Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Μαρ 2015


Πρωτοφανής τουρκική πρόκληση στο Αιγαίο από την Τουρκία που κλιμακώνει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Την περασμένη Παρασκευή οι Τούρκοι εξέδωσαν αγγελία (NOTAM) με την οποία ενημερώνουν ότι δεσμεύουν από τις 2 Μαρτίου έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2015, μια τεράστια περιοχή του Αιγαίου, που εκτείνεται από την Σκύρο έως τη Λήμνο, καθώς, όπως αναφέρουν, θα διεξαχθούν τουρκικές στρατιωτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά.

Η συγκεκριμένη περιοχή, στο μεγαλύτερο μέρος της περικλύει τμήμα του εθνικού εναέριου χώρου, αλλά και τμήμα ελληνικού εδάφους, στη Λήμνο.

Η περιοχή αυτή βρίσκεται εξ’ ολοκλήρου στο FIR Αθηνών, όπου, βάσει των διεθνών κανονισμών, αρμόδια αρχή για την έκδοση τέτοιου είδους ανακοινώσεων, όπως την τουρκική, είναι μόνο η Ελληνική Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.

Επισημαίνεται επίσης, ότι με την δεκάμηνη αυτή δέσμευση του συγκεκριμένου χώρου, οι Τούρκοι επιχειρούν να αποκόψουν ουσιαστικά ολόκληρο το Αιγαίο, καθώς εγκαθιστούν ένα μόνιμο πεδίο βολή, το οποίο εκτός των άλλων, επηρεάζει διεθνείς αεροδιαδρόμους και την τερματική περιοχή του αεροδρομίου της Λήμνου.

Η αντίδραση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ήταν άμεση και μετά την επικοινωνία που είχε ο υπουργός Νίκος Κοτζιάς με τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, η Αθήνα καταθέτει εντονότατο διάβημα στους διεθνείς οργανισμούς.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος

Η αξίωση Ελευθερίας μιας κοινωνικής οντότητας είναι καταστατικής σημασίας. Προσδιορίζει την αξίωση απόλαυσης της ετερότητάς της απαλλαγμένη έξωθεν καταναγκασμών. Οι παραδοχές πάνω στις οποίες εδράζεται ο αγώνας ελευθερίας κάθε κοινωνίας καθίστανται μετά την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας το στρατηγικό πλαίσιο προσανατολισμού και δράσης. Ελευθερία, Εθνική Ανεξαρτησία και Δημοκρατία είναι αλληλένδετες έννοιες και κατά κάποια έννοια συνώνυμες.

Σήμερα η Ελευθερία των Ελλήνων κινδυνεύει. Το σάπιο παλαιοκομματικό σύστημα μας έριξε στα βράχια και οι συνασπισμένοι που επί πενταετία κυβερνούσαν για λογαριασμό ξένων το μόνο που μας έλεγαν είναι ότι «αξίζουμε» ένα αργό θάνατο. Εξουθένωση, εξάντληση, εκμηδένιση με τους βλοσυρούς «συνεταίρους» να συμπεριφέρονται θηριωδώς και να προσπαθούν να μας φορτώσουν 23 ετών λαθών και φρικτών πολιτικοοικονομικών εγκλημάτων που εκτροχίασαν τα κεκτημένα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Για να επιβιώσουν σήμερα οι Έλληνες, θα υποστηρίξω στην συνέχεια, δεν χρειάζεται να πέσουν μαχόμενοι με τα όπλα στα χέρια. Έχουμε εθνική ανεξαρτησία και το μέσο αγώνα είναι το εθνοκράτος που διαθέτουν. Αρκεί να επιδείξουν ωριμότητα και να στηρίξουν ανεπιφύλακτα μια αδιαπραγμάτευτα διεκδικητική πολιτική τους επόμενους μήνες. Με εναλλακτικά σενάρια, με προετοιμασία μακρών πολιτικών, δικαστικών και επικοινωνιακών αγώνων και με ετοιμότητα να στηρίξουμε την αυτοτέλεια και την αυτάρκεια του κράτους μέχρι να επιτύχουμε. Γιατί μπορούμε να επιτύχουμε.

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων ετών απλά δεν διεκδικούσαν. Η παρούσα διεκδικεί αλλά είναι άπειρη. Και αυτός είναι ένας ακόμη λόγος που θα πρέπει να στηριχθεί. Υπό τις περιστάσεις η ανεπιφύλακτη στήριξη είναι φιλοπατρία. Και να ήθελαν οι νέοι κυβερνήτες δεν μπορούν να κάνουν κομματικές κινήσεις. Είναι υποχρεωμένοι να παλέψουν για την πατρίδα. Η στήριξη της διαπραγμάτευσης είναι η δύναμή μας. Είναι και μια αδήριτη ανάγκη εάν θέλουμε να επιτύχουμε. Είναι και μια πίεση πάνω στην νέα διακυβέρνηση για να διεκδικεί, να μην υποχωρεί και ευθυγραμμίζεται με το εθνικό συμφέρον. Στην συνέχεια θα προσθέσουμε μερικές ακόμη σκέψεις για αυτό το ζήτημα.

Όσοι έδειξαν αυτοθυσία για την Ελευθερία μας είναι η έμπνευσή μας για νέους μορφής αγώνες στην βάση της εθνικής ανεξαρτησίας που αυτοί μας έδωσαν. Όσοι πέθαναν ή αγωνίστηκαν για την δική μας ελευθερία δεν θα πρέπει να φεύγουν ποτέ από τον νου. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου και οι υπόλοιποι αγωνιστές της ΕΟΚΑ στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου 1955-59 είναι, βασικά, οι τελευταίοι μεγάλοι ήρωες του Ελληνικού έθνους.
Στις 3 Μαρτίου 1957 ο Αυξεντίου προτίμησε να πολεμήσει και να πέσει ηρωικά παρά να παραδοθεί. Αφού είπε στους συντρόφους του να εξέλθουν αυτός φώναξε το αιώνιο «μολών λαβέ» όσων στέκονται στις Θερμοπύλες της Ελευθερίας. Η Ελευθερία ενσαρκώνεται στην κοινή κοσμοθεωρητική παραδοχή όλων των εθνών, την εθνική ανεξαρτησία. Την κατάκτησαν οι πρόγονοί μας. Ανά πάσα στιγμή η εθνική ανεξαρτησία ένα συμβόλαιο με τους προγόνους, τους ζώντες και τους απογόνους.

Η Ελλάδα και η Κύπρος τα τελευταία χρόνια βρέθηκαν ξανά κάτω από τον πιο ύπουλο ζυγό. Μια μεταμοντέρνα δεσποτεία ξένων κατέστειλε την εθνική της ανεξαρτησία και έθεσε τους θεσμούς, το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία κάτω από ασφυκτικό έλεγχο, σε μια διαδικασία εξουθένωσης κα εκμηδένισης. Πολλοί Έλληνες πέφτουν άδοξα χωρίς να τους δοθεί η ευκαιρία να αγωνιστούν με αξιοπρέπεια για την πατρίδα τους. Μιλώ για όσους εξουθενωμένοι αυτοκτόνησαν, χιλιάδες πλέον. Είναι επίσης όσοι απελπισμένοι ξενιτεύτηκαν. Νέοι κυρίως, μεταναστεύουν. Η φυγή των νέων φτάνει τα όρια της πληθυσμιακής και επιστημονικής γενοκτονίας.

Γιατί όμως τονίζουμε αυτές τις πτυχές; Είναι γιατί και οι τυφλοί πλέον θα έχουν καταλάβει ότι χωρίς καθολικό αγώνα τους επόμενους μήνες δεν ξανακερδίζουμε την χαμένη ελευθερία μας. Αυτή την φορά δεν χρειάζεται να πέσουμε μαχόμενοι με όπλα. Κάναμε το πρώτο βήμα και εκδιώξαμε εκλογικά τους ξενόδουλους που επί μια πενταετία γονυπετείς στους ξένους μας φούσκωσαν, μας ανατίναξαν, μας εξουθένωσαν και το μόνο που μας υπόσχονταν όπως ήδη αναφέραμε ήταν αργός θάνατος. Ο χειρότερος θάνατος, ο αργός θάνατος.
Η νέα διακυβέρνηση διαθέτει και χαρισματικές προσωπικότητες. Εξ αντικειμένου, όμως, δεν έχουν δοκιμαστεί ως κυβέρνηση. Δεν έχουμε επιλογή θα πρέπει να τους βοηθήσουμε να επιτύχουν. Εάν μη τι άλλο για πρώτη φορά το πολιτικό προσωπικό διεκδικεί. Δεν θα πρέπει να τους αφήσουμε να περιέλθουν στην αξιοθρήνητη κατάσταση των προηγουμένων. Ούτε λίγο ούτε πολύ οι τελευταίοι και οι ξένοι πάτρωνές τους (ένα συνονθύλευμα ηγεμονικών αξιωματούχων, τεχνοκρατών, τοκογλύφων και κερδοσκόπων) επιρρίπτοντας συλλογικές ευθύνες στην Ελληνική κοινωνία επιδίδονται σε μια γιγαντιαία προπαγανδιστική προσπάθεια να μας πείσουν ότι φταίμε για τα λάθη της οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης της ΕΕ τα τελευταία 23 χρόνια.
Τα φρικτά λάθη και τα φρικτά πολιτικοοικονομικά εγκλήματα επί ένα τέταρτο του αιώνα σε μια ΕΕ που διολισθαίνει η ίδια στον κρημνό λόγω μεγάλων πλέον εσωτερικών αντιφάσεων θέλουν να τα φορτώσουν στους Έλληνες.

Η σωτηρία περνά μέσα από δύο πράγματα, τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Πρώτον, σκληρή διαπραγμάτευση κατά την διάρκεια της οποίας αφού δεν δεχθούμε να ζήσουμε με ένα μη βιώσιμο χρέος και με ξένη διοίκηση (με αυτές τις θέσεις εκλέξαμε νέα κυβέρνηση) θα είμαστε έτοιμοι να υποστούμε κάθε θυσία που προϋποθέτει η στήριξη της διαπραγμάτευσης.
Δεύτερον, η επιτυχία των αντιπροσώπων μας εξαρτάται, ακριβώς, από την ετοιμότητα για θυσία. Θα πρέπει σαν μια γροθιά να πούμε ότι είμαστε έτοιμοι γι’ αυτό. Ότι θα αντέξουμε κάθε αθέμιτη πίεση μέχρι να δεχθούν τα επιχειρήματά μας, κυρίως, ότι δεν μπορεί να φορτωθεί η Ελλάδα τα λάθη της ΕΕ που διέπραττε για 25 έτη.
Γιατί ήταν και συνεχίζει να είναι λάθος να υπάρχει κοινή νομισματική πολιτική και οικονομική πολιτική πάνω σε ένα διαφοροποιημένο εθνοκρατοκεντρικό περιβάλλον χωρίς να προβλέπεται αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών της Ευρώπης. Που φτάσαμε! Να μας λένε οι τεχνοκράτες με άκρατο Δαρβινισμό ότι δεν μετρούν οι εκλογές και η λαϊκή κυριαρχία αλλά οι δικοί τους νόμοι που συντάσσουν μαζί με κερδοσκόπους και τοκογλύφους.
Ήδη, η αρχική Ελληνική διεκδικητική στάση μετά τις 25 Ιανουαρίου προκάλεσε ένα κύμα προβληματισμού στην ΕΕ. Γίνεται κατανοητό ολοένα και περισσότερο ότι κάθονται πάνω σε μια πολιτικοοικονομική φούσκα που πρέπει να αδειάσει συντεταγμένα και όχι καταστροφικά.
Εμείς θα πρέπει, στηρίζοντας την κυβέρνησή μας να φροντίσουμε να μην σπάσει πάνω μας αυτή η φούσκα. Αυτό σημαίνει ετοιμότητα για θυσία που δεν απαιτεί αυτοθυσία ή θάνατο αλλά συναίσθηση του συμφέροντός μας, κυρίως της πολιτικοοικονομικής επιβίωσής μας. Εμπνευστής και καθοδηγητής δεν πρέπει να είναι μόνο η κυβέρνηση αλλά και κάθε πολίτης ο οποίος διαθέτει ένστικτο επιβίωσης.

Επετειακό βίντεο
Θάνατος του Αυξεντίου




Χρονικό και ανταποκρίσεις της εποχής

3 Μαρτίου 1957. Στην Κύπρο μαίνεται ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας εναντίον των βρετανών με στόχο την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο εικοσιεννιάχρονος υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Γρηγόρης Αυξεντίου μετά από προδοσία,περικυκλώνεται μέσα στο κρησφύγετο του, από βρετανούς στρατιώτες. Διατάζει τους συντρόφους του να παραδοθούν και συνεχίζει να πολεμάει μόνος του μέχρι που οι αντίπαλοί του με τη βοήθεια ελικοπτέρου τον καίνε ζωντανό.

Στις 5 Μαρτίου 1957, μέρα Τρίτη, στον ημερήσιο τύπο της εποχής Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, φερόμενος ως υπαρχηγός της ΕΟΚΑ και υπασπιστής του αρχηγού της Διγενή, εφονεύθη προχθές, αφού επολέμησε ηρωικώς επί δέκα ολόκληρες ώρες, μόνος αυτός εναντίον ισχυρών βρετανικών δυνάμεων , στην περιοχή του όρους Τρόοδος σε μια σπηλιά πλησίον της Μονής Μαχαιρά.
Η μάχη διεξήχθη υπό τις ακόλουθες συνθήκες. Οι δυνάμεις ασφαλείας είχαν την πληροφορία ότι στη Μονή Μαχαιρά εκρύπτετο ο καταζητούμενος αυτός πατριώτης, ο οποίος είχε επικηρυχθεί αντί 5.000 λιρών στερλινών.
Τις απογευματινές ώρες του Σαββάτου απόσπασμα του βρετανικού στρατού από 60 άνδρες εκινήθη προς την Μονή, την οποία και εκύκλωσε για να συλλάβει τον καταδιωκόμενο αγωνιστή. Οι Βρετανοί στρατιώται ανεστάτωσαν κυριολεκτικώς την Μονή και έθεσαν υπό κράτησιν όλους τους μοναχούς, περιλαμβανομένου και του Ηγουμένου, τους οποίους και εκακοποίησαν για να τους αποσπάσουν πληροφορίες περί του ακριβούς σημείου όπου εκρύπτετο ο Αυξεντίου. Κανείς όμως μοναχός δεν είπε τίποτα.
Κατά την διάρκεια της ερεύνης στην περιοχή γύρω από το μοναστήρι, οι Βρετανοί στρατιώται ανεκάλυψαν μια σπηλιά κρυμμένη μέσα σε θάμνους.
Λέγεται ότι κάποιος βοσκός τους έδωσε την πληροφορία ότι μέσα στην σπηλιά ήταν κρυμμένος ο Αυξεντίου. Αμέσως οι βρετανικές δυνάμεις εκύκλωσαν την σπηλιά και εκάλεσαν τον Αυξεντίου να παραδοθεί.
Ο επί κεφαλής του βρετανικού αποσπάσματος ανθυπολοχαγός Μίντλεντον πλησίασε την είσοδο της σπηλιάς και εφώναξε: ”Ρίξε τα όπλα σου και παραδώσου, αλλιώς θα επιτεθούμε“. Κάποιος απήντησε: ”Καλά παραδιδόμαστε“. Τέσσερες άνδρες βγήκαν έξω, δυο από αυτούς επικηρυγμένοι με 5.000 λίρες, όπως και ο Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου δεν ήταν μεταξύ αυτών.
Ο ανθυπολοχαγός Μίντλεντον τον εκάλεσε και πάλιν να παραδοθεί, αλλά έλαβε την υπερήφανη απάντησιν ”Μολών λαβέ“.
Αμέσως, τέσερες άνδρες όρμησαν μέσα στην σπηλιά. Ο ηρωικός μαχητής της κυπριακής ελευθερίας τους υπεδέχθη με καταιγισμόν πυρός. Oι τρεις από τους τέσερες Βρετανούς, οι οποίοι είχαν ελπίσει ότι θα εισέπραττον την επικήρυξιν του Αυξεντίου βγήκαν αμέσως έντρομοι, ενώ ο τέταρτος, τραυματισμένος στο στήθος κατέπεσε στο έδαφος, για να υποκύψει λίγες ώρες αργότερα στα τραύματά του.
Ο επί κεφαλής των βρετανικών δυνάμεων ανθυπολοχαγός Μίντλεντον εζήτησε αμέσως ενισχύσεις, οι οποίες και κατέφθασαν με τα ελικόπτερα. Η μάχη συνεχίσθη έτσι επί 10 ολόκληρες ώρες, κατά την διάρκειά της δε οι Βρετανοί εχρησιμοποίησαν μεταξύ των άλλων δακρυγόνες βόμβες. Μπροστά στο αλύγιστο θάρρος του Αυξεντίου και αφού προηγουμένως έκαναν χρήσιν όλων των ειδών των όπλων, οι Βρετανοί στρατιώται έρριψαν μέσα στην σπηλιά βόμβες πετρελαίου. Τεράστιες φλόγες εκάλυψαν το σπήλαιο για να τυλίξουν σε λίγο το κορμί του ηρωικού πατριώτη.
Η μάχη ετελείωσε στις 2 η ώρα την νύκτα. Το πτώμα του Αυξεντίου ανευρέθη απηνθρακωμένο. Ο Αυξεντίου ήταν ηλικίας 29 ετών, το επάγγελμά του δε ήταν σοφέρ ταξί. Στον κατάλογο των καταζητουμένων από τους Άγγλους, ήταν εγγεγραμμένος δεύτερος μετά τον στρατηγό Γρίβα.

Το γεγονός αυτό συγκλονίζει τον μεγάλο ποιητή Γιάννης Ρίτσο και γράφει ένα από τα συγκλονιστικότερα ποιήματα του με τίτλο «Αποχαιρετισμός». Τα βίντεο απαγγελίας από τον ίδιο τον Γιάννη Ρίτσο.



Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Τζέιμς Πέτρας
                 
Πως διαχρονικά διαμορφώθηκε η υποτέλεια της Ελλάδας, ο ρόλος του Αντρέα Παπανδρέου, τα σημερινά δεδομένα και οι θανάσιμοι κίνδυνοι για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Η ελληνική κυβέρνηση δίνει μια μάχη ζωής και θανάτου ενάντια στην ελίτ που διευθύνει τις τράπεζες και τα κέντρα λήψης αποφάσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το διακύβευμα είναι από τη μια οι ζωές των 11 εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζόμενων και μικροεπιχειρηματιών και από την άλλη η βιωσιμότητα της Ε.Ε. Εάν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υποχωρήσει στις απαιτήσεις των τραπεζιτών της Ε.Ε. και δεχτεί να συνεχιστεί το πρόγραμμα λιτότητας, η Ελλάδα θα είναι καταδικασμένη σε δεκαετίες ύφεσης, φτώχειας και αποικιακού ζυγού. Εάν η Ελλάδα αποφασίσει να αντισταθεί και υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την Ε.Ε. αυτό θα σημαίνει αποποίηση των 270 δισ. ευρώ του χρέους της, πράγμα που μπορεί να επιφέρει την κατάρρευση των διεθνών αγορών και της Ε.Ε.

Η ηγεσία της Ε.Ε. βασίζεται στο ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα εγκαταλείψει τις δεσμεύσεις της απέναντι στους Έλληνες ψηφοφόρους, οι οποίοι είναι συντριπτικά (πάνω από 70%) υπέρ του τέλους της λιτότητας, της παύσης πληρωμών τοκοχρεολυσίων και ενός προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας (FinancialTimes [FT] 7-8/2/15, σ. 3). Το δίλημμα είναι σκληρό και οι επιπτώσεις έχουν παγκόσμια και ιστορική σημασία. Το ζήτημα ξεπερνά την τοπική, προσωρινή, πολιτική συγκυρία και αφορά το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα (FT 2/10/15, σ. 2). Ένα τέτοιο πιστωτικό γεγονός θα επηρεάσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα πολύ πέρα από την Ευρώπη και θα κλονίσει την επενδυτική εμπιστοσύνη στο οικονομικό σύστημα της Δύσης. Πρώτα και κύρια όλες οι δυτικές τράπεζες έχουν άμεσους και έμμεσους δεσμούς με τις ελληνικές τράπεζες (FT 6/2/15, σ. 3). Μια κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών θα επηρεάσει βαθιά όλο το σύστημα σε βαθμό που καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει.

Η μόνη λύση θα είναι μαζικές κρατικές παρεμβάσεις. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να κρατικοποιήσει όλο το τραπεζικό σύστημα και το φαινόμενο αυτό σαν ντόμινο θα συμπαρασύρει πρώτα τη Νότια Ευρώπη και μετά θα συνεχιστεί στον ευρωπαϊκό βορρά και στη συνέχεια στην Αγγλία και τη Βόρεια Αμερική (FT2/9/15, σ. 2).

Για να γίνει κατανοητή η προέλευση της κρίσης και οι εναλλακτικές που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και η Ε.Ε. είναι απαραίτητο να εξετάσουμε σύντομα τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις κατά τα τελευταία 30 χρόνια. Αρχικά θα εξετάσουμε τις σχέσεις Ελλάδας και Ε. Ε. από το 1980 έως το 2000 και μετά θα δούμε την πρόσφατη κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και την παρέμβαση της Ε.Ε. Στο τελευταίο μέρος θα ασχοληθούμε με την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την αυξανόμενη υποταγή του στην κυριαρχία της Ε.Ε. και την αδιαλλαξία της, τονίζοντας την ανάγκη για μια ριζική αποδέσμευση από μια σχέση «επικυρίαρχου-υποτελούς». 

Η άνοδος της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας

Το 1980 η Ελλάδα έγινε δεκτή στην ΕΟΚ ως προτεκτοράτο της αναδυόμενης γαλλογερμανικής αυτοκρατορίας. Η εκλογική νίκη του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ με απόλυτη πλειοψηφία, δημιούργησε ελπίδες για ριζοσπαστικές αλλαγές στην εθνική και διεθνή πολιτική της χώρας. Κατά την προεκλογική εκστρατεία ο Παπανδρέου είχε υποσχεθεί ρήξη με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, την ανάκληση της συμφωνίας για τις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα και μια εθνική οικονομία βασισμένη στο μοντέλο της «κοινωνικής ιδιοκτησίας» των μέσων παραγωγής. Μετά την εκλογή του, ο Παπανδρέου έσπευσε να διαβεβαιώσει τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον ότι η χώρα θα παραμείνει στην ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ και ανανέωσε, άμεσα, τη συμφωνία με τις ΗΠΑ για τις στρατιωτικές βάσεις.

Ο Παπανδρέου αγνόησε μελέτες που είχαν παραγγελθεί από την ίδια την κυβέρνηση, στις αρχές της δεκαετίας του ’8ο, και αποτιμούσαν τις μακροπρόθεσμες καταστροφικές συνέπειες εξαιτίας της παραμονής της χώρας στην ΕΟΚ (ιδιαίτερα την απώλεια ελέγχου στις εμπορικές συναλλαγές, την κατάρτιση προϋπολογισμών και τις αγορές), επιλέγοντας να θυσιάσει την πολιτική ανεξαρτησία και οικονομική αυτονομία της χώρας για χάρη πόρων, δανείων και πιστώσεων από την ΕΟΚ. Ενώ ο Παπανδρέου μιλούσε από το μπαλκόνι στον λαό για ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη, ενίσχυε τους δεσμούς του με τους Ευρωπαίους τραπεζίτες και τους “Ελληνες εφοπλιστές και ολιγάρχες. Η ευρωπαϊκή ελίτ σας Βρυξέλλες και οι “Ελληνες ολιγάρχες στην Αθήνα απέκτησαν, έτσι ασφυκτικό έλεγχο πάνω στο ελληνικό, πολιτικό και οικονομικό σύστημα.

Ο Παπανδρέου διατήρησε τις πελατειακές, πολιτικές πρακτικές των προηγούμενων δεξιών κυβερνήσεων – απλά αντικατέστησε τα δεξιά στελέχη με μέλη του ΠΑΣΟΚ.

Η ΕΟΚ παράκαμψε την ψευτο-ριζοσπαστική ρητορική του Παπανδρέου και επικεντρώθηκε στην απόκτηση ελέγχου πάνω στο ελληνικό κράτος, χρηματοδοτώντας ένα διεφθαρμένο κομματικό σύστημα, το οποίο χρησιμοποιούσε πόρους που υποθετικά θα αναβάθμιζαν την ελληνική ανταγωνιστικότητα, για να στήσει στην πραγματικότητα έναν πελατειακό μηχανισμό βασισμένο στην αύξηση της κατανάλωσης.

Η ΕΟΚ γνώριζε καλά ότι αυτή η οικονομική «λαβή» στην οικονομία θα της επέτρεπε, τελικά, να υπαγορεύει την ελληνική πολιτική, κρατώντας τη χώρα σφιχτά μέσα στα όρια της ευρωπαϊκής αυτοκρατορίας.

Παρά τη δημαγωγική ρητορική του Παπανδρέου για τον «τρίτο δρόμο» η Ελλάδα χωνόταν όλο και πιο βαθιά στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ. Από το 1981 έως το 1985 ο Παπανδρέου ξεφορτώθηκε τη σοσιαλιστική του ρητορική για χάρη των αυξανόμενων δαπανών για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, αύξηση μισθών και συντάξεων και υγειονομική περίθαλψη αναχρηματοδοτώντας, παράλληλα, χρεοκοπημένες επιχειρήσεις που είχαν ρημάξει οι κλεπτοκράτες : καπιταλιστές.. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ενώ το βιοτικό επίπεδο ανέβαινε, η ελληνική οικονομία παρέμενε εξαρτημένη από τις χρηματοδοτήσεις της Ε. Ε., τους Ευρωπαίους τουρίστες και την κτηματομεσιτική φούσκα.

Ο Παπανδρέου εδραίωσε το ρόλο της Ελλάδας ως προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ, δηλαδή ως πλατφόρμας για τις στρατιωτικές επεμβάσεις των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο και ως αγοράς για τα γερμανικά προϊόντα. Από τον Οκτώβρη του ’81 έως τον Ιούλιο του ’89 ενώ η κατανάλωση στην Ελλάδα αυξήθηκε, η παραγωγικότητα τελμάτωσε. Ο Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές του ’85 με κεφάλαια από την Ε.Ε. Εν τω μεταξύ το χρέος της Ελλάδας απογειώθηκε. Οι ηγέτες της Ε.Ε. καταδίκασαν την κακοδιαχείριση των κεφαλαίων από τους κλεπτοκράτες του Παπανδρέου, αλλά όχι και τόσο έντονα. Οι Βρυξέλλες αναγνώριζαν ότι ο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ αποτελούσαν την πιο αποτελεσματική δύναμη φίμωσης των ριζοσπαστικών φωνών στην Ελλάδα και διατήρησης της χώρας κάτω από την κηδεμονία της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.
 
Μαθήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ: Υποτέλεια και Βραχυπρόθεσμες Μεταρρυθμίσεις-η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ

Μέσα ή έξω από την κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε τα βήματα της δεξιάς παράταξης (Ν.Δ.) υποστηρίζοντας την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Η Ελλάδα συνέχιζε να έχει τη μεγαλύτερη κατά κεφαλή δαπάνη για πολεμικούς εξοπλισμούς από κάθε άλλο μέλος του ΝΑΤΟ. Έτσι, έπαιρνε δάνεια και πιστώσεις για να χρηματοδοτήσει επιφανειακές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και μεγάλης κλίμακας διαφθορά, διογκώνοντας παράλληλα τους κομματικούς μηχανισμούς.

Υπό την ηγεσία του ανοιχτά νεοφιλελεύθερου πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη το 2002, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ «μαγείρεψε τα βιβλία», παρουσίασε πλαστά στοιχεία για το κρατικό έλλειμμα με τη βοήθεια των τραπεζιτών της Wall Street και έτσι έγινε μέλος της Ευρωζώνης. Υιοθετώντας το ευρώ ο Σημίτης διεύρυνε την οικονομική υποτέλεια της Ελλάδας στις Βρυξέλλες που ελέγχονταν από το γερμανικό υπουργείο οικονομικών και τις τράπεζες.

Οι ολιγάρχες στην Ελλάδα καλωσόρισαν μία καινούργια γενιά κλεπτοκρατικής ελίτ του ΠΑΣΟΚ, η οποία καταχράστηκε εκατομμύρια από στρατιωτικές προμήθειες, οργάνωσε οικονομικές απάτες και έκανε μαζική φοροδιαφυγή. Παράλληλα, οι Βρυξέλλες επέτρεψαν στην ελληνική μεσαία τάξη να ζήσει τη ψευδαίσθηση του «πλούσιου ευρωπαίου» στο βαθμό που διατηρούσαν τον έλεγχο μέσω των δανείων και του αυξανόμενου χρέους.
Οικονομικά σκάνδαλα ύψους 300 εκατ. ευρώ συνδέονται ακόμα και με το γραφείο του τέως πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου.
Οι πελατειακές σχέσεις στο εσωτερικό της Ελλάδας αντιστοιχούσαν στις πελατειακές σχέσεις μεταξύ Βρυξελλών και Αθήνας.

Ακόμα και πριν από την οικονομική κατάρρευση του 2008, η Ε. Ε. και οι δανειστές υπαγόρευαν τις βασικές παραμέτρους της ελληνικής πολιτικής. Η παγκόσμια κατάρρευση απλά αποκάλυψε τα «πήλινα πόδια» του ελληνικού κράτους και οδήγησε στις ωμές επεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, του ΔΝΤ και της Κομισιόν, της διαβόητης «τρόικας». Αυτοί υπαγόρευσαν τις πολιτικές λιτότητας ως προαπαιτούμενο για μια «διάσωση», η οποία κατέστρεψε την οικονομία προκαλώντας τεράστια ύφεση, φτωχοποίησε πάνω από το 40% του πληθυσμού, μείωσε τα εισοδήματα κατά 25% και κατέληξε σε ανεργία της τάξης του 28%. 

Η διαρκής κρίση της Ελλάδας: Το τέλος της «ευρωπαϊκής ψευδαίσθησης»

Η ελληνική και η ευρωπαϊκή ελίτ, όπως και το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος πίστευαν, τουλάχιστον τα τελευταία 5 χρόνια, ότι τα μέτρα λιτότητας (απολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ.) ήταν ένα δραστικό αλλά προσωρινό φάρμακο που θα οδηγούσε σύντομα σε μείωση του χρέους, ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, νέες επενδύσεις και ανάπτυξη. Αυτό τουλάχιστον τους έλεγαν οι πολιτικοί και οι αναλυτές από τις Βρυξέλλες. Στην πραγματικότητα το χρέος αυξήθηκε, η καθοδική πορεία της οικονομίας συνεχίστηκε, η ανεργία πολλαπλασιάστηκε και η ύφεση βάθυνε. Η «λιτότητα» ήταν μια ταξική πολιτική, σχεδιασμένη στις Βρυξέλλες με στόχο να πλουτίσουν οι διεθνείς τραπεζίτες και να λεηλατηθεί το ελληνικό δημόσιο. Το κλειδί για αυτή τη λεηλασία ήταν η απώλεια της ελληνικής κυριαρχίας. Τα δύο μεγάλα κόμματα, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, συνεργάστηκαν πρόθυμα.

Παρά την ανεργία για τους νέους (16-30 ετών) στο 55%, τη διακοπή ηλεκτροδότησης σε 300.000 νοικοκυριά και τη μαζική μετανάστευση (πάνω από 175.000), η Ε. Ε. (όπως αναμενόταν) αρνήθηκε να δεχτεί ότι η συνταγή της λιτότητας ήταν πλήρης αποτυχία για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Ο λόγος που η Ε.Ε. είναι δογματικά προσκολλημένη σε αυτή την πολιτική της αποτυχίας είναι ότι αυτή η λεηλασία αφενός την συμφέρει και αφετέρου επιβεβαιώνει την ιμπεριαλιστική της υπεροχή.

Επιπλέον, εάν η ελίτ των Βρυξελλών αποδεχόταν την αποτυχία της στην Ελλάδα αυτό θα δημιουργούσε προηγούμενο αναγνώρισης της αποτυχίας και στην υπόλοιπη νότια Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, Ιταλίας και άλλων μελών της Ε.Ε. (Economist 17/1/2015, σ. 53). Οι άρχουσες οικονομικές και επιχειρηματικές ελίτ στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ πλούτισαν από την κρίση και την ύφεση επιβάλλοντας περικοπές σε μισθούς και κοινωνικές παροχές . Η αποδοχή της αποτυχίας στην Ελλάδα θα είχε επιπτώσεις σε όλη τη βόρεια Αμερική και Ευρώπη , θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις οικονομικές πολιτικές, τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και την νομιμότητα της εξουσίας τους. Ο λόγος που όλα τα κράτη της Ε.Ε. υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει αυτή τη διεστραμμένη και υφεσιακή πολιτική λιτότητας και να επιβάλλει αντιδραστικές «διαρθρωτικές αλλαγές» είναι επειδή οι ίδιοι ακριβώς έχουν θυσιάσει το βιοτικό επίπεδο των δικών τους λαών κατά τη διάρκεια της κρίσης. (FT 13/02/2015, σ. 2).

Η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 και συνεχίζεται ακόμα, απαιτεί σκληρές θυσίες από τους λαούς για να διαιωνισθούν τα κέρδη της άρχουσας τάξης και να χρηματοδοτηθούν τα πακέτα στήριξης προς τις ιδιωτικές τράπεζες. Κάθε μεγάλος οικονομικός θεσμός -η ΕΚΤ, η Κομισιόν και το ΔΝΤ- κρατάνε την ίδια γραμμή: Απαγορεύεται κάθε παρέκκλιση. Η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη είτε να δεχθεί ό,τι υπαγορεύουν οι Βρυξέλλες, είτε να αντιμετωπίσει σοβαρά οικονομικά αντίποινα. «Οικονομικός στραγγαλισμός ή διαρκής υποδούλωση στο χρέος» αυτό είναι το μάθημα που δίνουν οι Βρυξέλλες σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Ενώ φαινομενικά μιλάνε στην Ελλάδα, αυτό το μήνυμα απευθύνεται σε όλα τα κράτη, τα κινήματα αντίστασης και τα συνδικάτα που αμφισβητούν τις ντιρεκτίβες των ολιγαρχιών και των επικυρίαρχών τους.

Όλα τα ΜΜΕ και οι γνωστοί οικονομικοί αναλυτές είναι φερέφωνα της ολιγαρχίας των Βρυξελλών. Το μήνυμα που επαναλαμβάνεται συνεχώς από φιλελεύθερους, συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες στους θυματοποιημένους λαούς, τους εργάτες με μισθούς πείνας και τους μικροεπιχειρηματίες, είναι ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχθούν τα μέτρα λιτότητας που πετσοκόβουν το βιοτικό τους επίπεδο («μεταρρυθμίσεις») αν θέλουν να ελπίζουν σε «οικονομική ανάκαμψη» – η οποία φυσικά δεν έχει έρθει μετά από 5 χρόνια!

Η Ελλάδα έχει γίνει ο κύριος στόχος των οικονομικών ελίτ στην Ευρώπη, επειδή ο ελληνικός λαός κατάφερε να μετατρέψει τη διαμαρτυρία του σε πολιτική δύναμη. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με μία πλατφόρμα ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, απόρριψης της λιτότητας και επαναπροσδιορισμού της σχέσης της χώρας με τους πιστωτές της υπέρ της εθνικής ανάκαμψης, έδωσε τον τόνο για μια πιθανή αντιπαράθεση σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. 

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ: Αμφιλεγόμενη κληρονομιά, μαζικοί αγώνες και (πρώην) ριζοσπαστικές υποσχέσεις 

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ από μία συμμαχία μικρών μαρξιστικών τάσεων σε μαζικό κόμμα εξουσίας οφείλεται κυρίως στην ενσωμάτωση της μικρομεσαίας τάξης των δημοσίων υπαλλήλων, των συνταξιούχων και των μικροεπιχειρηματιών. Πολλοί από αυτούς πριν υποστήριζαν το ΠΑΣΟΚ. Ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ για να επανέλθουν οι συνθήκες διαβίωσης και η εργασιακή ασφάλεια της «χρυσής» περιόδου 2000-2007.

Αυτοί εγκατέλειψαν το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. μετά από 5 χρόνια σκληρής λιτότητας που ίσως σε κάποια άλλη χώρα θα είχε προκαλέσει επανάσταση . Η ριζοσπαστικοποίησή τους ξεκίνησε με διαδηλώσεις και απεργίες που σκοπό είχαν να πιέσουν τα νεοφιλελεύθερα κόμματα να δώσουν τέλος στην λιτότητα αλλά πάντα μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ε.

Αυτό το τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ριζοσπαστικό επειδή αντιτίθεται στη σημερινή κατάσταση και ταυτόχρονα συντηρητικό αφού νοσταλγεί το παρελθόν δηλαδή τα… ταξίδια σε Λονδίνο και Παρίσι, τις αγορές αυτοκινήτων με πίστωση, την αίσθηση του να είσαι «Ευρωπαίος» και να μιλάς αγγλικά!

Η πολίτική του ΣΥΡΙΖΑ αντικατοπτρίζει αυτό το διχασμένο κομμάτι των ψηφοφόρων του. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλισε, επίσης, την ψήφο των άνεργων νέων και όσων δεν ήταν ποτέ κομμάτι της καταναλωτικής κοινωνίας και δεν ταυτίζονταν με την Ευρώπη. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε ως κυβερνητικό κόμμα μέσα σε λιγότερο από πέντε χρόνια κι έτσι οι ψηφοφόροι και η ηγεσία του είναι σε μεγάλο βαθμό ανομοιογενείς. Το πιο ριζοσπαστικό του κομμάτι ιδεολογικά, είναι οι μαρξιστικές ομάδες που αρχικά ενώθηκαν για να σχηματίσουν το κόμμα. Οι άνεργοι νέοι εντάχθηκαν στο κόμμα μετά τις ταραχές που ξέσπασαν το 2οο8, όταν δολοφονήθηκε από την αστυνομία ένας νεαρός στα πρώτα χρόνια της κρίσης. Το τρίτο κύμα αποτελείται κυρίως από χιλιάδες απολυμένους δημόσιους υπαλλήλους και συνταξιούχους που υπέστησαν μεγάλες περικοπές στις απολαβές τους. Το τέταρτο κύμα αποτελείται από πρώην μέλη του ΠΑΣΟΚ που εγκατέλειψαν το καράβι του ΠΑΣΟΚ που βυθιζόταν.

Η μεγάλη βάση του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την αριστερή του πτέρυγα. Η ηγεσία του κόμματος αποτελείται από ακαδημαϊκούς, κάποιοι από αυτούς προέρχονται από το εξωτερικό. Πολλοί έγιναν μέλη του κόμματος πρόσφατα ή δεν είναι καν μέλη. Ελάχιστοι έχουν εμπλακεί στους μαζικούς αγώνες και πολλοί από αυτούς δεν έχουν κανένα δεσμό με τη βάση. Αυτοί είναι και οι πιο πρόθυμοι να υπογράψουν μια συμφωνία που θα ξεπουλάει τους Έλληνες.

Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ πλησίαζε στην εκλογική νίκη του 2015 άρχισε να ξεχνάει το αρχικό του πρόγραμμα για ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις και να υιοθετεί μέτρα που εξυπηρετούν τα ελληνικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Ο Τσίπρας άρχισε να μιλάει για «διαπραγματεύσεις» μέσα στο πλαίσιο της Ε.Ε. η οποία κυριαρχείται από τους Γερμανούς. Ο Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών πρότειναν επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, αποδοχή της υποχρέωσης για αποπληρωμή του χρέους και εφαρμογή του -70% των «μεταρρυθμίσεων»!

Δηλαδή, με την υπογραφή αυτής της συμφωνίας υποχώρησαν! Για λίγο ο ΣΥΡΙΖΑ διατήρησε τη διπλή θέση της αντίθεσης στη λιτότητα και της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Οι «ρεαλιστικές» του θέσεις απηχούν τις απόψεις των νέων ακαδημαϊκών υπουργών, των πρώην μελών του ΠΑΣΟΚ και της μεσαίας τάξης. Η ριζοσπαστική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ αντανακλούσε τις πιέσεις των άνεργων, των νέων και των φτωχών οι οποίοι θα ήταν οι μεγάλοι χαμένοι εάν υπογραφόταν μια συμφωνία με τους πιστωτές. 

Ε.Ε.-ΣΥΡΙΖΑ: Παραχωρήσεις πριν από τη μάχη οδήγησαν στην ήττα

Το «ελληνικό χρέος» δεν είναι καθόλου χρέος του ελληνικού λαού. Οι θεσμικοί πιστωτές και οι ευρωπαϊκές τράπεζες εν γνώσει τους δάνειζαν τους κλεπτοκράτες ολιγάρχες και τραπεζίτες που διοχέτευαν τα περισσότερα χρήματα σε ελβετικούς λογαριασμούς και ακριβά ακίνητα στο Λονδίνο και το Παρίσι, δηλαδή, δραστηριότητες χωρίς καμία προοπτική να δημιουργήσουν εισόδημα για να ξεπληρωθεί το χρέος. Μ’ άλλα λόγια, το χρέος στο μεγαλύτερο μέρος του είναι παράνομο και επιβλήθηκε καταχρηστικά στον ελληνικό λαό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή των διαπραγματεύσεων δεν αμφισβήτησε τη νομιμότητα του χρέους ούτε μίλησε ξεκάθαρα για τη συγκεκριμένη τάξη που θα έπρεπε να πληρώσει γι’ αυτό.

Επιπλέον, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αμφισβήτησε τις πολιτικές λιτότητας αποδέχτηκε τους θεσμούς του ευρώ και της Ε.Ε. που τις επιβάλλουν. Από την αρχή ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε τη συμμετοχή της χώρας στην Ε.Ε. Στο όνομα του «ρεαλισμού» η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε την αποπληρωμή του χρέους ή ενός ποσοστού του ως τη βάση των διαπραγματεύσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει οργανωθεί συγκεντρωτικά κάτω από μια ηγετική ομάδα με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα που παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις. Αυτή η συγκεντρωτική ηγεσία περιορίζει την επιρροή των ριζοσπαστικών μελών. Διευκολύνει, επίσης, τους «συμβιβασμούς» με την ολιγαρχία των Βρυξελλών που είναι αντίθετη με τις προεκλογικές υποσχέσεις και θέλει να οδηγήσει στη διαρκή εξάρτηση της Ελλάδας από τους πιστωτές.

Επιπλέον, ο Τσίπρας έχει εντείνει την κομματική πειθαρχία, μετά την εκλογή του, προσπαθώντας να εξασφαλίσει ότι οι όποιοι αμφιλεγόμενοι συμβιβασμοί δεν θα οδηγήσουν σε δημόσια αντιπαράθεση ή σε εξωκοινοβουλευτική εξέγερση.

Η αυτοκρατορία ενάντια στο αποτέλεσμα των εκλογών στην Ελλάδα


Η ευρωπαϊκή ελίτ από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε εντολή από το λαό να κυβερνήσει, ακολούθησε την τυπική αυταρχική συμπεριφορά των ιμπεριαλιστών. Απαίτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ: 1) Παράδοση άνευ όρων. 2) Συνέχιση των πολιτικών και των πρακτικών του συνασπισμού των υποτελών ΠΑΣΟΚ- Ν.Δ. 3) Αναβολή, επ’ αόριστο, όλων των κοινωνιών μεταρρυθμίσεων (αύξηση κατώτατου μισθού και συντάξεων, δαπάνες για υγεία παιδεία και ανεργία. 4) Τυφλή υποταγή στις οικονομικές ντιρεκτίβες της τρόικας (Κομισιόν, ΕΚΤ, ΔΝΤ). 5) Διατήρηση της υπόσχεσης για πρωτογενή πλεονάσματα 4,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2017.

Σε εφαρμογή αυτής της στρατηγικής στραγγαλισμού της νέας κυβέρνησης , οι Βρυξέλες απείλησαν με άμεση διακοπή πιστώσεων, απαίτηση άμεσης πληρωμής τραπεζικού χρέους, απαγόρευση πρόσβασης σε έκτακτα κονδύλια και άρνηση αποδοχής των ελληνικών τραπεζικών ομολόγων από την ΕΚΤ.

Οι Βρυξέλλες υποχρέωσαν τον ΣΥΡΙΖΑ να διαπράξει πολιτική αυτοκτονία αποδεχόμενος τις απαιτήσεις τους και ερχόμενος σε ρήξη με τη βάση του. Προδίδοντας την εκλογική του εντολή ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει αντιμέτωπος με οργισμένες μαζικές διαδηλώσεις. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριπτε τις προσταγές των Βρυξελλών και κινητοποιούσε τη βάση του θα μπορούσε να αναζητήσει νέες πηγές χρηματοδότησης, να επιβάλλει περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και να προχωρήσει προς μια ριζοσπαστική «οικονομία έκτακτης ανάγκης».

Οι Βρυξέλλες αδιαφόρησαν για τις πρόωρες παραχωρήσεις που πρόσφορε ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί τις βλέπουν απλά ως βήματα σε μια πορεία πλήρους συνθηκολόγησης και όχι ως προσπάθειες συμβιβασμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη απέσυρε τις απαιτήσεις του για διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους, με αντάλλαγμα την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Ο ΣΥΡΙΖΑ συμφώνησε να συνεχίσει τις πληρωμές τοκοχρεολυσίων υπό την προϋπόθεση ότι έχουν ρήτρα ανάπτυξης. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε, επίσης, την επιτήρηση από την Ευρώπη αρκεί να μη διενεργείται από τη μισητή τρόικα η αναφορά στην οποία δημιουργεί δηλητηριώδεις συνειρμούς στους περισσότερους Έλληνες. Όμως, οι σημειολογικές αλλαγές δεν αλλάζουν την ουσία ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό καθεστώς περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη συμφωνήσει σε μακροπρόθεσμη διαρθρωτική εξάρτηση για να εξασφαλίσει χρόνο και την απαιτούμενη ευελιξία για να χρηματοδοτήσει τις βραχυπρόθεσμες δημοφιλείς μεταρρυθμίσεις που έχει υποσχεθεί. Το μόνο που ζητάει είναι μια ελάχιστη χρηματοοικονομική ευελιξία υπό την επιτήρηση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών –σιγά τους «ριζοσπάστες»!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναστείλει προσωρινά τις ιδιωτικοποιήσεις βασικών υποδομών: λιμάνια, αεροδρόμια, ενέργεια και τηλεπικοινωνίες. Όμως δεν τις έχει ακυρώσει ούτε προτίθεται να αναθεωρήσει προηγούμενες ιδιωτικοποιήσεις. Για τις Βρυξέλλες το ξεπούλημα κερδοφόρων στρατηγικών τομέων της ελληνικής οικονομίας είναι βασικό κομμάτι της «μεταρρυθμιστικής» τους ατζέντας.

Oι μετριοπαθείς προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και η προσπάθειά του να κινηθεί μέσα στο πλαίσιο της Ε. Ε. όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις προηγούμενες κυβερνήσεις υποτέλειας, απορρίφθηκαν από τη Γερμανία και τα 27 της ανδρείκελα.

Όλα τα μεγάλα ΜΜΕ επιβεβαιώνουν την δογματική προσκόλληση της Ε.Ε. σε εξτρεμιστικές, υπέρ-νεοφιλελεύθερες πολιτικές, που κομμάτι τους είναι και η αποδόμηση της ελληνικής οικονομίας και η μεταφορά των πιο κερδοφόρων τομέων της στα χέρια ιμπεριαλιστών επενδυτών. Ο l Financial Times, η Wall Street Journal, οι New York Times, η Washington Post, η Le Monde κ.α είναι προπαγανδιστικά όργανα των νεοφιλελεύθερων εξτρεμιστών της Ε.Ε. Μπροστά στην αδιαλλαξία των Βρυξελλών από τη μια και την «ιστορική επιλογή» της υποχώρησης ή ριζοσπαστικοποίησης από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ δοκίμασε την πειθώ.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έκανε αμέτρητες συναντήσεις με υπουργούς της Ε. Ε. Ο πρωθυπουργός A. Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης ταξίδεψαν στο Παρίσι, το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τη Ρώμη αναζητώντας μια συμβιβαστική συμφωνία. Μάταια. Οι Βρυξέλλες επαναλάμβαναν επίμονα: Το χρέος πρέπει να αποπληρωθεί στο ακέραιο και έγκαιρα. Η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει περικοπές για να έχει 4,5% πλεόνασμα, ούτως ώστε η πληρωμή των πιστωτών, επενδυτών, κερδοσκόπων και κλεπτοκρατών να είναι εξασφαλισμένη.

Η ευρωπαϊκή απόρριψη οποιοσδήποτε οικονομικής ευελιξίας ή αποδοχής ακόμα και του ελάχιστου συμβιβασμού αποτελεί πολιτική απόφαση: σκοπός της είναι η υπονόμευση της αξιοπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνησης ενάντια στη λιτότητα, τόσο στα μάτια των υποστηρικτών του στην Ελλάδα όσο και στα μάτια των πιθανών μιμητών του στην Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και Ιρλανδία (Economist 17/02/15,σ. 53).

Συμπέρασμα:

Ο στραγγαλισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας δολοφονίας της Ελλάδας από την Ε.Ε. Αποτελεί μια βάρβαρη απάντηση σε μια ηρωική προσπάθεια ενός λαού που φτωχοποιήθηκε καταδικασμένος να κυβερνιέται από διεφθαρμένους συντηρητικούς και σοσιαλδημοκράτες.

Οι αυτοκρατορίες, όμως δεν πείθονται να παραδώσουν τις αποικίες τους με λογικά επιχειρήματα ή μέσω χρεοκοπημένων «μεταρρυθμίσεων». Η στάση των Βρυξελλών απέναντι στην Ελλάδα καθορίζεται από την πολιτική της «επικυριαρχίας ή καταστροφής». Η «διάσωση» είναι ένας ευφημισμός για τη μεταφορά κεφαλαίων από την Ελλάδα πίσω στις ευρωτράπεζες ενώ οι Έλληνες εργαζόμενοι φορτώνονται με όλο και μεγαλύτερο χρέος σε καθεστώς συνεχιζόμενης υποτέλειας. Η «διάσωση» των Βρυξελλών είναι ένα όργανο ελέγχου της χώρας από τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς είτε ονομάζονται τρόικα είτε οτιδήποτε άλλο.

Οι Βρυξέλλες και η Γερμανία δεν θέλουν διαφωνούντες μέσα στην Ε.Ε. Μπορεί να προσφέρουν μερικές ασήμαντες παραχωρήσεις έτσι ώστε να επιτρέψουν στον υπουργό Οικονομικών Βαρουφάκη να μιλήσει για «μερική νίκη» -ένας απατηλός ευφημισμός για την ταπείνωση.

Η συμφωνία «διάσωσης» θα περιγραφεί από τους Τσίπρα και Βαρουφάκη ως «νέα» και «διαφορετική» ή εναλλακτικά ως «στρατηγική» υποχώρηση. Οι Γερμανοί μπορεί να επιτρέψουν στην Ελλάδα χαμηλότερο δημοσιονομικό πλεόνασμα από το 4,5% «του χρόνου» – αλλά κάτι τέτοιο απλά θα μειώσει τα διαθέσιμα κεφάλαια για κίνητρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας και θα αναβάλλει τις αυξήσεις σας συντάξεις, τον κατώτατο μισθό κ.λπ.
Οι ιδιωτικοποιήσεις και άλλες συντηρητικές μεταρρυθμίσεις δεν θα ακυρωθούν, θα γίνει «επαναδιαπραγμάτευσή» τους. Το κράτος θα διατηρήσει ένα μειοψηφικό πακέτο μετοχών.
Οι πλουτοκράτες θα πληρώσουν κάποιους φόρους παραπάνω, αλλά κανείς δεν θα αγγίξει τα δισ. της φοροδιαφυγής από τις προηγούμενες δεκαετίες.
Ούτε στους διεφθαρμένους πλουτοκράτες του ΠΑΣΟΚ και της Ν. Δ. θα ασκηθεί δίωξη για τη λεηλασία της χώρας.

Οι συμβιβασμοί του ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν ότι ο χαρακτηρισμός του ΣΥΡΙΖΑ ως «σκληροπυρηνικοί ή άκρα Αριστερά» από τα νεοφιλελεύθερα ΜΜΕ δεν έχει καμιά βάση. Οι ελπίδες του ελληνικού λαού για το μέλλον μπορεί να εξελιχθεί σε οργή. Μόνο η μαζική πίεση από την βάση μπορεί να ανατρέψει την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ και τους καταστροφικούς συμβιβασμούς του υπουργού οικονομικών Βαρουφάκη. Αφού, δε, αυτός δεν έχει καμιά απήχηση στη βάση του κόμματος, μπορεί εύκολα να αποπεμφθεί από τον Τσίπρα με τη δικαιολογία ότι υπέγραψε έναν συμβιβασμό ο οποίος θυσιάζει ζωτικά συμφέροντα του λαού.

Παρόλα αυτά, εάν η αδιαλλαξία της Ε.Ε. αποκλείσει μια -έστω και οριακά- ευνοϊκή συμφωνία, ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ (παρά τη θέλησή τους) μπορεί να αναγκαστούν να βγουν από την αυτοκρατορία του ευρώ και να αποδεχτούν την πρόκληση της διαμόρφωσης μιας νέας πραγματικά ριζοσπαστικής πολιτικής και οικονομίας σε μια ελεύθερη και ανεξάρτητη χώρα. Μια επιτυχημένη έξοδος της Ελλάδας από την αυτοκρατορία Γερμανίας-Βρυξελλών θα οδηγήσει, πιθανότατα, στη διάλυση της Ε.Ε. καθώς και άλλα υποτελή κράτη θα ακολουθήσουν το ελληνικό παράδειγμα αρνούμενα να αναγνωρίσουν κι αυτά τα χρέη τους και τις πληρωμές τοκοχρεολυσίων. Ολόκληρο το αποκαλούμενο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μπορεί να κλονισθεί… Η Ελλάδα θα μπορούσε για μια ακόμα φορά να γίνει το «λίκνο της Δημοκρατίας».

Υστερόγραφο

Πριν από 30 χρόνια ήμουν σύμβουλος για 3 χρόνια (1981-1984) του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και συμμετείχα ενεργά στις εξελίξεις. Kι αυτός όπως κι ο Τσίπρας ξεκίνησε με την υπόσχεση ριζικών αλλαγών και κατέληξε υπόδουλος στις Βρυξέλλες και το ΝΑΤΟ, «αγκαλιασμένος» με τους ολιγάρχες και κλεπτοκράτες στο όνομα του «ρεαλιστικού συμβιβασμού» . Ας ελπίσουμε ότι απέναντι σε μια μαζική εξέγερση, ο πρωθυπουργός A. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο. Η Ιστορία δεν χρειάζεται να επαναληφθεί ούτε ως τραγωδία ούτε ως φάρσα.

Η αναφορά μου στο καθεστώς Ανδρέα Παπανδρέου βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες, συνεντεύξεις και παρατηρήσεις και στο άρθρο που έχω γράψει μαζί με τον James Kurth, Mediterranean Paradoxes: The Politics And Social Structure Of Southern Europe(Oxford:BergPress 1993/σσ160-224)

* Ο καθηγητής James Petras ήταν διευθυντής του Κέντρου Μεσογειακών Σπουδών στην Αθήνα (1981-1984) και διετέλεσε σύμβουλος του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1984). Παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη διαγραφή συνδικαλιστών από το ΠΑΣΟΚ, με απόφαση του πρωθυπουργού, επειδή οργάνωσαν γενική απεργία ενάντια στο «πρόγραμμα σταθερότητας» της τότε κυβέρνησης».

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δρόμος της Αριστεράς» 28/2/2015
 
Από vathikokkino

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το σκάνδαλο των υποκλοπών κλονίζει την κυβέρνηση των Σκοπίων και προκαλεί έντονες αντιδράσεις από Ε.Ε. και Η.Π.Α.

Του Σταύρου Τζίμα

Ο ηγέτης της FYROM Νίκολα Γκρούεφσκι περνάει δύσκολες ώρες. Τις δυσκολότερες στα περίπου οκτώ χρόνια που κυβερνάει – ηγεμονεύει καλύτερα. Η χώρα έχει βυθιστεί στη δίνη μιας σοβαρής πολιτικής αναταραχής, την οποία τροφοδοτούν πρωτοφανείς αποκαλύψεις της αντιπολίτευσης για παρακολούθηση τηλεφωνικών συνομιλιών περισσότερων από 20.000 (!) πολιτών από τις μυστικές υπηρεσίες. Η εικόνα που μεταδίδει η κυβέρνησή του είναι αυτή μιας ομάδας που κολυμπάει στη διαφθορά και παραμένει στην εξουσία χάρη στο «όπιο» του εθνικοπατριωτισμού και τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους και της δημόσιας ζωής. Οι μυστικές υπηρεσίες αναδεικνύονται σε πολύτιμο εργαλείο για την επιβολή της θέλησης του Γκρούεφσκι.

Φαίνεται, παρά ταύτα, ότι η καρέκλα του αρχίζει να τρίζει. Στο εσωτερικό σημειώνονται σε επίπεδο κοινωνίας οι πρώτες αξιοσημείωτες αναταράξεις και στο εξωτερικό οι ισχυροί φίλοι, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, του δείχνουν διακριτικά την πόρτα της εξόδου.

Η αντιπολίτευση απέχει από το Κοινοβούλιο μετά τις εκλογές καταγγέλλοντας νόθευση του αποτελέσματος ενώ σημειώνονται οι πρώτες κοινωνικές αναταράξεις.

Η δημοσιοποίηση τις τελευταίες ημέρες από τον ηγέτη της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης, Ζόραν Ζάεφ, τηλεφωνικών συνδιαλέξεων πολιτικών αντιπάλων του Γκρούεφσκι, αρχηγών κομμάτων, κρατικών αξιωματούχων, δημοσιογράφων ακόμα και απλών πολιτών, που σύμφωνα με τις καταγγελίες του αποτελούν προϊόν υποκλοπής των μυστικών υπηρεσιών, προκαλεί πολιτικό σεισμό στα Σκόπια και αντιδράσεις στις ΗΠΑ και τις Βρυξέλλες. Ο Γκρούεφσκι επιστρατεύει αμυνόμενος το «χαρτί» της δήθεν εμπλοκής της Ελλάδας στο σκάνδαλο των υποκλοπών με στόχο την ανατροπή του, πλην όμως δεν γίνεται πιστευτός εντός και εκτός του «βασιλείου» του.

Ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, μετά και τη χιονοστιβάδα των τελευταίων αποκαλύψεων, μετέθεσε για το αόριστο μέλλον προγραμματισμένη για τούτες τις μέρες συνάντησή του στις Βρυξέλλες με τον Γκρούεφσκι, ενώ ο επίτροπος της Ε.Ε. για θέματα διεύρυνσης Γιοχάνες Χαν έσπευσε στα Σκόπια όπου εξέφρασε τη βαθιά του ανησυχία για την πολιτική κατάσταση και ζήτησε να ερευνηθεί σε βάθος και με «διαδικασίες αμερόληπτες» η υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών.

Οι ΗΠΑ από την πλευρά τους δεν έχουν διαμηνύσει απλώς τη δυσφορία τους διά της διπλωματικής οδού για τα όσα διαδραματίζονται στο «βασίλειο του Γκρούεφσκι», αλλά εξετάζουν και το ενδεχόμενο, σύμφωνα με τον Τύπο των Σκοπίων (εφημερίδα Vest), να ακυρώσουν τις βίζες σε πολιτικούς, επιχειρηματίες, δικαστές, δημοσιογράφους της FYROM οι οποίοι θεωρούνται ύποπτοι διαφθοράς και εμπλέκονται στην πολιτική κρίση.

Καταλήψεις

Μαζί με όλα αυτά, για πρώτη φορά φοιτητές πραγματοποιούν καταλήψεις πανεπιστημιακών σχολών, δημοσιογράφοι διαδηλώνουν εναντίον της καταπάτησης των ελευθεριών στα ΜΜΕ, η αντιπολίτευση απέχει από το Kοινοβούλιο μετά τις εκλογές κατηγορώντας τον Γκρούεφσκι για νόθευση του αποτελέσματος, ενώ η δυσφορία αυξάνεται στον πληθυσμό λόγω της εντεινόμενης φτώχειας.

Να σηματοδοτούν άραγε όλα αυτά την αρχή του τέλους του εθνικολαϊκιστή ηγέτη που διανύει αισίως την τρίτη πρωθυπουργική του θητεία; Μάλλον είναι πρόωρο να πει κανείς ότι σώθηκε το «λάδι» στο πολιτικό «καντήλι» της εξουσίας του.

Το βέβαιο είναι ότι η ηγετική του εικόνα έχει αρχίσει να εμφανίζει ρωγμές. Το εάν και πότε θα ξεσπάσει η μπόρα δύσκολα μπορεί να προβλέψει κανείς. Οκτώ χρόνια διακυβέρνησης και παντοδυναμίας του Γκρούεφσκι, η χώρα «κινείται» σε βηματισμό σημειωτόν. Όχι μόνο δεν πέτυχε κανέναν από τους μεγάλους στόχους της, την ένταξη, δηλαδή, στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., απεναντίας βυθίστηκε στην απομόνωση, ενώ το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού παραμένει σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα, αν δεν κατρακυλάει.

Ο ισχυρισμός του Γκρούεφσκι ότι για όλα φταίει η Ελλάδα που εμποδίζει την ένταξη της FYROM στους ευρωπαϊκούς και ατλαντικούς θεσμούς, λόγω της ονομασίας, μπορεί να του εξασφαλίζει υψηλή δημοφιλία και να γαλουχεί με ανθελληνισμό τη νέα γενιά, φαίνεται όμως ότι έχει αρχίσει να μην πείθει. Κυρίως τους εταίρους της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ που βλέπουν σε μια χώρα η οποία αιτείται την ένταξή της στις δομές τους να καταπατώνται με τον πλέον βάναυσο τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο Tύπος να φιμώνεται, η δικαιοσύνη να χειραγωγείται, το Kοινοβούλιο να υπολειτουργεί και το σύστημα εξουσίας να κολυμπάει στη διαφθορά.

Η «σιδερένια γροθιά» ελέγχει τα πάντα

Ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Νίκολα Γκρούεφσκι, και αυτό το γνωρίζουν άριστα Ευρωπαίοι και Αμερικανοί, έχει περικυκλώσει και ελέγχει ασφυκτικά την κοινωνία. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την έγκριση ή τη μεσολάβηση της «παρέας του συστήματος» και βεβαίως του κόμματος. Η «σιδερένια γροθιά» του Σλαβομακεδόνα ηγέτη, Σάσο Μιχάλκοφ, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών κρατικής ασφάλειας και αντικατασκοπίας, και πρώτος εξάδελφός του, ελέγχει τους πάντες και τα πάντα για λογαριασμό του Γκρούεφσκι. Αυτόν κατήγγειλε ο Ζόραν Ζάεφ ως εγκέφαλο των τηλεφωνικών υποκλοπών, γι’ αυτόν βοούν τα Σκόπια και οι ξένες πρεσβείες ότι «μεσολαβεί» σε αγοραπωλησίες κρατικών επιχειρήσεων, φίμωσης ή εξαγοράς ΜΜΕ, κλείνει δουλειές για λογαριασμό του συστήματος, «συνετίζει» μέσω της χειραγωγούμενης δικαιοσύνης όσους αντιστέκονται.


Δεν είναι ο μόνος. Έτσι δουλεύει, λένε όσοι ζουν στα Σκόπια, το όλο «σύστημα Γκρούεφσκι». Για να βρει κάποιος δουλειά σε ιδιωτική επιχείρηση, χρειάζεται «μπιλιετάκι» από το κόμμα, και για να μην απολυθεί από το Δημόσιο πρέπει να έχει «συστάσεις» από τα «κομματικά μάτια» των γραφείων. Ακόμα και οι καλοί βαθμοί των μαθητών στα γυμνάσια ανταλλάσσονται με την ψήφο των γονέων στο κόμμα του VMRO DPMNE! Ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν είναι λίγοι εκείνοι που φοβούνται ότι μετά την de facto εθνοτική διαίρεση με το αλβανικό στοιχείο λόγω (και) της πολιτικής του εξαρχαϊσμού, ο τρόπος άσκησης της εξουσίας από τον Γκρούεφσκι οσονούπω θα επιφέρει και τον διχασμό στη σλαβομακεδονική κοινωνία, και αυτό προσπαθούν να αποσοβήσουν οι ξένοι. Με τη διαφορά ότι δεν υπάρχει πειστική εναλλακτική πολιτική λύση, καθώς ούτε η αντιπολίτευση πείθει την κοινωνία. 

Πηγή εφημ. Καθημερινή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Aυτές τις ημέρες κορυφώνεται το δράμα που παίζεται σε βάρος της χώρας μας, «στιγμή» (με την εγελιανή έννοια του όρου) που θα απαντήσει στο ερώτημα: υποτέλεια ή εθνική ανεξαρτησία και προοδευτική πορεία με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό.

Ουσιαστικά είμαστε μια χρεοκοπημένη χώρα. Πώς φτάσαμε λοιπόν εδώ; Η απάντηση είναι απλή και σαφής: Οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις υπέταξαν το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής προόδου στο ταξικό συμφέρον της κυρίαρχης τάξης. Οι μετέπειτα αγώνες της Αριστεράς συνδύαζαν διαλεκτικά (ή έπρεπε να συνδυάζουν) το πατριωτικό (εθνική ανεξαρτησία) με το ταξικό (κοινωνική απελευθέρωση, σοσιαλισμός).
Σήμερα, εποχή της γενικής κρίσης του καπιταλισμού, το κεφάλαιο (με κυρίαρχο το χρηματιστικό), με την πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, δεν επιχειρεί απλώς να μεταφέρει τα αποτελέσματα της κρίσης σε βάρος της εργατικής τάξης και των υποτελών στρωμάτων. Επιδιώκει να καταστρέψει όσα κέρδισαν οι λαοί την περίοδο του αιματοβαμμένου καπιταλισμού (πληρωμή της εργατικής δύναμης, κράτος πρόνοιας, προοδευτική παιδεία κ.λπ.).
Με τον οικονομικό πόλεμο, ο επί του παρόντος νικηφόρος καπιταλισμός επιδιώκει να συνθλίψει τις κοινωνικές αντιστάσεις και ταυτόχρονα να σαρώσει τα κινήματα εθνικής ανεξαρτησίας. Η χώρα μας επιλέχθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης θεωρίας και πράξης. Γιατί; Επειδή λόγω ειδικών συνθηκών, αλλά και επειδή η εγχώρια κυρίαρχη τάξη, υποτελειακή από παράδοση, θα δεχόταν πιο εύκολα αυτόν τον εθνοκτόνο ρόλο.

Η τραγική ανθρώπινη περιπέτεια θα λυθεί ή με την καταστροφή της ανθρωπότητας ή με τη νίκη των δυνάμεων του σοσιαλισμού (καταστροφή του ενός πόλου της αντίθεσης ή και των δύο, κατά τη μαρξιστική αντίληψη της ιστορίας). Η «νομοτέλεια» ισχύει και για τη χώρα μας.

Ποιος θα έπρεπε λοιπόν να είναι ο στρατηγικός στόχος της δικής μας Αριστεράς; Ενας και μοναδικός: ο σοσιαλισμός. Αλλά: η κατάσταση της χώρας μας είναι καταστροφική. Υπάρχει όμως επαναστατική κατάσταση, προϋπόθεση για τη νίκη των δυνάμεων του σοσιαλισμού; Η απάντηση είναι δεδομένη και αρνητική. Το τι θα μπορούσε να γίνει με την όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και του καθεστώτος της υποτέλειας συνολικά είναι κάτι που δεν μπορούμε να το προβλέψουμε.

Συνεπώς: Με δεδομένες τις δικές μας συνθήκες, ο λαός της Αριστεράς ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα για πρώτη φορά στη χώρα μας έχουμε κυβέρνηση της Αριστεράς. Πώς έγινε το «θαύμα»; Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρινόταν στις ελπίδες των αριστερών: ήταν ένα πρόγραμμα «επαναστατικού» ρεφορμισμού. Αυτό που απαιτούσε η συγκεκριμένη «στιγμή».

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα πρόγραμμα σωτηρίας του ελληνικού λαού και οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας στο πλαίσιο της Ε.Ε., με στρατηγικό στόχο τον σοσιαλισμό (ο στρατηγικός στόχος σημειωνόταν στο τέλος του προγράμματος, χωρίς συγκεκριμενοποίηση και -συνεπώς- χωρίς να πείθει).

Ποιοι ήταν λοιπόν οι βασικοί στόχοι του προγράμματος; «Θάψιμο» του μνημονίου. Επαναδιαπραγμάτευση και κούρεμα του χρέους. Οχι εκποίηση της κρατικής περιουσίας και γενικότερα του πλούτου της χώρας. Δίκαιο φορολογικό σύστημα με κύριο στόχο το μεγάλο κεφάλαιο. Επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. Κατώτερος μισθός 751 ευρώ. Βελτίωση μισθών και συντάξεων. Επαναπρόσληψη των απολυμένων και αυτών που βρίσκονται σε καθεστώς ομηρίας (αξιολόγηση). Προοδευτική αναμόρφωση της παιδείας. Κατάργηση των «Συμβουλίων» στα ΑΕΙ και αποκατάσταση της νομιμότητας. Ενίσχυση της επιστημονικής έρευνας και κατάργηση της υποταγής της έρευνας και της παιδείας στα συμφέροντα του κεφαλαίου. Επαναφορά της νομιμότητας και ανασυγκρότηση της ΕΡΤ, αρχίζοντας από μηδενική βάση. Αποκατάσταση της εθνικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας.

Σημείωσα τα κυριότερα σημεία του προεκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Το πρόγραμμα αυτό δεν υπερέβαινε τα όρια του καπιταλισμού. Δεν ήταν πρόγραμμα ρήξης με την Ε.Ε. Ηταν όμως, εάν εφαρμοζόταν, ένα πρόγραμμα σωτηρίας του ελληνικού λαού, που θα δημιουργούσε, ενδεχομένως, δυνατότητες για μια ριζοσπαστική-«επαναστατική» πορεία.

Συνολικά, το πρόγραμμα αυτό συνδύαζε διαλεκτικά το κοινωνικό με το πατριωτικό στοιχείο. Δεν επαγγελλόταν μια ανέφικτη (επί του παρόντος) επανάσταση. Ανταποκρινόταν όμως στις ανάγκες και στις δυνατότητες της «συγκεκριμένης κατάστασης» και ψηφίστηκε από τον λαό της Αριστεράς. Το πρόγραμμα καταπολεμήθηκε από τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς. Εδώ θυμόμαστε τον Μπρεχτ: Δεν μας αρέσει η απόφαση του λαού; Να αλλάξουμε λοιπόν λαό!

Θα ήταν μήπως αποδεκτό αυτό το θετικά ρεφορμιστικό πρόγραμμα από τους λύκους της Ε.Ε., υπαλλήλους και αφεντικά; Η σύγκρουση θα ήταν δυνατόν να αποφευχθεί; Μια θετική απάντηση θα προϋπέθετε αφέλεια: υποτίμηση της αναλγησίας του κεφαλαίου και των υπηρετών του. Γιατί κυρίως οι Γερμανοί αντέδρασαν με αυτή την απάνθρωπη σκληρότητα; Το βασικό, κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν το πρόβλημα του χρέους. Οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι είχαν στόχο να συντρίψουν τη δυνατότητα μιας αριστερής κυβέρνησης στην Ευρώπη. Να σβήσουν το αχνό φως που φαινόταν να ανατέλλει στον ορίζοντα της ηπείρου και να επιβεβαιώσουν το δόγμα της αιωνιότητας του καπιταλισμού και του μονόδρομου.

Ημέρες διαβουλεύσεων, σκληρών μαχών, αναλγησίας των τοκογλύφων, αποκάλυψη της μικρότητας των υπαλλήλων του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Κατάληξη σε μια απόφαση που εγκρίθηκε από το Γιούρογκρουπ. Αλλά οι διαπραγματεύσεις θα συνεχιστούν και ίδωμεν. Σημειώνω τα βασικά σημεία της ελληνικής πρότασης.

Καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Μείωση του ΦΠΑ. Δίκαιο φορολογικό σύστημα και -συνεπώς- φορολογία του μεγάλου κεφαλαίου. Εκσυγχρονισμός της φορολογικής και τελωνειακής διοίκησης. Ελεγχος των δημόσιων δαπανών. Μεταρρύθμιση της κοινωνικής ασφάλισης. Σύγχρονη δημόσια διοίκηση και καταπολέμηση της διαφθοράς. Καταπολέμηση του λαθρεμπορίου καυσίμων και προϊόντων καπνού. Μείωση του αριθμού των υπουργείων από 16 σε 10. Στον καθαυτό οικονομικό τομέα, εφαρμογή του μέτρου των δόσεων και αντιμετώπιση των τραπεζικών και μη εξυπηρετούμενων δανείων κ.λπ. Πολιτική για την προώθηση της ανάπτυξης κ.λπ. Ολα αυτά θα μπορούσε να τα κάνει και μια μη υποτελής αστική κυβέρνηση.

Ομως και σε αντίθεση με παλιότερες δεσμεύσεις: Δεν θα καταργηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που έχουν ολοκληρωθεί. Επανεξέταση ιδιωτικοποιήσεων που δεν έχουν προκηρυχθεί. Ενοποίηση οργανισμών, υιοθέτηση βέλτιστων πρακτικών της Ε.Ε. Θα εκποιηθεί λοιπόν κρατική και μη περιουσία; Ο αρμόδιος υπουργός το αρνείται. Ενοποίηση του ΤΑΙΠΕΔ με οργανισμούς αντί για κατάργηση (αν «δεν πουλάμε», τι χρειάζεται το ΤΑΙΠΕΔ;).

Επιμήκυνση της δανειακής σύμβασης. Στην περίοδο αυτή θα ισχύει το σημερινό μνημόνιο; Επιτυχία ήταν η μείωση του λεγόμενου «πρωτογενούς πλεονάσματος», αυτής της απάτης σε βάρος των λαϊκών αναγκών. Ως προς την εργασία: Αξιοποίηση βέλτιστων πρακτικών της Ε.Ε. σε όλο το εύρος της νομοθεσίας (βέλτιστες πρακτικές!) Σχέδιο προσωρινής απασχόλησης για τους ανέργους.

Εξυπνη προσέγγιση στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (έξυπνη αντί αποκατάσταση!) με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης (ευελιξία και δικαιοσύνη: ασύμβατες έννοιες). Ως προς την ανθρωπιστική κρίση: ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Κουπόνια τροφίμων (επιστρέφουμε στο 1941!). Και επίσης: εξασφάλιση ότι η μάχη κατά της ανθρωπιστικής κρίσης δεν θα έχει αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο (σολομώντεια λύση: και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη).

Δόθηκε μια σκληρή μάχη. Ο πόλεμος δεν τελείωσε. Να βοηθήσουμε το λαϊκό κίνημα για να μας βοηθήσει. Και ας μη βιαζόμαστε να καταδικάζουμε! Ας πιέζουμε προς ριζοσπαστικές λύσεις και ας είμαστε αντικειμενικοί όταν κρίνουμε. Και να ξέρουμε ότι το ρεφορμιστικό πρόγραμμα χρειάζεται χρήμα και το χρήμα το έχει ο εχθρός. Κριτική, ναι! Αλλά σοβαρή, επιστημονική και δημιουργική. Αν πέσει η κυβέρνηση, θα ξανάρθουν οι καταστροφείς της Ελλάδας. Και από κοντά, το φίδι της Χρυσής Αυγής. Εγινε ένα λειψό βήμα. Ας βοηθήσουμε το επόμενο.

Ευτύχης Μπιτσάκης, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου
 
 
Πηγή efsyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Η προκατάληψη και η επίταση της προκατάληψης, ο φανατισμός, δεν χαλιναγωγούνται. Ούτε από την υψηλή ευφυΐα, τη μόρφωση, την καλλιέργεια ούτε με την τετράγωνη λογική επιχειρημάτων, τον αυστηρό έλεγχο των συναισθημάτων. Επακολούθημα της προκατάληψης είναι η αδυναμία «διάκρισης», αδυναμία να αναγνωρίσουμε σε αυτόν (ή σε αυτό) που απορρίπτουμε και κάποια πιθανά θετικά στοιχεία, σωστές επιλογές, ορθές στοχεύσεις. Στο κόμμα που δεν ψηφίσαμε, στην ιδεολογία που δεν αποδεχόμαστε, όλα είναι οπωσδήποτε στραβά, όλα λάθος, όλα ιδιοτελή και πονηρά.

Αν μπορούσε να δημοσκοπηθεί η προκατάληψη, να μετρηθεί ο φανατισμός, τότε θα μπορούσε και να τεκμηριωθεί ο ισχυρισμός ότι τα ποσοστά προκατάληψης και φανατισμού στην ελλαδική κοινωνία βεβαιώνουν βαρύτατη νόσο, ανήκεστη παρακμή. Πώς το έλεγε ο Ελύτης: «Και τα μεν και τα δε, είναι όλα καλά εάν βρίσκονται από το μέρος μας, και όλα κακά εάν βρίσκονται από το άλλο. Δεν υπάρχει τρόπος να χωριστούν αλλιώς».

Δεν γίνεται αλλιώς, γιατί η προκατάληψη και ο φανατισμός είναι η ασυνείδητη θωράκιση του εγώ, ενστικτώδης, ενορμητική αντίδραση στη συμπλεγματική ανασφάλεια. Το να έχω δίκιο στις απόψεις μου, να έχω κάνει τις σωστές επιλογές, να αληθεύουν οι κρίσεις μου, στεριώνει την ισχνή ή ανύπαρκτη αυτοπεποίθησή μου, υπεραναπληρώνει τη μειονεξία μου, ξορκίζει τις φοβίες και τις ενοχές μου. Οταν διαπληκτίζονται οι άνθρωποι υπερασπίζοντας το κόμμα «τους» ή την ιδεολογία «τους» ή την ποδοσφαιρική ομάδα «τους», το διακύβευμα είναι το εγώ τους, η αυτοεκτίμησή τους. Και είναι νόσημα ψυχικό βαρύ, επειδή για να κατασφαλίσεις το εγώ σου απεμπολείς την ελευθερία σου, δουλώνεσαι στη μονοτροπία της προκατάληψης, στη μυωπία του φανατισμού.

* * *
Στον μήνα που πέρασε είδαμε, για πρώτη φορά στην ιστορία του κρατιδίου μας, μια ελλαδική κυβέρνηση να τολμάει να διαπραγματευτεί τα συμφέροντά μας στον διεθνή στίβο, και οι διαπραγματεύσεις της να παραμένουν επί εβδομάδες στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Ασφαλώς και θα μπορούσαν να είναι καλύτερα προετοιμασμένες από την ελληνική κυβέρνηση οι διαπραγματεύσεις, με λιγότερες ρητορικές γενικότητες και περισσότερα αριθμητικά - λογιστικά δεδομένα, αφού οι συνομιλητές της είχαν απόλυτη άρνηση για την πολιτική λογική και γλώσσα – συνεπέστατοι πεισματικά οι «προηγμένοι» Ευρωπαίοι στην αυτονόμηση της οικονομίας από την κοινωνία και τις ανάγκες της.

Ασφαλώς και θα μπορούσαν οι ελλαδίτες πολιτικοί να κοντρολάρουν λίγο την επαρχιώτικη μειονεξία των εξεζητημένων ενδυματολογικών τους επιλογών, τη στιγμή που εκπροσωπούσαν μια κοινωνία σε κατάσταση χρεοκοπίας και «ανθρωπιστικής κρίσης». Ομως, έστω και με τις εξεζητημένες εφηβικές αμφιέσεις, έστω και δίχως έρμα κοινωνικών στοχεύσεων πέρα από τη διαχειριστική, ιστορικο-υλιστική «εξασφάλιση», το σίγουρο είναι ότι για πρώτη φορά το μεταπρατικό κρατίδιο, με δυο αιώνες νοο-τροπία προτεκτοράτου, κράτησε ορθή ραχοκοκαλιά. Και αυτό το ολοφάνερο δεδομένο η προκατάληψη και ο φανατισμός είναι αδύνατο να το δουν. Η εθελοτυφλία γίνεται σωστή παράνοια: Καταλογίζεται σε όσους τόλμησαν τη διαπραγμάτευση ότι αθέτησαν διαπραγματευόμενοι το κομματικό τους πρόγραμμα, «είπαν ψέματα στον λαό»! – ωσάν οι προγραμματικές στοχεύσεις να ακυρώνουν την πολιτική αναγκαιότητα των αμοιβαίων παραχωρήσεων στη διαπραγμάτευση.

Πάντως στην οικονομία οι οιωνοί δείχνουν ότι, κουτσά-στραβά, τα πράγματα θα προχωρήσουν, η «στάση πληρωμών» θα αποφευχθεί (τουλάχιστον για κάποιο ακόμα διάστημα). Ολοι όμως ξέρουμε και ομολογούμε ότι, χωρίς τίμια και ριζοσπαστική «επανίδρυση» των κρατικών λειτουργιών, χωρίς ρεαλιστική εξάλειψη του «πελατειακού κράτους», χωρίς ανυποχώρητη αξιοκρατία σε κάθε πτυχή του δημόσιου τομέα, ακόμα και μια «θαυματουργική» ανάκαμψη της οικονομίας θα είναι υπονομευμένη, πλασματική, βραχύβια. Αν δεν αποκτήσει η χώρα εκπαιδευτικό σύστημα εξαιρετικά υψηλού επιπέδου και σύστημα ταχύτατης και αξιόπιστης απονομής του δικαίου, αν δεν πειθαρχήσει ο συνδικαλισμός στις συνταγματικές (κοινωνικές) προδιαγραφές του, δεν σώζεται το ελλαδικό κράτος. Δεν σώζεται, έστω και με τεράστια κοιτάσματα χρυσού ή πετρελαίου στο υπέδαφός του.

Οι ριζικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να στηθεί και να λειτουργήσει κράτος στην Ελλάδα, δεν θα αποφασιστούν από την κυβέρνηση ούτε θα επιβληθούν με νόμους. Ας διδαχθούμε, επιτέλους, από την περίπτωση της χρόνιας αναπηρίας που μαστίζει την παιδεία: Πόσες (αναρίθμητες) μεταρρυθμιστικές απόπειρες έχουν επιχειρηθεί. Πόσοι (αναρίθμητοι) νόμοι έχουν ψηφιστεί. Κι όμως η αγλωσσία γίνεται όλο και πιο εφιαλτική, η κριτική σκέψη παιδευτικά ακατόρθωτη, το εξεταστικό σύστημα αμείβει την επιδέξια απατεωνία, όχι την ικανότητα και τη συνέπεια.

Ούτε με «διαλόγους» και ανάλογες πομφόλυγες εντυπωσιασμού των κρετίνων θα κατορθωθούν οι κατεπείγουσες, προϋποθετικές της συλλογικής μας επιβίωσης μεταρρυθμίσεις. Το πώς οργανώνεται και γίνεται κοινωνικά αποδεκτή μια μεταρρύθμιση (στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στον κρατικό μηχανισμό, στον συνδικαλισμό) θέλει επίπονη σπουδή, έκτακτο ταλέντο και, κυρίως, ανιδιοτέλεια, νοο-τροπία ιεραποστολική. Εχουμε ανάγκη από πολιτικούς σε ρόλο κοινωνικού αναμορφωτή – αποδείχτηκε ανεπαρκέστατο το πολυδιαφημιζόμενο προσόν του «αποτελεσματικού» διαχειριστή (ακόμα και στην οικονομία).

Με άλλα λόγια: Με νοο-τροπία και αρχές Ιστορικού Υλισμού, μαρξιστικού ή καπιταλιστικού (ή απλώς χυδαίου πρασινογάλαζου πασοκισμού) οι μεταρρυθμίσεις που χρειαζόμαστε στην Ελλάδα σήμερα δεν μπορούν να γίνουν. Για να παραγάγεις ποιότητα, πρέπει να πιστεύεις στην ποιότητα, να έχεις γευθεί τη χαρά της ποιότητας, να έχεις ελευθερωθεί από τη δουλεία στη χρησιμοθηρία.

Δεν μπορείς ποτέ να πετύχεις εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, αν δεν σε μεθάει η δυναμική της γλωσσικής εκφραστικής. Δεν θα πατάξεις ποτέ τη συνδικαλιστική αγυρτεία, αν για σένα δεν είναι χαρά ζωής και «νόημα» ζωής η στράτευση στον στόχο για κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν θα στηθεί ποτέ λειτουργικό κράτος, αν δεν μεταπλαστεί ο «δημόσιος υπάλληλος», με θεσμούς, σε κοινωνικό λειτουργό.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Οι εξελίξεις τρέχουν με πολύ ταχύτερο ρυθμό από ό,τι η ικανότητα προσαρμογής του Βερολίνου με διαχειρίσιμο εσωτερικό και ευρωπαϊκό κόστος

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

H συμφωνία της Αθήνας με τους εταίρους της στην Ευρωζώνη, δηλαδή με το Βερολίνο, θυμίζει περισσότερο αυτό που λέγεται για τις δημοσκοπήσεις, ότι είναι η φωτογραφία μιας στιγμής παρά η αποτύπωση συσχετισμών που επιβεβαιώνουν την παντοδυναμία της Γερμανίας. Σε τέσσερις μήνες, όταν θα τερματίζεται η διάρκεια της συμφωνίας της Αθήνας με την Ευρωζώνη, θα είμαστε μετά το σοκ των εκλογών στη Βρετανία, όπου αν και χώρα εκτός Ευρωζώνης το μήνυμα της διόγκωσης του Κόμματος Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου του Φάρατζ θα έχει στείλει ούριο άνεμο στα πανιά του Εθνικού Μετώπου της Λεπέν που διεκδικεί πρωτιά αλλά και στο Κίνημα Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο και στη Λέγκα του Βορρά του Σαλβίνι στην Ιταλία, μπροστά σε ένα ετερόκλητο αλλά ηχηρό μήνυμα ότι, αν η Γερμανία επιμείνει να διεξάγει πόλεμο φθοράς κατά όσων ζητούν εντός Ευρωζώνης χαλάρωση της λιτότητας, έρχεται η ώρα που θα βρει απέναντί της συνομιλητές που ζητούν πλήρη αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας μέσω της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα.

Την ίδια στιγμή θα βρισκόμαστε τέσσερις μήνες πριν από τη μεγάλη ανατροπή στην Ισπανία με το Podemos πρώτη δύναμη στην τέταρτη οικονομία της Ευρωζώνης, δυναμική και εξέλιξη που δίχως αμφιβολία θα επηρεάσει και στη χειρότερη περίπτωση θα εξαναγκάσει τους Ολάντ και Ρέντσι σε πιο μεγάλη διαφοροποίηση από το Βερολίνο. Τέλη Ιουνίου ο Ντράγκι θα διαπιστώνει ότι τέσσερις μήνες υλοποίησης της ποσοτικής επέκτασης δεν έχουν απομακρύνει ούτε στο ελάχιστο τον κίνδυνο εγκλωβισμού της Ευρωζώνης σε σπιράλ αποπληθωρισμού. Θα διαπιστώνει επίσης ότι η αυστηρή στάση του απέναντι στην Αθήνα δεν βοήθησε το Βερολίνο να ακούσει ξεκάθαρα και να κατανοήσει το σταθερά επαναλαμβανόμενο μήνυμά του το οποίο προσυπογράφει πλειάδα διεθνών αναλυτών εντός και εκτός Ευρώπης. Το μήνυμα που λέει ότι με το Σύμφωνο Σταθερότητας και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο να θέτουν πλαφόν δαπανών και ελλειμμάτων δεν είναι δυνατή η λήψη μέτρων ενίσχυσης της εσωτερικής ζήτησης, κυρίως στη Γερμανία, χωρίς την οποία τα 60 δισ. τον μήνα που θα τυπώνει η ΕΚΤ μέχρι τα μέσα του 2016 δεν θα μπορέσουν να απορροφηθούν από την πραγματική οικονομία.

Με δυο λόγια, οι εξελίξεις τρέχουν με πολύ ταχύτερο ρυθμό από ό,τι η ικανότητα προσαρμογής του Βερολίνου με διαχειρίσιμο εσωτερικό και ευρωπαϊκό κόστος. Αν δηλαδή στην εξίσωση «τήρηση των συμφωνηθέντων - σεβασμός στην ψήφο του ελληνικού λαού» η πλάστιγγα έγειρε σαφώς προς το «Pacta sunt servanda», ένα παρόμοιο σκηνικό δεν θα μπορέσει να στηθεί απέναντι στην Ισπανία την επομένη των εκλογών. Το παιχνίδι καθυστέρησης που παίζει συνεχώς το Βερολίνο από ένα σημείο και ύστερα από επωφελές γίνεται επικίνδυνο. Δεν συνιστά πλέον εξαγορά πολιτικού χρόνου, αλλά δυσβάσταχτη συσσώρευση προβλημάτων και εκκρεμοτήτων που στο τέλος καθιστούν ακόμη και την πιο αυθεντική βούληση μεγάλης διορθωτικής στροφής καθυστερημένη και ανεπαρκή. Δίχως αμφιβολία, όλη η διαδρομή του Βερολίνου στην κρίση της Ευρωζώνης την τελευταία πενταετία, έχει και τη μορφή αυτοεκπληρούμενης προφητείας, μιας φοβικής δηλαδή αντίδρασης που επισπεύδει στο τέλος τη δυσμενή για ζωτικά εθνικά συμφέροντα εξέλιξη την οποία υποτίθεται ότι στοχεύει να αποτρέψει.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
kapopoulos@pegasus.gr
Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Μετά την ολοκλήρωση του δράματος στο Eurogroup και τη συμφωνία της Αθήνας με τους Ευρωπαίους δανειστές της, που οδήγησε στην αποδοχή της επέκτασης του Μνημονίου, η χώρα ξεκίνησε την πορεία προς τη «σταύρωση».
Ελπίζουμε πως στο τέλος της διαδρομής θα υπάρχει και ανάσταση στο έργο, με πρωταγωνιστή τον υπερτιμημένο κ. Βαρουφάκη...
Εχω την αίσθηση ότι όπως όλοι οι πολιτικοί, έτσι και οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, που τους ανέμενα διαφορετικούς, ζουν στον μικρόκοσμο του κέντρου της Αθήνας, διότι δείχνουν με έντονo τρόπο ότι δεν αντιλαμβάνονται τους κινδύνους που περιτριγυρίζουν όχι τους ίδιους και το κόμμα τους, αλλά τη χώρα.

Ας το ξαναπούμε: Θέλω να πιστεύω πως είναι λίγοι αυτοί που δεν επιθυμούν την επιτυχία της κυβέρνησης, και όποιας κυβέρνησης προσπάθησε ή προσπαθεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση. Και είναι αδιανόητο Ελληνες να εύχονται αποτυχία του κ. Τσίπρα και της ομάδας του, που ανέλαβε τις τύχες της χώρας μετά τις εκλογές.
Βέβαια δεν είναι υποχρεωτικό να συμφωνούμε όλοι με όλους και με όλα, αλλά την ίδια στιγμή είναι καθήκον και υποχρέωση να νοιαζόμαστε και να προ­σπαθούμε για το καλό της πατρίδας.
Επανα­λαμ­βά­νουμε το ναι, λοιπόν, στην έξοδο από τα Μνημό­νια και τα Προγράμματα. 
Απαντού­με δυ­να­­τά και ισχυρά ότι ακόμα και η ρήξη είναι επιθυμητή. 
Αν θέλετε, είναι και αυτό το στοιχείο της κούρασης που επηρεάζει το μυαλό και τις δυνάμεις του καθενός. Δεν κομίζω γλαύκα ες Αθή­νας, αλλά αυτό είναι το απαύγασμα του προ­γράμ­­μα­τος του ΣΥΡΙΖΑ και του σημερινού πρωθυπουργού.

Ομως υπάρχει ένα ερωτηματικό που ισοπεδώνει την παραπάνω θέση μας. Μπορεί να ζήσει η χώρα χωρίς δανεικά; Και ο μεγαλύτερος αντιμνημονιακός θα απαντήσει αρνητικά. Ούτε τώρα, δυστυχώς, ούτε στο μέλλον. Και εάν επιβεβαιωθούν οι φόβοι μας και αποκλειστεί μία διά παντός το «κούρεμα», θα έχουν δεσμευθεί οι ζωές ακόμα δύο γενεών. Οι δανειστές δεν θα υποχωρήσουν και αυτή η πληροφορία πρέπει να προβληματίσει και να ξυπνήσει τον πολιτικό κόσμο.
Θα το καταγράψω όσο πιο ωμά το άκουσα από σοβαρό αξιωματούχο: Ο κ. Σόιμπλε έχει θέσει στόχο να υποχρεώσει τον κ. Τσίπρα σε συγκυβέρνηση με τους εχθρούς του. Και όσοι έχουν μελετήσει τον Γερμανό υπουργό, γνωρίζουν πως οι σχεδιασμοί του πάντα υλοποιούνται...

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η τύχη Σαμαρά - Βενιζέ­λου θα έπρεπε να έχει πείσει τον Αλέξη Τσίπρα ότι οι Γερμανοί φίλοι δεν πιάνονται. Δούλους θέλουν, όχι εταίρους!

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πάγωσε όλη η χώρα πολιτικά, εδώ και δέκα μέρες. Η επιστολή Βαρουφάκη προς την Ευρωομάδα, η απόφαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης για την Ελλάδα και τελικά η λίστα των μεταρρυθμίσεων που υπέβαλε η κυβέρνηση Τσίπρα προς την Ευρωομάδα την Τρίτη σηματοδότησαν την εναρμόνιση της Αθήνας προς τις απαιτήσεις του Βερολίνου. Αυτό γέμισε απελπισία τον ελληνικό λαό. Υποχώρηση στη Γερμανία σημαίνει περαιτέρω επιδείνωση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής των Ελλήνων. Για πολλά, πολλά χρόνια.

Ούτε έναν νόμο (!) δεν έχει ψηφίσει ακόμη η Βουλή. Πάνω από μήνας έχει περάσει από τότε που κέρδισε τις εκλογές και ανέλαβε την εξουσία. Σπατάλησε η κυβέρνηση τον χρόνο αυτόν προσπαθώντας να σφυρηλατήσει συμμαχίες ευρωπαϊκού επιπέδου με γερμανόφρονες σοσιαλιστές της Γαλλίας και της Ιταλίας. Απέτυχε παταγωδώς.

Θεμελιώδες λάθος. Ο χρόνος κυλάει σε βάρος της. Επρεπε από την πρώτη κιόλας εβδομάδα να είχε νομοθετήσει τις βασικότερες από τις φιλολαϊκές εξαγγελίες του Αλέξη Τσίπρα στο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης»: Τη 13η σύνταξη, τον κατώτατο στα 751 ευρώ, το αφορολόγητο των 12.000 ευρώ, την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την αποκατάσταση των εργασιακών σχέσεων...

Ψήφιση νόμων πρώτα, διαπραγμάτευση με τους Γερμανούς ύστερα. Αυτή ήταν η σωστή σειρά. Δεν την ακολούθησε. Το πλήρωσε πολύ ακριβά. Πολιτικά η κυβέρνηση, οικονομικά ο λαός μας. Θα έδειχνε αυτοπεποίθηση μεγάλη, αν νομοθετούσε πρώτα και στη συνέχεια προσερχόταν στη διαπραγμάτευση. Πρόβατο επί σφαγή απεδείχθη με την τακτική που ακολούθησε - και ο γερμανικός λύκος τον κατασπάραξε! Αποτέλεσμα, ούτε ένα από τα σημεία του πλήρως αστικού, καθόλου αριστερού «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης» δεν τόλμησε να συμπεριλάβει στη λίστα μεταρρυθμίσεων που έστειλε στην Ευρωομάδα!

Θα υλοποιήσει άραγε ο πρωθυπουργός καμία από τις προεκλογικές του υποσχέσεις; Αυτό αναρωτιέται τώρα ο κόσμος, απογοητευμένος από την κατά κράτος υποχώρησή του. Απολύτως καμία δεν θέλουν να τον αφήσουν να εκπληρώσει οι Γερμανοί. Αυτό είναι βέβαιο. Θέλουν πρώτα να τον εξευτελίσουν ως «μνημονιακό πιόνι» σε ολόκληρη την Ευρώπη, να τον λιώσουν πολιτικά σαν σκουλήκι και μετά να τον ανατρέψουν. Μόνο έτσι θα τρομοκρατηθούν κάποιοι από τους Ευρωπαίους που θα ήθελαν να αντισταθούν στους Γερμανούς.

Να αλλάξει πολιτική η κυβέρνηση, έστω και τώρα, υπάρχει περίπτωση; Θεωρητικά, ναι. Μπορεί να επανέλθει σε φιλολαϊκή τροχιά η κυβερνητική πολιτική, αν ο Αλέξης Τσίπρας τολμήσει να αρχίσει να νομοθετεί στη Βουλή κάποιες σοβαρές πτυχές του καθόλου αριστερού, αλλά σίγουρα ανακουφιστικού για τα ασθενέστερα οικονομικά λαϊκά στρώματα «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης».

Θα το κάνει ο Τσίπρας; Τώρα πια καθόλου βέβαιοι δεν είμαστε. Γνωρίζουμε φυσικά ότι τώρα πια αποκλείεται να υλοποιήσει όλες τις υποσχέσεις ακόμα και της Θεσσαλονίκης. Αν θέλει όμως να ξανακερδίσει κάτι από τη λαϊκή αποδοχή που είχε, έστω και με τη μορφή της ανοχής αυτή τη φορά, μόνο αν δώσει κάποια οικονομική ανακούφιση στον κοσμάκη, έχει ελπίδα ο ίδιος να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία.

Η τύχη Σαμαρά - Βενιζέλου και το πολιτικό τέλος τους, που θα επισφραγιστεί οσονούπω, θα έπρεπε να έχουν πείσει τον Αλέξη Τσίπρα ότι οι Γερμανοί φίλοι δεν πιάνονται. Δούλους θέλουν, όχι εταίρους!

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Της Κατερίνας Γκαράνη

Δε με νοιάζει αν θα είμαι πολίτης του ευρώ ή της δραχμής. Το πιο εξευτελιστικό πράγμα είναι να κατατάσσεσαι ως ανώτερο ή κατώτερο μέλος μιας κοινωνίας ανάλογα του νομίσματος που χρησιμοποιείς.

Είναι νωπές οι μνήμες με το “σκληρό μάρκο” και την “κακομοίρα δραχμούλα". Να κάνεις πολλαπλασιασμούς για να βλέπεις πόσο κάτω είσαι εσύ από τον ανώτερο Ευρωπαίο. Τώρα ζούμε στην κοινωνία της δήθεν ισότητας της Ευρώπης που ένα νόμισμα σε κάνει ισότιμο με τον ανώτερο Ευρωπαίο. Τώρα πια δεν υποτιμάται το εθνικό μας νόμισμα αλλά υποτιμάται καθημερινώς η περηφάνια ενός λαού (εξαιρουμένου του όχλου) από αυτούς που ποτέ δεν μάς αποδέχθηκαν ως ίσους.

Την ημέρα που ο Σημίτης πολλαπλασίασε το 340,75 δραχμές για να μάς κάνει ίσους μάς υποβάθμισε 340,75 φορές ως πολίτες φθάνοντάς μας να χρωστάμε σήμερα 320 δις ευρώ. Πριν κλείσει το 2015 θα φθάσουμε με το χρηματοδοτικό κενό, που οι Γερμανοί επιβάλλουν, στα 340 δις ευρώ. Μετά από μία πορεία 14 χρόνων σε ένα νόμισμα που δεν φτιάχθηκε στα μέτρα των Ελλήνων αλλά των “ανώτερων” Ευρωπαίων φθάσαμε στο σήμερα.
Μπήκαμε με το ζόρι σε έναν δρόμο ταχύτητας που δεν ζητήσαμε ποτέ, παρά μόνο παραμύθιαζαν τους ανθρώπους της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής ότι θα έχουν ίσα δικαιώματα ανάπτυξης και πώλησης των προϊόντων τους αλλά στα μέτρα που δεν θα προσβάλλονταν ποτέ τα προϊόντα των “ισότιμων” εταίρων.
Μας έβαλαν στην γραμμή εκκίνησης όταν οι “ισότιμοι” αντίπαλοι είχαν φθάσει έναν γύρο πριν τον τερματισμό. Μάς είπαν τρέξτε και τρέξαμε όχι για μια νίκη αλλά για να φθάσουμε τους “καλύτερους” ντοπαρισμένους αθλητές. Ένας αγώνας άνευ λόγου για τους Έλληνες που παραμυθιάστηκαν ότι θα είναι ίσοι βάση ενός κέρματος.

Κανέναν δεν ενδιαφέρει η πραγματική σου αξία, ούτε η ποιότητά σου. Έφθασαν μέχρι και οι “αριστεροί” να πηγαίνουν για διαπραγματεύσεις όχι για να επιβάλλουν την θέση που σου αρμόζει στην κοινωνία των εθνών, αλλά να απειλούν ότι θα κάνουν ρήξη, θα φύγουν από το ευρώ φοβίζοντας αυτούς που σε ευρωποίησαν ότι θα χάσουν λεφτά.
Ως ανταπάντηση οι ισότιμοι Ευρωπαίοι απειλούν ότι αν γυρίσεις στην δραχμή αναγκαστικά θα υποτιμηθεί και τότε το χρέος θα φθάσει στα 700 δις εφόσον δανείστηκες με ευρώ και πρέπει να ξεχρεώνεις με δραχμή. Έφθασε η Bild να κάνει έκκληση στην Ελλάδα να φύγει από το ευρώ για την αξιοπρέπεια των Ελλήνων. Ευρωαξιοπρέπεια και δραχμοαξιοπρέπεια, ανάμεσα σε αυτά πρέπει να διαλέξεις. Το θέμα τους δεν είναι με τι εσύ θα ζήσεις αλλά με τι κέρμα θα τους ξεχρεώνεις.

Πριν 14 χρόνια σε χρέωσαν 340 φορές για να τους φθάσεις. Όλοι μιλάνε για εξεταστικές επιτροπές για τα Μνημόνια και πώς παίχτηκε το παιχνίδι που μάς έβαλε σε ένα χρέος, αλλά κανείς δεν τολμά να κάνει εξεταστική επιτροπή για το ποιοι μάς έβαλαν στο Ευρώ και για ποιους λόγους.
Δεν τολμά κανείς να εξετάσει πώς με δύο χρόνια μόνο στο ευρώ ξεκίνησε το πανηγύρι των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 με κομματόσκυλα και εύκαιρους σωτήρες τύπου Αγγελοπούλου να παίρνουν από τα σεντούκια τις δραχμούλες συνεχώς μέχρι που άδειασαν και μετά άρχισαν να δανείζονται σε ευρώ χωρίς να υπάρχει μία δραχμή ως αντίκρισμα στο εθνικό σεντούκι.

Η ιστορία όμως πάει αρκετά χρόνια πιο πίσω από την ένταξή μας στην Ευρωζώνη. Στο 1992, όπου ο τότε υπουργός Εξωτερικών Σαμαράς υπέγραψε με τους εταίρους την Σύμβαση Μάαστριχτ που επίσημα λέγεται “Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση” που σκοπό είχε τα μέλη-κράτη να είναι ισότιμα.
Έτσι από το 1990 που το χρέος της Ελλάδας ήταν 31 δις, τέσσερα χρόνια μετά έφθασε τα 70 δις και ο ανήφορος συνεχιζόταν για να νομίζεις ότι είσαι ίσος με τους Ευρωπαίους. Από το 1992 για να είσαι ισότιμος με τους ανώτερους Ευρωπαίους έπρεπε να χρωστάς.

Αν κοιτάξει κάποιος τον πίνακα χρέους από το 2001 που η Ελλάδα μπήκε στην Ευρωζώνη μέχρι και σήμερα θα ανακαλύψει ότι τα δις χρέους αναπτύσσονταν κάθε χρόνο με ταχύτητα φωτός. Κανείς δεν πρόκειται να δώσει λόγο για την αιτία.
Η απάντηση που παίρνεις σε τέτοιες ερωτήσεις είναι ότι η Ελλάδα δανειζόταν για να ταΐζει το μισθοφορικό στρατό της. Δεν βρέθηκε ούτε ένα ισότιμο μέλος της ΕΕ να σταματήσει αυτό το πανηγύρι. Όταν ήταν να σε φορτώνουν δάνεια για άυλα έργα δεν ήθελαν όρους, όταν όμως σε χρέωσαν μέχρι το λαιμό ανεξέλεγκτα και άνευ λόγου το 2010 ήρθαν οι όροι του Μνημονίου, δηλαδή η υπογραφή της παράδοσης της εθνικής ανεξαρτησίας.
Μεταξύ μας, οι Ευρωπαίοι τάιζαν επί 23 χρόνια το δικό τους "ελληνικό" μισθοφορικό στρατό που αποδείχθηκε ότι είναι κατάδικός τους από τις απανωτές φιλοευρωπαϊκές εκλογικές νίκες ελληνικών κομμάτων.

Όλοι γνώριζαν από το 1992 τι υπεγράφη. Όλοι συμμετείχαν στο σπρώξιμο της Ελλάδας στο ευρώ χωρίς να αναλογιστούν ότι για τη μία δραχμή φόρο που έδινες ως φόρο στο κράτος, οι εταίροι σε χρέωναν κατευθείαν 340% επιτόκιο μέσω του ίδιου του Κράτους που πλήρωνες.
Ήρθαν λοιπόν, το 2010 να πάρουν αυτά που “αγόραζαν” επί 14 χρόνια με δολώματα όπως ΕΣΠΑ, ευρωπαϊκά κονδύλια, δάνεια ανάπτυξης και το μύθο του ισότιμο μέλους της Ε.Ε.

Δε με νοιάζει ούτε το ευρώ, ούτε η δραχμή, ούτε το ρούβλι. Αν είναι η αξία της ζωής και της δραστηριότητας μου ως πολίτης να έχει αντίκρυσμα ένα κουπόνι φαγητού, συγκεκριμένες κιλοβατώρες φθηνού ρεύματος, δικαίωμα για τα 300 ευρώ ως “πτωχός” και κρίμα, μία δωρεάν σύνδεση wifi, μια κάρτα ανασφάλιστου για να πάρω μία ασπιρίνη χρηματοδοτούμενη από Σχέδια Μάρσαλ, προτιμώ έναν πόλεμο.

Προτιμώ τον ανδρείο τσαμπουκά που γίνεται εναντίον μου από όποιον φοράει παντελόνια, παρά το χάιδεμα στο κεφάλι νιώθοντας σαν ανήλικο ότι την καραμελίτσα που μου δίνει ο “καλός κύριος της ΕΕ” θα πρέπει να την πληρώσω με έναν βιασμό.
Έναν πραγματικό τσαμπουκά όχι σε συνεντεύξεις τύπου και τηλεοπτικά παράθυρα αλλά έξω από την εθνική πόρτα μου.

Τσαμπουκάδες σαν εκείνους που δεν είχαν απάντηση “ουάου”, αλλά “ΑΕΡΑ”.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μελέτης Μελετόπουλος

Λέγεται personal development (Προσωπική Βελτίωση) και στην Αμερική κάνει θραύση. Είναι μία νέα «επιστήμη» ή «γνωστικό πεδίο» ή τάση ή μόδα ή όπως θέλετε πέστε το. Που όμως ο σκοπός της είναι πολύτιμος, και αφορά την ολοκλήρωση των μην ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων.

Οι «γκουρού» της νέας αυτής τάσης ασκούν ένα είδος ψυχαναλυτικής και εκπαιδευτικής διαδικασίας σε συνδυασμό. Δηλαδή εντοπίζουν τις ανώριμες, μη ολοκληρωμένες, μη επεξεργασμένες πλευρές του χαρακτήρα και της προσωπικότητας ενός ανθρώπου. Και προσπαθούν στην συνέχεια να τον ωθήσουν στην συνειδητοποίηση των ατελειών του. Και στην υπέρβασή τους μέσω του διαλόγου με τον θεραπευτή, αλλά και του στοχασμού και της μελέτης φιλοσοφικών κειμένων (κυρίως αρχαιοελληνικών, που εμείς εδώ στην Ελλάδα τα εξορίσαμε από την ζωή μας).

Η νέα αυτή τάση θυμίζει πολύ την λειτουργία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας: οι Σοφιστές, ο Σωκράτης με την μαιευτική του, η Πλατωνική Ακαδημία, το Αριστοτελικό Λύκειον και οι άλλες σπουδαίες σχολές της Ελληνικής Αρχαιότητας, δεν αποσκοπούσαν να εμπλουτίσουν τις εγκυκλοπαιδικές γνώσεις του μαθητή, αλλά να διαμορφώσουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες.

Αλλά και αργότερα, η Πατερική Διδασκαλία, τα πρώτα πανεπιστήμια της Αναγέννησης, και πολλές σχολές και δάσκαλοι της σύγχρονης εποχής, όπως οι μέθοδοι Πεσταλότσι και Μοντεσσόρι, βασικά αποσκοπούσαν στην πνευματική και ψυχική ολοκλήρωση του ανθρώπου.

Αυτά, που ξεχάστηκαν στον ίλιγγο του Εικοστού Αιώνα, με την τρομακτική τεχνολογική εξέλιξη, την κατάκτηση του Διαστήματος αλλά και την φρίκη των δύο παγκοσμίων πολέμων και της πυρηνικής απειλής, έρχεται τώρα να τα επαναφέρει στην επικαιρότητα η τάση του personal development.

Aναρωτιέμαι μήπως, τελικά, στο βάθος του, κι επειδή όλα τα προβλήματα ανάγονται στην κατασκευή του ανθρώπου, μήπως λοιπόν το δράμα της ανθρωπότητας οφείλεται στην παραμέληση του ζητήματος της ανολοκλήρωτης ανθρώπινης προσωπικότητας. Ατελείς, προβληματικοί, ανώριμοι άνθρωποι, προκαλούν διενέξεις, πολέμους, ιμπεριαλισμούς, κερδοσκοπούν και συσσωρεύουν άχρηστα πλούτη, επιδιώκουν να συντρίψουν ή να ελέγξουν τους άλλους, πάσχουν από ιδεοληψίες, διακατέχονται από ανασφάλειες ή μεγαλομανίες ή καταστροφική μανία, επιζητούν ισχύ για να καλύψουν τα συναισθηματικά τους κενά.

Ειδικά για την πατρίδα μας, που με ενδιαφέρει και περισσότερο, κοιτάζω πίσω και βλέπω μία μακρά σειρά ατελών, προβληματικών, ανώριμων και ανολοκλήρωτων προσωπικοτήτων, πολιτικών, καθηγητών και πολλών άλλων, που μας οδήγησαν τελικά στην καταστροφή. Και σκέφτομαι μήπως η λύση για το ελληνικό πρόβλημα θα ήταν να θεσπίσουμε δωρεάν αλλά υποχρεωτικά σεμινάρια Προσωπικής Βελτίωσης, που να παράγουν ισορροπημένες προσωπικότητες, ως απαραίτητη προϋπόθεση εισόδου στην πολιτική.

Πηγή KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η έννοια της δημοκρατίας είναι μία και είναι πολύ απλή. Ο πολίτης έχει διαρκώς στα χέρια του την δυνατότητα (εξουσία) να συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο και στη συνέχεια να συναποφασίζει επί αυτών που συζητήθηκαν.

Από εκεί και πέρα αρχίζουν οι διαφορές.

Πόση εξουσία έχει στα χέρια του ο πολίτης;
Την έχει για όλες τις αποφάσεις;
Την έχει για ορισμένες;
Δεν έχει καμία εξουσία και απλά εκλέγει αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις;
Και τελικά εκλέγει πραγματικά τους αντιπροσώπους του ή στην ουσία απλά επιλέγει μεταξύ αυτών που του προτείνονται άνωθεν;

Μέσα σ' αυτή τη γκάμα προοδευτικής ελάττωσης της δημοκρατίας, μπορείς να βρεις ένα σωρό αποχρώσεις, τις οποίες όλες τεχνηέντως τις ονομάζουν δημοκρατία.

Πηγή Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αυτός είναι ο τίτλος ενός χθεσινού άρθρου του Thorsten Denkler στη Süddeutsche Zeitung
   
Οι Γερμανοί για άλλη μια φορά θα «σώσουν» την Ελλάδα. Βασικά όμως τον εαυτό τους, ισχυρίζεται ο αρθρογράφος. Και συνεχίζει: θα ήταν καλό αν ο υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε το παραδεχόταν αυτό ανοικτά, αντί να γκρινιάζει και να τα βάζει με τον Έλληνα υπουργό Βαρουφάκη.
Όταν όμως ο δημοσιογράφος λέει ότι οι Γερμανοί σώζουν τον εαυτό τους δεν μιλά και αυτός καθαρά, όπως απαιτεί από τον Σόιμπλε. Γιατί θα έπρεπε-λέω εγώ τώρα- μάλλον να γράψει ότι οι βουλευτές του Κοινοβουλίου ψηφίζοντας ναι στη συμφωνία του Γιουρογρουπ με την ελληνική κυβέρνηση, σώζουν τους γερμανούς φορολογούμενους, αφού αυτοί πρώτα «σώσανε» τις τράπεζές τους, αλλά η κυβέρνησή τους τους είπε ότι με τα μνημόνια σώσανε τους «καϋμένους», αλλά καμμιά φορά και «τεμπέληδες» Έλληνες.
Τελικά η μεγάλη πλειοψηφία στην Bundestag ενέκρινε τη συνέχιση της ενίσχυσης στην Ελλάδα. Ο Σόιμπλε και οι συνάδελφοί του - από την πλευρά τους- προς το παρόν μπορούν να μπλοκάρουν μόνο μερικές ιδέες των Ελλήνων. Την απαίτηση για κούρεμα για παράδειγμα, αλλά τίποτε  περισσότερο. Τις δεσμεύσεις για σκληρές μεταρρυθμίσεις, που απαιτούσε ο Σόιμπλε δεν κατάφερε να τις εξασφαλίσει από τον Βαρουφάκη.
Δεν θα εκπλήξει κανέναν σοβαρά, αν στη συνέχεια ο Βαρουφάκης περιγράψει το έγγραφο της συμφωνίας σαν έναν κατάλογο ευνοϊκών για την ελληνική κυβέρνηση «παραγωγικών δημιουργικών ασαφειών». Και αυτό το έκανε ήδη ο Βαρουφάκης, προχωρώντας μάλιστα παραπέρα, ισχυριζόμενος ότι αυτό το ήθελαν και οι Ευρωπαίοι, εννοώντας και τους γερμανοεπηρεαζόμενους.
Ο Σόιμπλε γνωρίζει ότι η «βοήθεια» προς την Ελλάδα είναι αυτοπροστασία για τη Γερμανία
Θα πρέπει να υπενθυμίσει κανείς σε όλους τους ευρωπαίους ότι, όχι μόνο οι Έλληνες πρέπει να σωθούν με τα δισεκατομμύρια από το δεύτερο πακέτο βοήθειας, η οποία έχει τώρα επεκταθεί. Όχι, είναι κυρίως οι ευρωπαϊκές τράπεζες που θα χρειασθεί να σωθούν από την κατάρρευση, όταν τα δάνειά τους προς την Ελλάδα δεν θα εξυπηρετούνται. Την  πιθανή αυτή κατάρρευση επεσήμανε ο Σόιμπλε, όταν είπε στην Ομοσπονδιακή Βουλή ότι θα μπορούσε να προκύψει μια "μεγάλη ζημιά" για τη Γερμανία, αν δεν ανανεωθεί το πακέτο. Και είναι ακριβώς αυτός ο λόγος για τον οποίο ο Σόιμπλε, παρά τη ρητορική του, είναι αρκετά αδύναμος στο να αντιμετωπίζει τον Βαρουφάκη.
Όσοι το αντιλαμβάνονται αυτό, θα ήταν καλό και για τη Γερμανία να συμβούλευαν τον Σόιμπλε να μην εμπλέκεται με καμώματα πλαστής και γελοίας αγανάκτησης απέναντι στον Βαρουφάκη, συμβουλεύει με το άρθρο του ο δημοσιογράφος. Στις έρευνες της γερμανικής κοινής γνώμης ο Σόιμπλε κερδίζει με αυτόν τον τρόπο περισσότερες συμπάθειες. Όμως μετατρέπει τους περισσότερους γερμανούς σε σκεπτικιστές για το ελληνικό πακέτο διάσωσης. Και αυτό είναι επικίνδυνο. Η μη συνέχιση της «βοήθειας» δεν είναι καμία επιλογή για το γερμανικό τραπεζικό σύστημα, για τους παραπάνω λόγους αυτοπροστασίας. Για αυτό δε θα πρέπει καθόλου να περνά από το κεφάλι των γερμανών πολιτικών ιθυνόντων η ιδέα ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει στάση πληρωμών. Είναι ζήτημα αυτοπροστασίας για τη γερμανική ελίτ.
Και αυτό θα πρέπει να το καταλάβει και η ελληνική κυβέρνηση. Έχει σοβαρά επιχειρήματα, για να μη κάνει πίσω, όσον αφορά την υλοποίηση του προγράμματος για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, το κούρεμα του χρέους, αλλά και τη χρηματοδότηση της παραγωγικής ανασυγκρότησης, ώστε να προωθηθεί η αυτοδυναμία της και να μη χρειάζεται νέα δάνεια στο μέλλον.
Γιώργος Κολέμπας, tvxs


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου