. Ο πρέσβης της Ουκρανίας στην ΕΕ, Κονσταντίν Ελισέεφ, κάλεσε τη Δύση να παράσχει στο Κίεβο «ευρεία στρατιωτική και τεχνική υποστήριξη», ωστόσο, οι ηγέτες των ΗΠΑ και της ΕΕ δήλωσαν ότι δεν προτίθενται προς το παρόν να εγκαταλείψουν τα πλαίσια της πολιτικής των κυρώσεων απέναντι στη Ρωσία. Στην τρέχουσα συγκυρία, ο βασικός στόχος του Κιέβου είναι η ενεργή ανάμιξη ΗΠΑ και Ευρώπης στη σύγκρουση. Αμέσως μετά την ανακοίνωση του ουκρανού προέδρου, ο υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας, Πάβελ Κλίμκιν, έγραψε στη σελίδα του στο Twitter: «Ξεσηκώνουμε τους πάντες».

Πιέσεις στο εσωτερικό της Ουκρανίας
Ρώσοι πολιτικοί αναλυτές θεωρούν ότι μια από τις αιτίες της δήλωσης Ποροσένκο, είναι οι τελευταίες αποτυχίες στις μάχες με τους αυτονομιστές. Οι κυβερνητικές δυνάμεις έχασαν τον έλεγχο της παραθαλάσσιας πόλης Νοβοαζόβσκ και αν δεν γίνει αναφορά στον «εξωτερικό» παράγοντα, η κοινωνία θα επιρρίψει τις ευθύνες της αποτυχίας στην ηγεσία της χώρας.

Όπως ανέφερε στη RBTH ο ρώσος πολιτικός αναλυτής Φιόντορ Λουκιάνοφ, «ο πρόεδρος, ως ανώτατος διοικητής των ΕΔ, είναι αυτός που λογοδοτεί στην κοινή γνώμη για την αποτυχία ή τις αποτυχίες στις μάχες, και το βάρος της ευθύνης βαραίνει τους δικούς του ώμους. Επίσης, η Ουκρανία βρίσκεται σε πάρα πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση και βλέποντας την πολιτική υποστήριξη της Δύσης, ο πρόεδρος προσπαθεί να επισπεύσει τη χορήγηση οικονομικής βοήθειας».

Εξάλλου, η πολιτική πίεση προς τον ουκρανό πρόεδρο αυξήθηκε και από την πλευρά των αντιπάλων του. Ειδικότερα, η Γιούλια Τιμοσένκο -πριν ακόμη από την ανακοίνωση Ποροσένκο περί εισβολής του ρωσικού στρατού- δήλωσε ότι η Μόσχα «ξεκίνησε τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας» και ότι ο πρόεδρος πρέπει να κηρύξει στρατιωτικό νόμο στις περιφέρειες Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ, καθώς και να δημιουργήσει εκεί «επιτελείο του ανώτατου στρατιωτικού διοικητή». Η Τιμοσένκο τον κάλεσε «να πάρει στα χέρια του όλους τους μοχλούς της διοίκησης της άμυνας της Ουκρανίας» και απαίτησε να συγκληθεί έκτακτη σύσκεψη του ουκρανικού κοινοβουλίου, το οποίο «πρέπει να κάνει έκκληση προς τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου για αποτελεσματική στρατιωτική βοήθεια».

Ύστερα από δηλώσεις όπως αυτή, εκ μέρους των κύριων ανταγωνιστών του στην εσωτερική πολιτική σκηνή, ο Ποροσένκο έπρεπε να ενεργήσει χωρίς χρονοτριβή, θεωρεί ο Λουκιάνοφ. Σύμφωνα με τον αναλυτή, «στις συνθήκες πολέμου στις οποίες βρίσκεται η χώρα, μια τέτοια εσωτερική διαμάχη δεν είναι ιδιαίτερα κόσμια, αν και η ουκρανική πολιτική ποτέ δεν διακρινόταν από κάτι τέτοιο». Όπως σημείωσε μιλώντας στη RBTH ο ουκρανός αμυντικός αναλυτής, Ίγκορ Λεβτσένκο, ο πρόεδρος εξέφρασε τις γνωστές θέσεις, οι οποίες εξηγούνται από τις ήττες στις μάχες με τους αυτονομιστές. «Ο πρόεδρος -εκτιμά ο αναλυτής- ανακοίνωσε αυτό, το οποίο είχε υποστηριχθεί και προηγουμένως, αιτιολογεί τις αποτυχίες στα ανατολικά με την ύπαρξη ρωσικής εισβολής. Στα μετόπισθεν των στρατευμάτων μας που απέκλεισαν το Ντονέτσκ από νότο, σημειώθηκε σοβαρό πλήγμα. Είναι εξαιρετικά ρεαλιστική η πιθανότητα μιας επίθεσης στη Μαριούπολη και η δημιουργία νέου προγεφυρώματος για τους μαχητές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ. Στη διαμορφωθείσα κατάσταση, το μόνο που απομένει στις ουκρανικές ΕΔ είναι να αμυνθούν. Το Κίεβο έχει απόλυτη ανάγκη τη στρατιωτική βοήθεια της Δύσης. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ μπορούν να παράσχουν όπλα, αλλά όχι και δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις».

Η θέση των μεγάλων δυνάμεων
Στη διάρκεια της έκτακτης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο πρέσβης της Βρετανίας στον Οργανισμό, Μαρκ Λάιαλ Γκραντ, δήλωσε ότι η παρουσία ρώσων στρατιωτικών στην Ουκρανία «παραβιάζει την κυριαρχία της χώρας και είναι αντίθετη με το διεθνές Δίκαιο». Όπως τόνισε, το Λονδίνο διαθέτει «αδιάσειστα στοιχεία ότι στην Ουκρανία επιχειρεί τακτικός ρωσικός στρατός». Και πρόσθεσε: «Η Ρωσία δεν μπορεί πλέον να προσποιείται ότι δεν εμπλέκεται άμεσα στη σύγκρουση». Σύμφωνα με τον ίδιο, η Μόσχα παρέδωσε επίσης στις δυνάμεις των αυτοανακηρυχθέντων Δημοκρατιών «σημαντική ποσότητα προηγμένων όπλων, μεταξύ αυτών τανκς, τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού και πυροβολικό».

Η πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Σαμάνθα Πάουερ, ανέφερε ότι ρωσικός στρατιωτικός εξοπλισμός βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην παραλιακή πόλη Νοβοαζόβσκ. «Το πιο σημαντικό ερώτημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει αναφορικά με τις τελευταίες ενέργειες της Ρωσίας -δήλωσε η Πάουερ- δεν είναι το τι θα πρέπει να πούμε σε αυτή, αλλά το τι πρέπει να κάνουμε για να μας ακούσει». Επίσης, την Πέμπτη το ΝΑΤΟ δημοσίευσε δορυφορικές εικόνες οι οποίες -σύμφωνα με τη συμμαχία- επιβεβαιώνουν την παρουσία ρωσικού πυροβολικού στην Ουκρανία.

Η Ρωσία από την πλευρά της, απέρριψε κατηγορηματικά όλες τις κατηγορίες που της αποδόθηκαν, υποστηρίζοντας ότι αυτές δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ακόμη προβοκάτσια. Ο πρέσβης της Ρωσίας στον ΟΗΕ, Βιτάλι Τσούρκιν, ζήτησε από τις ΗΠΑ να αναφέρουν «τι ακριβώς κάνουν στο κτίριο του Συμβουλίου Άμυνας και Ασφάλειας της Ουκρανίας οι δεκάδες αμερικανοί σύμβουλοι», και επίσης, πώς εμφανίστηκαν στην κατοχή του ουκρανικού στρατού «νεότατα αμερικανικά οπλικά συστήματα» και «πόσοι αμερικανοί μισθοφόροι από τις λεγόμενες “εταιρίες ασφαλείας” πολεμούν σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων από τις ακτές της χώρας τους».

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 



ΝΙΟΒΗ ΚΕΡΑΜΩΤΗ
(Συγγνώμη, Δήμο Σταρένιε[1])[2]
Αναμφισβήτητα, πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις και αληθινοί και ειλικρινείς Γερμανοί φίλοι. Δεν θα αναφερθώ όμως σ’ αυτούς. Εξάλλου αυτοί δεν έχουν ανάγκη από τη δημοσιότητα ούτε από την ανάρτηση των ονομάτων τους σε μαρμάρινη πλάκα στην Καισαριανή. Ούτε θα χρειαστεί κάποιος «δικός τους» Έλληνας να ζητήσει εκ μέρους μου συγγνώμη σε μεγάλης αναγνωσιμότητας μπλογκ.
Θα αναφερθώ στους «φιλέλληνες», που εισβάλλουν σαν αρπακτικά στη χώρα μας, την αλωνίζουν και παίρνουν ό,τι πολύτιμο βρουν μπροστά τους, με το πρόσχημα της «γερμανοελληνικής φιλίας». Μια οδυνηρή φιλία, που στοχεύει στη νεολαία μας και τη μετανάστευσή της στη Γερμανία, αλλά και μια πανάκριβη φιλία στα χρόνια της Ελλάδας των συσσιτίων και της εξαθλίωσης του λαού.
«Ήρθαν ντυμένοι “φίλοι” αμέτρητες φορές οι εχθροί μου…» [3]
Αν κάποτε οι Ναζί κατακτητές δολοφονούσαν, κατέστρεφαν και λεηλατούσαν τρόφιμα και σοδειές για την κάλυψη των αναγκών της Βέρμαχτ, των Waffen-SS και του Τρίτου Ράιχ στο σύνολό του, τώρα καταστρέφουν και λεηλατούν οι «φιλέλληνες» τη χώρα μας.
Το μεγαλύτερο μέλημα συγκεκριμένων «φιλελλήνων» είναι: Πρώτον, να κλείσουν επιτέλους το κεφάλαιο των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα – λήθη αντί μνήμης. Δεύτερον, την κάλυψη της έλλειψης φτηνού εργατικού δυναμικού στη Γερμανία και την αξιοποίηση του πλέον πολύ πιο φτηνού εργατικού δυναμικού στην Ελλάδα για τις ανάγκες τους.
Οι συνθήκες εργασίας και τα μεροκάματα στη Γερμανία συνεχώς χειροτερεύουν και πολλοί Γερμανοί, όπως γιατροί, μηχανικοί και εξειδικευμένοι εργάτες, μεταναστεύουν στις σκανδιναβικές χώρες ή στην Ελβετία και την Αυστρία. Οι ελλείψεις αναπληρώνονται από νέους μετανάστες του ευρωπαϊκού Νότου.
Οι φτωχοποιηση και εξαθλίωση του ελληνικού λαού, λόγω της γερμανικής ευρωπαϊκής πολιτικής, άνοιξαν ένα τεράστιο πεδίο δράσης για τους «φιλέλληνες». Έτσι προβαίνουν στην ίδρυση Γερμανοελληνικού Ιδρύματος Νεολαίας, Γερμανοελληνικού Ταμείου για το Μέλλον, στην εισαγωγή του γερμανικού διττού συστήματος επαγγελματικής εκπαίδευσης, στην προώθηση του ιατρικού τουρισμού κ.ά.
Μια από τις πρωταγωνίστριες της «γερμανοελληνικής φιλίας» με μεγάλη επιρροή στο πολιτικό γίγνεσθαι στη Γερμανία, αλλά και στην Ελλάδα, είναι η Ζίγκριτ Σκαρπέλης – Σπερκ. Όπως αναφέρει σε μια ομιλία της σε γερμανοελληνικό συνέδριο στην Αθήνα τον Απρίλιο του 2010, [4]διατηρεί στενές, φιλικές και πολιτικές σχέσεις τόσο με Γερμανούς αξιωματούχους, όσο και με πολλούς Έλληνες, όπως τους Άκη Τσοχατζόπουλο, Κάρολο Παπούλια, Κώστα Σημίτη, Άννα Ψαρούδα – Μπενάκη, Φίλιππο Πετσάλνικο και πολλούς άλλους.
Η Ζίγκριτ Σκαρπέλης – Σπερκ είναι πρόεδρος της Ένωσης των Γερμανοελληνικών Εταιρειών και η «σιδηρά κυρία» των «γερμανοελληνικών σχέσεων». Διετέλεσε 25 χρόνια βουλευτης του SPDστο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο. Λόγω των διασυνδέσεών της στη Γερμανία, αλλά και στην Ελλάδα, «κινεί» τα νήματα της «γερμανοελληνικής φιλίας».
Το Γερμανοελληνικό Ταμείο για το Μέλλον, το Γερμανοελληνικό Ίδρυμα Νεολαίας και η τοποθέτηση μαρμάρινης πλάκας με ονόματα – ως επί το πλείστον Γερμανών – στην Καισαριανή βασίζονται πρωτοβουλίες δικές της και της Ένωσης Γερμανοελληνικών Εταιρειών.
Γερμανοελληνικό Ίδρυμα Νεολαίας
Η ίδρυση του Γερμανοελληνικού Ιδρύματος Νεολαίας θα υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπουλια και τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Γιόαχιμ Γκάουκ στις 12 Σεπτεμβρίου στο Βερολίνο.
Το Γερμανοελληνικό Ιδρυμα Νεολαίας ιδρύεται μετά από πρόταση της κυρίας Σκαρπέλης – Σπερκ στη Γενική Συνέλευση της Ένωσης των Γερμανοελληνικών Εταιρειών. Η Γενική Συνέλευση αποδέχτηκε την πρόταση και στη συνέχεια προωθήθηκε και περιλήφθηκε στη συμφωνία κυβέρνησης συνασπισμού SPD – CDU.
Σχετικά με ίδρυμα νεολαίας θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε στα καθεστωτικά ΜΜΕ πολλά και δελεαστικά. Ανταλλαγές νέων, γνωριμίες, υποτροφίες, καταπολέμηση της ανεργίας νέων κ.ά.
Γεγονός όμως είναι ότι μπορεί οι Γερμανοί να προφασίζονται πως με το Γερμανοελληνικο Ίδρυμα Νεολαίας θα στηρίξουν την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων στην Ελλάδα, αλλά ήδη από το πρώτο πιλοτικό πρόγραμμα που ξεκίνησαν οι δήμοι Λαγκαδάς και Στέγκλιτζ διαφαίνεται πως πρωταρχικός στόχος είναι η καταπολέμηση της έλλειψης Γερμανών μαθητευόμενων για επαγγέλματα με χαμηλή αμοιβή, όπως μάγειρες, νοσηλευτές γηροκομείων – γηριατρικής, τεχνικοί γαστρονομίας κ.ά.
Όπως δηλώνει ο Δήμος Στεγκλιτζ σε δελτίο τύπου σχετικά με τη συνεργασία των δυο δήμων, στοχεύει στην κάλυψη γερμανικών αναγκών: «Θέλουμε να δείξουμε ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και να βοηθήσουμε ενεργά την καταπολέμηση της ανεργίας των νέων, πάνω από 60%, στην Ελλάδα και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσουμε την επιδείνωση της έλλειψης ειδικευμένων εργαζομένων στο Βερολίνο». [5] Με άλλα λόγια, την απορρόφηση της νεολαίας μας, την ενίσχυση της μετανάστευσης προς τη Γερμανία και το ξερίζωμα νέων ανθρώπων για να αντιμετωπίσουν δικά τους εργασιακά προβλήματα.
Σε μια άλλη συνεργασία, μεταξύ Αργολίδας και Βόννης, γίνονται οι Γερμανοί πιο ξεκάθαροι: «Λόγω της δημογραφικής αλλαγής, είναι ιδιαίτερα σημαντικό για το επιμελητήριο της Βόννης να διερευνήσει τις δυνατότητες να μπορεί να αντλεί σε μόνιμη βάση εργατικό δυναμικό από την Ελλάδα για τις ανάγκες της περιοχής της Βόννης / Rhein-Sieg». [6]
Γερμανοελληνικό Ταμείο για το Μέλλον
Το Γερμανοελληνικό Ταμείο είναι μια παλιά ιδέα της «σιδηράς κυρίας» της «γερμανοελληνικής φιλίας», για την οποία αγωνίζεται ήδη από το 2000. Όπως λέει η ίδια, την απασχολούσε πολύ καιρό το πώς θα μπορούσαν οι Γερμανοί, με μια χειρονομία γενναιοδωρίας, να στείλουν ένα μήνυμα συμφιλίωσης για την καλή συνεργασία στο μέλλον και μέσω της συμφιλίωσης να κλείσουν ένα πικρό κεφάλαιο της γερμανικής ιστορίας, αντί να αναλώνονται σε δικαστικές διαμάχες με την Ελλάδα.
Η Ζίγκριτ Σκαρπέλης – Σπερκ συνόδευσε τον Ομοσπονδιακό Πρόεδρο Γκάουκ στην Ελλάδα και σίγουρα δεν έχασε την ευκαιρία να εισηγηθεί την ίδρυση ενός Γερμανοελληνικού Ταμείου για το Μέλλον με σκοπό τη λήθη. Οι δυο Πρόεδροι υιοθέτησαν την πρόταση αυτή και θα προβούν στην υπογραφή του πλαισίου τον επόμενο καιρό. Ο δε Γερμανός πρέσβης Σόοφ τον Μάρτιο, σε συνέντευξή του στο «Βήμα», κινείται στο πνεύμα της Σκαρπελης Σπερκ, όπως το διατυπώνει σε ομιλια της το 2010: «Δεν πιστεύουμε ότι μπορούμε να βρούμε διέξοδο μέσω μιας νομικής αντιπαράθεσης». [7]
germanoi1
Σ’ αυτή την ομιλία η Ζ. Σκαρπέλης – Σπερκ πρότεινε το Γερμανοελληνικό Ταμείο για το Μέλλον να έχει πρότυπο το Γερμανοτσεχικό Ταμείο για το Μέλλον. Μας προβληματίζει όμως το ότι, στην ιδρυτική διακήρυξη του Γερμανοτσέχικου Ταμείου, περιλαμβάνεται η πρόταση: «Ως εκ τούτου, οι δύο πλευρές δηλώνουν ότι δεν θα επιβαρύνουν τις σχέσεις τους με πολιτικά και νομικά ζητήματα που απορρέουν από το παρελθόν».
Μπορούμε λοιπόν να συμπεράνουμε πως αφετηρία της ίδρυσης του Γερμανοελληνικού Ταμείου για το Μέλλον είναι ο φόβος της Γερμανίας πως μπορεί στην Ελλάδα να προκύψει μια νέα κυβέρνηση, της οποίας τα μέλη, πριν προλάβουν να πουληθούν στους Γερμανούς, θα προβούν στη διεκδίκηση των Γερμανικών οφειλών προς της Ελλάδα.
Εκθέσεις και γνωματεύσεις τόσο Ελλήνων όσο και Γερμανών επιστημόνων σχετικά με το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο δείχνουν πως η Γερμανία υποχρεούται να το αποπληρώσει.
Κάποιοι «φιλέλληνες», ανοιχτά και παρασκηνιακά, ΠΑΙΖΟΥΝ πρωταρχικό ρόλο στην προσπάθεια να επιτευχθεί μια συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, ώστε μελλοντικές κυβερνήσεις, με γνώμονα τη δικαίωσης των θυμάτων, των οικογενειών τους και του ελληνικού λαού, να είναι δεσμευμένες από πρόσφατες γερμανοελληνικές συμφωνίες.
Καισαριανή και μαρμάρινη πλάκα
Η πρόθεση τοποθέτησης μαρμάρινης πλάκας με – κατά πλειονότητα – ονόματα Γερμανών στην Καισαριανή, σε έναν τόπο που αποτελεί παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης, σε έναν τόπο σύμβολο των αγώνων του λαού μας για λευτεριά και απελευθέρωση ενάντια στον ναζισμό και φασισμό, ήταν και αυτή μια ιδέα της Ένωσης Γερμανοελληνικών Εταιρειών. [8]
Η Ένωση δεν δίστασε να προγραμματίσει τη μνημόνευση ανθρώπων για δωρεές από 250 ευρώ και άνω, με σκοπό την αναδάσωση στην Καισαριανή, δίπλα στα ονόματα των εκτελεσθέντων από τη Βέρμαχτ και τους Waffen-SS στην Καισαριανή.
Είναι γνωστό πως υπάρχουν Γερμανοί που ενοχλούνται στα ταξίδια τους στην Ευρώπη από το αντίκρισμα μνημείων που τους φέρνουν αντιμέτωπους με την Ιστορία τους και ειδικά με το ναζιστικό παρελθόν της Γερμανίας. Άκουσα Γερμανούς στην πόλη Βιρπαζάρ στο Μαυροβούνιο που θα ήθελαν να ανατινάξουν το μνημείο που είναι αφιερωμένο στην πρώτη εξέγερση Γιουγκοσλάβων ανταρτών κατά του Γερμανού κατακτητή, που ξεκίνησε απο εκεί. Ήθελαν λοιπόν οι Γερμανοί να το ανατινάξουν επειδή τους χαλούσε τη θέα.
germanoi2
Ίσως με το παραπάνω σκεπτικό να ήθελε η Ένωση Γερμανοελληνικών Εταιρειών να τοποθετήσει ένα αλλιώτικο «μνημείο» στην Καισαριανή, για να απαλύνει το οδυνηρό θέαμα του Σκοπευτηρίου για τους Γερμανούς τουρίστες.
Να σημειώσουμε εδώ ότι μέχρι σήμερα στην ιστοσελίδα την Ένωσης αναφέρεται πως η τοποθέτηση της πλάκας με ημερομηνία 27 Απριλίου 2014 ακυρώθηκε. Ελπίζουν πως θα υπάρχει άλλη ημερομηνία;
Γερμανοελληνική φιλία, μια πολύ ακριβή υπόθεση
Τα συνέδρια της Γερμανοελληνικής Συνέλευσης του Φούχτελ τα πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος με το αίμα του. Μέχρι τώρα έχουν διοργανωθεί τέσσερα. Μόνο στο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στις 22 και 23 Οκτωβρίου 2013 στη Νυρεμβέργη, με θέμα «Η πόλη του μέλλοντος», έδωσαν το «παρών» 60 Έλληνες δήμαρχοι. Μαζί τους αντιδημάρχοι, μέλη δημοτικών συμβουλίων, αντιπροσωπείες ΚΕΔΕ κ.ά.
Με μια πρόχειρη έρευνα στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ τα έξοδα επτά δήμων, του ΚΕΔΕ, της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος και η προμήθεια ενθυμίων για τους Γερμανούς φίλους ανέρχονται στα41.243 ευρώ. Τα έξοδα των άλλων 53 Δήμων και των υπολοίπων παρατρεχάμενων, όπως υπουργοί, υφυπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι, δεν μας είναι γνωστά. Μπορούμε όμως εύλογα να υποθέσουμε πως μόνο το συνέδριο της Νυρεμβέργης κόστισε στον Έλληνα φορολογούμενο τουλάχιστον 100.000 ευρώ. Τα άλλα τρία πόσο κόστισαν;
Ο Δήμος Καλαβρύτων, αυτός που πρωτοστατεί και στηρίζει την ίδρυση του Γερμανοελληνικού Ταμείου για το Μέλλον, ενέκρινε το ποσό των 5.000 ευρώ για τη συμμετοχή του στο συνέδριο της Νυρεμβέργης. [9] Τροποποίησε μάλιστα και τον προϋπολογισμό του 2013 για να προβεί στην κάλυψη των εξόδων συμμετοχής. Παρόλο που στο συνέδριο υπήρχαν διερμηνείς, ο Δήμος Καλαβρύτων πήρε μαζί του δικό του διερμηνέα. Μήπως τελικά δεν εμπιστεύεται την επιλογή διερμηνέων των Γερμανών φίλων του; Αν ψάξουμε λίγο στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ το τι πληρώνουμε όταν μας επισκέπτονται οι Γερμανοί στο πλαίσιο της «Γερμανοελληνικής φιλίας», θα βρούμε: εδώ ένα δείπνο για τον Φουχτελ, εκεί έξοδα για την τετραμελή φρουρά του, αναμνηστικά δωράκια και άλλα πολλά που κοστίζουν στον Έλληνα φορολογούμενο χιλιαδες ευρώ.
Οι ντόπιοι συνεργάτες
Οι Γερμανοί «φιλέλληνες» μπορούν όμως να δρουν για το συμφέρον τους στην Ελλάδα επειδή έχουν καλούς ντόπιους συνεργάτες. Μπορούν να εισβάλλουν πολύ εύκολα στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου, μπορούν μάλιστα να επικαλεστούν αιτήματα Ελλήνων πολιτικών για παροχή βοήθειας από τη Γερμανία προς την Ελλάδα. Όπως αυτη που ζήτησε ο Γ. Παπανδρέου με τη σύναψη συμφωνίας με τη Μέρκελ [10]για βοήθεια στην μεταρρύθμιση σημαντικών πτυχών του κράτους, όπως σύστημα παιδείας, υγείας κ.ά., τον Μάρτιο του 2010, στην προμνημονιακή εποχή. [11]
Γιατί λέτε ο Άδωνις να είχε ως υπουργός τόσο πολύ ελευθερο χρόνο και έπαιρνε σβάρνα τα κανάλια; Τι να έκανε στο υπουργειο; Ποιες αρμοδιότητες ειχε; Στο υπουργείο πήγαινε μόνο και μόνο για να παραλάβει την επόμενη εντολή του Γερμανού υπαλλήλου και να βγει πάλι στα κανάλια να την ανακοινώσει και να τη διεκπεραιώσει. Ο προκάτοχός του είχε ήδη υπογραψει συμφωνία βάσει της οποίας η Γερμανία θα ηγείται των μεταρρυθμίσεων στον τομέα της υγείας. «Greece, Germany and the TFGR intend to designate Germany to be Domain Leader for assistance on reforming the public health sector in Greece». [12]
Έλληνες δημοσιογράφοι καλεσμένοι του ΥΠΕΞ Γερμανίας – Η μεθόδευση της λήθης
Στο πλαίσιο της εταιρικής συνεργασίας Παπανδρέου – Μέρκελ το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών διοργανώνει επιμορφωτικά σεμινάρια για Έλληνες δημοσιογράφους. Το επόμενο θα γίνει στις 8-13 Σεπτεμβρίου στο Βερολίνο με θέμα: «Πολιτισμός μνήμης, ιστορική επεξεργασία και συμφιλίωση». Πολιτισμός μνήμης! Θα μας ενδιέφερε να μας ενημερώσουν οι εκλεκτοί δημοσιογράφοι, μετά το ταξίδι τους στο υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας, ποιος ο πολιτισμός μνήμης των απογόνων του θύτη και ποιος των απογόνων των θυμάτων.
Μπορεί όμως να επέλθει συμφιλίωση όταν η Γερμανία αποζητά την κατανόησή μας για τη μη δικαίωση των θυμάτων της γερμανικής ναζιστικής θηριωδίας και τη μη καταβολής των οφειλών της προς την Ελλάδα, ενώ εμείς διεκδικούμε τη δικαίωση;
Αυτό το εγχείρημα είναι τόσο δύσκολο όσο και οι λέξεις που χρησιμοποιηουμε σε αυτό το δύσκολο κεφάλαιο.
«Versöhnung» ή «Aussöhnung» λένε οι Γερμανοί, «συμφιλίωση» μεταφράζουμε εμείς. Μόνο που η γερμανική λέξη δεν εμπεριέχει τη λέξη «φιλία», αλλά τη λέξη «Söhne», εξιλέωση. Δηλαδή όχι συμφιλίωση, αλλά «συν-εξιλέωση».
Κατανοητό από γερμανικής πλευράς να αναζητούν την εξιλέωση των ευθυνών τους και την απαλλαγή από το βάρος τους, εμείς όμως γιατί να τους προσφέρουμε τη φιλία μας χωρίς δικαίωση;
[1]Μηχανή του Χρόνου: Δήμος Σταρένιος http://bit.ly/1p88FcB
[3] Οδυσσέας Ελύτης ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
[4] Ορόσημα ελληνο-γερμανικών σχέσεων http://bit.ly/1tCpd2t
[5] Δελτίο τύπου απο τις 20.6.2014, του δήμου Στέγκλιτζhttp://bit.ly/1q4pMBh
[6] Griechenland Zeitung (Τετάρτη, 23. Ιουλίου 2014 σ.12)
[7] ΤΟ ΒΗΜΑ 16/03/2014 http://bit.ly/VQsa2b
[8]TVXS:Βελανιδιές και μαρμάρινες πλάκες υπέρ Γερμανών στην Καισαριανή της Νόρας Ράλλη http://bit.ly/1eu0uDu
[9] Εξοδα δήμου Καλαβρύτων για συμμετοχή στη Γερμανοελληνική Συνέλευση στη στη Νυρεμβέργη http://bit.ly/1qgEYtL
[10]ΔημήτρηςΚαζάκηςΗΟλιγαρχίακαιηΕλληνογερμανικήεταιρικήσχέση http://bit.ly/1pOljSx
[11]ΗγερμανικήεπέλασητηςΒασιλικήςΣιούτη http://bit.ly/1oe7yrJ
[12] Memorandum of Understanding http://bit.ly/1mmEWwz

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Η πρώτη χαρακτηριστική κίνηση του νέου προέδρου της Τουρκίας, του ισλαμιστή Ταΐπ Ερντογάν, ήταν να αποκλείσει από την καθημερινή ενημέρωση των ΜΜΕ τον Emre Soncan, εκπρόσωπο της Zaman, της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία τουρκικής εφημερίδας, με το αιτιολογικό ότι εκπροσωπεί μια εφημερίδα που αντιπολιτεύεται συκοφαντικά εδώ και καιρό τον Ερντογάν και την προηγούμενη κυβέρνηση του.
Η κίνηση αυτή ερμηνεύτηκε σαν ένα πρώτο δείγμα του τύπου της αλαζονικής προεδρικής εξουσίας που προτίθεται να ασκήσει ο νέος «Σουλτάνος» της Τουρκίας, όπως το έχουν αποκαλέσει και πολλά ξένα έντυπα.
Είναι επίσης χαρακτηριστικό πως οι περισσότεροι ξένοι ανταποκριτές επέκριναν έντονα τις μεγαλοπρεπείς τελετές ορκωμοσίας του Ερντογάν σαν ένα επιδεικτικό σόου που έδειξε για άλλη μια φορά την μεγαλομανία του νέου προέδρου της Νέας Τουρκικής Δημοκρατίας.

Αλλά το πιο ενδιαφέρον και συνάμα το πιο επικίνδυνο στοιχείο αυτής της Νέας Τουρκίας των Ερντογάν-Νταβούτογλου, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τις τελευταίες αλλαγές, είναι το πως αυτή η νεοοθωμανική πολιτική θα εκφραστεί στον ευρύτερο περίγυρο της Τουρκίας και φυσικά σε σχέση με την δική μας χώρα.

Σύμφωνα με ένα τελευταίο πολύ αποκαλυπτικό βιβλίο του Ολλανδού συγγραφέα, John Arhur EMERSON VERMAAT, με τον χαρακτηριστικό τίτλο:
«Al-Qaeda’s deadly planning and Crime, Migration and culture» ο νέος «σουλτάνος» της Τουρκίας, Tayyip Erdoğan, έχει σαν σκοπό, βάσει ενός οργανωμένου σχεδίου, να αυξήσει και να επεκτείνει την διεθνή επιρροή της Τουρκίας μέσω των Τούρκων αλλά και των άλλων μουσουλμάνων που ζούνε στο εξωτερικό, με όλες τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης κυρίως στις χώρες όπου υπάρχει και διαβιεί ένα σημαντικό τουρκικό και μουσουλμανικό στοιχείο.

Όπως ανέφερε ο Ολλανδός συγγραφέας, ο Erdoğan σε μια πολύ ενδεικτική και ενδιαφέρουσα ομιλία του στην Κωνσταντινούπολη σε ένα ακροατήριο από 15.000 Τούρκους του εξωτερικού, (μεταξύ των οποίων και από την ελληνική Δυτική Θράκη), τόνισε πως, «η αφομοίωση είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας».
Ο Tayyip Erdoğan εννοούσε ότι οι Τούρκοι αλλά και οι μουσουλμάνοι της Ευρώπης όπως και της Ελλάδας δεν πρέπει να αφομοιωθούν με κανένα τρόπο αλλά να κρατήσουν την δική τους ταυτότητα. Η ευφυΐα του Τούρκου πολιτικού ήταν ότι πάντα επικαλούνταν τα δημοκρατικά δικαιώματα για να αποκρούσει κάθε σκέψη της αφομοίωσης του τουρκικοισλαμικού στοιχειού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Η ομιλία του αυτή ήταν και μια προειδοποίηση προς τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών που πρεσβεύουν την ενσωμάτωση του μουσουλμανικού στοιχείου στις κοινωνίες τους, αγνοώντας όμως την πραγματικότητα όπως αυτή εκφράστηκε από τον ίδιο τον Ισλαμιστή Τούρκο πρωθυπουργό, (καλή ώρα και στην Ελλάδα).

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που αγνοούμε εδώ στην Ελλάδα, είναι η οργάνωση, κυρίως όμως η ιδεολογία της Milli Göruş που πρωτοστατεί τελευταία στην μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε μουσουλμανικό τέμενος.
Είναι σημαντικό να τονίσουμε για όσους δεν γνωρίζουν ότι ο Erdoğan στην πραγματικότητα συνέχισε το έργο του Erbakan και έδωσε σε νέα ώθηση στις δραστηριότητες της Milli Görüs.
Τέσσερα χρόνια μετά την καθαίρεση από την πρωθυπουργία του Erbakan από ένα αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα, το καλοκαίρι του 1997, εμφανίστηκε το νέο κόμμα διάδοχος με την ονομασία, «Adalet Kalkinma Partisi», (AKP), δηλαδή, «Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης».

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για όσους παρακολουθούν από κοντά τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Τουρκία ότι υπήρχαν πάντα στενοί δεσμοί μεταξύ του ΑΚΡ, δηλαδή του κόμματος του Erdoğan και της ισλαμιστικής οργάνωσης Milli Görüs.
Επίσημα ο Ερντογάν υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τον μετριοπαθή ισλαμισμό, ενώ το κόμμα του παρουσιάστηκε ότι ενστερνίζεται τις ευρωπαϊκές αξίες υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία θέλει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση το συντομότερο δυνατόν, (άλλωστε αυτό θα τους έδινε ένα ισχυρό όπλο με την ελεύθερη πλέον διακίνηση για την περεταίρω εξάπλωση του τουρκικού και ισλαμικού στοιχείου σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες).
Στην πραγματικότητα όμως όλα αυτά είναι προσχήματα για τις πραγματικές του νεοοθωμανικές πολιτικές επιδιώξεις. Μια σημαντική ένδειξη πως αυτές οι επιδιώξεις μπήκαν σε «νέα φάση» τα τελευταία χρόνια, είναι η εμφανίσιμη των οργανώσεων των Τζιχαντιστών, οι μαχητές των οποίων αν και ήταν προϊόν made by USA, οργανωθήκαν και εκπαιδεύτηκαν σε τουρκικά στρατόπεδα στην περιοχή της Αττάλειας και του Χατάϋ.

Από εδώ και περά η Νέα Τουρκιά, δηλαδή η νεοοθωμανική Τουρκία, η Τουρκία που συνέβαλε αποφασιστικά στην αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής με την στήριξη στα εξτρεμιστικά ισλαμικά και αιματοβαμμένα κινήματα, θα είναι μια πραγματικότητα. 
Αυτή η Νέα Τουρκία διαθέτει μια τερατώδη στρατοκρατική μηχανή που συνεχώς ενισχύεται, αλλά από την άλλη δημιουργεί με την αλαζονεία που την διακρίνει συνεχώς και νέους εχθρούς από πολλές πλευρές.
Η επικίνδυνη ακροβασία ανάμεσα στα μεγαλοιδεατικά οράματα των Ερτογάν- Νταβούτογλου- Φιντάν για ένα ηγεμονικό πανισλαμισμό και από την άλλη στην προοπτική ακόμα και μια εκρηκτικής διάλυσης, θα απασχολήσει το ενδιαφέρον μας, θέλουμε δεν θέλουμε, στο επόμενο χρονικό διάστημα.
Αρκεί να είμαστε έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο.
Άραγε είμαστε;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Γράφει ο Γιώργος Τσακίρης

Αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία προκύπτουν από τη σύγκριση των αποτελεσμάτων που αφορούν τις πολιτογραφήσεις ή/και τις κτήσεις της ελληνικής ιθαγένειας κατά το πρώτο τρίμηνο του 2014, σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του 2013.

Ως πρώτο και γενικό αποτέλεσμα της σύγκρισης μεταξύ των δύο περιόδων, προκύπτει ότι το διάστημα από 1/1/2014 έως και 31/3/2014, πολιτογραφήθηκαν ή/και έλαβαν την ελληνική ιθαγένεια 650 περισσότερα άτομα (3.124 το 2013 και 3.774 το 2014) από το αντίστοιχο χρονικό διάστημα του περασμένου έτους. Μία γενική αύξηση δηλαδή της τάξης του 21% περίπου!

Αναλύοντας λίγο περισσότερο τους αριθμούς, προκύπτει επίσης ότι ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2013 το σύνολο των ομογενών που πολιτογραφήθηκαν ή/και έλαβαν την ελληνική ιθαγένεια, κάλυπτε το 91% του συνόλου (και 9% οι αλλογενείς), το 2014 το ποσοστό αυτό πέφτει στο 85% με το υπόλοιπο 15% να ανήκει πλέον στους αλλογενείς, μια αύξηση δηλαδή που … πλησιάζει στον διπλασιασμό του ποσοστού!

Ιδιαίτερα δε όσον αφορά τα άτομα που δήλωσαν ως χώρα γέννησής τους την Αλβανία, προκύπτουν εξίσου ενδιαφέροντα στοιχεία.
Ενώ δηλαδή το ποσοστό όσων ομογενών γεννήθηκαν στην Αλβανία, και έχουν πολιτογραφηθεί ή/και έχουν λάβει την ελληνική ιθαγένεια, αυξήθηκε κατά 17% (από 2.845 στους 3.201), το αντίστοιχο ποσοστό των αλλογενών παρουσιάζει αύξηση της τάξης του … 108% (από 279 στους 573)!

Ειδικότερα, το ποσοστό των ομογενών που γεννήθηκαν στην Αλβανία καλύπτει το 94% του συνόλου των ομογενών το πρώτο τρίμηνο του 2014 (από 91% του 2013), ενώ σταθερά στο 48% παραμένει το αντίστοιχο ποσοστό των αλλογενών. Το σύνολο δε των ομογενών και αλλογενών ατόμων που προέρχονται από την Αλβανία, καλύπτει σταθερά επίσης το 87% του συνόλου των πολιτογραφήσεων ή/και κτήσεων της ελληνικής ιθαγένειας (πάντα για το πρώτο τρίμηνο των δύο ετών).

Γνωρίζοντας ότι η απλή παράθεση στοιχείων δεν οδηγεί (πιθανόν) πουθενά, σε κάποιες δε περιπτώσεις η σωρεία παράθεσής τους περιπλέκει περισσότερο τα πράγματα, θα πρέπει ίσως να τεθούν και κάποια (από τα πολλά) ερωτήματα όπως:

Α) πόσοι άραγε ομογενείς και αλλογενείς έχουν πολιτογραφηθεί ή/και έχουν λάβει την ελληνική ιθαγένεια από το 2001 και μετά;
Β) τι ποσοστό αυτών προέρχεται από την Αλβανία;
Γ) μήπως τελικά «αδειάζει» η Βόρειος Ήπειρος από την ελληνική μειονότητα, ή κάτι άλλο συμβαίνει;
Σημείωση: τα στοιχεία αντλήθηκαν από τον έλεγχο 122 ΦΕΚ (τευχών Β), 55 από το 2013 και 67 από το 2014


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι προκλήσεις των Σκοπίων (FYROM) που βλέπουμε τελευταία να πυκνώνουν και να εντείνονται, αποτελούν απεγνωσμένες προσπάθειες συμπλήρωσης των κενών της ιστορικής και εθνικής των οντότητας με ανιστόρητες και αυθαίρετες ενέργειες, όπως είναι ο εκσλαβισμός του Μ. Αλεξάνδρου με τις πολλαπλές ονοματοθεσίες του Διεθνούς Αεροδρομίου των Σκοπίων, του Πανευρωπαϊκού αυτοκινητοδρόμου, των σλαβικών επιγραφών και του προτεινόμενου γιγαντιαίου αγάλματος.
Στις προκλήσεις αυτές, στις οποίες μπορούμε να προσθέσουμε το γλωσσικό και την οικειοποίηση της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς των Ελλήνων, αντέδρασε άμεσα και δυναμικά η πανεπιστημιακή κοινότητα και όχι μόνο.

Συγκεκριμένα, συνάδελφοι, συνεργάτες και φίλοι, από Ελληνικά και ξένα Πανεπιστήμια, μέλη και τακτικοί σύνεδροι του Ολυμπιακού Κέντρου Φιλοσοφίας και παιδείας, εξειδικευμένοι στην Ελληνο-Ρωμαϊκή Αρχαιότητα, έσπευσαν ενυπόγραφα να στηρίξουν την επιστολή που έγραψε ο καθηγητής Stephen Miller, προς τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Barack Obama (18/5/09). Ο καθηγητής Miller, του Πανεπιστημίου Berkeley, διεθνώς γνωστός από τις ανασκαφές στη Νεμέα, επισημαίνει την παραχάραξη της ιστορίας, προβάλλοντας μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα επιχειρήματα:

1. Η αναγνώριση της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» από τον τ. Πρόεδρο των ΗΠΑ, George W. Bush (04/11/2004), ήταν μονομερής ενέργεια και επικίνδυνο προηγούμενο γεωγραφικών παραβιάσεων και ιστορικών στρεβλώσεων. Οι ΗΠΑ δεν επιτρέπεται να στηρίζουν ενέργειες που ανατρέπουν την ιστορική αλήθεια.
2. Η απόρριψη από τη διεύθυνση του περιοδικού Αρχαιολογία, που εκδίδει το Αρχαιολογικό Ινστιτούτο της Αμερικής, της απάντησης του καθηγητή στο δημοσίευμα για τη «Νόμιμη διεκδίκηση του αρχαίου κατακτητή Αλέξανδρου από τη Νέα Μακεδονία», θέτει σε σοβαρό κίνδυνο την επιστημονική και επαγγελματική ευσυνειδησία των ερευνητών. Πώς μπορεί ο ερευνητής να επιτελέσει το κοινωνικό του έργο, όταν η ιστορία πλαστογραφείται για να υπηρετήσει πρόσκαιρους πολιτικούς στόχους;
3. Οι Παίονες, κατά τον Παυσανία, μεταξύ άλλων, ονομάστηκαν από τον Παίονα της Ήλιδος. Κατοικούσαν στην Αρχαία Παιονία, την οποία οι Σκοπιανοί ταυτίζουν με την πρωτεύουσά τους, έγιναν υποτελείς του Φιλίππου Β’, πατέρα του Αλέξανδρου το 358 π.Χ. και, συνεπώς, δεν ήσαν Μακεδόνες, ούτε ζούσαν στην Μακεδονία! Υποταγή και διοίκηση δεν συνεπάγονται μετατροπή της περιοχής σε Μακεδονία! Το βέβαιον είναι ότι οι Έλληνες Μακεδόνες κατοικούσαν για 2.500 χρόνια στην περιοχή, την οποία οι Έλληνες αποκαλούν Μακεδονία. Πώς είναι δυνατόν οι σημερινοί κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας, που είναι σλαβόφωνοι –γλώσσα που εμφανίστηκε στα Βαλκάνια μία περίπου χιλιετία μετά τον θάνατο του Αλέξανδρου- να τον επικαλούνται ως ήρωά τους; Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν εξ ολοκλήρου αδιαμφισβήτητα Έλληνας.Ο προπάππος του Αλέξανδρος Α’, έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι ως γνωστόν, δέχονταν μόνο Έλληνες.
4. Ακόμη και προ του Αλέξανδρου Α’, οι Μακεδόνες ανήγαγαν την καταγωγή τους στο Άργος, και πολλοί από τους βασιλείς των χρησιμοποιούσαν την Κεφαλή του Ηρακλή, τον κατεξοχήν ήρωα των Ελλήνων, στα νομίσματά τους.
5. Ο Ευρυπίδης –που πέθανε και ετάφη στη Μακεδονία- έγραψε το έργο Αρχέλαος, το οποίον αφιέρωσε στο θείο του Αλέξανδρου, στην ελληνική γλώσσα. Στην Ελληνική γλώσσα έγραψε ο Ευρυπίδης και τις Βάκχες όταν βρισκόταν στην Μακεδονία, που σημαίνει, προφανώς, ότι το Μακεδονικό ακροατήριο μπορούσε να κατανοεί και να ακούει το κείμενο του συγγραφέα.
6. Ο πατέρας του Αλέξανδρου, Φίλιππος, νίκησε αρκετές φορές στους ιππικούς αγώνες στην Ολυμπία και στους Δελφούς, στα κατεξοχήν Ιερά της Αρχαίας Ελλάδας, όπου οι μη Έλληνες δεν μπορούσαν να αγωνιστούν. Με άλλα λόγια, ο πατέρας του Μεγάλου Αλέξανδρου και οι πρόγονοί του ήσαν πέρα για πέρα Έλληνες. Ελληνική ήταν η γλώσσα που χρησιμοποίησε ο Δημοσθένης και η συνοδεία του από την Αθήνα όταν επισκέφθηκαν τον Φίλιππο το 346 π.Χ.
7. Ένας άλλος Βορειοελλαδίτης, ο Αριστοτέλης, πήγε στην Αθήνα για να παρακολουθήσει μαθήματα φιλοσοφίας στην Ακαδημία του Πλάτωνα για 20 περίπου χρόνια. Στη συνέχεια ο Αριστοτέλης επέστρεψε στη Μακεδονία και ανέλαβε την εκπαίδευση του Αλέξανδρου Γ’. Η γλώσσα που μιλούσαν στην αίθουσα ήταν η Ελληνική, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει στην περιοχή της Νάουσας της Ελληνικής Μακεδονίας.
8. Τέλος, ο Αλέξανδρος έφερε μαζί του σε όλες τις εκστρατείες την Ιλιάδα του Ομήρου, που είχε εκδώσει ο Αριστοτέλης (Πλουτ., Αλέξανδρος 8.2). Ο Αλέξανδρος επίσης μετέφερε την ελληνική γλώσσα και πολιτισμό σε όλα τα σημεία της απέραντης αυτοκρατορίας που είχε δημιουργήσει, ιδρύοντας πόλεις και θεμελιώνοντας κέντρα μάθησης. Εντεύθεν και οι επιγραφές σχετικά με τα Ελληνικά ιδρύματα, όπως είναι τα γυμνάσια που βρέθηκαν στο απομακρυσμένο Αφγανιστάν. Γραμμένες και αυτές στην Ελληνική γλώσσα.

Μετάφραση και προσαρμογή
Λ. Μπαρτζελιώτη
Πηγή εφημ. «Πατρίς Πύργου»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η απορία μας κατά καιρούς για διάφορα νομοθετήματα ήταν αν αυτοί που τα συνέτασσαν είχαν καθόλου επαφή με τη στοιχειώδη ελληνική πραγματικότητα. Σιγά σιγά όμως όλες οι απορίες λύνονται. Μετά την αποκάλυψη που έγινε από τον πρόεδρο των εφοριακών, σύμφωνα με την οποία ο ΕΝΦΙΑ μάς ήρθε έτοιμος (στα αγγλικά) από τις «δάνειες δυνάμεις» κι εμείς απλά τον μεταφράσαμε, μια νέα «βόμβα» έρχεται στο φως της δημοσιότητας. Λες και κάποιοι δεν συνειδητοποίησαν ότι η κυβέρνηση κοντεύει να πέσει από όσα απίστευτα «προέβλεπε»» ο ΕΝΦΙΑ και επαναλαμβάνουν το... πείραμα και με άλλους νόμους.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο φορολογικός κώδικας μας ήρθε κι αυτός έτοιμος (αυτή τη φορά) από τον Ολλανδό σύμβουλο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) Geerten Michielse, με μόνη υποχρέωση δική μας να τον μεταφράσουμε στη γλώσσα μας! Σε οποιαδήποτε χώρα αν συνέβαινε αυτό, οι εμπλεκόμενοι θα είχαν ήδη πάει σπίτι τους. Αλλά εδώ δεν φαίνεται να ιδρώνει κανενός το αυτί.

Επειτα από αυτό, στα αρχικά ερωτήματά μας προστίθεται ακόμη ένα. Είναι δυνατόν να υπάρχουν στρατιές συμβούλων, παρατρεχαμένων, τεχνοκρατών και, φυσικά, πολιτικών εγκεφάλων και να μην μπορούμε να φτιάξουμε χωρίς συμμαχική βοήθεια έναν νόμο και να μας έρχονται συστημένα με το copy write της τρόικας; Αν όσα αποκαλύπτονται παραμονές της αποκαλούμενης κρίσιμης διαπραγμάτευσης είναι αλήθεια (και φαίνεται ότι είναι), μια και κανείς δεν τα διαψεύδει, τότε τι άλλο άραγε περιμένει;

Πώς μπορεί να αλλάξει (εάν πράγματι θέλουν να αλλάξει) αυτή η πολιτική, όταν οι νόμοι γράφονται από ανθρώπους που δεν μπορούν να καταλάβουν σε τι κατάσταση βρίσκεται ο ελληνικός λαός από τις «τρελές» διατάξεις που περιέχουν σχέδια που είναι κατασκευασμένα για άλλες χώρες;

Πώς μπορεί να αποκτηθεί σεβασμός για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, όταν η Βουλή νομοθετεί και οι βουλευτές ψηφίζουν χαμένοι στη... μετάφραση;
Οπως πάμε, το αρχικό ερώτημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή «ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;» μεταλλάσσεται στις μνημονιακές εποχές σε «ποιος νομοθετεί σε αυτόν τον τόπο;».





Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι «προοδευτικοί» κερδίζουν μάχες, οι «αναχρονιστικοί» δεν αντιδρούν...

Άντε, έρχεται στη Βουλή το «αντιρατσιστικό» και με τη… βούλα της Ιεράς Συνόδου.
Δεν πα’ να φώναζαν οι ιεράρχες, δεν π’ να έλεγαν τα μύρια όσα! Η γραμμή των «χαμηλών τόνων» επικράτησε τελικά και μη ρωτήσετε γιατί.
Νομίζω ότι καταλαβαίνετε όλοι!

Άσε που τώρα με τον πρωθυπουργό του Βελγίου που είπε τελικά το «ναι» στον καλό του, ξεπεράστηκαν και άλλα «ταμπού»!
Τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες!
Αχ, βρε Τσιτάνη, που τραγουδούσε «Σερσέ λα φαμ»! Που να το ήξερες ότι σήμερα εκείνα που θεωρούσαμε «περίεργα» έγιναν καθεστώς!

Άσε, μην γράψω τίποτε παραπάνω και θεωρηθώ «ομοφοβικός»!

Είναι ο νέος όρος με τον οποίο θα σε «μπουζουριάζουν» όποιοι δεν σε χωνεύουν!
Θα σε «καρφώνει» ο γείτονας που στραβοκοίταξες και θα λέει: «Είναι ομοφοβικός, με κοίταξε με ύφος αποδοκιμασίας!» Κι άντε εσύ να αποδείξεις στα ελληνικά δικαστήρια ότι τον κοίταξες υπό γωνία «Χ» και όχι «Χ+Ψ» μοιρών!

Τι να κάνουμε, παιδιά;

Οι «προοδευτικοί» κερδίζουν συνεχώς τις μάχες, καθώς οι «αναχρονιστικοί» κάθονται και δεν αντιδρούν. Θα μου πεις, «και τι σε νοιάζει εσένα;» Ασφαλώς το τι κάνει ο καθένας στο σπίτι του και στο γραφείο του δεν μας αφορά. Αλλά εδώ μιλάμε για νόμο που θα καθορίσει την περαιτέρω συμπεριφορά του λαού.
Είναι ο ελληνικός λαός τέτοιος που να ενεργεί και να αντιδρά όπως, ας πούμε, οι Βρετανοί ή οι Ολλανδοί;
Είναι η ελληνική κοινωνία έτοιμη να λειτουργήσει ως «πολυπολιτισμική»;
Εδώ δεν είναι Γαλλία, που δέχτηκε τους μετανάστες του Μαγκρέμπ, που μιλούσαν γαλλικά…
Δεν είναι Βρετανία, που έφερε φτηνό δυναμικό από τις αποικίες…
Δεν είναι Ολλανδία, που ήταν ανέκαθεν ελαστική…
Εδώ δεχτήκαμε βίαιη εισβολή, βίαιη αλλοίωση του πληθυσμού, βίαιη απόπειρα μεταβολής μιάς χώρας χωρίς μετανάστες, σε «πολυπολιτισμική», με εισβολή από την Τουρκια!

Τι θα λέει, λοιπόν, το «αντιρατσιστικό»;
Πώς θα ερμηνεύονται οι διατάξεις του;
Θα σε τραβούν για ψύλλου πήδημα στο Τμήμα «δι υπόθεσίν σου»;
Θα προσέχεις στο μετρό ή στο λεωφορείο μην ακουμπήσει η πλάτη σου κάποιον έγχρωμο συνεπιβάτη, μήπως και σε κατηγορήσει για «ρατσιστική συμπεριφορά»;
Θα πρέπει να νοικιάζεις το σπίτι σου σε κάποιον που δεν γουστάρεις με τον φόβο μην σε κατηγορήσει για παράβαση κάποιου από τα άρθρα του νόμου;

Διότι, μην γελιόμαστε, το «αντιρατσιστικό» θα δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από εκείνα τα οποία, υποτίθεται, προσπαθεί να λύσει.

Αυτό το γνωρίζουν καλά όσοι ασχολούνται με τα νομικά.
Οι υφιστάμενοι νόμοι καλύπτουν κάθε πλευρά στην οποία αναφέρονται οι διατάξεις το «αντιρατσιστικού»…
Γιατί, λοιπόν, τόση πρεμούρα;
Ποιος πιέζει και γιατί;

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Του Στέλιου Παπαθεμελή 


Όσα συμβαίνουν στη Γαλλία συχνά σηματοδοτούν πανευρωπαϊκές ανατρεπτικές αλλαγές. Το ξέσπασμα τού μέχρι προχθές υπουργού των Οικονομικών Αρνό Μοντμπούρ, ο οποίος αρνούμενος και εαυτόν ξεσπάθωσε κατά της εγκληματικής πολιτικής της λιτότητας που σκοτώνει την ανάπτυξη και κάλεσε «να υψώσουμε τον τόνο κατά της Γερμανίας, η οποία έχει παγιδευτεί στην πολιτική της λιτότητας που επέβαλε σε όλη την Ευρώπη», απελευθερώνει δυνάμεις. Αφυπνίζει και υποσημαίνει κρίσιμες εξελίξεις. Το Παρίσι-«σκυλάκι» του Βερολίνου πρέπει σε λίγο να είναι θλιβερή ανάμνηση.

Βεβαίως ο μερκελισμός αμύνεται και αντεπιτίθεται. Ο Ραχόι, ομογάλακτος των ημετέρων, υποδεχόμενος προχθές την καγκελάριο υπερθεμάτισε εμμανώς υπέρ της ιδεοληπτικής καταστροφικής της συνταγής: «Πρέπει να συνεχίσουμε την πολιτική λιτότητας ώστε να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα και το χρέος».


Μα αθεόφοβοι, με την πολιτική σας έλλειμμα και χρέος διογκώνονται, δεν μειώνονται. Η εξήγηση για την συντήρηση οικονομικών μύθων, μας βεβαιώνει ο Krugman  βρίσκεται στην πολιτική και τα ταξικά συμφέροντα. Για τα παραμύθια αυτά δεν υφίσταται η παραμικρή απόδειξη (N.Y. Times / «Καθημερινή» 24-08-2014).


Τα όρνεα της διεθνούς τοκογλυφίας μας έκαναν μια χώρα ηθικά, πολιτικά και οικονομικά χρεοκοπημένη. Με αδιάσειστα αμείλικτα στοιχεία ξεσκέπασε το έγκλημα των παραμορφωμένων αξιολογήσεων ο έγκριτος Ελβετός καθηγητής Μάνφρεντ Γκέρτνερ.


Moody’s, S&P και Fitch προώθησαν στημένες υποβαθμίσεις για να κατακρεουργήσουν τα σαρκοβόρα την ελληνική οικονομία. Πολιτική τάξη και Δικαιοσύνη σιωπούν. Γιατί;


Αμέτρητο εξάλλου το βάθος της ασοφίας των κυβερνώντων. Παράδειγμα ο απίθανος ΕΝΦΙΑ. Πανταχού της γης φορολογείται η πρόσοδος και η υπεραξία. Εδώ φορολογείται μόνη η ύπαρξη του περιουσιακού στοιχείου και στην πρώην υποστατή αξία του. Τετραγωνισμός του κύκλου από ανεγκέφαλους εξ απονομής εξουσιαστές. Νέα εφεύρεση παραπλάνησης, αποπλάνησης, εξαπάτησης του κοσμάκη από τα αφεντικά των μεγαλοκαναλιών, τα βρώμικα τηλεπαιχνίδια. Ψευδώνυμο καθολικής καζινοποίησης της χώρας. Κύκλωμα στημένων παιχνιδιών εκμεταλλεύεται τους εξαθλιωμένους που φαντάζονται ότι διασκεδάζουν τον φόβο την απόγνωση και την απραξία στην οποία τους έχεις βυθίσει το σύστημα πληρώνοντας αθροιστικά αμύθητα ποσά στους μεγαλοαπατεώνες. Εναντίον αυτής της κακουργίας τόσο καιρό ουδείς κινείται. Μήτε ΣΔΟΕ μήτε εισαγγελέας.


Στους «Στοχασμούς περί καλού και κακού» ο εκ των νεοτέρων αγίων της Ορθοδοξίας Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς σημειώνει: «Είναι εύκολο να διδάξεις ένα ζώο. Είναι εύκολο να διδάξεις έναν αδαή. Αλλά είναι δύσκολο να διδάξεις έναν αμαθή που ήδη έγινε δάσκαλος στους άλλους». Ο πλανήτης γέμισε από αμαθείς που παριστάνουν τον δάσκαλο και τον ηγέτη. Εξαιτίας τους ο κόσμος που ο Θεός έπλασε «καλόν λίαν» έχει καταντήσει ερήμην Του εφιαλτικός. Άσχημος κόσμος, ανήθικος, δαιμονικά παραμορφωμένος…


Ιράκ, Γάζα, Συρία, Φέργκιουσον, σφαγές, δάκρυα και οιμωγές. Ποτέ ο κόσμος εν καιρώ ειρήνης δεν βίωσε εφιαλτικότερο παραλογισμό.


Στο Ισραήλ έκλαψαν προχτές τον χαμό από ρουκέτα της Χαμάς ενός παιδιού. Φυσικός και αυτονόητος ο πόνος. Τους αφήνει όμως αδιάφορους το πένθος για τα 480 παιδάκια της άλλης πλευράς. Και εκείνα αδικοχαμένα είχαν δικαίωμα στη ζωή όπως το αδικοχαμένο εβραιόπουλο.


Στη δίνη ενός αδυσώπητου ανταγωνισμού οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων, συμπυκνωμένης κακίας και εωσφορικού εγωισμού, ανασκολοπίζεται η ειρήνη, η δικαιοσύνη και η σταθερότητα.


Η μονίμως ανοηταίνουσα Δύση αφού όπλισε και χρύσωσε τους αυτουργούς της συρο-ιρακινής κρίσης ψάχνεται τώρα για δυνητικούς εταίρους στους ρεαλιστές αγιατολάχ του Ιράν και στον επιζήσαντα της εχθρότητάς της Άσαντ. Στη ζωή τα μεγέθη είναι πάντοτε σχετικά και συγκρίσιμα.


Όμως, οι «κολλητοί» τους στο Κατάρ και τη Σαουδαραβία και από δίπλα ο Ερντογάν είναι οι μόνιμοι χρηματοδότες και εμψυχωτές του «Ισλαμικού Κράτους». Θα έχουν το κουράγιο να τα σπάσουν με αυτούς και προπαντός με τον νεοοθωμανό σουλτάνο που η αλαζονεία του αιωρείται τώρα στη διαπασών; Άλλωστε οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις δεν βασίστηκαν ποτέ σε κοινές αξίες.


Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι στην Ουάσιγκτον ικανοί να μετρήσουν το κόστος τής ως τώρα μονόπλευρης τυφλής υποστήριξης της Άγκυρας. Αρκεί να υπάρξουν σοβαροί συνομιλητές τους στην Αθήνα που θα αξιοποιήσουν τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα.


Ανατρεπτική η πρόταση του Χρήστου Γιανναρά («Καθημερινή» 24/08/2014) να προσαχθούν σε δίκη πρωθυπουργοί και ΥπΟικ που υπέγραψαν τον εξωφρενικό υπερδανεισμό. Summum jus (=ύψιστη δικαιοσύνη), θα έλεγε ο Κικέρων. Πρέπει να ξαναϋπάρξουμε ως ανεξάρτητο κράτος. Προϋπόθεση της παραπομπής να είμαστε τέτοιο! Κάποιοι, τω καιρώ εκείνω, δακτυλοδεικτούσαμε τον εφιάλτη των δανείων που κατά σύστημα αντί σε παραγωγικές επενδύσεις όδευαν στην κατανάλωση, ή φυγαδεύονταν στα Κεϊμάν. Η απάντηση των κρατούντων «εκσυγχρονιστών»: «δεν χαίρεσθε ότι η χώρα έχει πιστοληπτική ικανότητα;»!

         
παρόμοια εξαμβλώματα (π.χ. ταυτότητες), υπαγορεύονται από ξένα κέντρα γνωστής ταυτότητας. Το νομοθέτημα πλήττει καίρια τον σκληρό πυρήνα της δημοκρατίας. Στις δημοκρατίες το φρόνημα είναι ελεύθερον, διώκεται μόνον η έκνομη πράξη. Με το σχέδιο διώκεται πρωτίστως το φρόνημα. Εξίσου ναρκοθετημένες και οι αποφύσεις του  περί «ομοφοβίας» και άλλων δαιμονίων. Αδρά και αδιάσειστα τα στοιχεία που παραθέτει τις τελευταίες μέρες στην «Ε» ο Γιάννης Τριάντης. Όταν το Ισραηλιτικό Συμβούλιο αξίωνε ήδη το 2006 να εξοβελισθούν ιερά κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας, διότι «προάγουν τον αντισημιτισμό», το επόμενο Πάσχα θα ζητούν την κεφαλήν επί πίνακι ιερέων και επισκόπων βάσει τού εν τω μεταξύ εψηφισμένου εκτρώματος, αν δεν φτάσουν στο άκρον άωτον να αξιώνουν ένταλμα σύλληψης του…Αποστόλου Παύλου!


Νόμοι υπάρχουν και περισσεύουν. Πόσοι όμως τους παραβιάζουν ατιμωρητί. Τελικά «ουδέν διαφέρει ή μη κείσθαι ή μη χρήσθαι» (Αριστοτέλης, Ρητορική, A, 1375β, 20), τουτέστιν το να μην εφαρμόζεται ένας νόμος ισοδυναμεί προς το να μην υπάρχει (μεταφρ. Ηλία Ηλιού). Και αυτό είναι το δομικό μας πρόβλημα.



Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης                                                                                        www.stelios@papathemelis.gr

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Η νεο-οθωμανική μεγαλομανία των Ερντογάν – Νταβούτογλου που εκδηλώνεται συνεχώς σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα σε συνδυασμό με τους γεοπολιτικούς και οικονομικούς τριγμούς της ευρύτερης περιοχής που ζούμε, σίγουρα αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα που κινδυνεύει να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.
Συνεπώς οι Έλληνες είναι υποχρεωμένοι σε διαρκή επαγρύπνηση και μάλιστα σε επίπεδα «κόκκινου συναγερμού»!
 
Η σύγχρονη Τουρκία με την κυριαρχία του έντονα αμφιλεγόμενου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν που κατηγορείται από τους πολιτικούς του αντιπάλους – και όχι μόνο -  για εκτεταμένη διαφθορά, απολυταρχική διοίκηση,  αυταρχική καταστολή «αντιφρονούντων» και μετωπική σύγκρουση με το κίνημα του Φετουλάχ Γκιουλέν που τον βοήθησε να καταλάβει την εξουσία, αξιοποιεί την πολύτιμη γεοστρατηγική της θέση, ονειρεύεται απροκάλυπτα μια ιδιότυπη ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με έντονα τα στοιχεία της μεγαλομανίας και της κατά το δοκούν «προσαρμογής» των διεθνών κανόνων στα δικά της συμφέροντα και δημιουργεί συνεχώς επικίνδυνα «διλήμματα» απέναντι σε εχθρούς και φίλους. Πιο αναλυτικά:

Ισραήλ: Μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, η μουσουλμανική Τουρκία (το 90% του πληθυσμού της είναι, επίσημα τουλάχιστον, σουνίτες) που συνορεύει με τον Αραβικό κόσμο, μετατράπηκε σταδιακά στον πιο πολύτιμο σύμμαχο του νέου κράτους που εξασφάλισε ασφαλή στρατιωτική υπεροχή έναντι των Αράβων για ολόκληρες δεκαετίες.
Η Τουρκία πήρε (ως συνήθως) πολλαπλάσια ανταλλάγματα εξασφαλίζοντας –μεταξύ πολλών άλλων- την απόλυτη υποστήριξη του πανίσχυρου Εβραϊκού λόμπυ των ΗΠΑ που επηρεάζει αποφασιστικά κάθε Αμερικανική κυβέρνηση (Δημοκρατικούς ή Ρεπουμπλικάνους), την ανενόχλητη και χωρίς κανένα ρίσκο εισβολή στην Κύπρο (1974) η οποία ήταν τελείως αδύνατη χωρίς την υποστήριξη του «ισχυρού άνδρα» του Εβραϊκού λόμπυ στην Αμερικανική κυβέρνηση (Χένρυ Κίσινγκερ) σε πλήρη αρμονία με την ύπουλη & σκοτεινή Βρετανική πολιτική του «διαίρει και βασίλευε», την εξουδετέρωση του ηγέτη των Κούρδων του ΡΚΚ Αμπτουλάχ Οτσαλάν που προσφέρθηκε «σαν δώρο» στους Τούρκους από την Ισραηλινή Μοσάντ (1999) και την τερατώδη ενίσχυση των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων με την ψευδαίσθηση ότι εξασφάλιζε μακροημέρευση της πολύτιμης συνεργασίας Ισραήλ – Τουρκίας.

Η άνοδος στην εξουσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το 2003 και ο σταδιακός περιορισμός της πολιτικής εξουσίας των Κεμαλιστών και των στρατιωτικών, άλλαξε άρδην τα δεδομένα των σχέσεων Ισραήλ – Τουρκίας.

Η Τουρκία με την νέο-οθωμανική μεγαλομανία των Ερντογάν – Νταβούτογλου, έπαψε να είναι ο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ. Όχι μόνο δημιούργησε δίαυλο επικοινωνίας με τον «άξονα του κακού» (Ιράν, Χαμάς) αλλά εγκαινίασε σκληρές  δημόσιες επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ και της πολιτικής του για το Παλαιστινιακό με ακραία και εμπρηστική ρητορική «ξεχνώντας» βέβαια την καταλυτική βοήθεια του Ισραήλ κατά την εισβολή στην Κύπρο (1974) και κυρίως το γεγονός ότι οι Τούρκοι έκαναν και κάνουν πολύ περισσότερα στην Κύπρο από όσα σήμερα κατηγορούν τους Ισραηλινούς: εισβολή, ψυχρή γενοκτονία Κυπριακού Ελληνισμού, μαζικούς και βίαιους εποικισμούς, εθνοκάθαρση, στρατιωτική κατοχή, καταστροφή εκκλησιών, συνεχή πολιτιστικό βιασμό σε κάθε στοιχείου πολιτισμού,  περιφρόνηση αποφάσεων ΟΗΕ κ.α.π.  

Με δύο λόγια η Τουρκία, υπό τον έλεγχο της νέο-οθωμανικής μεγαλομανίας των Ερντογάν – Νταβούτογλου (ακόμα και «συγνώμη» αναγκάστηκε να ζητήσει ο Βενιαμίν Νετανιάχου στις 21/3/2013 για το αιματηρό επεισόδιο στο πλοίο Μαβί Μαρμαρά), είναι φανερό ότι χρησιμοποιεί το Ισραήλ σαν όχημα ανύψωσης της εικόνας της στον Αραβικό κόσμο και στους δεινοπαθούντες Παλαιστίνιους, κρατώντας (φυσικά) όσα απλόχερα τους πρόσφεραν οι Εβραίοι για ολόκληρες δεκαετίες και αποκομίζοντας τεράστια οικονομικά οφέλη από ανεξάντλητα ισλαμικά κεφάλαια που προέρχονται από τον μαύρο χρυσό, το όπιο, την παραβίαση του εμπάργκο στην Περσία, το λαθρεμπόριο πετρελαίου από τους Τζιχαντιστές κ.α.π.

Ελλάδα: Τα πληθωρικά προβλήματα στις σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας έχουν μεγάλο «παρελθόν». Το 1923 οι ηγέτες Ελλάδας και Τουρκίας (Ελευθέριος Βενιζέλος και Μουσταφά Κεμάλ) αποφάσισαν να θέσουν μια νέα αφετηρία στις σχέσεις των δύο χωρών, υπογράφοντας την Συνθήκη της Λωζάνης. Η Ελλάδα ανταποκρίθηκε σε όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε από την Συνθήκη της Λωζάνης σε αντίθεση με την Τουρκία που αξιοποίησε μόνο τα οφέλη που αποκόμισε από την Συνθήκη περιφρονώντας επιδεικτικά όλες τις υποχρεώσεις που ανέλαβε - Σχετικά άρθρα μας: Συνθήκη της Λωζάνης: Οι Τούρκοι μιλάνε για σκοινί στο … σπίτι του κρεμασμένου! (4/9/2009) και Ελληνικά νησιά του Αιγαίου & τουρκικός επεκτατισμός (12/1/2009).

 Η Ελλάδα, με πάγια πολιτική όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεών της, δεν σταμάτησε καθόλου τις προσπάθειες βελτίωσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων οι οποίες βελτιώνονται ή χειροτερεύουν ανάλογα με τις διαθέσεις, τις σκοπιμότητες, τις εσωτερικές συγκυρίες ή τους στόχους της γειτονικής χώρας. Η κατά καιρούς αποθράσυνση του νέο-οθωμανικού επεκτατισμού απέναντι στην σύγχρονη Ελλάδα – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης,  προκύπτουν ανάγλυφα από τα πιο πρόσφατα άρθρα μας 4ης Οκτωβρίου 2013 με τίτλο «Μα για τόσο ηλίθιους μας περνάτε Κύριε Νταβούτογλου;» , 6ης Οκτωβρίου 2013 με τίτλο «Κύριε Ερντογάν τι σας ενδιαφέρει πως θα εκλέγονται κληρικοί Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα;» και 12 Δεκεμβρίου 2013 με τίτλο «Καλωσόρισμα στον Κύριο Αχμέτ  Νταβούτογλου».

Κουρδικό: Το Κουρδικό αποτελεί τον μόνιμο εφιάλτη της Τουρκικής Δημοκρατίας, από την ίδρυση της μέχρι σήμερα. Τις εποχές του ψυχρού πολέμου η πάγια πολιτική της επίσημης Τουρκίας δεν διέφερε και πολύ από την πολιτική και τις πρακτικές των σημερινών τζιχαντιστών: Δολοφονίες, εξορίες, παιδομάζωμα και καταστροφές ολόκληρων χωριών ήταν μερικά μόνο από τα συνηθισμένα «μέτρα» της Τουρκίας εναντίον των Κούρδων. Το σλόγκαν «Να φτύνετε στο πρόσωπο εκείνον που σας αποκαλεί Κούρδο» που καθιέρωσε από την άνοιξη του 1960 ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Τζεμάλ Γκιουρσέλ μέχρι τις «διάσημες» δηλώσεις του Τούρκου Πρωθυπουργού Γιλντιρίμ Ακμπουλούτ στις 31 Ιουλίου 1990 («Δηλώνω απερίφραστα ότι στην Τουρκία δεν υπάρχουν Κούρδοι, αλλά μόνο Τούρκοι. Όλοι όσοι ζουν πάνω σ΄ αυτά τα εδάφη είναι Τούρκοι. Είναι υποχρεωμένοι να είναι Τούρκοι!») προσδιορίζουν καθαρά την διαχρονική πολιτική της Τουρκίας. Η κήρυξη του Εθνικού Απελευθερωτικού Αγώνα του Κουρδιστάν στις 15 Αυγούστου 1984 ενέτεινε τις διώξεις (διαλύθηκαν 900 περίπου πόλεις και 3.000 χωριά του τουρκικού Κουρδιστάν) αλλά δεν κατέληξε στην πολυπόθητη ανεξαρτησία του Κουρδιστάν, όταν ο ηγέτης του Αμπτουλάχ Οτσαλάν συνελήφθη στις 16 Φεβρουαρίου 1999 και παραδόθηκε στους Τούρκους από την Ισραηλινή Μοσάντ.  Η προσπάθεια όμως των Κούρδων συνεχίζεται και θεωρείται βέβαιο πως θα ευοδωθεί στο όχι μακρινό μέλλον αφού οι γεοπολιτικές συνθήκες της περιοχής έχουν ανατραπεί και οι συσχετισμοί θεωρούνται ευνοϊκοί για τον Κουρδικό λαό.

Πολιτική μηδενικών προβλημάτων: Ο Γκαιμπελισμός της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής δεν πτοείται καθόλου από τις αλλεπάλληλες, παταγώδεις αποτυχίες τις οποίες δεν έχει κανένα δισταγμό να παρουσιάσει σαν «μεγαλειώδεις θριάμβους».

Μπορεί ο πάλαι ποτέ «αδελφός» Μπάσαρ αλ Άσαντ να κατέληξε θανάσιμος εχθρός και ο Σύρος Υπουργός Εξωτερικών Βελίντ Μουαλλίμ απευθυνόμενος στον Τούρκο ομόλογό του να δηλώνει μπροστά σε πλήθος Υπουργών Εξωτερικών (Γενεύη 2,  24/1/2014) «Τα αρρωστημένα νέο-οθωμανικά σας σχέδια απέτυχαν παταγωδώς».

Μπορεί οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» της Αιγύπτου να γκρεμίστηκαν από την εξουσία και η Αίγυπτος να αποτελεί εχθρική χώρα από την επιμονή των Ερντογάν – Νταβούτογλου να αναμιγνύονται στα εκρηκτικά εσωτερικά τους.

Μπορεί η «Αραβική Άνοιξη» στην Λιβύη και οι υποσχέσεις των Τούρκων να αποδείχτηκαν πάλι κούφια λόγια και να  πνίγηκαν στο αίμα του εμφύλιου σπαραγμού.

Μπορεί ο επί δεκαετίες παραδοσιακός σύμμαχος (Ισραήλ) ξαφνικά να κατηγορείται ότι «θα πνιγεί στο αίμα του» και να απειλείται με προπαγανδιστικές εκστρατείες «βοήθειας στην Γάζα με συνοδεία πολεμικών πλοίων».

Μπορεί οι πρωθυπουργοί του Κοσόβου και της Αλβανίας να ακούν έκπληκτοι στην Πρίζρεν τον μεγαλομανή Ερντογάν να τους λέει πως «το Κόσοβο είναι Τουρκία» ξεσηκώνοντας θύελλα διαμαρτυριών (24/10/2013).

Μπορεί η «ειρήνη» στην Κύπρο να αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση ιμπεριαλιστικής επιδρομής της σύγχρονης ιστορίας με τους τουρκόφωνους Κύπριους να κραυγάζουν επίμονα στους κουφούς «σουλτάνους» της Άγκυρας «Άι σιχτίρ» (6/3/2012),

Μπορεί η Αρμενία, η Ελλάδα και οι Κούρδοι των 30 εκατομμυρίων σπαρμένοι σε τέσσερις χώρες (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ, Συρία) να «κάνουν πως δεν βλέπουν» τους προκλητικούς παραλογισμούς του  σύγχρονου Τουρκικού νέο-οθωμανισμού.

Μπορεί από το έτος 2010, σύμφωνα με έγγραφα του Wikiliks που είδαν το φώς της δημοσιότητας, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών και νυν Πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου να χαρακτηρίζεται από τους Αμερικανούς σαν «επικίνδυνος» και «τρελός»,

Μπορεί ο Αχμέτ Νταβούτογλου να θεωρείται «ηλίθιος» από τον διαπρεπή Στρατηγικό αναλυτή, ιστορικό και κορυφαίο εκπρόσωπο του Κέντρου Στρατηγικών & ∆ιεθνών Μελετών (CSIS) της Ουάσιγκτον Έντουαρντ Λούτβακ (20/8/2012) και «βλάκας» από τον αρχηγό του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος Κεμάλ Κιλιτρσντάρογλου (9/10/2012).

Τι αξία όμως μπορεί να έχουν όλα αυτά; Η σημερινή Τουρκία επιμένει πως εφαρμόζει «πολιτική μηδενικών προβλημάτων» υιοθετώντας στην πράξη, με άριστη τεχνική Γκαιμπελισμού, το ακριβώς αντίθετο

ΜΕΓΑΛΗ_ΤΟΥΡΚΙΑ.jpg
Η νέο-οθωμανική Τουρκία όπως την οραματίζεται ο νέος πρωθυπουργός της.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η νέα γενιά της σύγχρονης Τουρκίας, ιδίως εκείνη που ζει ή εργάζεται  από τον Πόντο, την Κωνσταντινούπολη και όλα τα παράλια του Αιγαίου μέχρι εκείνα της Μεσογείου, μορφώνεται, αναζητεί τις αυθεντικές ρίζες της, ενστερνίζεται σαν πρότυπο τον Ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και ασκεί έντονη κριτική σε θρησκευτικούς ή πολιτικούς παραλογισμούς. Πιστεύει στην συνεργασία των λαών Ελλάδος – Τουρκίας και στην ειρηνική τους συνύπαρξη.

Αντίθετα, ο λαϊκισμός και η μεγαλομανία της διαρχίας Ερντογάν – Νταβούτογλου, εκφράζει τις πολυπληθείς, αμόρφωτες μάζες της κεντρικής και ανατολικής Τουρκίας που εμπνέονται από θρησκευτικό φανατισμό και προσπαθεί να προσελκύσει τα εκατομμύρια των Κούρδων που παραμένουν σταθερά στον στόχο ίδρυσης Κουρδικού κράτους μετά από αιώνες σκλαβιάς σε Τούρκους, Πέρσες, Σύριους και Ιρακινούς.

Η νέο-οθωμανική όμως πολιτική που εκφράζεται από την σημερινή ηγεσία του Τουρκικού κράτους με την περιφρόνηση κάθε συμφωνίας που φέρει τις υπογραφές των εκπροσώπων της ή κάθε διεθνούς κανόνα εφ΄ όσον δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της, η μονομερής, θρασεία και επιλεκτική επίκληση μόνο όσων την εξυπηρετούν από τις ίδιες ακριβώς συνθήκες και διεθνείς κανόνες που η ίδια απροκάλυπτα καταστρατηγεί, η συμπεριφορά σε πλήθος κρατών (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα) σαν υποτακτικούς μιας ανύπαρκτης αυτοκρατορίας και όχι σαν ισότιμους εταίρους, ο κατά το δοκούν καθορισμός θαλάσσιων ζωνών οικονομικής εκμετάλλευσης με μοναδικό, υποχρεωτικό για όλους, νόμο «το συμφέρον της Τουρκίας», η απολυταρχική διοίκηση και  η αυταρχική καταστολή «αντιφρονούντων» στο εσωτερικό, η μεγάλη φούσκα της Τουρκικής οικονομίας (Σύμφωνα με την Τουρκική Ένωση Τραπεζών, μόνο τον Ιούνιο του 2014, 186.000 Τούρκοι, 30% περισσότεροι από το 2013, δεν κατέβαλαν τις δόσεις για την εξόφληση των δανείων και των πιστωτικών τους καρτών, σαν συνέπεια της αύξησης τόσο του πληθωρισμού όσο και της ανεργίας) – όλα αυτά και άλλα πολλά θέτουν σε κίνδυνο όχι μόνο την συνοχή της σημερινής Τουρκίας αλλά και όση σταθερότητα απέμεινε στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων και της Μεσογείου.

Η νέο-οθωμανική μεγαλομανία των Ερντογάν – Νταβούτογλου που εκδηλώνεται συνεχώς σε πολλά και διαφορετικά επίπεδα σε συνδυασμό με τους γεοπολιτικούς και οικονομικούς τριγμούς της ευρύτερης περιοχής που ζούμε, σίγουρα αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα που κινδυνεύει να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Συνεπώς οι Έλληνες είναι υποχρεωμένοι σε διαρκή επαγρύπνηση και μάλιστα σε επίπεδα «κόκκινου συναγερμού»!



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου