Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Οκτ 2012


Τα χαράτσια της Ατζέντας 21  στα ακίνητα για τα καλά στην Ελλάδα, αφού πλέον όσοι έχουν στο όνομά τους έστω και ένα χωράφι θα κληθούν να πληρώσουν επιπλέον φόρο

Στόχος η κατάργηση της ιδιωτικής περιουσίας, αφού δεν θα συμφέρει να κρατάει κανείς ακίνητα με τόσους φόρους και έτσι ο πραγματικός πλούτος θα συγκεντρώνεται εκεί που επιθυμεί η παγκόσμια διαπλοκή.

Κάθε δομημένη και μη επιφάνεια θα φορολογηθεί με στόχο να κερδίσει από αυτούς τους νέους φόρους το κράτος περίπου 3 δις και μάλιστα άμεσα, μέσα στο 2013, οπότε και θα ξεκινήσει η εφαρμογή του νέου φόρου (σε σπίτια, γραφεία, οικόπεδα εντός και εκτός σχεδίου, αγροτεμάχια).

Από τη νέα φορολογία δεν θα γλιτώσουν ούτε οι αγρότες που έχουν στην κατοχή τους εκτάσεις γης που χρησιμοποιούνται για τις καλλιέργειές τους. Τα αγροτικά ακίνητα θα φορολογούνται με χαμηλότερη φορολογία από τα υπόλοιπα ανάλογα την τοποθεσία που βρίσκονται και την έκτασή τους.

Πηγή: Πυγμή   


Αναλυτικά:

Νέος ενιαίος φόρος σε όλα τα ακίνητα και τα αγροτεμάχια το 2013

Να ‘μαστε το λοιπόν. Καθόμαστε στο ίδιο καφενείο, σε χωριστά τραπέζια και ρουφάμε τον πικρό καφέ μας. Τα μάτια μας κοιτάζουν στον δρόμο που περνά από μπροστά μας και είναι αδειανός. Μερικοί τρελοί πάνε κι έρχονται μέσα σε μία νεκρική σιγή. Δεν υπάρχουν παιδιά τριγύρω μας, δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχει ζωή. Μόνο εσύ κι εγώ, κοιτάζουμε στο βάθος του δρόμου, με μάτια βουρκωμένα, που αναστενάζουν βουβά...

Σηκώνω το βλέμμα μου και ψάχνω να βρω το δικό σου. Δυσκολεύομαι μέσα σε ετούτη την καταχνιά. Σε ξέρω από μικρό παιδί. Τότε που παίζαμε στις αλάνες το τόπι και τα βράδια παίζαμε κρυφτό. Σε θυμάμαι να παίρνεις τον ουρανό με τα αστέρια και να τον κάνεις σεντόνι για να σκεπάζεσαι, όταν μιλούσαμε για τα όνειρά μας εκείνα τα ζεστά καλοκαίρια της νιότης μας.

Σήμερα, μείναμε να κοιταζόμαστε σαν δυό ξένοι. Σηκώνω το φλυτζάνι του καφέ. Μια τζούρα έμεινε μόνο. Την πίνω κι αυτή και παίρνω την απόφαση, σηκώνομαι κι έρχομαι στο τραπέζι σου. Κάθομαι, δίχως να σε ρωτήσω. Σμίγω τη μοναξιά μου με την δική σου και αναρωτιέμαι, πως γίναμε έτσι. Βουβοί… σκυθρωποί… δίχως κανένα όνειρο. Μας τά ‘κλεψαν κι αυτά οι πραματευτάδες της ζωής και τα ξεπούλησαν στα παζάρια, στους πάγκους που οι γύφτοι άπλωσαν να προσφέρουν την κλεμμένη πραμάτεια τους στους ξένους.

Πώς γενήκαμε έτσι αδελφέ;
Κάποτε χορεύαμε ολόρθοι, περήφανοι, μαζί με τους αγγέλους.
Κάποτε, τότε που υπήρχε μπέσα και που δείχναμε τον κλέφτη…
Κάποτε, που πιάναμε την πέτρα και την στύβαμε…

Χτυπάει η καμπάνα. Γυρίζω και σε κοιτάζω ξανά, επίμονα. Ψάχνω το βλέμμα σου να δω τι υπάρχει εκεί μέσα, αν αυτός ο ατίθασος που ήξερα βρίσκεται ακόμη εκεί. Ψάχνω να βρω το λιοντάρι, ψάχνω να βρω τη ματιά που άνοιγε τα βουνά στο πέρασμά της. Σε θυμάμαι νέο κι ερωτευμένο, όταν σε είδα να γελάς και ένιωσα πως όλος ο κόσμος ήτανε δικός σου. Τότε έτσι ήτανε… Σήμερα έγινες κατάδικος ενός άλλου κόσμου, φερμένου από αλλού, από λιμοκοντόρους που κάνανε το ψέμα δουλειά και που πληρώνονταν με τον δικό μας τον ιδρώτα…

Εσύ κοιτάς στον δρόμο. Γνωρίζεις πολύ καλά, όπως κι εγώ, πως ετούτος ο δρόμος μας περιμένει. Πως δεν έχουμε άλλο από το να τον ακολουθήσουμε. Σβήνω το τσιγάρο που κρατώ. Σου χτυπώ την πλάτη και σηκώνομαι. Εγώ θα ξεκινήσω. Αν θέλεις έρχεσαι. Θα είναι έτσι πιο εύκολος ο δρόμος, επειδή θα είμαστε μαζί. Στην άκρη του βρίσκεται το χρέος.
Το χρέος στην φυλή που μοιάζει να χάνεται.
Το χρέος στον άντρα και στο παιδί που του ‘κλεψαν τα όνειρα του.
Το χρέος στους χθεσινούς και στους αυριανούς.
Το χρέος στο χώμα που μας καρτερά.
Το χρέος στην ψυχή που λιώνει.
Μα πιότερο το χρέος στην πίστη και στον Θεό που μας έκανε την τιμή να περπατήσουμε αυτό τον δρόμο, να τον ευχαριστήσουμε για τον αγώνα τον καλό που μας προσφέρει και να τον δοξάσουμε με όση τιμή κρύψαμε μέσα στην καρδιά μας.

Ετούτο είναι το χρέος μας, αδελφέ, και αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε. Το ξέρεις. Κι όσο αργούμε να ξεκινήσουμε, τόσο σκοτεινιάζει ο ουρανός από τους δαίμονες που χορεύουν κοιτώντας μας. Κι όσο αργούμε να βάλουμε μπρος, τόσο και λιγοστεύει ο χρόνος που μας απομένει.

Σε κοιτώ βουβά. Σηκώνομαι και ξεκινώ. Καλός ο καφές, μα ετούτος ο δρόμος δεν φεύγει. Θα είναι πάντα εδώ. Μήτε το χρέος φεύγει κι όσο περνά η ώρα όλο και βαραίνει. Πίνω μια γουλιά νερό, με κοιτάς και σηκώνεσαι. Ξάφνου σηκώνεσαι και σαν να διάβασες τη σκέψη μου στέκεσαι δίπλα μου και ξεκινάμε. Αλλιώς δεν μπορούμε να κάνουμε, το ξέρουμε και οι δυό…Ευλογημένος νά 'σαι αδελφέ, επειδή μου έμαθες όσα δεν ήξερα κι επειδή μου έδειχνες όταν δεν έβλεπα.
Τέλος στην στάση της ζωής μας, λοιπόν... Ήρθε η ώρα να πάρουμε τα όνειρά μας πίσω. Ήρθε η ώρα να περπατήσουμε τον δρόμο που από πάντα μας περίμενε… Κι αν είναι βαρύς για τα χρόνια μας, δεν φταίει αυτός, αλλά εμείς, που δεν αποφασίσαμε να τον διαβούμε πιο νέοι…



Η αναβολή της επίσκεψης Πούτιν στην Τουρκία – η οποία ήλθε αμέσως μετά την αναγκαστική προσγείωση στην οποία υποχρέωσαν οι τουρκικές αρχές airbus των συριακών αερογραμμών που είχε απογειωθεί από τη Μόσχα με προορισμό τη Δαμασκό – σηματοδοτεί μία πολύ πιθανή κρίση στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, οι οποίες είναι πολύ πιο πολύπλοκες απ’ όσο θα φανταζόταν κανείς.

Παρ’ όλο που δεν είχε ανακοινωθεί επίσημα, ο Πούτιν αναμενόταν να επισκεφτεί την Τουρκία την 14η Οκτωβρίου για διήμερο επαφών. Ψηλά στην ατζέντα ήταν και το θέμα «Συρία», για το οποίο οι απόψεις των δύο χωρών αποκλίνουν ριζικά, με το Κρεμλίνο να προσφέρει αφειδώς την υποστήριξή του στο Σύρο Πρόεδρο Ασάντ τη στιγμή που η Τουρκία ζητάει την άμεση απομάκρυνσή του με τις πλάτες των ΗΠΑ φυσικά.

Πέρα, όμως, από αυτή τη σημαντική διαφωνία, η Τουρκία και η Ρωσία διατηρούν αγαστή συνεργασία σε πολλά επιχειρηματικά πεδία, από εκείνο της πυρηνικής ενέργειας μέχρι τον τουρισμό. Οι οικονομικές συναλλαγές μάλιστα μεταξύ των δύο χωρών αναμένεται να φτάσουν φέτος τα 35 δισ. δολάρια και τα 100 δισ. δολάρια μέχρι το 2015. Πράγμα που σημαίνει ότι χρειάζονται διακαώς ο ένας τον άλλο, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να μειώνει τη σοβαρότητα του… πονοκεφάλου που ακούει στο όνομα «Συρία».

Όταν ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν επισκέφτηκε τη Μόσχα τον Ιούλιο που μας πέρασε, αποκάλυψε ότι είχε κάνει υποδείξεις στον Πούτιν ως προς το ποια θα έπρεπε να είναι η στάση της Ρωσίας την περίοδο μετά την απομάκρυνση του Ασάντ από την εξουσία.

Στον Πούτιν, όμως, δεν αρέσει να του κάνουν υποδείξεις, γι’ αυτό και ο Τούρκος ηγέτης δεν έλαβε ποτέ καμία ανταπόκριση σχετικά με το θέμα από τον Ρώσο ομόλογό του. Μάλιστα, προσφάτως ο Ερντογάν κάλεσε δημόσια τη Ρωσία να αλλάξει τη στάση της απέναντι στη Συρία.

Στην πραγματικότητα, η Ρωσία έχει πολλούς λόγους να στηρίζει την Συρία με πρώτο απ’ όλους το γεγονός ότι η μουσουλμανική χώρα αποτελεί το τελευταίο ρωσικό προπύργιο στη Μέση Ανατολή: φιλοξενεί τη μοναδική ναυτική βάση της Ρωσίας στη Μεσόγειο, ενώ αγοράζει κάθε χρόνο ρωσικά όπλα αξίας 1.5 δισ. δολαρίων.

Επιπλέον, η Μόσχα θεωρεί πως η λεγόμενη «Αραβική άνοιξη», η οποία ανέτρεψε καθεστώτα σε Τυνησία, Αίγυπτο και Λιβύη, ενορχηστρώθηκε από τις ΗΠΑ και πως επόμενος στόχος είναι η Συρία, εν συνεχεία το Ιράν και τέλος η ίδια η Ρωσία με τους 20.000.000 μουσουλμάνους πολίτες της.

Και έχει δείξει στο παρελθόν η Ρωσία πόσο πιστή μένει στις συμμαχίες της: ας θυμηθούμε τη στάση της προς τον πρώην ηγέτη της Σερβίας Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, τον οποίο συνέχισε να υποστηρίζει ακόμη και όταν ο υπόλοιπος κόσμος τον είχε εγκαταλείψει. Μήπως πάει να γίνει το ίδιο και με τον Ασάντ της Συρίας;

Μέχρι στιγμής, το Κρεμλίνο δεν έχει συνδέσει επισήμως την αναβολή της επίσκεψης Πούτιν στην Τουρκία με το συμβάν του συριακού αεροσκάφους στο οποίο επέβαιναν, ειρήσθω εν παρόδω, και 17 Ρώσοι πολίτες. Απεναντίας, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι αιτία της αναβολής είναι το «στριμωγμένο» πρόγραμμα του Πούτιν και ότι το ταξίδι θα πραγματοποιηθεί αργότερα. Άλλες πηγές, όμως, αναφέρουν ότι ο Πούτιν θεωρεί μη αρμόζον να επισκεφτεί μόνο τη μία πλευρά από τις αντικρουόμενες δυνάμεις.

Ένα είναι βέβαιο: ότι η Ρωσία δεν θα ήθελε να εμπλακεί τη δεδομένη χρονική στιγμή στα «διασταυρούμενα πυρά» μεταξύ Συρίας και Τουρκίας, καθώς κάτι τέτοιο ενδεχομένως να ανάγκαζε τη Μόσχα να πάρει το μέρος ενός εκ των δύο, αν η σύγκρουση κλιμακωθεί σε στρατιωτικό επίπεδο.

Τέλος, υπάρχει άλλος ένας παράγοντας που δεν διευκολύνει τις ρωσοτουρκικές σχέσεις: το υψίστης σημασίας για τη ρωσική οικονομία ενεργειακό ζήτημα και, πιο συγκεκριμένα, το γεγονός ότι η Μόσχα δεν αισθάνεται ότι έχει την πλήρη υποστήριξη της Άγκυρας ως προς το ζήτημα του αγωγού φυσικού αερίου που περνάει αναγκαστικά μέσα από τα χωρικά ύδατα της Τουρκίας.

Συνεπώς, υπάρχουν λόγοι, και μάλιστα σοβαροί, που δικαιολογούν μία πιθανή κρίση μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας – δύο χώρες παραδοσιακά εχθρικές η μία προς την άλλη από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου – ειδικά από τη στιγμή που τα συμφέροντά τους δεν βρίσκουν κοινό έδαφος ευδοκίμησης.


Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει μια υγιής ευρωπαϊκή ένωση κρατών με κοινό νόμισμα, που στόχο να έχει την ανάπτυξη, ευημερία και ισότιμη συμμετοχή όλων των χωρών. Αυτό το όνειρο απλά έλαβε τέλος. Αντίθετα, υπάρχει μια ισορροπία τρόμου. Από την μια πλευρά είναι οι πλούσιες χώρες του Βορρά με ηγέτη τη Γερμανία, που αφυδάτωσαν οικονομικά τις χώρες του Νότου και από την άλλη οι ευρισκόμενες στα πρόθυρα της εξαθλίωσης χώρες του Νότου. Όλη αυτή η ισορροπία του τρόμου κατευθύνεται πλέον από τα συμφέροντα και τη βούληση της Γερμανίας.

Το αντιλαμβάνεται τώρα πια ο καθένας, ότι η Γερμανία, με την συναίνεση ή την ανοχή αρχικά…. και άλλων χωρών της Ευρωζώνης, χρησιμοποίησε από την αρχή την Ελλάδα ως πειραματόζωο και κυρίως την μετέτρεψε σε «λαγό» εκβιασμού προς τις άλλες χώρες για την διάλυση της ζώνης του ευρώ. Πέρα φυσικά από τα οφέλη που θα αποκομίσει η ίδια από την ελληνική περιουσία.

Από την αρχή επιδίωξε μεθοδικά και με υπομονή να φέρει τη χώρα μας σε κατάσταση εξαθλίωσης και πλήρους εξάρτησης από τη δική της βούληση. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποίησε ένα εύκολα ελεγχόμενο από τρίτους ελληνικό πολίτευμα, με αυτονομημένους και μη ελεγχόμενους από το λαό πολιτικούς και μια παραδόπιστη άρχουσα ελίτ, προκειμένου να φορτώσει στον ελληνικό λαό τις ζημιές των τραπεζών της. Από εκεί και πέρα και αφού μας έφτασε σε κατάσταση παύσης πληρωμών, μας εξάρτησε πλήρως από τις αποφάσεις της.

Με «λαγό» λοιπόν τώρα και απόλυτο παίγνιο στα χέρια της την Ελλάδα, απειλεί την υπόλοιπη Ευρωζώνη ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να αναγκαστεί να φύγει η Ελλάδα, να διαλυθεί το ευρώ και να μετατραπεί ο Νότος σε Νταχάου. Στην πραγματικότητα όμως έχει αποφασίσει να πετάξει την Ελλάδα εκτός ευρώ και επομένως να διαλυθεί η Ευρωζώνη, όποτε αποφασίσει να αποχωρήσει από το ευρώ η ίδια, χωρίς όμως να χρεωθεί τη διάλυση της Ευρωζώνης και χωρίς να απολέσει τα πλούτη της.

Η Ελλάδα πλέον δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα στα χέρια της Γερμανίας. Θα συντηρείται πάντα σε κατάσταση εξαθλίωσης και στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, εξαρτώμενη από δόσεις, μέχρι εκεί που θα της είναι «χρήσιμη». Μετά θα μας φουντάρει και θα μας φορτώσει και την ευθύνη της διάλυσης της Ευρωζώνης.

Αν δεν το κατανοήσουν αυτό έγκαιρα τα κράτη του Νότου, θα φτάσουν και τα ίδια σιγά σιγά και μεθοδευμένα στο ίδιο σημείο εξαθλίωσης και υποταγής στο Δ’ Ράϊχ.


Μας προετοιμάζουν για την μη εκμετάλλευση των Ελληνικών υδρογονανθράκων. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά η εμμονή πρόσφατων δημοσιευμάτων, που μας ενημερώνουν πως δεν πρόκειται να ξεκινήσουν οι εξορύξεις πριν το 2020!!! Δηλαδή, την καταληκτική χρονιά, τότε που θεωρητικά θα έχουμε έλλειμμα μεγαλύτερο από όσο είχαμε όταν μπήκαμε στο μνημόνιο, αλλά θα έχουμε χάσει ολόκληρη την κρατική περιουσία, ενώ ο λαός θα έχει πτωχεύσει σχεδόν στο σύνολό του και θα ζει οριακά και σε μεγάλη φτώχεια.

Για τότε, λένε τα δημοσιεύματα, ότι θα ξεκινήσουν οι εξορύξεις. Αυτή η τακτική είναι ένας στρατηγικός σχεδιασμός, φυσικά, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνει την «ενημέρωση» δημιουργώντας «λογικά» οικονομικά αδιέξοδα, ωθώντας σε αποδοχή των μέτρων και ευελπιστώντας σε… «καλύτερες ημέρες»…!

Ελέγχοντας, όμως τα δημοσιεύματα, διαπιστώνουμε πως γίνεται μία τερατώδης προσπάθεια να πεισθούμε πως σήμερα δεν γίνονται αυτά που μας ανακοίνωσαν πως ήδη ξεκίνησαν (έρευνες για ορυκτό πλούτο)!!! Και αυτό είναι, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον αισχρό από εκείνους τους δημοσιογράφους που μετέχουν στην προσπάθεια διάχυσης ψευδών ειδήσεων.

Τι λέει η σχετική είδηση, που μάλιστα αναμεταδόθηκε από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων;

Ο θαλάσσιος κόλπος της Καβάλας, ανοιχτά τη Θάσου, θα παραμένει η μοναδική περιοχή στην Ελλάδα που θα γίνεται εξόρυξη. Με τους πλέον αισιόδοξους υπολογισμούς δεν πρόκειται να διεξαχθεί παραγωγική γεώτρηση σε άλλο σημείο της χώρας πριν το 2020. Αυτό υποστήριξε ο διευθυντή Έρευνας και Παραγωγής των ΕΛΠΕ Γιάννης Γρηγορίου στη διάρκεια ενημερωτικής εκδήλωσης που διοργάνωσε στην Καβάλα το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας – Τμήμα Ανατολικής Μακεδονίας με θέμα: «Έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ελλάδα».
Ο κ. Γρηγορίου μιλώντας στην εκδήλωση κάλεσε τους πολιτικούς να μη βαυκαλίζονται με συνεντεύξεις σε ελληνικά ΜΜΕ, αλλά να κλείσουν τις τρύπες που υπάρχουν στη νομοθεσία και να βγουν σε αναζήτηση επενδυτών.
Αναφερόμενος στο κόστος του παραπάνω εγχειρήματος είπε πως για κάθε περίπτωση θα απαιτηθούν κεφάλαια που ξεπερνούν το 1,2 δισ. ευρώ. «Θα είμαστε ευτυχείς», υπογράμμισε, «αν εντοπίσουμε στο Ιόνιο, σε δέκα χρόνια από σήμερα, πέντε με έξι Πρίνους» όπως είπε χαρακτηριστικά.
Ο κ. Γρηγορίου τόνισε με έμφαση ότι για να μπορέσει η Ελλάδα να τραβήξει το ενδιαφέρον των ξένων εταιριών ώστε να διαθέσουν χρόνο και χρήμα για έρευνα στη χώρα μας «πρέπει να πάψουν οι πολιτικοί να βαυκαλίζονται με δηλώσεις και συνεντεύξεις στα ελληνικά ΜΜΕ και να πάνε στο Λονδίνο και στον Χιούστον που είναι οι έδρες των εταιριών για να τις πείσουν να έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα».
«Αυτή τη στιγμή στην Μεσόγειο», συμπλήρωσε, «υπάρχουν 124 περιοχές που ερευνώνται αλλά μεταξύ αυτών δεν υπάρχει ούτε μια ελληνική. Η Ελλάδα είναι η μαύρη τρύπα στην έρευνα του πετρελαίου, είμαστε μια ανυπόληπτη χώρα στο τομέα της έρευνας», για να προσθέσει αμέσως μετά πως «υπάρχουν πολλά περιθώρια έρευνας στην Ελλάδα αλλά αν δεν ξεκινήσουν οι έρευνες θα ακούμε μόνο για γεωλογικές θεωρίες οι οποίες δεν έχουν αποδειχθεί».
Σύμφωνα με τον κ. Γρηγορίου το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην χώρα είναι ότι υπάρχουν πολλά τεχνολογικά κενά στην υποστήριξη της έρευνας, χρονική υστέρηση στη διαμόρφωση του νομοθετικού πλαισίου με συνέπεια να υπάρχουν ασάφειες που αποτρέπουν τους επενδυτές.
ΑΜΠΕ

Στην είδηση δεν αναφέρεται, όμως, πως προ λίγων εβδομάδων μετακινήθηκε στην περιοχή γεωτρύπανο…! Δεν το ήξερε αυτό το ΑΜΠΕ; Δεν υπέπεσε στην αντίληψή του καμία φωτογραφία από αυτές που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο; Ή μήπως οι φωτογραφίες αυτές ήταν –για το ΑΜΠΕ- αποτέλεσμα φωτομοντάζ; Όσον αφορά τα τεχνολογικά κενά, που αναφέρονται, ναι μεν είναι σαφή, αλλά δεν είναι ανυπέρβλητο πρόβλημα, εάν υπάρχει –φυσικά- η πολιτική βούληση για την επίλυσή του. Το ζήτημα της νομοθεσίας και για την ακρίβεια της υστέρησης του νομοθετικού πλαισίου, είναι ένα θέμα που απλά ξεσκεπάζει την σκανδαλωδώς αρνητική πολιτική προσέγγιση του συγκεκριμένου θέματος. Και εάν τα κοιτάσματα της Καβάλας είναι προ αχρηστίας (που δεν είναι...) και γιατί δεν γίνεται αναφορά στο κοίτασμα του Μπάμπουρα στην Θάσο; Γιατί δεν γίνεται αναφορά στην Ζουράφα (ή Λαδοξέρα) στην Σαμοθράκη; Τι συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις; Γιατί αποφεύγεται ολόκληο το βόρειο και ανατολικό Αιγαίο, καθώς και το Καστελλόριζο, για έρευνες; Αυτές οι περιοχές είναι γκρίζες, έχουν γίνει κάποιες συμφωνίες που πρέπει να τις γνωρίζουμε ή οδηγούνται σε καθεστώς συνεκμετάλλευσης ή απώλειας από την Ελληνική κυριαρχία;

Έχουμε ήδη αναφερθεί στην –εκούσια ή ακούσια- κατεύθυνση της χώρας προς ένα καθεστώς failed state. Και αυτό το καθεστώς τείνει να υλοποιηθεί και να εδραιωθεί λόγω ακριβώς αυτής της πολιτικής άρνησης να ενεργήσει ταχύτατα προς την κατεύθυνση δημιουργίας των κατάλληλων επιστημονικών επιτροπών που θα ελέγχουν την ικανότητα των ενδιαφερομένων εταιρειών για έρευνες υδρογονανθράκων αλλά και την ποιότητα των συγκεκριμένων ερευνών. Ήδη, στο γραφείο του πρωθυπουργού έχει κατατεθεί σχετική επώνυμη επιστολή, ενώ στο Ελληνικό Κοινοβούλιο έχει κατατεθεί και ερώτηση για την πορεία σε failed state, έχει αναφερθεί καιτο Reuters.

Το ζητούμενο είναι εάν η κυβέρνηση επιθυμεί την όσο το δυνατόν συντομότερη και ευνοϊκότερη – αποδοτικότερη για την χώρα εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Αυτή τη στιγμή πραγματοποιούνται έρευνες από εταιρείες που δεν ελέγχονται, ούτε για τις ακριβείς τοποθεσίες των ερευνών, ούτε για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται προϋποθέσεις για ζημία του Ελληνικού κράτους, το ύψος της οποίας δεν θα είναι δυνατόν ούτε καν να υπολογισθεί!!! Και δυστυχώς, η ζημία αυτή δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο οικονομική. Ενδέχεται να είναι και περιβαλλοντική, ενώ είναι σχεδόν βέβαιο πως υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες για εθνική ζημία και για την ακρίβεια απώλεια εθνικών χωρικών υδάτων…

Ήδη, υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για παράξενες σεισμικές δονήσεις που σημειώθηκαν στο νότιο Αιγαίο και που έγιναν αντιληπτές στην βόρεια Κρήτη. Κι ενώ είναι άγνωστοι οι λόγοι αυτών των μικροσεισμών, έχει σημειωθεί ύπαρξη στρατιωτικών αμερικανικών ερευνητικών σκαφών στο επίκεντρο της καταγραφείσας σεισμικής δραστηριότητας. Το σημαντικό –που δεν πρέπει να παραβλεφθεί- είναι πως ψιθυρίζεται χρήση πυρηνικών εκρήξεων, οι οποίες θα έχουν άγνωστα αποτελέσματα το υγρό περιβάλλον του νότιου Αιγαίου, όπως άγνωστο είναι το κατά πόσο καθαρά από ραδιενέργεια είναι τα νερά της ευρύτερης περιοχής…

Το σχέδιο, όμως, όπως αποκαλύπτεται από το ίδιο το ΑΜΠΕ είναι να επιμηκυνθεί ο χρόνος έναρξης εξόρυξης των Ελληνικών υδρογονανθράκων. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν ζητείται μία γενναία προκαταβολή από όσους επιθυμούν να συμμετέχουν στην εξόρυξη σε συγκεκριμένα σημεία Ελληνικής θάλασσας ή σε συγκεκριμένα σημεία της Ελληνικής ΑΟΖ; Γιατί δεν καθορίζεται ή έστω δεν ανακοινώνεται η Ελληνική ΑΟΖ; Τι θα συμβεί άραγε, εάν βρεθεί πλούσιο κοίτασμα εντός της Ελληνικής ΑΟΖ από μία ισχυρή (π.χ. αμερικανική) εταιρεία; Θα συναινέσουν οι διεθνείς αρχές στην Ελληνική της ταυτότητα ή μήπως θα προβάλλουν διάφορες αιτιάσεις; Τι ακριβώς θα σημαίνει σε οικονομικό επίπεδο κάτι τέτοιο για την Ελλάδα;

Επειδή τα ερωτήματα σχετικά με την γενικότερη καθυστέρηση στην έρευνα και ιδιαίτερα στην εξόρυξη των Ελληνικών υδρογονανθράκων γίνονται καταιγιστικά και βρίσκονται σε αντιστοιχία με την τάση φτωχοποίησης του Ελληνικού λαού, είναι λογικό να απορούμε στο γιατί επιδιώκεται αυτή η χρονική επιμήκυνση αξιοποίησης του Ελληνικού ορυκτού υποθαλάσσιου πλούτου και να προτάσσουμε το ερώτημα: μήπως μας θέλουν στην απόλυτη φτώχεια για να δεχθούμε τους «ευεργετικούς» όρους εξόρυξης του Ελληνικού πετρελαίου;

Η Ελλάδα με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου αποκήρυξε τα εθνικά κυριαρχικά της δικαιώματα και την ανεξαρτησία της ως κράτος. Και αυτό το γεγονός είναι μία παράμετρος η οποία συντείνει στον μη έλεγχο του πλούτου της χώρας από τους Έλληνες.




Να καταργηθεί το Μνημόνιο, διότι δεν αποδίδει, τονίζει σε συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera» ο Αλέξης Τσίπρας.

«Μόνον το σβήσιμο του χρέους των χωρών σε μεγαλύτερη δυσκολία στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να σταματήσει την κρίση», προσθέτει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τον οποίο «πρέπει να συγκληθεί μια νέα διάσκεψη σαν και εκείνη που συνήλθε στο Λονδίνο, το 1953, όταν διεγράφη μεγάλο μέρος του γερμανικού χρέους και δόθηκε αναβολή, στο Βερολίνο, σε ό,τι αφορά την αποπληρωμή των τόκων».

«Μετά τη διαγραφή του χρέους των χωρών που βρίσκονται σε δύσκολη θέση, πρέπει να εγκριθεί ένα σχέδιο Μάρσαλ, με στόχο τη ρευστότητα, για να δοθεί νέα ώθηση στην ανάπτυξη και την παραγωγικότητα», τονίζει ο κ. Τσίπρας. «Η ανεργία έφτασε το 25%, από την αρχή της κρίσης -πριν πέντε χρόνια.

Το ένα τρίτο του κόσμου ζει κάτω από το όριο της φτώχειας», εξηγεί στον δημοσιογράφο της εφημερίδας ο επικεφαλής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, υπογραμμίζοντας ότι «από τη δόση των 31,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα 31 χρειάζονται για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Στην πραγματική οικονομία θα καταλήξουν μόνον πεντακόσια με εξακόσια εκατομμύρια».

Επιπλέον, ο κ. Τσίπρας προσάπτει στη Γερμανίδα καγκελάριο, Άγκελα Μέρκελ, ότι θέλει να οικοδομήσει μια Ευρώπη στα μέτρα της Γερμανίας, αντί να εργασθεί για μια ευρωπαϊκή Γερμανία και επαναλαμβάνει ότι «το Μνημόνιο πρέπει να καταργηθεί διότι δεν αποδίδει». Σε ό,τι δε αφορά το μέλλον του ευρώ, σημειώνει: «Η ζώνη του ευρώ είναι μια αλυσίδα που τη συνθέτουν δεκαεπτά κρίκοι. Αν ένας σπάσει, θα διαλυθεί όλη. Μετά την Ελλάδα, σειρά θα έχουν οι άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, η Ισπανία, η Πορτογαλία και στο τέλος, η Ιταλία».

Είναι σε όλους γνωστό πως οι πολιτικοί και τα κόμματα ενδιαφέρονται μόνο για τα... "κουκιά". Για να κατορθώσουν να ανεβάσουν τα νούμερά τους στις δημοσκοπήσεις, αλλά και για να κατορθώσουν να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση έναντι άλλων κομμάτων μπορούν να δηλώσουν οτιδήποτε, ανεξάρτητα αν το πιστεύουν ή όχι. Εάν, μάλιστα, βρίσκονται σε θέση "βολής", δηλαδή πολύ κοντά στο να κατακτήσουν την κυβερνητική εξουσία, είναι δυνατόν να συμμαχήσουν και με τον διάβολο (όπως είχαν δηλώσει πριν μερικούς μήνες κάποια μεγάλα και μικρά ονόματα της παρούσης πολιτικής σκηνής της χώρας), στην προσπάθειά τους να μας πείσουν πως ό,τι κάνουν το κάνουν για το καλό μας και όχι για την κατάκτηση της εξουσίας ή την παραμονή τους σε αυτήν.

Πρόσφατο περιστατικό αποτελεί η "εθνικιστική" στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, δια στόματος μάλιστα της γνωστής για τα μηδενικά εθνικά της φρονήματα (από δηλώσεις της ίδιας κατά το παρελθόν) κυρίας Δούρου. Δεν γνωρίζουμε -αν και το ευχόμαστε- εάν η συγκεκριμένη πολιτικός του ΣΥΡΙΖΑ διαπίστωσε πως ισχύει το "υπεράνω όλων η πατρίς", ούτε φυσικά γνωρίζουμε εάν στον πυρετώδη αγώνα κατάληψης της εξουσίας προέβη σε δηλώσεις περί επιθετικής τουρκικής πολιτικής στο Αιγαίο. Βέβαια, επειδή η "στροφή" είναι απότομη, υποψιαζόμαστε πως πρόκειται για επικοινωνιακό πολιτικό τέχνασμα, μέσω του οποίου επιθυμεί η κυρία Δούρου (και το ΣΥΡΙΖΑ προφανώς) να πλησιάσει τις θέσεις των περισσοτέρων Ελλήνων πολιτών, οι οποίοι θεωρούν πως οτιδήποτε αφορά την πατρίδα είναι αδιαπραγμάτευτο, ιδιαιτέρως δε, όταν αφορά την τουρκική θρασύτητα και προκλητικότητα που επιδεικνύουν οι εξ ανατολών γείτονες στο Αιγαίο.

Τι δήλωσε, λοιπόν, η κυρία Δούρου, η οποία είναι και η υπεύθυνη για θέματα εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ;

"Από την συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο κ. Νταβούτογλου, φάνηκε ότι η Τουρκία εμμένει σε μία τακτική αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, μη αναγνωρίζοντας για παράδειγμα την επήρεια του συμπλέγματος του Καστελόριζου και αμφισβητώντας επίσης ουσιαστικά με αυτό τον τρόπο το αναφαίρετο δικαίωμα ανακύρηξης ΑΟΖ από την χώρα μας!
Υπό το φως των δηλώσεων αυτών αλλά και των χθεσινών και του κοινού οράματος, να μην ξεχάσουμε ότι είχαμε δύο παραβιάσεις του Εθνικού Εναέριου Χώρου, καθώς και μία παραβίαση του FIR Αθηνών.
Οπότε καταλαβαίνετε ότι επισκέψεις σαν τη χθεσινή πιστεύω ότι συνοψίζονται μάλλον σε απλή ανταλλαγή φιλοφρονήσεων και δεν είδαμε τουλάχιστον για κάτι πιο ουσιαστικό"

  • Τώρα είδε η κυρία Δούρου και το ΣΥΡΙΖΑ την αμφισβήτηση του Αιγαίου και της ΑΟΖ από την Άγκυρα;
  • Τώρα διαπίστωσαν οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ την επιθετική πολιτική της Τουρκίας στο Καστελλόριζο;
  • Τώρα κατάλαβε η υπεύθυνη της εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ πως η πολιτική Νταβούτογλου βάλει ευθέως κατά των Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και πως η Τουρκία μέσω αυτής της πρακτικής της πολιτικής αποτελεί μία εν δυνάμει απειλή για την Ελλάδα;
  • Τώρα είδε το ΣΥΡΙΖΑ πως γίνονται επικίνδυνες παραβιάσεις του Ελληνικού εναέριου χώρου στο Αιγαίο;
  • Δεν νομίζουν οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ πως είναι τραγέλαφος για τους ίδιους να υποστηρίζουν την Ελληνική ΑΟΖ, αλλά ταυτόχρονα να υποστηρίζουν την ύπαρξη και δράση του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή ή και την ονομασία της ΠΓΔΜ ως "Μακεδονία";
  • Δεν καταλαβαίνουν οι πολιτικοί εγκέφαλοι που συμβουλεύουν τον κ. Τσίπρα και την κυρία Δούρου, ότι η εμφάνιση του κόμματός τους με θέσεις που αντικρούονται μεταξύ τους, προδίδει -αν όχι πολιτική σύγχυση- απόπειρα λαϊκισμού αισχίστου είδους;

Ειλικρινά, ελπίζουμε να έχει υπάρξει μία άρδην αλλαγή της οπτικής γωνίας του ΣΥΡΙΖΑ για τα εθνικά θέματα. Όμως, με δεδηλωμένες τις θέσεις, αλλά και τις συνεργασίες με ανθελληνικές οργανώσεις, με μουσουλμάνους βουλευτές στη Θράκη που δηλώνουν τούρκοι και που εργάζονται αποκλειστικά και μόνο για τα συμφέροντα της Άγκυρας, καθώς και με απολύτως ευκρινείς τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αναγκαιότητα σμίκρυνσης του Ελληνικού στρατού και ως εκ τούτου απώλεια της αμυντικής δύναμης της Ελλάδας, είναι προφανές πως η κυρία Δούρου αποφάσισε να "ψαρέψει" σε πολιτικούς χώρους στους οποίους όχι μόνο δεν μπορεί να πλησιάσει, αλλά ούτε και ποτέ θα γίνει πιστευτή για τις αγαθές και φιλοπατριωτικές της προθέσεις.

Τα πολιτικά παιχνίδια μπορεί να περιέχουν λέξεις (έστω και απαράδεκτα) του τύπου "λεφτά υπάρχουν", προκειμένου να αποπροσανατολίσουν τον Ελληνικό λαό, επίσης μπορούν να χρησιμοποιούν τεχνάσματα του τύπου "δεν πληρώνω", αλλά όταν εμπλέκονται σε θέματα αμιγώς εθνικού ενδιαφέροντος, καλό θα είναι να αποφεύγονται, επειδή η εθνική ζημία που είναι σίγουρο πως θα προκαλέσουν δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτε. Έτσι, προτείνουμε στην κυρία Δούρου (και σε οποιονδήποτε επιθυμεί να παίξει πολιτικά παιχνίδια χρησιμοποιώντας εθνικά χαρακτηριστικά) να είναι περισσότερο προσεκτική. Εξάλλου, οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ (σε μία από τις πλέον αντεθνικές ανήκει και η κυρία Δούρου), είναι προφανές πως έχουν διαφορετική άποψη από την υπεύθυνη των θεμάτων εξωτερικής πολιτικής του κόμματός τους. Οπότε...




Η επίσκεψη της κ.Μέρκελ κυριαρχεί αυτή την εβδομάδα, όπως είναι φυσικό. Το γενικότερο συμπέρασμα από την επίσκεψη αυτή είναι θετικό. Η κ.Μέρκελ στηρίζει την Ελλάδα και τον κ.Σαμαρά και θέλει να παραμείνουμεστο Ευρώ. Είναι αρκετό; Οι όποιες καλές προθέσεις της κ.Μέρκελ όπως εκφράστηκαν μας βγάζουν στο ξέφωτο; Από τη στιγμή κατά την οποίαν επιμένει στην εφαρμογή των σκληρών ακόμη και απάνθρωπων μέτρων, τα οποία είναι βέβαιο ότι εξαθλιώνουν τον Έλληνα, χωρίς να βελτιώνουν την οικονομική κατάσταση, κάτι δεν πάει καλά.

Βέβαια στην πολιτική όπως γνωρίζουμε, υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται, όπως και υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται, είτε από για λαϊκισμό είτε για απώτερους εθνικούς λόγους. Δεν γνωρίζουμε λοιπόν τι λέχτηκε στην κατ’ ιδίαν συζήτηση της κ.Μέρκελ με τον κ.Σαμαρά, αλλά όλοι ευχόμαστε να δόθηκαν υποσχέσεις υπέρ της Ελλάδας οι οποίες για λόγους δεοντολογίας δεν εξαγγέλλονται μονομερώς από την κ.Μέρκελ, έστω και αν όλοι γνωρίζουμε ότι είναι αυτή που κυριαρχεί και λίγο-πολύ αυτή πού επιβάλει τη θέλησή της.

Το πρώτο που θα έπρεπε να αναλογιστεί η κ.Μέρκελ, είναι η οικονομική κατάσταση που βρέθηκε η Γερμανία μετά τον πόλεμο και ο τρόπος που της φέρθηκε ο υπόλοιπος κόσμος, ο οποίος της συμπαραστάθηκε απόλυτα, συμπεριλαμβανομένης της καταστραμμένης Ελλάδας , αναστέλλοντας τα δάνεια που όφειλε, μη ζητώντας άμεσα τις πολεμικές επανορθώσεις, χορηγώντας ακόμη και χρήματα, ώστε να της δοθεί ο χρόνος και ο τρόπος, χωρίς πιέσεις, να ανακάμψει όπως και έγινε.

Έτσι η Γερμανία έγινε πρώτη οικονομική δύναμη και εν πολλοίς σε βάρος των υπολοίπων και ξέχασε τα προβλήματα που αντιμετώπισε η ίδια μετά τον πόλεμο και τον τρόπο που τα επέλυσε, με κίνδυνο να προκαλέσει ξανά τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Οικονομικό αυτή τη φορά. Έστω και αν η ίδια δεν τα έζησε, είναι βέβαιο ότι τα γνωρίζει καλά. Ασφαλώς δεν είναι δυνατό να αντιληφθεί κανείς από τη γνώση και μόνο, το σημαίνει ξαφνικά να οι κατακτητές να μαζεύουν όλους τους άνδρες του χωριού και να τους εκτελούν εν ψυχρώ, έτσι διότι κάποιος τους αντιστάθηκε! Ποσώ δε μάλλον να αντιληφθεί τι σημαίνει να πεθαίνουν άνθρωποι στο δρόμο από πείνα, διότι οι κατακτητές ήθελαν όλα τα τρόφιμα για τον εαυτόν τους! Είναι ποτέ δυνατό να αποτιμηθούν οι ζωές αυτών των αθώων ανθρώπων; Δυστυχώς όμως ούτε αυτήν τη στυγνή και φθηνή αποτίμηση αυτών των ζωών δεν δέχτηκαν!

Για το λόγο τούτο και επειδή οι Έλληνες υπέφεραν περισσότερο από κάθε άλλο κατακτημένο λαό και είχαμε τα περισσότερα ανθρώπινα θύματα, κυρίως κατά την διάρκεια της κατοχής, δηλαδή με ψυχρή εγκληματική πρόθεση και απόφαση, έχουμε την προφανή απαίτηση, η Γερμανία κυρίως, να μας φέρεται τουλάχιστον  με περισσότερη κατανόηση και συμπαράσταση. Ας λάβει υπόψη ότι, τώρα μπορεί να μην πεθαίνουν άνθρωποι στο δρόμο από πείνα, αλλά πολλούς ο φόβος της πείνας τους οδήγησε στην αυτοκτονία.

Αν η κ.Μέρκελ ειλικρινά δακρύζει ως άτομο για αυτά που υποφέρουν οι έλληνες και αντιλαμβάνεται ως Καγκελάριος το ελληνικό πρόβλημα και θέλει πράγματι να βοηθήσει, αναμιμνησκόμενη την συμπεριφορά των συμμάχων μετά τον πόλεμο, δεν έχει παρά να προτείνει στο EuroGroup και να φροντίσει να εγκριθεί,  
α) η επανακεφαλαιοποίηση των Τραπεζών να γίνει απ’ ευθείας από το EFSF ή το EMF και όχι ως μέρος του ελληνικού χρέους και  
β) να τύχουμε ενός προσωρινού χρεοστασίου, μέχρι να μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας, κάτι που ούτε καν πλησιάζει αυτών που έτυχε η Γερμανία. 
Το άμεσο προσεχές μέλλον θα δείξει! Ας προσέξει επίσης ότι οι δυσμενείς κοινωνικοπολιτικές συνθήκες που διάγουμε, ομοιάζουν πολύ με αυτές του τελευταίου σταδίου της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, και θα πρέπει όλοι, μέσα και έξω από την Ελλάδα, να φροντίσουμε να αποφύγουμε το επόμενο στάδιο και ιδιαίτερα η Γερμανία που έχει υποστεί τις δυσμενείς εκείνες συνέπειες του Χίτλερ.

Ο υπερήφανος ελληνικός λαός όμως, με τις μεγάλες λανθάνουσες δυνάμεις και ικανότητες, μπορεί και πρέπει να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας, χωρίς τη βοήθεια κανενός, όσο αυτή δεν έρχεται. Για να το πετύχουμε θα πρέπει κατ’ αρχήν να το πιστέψουμε και να το αποφασίσουμε όλοι μαζί, με εμπνευστή, οδηγό και συμπαραστάτη την Κυβέρνηση και όλον τον πολιτικό κόσμο, Θα πρέπει να παραβλέψουμε, αν όχι να ξεχάσουμε τις όποιες ιδεολογικές ή κομματικές διαφορές και όλοι ως ένα σώμα και μια ψυχή, να στρωθούμε στη δουλειά, ο καθένας από τη θέση του, τις δυνατότητες και ικανότητές του. Ας κάνουμε πράξη έναν στίχο του «Αν» του Kipling: «Κι αν της ζωής σου το έργο, μπορείς να το βλέπεις συντρίμμια, και να σκύβεις ξανά, να το χτίζεις ξανά με φθαρμένα εργαλεία».

Στο προηγούμενο σημείωμά μας, είχαμε εκθέσει έναν τρόπο να «εκπλήξουμε με την ανάπτυξη», χωρίς τη συμβολή μεγάλων ή μικρών επενδυτών σε αυτό το στάδιο:

α) Εκσυγχρονίζοντας και αναπτύσσοντας τον τουρισμό σε ετήσια βάση.

β) Δημιουργώντας κίνητρα και προϋποθέσεις να γυρίσουν οι νέοι στα χωριά τους για να αναπτύξουν την γεωργία και την κτηνοτροφία, όπου υπάρχουν μεγάλα περιθώρια και προοπτικές.

γ) Ενεργοποιώντας τους Έλληνες Εφοπλιστές για επενδύσεις στη στεριά, με την «προστασία» του ν.27/75 και π.δ. 2687/1953 (άρθρο 107 Συντάγματος), προσαρμοζόμενα αναλόγως.

δ) Δημόσια έργα, κυρίωςτους μεγάλους οδικούς άξονες που εκκρεμούν, με τη συμβολή του ΕΣΠΑ, και ότι άλλο έχει προγραμματίσει η Κυβέρνηση.

Όλα τα πιο πάνω και ό,τι άλλο προστεθεί ή προκύψει, σε συνδυασμό με την αναγκαία συρρίκνωση του δημοσίου και περιστολή των σπαταλών που δυστυχώς ακόμη βασιλεύουν,  θα αλλάξουν το κλίμα, θα αναγνωριστεί από τους «εταίρους» μας στην Ευρώπη και προοπτικές ανάκαμψης θα ανατείλουν!



Όσα δεν φέρνει ο χρόνος, τα φέρνει η στιγμή. Κάπως έτσι, αφού κύλησε ένα χρονικό διάστημα, η ΔΗΜΑΡ δεν μπόρεσε να αντέξει άλλο και... εκδηλώθηκε. Φυσικά, είναι γνωστές οι μηδενιστικές και αντεθνικές θέσεις του υποκόμματος (ή αποκόμματος) που δημιουργήθηκε προκειμένου να δράσει ως δούρειος ίππος της επιλογής των πολιτών και να στηρίξει ένα σάπιο και απόλυτα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, του οποίου τα αποτελέσματα της ύπαρξής του βιώνει σήμερα η χώρα.

Έτσι, με μία δυναμική επαναφορά (come back, για να το καταλαβαίνει και ο Κουβέλης) αποφάσισαν να καταγγείλουν και να ζητήσουν την έρευνα και πιθανή τιμωρία των εφέδρων καταδρομέων, που τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν κατά της Μέρκελ την ημέρα που η γερμανίδα καγκελάριος επισκεπτόταν την Αθήνα. Δεν γνωρίζουμε εάν αυτή η πολιτική στάση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να καταριθμηθεί στις ενέργειες των κουκουλοφόρων που κατέδιδαν συμπατριώτες τους κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ελλάδας στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, αφού όταν κατατέθηκε η ερώτηση στην Βουλή, κανένας βουλευτής της ΔΗΜΑΡ δεν φορούσε... κουκούλα.

Αξίζει, όμως, να μελετήσουμε την ερώτηση της ΔΗΜΑΡ, αφού είναι πιθανό αποδεικτικό στοιχείο του πολιτικού προσανατολισμού του συγκεκριμένου κόμματος, αλλά αποτελεί και πιθανή αιτία καταμήνυσης εκ μέρους των εφέδρων καταδρομένων, των οποίων τα στοιχεία ζητούνται από τους... δημοκράτες της ΔΗΜΑΡ. 


ΘΕΜΑ : Ερώτηση βουλευτών της ΔΗΜΑΡ με αφορμή την "παρέλαση" ένστολων στη λεωφόρο Αμαλίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ κ.κ. ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ: Α) Εθνικής Άμυνας
Β) Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Γ) Δημόσιας Τάξης & Προστασίας του Πολίτη
ΘΕΜΑ: «Ιδιότυπη παρέλαση ένστολων στην Πλατεία Συντάγματος»

Κύριοι Υπουργοί,
Στις 9 Οκτωβρίου, στα πλαίσια της διαδήλωσης που έλαβε χώρα στην Πλατεία Συντάγματος, ομάδα ένστολων προέβηκε σε ιδιότυπη παρέλαση στην οδό Αμαλίας, φωνάζοντας συνθήματα εθνικιστικού χαρακτήρα. Μέχρι τώρα δεν είναι ξεκάθαρο αν οι συμμετέχοντες αποτελούν εν ενεργεία προσωπικό του Στρατού Ξηράς ή είναι απόστρατοι, ενώ ενδέχεται μεταξύ αυτών να βρίσκονται και απλοί πολίτες.

Η ιδιότυπη αυτή πρωτοβουλία είναι ιδιαίτερα ανησυχητική αφού θέτει υπό αμφισβήτηση την προσήλωση των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας στους δημοκρατικούς θεσμούς, συμβάλλει στο γενικευμένο πλαίσιο ανομίας που επικρατεί στην χώρα, ενώ υποβαθμίζει τον ρόλο της ιεραρχίας στις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, αφού το γεγονός συνέβη εν αγνοία της Στρατιωτικής Ηγεσίας και του αντίστοιχου Υπουργείου.

Επιπλέον, τίθεται θέμα ποινικού αδικήματος εφόσον βάσει των σχετικών ρυθμίσεων περί «αντιποίησης στολής ή εμβλημάτων», ο στρατιωτικός που φέρει δημόσια στρατιωτική στολή, παράσημο ή άλλο διακριτικό σημείο βαθμού ή τίτλου χωρίς να έχει δικαίωμα γι’ αυτό, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι ενός έτους. Στην περίπτωση των μη εν ενεργεία στρατιωτικών και των πολιτών, επίσης υφίστανται ποινικές ευθύνες για αντιποίηση αρχής και στολής βάσει των άρθρων 175 και 176 του ποινικού κώδικα.

Επιπλέον προκύπτει και ζήτημα αναφορικά με την ετοιμότητα και βούληση δράσης της Ελληνικής Αστυνομίας απέναντι σε τέτοια περιστατικά. Η παρέλαση ένστολων διεξήχθη σε χώρο με έντονη την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες ωστόσο δεν προέβησαν στη διερεύνηση της ταυτότητας των συμμετεχόντων και κατ’ επέκταση στη διάλυση της παρέλασης.

Κατόπιν των ανωτέρω,
Ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί:
1. Πραγματοποιήθηκε έρευνα από το ΓΕΣ σχετικά με την ταυτοποίηση των συμμετεχόντων και τη σχέση τους με το στράτευμα;
2. Προτίθενται να προβούν στην αυστηρή, όσο και παραδειγματική, τιμωρία των συμμετεχόντων;
3. Σε ποιες ενέργειες προτίθενται να προβούν ούτως ώστε να αποτρέψουν παρόμοιες ενέργειες;
4. Για ποιο λόγο αδράνησαν οι Αστυνομικές Αρχές και δεν παρεμβλήθηκαν στην παρέλαση; Θα διενεργηθεί έρευνα στο Σώμα αναφορικά με την ολιγωρία και θα υπάρξουν κυρώσεις για τους υπευθύνους;
5. Θα αναζητήσει η ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξης & Προστασίας του Πολίτη ευθύνες μεταξύ πολιτών για αντιποίηση αρχής και στολής, καθώς στο διαδίκτυο κυκλοφορούν βίντεο με τους συμμετέχοντες;

Οι Ερωτώντες Βουλευτές

Μαρία Γιαννακάκη
Πάρις Μουτσινάς
Γιώργος Κυρίτσης
Βασίλης Οικονόμου
Νίκος Τσούκαλης


«Η διεθνής μετανάστευση ενισχύει τα εισοδήματα παγκόσμια. Επιτρέποντας στους εργαζόμενους να μετακινηθούν, όπου μπορούν να είναι πιο παραγωγικοί, η μετανάστευση συνεπάγεται μια αύξηση στο συνολικό προϊόν και το εισόδημα»
Έκθεση Παγκόσμιας Τράπεζας

Υπάρχει μια σημαντική δυνατότητα, που παρέχεται στην Ελλάδα (αλλά και σε κάθε κράτος) από το διεθνές δίκαιο και συγκεκριμένα από το άρθρο 7 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, βάσει του οποίου το Αιγαίο μπορεί να αναγνωριστεί ως παράκτιο αρχιπέλαγος. Τι σημαίνει αυτό; Με απλά λόγια, σημαίνει τη διασφάλιση της ικανότητας της χώρας να θεωρείται ο χώρος αυτός ενιαίος, όταν παράκτια και νησιωτική περιοχή γειτνιάζουν. Ειδικότερα, τα νησιά ενώνονται μεταξύ τους με ευθείες γραμμές και σχηματίζουν ένα ενιαίο αρχιπέλαγος,  το οποίο με τη σειρά του ενώνεται με τη στεριά.

Τι πρακτικό αντίκτυπο έχει η αναγνώριση του Αιγαίου ως «παράκτιο αρχιπέλαγος»; Ότι τα νερά μεταξύ των νησιών θεωρούνται εσωτερικά, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, δηλ. χωρικά ύδατα κι ως εκ τούτου ξεμπερδεύεις μια και καλή με τις γκρίζες ζώνες του ΝΑΤΟ και του τουρκικού ιμπεριαλισμού, αφού με την αναγνώριση του Αιγαίου ως παρακτίου αρχιπελάγους - coastal...

archipelago - τα νερά μεταξύ των νησιών θεωρούνται εθνικά, χωρικά ύδατα κι εδαφική επικράτεια.

Έτσι επιλύεται αυτόματα και το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ.
Το εν λόγω δικαίωμα, υφίσταται σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο μόνο σε περίπτωση αρχιπελαγικού κράτους, ή παράκτιου αρχιπελάγους (π.χ. Αιγαίου), κι όχι σε περίπτωση επέκτασης σε 12 ναυτικά μίλια ή οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας - ΑΟΖ!  Η ΑΟΖ «κουβαλά» τα... κουσούρια της υφαλοκρηπίδας, τα δε νερά πάνω από την ΑΟΖ, όπως και πάνω από την υφαλοκρηπίδα, θεωρούνται διεθνή.

Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη σημαίνει δηλαδή διεθνοποίηση των υδάτων (άρα και του Αιγαίου), καθώς όλα εκείνα τα περάσματα, που χρησιμοποιεί η Τουρκία για να στέλνει πολεμικά και να κάνει έρευνες θα θεωρούνται μη εθνικά, αλλά διεθνή ύδατα.

Με λίγα λόγια, ο ορισμός της Ελλάδας ως παρακτίου αρχιπελάγους με τη νομική και γεωφυσική έννοια του όρου, της δίνει το δικαίωμα να προσπεράσει και να εγκαταλείψει τη μέχρι τώρα επιχειρηματολογία για τα 6 ή 12 νμ, καθώς θεωρείται ξεπερασμένη και παρωχημένη έννοια για τα αρχιπελάγη. Το άρθρο 7 προβλέπει πως η επέκταση των χωρικών υδάτων γίνεται υπερκαλύπτοντας τα μέχρι πρότινος διεθνή ύδατα.

Άλλωστε, με βάσει τις προαναφερόμενες διατάξεις περί «Αρχιπελάγους», η Τουρκία έκλεισε το στενό του Βοσπόρου κι από το 1964 τα ύδατα μεταξύ Ίμβρου - Τενέδου, όπου και καταλήγει το στενό, θεωρούνται εσωτερικό έδαφος της Τουρκίας.

Δηλαδή, τα χωρικά ύδατα των νησιών ενώθηκαν, από τη μιά μεταξύ τους κι απ' την άλλη με τη στεριά, κι έτσι σήμερα, ο χώρος μεταξύ Ίμβρου - Τενέδου και του στενού του Βοσπόρου εξομοιούται με τη στεριά.

Έχουμε δηλαδή πλήρη εφαρμογή των αρχιπελαγικών διατάξεων από την Τουρκία στο Αιγαίο, αλλά όχι από την Ελλάδα (το Πίρι Ρέις έπλεε πριν από περίπου 1 μήνα σε αυτόν τον αρχιπελαγικό χώρο).

Είναι προφανές λοιπόν, ότι στα πλαίσια του ισχύοντος δημόσιου διεθνούς δικαίου, μόνο με την μονομερή ανακήρυξη του Αιγαίου, ως παράκτιου αρχιπελάγους μπορούν να αντικρουστούν τα επιχειρήματα των τουρκικών γερακιών και κατ' επέκταση του ΝΑΤΟ, ότι ο χώρος μεταξύ των νησιών θεωρείται ...διεθνής.
     
Το Αιγαίο, βέβαια, εκτός από παράκτιο αρχιπέλαγος, αποτελεί και στενό με τη διεθνοδικαιϊκή έννοια του όρου, αλλά ούτε αυτό έχει αναγνωριστεί από τον πολιτικό υπόκοσμο της χώρας, ζήτημα που απαιτεί ιδιαίτερη ανάλυση.

Εξαιρετικές μελέτες (περισσότερο επιστημονικές βέβαια, παρά πολιτικές) επί του θέματος έχει πραγματοποιήσει ο δικηγόρος Γιώργος Χρήστου, ο οποίος μας πληροφορεί πως «ο κανόνας εφαρμόζεται από την πλειοψηφία των χωρών-μελών του ΟΗΕ, επί παραδείγματι από τη Ρωσία στην Aρκτική περιοχή της, από τον Καναδά στο Αρκτικό παράκτιο αρχιπέλαγος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, το 1985, και το νορβηγικό αρχιπέλαγος».

Η πρώτη χώρα, σύμφωνα με τον παραπάνω επιστήμονα, που τον εφάρμοσε ήταν η Νορβηγία το 1951 με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης να της επικυρώνει το δικαίωμα αναγνωρίσεως του παρακτίου αρχιπελάγους της. Η απόφαση και η διεθνής πρακτική στην εφαρμογή του κανόνα σε όσες χώρες έχουν παράκτια αρχιπελάγη είχαν σαν αποτέλεσμα την ενσωμάτωση του στη διεθνή Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας του 1982 και συγκεκριμένα στο άρθρο 7 της Σύμβασης.  Έτσι καθιερώθηκε ο όρος coastal archipelago στη συνείδηση των κρατών και στο διεθνές δίκαιο γενικότερα.
           
Η γεωυδατική ένωση ενός Παρακτίου Αρχιπελάγους με το συμπαγές καθεστώς των χωρικών υδάτων προβλέπεται από το διεθνές Αρχιπελαγικό Δίκαιο ως προϋπόθεση για την εγγύηση της ασφάλειας και της ενότητας ηπειρωτικού και νησιωτικού χώρου, όταν αυτός παρουσιάζεται ως μεικτός αρχιπελαγικός.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ανακήρυξη ενός πελάγους ως «Παράκτιο Αρχιπέλαγος» νομικά είναι μονομερής απευθυντέα πράξη, δεν απαιτείται δηλαδή συμφωνία με κάποιο άλλο κράτος, αλλά μόνο χάραξη και κατάθεση σε διεθνείς οργανισμούς όπως τον ΟΗΕ και τον Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Οργανισμό (IMO). Η δε ανακήρυξη του ως στενό μπορεί να γίνει με βάση τις διατάξεις της Σύμβασης, συγκεκριμένα τα άρθρα 34 έως 45 και ανάλογες με τις παραπάνω διαδικασίες. Τα άρθρα αυτά ως κωδικοποίηση του διεθνούς εθιμικού δικαίου έχουν ήδη εφαρμοστεί από πλείστα όσα κράτη, για παράδειγμα τη Ρωσία, τον Καναδά, τη Γαλλία, την Κίνα, την Ιαπωνία κοκ.

Αντιλαμβανόμαστε τώρα, για ποιο λόγο η δωσιλογική άρχουσα τάξη ποιεί την νήσσαν σχετικά με το άρθρο 7 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, διατηρώντας έτσι θολό το τοπίο του Αιγαίου και ως προς την υφαλοκρηπίδα και ως προς την συνεκμετάλλευση και ως προς το κυριαρχικό καθεστώς; Διότι, όπως έδειξε η επίσκεψη Νταβούτογλου και ...τα καραβάκια του Μεϊμαράκη, η άρχουσα τάξη της Ελλάδας και η άρχουσα τάξη της Τουρκίας έχουν πλέον ενωθεί εις σάρκαν μίαν, προσπαθώντας έτσι ν' αποσπάσουν (πάντα υπό την στρατιωτική ομπρέλα του ΝΑΤΟ), ό,τι καλύτερο μπορούν από τη λεία της -υπό διαμελισμό- χώρας.

Γι' αυτό το λόγο, επίσης, ακούγεται περίεργα-για να μην πω τίποτε άλλο- η θέση κάποιων ... πατριωτών (Καμένοι Έλληνες κλπ) περί ανακήρυξης ελληνικής ΑΟΖ! Ανακήρυξη ΑΟΖ από μια χώρα, η οποία έχει ήδη απολέσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα (αρ. 14 Δανειακής Σύμβασης περί παραίτησης της Ελλάδας από την διεθνή ασυλία της) και κυβερνάται από καθαρόαιμους δωσιλόγους, οδηγεί στον δρόμο, που οδηγήθηκε η Κύπρος λίγο μετά την ανακήρυξη της δικής της ΑΟΖ παρέα με το Ισραήλ: Στην καταστροφή!

Οι δικογραφίες διαβιβάσθηκαν σήμερα στη Βουλή

Διαβιβάστηκαν στη Βουλή, από το υπουργείο Δικαιοσύνης, βάσει του νόμου περί «ποινικής ευθύνης υπουργών» οι δικογραφίες που είχαν σχηματιστεί μετά από μηνυτήριες αναφορές πολιτών, αλλά και της Χρυσής Αυγής, κατά πρώην πρωθυπουργών και υπουργών καθώς και κατά του νυν πρωθυπουργού.

Ειδικότερα οι δικογραφίες αφορούν μηνυτήριες αναφορές:

- Χρυσής Αυγής κατά του υπουργού Προστασίας του Πολίτη Νίκου Δένδια

- Δορύλαου Κλαπάκη κατά των διατελέσαντων πρωθυπουργών Λουκά Παπαδήμου, Γιώργου Παπανδρέου, Αντώνη Σαμαρά και κατά των διατελέσαντων υπουργών Ευάγγελο Βενιζέλο, Γιώργου Παπακωνσταντίνου, Κώστα Σκανδαλίδη, Προκόπη Παυλόπουλο, Νίκου Σηφουνάκη.

- Ντόρας Κρητικοπούλου κατά του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, του πρώην υπουργού Εθνικής Οικονομίας Γ. Παπακωνσταντίνου και των μελών του υπουργικού Συμβουλίου και των βουλευτών που συμφώνησαν και ψήφισαν τα δύο μνημόνια.

- Αριστείδη Τσιαντού κατά του διατελέσαντος υπουργού Υγείας Δ. Αβραμόπουλου.


Σχέδιο εγκατάλειψης νησιών με πληθυσμό κάτω από 150 άτομα πρότειναν τα τεχνικά κλιμάκια της τρόικας την προηγούμενη εβδομάδα στο υπουργείο Ναυτιλίας. Δραματικό για μια χώρα σαν την Ελλάδα με το μεγάλο νησιωτικό σύμπλεγμα, αλλά και «έκπληξη» για έναν υπουργό, τον Κώστα Μουσουρούλη εν προκειμένω, που κατάγεται από νησί αρχιπελάγους.

Αν ειπώθηκε κάτι τέτοιο, έλεγαν χθες βράδυ πηγές προσκείμενες στην Κομισιόν, ειπώθηκε μόνο ως αστείο.

Μάλιστα το υπουργείο Οικονομικών, απαντώντας ως εκπρόσωπος της τρόικας και χωρίς να έχει καμία άμεση ή έμμεση ανάμειξη στο θέμα (εκτός και αν είπαν και εκεί τα ίδια, αλλά κρατήθηκαν μυστικά...) έβγαλε ανακοίνωση στην οποία υποστηρίζει: «Από το υπουργείο Οικονομικών ανακοινώνεται ότι ουδέποτε τέθηκε θέμα, από την τρόικα, εγκατάλειψης νησιών της ελληνικής επικράτειας. Οι σχετικές φήμες που μεταδόθηκαν στο Διαδίκτυο δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα».

Βέβαια, μόνο που δεν ήταν φήμες, αλλά πραγματικό γεγονός που είχε ομολογήσει νωρίτερα ένας υπουργός της κυβέρνησης, προερχόμενος από τη Νέα Δημοκρατία, ο οποίος μάλιστα έχει εργαστεί και στις υπηρεσίες της Ε.Ε στις Βρυξέλλες.
Το θέμα αποκαλύφθηκε χθες μεταξύ τυρού και αχλαδιού από τον υπουργό Ναυτιλίας και, όπως αναμένονταν, έγινε «σεισμός» που συντάραξε την Αθήνα και έφθασε μέχρι την έδρα της Ε.Ε στις Βρυξέλλες.

Η Κομισιόν (με δήλωση του εκπροσώπου του επιτρόπου Ολι Ρεν στο Twitter) επιχείρησε να υποβαθμίσει χθες το θέμα, αλλά η ζημιά είχε γίνει. Το είχε ομολογήσει δημοσίως νωρίτερα ο ίδιος ο υπουργός Ναυτιλίας και Αιγαίου Κωστής Μουσουρούλης, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη Ναυτιλιακή Λέσχη του Πειραιά.

«Οι αναφορές σε ελληνικά μέσα ενημέρωσης ότι η τρόικα ζητεί να εγκαταλειφθούν νησιά για την εξοικονόμηση χρημάτων είναι (προφανώς) εντελώς ψευδείς» δήλωσε ο κ. Σάιμον Ο'Κόνορ, εκπρόσωπος του Φινλανδού επιτρόπου Ρεν.

Οταν οι κοινοτικοί αξιωματούχοι έμαθαν ότι το περιστατικό είχε δημοσιοποιηθεί από τον ίδιο τον υπουργό Ναυτιλίας, έσπευσαν να δηλώσουν ανωνύμως ότι «αν είχε τεθεί, είχε τεθεί ως αστείο».
Ο κ. Μουσουρούλης το είχε παρουσιάσει ως παράδειγμα υπερβολικής απαίτησης της τρόικας, στην οποία η κυβέρνηση «όρθωσε το ανάστημά της» γιατί «δεν μπορούμε να κοιτάμε αριθμούς, υπάρχουν και οι άνθρωποι», όπως είπε χαρακτηριστικά δεικνύοντας και «πατριωτική» στάση...
Περίπου 70 στελέχη της Ναυτιλίας άκουσαν τον κ. Μουσουρούλη να λέει ότι το τεχνικό κλιμάκιο της τρόικας ζήτησε από το υπουργείο να εκπονήσει σχέδιο εκκένωσης νησιών με πληθυσμό μέχρι 150 κατοίκους (τη σχετική λίστα μπορείτε να τη δείτε στη διπλανή σελίδα), προκειμένου να εξοικονομηθούν πόροι (π.χ. από τις επιδοτήσεις των άγονων γραμμών, από τις εγκαταστάσεις για το ηλεκτρικό ρεύμα κ.λπ.)

Κάποιοι από τους παρευρισκομένους εξεπλάγηαν και δεν το έκρυψαν. Ο Παναγιώτης Τσάκος ρώτησε τον υπουργό: «Κύριε υπουργέ, Ελληνας το είπε αυτό ή ξένος;» για να του απαντήσει ο υπουργός: «Ξένος ήταν, αλλά θα ήθελα να σταματήσει το θέμα εδώ!»

Μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε, στο υπουργείο Ναυτιλίας επιχείρησαν να υποβαθμίσουν το ζήτημα, λέγοντας ότι «είχε τεθεί από τεχνικό κλιμάκιο» της τρόικας σε πρόσφατη συνάντηση για θέματα ακτοπλοΐας και ότι ο υπουργός έσπευσε να ζητήσει από τους επικεφαλής να μη θέσουν ξανά τέτοιο θέμα. 


Κυριολεκτικά στο παρά ένα αποφεύχθηκε μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της ρωσο-τουρκικής κρίσης με επίκεντρο τη Συρία. Πιο συγκεκριμένα στις 10 Οκτωβρίου, στην κορύφωση δηλαδή της κρίσης Ρωσίας Τουρκίας και όπως αναφέρουν έγκυρες πηγές του ΝΑΤΟ,  δύο ρωσικά αρματαγωγά του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας έμφορτα  με τουλάχιστον δύο τάγματα πεζοναυτών αλλά  και τροχοφόρο υλικό που απαρτιζόταν από ΤΟΜΑ, ΤΟΜΠ και συστήματα SHORADS, μαζί με ένα αντιτορπιλικό και ένα πλοίο γενικής υποστήριξης  έλαβαν εντολή από το ρωσικό υπουργείο Αμύνης να αποπλεύσουν άμεσα για τη Συρία. 

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών κοινοποίησε –ως όφειλε και βάσει των διεθνών συνθηκών- την απόφαση για τον διάπλου αυτό των ρωσικών σκαφών από το Βόσπορο και τα Δαρδανέλια την Τουρκία ειδοποίηση η οποία συνέπεσε με την ταυτόχρονη ακύρωση της από πολλούς μήνες προετοιμαζόμενη επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν στην Άγκυρα. 

Με τη διπλή αυτή κίνησή της η Ρωσία έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα στην τουρκική κυβέρνηση για το που μπορεί να οδηγήσει η ένταση των δύο χωρών με αφορμή τον πόλεμο στην Συρία. Επίσης με μια τρίτη κίνησή της η Μόσχα φρόντισε να τονίσει και την παρουσία της στο Αιγαίο τόσο με την επιθεώρηση ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων σε νησιά του Αιγαίου, όσο και με την παρέλαση Ρώσων Πεζοναυτών στη Λήμνο, στέλνοντας ένα επίσης «ευανάγνωστο» μήνυμα στην Τουρκία.  

Ταυτόχρονα δε, ο κατάπλους στον Πειραιά μεταξύ 18 και 21 Οκτωβρίου του πλοίου ηλεκτρονικού πολέμου SSV 571 Belomore κλάσης Lira, αποτελεί μια επίσης κίνηση με ειδικό βάρος καθώς το σκάφος εδώ και κάποιους μήνες πραγματοποιεί ηλεκτρονική επιτήρηση μεταξύ του θαλάσσιου χώρου που περικλείεται από τη βρετανική βάση του Ακρωτηρίου στην Κύπρο και των ακτών της Συρίας.   

Πρόκειται για σύγχρονη πλατφόρμα ηλεκτρονικών υποκλοπών (SIGINT/ELINT-COMINT) , από τις πλέον σύγχρονες του ρωσικού Στόλου με δυνατότητα υποκλοπών σε αποστάσεις της τάξης των 450 χλμ., και μετάδοση των συλλεχθέντων δεδομένων μέσω δορυφορικών επικοινωνιών ασφαλούς ζεύξης.  

Η άφιξη ενός τόσο προηγμένου τεχνολογικά σκάφους στον Περιαιά  ειδικά μεσούσης της ρωσο-τουρκικής κρίσης συνοδεύεται από την επίσκεψη στην Ελλάδα και ενός άλλου Ρωσικού αρματαγωγού του NOVOCHERKASSK αρχικά  στη Λήμνο και στη Επτάνησα. 

Πάντως η θερμή κρίση κάθε άλλο τείνει προς αποκλιμάκωση. Η Άγκυρα συνεχίζει τη συγκέντρωση αεροπορικών και στρατιωτικών δυνάμεων κοντά στα σύνορα με τη Συρία –σύμφωνα με δημοσίευμα του Press-TV- πάνω από 250 τουρκικά άρματα μάχης έχουν συγκεντρωθεί στην περιοχή, ενώ το ίδιο συμβαίνει με τη μεταστάθμευσα στην αεροπορική βάση του Ντιαρμπακίορ τουλάχιστον μιας ενισχυμένης Μοίρα μαχητικών με 25 αεροσκάφη F-16. 

Παράλληλα ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ.Τ. Ερντογάν συνεχίζει την επικίνδυνη πολιτική που έχει «εγκαινιάσει» τόσο  με τη Συρία όσο και με τη Ρωσία καθώς ακόμη και μετά τη διάψευση εκ μέρους της ρωσικής ROSOBORONEXPORT ότι ουδέποτε παρέδωσε όπλα για μεταφορά με το συριακό Airbus 320, ο ίδιος επιμένει πως αυτό μετέφερε οπλισμό και μάλιστα ρωσικής προέλευσης. 

Η αντίδραση της Μόσχας από τη συνεχιζόμενη εμμονή της Τουρκίας να ανακινεί το θέμα του συριακού αεροσκάφους και της αναγκαστικής –κάτω από την απειλή τουρκικών F-16- προσγείωσής του στην Άγκυρα, αναμένεται να είναι καθοριστικής σημασίας για όλη την περιοχή της Ανατ. Μεσογείου και όχι μόνο και μάλλον… δυσάρεστη για την Τουρκία. 

Είμαι κατά της βλασφημίας. Αλλά και κατά της υποκρισίας.

Χρόνια τώρα στην Ελλάδα και στον λεγόμενο ‘δυτικό’ κόσμο, παίζεται το ίδιο έργο.
Όταν ένας φελλός, που τον βαφτίζουν «καλλιτέχνη», αποφασίσει να κάνει κάποιο «έργο» που προσβάλλει με τον πιο αποκρουστικό και βάρβαρο τρόπο την πίστη των χριστιανών, έχουμε από την μια πλευρά κάποιους ελάχιστους χριστιανούς που διαμαρτύρονται και αμέσως χαρακτηρίζονται «μεσαιωνιστές», «φανατικοί», «σκοταδιστές» και «φασίστες» και από την άλλη έχουμε εκείνους που υπερασπίζονται την κάθε αντιχριστιανική αηδία και χαρακτηρίζονται «προοδευτικοί», «ανοιχτόμυαλοι», «δημοκράτες» και «υπερασπιστές της ελευθερίας έκφρασης».

Είναι οι ίδιοι καραγκιόζηδες που θα «συμπαρασταθούν» και θα δηλώσουν «αλληλέγγυοι» εάν τύχει και «καταπατηθούν» τα θρησκευτικά πιστεύω των εν Ελλάδι μουσουλμάνων.  Που θα τους νοιάξει ξαφνικά, η «ησυχία» και «ασφάλεια» στην χώρα, η οποία πάει περίπατο έτσι και ξεχυθούν οι ορδές των «προσβεβλημένων» μουσουλμάνων στους δρόμους. Είναι οι ίδιοι που θα τηρήσουν ευλαβικά «σιγή ιχθύος» όταν συνάδελφοί τους Ευρωπαίοι «καλλιτέχνες», κρύβονται, φρουρούνται, αλλάζουν σπίτια και ζουν καθημερινά με τον τρόμο της δολοφονίας τους, μέσα μάλιστα, στην προοδευτική πολυπολιτισμική Δύση, από θερμόαιμους μουσουλμάνους που έγιναν ‘θηρία’ όταν έμαθαν ότι προσβάλλεται ο Μωάμεθ τους και η θρησκεία τους, από τα «έργα» τους. Ορισμένοι βέβαια, από αυτούς τους καλλιτέχνες έχουν ήδη αφήσει τον μάταιο αυτό κόσμο με ένα μαχαίρι στην καρδιά.

Στην φωτογραφία: 2004 : Ο Ολλανδός παραγωγός, συγγραφέας και  ηθοποιός, Theo van Gogh, άγρια δολοφονημένος (με καρφωμένο το μαχαίρι στο στήθος) από μουσουλμάνο που εκδικήθηκε για το ‘βλάσφημο’ έργο ‘Submission’, (Υποταγή) που ασκούσε κριτική στον τρόπο που συμπεριφέρεται το Ισλάμ στις γυναίκες.
Το ντεκόρ που παρουσιάζουν τα κατεστημένα media, οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι και λοιποί ‘διαμορφωτές γνώμης’ είναι πανομοιότυπο χρόνια τώρα. Προσπαθούν να παρουσιάσουν εκείνους που διαμαρτύρονται ότι πρόκειται για ελάχιστα άτομα και «μέλη παραθρησκευτικών οργανώσεων» (τι σημαίνει αυτό άραγε, δεν μας εξήγησε κανένας) ή και «ακροδεξιών οργανώσεων». Γι’ αυτό δείχνουν κάτι γιαγιάδες ή μαντηλοφορούσες που κραδαίνουν σταυρούς και φωνάζουν, για να δώσουν βάση στους ισχυρισμούς τους και να αναπαυτεί μέσα τους η «προοδευτική» συνείδησή τους και να ησυχάσει η «δημοκρατική» καρδούλα τους.

Έτσι, όλοι παίζουν το παιχνίδι τους και ο κάθε μπαγλαμάς βαφτίζεται «προοδευτικός», «διωκόμενος» και μπορεί να τσιμπήσει κανένα βραβείο ή καμία επιχορήγηση από το κράτος, και αν το λέει η καρδιά του μπορεί να γίνει και βουλευτής «προοδευτικού» κόμματος ή κομματιδίου. Η Βουλή άλλωστε είναι δεκτική τέτοιου «υλικού».

Λοιπόν, η λύση είναι μία: να υπάρξει μια ομάδα που θα ξεσκεπάσει την υποκρισία τους πολεμώντας τους με τα ίδια όπλα.

Όλοι αυτοί οι Λαέρτηδες, οι Κιτσοπουλάδες οι "παστίτσιοι" και οι διάφοροι πρόθυμοι συριζορεπούσηδες υποστηρικτές τους, ιδεολογικά ή και πολιτικά ανήκουν στον ίδιο χώρο. Έναν χώρο που έχει μείνει ανέγγιχτος, «παρθένος» από επιθέσεις τέτοιου τύπου, που άλλοι τις ονομάζουν «σάτιρα», άλλοι «τέχνη» και άλλοι καθαρή βλασφημία.

Επαναλαμβάνω: Είμαι κατά της βλασφημίας. Αλλά και κατά της υποκρισίας.

Πως θα αντιδρούσαν λοιπόν εάν ανέβαινε ένα θεατρικό έργο που ο θίασος θα παρουσίαζε π.χ. τον Τσε Γκεβάρα, σαν ψυχοπαθή πωλητή πατσά που τα βράδια την έβρισκε να ακούει κρυφά, λόγους του Χίτλερ; Εάν ένας «ηθοποιός» δηλαδή έβγαινε και έκανε τον Τσε να χαιρετάει ναζιστικά επί σκηνής, ήθελα να ήξερα τι θα ακούγαμε από τα προοδευτικά στοματάκια τους;    
Εάν ζωγράφιζε κάποιος τον Μαρξ με ζαρντιέρες και τακούνια και παρουσίαζε το "έργο" του σε γκαλερί των Εξαρχείων, θα είχαμε δηλώσεις συμπαράστασης και λογίδρια για την «ελευθερία της έκφρασης» από τον συγκεκριμένο χώρο;
Γιατί μην μου πείτε, ο κάθε χώρος έχει τις δικές του «ιερές μορφές». Ειδικά, ανθρώπους που έφυγαν από την ζωή και έγιναν κάτι σαν «σύμβολα». Έχει «πλάκα» να ξεφτιλίζεις μια ιερή μορφή που ο άλλος σέβεται και εμπνέεται από αυτήν. Νιώθεις σπουδαίος και "προοδευτικός". Το λες «ελευθερία έκφρασης» και «σάτιρα». Εάν είναι έτσι, αυτό θα πρέπει να ισχύει για όλους. Εάν λοιπόν, κάποιος «καλλιτέχνης» από την άλλη πλευρά, παρουσίαζε τον 15χρονο νεκρό Αλέξη στο facebook ή αλλού, με μούρη μπιφτεκιού ή τιραμισού ή άλλαζε το όνομά του ή το επώνυμό του ώστε να «γελάσουμε», τι είδους ανακοινώσεις θα είχαμε από τους θορυβώδεις εκφραστές της «προοδευτικότητας» και της «δημοκρατίας»;

Το ξανατονίζω : Είμαι κατά της βλασφημίας. Δεν γελάω, ούτε συναινώ, όταν χλευάζονται και υβρίζονται θρησκευτικά σύμβολα και ιερές μορφές της κάθε θρησκείας.

Αλλά κανείς από την πλευρά όλων εκείνων που θέλουν να μας σώσουν από τον «Μεσαίωνα και τον «φασισμό», δεν ένιωσε ποτέ την «γλύκα» που νιώθουν χρόνια τώρα (για να μην πω αιώνες) οι χριστιανοί.

ΗΠΑ: Μια ολιγομελής ομάδα Καθολικών διαμαρτύρεται με αυτόν τον τρόπο για το έργο ενός ψυχοπαθή που έβαλε έναν Εσταυρωμένο μέσα σε ένα μπουκάλι ούρα, έκανε "τέχνη", έγινε διάσημος και τσίμηπησε μπόλικα χρήματα από το κράτος! Φανταστείτε τις σκηνές θα είχαν διαδραματιστεί έαν ο συγκεκριμένος ψυχοπαθής είχε αποφασίσει να αφήσει τον κοτοπουλίσιο του χαρακτήρα και είχε βουτήξει ένα Κοράνι στα ούρα.. Μέχρι και η Χίλαρι ήταν ικανή να πάει μπουσουλώντας μέχρι την Μέκκα, εκλιπαρώντας για "συγνώμην".
Και έχω ένα παράπονο. Λείπουν οι ακτιβιστικές ενέργειες από τον χώρο των χριστιανών. Ή έστω των πατριωτών. Μόνο ντουντούκα και καμιά έγγραφη διαμαρτυρία. Χάθηκαν τα χάπενινγκς; Οι «ολονυχτίες» των άθεων στα Εξάρχεια βλέπετε, έχουν «πλάκα». Για να δούμε τι πλάκα θα έσπαγαν αν γινόταν κανένα χάπενινγκ από την ανάποδη. Αν και δεν το βλέπω. Γιατί κοιτώντας δεξιά και αριστερά στο διαδίκτυο, βλέπω ότι οι περισσότεροι χριστιανοί έχουν εξοικειωθεί ή έχουν συμβιβαστεί με την βλασφημία της πίστης τους. Είτε από απάθεια και ωχαδελφισμό, είτε από επίδειξη «προοδευτικού πνεύματος», είτε από αίσθηση «διωγμού» και ένδειξη «χριστιανικού φρονήματος», στις συνειδήσεις των περισσοτέρων ο χριστιανός και η πίστη του πρέπει να χλευάζεται, να υβρίζεται και να ποδοπατείται και αυτός απλώς να περιμένει την μετά θάνατον ανταπόδοση από τον Δίκαιο Κριτή.
Και όλα αυτά στην εποχή που και η «κουτσή Μαρία» φωνάζει για τα "δικαιώματά της". 

2. Φωτεινή εξαίρεση και ευχάριστη έκπληξη το παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «Κόκκινο Χαλί για τον Αντίχριστο» του Αρχιμ. Δαβίδ Τσελίκα (Σελ.71).

Ο Χριστός δεν χρειάζεται προστάτες;

Μπροστά σ’ αυτά τα φαινόμενα ο Χριστιανισμός παρουσιάζεται ως μια άνευ όρων υποχώρηση έναντι κάθε αξίωσης ή προσβολής, με την ψευδο-χριστιανική ιδέα ότι «ο Χριστός δεν χρειάζεται προστάτες, συνεπώς αποδεχθείτε “πολιτισμένα” κάθε βεβήλωσή Του»! Με αυτή την εκβιαστική αγαπολογία προσπαθούν να μας οδηγήσουν σε πνευματική παράλυση και να μας κάνουν ανίκανους για οποιαδήποτε αντίδραση, καταργώντας την ίδια τη λογική μας.
Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι η εποχή μας αρνείται και βλασφημά τον Χριστό όσο ποτέ άλλοτε. Αυτό είναι άλλο ένα σημείο των καιρών μας σε πλήρη εξέλιξη, μια τάση που γίνεται τρόπος ζωής και επιχειρεί να μας παρασύρει.
Εν-τούτοις, ανάμεσά μας, πάντοτε θα υπάρχουν αυτοί που είναι αποφασισμένοι να δώσουν ομολογία πίστης και ζωής, όποιο κι αν είναι το τίμημα.
 
Τότε: Με γαϊδουροκεφαλή στον σταυρό. Ρώμη. Παλατίνο. Κάποιος ήθελε να προσβάλλει την πίστη του συνάδελφού του Αλεξαμενού που ήταν χριστιανός.
Και τώρα: Διαμαρτυρία... ζωόφιλων. Με γουρουκοφεαλή στον σταυρό.
3. ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ: Κεφάλαιο Έβδομο «Επιβουλή της θρησκευτικής ειρήνης»

Άρθρο 198 : Κακόβουλη βλασφημία

   «1. Με  Φυλάκιση μέχρι δύο ετών τιμωρείται όποιος δημόσια και κακόβουλα βρίζει με οποιονδήποτε τρόπο το Θεό. 
    2. Όποιος, εκτός από την περίπτωση της παραγράφου 1, εκδηλώνει δημόσια με βλασφημία έλλειψη σεβασμού προς τα θεία, τιμωρείται με κράτηση έως έξι (6) μήνες ή με πρόστιμο έως τρεις χιλιάδες (3.000) ευρώ.»

Σύμφωνα με τη νομολογία / ερμηνεία (Σχολιασμένος Ποινικός Κώδικας Αντιεισαγγελέα Εφετών και Δρ. Ποινικού Δικαίου Παν/μίου Αθηνών, Αθανασίου Κονταξή τόμος Α΄) : Βλασφημία είναι πάσα δημόσια γενόμενη εκδήλωση ελλείψεως σεβασμού προς το θείον και δη πάσα προκλητική, απρεπής ή χυδαία έκφραση κατά του Θεού, του Ιησού Χριστού κλπ… Εν τη εννοία του νόμου Θεόν εννοούμε το θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών, το δε θείον είναι έννοια ευρύτερη του «Θεός», περιλαμβάνουσα παν ό,τι θεωρείται ιερόν από τινος θρησκεύματος. Ούτως δέον να περιληφθούν οι άγιοι, τα ιερά μυστήρια, ιερά σύμβολα, εικόνες, σκεύη, χωρίς να έχει ακολουθήσει ορισμένη διαδικασία ιεροποιήσεως, καθαγιασμού κλπ….  Προστατευόμενο έννομο αγαθό του κεφαλαίου τούτου είναι η θρησκευτική ειρήνη και το θρησκευτικό συναίσθημα…. Προστατεύεται η θρησκεία ανεξάρτητα από τους φορείς στους οποίους ενδέχεται να αντανακλά η προσβολή των αγαθών τούτων… Η θρησκεία αυτή καθ’ εαυτή, η διδασκαλία και οι θεσμοί και όχι ο θεός ως τοιούτος που δεν μπορεί να προσβληθεί από εγκοσμίους.

Άρθρο 199 : Καθύβριση θρησκευμάτων

«Όποιος δημόσια και κακόβουλα καθυβρίζει με οποιονδήποτε τρόπο την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού ή άλλη θρησκεία ανεκτή στην Ελλάδα τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών».

Σύμφωνα με τη νομολογία / ερμηνεία: Σκοπός είναι η προστασία της θρησκείας προς το συμφέρον της εν τω κράτει θρησκευτικής ειρήνης…. Το έγκλημα προβλέπεται τόσο για την Εκκλησία της επικρατούσας θρησκείας, όσο και για κάθε άλλη θρησκεία γνωστή με την έννοια του άρθρου 2 του Συντάγματος…. Ο σκοπός είναι η διαφύλαξη της θρησκευτικής ειρήνης των πολιτών….. Το έγκλημα τελεί εκείνος που δημόσια δια βάναυσης και χυδαίας έκφρασης εκδηλώνει καταφρόνηση ή προβαίνει σε χυδαία εξύβριση των δογμάτων, των εθίμων κλπ της Ορθόδοξης Εκκλησίας….  Η υβριστική εκδήλωση αφορά πρόσωπα που κάθε θρησκεία θεωρεί «ιερά» και τις σημαντικές για κάθε θρησκεία εκδηλώσεις της ζωής των προσώπων αυτών, όπως τις πιστεύουν οι οπαδοί της κάθε θρησκείας…. Έτσι για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς η Γέννηση, η Σταύρωση, η Ανάσταση του Χριστού αποτελούν την πεμπτουσία της πίστης τους.

Όλα όσα αναφέρονται περιληπτικώς οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν πρόκειται για κάποια ειδική «χάρη» στην Ορθόδοξη Εκκλησία ή κάποιο «μεσαιωνικό κατάλοιπο», καθώς ο νόμος προστατεύει, όπως είδαμε κάθε γνωστή θρησκεία, ενώ με άλλες διατάξεις του Ποινικού Κώδικα, προστατεύονται από προσβολές η διεθνής ειρήνη της χώρας (136 ΠΚ), το ξένος κράτος και ο αρχηγός του (άρθρο 153 ΠΚ), η τιμή διπλωματικού αντιπροσώπου (άρθρο 154 ΠΚ), τα σύμβολα ενός κράτους (άρθρο 155 ΠΚ), η ουδετερότητα κατά την διάρκεια κάποιου πολέμου (άρθρο 156 ΠΚ), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (άρθρο 168 ΠΚ) η μνήμη του νεκρού (άρθρο 364 ΠΚ) κ.α.
   
3. Από όσο γνωρίζω και οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι τιμωρούσαν την βλασφημία. «Μεσαιωνιστές» και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι;

5. Ιδού παρακάτω, μία περίπτωση όπου βάλλεται ως «ασεβής» ο βουλευτής της ΝουΔου, Άδωνις Γεωργιάδης. Ένα «αγανακτισμένο» σχόλιο λέει: Να αναρτήσεις αμέσως μια ειλικρινή συγνώμη άλλως την έβαψες δεν θα σε αφήσω σε χλωρό κλαρί ανίδεο ανθρωπάκι.
 
 6. Η γνωστή επιλεκτική «ευαισθησία» των δημοσιογράφων…
7. Μπράβο στους λίγους που δεν κάθονται σπίτια τους ή με σταυρωμένα τα χέρια.