Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Ιαν 2013

Tου Κώστα Πικραμένου*
 
Η πρόσφατη έγγραφη καταγγελία του Ιμάμη Καρά Χαλήλ Μπιλάλ (έμμισθου του Ελληνικού Κράτους, ο οποίος ασκεί τα καθήκοντα του στο χωριό Σώστη του Νομού Ροδόπης) περί απειλών και εκφοβισμού από κύκλους του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής καταδεικνύει για πολλοστή φορά την απροκάλυπτα παραβατική δράση της Τουρκίας στις υποθέσεις της Μουσουλμανικής μειονότητας Δυτικής Θράκης. Πρόκειται ίσως για το πλέον τρανό παράδειγμα/απόδειξη περί Κοσοβοποίησης της περιοχής με την εγκληματική ανοχή της Αθήνας όπου το Υπουργείο Εξωτερικών κάνει τα γνωστά διαβήματα διαμαρτυρίας και εν συνεχεία τιμά με την παρουσία του τα 89 γενέθλια της Τουρκικής «Δημοκρατίας» στο Ζάππειο Μέγαρο…

Ιστορική Αναδρομή
    Οι Οθωμανοί θα καταλάβουν τη Δυτική Θράκη το 1364. Με εξαίρεση το διάστημα Μάρτιος – Ιούλιος 1878 (Ρωσο-Τουρκικός Πόλεμος) , η περιοχή θα παραμείνει υπό τον Οθωμανικό ζυγό για περισσότερους από 5 αιώνες. Το 1913, μετά τη λήξη του Β’ Βαλκανικού Πολέμου η Δυτική Θράκη βάσει της Συμφωνίας του Βουκουρεστίου (10/8/1913) αποδίδεται στους Βούλγαρους. Το 1919 και ενώ η Βουλγαρία βρίσκεται στην πλευρά των ηττημένων του 1ου ΠΠ, Γαλλικά στρατεύματα καταλαμβάνουν τη Δυτική Θράκη. Ένα χρόνο αργότερα (Μάιος 1920) και λίγο πριν την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών, ο Ελληνικός Στρατός αντικαθιστά τους Γάλλους στα πλαίσια ένταξης της περιοχής στην Ελληνική Επικράτεια. Το διάστημα 1920-1923 Τούρκοι της Δυτικής Θράκης συμμετέχουν στον Απελευθερωτικό Αγώνα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά καθώς η Δυτική Θράκη αποτελεί μία από τις 6 διεκδικήσεις του Εθνικού Συμφώνου. Οι Ελληνικές Αρχές θα συλλάβουν τους Τούρκους εθνικιστές και θα τους εξορίσουν στη Μήλο. Το 1922-1923 στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων της Συνθήκης της Λωζάνης, οι εξόριστοι της Μήλου θα απελευθερωθούν και θα προωθηθούν στην Τουρκία.

    Η ανταλλαγή των πληθυσμών θα φέρει στη Δυτική Θράκη περίπου 200 χιλ πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη και την Μικρά Ασία, γεγονός που θα προκαλέσει εντάσεις μεταξύ των γηγενών μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης και των προσφύγων. Το Ελληνικό κράτος προκειμένου να στεγάσει το προσφυγικό κύμα κατάσχει και απαλλοτριώνει οικίες και εκτάσεις μουσουλμάνων. Η ένταση κλιμακώνεται και οδηγεί παρ’ολίγον σε πόλεμο Ελλάδος – Τουρκίας το 1926. Με τη Συμφωνία της Αθήνας (1/12/1926) επιστρέφεται εν μέρει η κατασχεμένη περιουσία στους Μουσουλμάνους αλλά οριστική λύση θα δοθεί με τη Συμφωνία της Άγκυρας (1930) μεταξύ Βενιζέλου και Κεμάλ. Παρόλα αυτά, η παρουσία Ελλήνων Χριστιανών σε μία περιοχή η οποία είχε 80% μουσουλμανικό πληθυσμό μέχρι το 1923, οδήγησε εκατοντάδες να φύγουν μετανάστες στην Τουρκία. Η Τουρκική κυβέρνηση προκειμένου να διατηρήσει την μουσουλμανική μειονότητα στη Δυτική Θράκη απαγόρευσε (4/11/1923) την μετανάστευση προς την Τουρκία. Παρόλα αυτα μουσουλμάνοι είτε με τουριστική βίζα ή διασχίζοντας νύχτα τον Έβρο εισέρχονταν και διέμεναν παράνομα στην Τουρκία. Η Βουλγαρική κατοχή (1941-1944) και ο εμφύλιος (1946-1949) θα οδηγήσει10 χιλ μουσουλμάνους να εγκαταλείψουν την Δυτική Θράκη. Μετά το 1950 η φτώχεια και η εξαθλίωση θα αναγκάσει χιλιάδες εξ αυτών να φύγουν μετανάστες για τη Γερμανία κάνοντας χρήση των διμερών συμφωνιών Ελλάδος – Γερμανίας.

Στρατηγική αξία της Δυτικής Θράκης
    Η Θράκη είναι η πλέον στρατηγική περιοχή των Βαλκανίων καθώς αποτελεί τη μόνη εναλλακτική οδό διέλευσης αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου προκειμένου να αποσυμφορηθεί ο Βόσπορος και η Θάλασσα του Μαρμαρά. Την ίδια στιγμή από τη Θράκη διέρχεται μέσω αγωγού το Αζέρικο φυσικό αέριο αλλά και μέρος των μελλοντικών κοιτασμάτων του Τουρκμενιστάν και ενδεχομένως του Ιράν με κατεύθυνση τις Ευρωπαικές αγορές.
    Παράλληλα η παρουσία μουσουλμανικής μειονότητας σε συνδυασμό με τον αραγές τουρκόφωνο πληθυσμό της Νότιας Βουλγαρίας (σε γεωγραφική συνέχεια) λειτουργεί ως η εμπροσθοφυλακή της νεο-οθωμανικής στρατηγικής για τα Βαλκάνια. Άλλωστε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Αχμέντ Νταβούτογλου στο βιβλίο του “Στρατηγικό Βάθος: Η θέση της Τουρκίας στον Κόσμο” περιγράφει γλαφυρά το μουσουλμανικό τόξο που εκτείνεται από τη Βοσνία στο Σαντζακ της Σερβίας και το Κόσοβο, καλύπτει τους Τούρκους των Σκοπίων αλλά και τους Τουρκόφωνους της Ν Βουλγαρίας και ολοκληρώνεται με τους Μουσουλμάνους της Δ.Θράκης ως τη ζωτική αρτηρία της Τουρκικής επιρροής στα Βαλκάνια.
Για τους Τούρκους η Θράκη (Δυτική και Ανατολική) αποτελεί την έσχατη γραμμή άμυνας για την ασφάλεια της Κων/πολης. Η απόσταση Κήποι Έβρου – Κων/πολη καλύπτεται μόνο σε 3 ώρες καθώς η πεδιάδα της Ανατολικής Θράκης αποτελεί ιδανικό θέατρο επιχειρήσεων για τις τεθωρακισμένες και μηχανοκίνητες ταξιαρχίες του Ελληνικού Στρατού…

Misak-ı Millî
    Με βάση τις αποφάσεις της τελευταίας ολομέλειας του Οθωμανικού Κοινοβουλίου (12/2/1920) το οποίο μετά την κατάληψη της Πόλης από τις Συμμαχικές Δυνάμεις  μετακόμησε στην Άγκυρα, το μέλλον της Δυτικής Θράκης πρέπει να αποφασιστεί με τοπικό δημοψήφισμα. Αυτό καταγράφεται στο Misak-ı Millî (Εθνικός Όρκος) και χρησιμοποιήθηκε ως το κύριο επιχείρημα της Τουρκικής Αντιπροσωπείας στις διαπραγματεύσεις της Συνθήκης της Λωζάνης (1922-1923). Σύμφωνα με τους Τούρκους η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της Δυτικής Θράκης είχε ως εξής:
                        Εθνοτική Σύνθεση Πληθυσμού της Δυτικής Θράκης (1923)
    Πόλη                           Tούρκοι*    Έλληνες      Βούλγαροι       Εβραίοι      Αρμένιοι
    Κομοτηνη                     59.967          8.834              9.997              1.007              360
    Αλεξανδρούπολη         11.744           4.800           10.227                253               449
    Σουφλί                          14.736          11.542            5.490                 -                   -
    Ξάνθη                           42.671           8.728               522                 220               114
    Σύνολο                        129.120         33.910          26.266             1.480              923
         * ως Τούρκοι καταγράφονται όλοι οι Μουσουλμάνοι (Πομάκοι, Ρομά, Τουρκόφωνοι)

Το  Προξενείο στην Κομοτηνή
    Το Γενικό Προξενείο της Τουρκίας μεταφέρθηκε από την Καβάλα το 1923, κατά τη περίοδο της ανταλλαγής των πληθυσμών και είναι σήμερα ένα από τα σημαντικότερα τουρκικά προξενεία στον κόσμο όσον αφορά τη χρηματοδότηση που απολαμβάνει από το Τουρκικό ΥΠΕΞ σε μία περιοχή όπου δεν υπάρχουν Τούρκοι πολίτες, αλλά μόνο τουρκόφρονες μουσουλμάνοι. Ο λόγος είναι ότι για τον Τουρκικό εθνικισμό (Misak-ı Millî ) η Δυτική Θράκη θεωρείται «χαμένο έδαφος», αλλά επίσης και λόγω των δικαιωμάτων που απορρέουν από τη Συνθήκη της Λωζάνης. Ωστόσο η δράση και η στρατηγική που ακολουθεί το Προξενείο έναντι της μουσουλμανικής μειονότητας (από τα μέσα της δεκαετίας του 1990) έχει προκαλέσει την αντίδραση της τοπικής κοινωνίας και την ανάδειξη κινήσεων πολιτών που αγωνίζονται για την απομάκρυνση του Προξενείου και την ειρηνική συνύπαρξη χριστιανών και μουσουλμάνων στα πλαίσια της Ελληνικής έννομης τάξης.

Η «μαύρη λίστα» του Προξενείου
    Και ενώ οι Τουρκόφρονες καταγγέλουν τους μουσουλμάνους πληροφοριοδότες της ΕΥΠ ως «προδότες της μειονότητας», την ίδια στιγμή το Τουρκικό Προξενείο (στη Κομοτηνή) συντηρεί ένα εκτεταμένο δίκτυο «πηγών» το οποίο ενημερώνει τη « μαύρη λίστα» του Προξενείου. Εκεί καταγράφονται όλοι όσοι μουσουλμάνοι εκφράζονται κριτικά έναντι του άμεσου παρεμβατικού ρόλου της Τουρκίας στις υποθέσεις της Δυτικής Θράκης. Η συγκεκριμένη λίστα καταρτίστηκε για πρώτη φορά την περίοδο μετά τη στρατιωτική Χούντα του στρατηγού Κεναν Εβρεν (1980-1383) και αρχικά στοχοποίησε εκδότες τουρκόφωνων εφημερίδων της Δυτικής Θράκης που εναντιώθηκαν στον πραξικόπημα του Στρατού, στους οποίους απαγορεύτηκε η παραμονή στην Τουρκία.
    Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 ο ρόλος του Τουρκικού Προξενείου εξαντλείτο στην άσκηση εκφοβισμού και απειλών: Μουσουλμάνοι που αντιτίθετο στη δράση και τη τακτική της Τουρκίας στην Ελληνική Θράκη αντιμετώπιζαν τις απειλές του Προξενείου τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε οικογενειακό όπως πχ  το μέλλον των παιδιών τους που σπούδαζαν στην Τουρκία. Το ίδιο συνέβαινε με όσους Μουσουλμάνους αμφισβητούσαν τις διοικητικές ικανότητες τοπικών παραγόντων (Δημάρχων, Αντιδημαρχων, Δημοτικών Συμβούλων, Νομαρχιακών Συμβουλων κλπ) που εκδήλωναν την προσήλωση τους στο Τουρκικό Προξενείο.

    Σημειώνουμε ότι την περίοδο 1996-2002 το Τουρκικό προξενείο «μοίρασε» περισσότερες από 7000 θεωρήσεις εισόδου/διαμονής σε μουσουλμάνους Δυτικοθρακιώτες για σπουδές Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (στην  Τουρκία) ενώ 5000 μουσουλμανοι έλαβαν υποτροφίες για σπουδές σε Πανεπιστήμια της Τουρκίας. Εν ολίγοις περίπου το 10% της μειονότητας σπούδαζε στην Τουρκία την εξαετία 1996-2002. Αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι το ίδιο το Τουρκικό Προξενείο υπονομεύει τη μειονοτική εκπαίδευση στέλνοντας τους μουσουλμάνους από νωρίς στα Τουρκικά σχολεία. Άραγε το ευνοϊκό μέτρο της ποσόστωσης του 0,5% για την είσοδο μουσουλμάνων στη Τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα ή απλώς αποτελεί παράβαση της αρχής της ισότητας μεταξύ Ελλήνων πολιτών;

Gundem: H φυλλάδα του Προξενείου
    Η εβδομαδιαία τουρκόφωνη εφημερίδα Gündem ιδρυθηκε το 1995 και επιδοτείται εν μέρει από το Τουρκικό προξενείο όπως και άλλα έντυπα του τοπικού τουρκικού τύπου, αν και ουδέποτε έχει γίνει δημόσια παραδοχή. Το 2003 η εφημερίδα είχε σχεδόν εκατό συνδρομητές (ιδιώτες ή σωματεία). Το 2007 η εφημερίδα διαθέτει τρεις δημοσιογράφους πλήρους απασχόλησης οι οποίοι είναι απόφοιτοι Τμήματος ΜΜΕ Τουρκικού Πανεπιστημίου. Δυο εξ αυτών έχουν δουλέψει στον Τουρκικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο και είναι μέλη Τουρκικών Συλλόγων στη Δ. Θράκη και στη Μεγάλη Βρετανία. Μιλούν άπταιστα τα ελληνικά και τα αγγλικά. Εν ολίγοις πρόκειται για ένα επιτελείο το οποίο μπορεί να φέρει εις πέρας αποτελεσματικά την επικοινωνιακή πολιτική του Τουρκικού Προξενείου καθώς σε κάθε δημόσια παρουσία του Τούρκου Προξένου υπάρχει δημοσιογράφος και φωτογράφος της εφημερίδας.

Στρατολόγηση πρακτόρων
    Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία μουσουλμάνου απόφοιτου του Μειονοτικού Λυκείου της Κομοτηνής ο οποίος παραχώρησε συνέντευξη σε ερευνητή του Γαλλικού Κέντρου Τουρκικών και Οθωμανικών Μελετών (CETOBAC) «Ήμουν πολύ καλός μαθητής στο Λύκειο CelalBayar (της Κομοτηνής) και ένας εκ των καθηγητών μου (αποσπασμένος εκπαιδευτικός εκ Τουρκίας) επέμενε να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Τουρκία αλλά η οικογένειά μου ήταν πολύ φτωχή και έπρεπε να δουλέψω. Με ένα φίλο μου κάναμε αίτηση για να φύγουμε μετανάστες στη Γερμανία (το 1970) και δύο μήνες μετά μας ήρθε θετική απάντηση.  Μια μέρα επικοινώνησε μαζί μου ένας υπάλληλος του Γενικού Προξενείου της Τουρκίας στη Κομοτηνή, που ήταν φίλος του καθηγητή μου στο Λύκειο. Μου έδωσε ραντεβού σε ένα πάρκο στην Κομοτηνή, και μου πρότεινε να πάω στην Κύπρο ως κατάσκοπος. Κάνανε παρόμοιες προτάσεις στους καλούς μειονοτικούς μαθητές που μιλούσαν άπταιστα Ελληνικά. Εγώ αρνήθηκα, αυτές οι ιστορίες τους δεν με ενδιαφέραν, ούτως ή άλλως είχα αποφασίσει να πάω στη Γερμανία». Προφανώς η ταυτότητα του μάρτυρα δεν αποκαλύπτεται στη συγκεκριμένη έρευνα και ευνόητους λόγους…

Η υπόθεση  Μποσταντζή
    Στις 27 Ιουλίου 2009 ο σκοπός της κεντρικής πύλης του στρατοπέδου   “Δημογέροντα Χατζηγιώργη” στη Σαμοθράκη ειδοποιεί ότι αυτοκίνητο μάρκας ΟpelCorsa κόβει βόλτες έξω από το στρατόπεδο. Λίγες ώρες αργότερα το αυτοκίνητο εντοπίζεται στο λιμάνι της Σαμοθράκης. Μετά την έρευνα της Αστυνομίας κατασχέθηκαν ένα τρίποδο φωτογραφικής μηχανής, φωτογραφική μηχανή ΝΙΚΟΝ, δύο φακοί ΝΙΚΟΝ και ΤΑΜRON και κάρτες μνήμης επιμελώς κρυμμένες κάτω από το πατάκι του οδηγού με 300 περίπου φωτογραφίες από στρατιωτικές και πολιτικές εγκαταστάσεις.
    Ο 30χρονος Μεχμέτ Μποσταντζη, κάτοικος Αλεξανδρούπολης ομολόγησε τις πράξεις του και δήλωσε ότι επιθυμεί να συνεργαστεί. Ενημέρωσε τους αστυνομικούς για την ύπαρξη 8 φακέλων (!) στον ηλεκτρονικό υπολογιστή του όπου βρέθηκαν φωτογραφίες στρατιωτικών εγκατάστασεων σε Αλεξανδρούπολη, Παλαγία, Δορίσκο, Άβαντα, Καβησό, Δίκελλα και από το Κέντρο Τεθωρακισμένων Αυλώνα

       Η στρατολόγηση
    Το Νοέμβριο του 2008 και ενώ επέστρεφε στην Ελλάδα μέσω του Τελωνείου Ιψάλων (έναντι των Κήπων Έβρου) τον οδήγησαν σε ένα γραφείο όπου βρίσκονταν δύο άντρες με πολιτικά. Άρχισαν να του διηγούνται τη ζωή του και του είπαν ότι θέλουν να τους βοηθήσει. Για να τον “ψαρώσουν” του είπαν ότι “οι άνθρωποι στην Τουρκία εξαφανίζονται, βρίσκονται στα χωράφια”. Η ταρίφα συμφωνήθηκε στα 500 ευρώ για κάθε παράδοση φωτογραφικού υλικού.

       Η δίκη
    Ο Μποσταντζή προφυλακίστηκε με την κατηγορία της κατασκοπίας κατ’εξακολούθηση και καταδικάστηκε σε 4 χρόνια χωρίς αναστολή το Μάιο του 2010. Στην απολογία του δήλωσε ότι “Ήξερα ότι θα με εύρισκαν όπου κι αν πήγαινα. Δέχθηκα, μου έδωσαν μια κάρτα τουρκικού τηλεφώνου για να γίνονται οι επικοινωνίες μας, ενώ με επισκεπτόταν και στο μαγαζί μου. Μου ζήτησαν να τραβήξω τα γύρω από την Αλεξανδρούπολη στρατόπεδα, όπου υπήρχαν κεραίες, να φαίνεται από τον χάρτη του googleair η γωνία λήψης των φωτογραφιών για λόγους στρατηγικής, να φαίνεται τι έχουν μέσα και να περιγράφεται η θέση τους. Άρχισα να φωτογραφίζω αποθήκες πυρομαχικών του ελληνικού στρατού, στρατόπεδα, στον Δορίσκο έβγαλα το εκεί στρατόπεδο, το στρατόπεδο Κανδυλάπτη στην Αλεξανδρούπολη, το στρατόπεδο Καραμαλλίδη στην Παλαγία, άλλο στρατόπεδο στην Σαμοθράκη, φωτογραφίες από οχήματα και πινακίδες από παρελάσεις, την στρατιωτική ηγεσία, τον εξοπλισμό των φαντάρων…”
    Στις αρχές του 2011 αποφυλακίζεται κάνοντας χρήση της ευνοϊκής ρύθμισης περί κοινωνικού έργου. Το Μάρτιο το 2013 θα διεξαχθεί η έφεση που έχει ασκήσει ο δικηγόρος του Μποσταντζή. Μέχρι τότε υποχρεούται να παρουσιάζεται στο ΑΤ Φερρών.

Κρυφτούλι …με την ΕΥΠ
    Στην ίδια έρευνα του CETOBAC καταγράφονται μαρτυρίες Μειονοτικών σε σχέση με τις τακτικές που ακολουθούσαν οι αξιωματικοί της Κρατικής Ασφάλειας και της Αντικατασκοπίας της ΕΥΠ. Παραθέτουμε ενδεικτικά:
    « Όταν ήταν φοιτητής στην Κωνσταντινούπολη, ο Taner είχε ιδρύσει με κάποιους συμμαθητές του ένα τουρκικό φοιτητικό σύλλογο Δυτικοθρακιωτών. Επί 5 συναπτά καλοκαίρια ο εν λόγω Σύλλογος διοργάνωνε Φεστιβάλ σε διάφορα χωριά της περιοχής (σσ της Δυτικής Θράκης). Επρόκειτο για πολιτιστική εκδήλωση προβολής παραδοσιακών χορών και λαϊκής μουσικής…Στα δύο πρώτα Φεστιβάλ (1992 – 1993), οι τοπικές (σσ Ελληνικές) αρχές προσπάθησαν να τους εκφοβίσουν καθώς η  αστυνομία (σσ ΕΥΠ) επισκέφτηκαν το σπίτι του και ρωτούσαν τη μητέρα του σχετικά. OTaner στη συνέχεια συνέταξε ένα άρθρο στην Αγγλική γλώσσα το οποίο παρουσίασε ως δημοσίευμα-αφιέρωμα της εφημερίδας NewYorkTimes για το Φεστιβάλ. Η μπλόφα «έπιασε » και δεν τον ενόχλησαν ξανά…Σύμφωνα με τον Τaner οι Ελληνικές Αρχές δεν επιθυμούν τη στοχοποίηση τους – από Ευρωπαικές ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων για τη διαχείριση της Μουσουλμανικής μειονότητας – σε τέτοιο βαθμό που οποιοδήποτε δημοσίευμα στο διεθνή Τύπο λειτουργεί λυτρωτικά για τους μειονοτικούς της Θράκης…”

    Ο Ali αφηγείται ένα περιστατικό που διακωμωδεί την έλλειψη διακριτικότητας των Ελλήνων αστυνομικών που υποτίθεται ότι είναι σε μυστική υπηρεσία… Ο πατέρας του ήταν στόχος επιτήρησης εκ μέρους των Ελληνικών Αρχών καθώς αμείβετο από το Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής ως μέλος του θρησκευτικού προσωπικού. Ένα βράδυ (το καλοκαίρι του 1999), ενώ δειπνούσε με τον πατέρα του σε εστιατόριο της Ξάνθης, δύο άνδρες εισήλθαν στο μαγαζί αλλά έκατσαν σε δύο διαφορετικά τραπέζια. Στο τέλος της βραδιάς, οι δύο άνδρες εξέρχονται του εστιατόριου χωριστά αλλά μπαίνουν στο ίδιο αυτοκίνητο, απόδειξη του βαθμού ηλιθιότητας τους όπως λέει χαρακτηριστικά ο Αli…

Το ΒΤΤDD
    Πέρα από τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης που διαβιεί εντός των συνόρων περισσότεροι από 10 χιλ “Τούρκοι με ελληνικό διαβατήριο” ζουν σήμερα στην ευρύτερη περιοχή της Κων/πολης (Zeytinburnu/Bakirkoy) και της Θάλασσας του Μαρμαρά (Προύσα). Eίναι οργανωμένοι σε 14 τοπικές οργανώσεις (η τελευταία ιδρύθηκε στη Κόνυα το 2004) υπό την ομπρέλα της Ομοσπονδίας Αλληλεγγύης Τουρκων Δυτικής Θράκης (ΒΤΤDD). Οι υπεύθυνοι της Ομοσπονδίας υποστηρίζουν ότι σήμερα στην Τουρκία υπάρχουν 750 χιλ Τούρκοι με καταγωγή από τη Δυτική Θράκη.
    Η συγκεκριμένη οργάνωση είναι “οργανικά” συνδεδεμένη με το ΑΚΡ του Ερντογάν αφού στελέχη της είναι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος ενώ τις εκδηλώσεις της “τιμούν” στελέχη των ακροδεξιών ΒΒΡ και ΜΗΡ όπου δίπλα στην Τουρκική σημαία φιγουράρει η “ιστορική” σημαία της αυτόνομης Δυτικής Θράκης. Στις εκδηλώσεις της ασφαλώς συμμετέχουν στελέχη του (εν Ελλάδι) μειονοτικού κόμματος DEB και των τουρκοσυλλόγων του Προξενείου (Σημείωση: Το DEB είχε ιδρύσει ο Αχμετ Σαντίκ φίλος και συνεργάτης του ηγέτη των Γκρίζων Λύκων Αμπντουλαχ Τσατλί. Ο τελευταίος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο Σουσουρλούκ το 1996 ενώ καταζητούνταν από την Ιnterpol για δώδεκα δολοφονίες)

Χρηματοδότηση του ΒΤΤDD
    Το ΒΤΤDD απολαμβάνει αδράς χρηματοδότησης από Κρατικούς φορείς. Οι Γενικές Συνελεύσεις και τα Διοικητικά Συμβούλια λαμβάνουν χώρα σε πολυτελή ξενοδοχεία όπως το Εresin και το PeraParas στην Κων/πολη.Την ίδια στιγμή το ΒΤΤDD χρηματοδοτεί (από που άραγε;) τη μεταφορά χιλιάδων Τούρκων Δυτικοθρακιωτών από την Τουρκία σε Ροδόπη και Ξάνθη κατά τη διάρκεια των εθνικών και δημοτικών εκλογών. Στις εκλογές της 7ης Μαρτίου 2004 πραγματοποίησε “επίδειξη δύναμη” με την αποστολή 100 λεωφορείων και 8 χιλ Τούρκων ψηφοφόρων.
    Μεταξύ των εντύπων που κυκλοφορούν στην Τουρκία (για τη Δυτική Θράκη) συγκαταλέγεται και η εθνικιστική ΥeniBatiTrakya, στην εκδοτική επιτροπή της οποίας προεδρεύει ο στρατηγός (εα) της Στρατοχωροφυλακής Veli Κucuk. Ο τελευταίος υπήρξε διοικητής της παρακρατικής JITEM που ευθύνεται για εκατοντάδες δολοφονίες Κούρδων στη ΝΑ Τουρκία τη δεκαετία του 1990. Από το 2008 βρίσκεται έγκλειστος στις φυλακές ως ανώτατο στέλεχος της πραξικοπηματικής οργάνωσης Εργκενεκόν.

Συμπέρασμα
Εν ολίγοις μετά το 1996 σταδιακά το Προξενείο και ειδικότερο το δίκτυο πληροφοριοδοτών της ΜΙΤ στη Δυτική Θράκη απολαμβάνει μία ιδιότυπη “ελευθερία κινήσεων” στα πλαίσια της κατευναστικής πολιτικής που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις Σημίτη. Το σχέδιο Βαριοπούλα που ήρθε πριν από 2 χρόνια στο φως της δημοσιότητας προβλέπει επέλαση των Μ/Κ Ταξιαρχιών της 1ης Στρατιάς των ΤΕΔ με κατεύθυνση τον Βόρειο Έβρο από Ανδριανούπολη μέχρι Μεγάλο Δέρειο. Τα ορεινά χωριά της Ροδόπης και της Ξάνθης θα μπορούν να διαδραματήσουν ρόλο αερογέφυρας σε Τουρκικές μονάδες ειδικών δυνάμεων οι οποίες θα μετακινηθούν με μεταγωγικά αεροπλάνα (μοιρες αλεξιπτωτιστών) ή μεταφορικά ελικόπτερα της Αεροπορίας Στρατού (καταδρομείς) προκείμενου να ανακόψουν την ενίσχυση των χερσαίων δυνάμεων του Δ’ ΣΣ με έδρα την Ξάνθη…Η Κοσοβοποίηση της Δυτικής Θράκης θα συνεχίζεται για όσο καιρό το Αθηναϊκό Κράτος συμμετέχει σε Συμβούλια Στρατηγικής Συνεργασίας με τους Νεο-οθωμανούς του Νταβούτογλου. Ευτυχώς προς το παρόν η Δυτική Θράκη βρίσκεται εκτός των απαιτήσεων του Μνημονίου.  Οψόμεθα…

    *Ο Κώστας Πικραμένος είναι σύμβουλος εξαγωγικών επιχειρήσεων, ειδικός σε θέματα economicintelligence. Eκδότης της επιθεώρησης “Διπλωματία και Εξαγωγές”. Έχει εκδόσει τα βιβλία “Wikileaks – Tα Διπλωματικά Έγγραφα για τη Τουρκία” και “Χρυσή Αυγή – Το τέλος της Μεταπολίτευσης“  (http://ekdotika.blogspot.com). Το παρόν κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το προηγούμενο τεύχος του περιοδικού «HELLENIC NEXUS» (Δεκέμβριος 2012).

Οι αριθμοί μιλούν για ένα φαινόμενο που τείνει να εξελιχθεί σε ένα κραχ χειρότερο από την κρίση του 1929-1930 και 7 από τις 20 αυτές ενδείξεις αφορούν στην Ελλάδα και την Κύπρο

Του Michael Snyder
The Economic Collapse Blog
14 Ιανουαρίου 2013
Aπόδοση: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους

Η οικονομική κατάρρευση της Ευρώπης επιταχύνεται δραματικά. Ενώ τα συμβατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης εξακολουθούν να διατυμπανίζουν ότι η οικονομική κρίση στην Ευρώπη έχει «αποφευχθεί», τα οικονομικά στατιστικά στοιχεία που προέρχονται από την Γηραιά Ήπειρο απλώς αποδεικνύουν ότι η κατάσταση ολοένα επιδεινώνεται. 

Η βιομηχανική δραστηριότητα στην Ευρώπη συρρικνώνεται μήνα με το μήνα, τα ποσοστά ανεργίας στην Ευρωζώνη έχουν χτυπήσει νέο ιλιγγιώδες ρεκόρ, και οι επίσημοι δείκτες ανεργίας τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ισπανία είναι τώρα κατά πολύ υψηλότεροι από τον υψηλότερο αντίστοιχο δείκτη στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930.

Η οικονομική κατάσταση στην Ευρώπη είναι πολύ χειρότερη από ό,τι ήταν πριν από ένα χρόνο, και πρόκειται να συνεχίσει να επιδεινώνεται, καθώς η λιτότητα που εφαρμόζεται εξακολουθεί να πλήττει ανελέητα τις οικονομίες της Ευρωζώνης. Δεν αποτελεί υπερβολή η εκτίμηση ότι τα πράγματα έχουν πάρει τραγική τροπή, ιδιαίτερα στη νότια Ευρώπη. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότερες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου βιώνουν μια οξύτατη οικονομική ύφεση αυτή τη στιγμή. Δυστυχώς, οι περισσότεροι Αμερικανοί δίνουν ελάχιστη προσοχή στο τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Αλλά κανονικά θα έπρεπε να παρατηρούν τα φαινόμενα αυτά, αφού δείχνουν τι ακριβώς συμβαίνει όταν οι χώρες συσσωρεύουν υπερβολικό χρέος. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το μεγαλύτερο χρέος από οποιαδήποτε άλλη χώρα στον πλανήτη, οπότε τελικά ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα είναι βέβαιο ότι πρόκειται να συμβεί και εδώ, και μάλιστα σύντομα.

Ακολουθούν 20 σαφείς ενδείξεις της κατάρρευσης της Ευρώπης, τις οποίες ο καθένας μας οφείλει να έχει υπ’ όψιν του...


Ένδειξη 1η: 10 μήνες: Η βιομηχανική δραστηριότητα τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία συρρικνώνεται συνεχώς εδώ και 10 μήνες.

Ένδειξη 2η: 11,8 %: Το ποσοστό ανεργίας στην Ευρωζώνη έχει πλέον ανέλθει σε 11,8 %, ένα νέο και πρωτόγνωρο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ρεκόρ.

Ένδειξη 3η: 17 μήνες: Τον Νοέμβριο, στην Ιταλία σημειώθηκε η δραματικότερη πτώση σε λιανικές πωλήσεις των τελευταίων 17 μηνών.

Ένδειξη 4η: 20 μήνες: Η κατασκευαστική δραστηριότητα στην Ισπανία συρρικνώνεται συνεχώς εδώ και 20 μήνες.

Ένδειξη 5η: 20 %: Εκτιμάται ότι αυτή τη στιγμή τα επισφαλή δάνεια αποτελούν περίπου το 20 % όλων των εγχώριων δανείων στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Ένδειξη 6η: 22 %: Το 22 % του συνολικού πληθυσμού της Ιρλανδίας ζει σε νοικοκυριά ανέργων.

Ένδειξη 7η: 26 %: Ο γενικός δείκτης ανεργίας στην Ελλάδα έχει αγγίξει το 26 %. Μόλις πριν από ένα χρόνο ήταν 18,9 %.

Ένδειξη 8η: 26,6 %: Ο δείκτης ανεργίας στην Ισπανία έχει αυξηθεί στο απίστευτο 26,6 %.

Ένδειξη 9η: 27 %: είναι το ποσοστό ανεργίας των εργαζομένων ηλικίας κάτω των 25 στην Κύπρο. Το 2008, ο ίδιος δείκτης ήταν πολύ πιο κάτω από το 10 %.

Ένδειξη 10η: 28 %: Οι πωλήσεις της γαλλικής αυτοκινητοβιομηχανίας ήταν τον Νοέμβριο του 2012 κατά 28% μικρότερες από τον αντίστοιχο μήνα του 2011.

Ένδειξη 11η: 36 %: Ο δείκτης φτώχειας στην Ελλάδα σήμερα αγγίζει το 36 %. Το 2009 ήταν μόλις 20% περίπου.

Ένδειξη 12η: 37,1 %: Το ποσοστό ανεργίας στους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών στην Ιταλία έχει αγγίξει το πρωτόγνωρο ρεκόρ του 37,1%.

Ένδειξη 13η: 44 %: Ένα απίστευτο 44 % του συνολικού πληθυσμού της Βουλγαρίας αντιμετωπίζει «σοβαρές υλικές στερήσεις».

Ένδειξη 14η: 56,5 %: Το ποσοστό ανεργίας στους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών στην Ισπανία έχει φτάσει στο ιστορικό 56,5%.

Ένδειξη 15η: 57,6 %: Το ποσοστό ανεργίας για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών στην Ελλάδα έχει φτάσει στο ιστορικό 57,6%.

Ένδειξη 16η: 60 %: Σύμφωνα με έκθεση της Citigroup, υπάρχει 60 % πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη μέσα στους επόμενους 12 με 18 μήνες.

Ένδειξη 17η: 70 %: Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, κάποιες κατοικίες στην Ισπανία πωλούνται 70% φθηνότερα από την τιμή στην οποία θα είχαν πουληθεί στο απόγειο της φούσκας της αγοράς ακινήτων το 2006. Σήμερα υπάρχουν περίπου 2 εκατομμύρια απούλητα σπίτια στην Ισπανία.

Ένδειξη 18η: 200 %: Η αναλογία χρέους προς ΑΕΠ της Ελλάδας πλησιάζει ταχύτατα το 200 %.

Ένδειξη 19η: 1997: Σύμφωνα με την Επιτροπή των Γαλλικών Βιομηχανιών Αυτοκινήτου, το 2012 ήταν η χειρότερη χρονιά που βίωσε η γαλλική βιομηχανία αυτοκινήτων από το 1997.

Ένδειξη 20ή: 2 εκατομμύρια: Το 2005, η γαλλική αυτοκινητοβιομηχανία είχε παραγάγει περίπου 3,5 εκατομμύρια οχήματα. Το 2012, ο αριθμός αυτός μειώθηκε σε περίπου 2 εκατομμύρια οχήματα.

Το ένα πράγμα που αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία δεν μπορούν να μεταφέρουν είναι η μεγάλη οδύνη που πολλοί Ευρωπαίοι πολίτες ζουν σε καθημερινή βάση σήμερα. Για να πάρετε μια ιδέα του πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα αυτές τις μέρες, διαβάστε το ακόλουθο σύντομο απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του Bloomberg ...


«Η Αναστασία Καραγαϊτανάκη, 57 ετών, ήταν κάποτε μοντέλο και ιδιοκτήτρια μιας καφετέριας στην Θεσσαλονίκη. Αφού έχασε την επιχείρησή της με την οικονομική κρίση, σήμερα κοιμάται σ΄ ένα ράντζο που ανοίγει το βράδυ πλάι από το ψυγείο στην κουζίνα της μητέρας της και χάρη στα γεύματα που της προσφέρει μια φιλανθρωπική οργάνωση εξασφαλίζει τα απαραίτητα τρόφιμα και την ινσουλίνη για τον διαβήτη, από τον οποίο πάσχει.

"Νιώθω σαν η ζωή μου να έχει γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μου”, είπε στον ρεπόρτερ του Bloomberg η Καραγαϊτανάκη, της οποίας ο άνεργος αδελφός επίσης μοιράζεται την ίδια γκαρσονιέρα. "Νιώθω σαν να είμαι νεκρή".

Για χιλιάδες Έλληνες, όπως η Καραγαϊτανάκη, ο κοινωνικός ιστός της μεσαίας τάξης ζωής έχει διαρρηχθεί. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών έχουν μειωθεί κατά το ένα τρίτο, με αποτέλεσμα να επινοούν τρόπους να κλέβουν ηλεκτρικό ρεύμα. Οικογένειες που κατοικούν σε περιοχές που μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ήσυχες και ασφαλείς τρέμουν να φύγουν από τα σπίτια τους λόγω της σταθερής αύξησης της εγκληματικότητας»...

Σε όλη την Ευρώπη, ακούει κανείς για πολίτες που έχουν χάσει κάθε ελπίδα και φτάνουν στο σημείο να αυτοπυρπολούνται, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να απαλλαγούν από τα δεινά τους και να επιστήσουν την προσοχή των συμπολιτών τους και των ασυγκίνητων κυβερνήσεων. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες, που κάποτε ανήκαν στην μεσαία τάξη, έχουν χάσει τα πάντα και βυθίζονται όλο και περισσότερο στην απελπισία. Τα ποσοστά αυτοκτονιών και εγκληματικότητας είναι στα ύψη σε όλη την Νότια Ευρώπη, ενώ σε τακτά χρονικά διαστήματα ξεσπούν μαζικές ταραχές στους δρόμους.

Δυστυχώς, βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Τα πράγματα πρόκειται να πάρουν πολύ χειρότερη τροπή στην Ευρώπη.

Εν τω μεταξύ, όσοι από εμάς ζούμε στις Ηνωμένες Πολιτείες κοιτάμε ακόμη με αυταρέσκεια και αφ’ υψηλού τους Ευρωπαίους, επειδή ζούμε ακόμα σε μια απατηλή φούσκα μιας ευμάρειας που δημιούργησαν το χρέος και ο δανεισμός.

Αλλά τελικά, δεν θ’ αργήσουμε κι εμείς να νιώσουμε τον πόνο της λιτότητας στο πετσί μας. Η πρόσφατη συμφωνία για την αντιμετώπιση του «δημοσιονομικού γκρεμού» των ΗΠΑ δεν ήταν μια τυχαία ένδειξη. Οι φόροι αυξάνονται και οι δημόσιες δαπάνες συρρικνώνονται. Δεν θα αργήσουμε να νιώσουμε τις συνέπειες αυτών των αλλαγών και στην οικονομία.

Και φυσικά, η αμείλικτη πραγματικότητα είναι ότι η οικονομία των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα δεν πήγε καθόλου καλά το 2012, πράγμα που φαίνεται να ρίξει κανείς μια ματιά στους αριθμούς. Η ψυχρή και σκληρή αλήθεια είναι ότι η οικονομία των ΗΠΑ μειώνεται σταθερά εδώ και αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, και υπάρχουν πολλοί λόγοι να αναμένει κανείς ότι οι πτωτικές τάσεις θα επιταχυνθούν ακόμη περισσότερο το 2013.

Οπότε, αν είστε Αμερικανός, μην χαμογελάτε όταν διαβάζετε για τα αλλόκοτα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Πάμε για τον ίδιο ακριβώς κατήφορο στον οποίο βρίσκονται οι Ευρωπαίοι, και σίγουρα θα βιώσουμε τις ίδιες οδυνηρές καταστάσεις που εκείνοι βιώνουν αυτή τη στιγμή.

Θα σας συμβούλευα, λοιπόν, αυτούς τους λίγους μήνες της «φούσκας» που μας απέμειναν πριν ακουστεί το «μπαμ», να εστιάσετε την προσοχή σας στα απαραίτητα και να προετοιμαστείτε για όσα θα έρθουν. Σε κάποια στιγμή, αυτή η «φούσκα της ελπίδας» που μας πλάσαραν θα σκάσει και τότε θα είναι πολύ αργά για προετοιμασίες.



Η πολιτική σκηνή στην Ελλάδα ζει μοναδικές στιγμές κατάπτωσης. Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Πρωθυπουργός και αρχηγοί κομμάτων επισκέπτονται συχνά-πυκνά την Γερμανία για… συζητήσεις (ή –όπως λένε οι κακές γλώσσες- για να πάρουν εμπιστευτικά τις επόμενες εντολές) σχετικά με την διάσωση της χώρας, η οποία βρίσκεται εδώ και καιρό στον αυτόματο πιλότο, ελέω εκτρωματικών μαζικών νομοθετημάτων που –για το καλό της δημοκρατίας τους- ψηφίζονται σωρηδόν ή περνάνε απλώς από την Βουλή για… μαζική επικύρωση (θα έλεγε κανείς πως είναι σαν μαζικές εκτελέσεις, αλλά σε πιο… ευρωπαϊκή μορφή).

Μέσα σε αυτό τον ορυμαγδό κι ενώ όλα δείχνουν πως έχει ήδη αποφασισθεί η «σκυτάλη» να περάσει στα χέρια του Αλέξη Τσίπρα (επίσκεψη στον Σόιμπλε και επίσκεψη στις ΗΠΑ, «δένουν το γλυκό»…), ο ίδιος δείχνει να είναι αρκετά προβληματισμένος, όπως μαθαίνουμε από το στενό του περιβάλλον. Και ο προβληματισμός του Αλέξη έχει να κάνει με την ευθύνη της διακυβέρνησης (ελέω τρόικας πάντα, για να μην ξεχνιόμαστε) της χώρας και με τις ακραίες θέσεις που εμφανίζουν κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που εδώ και καιρό δημιουργούν έντονα προβλήματα στο προφίλ του κόμματος το οποίο βρίσκεται σε τροχιά ανάληψης της εξουσίας.

Πρόκειται για εκείνες τις συνιστώσες που επιμένουν σε οριζόντια και κάθετη διαφοροποίηση από το πνεύμα του μνημονίου (και ενστερνίζονται την επαναφορά στην δραχμή, την ανεξαρτητοποίηση της πολιτικής ακόμη και εάν η Ελλάδα γίνει Αλβανία του Εμβέρ Χότζα), αλλά ταυτόχρονα διαλαλούν πως θα περάσουν σε πρακτικές αντάρτικου πόλεων εάν δεν υπάρξει συγκρουσιακή πορεία με το ευρωπαϊκό και αμερικανικό κατεστημένο.
Επίσης, μεγάλος είναι ο προβληματισμός του πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τις συνιστώσες που επιμένουν στην ελεύθερη είσοδο –και φυσικά ελληνοποίηση- των λαθρομεταναστών, σκεπτικό το οποίο δείχνει πως αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για μία περαιτέρω άνοδο της ριζοσπαστικής δεξιάς, ενώ ταυτόχρονα άρχισε να λειτουργεί και αφαιρετικά στα ήδη υπάρχοντα ποσοστά, δημιουργώντας έτσι μία τάση απομάκρυνσης από τον «στόχο» της εξουσίας.
Μέσα στα προβλήματα είναι και το ξεκαθάρισμα της θέσης του κόμματος σχετικά με τα Ελληνοτουρκικά, στα οποία το αριστερίζων κόμμα δείχνει πως προτιμά να διακινδυνέψει μία «πολιτική φιλίας» απέναντι σε μία Τουρκία που διεκδικεί ευθέως ακόμη και εκείνα τα αυτονόητα που καλύπτονται από το Διεθνές Δίκαιο και διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες… Δύσκολη, ομολογουμένως, ατζέντα, η οποία ενδέχεται να σταθεί αιτία απώλειας πάρα πολλών ψήφων, αφού τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν δώσει και τα καλύτερα διαπιστευτήρια σε οτιδήποτε ξεκινάει ή εμπεριέχει τη λέξη «εθνικό»…

Ο Αλέξης Τσίπρας προβληματίζεται αρκετούς μήνες για τις συμπεριφορές συγκεκριμένων συνιστωσών και έχει αρκετές φορές εκφράσει την δυσαρέσκειά του σε ανθρώπους του οικείου του περιβάλλοντος. Ο ίδιος κατανοεί πως τα σωρευμένα προβλήματα της χώρας και τα δημιουργηθέντα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα δρουν ανασταλτικά σε τέτοιου είδους ριζοσπαστικές πολιτικές και έχει πάρει την απόφαση να απομακρύνει ή να απομακρυνθεί από ιδέες ή ιδεοληψίες περί ανθρωπισμού, οι οποίες λειτουργούν σαν άγκυρες στην πολιτική που ο ίδιος επιθυμεί να ακολουθήσει.

Όσοι παρακολουθούν από κοντά το «δράμα» του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, συμπληρώνουν πως «για άγνωστο λόγο, οι διάφορες δηλώσεις που βλάπτουν την εικόνα του κινήματος, γίνονται σε διαστήματα απουσίας του Αλέξη και γίνονται «συντονισμένα»… Βέβαια, η διστακτικότητα του Αλέξη να αποτινάξει τα συγκεκριμένα βαρίδια, έγκειται και στο γεγονός πως μεγάλο μέρος από τα «βαρίδια» αυτά, αποτελούν την βάση του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ -ταυτόχρονα- γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα εσωτερικά της Κουμουνδούρου, και αυτομάτως μεταβάλλονται σε πολιτικές ωρολογιακές βόμβες που έχουν την δυνατότητα –μέσω διαρροών- να διαλύσουν την όλη προσπάθεια του Τσίπρα πριν αυτή τελεσφορήσει.

Οι μεγάλοι αρχηγοί, όμως, διακρίνονται για τις αποφάσεις τους και την διάθεσή τους να συγκρουστούν ακόμη και με κομμάτια των κομμάτων τους, όταν νιώθουν πως αυτά λειτουργούν ως τροχοπέδη για την περαιτέρω άνοδο του κόμματός τους. Η διστακτικότητα του Αλέξη για το ποια στάση θα κρατήσει απέναντι στους «προβληματικούς» είναι ένα μείζον θέμα που αφορά την περαιτέρω ανάδειξή του ως πανίσχυρου αρχηγού, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να μην χάσει ούτε εκείνο το κομμάτι των αριστερών (προερχόμενων κυρίως από το ΠΑΣΟΚ), οι οποίοι περιμένουν την κομματική ομπρέλα και στήριξη όταν το ΣΥΡΙΖΑ καταλάβει την εξουσία…

Και πέρα από όλα αυτά, αυτή τη στιγμή, επιπλέον προβληματισμός της Κουμουνδούρου είναι το τι θα κάνει ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την συνάντησή του με τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας κ. Σόιμπλε... Θα παραμείνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην τελευταία επίσημη θέση του περί «αναθεώρησης του μνημονίου» (για την οποία και «κατηγορήθηκε» από τους μνημονιακούς ως στροφή προς εκείνα που επιτάσσει η Μέρκελ) ή θα επανακάμψει στην προηγούμενη ανακηρυχθείσα θέση του για «έξοδο από το μνημόνιο»; Αυτή η απόφαση φαίνεται πως θα κρίνει την επόμενη -κυριολεκτικά- ημέρα του κόμματος, το οποίο στις τελευταίες δημοσκοπήσεις φαίνεται να έχει σκαμπανεβάσματα με τάση σταθεροποίησης, χωρίς κανένας να μπορεί να ισχυρισθεί ότι «έπιασε την οροφή» του ή μία σταθερή εκλογική βάση.

Και για να σατιρίσουμε την όλη κατάσταση, μεταδίδουμε έκτακτη είδηση από το Βερολίνο, μετά την αποχώρηση του Αλέξη από την συνάντησή του με τον Σόιμπλε:
ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ. Θρήνος στο Βερολίνο.
Παραιτήθηκαν οι καθαρίστριες του Σόιμπλε…!
"Αι σιχτίρ" είπαν, "που θα μαζέψουμε 628 σελίδες μνημονίου που ΞΕΣΚΙΣΕ μπροστά του ο Alexis"…
Άφωνος ο... "κουτσός"..!

Κωνσταντίνος



Αν υπήρχε μέτρο βλακείας, είμαστε απολύτως βέβαιοι πως αυτό θα ήταν πατέντα της σημερινής μνημονιακής ανθυποκυβέρνησης. Πολλοί αμφισβήτησαν την προ καιρού τηλεοπτική δήλωση του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτη πως οι υπουργοί υπογράφουν νόμους που έρχονται απευθείας από την τρόικα. 
Και εν μέρει είχαν δίκιο, αφού η αλήθεια είναι κατά πολύ τραγικότερη. Κι αυτό επειδή τέτοιες νομοθετικές πράξεις υπογράφει και ο φερόμενος ως πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας (αμφισβητείται πλέον ευθέως ως πρόεδρος, αφού εμφανίζεται ως υπογράφων υπάλληλος της τρόικας, καθώς επίσης αμφισβητείται και το περί Ελληνικής Δημοκρατίας, αφού οι νόμοι γράφονται στο Βερολίνο και αποστέλλονται προς υπογραφή στο προτεκτοράτο (όπου η δημοκρατία έχει αποβιώσει προ καιρού) που φέρει προσωρινά και για καθαρά θεατρικούς και ιστορικούς λόγους «Ελλάς».

Μπορεί κάποιοι να επιμένουν πως όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν. Ας προσέξουν, λοιπόν, την φωτογραφία (αλλά και ολόκληρο το αρχείο που ακολουθεί) και ας καταλήξουν στα συμπεράσματά τους για τις μαριονέτες που εμφανίζονται ως πολιτικά ανδρείκελα που αποφασίζουν για την χώρα…


Βερολίνο, 7 Ιανουαρίου 2013, λοιπόν… Ο νόμος συντάχθηκε στο Βερολίνο και υπογράφτηκε από τον φερόμενος ως Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και τρία κυβερνητικά στελέχη που φέρουν τον τίτλο «υπουργός».
Η δική μας απορία έγκειται στο εξής:
Ο νόμος υπογράφηκε στο Βερολίνο από τους υπογράφοντες ή στάλθηκε από το Βερολίνο και υπογράφτηκε στην Ελλάδα;

Όποιος νομίζει πως τέτοιου είδους νομοθετικά και πολιτικά εκτρώματα μπορούν να έχουν επίσημη ισχύ επί της Ελληνικής Δημοκρατίας, μάλλον πρέπει να σκεφθεί πολύ για να δικαιολογήσει τα… αδικαιολόγητα.

Είναι τέτοια η πρεμούρα και η βιασύνη των πολιτικών να δηλώνουν την υποταγή τους, που δεν προσέχουν ούτε που βάζουν την υπογραφή τους. Γιατί, στην συγκεκριμένη περίπτωση, πρόκειται ξεκάθαρα για υπογραφές πλήρους υποταγής σε εντολές έξωθεν… Και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό με βάση το ισχύον Σύνταγμα, το οποίο αν και ακόμη επικαλούνται οι λαθρο-κυβερνώντες, επιθυμούν σφόδρα την αλλαγή του…



ΥΓ: Για τους δύσπιστους, ολόκληρο το ΦΕΚ εδώ



Τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες ημέρες στην χώρα, συντείνουν στην δημιουργία μίας εικόνας που δεν αρμόζει σε αυτοκυρίαρχο κράτος ή σε κράτος το οποίο έχει τις απαραίτητες λειτουργικές εκείνες δομές που αποτρέπουν την δημιουργία ανώμαλων καταστάσεων που δημιουργούνται με σαφή διάθεση είτε τον αποπροσανατολισμό των πολιτών είτε την άσκηση πίεσης στην κυβέρνηση αλλά και σε κέντρα πολιτικών – κομματικών αποφάσεων.

Δυστυχώς για την χώρα μας, είναι κοινά αποδεκτό πως υπάρχει μία κλιμάκωση σε παρακρατικές ενέργειες, οι οποίες έφτασαν ακόμη και στον κύκλο του ίδιου του πρωθυπουργού.
Με δεδομένη την πρόσφατη ιστορία και τα «χτυπήματα» παρακρατικών οργανώσεων που κυριάρχησαν προς το τέλος της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή, με δεδομένη επίσης την σημερινή κρίσιμη περίοδο κατά την οποία κορυφώνονται οι δυναμικές επιβολής ισχύος στην ανατολική Μεσόγειο αλλά και σε θέματα ενεργειακού ενδιαφέροντος που αφορούν την χώρα μας και ισχυρές παγκόσμιες δυνάμεις (ΗΠΑ, Γερμανία και Ρωσία), ίσως θα έπρεπε ο αντικειμενικός παρατηρητής να εστιάσει περισσότερο στην άσκηση εσωτερικής πίεσης που επιχειρείται από κέντρα του εξωτερικού, σε μία κυβέρνηση που (σύμφωνα με ορισμένους βρίσκεται σε «στάδιο αποχώρησης») ταλανίζεται επειδή φοβούνται την πιθανότητα εισόδου μίας ανεπιθύμητης δύναμης στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής.

Όμως, ποιός φέρει την ευθύνη για την δράση αυτών των παρακρατικών ομάδων, που αποδεδειγμένα λειτουργούν όποτε τίθενται σοβαρότατα θέματα (οικονομικής φύσεως) που αφορούν την Ελλάδα και ξένες χώρες; Ποιος θα μπορούσε να ενεργήσει και δεν ενήργησε, για να κοπεί (αν όχι δια παντός, αλλά έστω για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα) η δράση του συγκεκριμένου παρακράτους;

Οι μέχρι τώρα ενδείξεις και οι κατά το παρελθόν διαρρέουσες πληροφορίες τείνουν προς τον σχηματισμό μίας εικόνας «χάους» από πλευράς των ομάδων που συνιστούν το συγκεκριμένο παρακράτος, αφού κατά το παρελθόν έχουν γίνει σαφείς αναφορές για δράση ξένων μυστικών υπηρεσιών εντός της Ελλάδας. 
Μάλιστα, οι υπηρεσίες αυτές που φέρονται να ελέγχουν παρακρατικές (και οπλισμένες) ομάδες παρακρατικών, εικάζεται πως προέρχονται είτε από τις ΗΠΑ, είτε από όμορες χώρες που έχουν πλήθος συμφερόντων από μία ασταθή Ελλάδα αλλά και συνεργάζονται με άλλες υπηρεσίες (π.χ. Αγγλία, Αλβανία, Τουρκία, Γερμανία, Γαλλία κ.α.). 
Στην σκοτεινή μάχη των μυστικών υπηρεσιών η Ελλάδα φέρεται να έχει απωλέσει σημαντικό έδαφος μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον Γιώργο Παπανδρέου (είναι γνωστά τα όσα έχουν καταγραφεί στα Wikileaks για τις προτεραιότητες που έδιναν οι «κηπουροί» της κυβέρνησης Γ.Α.Π.), ενώ κοινό μυστικό είναι πως η Ελληνική ΕΥΠ έχει «τυφλωθεί» στο εξωτερικό μετά από τραγικά λάθη που έγιναν σε επιχειρησιακό αλλά και επιτελικό επίπεδο.

Όμως, είναι διαφορετικό το να «χάνεις την μάχη» των πληροφοριών στο εξωτερικό, από το να εμφανίζεσαι απολύτως ανήμπορος στο εσωτερικό της χώρας, για την ασφάλεια της οποίας θεσμικά είσαι υπεύθυνος. Επειδή, όμως η Ελληνική Υπηρεσία Πληροφοριών δεν έχει ανίκανους, αλλά –αντίθετα- ικανότατους επιχειρησιακούς πράκτορες, λογικά τίθενται και μία σειρά από ερωτήματα στα οποία οφείλει να απαντήσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός:
  • Δεν γνωρίζει η ΕΥΠ για την ύπαρξη, την δράση και την σύσταση των παρακρατικών ομάδων που λειτουργούν –κυρίως- εντός του λεκανοπεδίου της Αττικής;
  • Αν η ΕΥΠ γνωρίζει σχετικά με το παρακράτος που έχει στηθεί από ξένες υπηρεσίες, τι κινήσεις έχει κάνει ώστε να ελέγξει και να αποτρέψει την οποιαδήποτε δραστηριότητα των παρακρατικών αυτών ομάδων;
  • Είναι δυνατόν να προτιμάται ο έλεγχος και η παρατήρηση και όχι η σύλληψη εκείνων που είναι εκπαιδευμένοι, οπλισμένοι και που ενεργούν βάση σχεδίων που συντάσσονται από ξένες υπηρεσίες;
  • Τι γνωρίζει, τόσο ο αρμόδιος υπουργός κ. Δένδιας, όσο και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, για την επιχειρησιακή ικανότητα ή δραστηριότητα αυτών των παρακρατικών ομάδων και τι εντολές δόθηκαν στον διοικητή της ΕΥΠ κ. Δραβίλλα;
Επειδή, όμως, το τελευταίο διάστημα υπάρχει και μία «τάση» συγκεκριμένων ομάδων του ακρο-αριστερού χώρου, με βάση την οποία αποφασίσθηκε μία επίδειξη δύναμης έναντι του συνόλου του πολιτικού προσωπικού της χώρας, προκειμένου να σταλεί ένα σαφές μήνυμα προς τον Αλέξη Τσίπρα (ο οποίος σκέφτεται πάρα πολύ σοβαρά την απομάκρυνση από το ΣΥΡΙΖΑ των συγκεκριμένων επικίνδυνων για την πολιτική του επιβίωση ομάδων), ενδέχεται αυτή η «υψηλή δραστηριότητα» να είναι πολύ πιο εύκολο να ταυτοποιηθεί και να υπάρξει εκείνη η «διαχείριση» από πλευράς της ΕΥΠ και της κρατικής ασφάλειας που θα εξασφαλίσει την οριστική ή μερική παύση της «κινητικότητας» και φυσικά των πιέσεων ή των κινδύνων που αυτή ασκεί στην κυβέρνηση ή εξάγει προς το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο (είναι γνωστό πως σε «μάχες πόλεων» το επιτιθέμενο μέρος αναγνωρίζει την πιθανότητα ύπαρξης «παράπλευρων απωλειών» μεταξύ των πολιτών).

Η ευθύνη, λοιπόν, είναι τόσο στην ΕΥΠ όσο και στην κρατική ασφάλεια, αλλά κυρίως στο ανώτατο πολιτικό και κυβερνητικό προσωπικό, για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην χώρα, τα οποία την εμφανίζουν σε επίπεδο Σομαλίας όσον αφορά την ικανότητα εύρυθμης λειτουργίας του κράτους. Καλό θα ήταν (εάν δεν πρόκειται για «ελεγχόμενη δραστηριότητα» που αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό των πολιτών από φλέγοντα ζητήματα τα οποία άπτονται του εθνικού συμφέροντος) με έγγραφες εντολές του πολιτικού προσωπικού να υπάρξουν οι κατάλληλες ενέργειες οι οποίες είναι σε θέση να σταματήσουν την κατρακύλα που σήμερα εμφανίζεται στον χώρο της εσωτερικής ασφάλειας. Αν όχι, τουλάχιστον ας υπάρξουν παραιτήσεις αρμοδίων υπουργών, που θα δηλώσουν ότι δεν έχουν την ικανότητα, τους πόρους ή το απαραίτητο στελεχιακό προσωπικό, για να επαναφέρουν την τάξη και την ασφάλεια, όπως είναι υπεύθυνοι -από το Σύνταγμα της χώρας- να πράττουν.



Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις των Ε.Δ. της Γαλλίας είναι σε εξέλιξη στο Μάλι για τέταρτη συνεχή ημέρα...  

Μία από τις εν ενεργεία ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις στο Μάλι, το “Κίνημα για την ενότητα και το τζιχάντ στη Δυτική Αφρική”, απειλεί ότι θα απαντήσει με τρομοκρατικές επιθέσεις στη εν εξελίξει στρατιωτική επιχείρηση των γαλλικών στρατευμάτων στην χώρα.

“Η Γαλλία επιτέθηκε στο Ισλάμ. Εμείς θα χτυπήσουμε στην καρδιά της Γαλλίας”, δήλωσε εκπρόσωπος της οργάνωσης. 

Η κατάσταση στο Μάλι οξύνθηκε τις τελευταίες εβδομάδες. Οι ισλαμιστές, οι οποίοι έχουν καταλάβει το βόρειο τμήμα της χώρας, άρχισαν να επιτίθενται στα κυβερνητικά στρατεύματα και στις κεντρικές περιοχές. 

Την Πέμπτη έφθασε στο Μάλι γαλλικό στρατιωτικό εκστρατευτικό σώμα σε βοήθεια των κυβερνητικών δυνάμεων και η γαλλική Πολεμική Αεροπορία βομβάρδισε βάσεις των τρομοκρατών.

Σήμερα το πρωί (14/01) οι γαλλικές αεροπορικές δυνάμεις εξακολούθησαν να βομβαρδίζουν στόχους στο βόρειο τμήμα της χώρας. 

Oι στρατιωτικές επιχειρήσεις των Γάλλων συνεχίζονται για τέταρτη συνεχή ημέρα.

Πηγή: The Voice of Russia με πληροφορίες από Russia Today News
Πριν από δύο χρόνια, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας είχε δηλώσει ότι η ΑΟΖ αποτελεί μόδα και θα περάσει. Η αλήθεια είναι ότι έγινε πραγματική μόδα από τον ελληνικό λαό που κατάλαβε την αξία της ΑΟΖ και σήμερα αποτελεί μια σημαντική πρόκληση για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.
Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου
Δεν θα ξεχάσω τη συνομιλία ανάμεσα στον κ. Δρούτσα και τον καθηγητή Καρυώτη στο ξενοδοχείο Ritz Carlton της Ουάσιγκτον, πριν περίπου δύο χρόνια και τη θετική στάση του τότε υπουργού για το θέμα αυτό. Η συζήτηση έγινε ενώπιόν μου και έμεινα έκπληκτος από αυτά που είπε ο κ. Δρούτσας. Ανακοίνωσε στον Καρυώτη ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συμφωνεί με τις θέσεις του για την ΑΟΖ και ότι ο (τότε) Πρωθυπουργός θα έφερνε το θέμα προς συζήτηση με τον Ταγίπ Ερντογάν στην επόμενη συνάντησή τους. Δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω και πληροφορήθηκα όχι επειδή δεν το ήθελε ο κ. Δρούτσας, αλλά επειδή τον απέτρεψε ο κ. Παπανδρέου. Εκτός εάν ο κ. Δρούτσας έλεγε ψέμματα στον Ελληνοαμερικανό καθηγητή και αδικώ τον πρώην πρωθυπουργό…
Ξαφνικά, στο τέλος του 2012 ξεκίνησε μια νέα μόδα. Εμφανίστηκαν επιθετικά οι φανατικοί εχθροί της ΑΟΖ. Το περίεργο είναι ότι όταν άρχισε να συζητείται το θέμα, μερικοί εξ αυτών ήταν από τους πρώτους που έγραψαν θετικά σχόλια για την ΑΟΖ. Είμαι έντονα προβληματισμένος και προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι ακριβώς έγινε και γιατί αυτή η ξαφνική μεταστροφή τους.
Χρησιμοποιήθηκαν βαρύτατοι χαρακτηρισμοί και χαρακτήρισαν ειρωνικά ως «ΑΟΖολογούντες» τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ΑΟΖ, αλλά και απατεώνες, και προδότες! Αίφνης πληροφορηθήκαμε ότι «η υφαλοκρηπίδα, και όχι η ΑΟΖ, είναι το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί», αν και πρόκειται για ξεκάθαρη τουρκική θέση.
Η επίθεση και οι βαρύτατοι χαρακτηρισμοί δεν ήταν μόνο λανθασμένη κίνηση, αλλά αποτελούσε καραμπινάτο εκφοβισμό, που στόχευε στη «δολοφονία» μίας καθαρής και νόμιμης ενέργειας, η οποία καλύπτεται απόλυτα από τον ΟΗΕ και τις διεθνείς συνθήκες.
Συνάδελφοι δημοσιογράφοι και αναλυτές εμφανίστηκαν να είναι οι ειδικοί για το Δίκαιο της Θάλασσας, χωρίς καν να το διαβάσουν. Διότι αμφιβάλλω αν έκαναν τον κόπο να μελετήσουν τα 320 Άρθρα της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Εγώ υπερηφανεύομαι ότι τα διάβασα, για να έχω τουλάχιστον μία ιδέα γι’ αυτή τη σύμβαση, που με κατάλληλους χειρισμούς προστατεύει τον υποθαλάσσιο πλούτο της Ελλάδας. Δεν είμαι ειδικός, ούτε θα μπορέσω να γίνω ποτέ. Αλλά όταν ασχολούμαι και γράφω για το εθνικό αυτό θέμα, καταφεύγω σε καθηγητές και πρέσβεις, που ξόδεψαν 30 χρόνια να ασχολούνται και να μελετούν την ΑΟΖ.
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, του οποίου όσο περνούν τα χρόνια αναγνωρίζεται η οξυδέρκεια και η νομική κατάρτιση για το θέμα, δεν αποφάσισε λανθασμένα να ανακηρύξει ΑΟΖ το 2004. Οι όψιμοι κατήγοροί του τον ψέγουν χωρίς να συνειδητοποιούν ότι για την περίπτωση της Κύπρου ομιλούμε πιά περί μίας πραγματικότητας. Απέναντι σε 30 χιλιάδες κατοχικούς στρατιώτες, 900 άρματα μάχης, το ναυτικό και την αεροπορία της Τουρκίας, τόλμησε να ανακηρύξει την ΑΟΖ χωρίς να ανοίξει μύτη. Οχι μόνο επειδή προχώρησε σε στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ, αλλά επειδή η Τουρκία γνώριζε πως η Λευκωσία σεβάστηκε απόλυτα τις διεθνείς συνθήκες.
Άρα είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι «η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμιά ανακήρυξη ΑΟΖ για τη διεκδίκηση της κυριότητας των υποθαλασσίων υδρογανανθράκων της, διότι –όπως λένε- έχει ήδη την κυριότητα με την, ισχυρότερη της ΑΟΖ, ως προς τον υποθαλάσσιο πλούτο, έννοια της υφαλοκρηπίδας, όπως ορίζεται από τη σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι».
Ο παραπάνω ισχυρισμός υπονοεί ότι ο Παπαδόπουλος αντέδρασε αντεθνικά όταν πρώτα ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε ΑΟΖ αντί να ασχοληθεί με την υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Αλλωστε, οι εχθροί της ΑΟΖ γνωρίζουν -και κατά βάθος υπερηφανεύονται- ότι αυτή τη στιγμή το Ισραήλ και η Κύπρος προχώρησαν σε εξερεύνηση για υδρογονάνθρακες στις ΑΟΖ, που έχουν οριοθετήσει και δεν σκοπεύουν να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα, μια και η έννοια της ΑΟΖ καλύπτει την υφαλοκρηπίδα αλλά επιπλέον ασχολείται με την αλιεία και την αιολική ενέργεια, που δεν καλύπτονται από την υφαλοκρηπίδα. Είναι απορίας άξιο γιατί οι εχθροί της ΑΟΖ αγνοούν αυτά τα δυο βασικά θέματα για την Ελλάδα.
Επίσης δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζονται μερικοί, χωρίς σπονδυλική στήλη, διπλωμάτες ότι η Ελλάδα σκέπτεται τη μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί η οριοθέτηση πρέπει να συμφωνηθεί από τουλάχιστον δύο κράτη. Και όμως. Δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε ανακήρυξη και οριοθέτηση; Δυστυχώς, διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα δεν γνωρίζουν αυτή τη βασική διαφορά ανάμεσα στην ανακήρυξη και στην οριοθέτηση. Η ανακήρυξη είναι μονομερής πράξη, σε αντίθεση με την οριοθέτηση που είναι διμερής πράξη.
Ο κ. Καρυώτης, στον οποίο έθεσα όλες τις αντιρρήσεις που καταγράφηκαν μαζικά τις τελευταίες ημέρες, μου απάντησε ότι «σίγουρα διακατέχονται από ένα ‘φοβικό σύνδρομο’ όταν μας λένε ότι ανησυχούν για τις αντιδράσεις της Τουρκίας, τη στιγμή που η Άγκυρα δεν αντέδρασε καθόλου όταν η Κύπρος ανακήρυξε ΑΟΖ». Το 2004, σημειώνει., η Τουρκία απλώς είπε ότι δεν αναγνωρίζει αυτή την ανακήρυξη, ενώ αναγνωρίστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ρωσία. Όπως πολύ σωστά είπε ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής, «ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004, διαθέτοντας τέσσερα τανκς και δύο ελικόπτερα!».
Εσχάτως έχουν, επίσης, διαρρεύσει από άσχετους διπλωμάτες πληροφορίες για δήθεν συντεταγμένες που έχει χαράξει η ελληνική κυβέρνηση για τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και οι οποίες θα επιδοθούν στον ΟΗΕ.
Είναι δυνατόν διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα να μην γνωρίζουν πως:
Πρώτον, αυτές οι συντεταγμένες υπάρχουν για δεκαετίες στα συρτάρια της ελληνικής κυβέρνησης και
Δεύτερον, δεν μπορούν αυτές οι συντεταγμένες να δοθούν στον ΟΗΕ εάν δεν έχει υπάρξει ήδη οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με τα κράτη που έχει θαλάσσια σύνορα η Ελλάδα.
Αναφορικά με τη στάση της Τρίπολης για την ΑΟΖ, μας πληροφόρησαν ότι η χώρα αυτή ενδιαφέρεται να φέρει και την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Λιβύη. Δυστυχώς, δεν αντιλαμβάνονται ότι η Λιβύη δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.Ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι, στους χάρτες που έχουν κυκλοφορήσει, εμφανίζουν τη χώρα τους να έχει θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη. Απορούμε, βέβαια, γιατί κωφεύει και δεν αντιδρά το υπουργείο Εξωτερικών, ώστε να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους.
Η ουσία του προβλήματος είναι οι υδρογονάνθρακες και οι μη «ΑΟΖολογούντες» λένε με στόμφο ότι «στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», ουδείς έχει παρουσιάσει το παραμικρό στοιχείο για την ύπαρξη αυτών των τεραστίων αποθεμάτων. Μπορεί και να υπάρχουν, απλώς εμείς δεν το γνωρίζουμε».
Είναι κοινό μυστικό στην Ουάσιγκτον (αλλά και στην Αθήνα) ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα οι Αμερικανοί γνωρίζουν για τον ορυκτό πλούτο των ελληνικών θαλασσών. Υπάρχουν μόνο μερικές λογικές διαφωνίες για το Αιγαίο, επειδή είναι ηφαιστειογενής περιοχή. Οι εκθέσεις του καθηγητή Φώσκολου, ο οποίος ασχολείται με το θέμα πάνω από 40 χρόνια, βασίζονται σε μελέτες των ΗΠΑ και του Καναδά. Βέβαια, το λάθος που κάνουν οι υποστηρικτές της ΑΟΖ είναι ότι νομίζουν ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να καρπωθεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα τα οικονομικά οφέλη από αυτούς τους υδρογονάνθρακες. Δυστυχώς, θα χρειαστεί περίοδος μεταξύ 5 και 10 ετών για να αρχίσουν να φαίνονται κάποια κέρδη για την ελληνική οικονομία.
Το θέμα της ΑΟΖ είναι εθνικό ζήτημα. Άρα, απαιτείται περισσή προσοχή όταν ειδικοί και μη ασχολούνται με αυτό. Δεν υπάρχουν προδότες και πατριώτες σ’ αυτή την ιστορία. Υπάρχει μόνο το συμφέρον της Ελλάδας και τίποτα άλλο, γι’ αυτό πρέπει να τερματιστεί πάραυτα η αντιπαράθεση και να αφεθεί απερίσπαστος ο πρωθυπουργός ώστε να λάβει την τελική απόφαση…
Όπως σοφά κάποιος έγραψε “Μην περιμένετε την Επανάσταση. Η Επανάσταση έγινε. Την έκανε το Κεφάλαιο και νίκησε!”
Επομένως εμείς που βρισκόμαστε από την άλλη πλευρά, αυτή τη στιγμή καλούμαστε να κάνουμε διαχείριση της ήττας μας και όχι αντεπανάσταση.
Αυτά τα αναφέρω ως εισαγωγή σε όσα θέλω να πω περί ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίον οι μισοί κατηγορούν ότι…παραείναι ακραίος για τα γούστα τους, αφού στους κόλπους του έχει αναρχικούς και άλλες δυνάμεις ανατροπής του συστήματος και οι άλλοι μισοί τον κατηγορούν ότι παραείναι ελαφρύς για τα γούστα τους καθώς συμπλέει με απόψεις νοικοκυραίων και άλλες δυνάμεις ήπιας διαχείρισης του συστήματος.
Ποια είναι η αλήθεια;
Ότι είναι και τα δύο!

Έχει ειπωθεί ξανά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε στη θέση που είναι επειδή παράτησε τις δικές του θέσεις και υιοθέτησε τις απόψεις, τις επιδιώξεις και την ψυχολογία των πλατειών, των κοινωνικών και εργασιακών κινητοποιήσεων και διεκδικήσεων.
Δεν πήγε ο κόσμος στον ΣΥΡΙΖΑ. Πήγε ο ΣΥΡΙΖΑ στον κόσμο.

Και αυτό συνεχίζει να κάνει και σήμερα.
Πηγαίνει με τα νερά του κόσμου που αντιτίθεται από μερικώς έως και ολικώς στην κυβερνητική διαχείριση της κρίσης.

Τα γκάλοπ είναι μισοστημένα, αλλά περιλαμβάνουν και κάποιες αλήθειες αξιοποιήσιμες, τις οποίες επιβεβαιώνουμε όσοι κινούμαστε στην κοινωνία και συνομιλούμε με αρκετό κόσμο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πιάσει ταβάνι, προς το παρόν τουλάχιστον.
Αν δε γίνει κάτι συνταρακτικό, πέρα από τα γνωστά που, αν και συνταρακτικά, δε μας συντάραξαν όσο θα νομίζαμε, τότε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περνά το 30% ούτε με σφαίρες.
Και αν δεν το περάσει και αρκετά μάλιστα, κυβέρνηση δε βλέπει ούτε με κυάλι.
Το μνημονιακό στρατόπεδο είναι ευέλικτο και έχει και πανίσχυρα όπλα, με κυριότερο όλων τα ΜΜΕ.

Εξάλλου έχει αλλάξει πλέον τακτική και καταστέλλει εν τη γενέσει του οποιοδήποτε ξέσπασμα κάποιας εστίας κοινωνικής διεργασίας. Δεν ξανακανει το λάθος της ανοχής, όπως το διάστημα 2010-11, ανοχή που επέτρεψε να ζυμωθεί πολιτικά ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού που προηγουμένως κοιμόταν ατάραχο.


Όταν εξάλλου πολλοί κάναμε αγώνα να ξεσηκώσουμε κόσμο να αντισταθούμε, να προλάβουμε το κακό της υπογραφής ιδίως της δεύτερης Δανειακής Σύμβασης το Φεβρουάριο, προειδοποιώντας ότι, αν αυτή υπογραφεί και ψηφιστεί, τότε τα πράγματα είναι πλέον πολύ δύσκολα, δεν το λέγαμε για πλάκα ούτε προπαγανδίζαμε κάτι ούτε κάναμε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής.
Απλώς έτσι είχαν τα πράγματα. Όταν μπει η ταφόπλακα από πάνω, μετά οι δυνατότητες λιγοστεύουν.
Όπως φωνάζαμε και τότε, έτσι λέω και τώρα ότι μετά από εκείνη την υπογραφή τα πράγματα είναι διαφορετικά σε σχέση με πριν.

Υπάρχουν πολύ μικρότερα περιθώρια στην ομαλή ανατροπή τους.
Η πρώτη Δανειακή ήταν κωλόχαρτο και μάλιστα πέρα ως πέρα παράνομο.
Η δεύτερη όμως είναι πολύ δεσμευτικότερη και ορισμένες διατάξεις της καθιστούν την ομαλή ανατροπή της πάρα πολύ δύσκολη.
Και απαιτεί τουλάχιστον ένα πολύ μεγάλο και πλατύ λαϊκό μέτωπο για να αντιμετωπιστεί από μια μελλοντική κυβέρνηση της αριστεράς.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ένα όπλο μόνο μπορεί να έχει και να επικαλεστεί: το λαό που αντιστέκεται. Και όχι μόνο ποιοτικά. Κυρίως ποσοτικά.
Εδώ όμως υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα: ο λαός μας δεν αντιστέκεται.

Αποδέχθηκε την ήττα και πλέον στην πλειοψηφία του, αντιλαμβάνεται πως έτσι θα ζήσει τα υπόλοιπα χρόνια της κρίσης και ίσως της ζωής του, και περιμένει μπας και τσιμπήσει κάνα ξεροκόμματο από την παρούσα κατάσταση.
Άλλοι μένουν υπομένοντας, άλλοι έφυγαν ή ετοιμάζονται να φύγουν όπως-όπως στο εξωτερικό και άλλοι ψάχνουν να βρουν πώς θα τη βολέψουν.
Αυτοί που αντιστέκονταν, στην πλειοψηφία τους έχουν απογοητευθεί, διότι ενθουσιάστηκαν την εποχή των μεγάλων κινητοποιήσεων και η απότομη προσγείωση στη μικροαστική ανεκτικότητα τούς τραυμάτισε το ηθικό, ίσως και ανεπανόρθωτα.


Και τώρα τι ζητάμε από τον ΣΥΡΙΖΑ;
Να ικανοποιεί σχεδόν 2 εκατομμύρια “θέλω”, όσα και τα “θέλω” κάθε πολίτη που τον στήριξε;

Πρώτα απ’ όλα αυτό είναι ανέφικτο, λόγω του ετερόκλητου χαρακτήρα αυτού του πλήθους.
Μια ματιά στα ευρήματα των exit poll του Ιουνίου αρκεί για να καταδείξει πως ήμασταν όλοι μας διαφορετικοί: αριστεροί, κεντρώοι, σοσιαλιστές, πατριώτες, διεθνιστές, σοσιαλδμοκράτες, αναρχικοί, κομμουνιστές μέχρι και… εθνικιστές ήταν που στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές.
Σε κάποιες έρευνες μάλιστα αναδείχτηκε κι ένα άλλο θέμα: ότι π.χ. στο μεταναστευτικό έχει μετατοπιστεί σημαντικά η άποψη του μέσου ψηφοφόρου του ΣΥΡΙΖΑ.
Παλιότερα ήταν το αμιγώς φιλομεταναστευτικό, διεθνιστικό κόμμα, αλλά τώρα εισρέοντας στους κόλπους του πολίτες από διαφορετικές ιδεολογίες, αναγκαστικά τον μετατόπισαν.
Ομοίως στα ζητήματα πολιτικής κάλυψης ακραίων μεθόδων κοινωνικής αντίστασης.
Οι παλιοί τάσσονταν εν συνόλω υπέρ, ενώ τώρα έχει ενταχθεί στο κόμμα αυτό ένα μεγάλο ποσοστό μετριοπαθέστερων πολιτών, που δεν ενστερνίζονται τέτοιου είδους ενέργειες και πουαν δεν είχαν ενταχθεί αυτοί, ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα θα ήταν ακόμη το μικρό άτακτο αδερφάκι του ΚΚΕ με ένα ποσοστό το πολύ 5-6%.

Και ο ΣΥΡΙΖΑ περίμενε πολύ.
Από τον Ιούνη μέχρι το Δεκέμβρη περίμενε να δει τις διαθέσεις του λαού.
Είδε ανεκτικότητα, διάθεση για διαχείριση και όχι για ακραίες και ακαριαίες πολιτικές ενέργειες.
Είδε υποτονικότητα στο εργασιακό μέτωπο.
Σε ορισμένες περιπτώσεις προσπάθησε να βγει μπροστά και να τραβήξει τον κόσμο, αλλά αυτό δεν τράβηξε.
Είδε απ’ την άλλη, τις δημοσκοπήσεις και το εν γένει κλίμα στην κοινωνία να διαμορφώνεται υπό την ατζέντα του “φρόνιμου κι υπάκουου παιδιού” στα μνημονιακά ζητήματα και την ατζέντα του “νόμου και της τάξης” στα άλλα ζητήματα.

Κακά τα ψέματα, ο κόσμος τσιμπάει. όλοι μας τσιμπάμε.
Το σύστημα είναι παντοδύναμο.
Μας πάει και μας φέρνει όπου, όποτε και όπως θέλει.
Μας επιβάλλει το θέμα συζήτησης, το ύφος και το όριο των απόψεων που δύνανται να γίνουν ανεκτές.


Καλείται ο ΣΥΡΙΖΑ να απαντήσει στο προαιώνιο ερώτημα αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα.
Δηλαδή να απαντήσει στο ερώτημα: θα μένει σταθερός στις θέσεις του και θα περιμένει το λαό να τον προσεγγίσει;

Ή θα μετακινείται αυτός προς τα κει που κινείται ο λαός;

Δεν υπαρχει σωστή απάντηση.
Την πρώτη τακτική την ακολουθεί δεκαετίες τώρα το ΚΚΕ, με αποτέλεσμα της δημιουργία μιας μικρής μειοψηφίας χωρίς ιδιαίτερο ρόλο στην κοινωνία. Είναι ιδεολογικά κάθαρό, αλλά είναι και στο 6-7% μια ζωή.
Η δεύτερη τακτική είναι οππορτουνιστική και φυσικά διατρέχει κινδύνους αφομοίωσης, λαϊκισμού κλπ.
Δεν υπάρχει κάτι σωστό απ’ τα δύο.
Όποιο δρόμο κι αν διαλέξεις, ενέχει το ρίσκο του να μην πιάσει και να κατηγορηθεί ότι αν έκανε το αντίθετο, θα ήταν καλύτερα και σίγουρα θα βρεθούν ουλάχισοτν οι μισοί να σε κατηγορήσουν γιατί δεν διάλεξες τον άλλο δρόμο.
Πάντοτε ο καλύτερος παικτης μιας ομάδας εξάλλου, είναι αυτός που δεν έπαιζε στον αγώνα χθες.

Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ μετακινείται διαρκώς για να βρει το λαό, τους πολλούς. Το όριο αυτών που αποφασίζουν να ρισκάρουν στα εκβιαστικά διλήμματα των κυβερνώντων ήταν το 27% και μάλλον βαίνει μειούμενο, καθώς η καθεστωτική προπαγάνδα αφενός και η αριστερή μίρλα αφετέρου έχουν πάντοτε εντυπωσιακά αποτελέσματα.
Οι υπόλοιποι δεν γουστάρουν σπασμωδικές κινήσεις και είναι μεγάλο ρίσκο το να περιμένεις να ξυπνήσει ο Βελουχιώτης μέσα τους.
Ε, και ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν, προκειμένου να μην καταντήσει ΚΚΕ, ακολουθεί την τάση της κοινής γνώμης για μετριοπαθέστερη στάση.
Αφού ο Μωάμεθ δεν πάει στο βουνό, πάει το βουνό στον Μωάμεθ.

Το αν κάνει καλά το βουνό, θα κριθεί εκ του αποτελέσματος δυστυχώς.
Διότι ακόμη κι αν το βουνό περίμενε αιωνίως τον Μωάμεθ, πάλι θα το κατακρίναμε για δογματισμό και νωχελικότητα.
Το ένα ζήτημα, οπότε, είναι αν θα καταφέρουν να συναντηθούν το βουνό και ο Μωάμεθ και το σημαντικότερο είναι, αν και όταν συναντηθούν εν τέλει, προς τα πού θα πάνε μαζί. Αν και πόσο θα παρεκκλίνουν από τον αρχικό τους προορισμό.
Πάντως είναι καλύτερα, αν δε γίνεται αλλιώς, να παρεκκλίνεις κάπως από τον αρχικό σου προορισμό και να πας λίγο παραπέρα, παρά να μην πας καθόλου.
Εάν εξάλλου επιθυμούμε και ετοιμάζουμε την επανάσταση, δε χρειαζόμαστε σε κάτι τον ΣΥΡΙΖΑ.
 Πάμε και μόνοι μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κοινοβουλευτικό κόμμα και επομένως είναι επιλογή πολιτικής και κοινοβουλευτικής διαχείρισης της κατάστασης και όχι επιλογή επανάστασης με την κυριολεκτική έννοια του όρου τουλάχιστον.

Δεν κατηγορώ λοιπόν τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε γιατί ενστερνίζεται κάποιες φορές άτακτες μεθόδους ούτε γιατί έχει στους κόλπους του αναρχικούς.
Από πότε εξάλλου το να είσαι αναρχικός αποτελεί ποινικό αδίκημα; Μια ιδεολογία, όπως όλες οι άλλες είναι και μάλιστα η κατ’ εξοχήν υποστηρικτική στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές και κοινωνικές ελευθερίες.
Αλλά δεν τον κατηγορώ ούτε γιατί δείχνει πολλές φορές να ενστερνίζεται τη φρασεολογία και την κοσμοθεωρία του μικροαστού νοικοκυραίου. 
Ούτε αυτό εξάλλου είναι εξ ορισμού κακού. Στην πραγματικότητα, όλοι μικροαστοί νοικοκυραίοι είμαστε, που απλώς κάνουμε κάποια διαλειμματάκια σε καταστάσεις κοινωνικής έντασης.

Και δεν τον κατηγορώ για ένα λόγο: γιατί προσπαθεί από κάπου να μας “πιάσει”, να πάει με τα νερά μας, εμάς των πολλών.
Αλλά δε μας πιάνει πουθενά!
Γιατί εμείς, μπροστά στο να μην αποδεχθούμε επιμέρους απόψεις ή πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ με τις οποίες δε συμφωνούμε, είμαστε ικανοί να αποδεχθούμε να μας κυβερνά επ’ αόριστον η ληστρική συμμορία των μνημονίων!


Έχουμε εθιστεί ως λαός σε μια παράδοξη διαδικασία:
Όταν πρόκειται για την αριστερά, βάζουμε τον πήχυ στο…. Θεό και της ζητάμε να περάσει πάνω απ’ αυτόν. Αν δεν τα καταφέρει, μαύρο φίδι που την έφαγε. Δεν την δικαιολογούμε λάθη, αστοχίες, μικρότητες, φιλοδοξίες, διαφορετικές επιμέρους τακτικές ή απόψεις. Δεν της δικιολογούμε τίποτα.
Όταν πρόκειται για ΟΛΕΣ τις άλλες παρατάξεις, τότε βάζουμε τον πήχυ στο πάτωμα και προκειμένου να τις ανεχτούμε, ζητάμε μόνο να κάνουν το ελάχιστο βήμα-άλμα, για να το περάσουν!
Έτσι έχουμε ως λαός πάντοτε διαφορετική μονάδα μέτρησης της ανοχής και της υποστήριξης ενός πολιτικού χώρου.
Η αριστερά πρέπει να πιάνει και να ξεπερνά το μέγιστο, ενώ οι υπόλοιποι αρκεί να ξεπερνούν το ελάχιστο.

Έτσι, ποτέ δε θα αλλάξει τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο.
Θα ανεχόμαστε δεκαετίες, και αιώνες ίσως, την ίδια καθεστωτική ελίτ να εγκληματεί κατά των ζωών μας κι εμείς, όσο θα τσακωνόμαστε για το αν θα πρέπει να στρίψουμε το πηδάλιο λίγο πιο αριστερά ή λίγο πιο δεξιά, τόσο θα καθίσταται πιο βέβαιο πως θα πέσουμε στο βράχο που βρίσκεται μπροστά μας.
Θα βριζόμαστε μεταξύ μας για το αν πρέπει η αριστερά να υπηρετεί στην πολιτική της καθημερινότητα τον ιδεολογικό της ρόλο της ανατροπής ή τον θεσμικό της ρόλο ως κοινοβουλευτικό κόμμα και…
Μέχρι να το λύσουμε το ζήτημα, θα μας έχουν πάρει και τα σώβρακα.

Υγιαίνετε.