Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Μαΐ 2012



Λακεδαίμων Αππελαίος

Ελάτε να μετρηθούμε λοιπόν...

αραδιάστε μας τα προσόντα σας...

τις δεξιότητές σας,τη ζωή σας...

τον κόσμο σας...

Tελειώσατε;

Εμείς;...
Άκυρες οι διακοπές ηλεκτροδότησης της ΔΕΗ στου καταναλωτές που δεν πλήρωσαν το «χαράτσι» στα ακίνητα, σύμφωνα με την πρώτη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας που δημοσιεύτηκε την Παρασκευή. Η απόφαση ακυρώνει μεν την απόφαση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, με την οποία προβλέπεται διακοπή της παροχής ηλεκτρικού ρεύματος στην περίπτωση μη καταβολής του έκτακτου ειδικού τέλους ακινήτων, αλλά δέχεται ως συνταγματικό το μέτρο.

Συγκεκριμένα, η πλειοψηφία της Ολομέλειας του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου στις 67 σελίδες του σκεπτικού της κρίνει ότι το έκτακτο ειδικό τέλος ηλεκτροδοτούμενεων δομημένων επιφανειών δεν παραβιάζει τις διατάξεις του Συντάγματος και την ΕΣΔΑ, θεωρώντας ότι αποτελεί φόρο προσωρινού χαρακτήρα. Η διάρκειά του, σύμφωνα με την απόφαση είναι διετής και στηρίζεται σε γενικά και αντικειμενικά κριτήρια όπως εμβαδόν, τιμή ζώνης κ.λπ..

Οι σύμβουλοι Επικρατείας αποδίδουν την επιβολή του στην «αντιμετώπιση επείγουσας ανάγκης σοβαρού δημοσίου κινδύνου» που συνδέεται με την ανάγκη «να καλυφθεί άμεσα πρόσθετο δημοσιονομικό έλλειμμα σε περιβάλλον οικονομικής υφέσεως». Αν και δέχονται ότι συμπεριλαμβανόμενων και των άλλων φορολογικών μέτρων το ειδικό τέλος «συνεπάγεται αυξημένη επιβάρυνση των πολιτών», αναφέρουν ωστόσο ότι «το γεγονός αυτό δεν το καθιστά μη ανεκτό περιορισμό της περιουσίας ενόψει των σοβαρών και επειγόντων δημοσιονομικών λόγων για τους οποίους επιβλήθηκε». Αντίθετη άποψη, ωστόσο, εξέφρασαν 12 σύμβουλοι Επικρατείας που επεσήμαναν ότι το μέτρο είναι αντίθετο σε συνταγματικές διατάξεις και στην ΕΣΔΑ αφού δεν λαμβάνει υπόψη τη φοροδοτική ικανότητα του καθενός.

Όσον αφορά το θέμα της διακοπής της ηλεκτροδότησης, το ΣτΕ έκρινε ότι είναι «συνταγματικώς ανεπίτρεπτη επέμβαση στη συμβατική σχέση μεταξύ του καταναλωτή και του προμηθευτή ηλεκτρικού ρεύματος και προσβολή του δικαιώματος του πρώτου για ελεύθερη απόλαυση των απορρεόντων από τη σχετική σύμβαση προμήθειας δικαιωμάτων του». Υπήρξαν και σύμβουλοι Επικρατείας πάντως που είπαν ότι « η διακοπή συνεπάγεται στέρηση αγαθού ζωτικής σημασίας για την αξιοπρεπή διαβίωση».

H εφημερίδα New York Times σε ανταπόκρισή της από την Γερμανία αναφέρει πως η ευρωζώνη έχει αρχίσει να περνά από το «έαν» στο «πώς».

Στο άρθρο με τίτλο «Καθώς η Ελλάδα παραπαίει, η Ευρώπη προετοιμάζεται για το χειρότερο» υποστηρίζει πως οι φορείς χάραξης πολιτικής και πολλοί οικονομολόγοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ σαν μια καταστροφική κατάσταση.

Γι αυτό πρέπει να αποφευχθεί με κάθε κόστος, έχει γίνει ξεκάθαρο πλέον ότι έχουν αρχίσει να καταρτίζονται σχέδια εκτάκτου ανάγκης σε περίπτωση που τα πράγματα βγουν εκτός ελέγχου.

«Ακόμη κι αν κανείς δεν θέλει πραγματικά να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη υπάρχει κίνδυνος από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου να προκύψει μια κυβέρνηση που θα είναι απρόθυμη ή ανίκανη να τηρήσει τους όρους που έχουν τεθεί από την ΕΕ και το ΔΝΤ ως αντάλλαγμα για τη στήριξη της χώρας. Σε αυτήν την περίπτωση, η Ελλάδα θα ξεμείνει από ρευστό μέχρι το τέλος του χρόνου, όπως υποστήριξαν οικονομολόγοι της Citigroup σε έκθεσή τους αυτή την εβδομάδα, με αποτέλεσμα η χώρα να αναγκαστεί να αναζητήσει καταφύγιο στο δικό της νόμισμα. Μάλιστα, κάποιοι πιστεύουν ότι αυτό θα μπορούσε να συμβεί και νωρίτερα» γράφει ο αρθρογράφος.

Κανείς δεν θέλει να υπάρξει μια τέτοια εξέλιξη, για δύο βασικούς λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα οδηγούσε σε κοινωνικό χάος στην Ελλάδα. Ο δεύτερος ότι θα πυροδοτούσε χρηματοπιστωτική κρίση στην υπόλοιπη Ευρώπη, ή ακόμη και σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως συνέβη και με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008.

Οι προετοιμασίες θα πρέπει να γίνουν μυστικά, υποστηρίζουν οι οικονομολόγοι που έχουν μελετήσει το θέμα. Εν συνεχεία, δε, πρέπει να εκτελεστούν αστραπιαία κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου, για να είναι κλειστές οι τράπεζες

Ενα σοβαρό πρόβλημα είναι το πώς η Ελλάδα θα μπορέσει να τυπώσει νέο νόμισμα -καθώς η διαδικασία αυτή θα πάρει εβδομάδες ή ακόμη και μήνες- χωρίς να διαρρεύσει προς τα έξω η είδηση, αφού κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε μαζικές αναλήψεις από τις τράπεζες.

Η Ελλάδα μπορεί να μη χρειαστεί να τυπώσει δραχμές αμέσως, υποστήριξαν σε έκθεσή τους οι αναλυτές της Capital Economics. Για τις μικρές καθημερινές συναλλαγές, οι Ελληνες θα μπορούσαν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν ευρώ μέχρι να τυπωθούν νέα χαρτονομίσματα.

Τέλος, ο Charles B. Blankart, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Humboldt στο Βερολίνο, υποστηρίζει ότι οι Ελληνες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να κρατήσουν τις αποταμιεύσεις τους σε ευρώ όσο διαρκέσει η μετάβαση από το ένα νόμισμα στο άλλο, για να μην αδειάσουν τα ΑΤΜ της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Το Υπουργείο Οικονομικών επεξεργάζεται σχέδιο έκτακτης ανάγκης ώστε να μην κηρύξει το Δημόσιο στάση πληρωμών μέσα στο καλοκαίρι…

Στόχος του σχεδίου, που είδε το φως της δημοσιότητας στη «Ναυτεμπορική», είναι να υπάρχουν ταμιακά διαθέσιμα μέχρι και την εκταμίευση της επόμενης δόσης του δανείου, που προσδιορίζεται περί τα τέλη Ιουλίου.

Το σχέδιο εκτάκτου ανάγκης εκπονείται με βάση τρία αρνητικά δεδομένα. Την εξάντληση των ταμιακών διαθεσίμων μέχρι και το τέλος του Ιουνίου, την – καταγεγραμμένη πλέον- μεγάλη υστέρηση των εσόδων και την καθυστέρηση εκταμίευσης της επόμενης δόσης του δανείου η οποία θα εξαρτηθεί και από τις διαπραγματεύσεις που θα πρέπει να κάνει η επόμενη κυβέρνηση.

- Σε πρώτη φάση το υπουργείο Οικονομικών εξετάζει δύο βασικά σενάρια για τη διατήρηση μιας ελάχιστης ρευστότητας στα Ταμεία του δημοσίου. Το πρώτο θέλει το δανεισμό ποσού ύψους 2-3 δισ. ευρώ από τα χρήματα που έχει διαθέσιμα το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (TXΣ) και προορίζονται για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Το εναλλακτικό σενάριο είναι η αύξηση του όγκου των εντόκων γραμματίων που εκδίδει δύο φορές το μήνα το ελληνικό Δημόσιο. Η λύση αυτή βασίζεται στο ότι τις επόμενες μέρες το πρώτο σκέλος της ανακεφαλαιοποίησης των εμπορικών τραπεζών θα έχει ολοκληρωθεί και πλέον θα είναι πιο ικανές να δανείζουν (μέσω των εντόκων) το ελληνικό δημόσιο για ένα μικρό διάστημα που θα απαιτηθεί μέχρι να συνεχιστεί η χρηματοδότηση της οικονομίας από το πρόγραμμα οικονομικής στήριξης.

Άδειο το ταμείο, μεγάλη μείωση στα έσοδα

Ήδη τα ταμιακά διαθέσιμα του Δημοσίου υποφέρουν από την περικοπή κατά 1 δισ. ευρώ της δόσης της 11ης Μαΐου. Ως γνωστό από τα αρχικά 5,2 δισ. ευρώ εγκρίθηκαν μόνο τα 4,2 δισ. ευρώ για την κάλυψη των αναγκών εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους και περικόπηκαν τα χρήματα που προορίζονταν για να καλύψουν το πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού δηλαδή μισθούς συντάξεις και επιχορηγήσεις.

Η υστέρηση των εσόδων αυξάνει ακόμη περισσότερο το δημόσιο έλλειμμα και κατά συνέπεια δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερες ανάγκες δανεισμού. Η αρχική εκτίμηση για υστέρηση κοντά στο 25% το Μάιο σε σύγκριση με τον ίδιο μήνα του 2011 αναθεωρείται και πλέον η εκτίμηση είναι η υστέρηση μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει το 30% για το Μάιο. Οι απώλειες αφορούν όχι μόνο το φόρο εισοδήματος, αλλά και κυρίως τον ΦΠΑ, ο οποίος, σύμφωνα με εκτιμήσεις έχεις υστέρηση πάνω από 20%.

Σε ό,τι αφορά τον Ιούνιο υπάρχει παρόμοια πρόβλεψη για την πορεία των εσόδων δεδομένου ότι οι εκλογές γίνονται στα μέσα του επόμενου μήνα και κατά συνέπεια δεν υπάρχει καμία σοβαρή προσδοκία ανάκαμψης. Πολύ περισσότερο αφού το υπουργείο Οικονομικών αναμένεται να δώσει παράταση και στην προθεσμία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων η οποία λήγει την Παρασκευή 15/6 δηλαδή πριν τις εκλογές, αλλά και για τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων η οποία λήγει στο τέλος Μαΐου.

Η Κομισιόν εκβιάζει την Ελλάδα και ακυρώνει το μνημόνιο, δηλαδή την συμφωνία με την Ελλάδα για οικονομική βοήθεια προς την τελευταία. Αυτό, τουλάχιστον εξάγεται ως συμπέρασμα, μετά την ανακοίνωση περί καθυστέρησης της σχετικής δόσης βοήθειας προς την Ελλάδα. Αυτή η ενέργεια της Κομισιόν είναι ουσιαστικά παράβαση της συμφωνίας με την Αθήνα και γίνεται αποκλειστικά με ευθύνη της Ευρώπης, η οποία θέλει να πιέσει έμπρακτα τους Έλληνες πολίτες στις ερχόμενες εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Μήπως, όμως, αυτή η ενέργεια της Κομισιόν ακυρώνει το μνημόνιο…; Και τι συμβαίνει όταν ένας εκ των συμβαλλομένων παραβιάσει τους όρους μίας σύμβασης; Φυσιολογικά, «σπάει» το συμβόλαιο με δική του ευθύνη, δίνοντας την δυνατότητα στον έτερο συμβαλλόμενο να μην ακολουθήσει τα συμφωνηθέντα, αλλά τουναντίον, να απαιτήσει και κάποια χρηματική αποζημίωση (εάν προβλέπεται στο συμβόλαιο ως ρήτρα…).

Με αυτό το σκεπτικό ο Νίκος Χουντής (ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) αναρωτιέται:
Μπορεί μονομερώς το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.) χωρίς καν επίσημη αιτιολογία και χωρίς να υπάρχει προσβολή των όρων της δανειακής σύμβασης εκ μέρους της Ελληνικής Κυβέρνησης, να μειώνει και να καθυστερεί τις δόσεις εκταμίευσης του δανείου;
Αυτό τονίζει σε ερώτηση που κατέθεσε προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο Ευρωβουλευτής του ΣYΡΙΖΑ Νίκος Χουντής αναφερόμενος στην ενέργεια του Ε.Τ.Χ.Σ. να μειώσει την προγραμματισμένη δόση στην Ελλάδα στις αρχές Μαΐου από 5,2 δις σε 4,2 δις ευρώ.
Το πλήρες κείμενο της ερώτησης του Νίκου Χουντή έχει ως εξής:
«Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (Ε.Τ.Χ.Σ.) επρόκειτο να καταβάλλει στην Ελλάδα την προγραμματισμένη δόση δανείου στις 10 Μαΐου 2012 συνολικού ποσού 5.2 δις. ευρώ. Το Διοικητικό Συμβούλιο του (Ε.Τ.Χ.Σ.) αποφάσισε να μην καταβάλλει ολόκληρο το προγραμματισμένο ποσό των 5.2 δις ευρώ αλλά να εκταμιεύσει το πόσο των 4.2 δις ευρώ.
Ανακοινώθηκε ότι το υπόλοιπο ποσό του 1 δις ευρώ θα καταβληθεί ανάλογα με τις χρηματοδοτικές ανάγκες του Ελληνικού κράτους. Επειδή στο κεφαλαίο 3 της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης μεταξύ του Ε.Τ.Χ.Σ ,της Ελληνικής Δημοκρατίας και της Τράπεζας της Ελλάδος δεν υπάρχει όρος που να δικαιολογεί την ανωτέρω ενέργεια, ερωτάται η Κομισιόν: σε ποιά άρθρα της Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης βασίστηκε η απόφαση του Ε.Τ.Χ.Σ να εκταμιεύσει μέρος μόνο του συνολικού ποσού της δόσης προς την Ελλάδα και όχι το σύνολο του ποσού;
Μπορεί μονομερώς το Ε.Τ.Χ.Σ. χωρίς καν επίσημη αιτιολογία και χωρίς να υπάρχει προσβολή των όρων της δανειακής σύμβασης εκ μέρους της Ελληνικής Κυβέρνησης να μειώνει και να καθυστερεί τις δόσεις εκταμίευσης του δανείου;»
Τέσσερα σενάρια για το τι θα συμβεί αν η Ελλάδα αποχωρήσει από την ευρωζώνη, παρουσιάζει σε έκθεση της η Morgan Stanley, εξετάζοντας τις επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία, στην ευρωπαϊκή οικονομία και τις χώρες της περιφέρειας.

Σενάριο 1:

Ο αντίκτυπος στην οικονομία της Ελλάδας είναι ολέθριος. Οι επιπτώσεις στον ρυθμό ανάπτυξης της Ε.Ε. είναι περιορισμένες, ενώ στις χώρες της περιφέρειας η έξοδος της Ελλάδας έχει σημαντικές αρνητικές συνέπειες.
Η Νομισματική Ένωση παραμένει άθικτη, αλλά χρειάζεται μεγαλύτερη στήριξη από το ΔΝΤ, ενίσχυση του ESM και διάσωση μερικών τραπεζών.
Η πιθανότητα πραγματοποίησης του σεναρίου βρίσκεται στο 35%

Σενάριο 2:

Ο αντίκτυπος στην οικονομία της Ελλάδας είναι ολέθριος. Αρνητικές επιπτώσεις στον ρυθμό ανάπτυξης στην Ε.Ε, ενώ υπάρχει ισχυρή μετάσταση στην περιφέρεια αλλά και στις πιο αδύναμες χώρες του πυρήνα.
Δραστικά έκτακτα μέτρα για την σταθεροποίηση του ευρωσυστήματος, έκδοση ευρωομολόγου και λήψη μέτρων προς μια δημοσιονομική και τραπεζική ένωση.
Η πιθανότητα πραγματοποίησης του σεναρίου βρίσκεται στο 40%

Σενάριο 3:

Η Ιταλία και η Ισπανία εγκαταλείπουν το ευρώ. Λαμβάνονται δραστικά μέτρα για τον περιορισμό της οικονομικής ζημιάς στην ευρωζώνη, αλλά αποδεικνύονται ανεπαρκή.
Η ύφεση είναι βαθιά σε όλη την Ευρώπη και επηρεάζει σημαντικά όλες τις χώρες. Μεγάλες απομειώσεις στις χώρες του πυρήνα που παραμένουν στο ευρώ.
Η πιθανότητα πραγματοποίησης του σεναρίου βρίσκεται 20%.

Σενάριο 4:

Εγκαταλείπει το ευρώ μια μεγάλη χώρα του πυρήνα και ο Νότος διατηρεί το κοινό νόμισμα.
Βαθιά ύφεση στην Ε.Ε., αποπληθωρισμός στον πυρήνα και πληθωρισμός στην περιφέρεια.
Σημαντικός κίνδυνος βρίσκεται στο ενδεχόμενο μετατροπής του χρέους σε ευρώ σε εθνικά νομίσματα, ενώ θα επιβληθεί έλεγχος στη διακίνηση των κεφαλαίων στον πυρήνα.
Η πιθανότητα πραγματοποίησης του σεναρίου βρίσκεται στο 5%.

Ξεχάστε αυτά που ξέρατε. Τα πακέτα διάσωσης δεν ήταν μια απλόχερη προσφορά της Γερμανίας προς τον Νότο, αποκαλύπτει το Bloomberg View, η στήλη γνώμης που υπογράφουν οι συντάκτες του πρακτορείου.

Συγκεκριμένα, αναφέρουν:
«Στα εκατομμύρια λέξεις που έχουν γραφτεί για την κρίση χρέους της Ευρώπης, η Γερμανία παρουσιάζεται συνήθως ως ο υπεύθυνος ενήλικος και η Ελλάδα ως το σκανταλιάρικο παιδί. Σύμφωνα με αυτήν την κλασική αφήγηση της κρίσης, η συνετή Γερμανία είναι απρόθυμη να διασώσει τον επαίτη της Ευρώπης, την Ελλάδα, η οποία δανείστηκε περισσότερα από όσα μπορούσε και τώρα πρέπει να πληρώσει τις συνέπειες.
Θα σας προκαλούσε έκπληξη αν μαθαίνατε ότι οι φορολογούμενοι της Ευρώπης έχουν προσφέρει στη Γερμανία την ίδια οικονομική στήριξη που έχουν προσφέρει και στην Ελλάδα; Kι, όμως, στο συμπέρασμα αυτό οδηγεί μια προσεκτική ματιά στις κινήσεις κεφαλαίων στην Ευρώπη και στους ισολογισμών των κεντρικών τραπεζών».
Ας ξεκινήσουμε από την απλή παρατήρηση: δεν υπάρχουν ανεύθυνοι δανειολήπτες χωρίς ανεύθυνους πιστωτές. Οι γερμανικές τράπεζες ήταν το μέσο διευκόλυνσης της Ελλάδας. Κυρίως λόγω των χαλαρών ρυθμίσεων, οι γερμανικές τράπεζες διέθεσαν τεράστια ποσά και έτσι απέκτησαν τα χρόνια πριν από την κρίση τεράστια έκθεση στις περιφερειακές χώρες της Ευρώπης.

Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ως τον Δεκέμβριο του 2009 η έκθεση των τραπεζών στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στην Πορτογαλία και στην Ισπανία έφτανεστα 704 δισ. δολάρια. Ποσό κατά πολύ μεγαλύτερο από το συνολικό άθροισμα των κεφαλαίων τους.

Με λίγα λόγια, δάνεισαν πολύ περισσότερα από όσα μπορούσαν να αντέξουν.

Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έσπευσαν να διασώσουν τις χειμαζόμενες από την κρίση χώρες, προσέφεραν στις γερμανικές τράπεζες τη δυνατότητα να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, σημειώνει το πρακτορείο.

Ουσιαστικά, διέσωσαν τις γερμανικές τράπεζες καθώς και τους φορολογούμενους, οι οποίοι αν δεν αποπληρώνονταν τα δάνεια θα έπρεπε να στηρίξουν αυτές τις τράπεζες. Σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της βοήθειας προς την Ελλάδα, η στήριξη στις γερμανικές τράπεζες προσφέρθηκε αυτόματα, ως μια λειτουργία της δομής της νομισματικής ένωσης.

Να πώς έγινε αυτό: Όταν οι γερμανικές τράπεζες απέσυραν χρήματα από την Ελλάδα, οι άλλες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης αντιστάθμισαν συλλογικά τις συγκεκριμένες εκροές με δάνεια προς την Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος.

Τα δάνεια αυτά εγγράφηκαν στον ισολογισμό της Bundesbank, της κεντρικής τράπεζας της Γερμανίας, ως απαιτήσεις στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Ο μηχανισμός αυτός, σχεδιασμένος για να κρατά σε ισορροπία τους ισολογισμούς της ευρωζώνης, έκανε πιο εύκολη την απόσυρση των γερμανικών ιδρυμάτων από τις θέσεις τους.

Και τώρα η ταμπακιέρα:

Σε αντίθεση με τις απαιτήσεις των ιδιωτικών τραπεζών, οι απαιτήσεις της Bundesbank ήταν εν μέρει μόνο ευθύνη της Γερμανίας. Αν η Ελλάδα αποκήρυσσε το χρέος της, οι απώλειες θα κατανέμονταν μεταξύ όλων των κρατών-μελών της ευρωζώνης, ανάλογα με τη συμμετοχή τους στην ΕΚΤ. Το μερίδιο της Γερμανίας θα ήταν στο 28%, σημειώνουν οι συντάκτες.

Με λίγα λόγια, τα τελευταία δύο χρόνια, μεγάλο μέρος του ρίσκου που βρισκόταν στους ισολογισμούς γερμανικών τραπεζών μεταφέρθηκε στους φορολογούμενους όλης της ευρωζώνης.

Είναι δύσκολο να υπολογιστεί ακριβώς πόσο επωφελήθηκε η Γερμανία από την ευρωπαϊκή της διάσωση. Μια ένδειξη θα ήταν το ποσό που απέσυραν οι γερμανικές τράπεζες από τις χώρες της ευρωζώνης από την έναρξη της κρίσης. Σύμφωνα με την ΤΔΔ, τράβηξαν 353 δισ. δολάρια από τον Δεκέμβριο του 2009 ως το τέλος του 2011. Μία άλλη ένδειξη θα ήταν η αύξηση των απαιτήσεων της Bundesbank στις υπόλοιπες κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης. Αυτή αντιστοιχεί σε 466 δισ. ευρώ από τον Δεκέμβριο ως τον Απρίλιο του 2012, αλλά περιλαμβάνει και μη Γερμανούς καταθέτες, που μετέφεραν τα χρήματά τους σε γερμανικές τράπεζες.

Στον αντίποδα, η Ελλάδα έλαβε συνολικά 340 δισ. ευρώ σε επίσημα δάνεια για να ανακεφαλαιοποιήσει τις δικές της, για να αντικαταστήσει τα κεφάλαια που έφυγαν στο εξωτερικό, για να αναδιαρθρώσει το χρέος της και να βοηθήσει τις τράπεζες να τα βγάλουν πέρα. Μόνο 15 δισ. ευρώ ήρθαν κατευθείαν από τη Γερμανία. Τα υπόλοιπα προήλθαν από την ΕΚΤ, την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Η αλλαγή της χρηματοπιστωτικής έκθεσης της Γερμανίας έχει τεράστια σημασία για τον ηγετικό της ρόλο στην απάντηση της Ευρώπης στην κρίση, διαπιστώνει το Bloomberg View. Eξηγεί: «Προτού οι γερμανικές τράπεζες τραβήξουν πίσω τα κεφάλαιά τους, διακινδύνευαν να χάσουν πολλά λεφτά στην περίπτωση που η Ελλάδα έφευγε από το ευρώ. Τώρα οι ζημίες θα επιμεριστούν μεταξύ των φορολογούμενων όλης της ευρωζώνης - ιδίως της Γαλλίας, οι τράπεζες της οποίας έχουν ακόμα πολλά ενεργά δάνεια στην Ελλάδα. Ενδεχομένως, αυτό εννοούν ορισμένοι Γερμανοί αξιωματούχοι όταν λένε ότι η ευρωζώνη είναι καλύτερα προετοιμασμένη για μια ελληνική έξοδο».

Εν τέλει, όμως, το κόστος από επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή θα επιστρέψει στη Γερμανία. Αν ο τραπεζικός πανικός και η αναταραχή στις αγορές ανάγκαζαν την Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία και άλλες χώρες να φύγουν και αυτές από το ευρώ, οι απώλειες θα εξαφάνιζαν μεγάλο μέρος των κεφαλαίων των γερμανικών τραπεζών. Πιθανή διάλυση του ευρώ θα είχε σημαντικές επιπτώσεις και στις εξαγωγές της Γερμανίας, ενώ θα διακινδύνευε και την ύπαρξη της ίδιας της Ε.Ε. και την προσπάθεια να μην επαναληφθούν οι φρικαλεότητες των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Για να αποτρέψει αυτήν την κατάληξη, με ή χωρίς την Ελλάδα, η Γερμανία θα πρέπει να κάνει όσα έχει αρνηθεί ως τώρα και ακόμη περισσότερα. Πρώτον, να επιτραπεί στην ΕΚΤ να καλύψει το χρέος των κρατών-μελών.

Δεύτερο είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού στην ευρωζώνη που θα μετέφερε χρήματα σε οικονομικά αδύναμες χώρες, με τον ίδιο αυτοματοποιημένο τρόπο με τον οποίο έγινε η διάσωση της Γερμανίας. Ένα κοινό ευρωπαϊκό ταμείο ασφάλισης των ανέργων θα ήταν ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Την ώρα που η Άν. Μέρκελ επεξεργάζεται ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στην ευρωπαϊκή κρίση, πρέπει να έχει καλά στο μυαλό της ότι η χώρα της χρωστάει πολλά στο ευρωσύστημα όπως και η Ελλάδα, καταλήγει η ανάλυση.

Η Ελλάδα είτε θα προβεί σε "προσεκτική" επαναδιαπραγμάτευση των μέτρων λιτότητας και ίσως αναδιαρθρώσει και πάλι το χρέος της είτε θα χρεοκοπήσει και θα αποκηρύξει το χρέος της, εκτιμά η UBS, χωρίς να πιστεύει ότι το δεύτερο σενάριο θέτει τη χώρας εκτός ευρώ αυτόματα. Ζητούμενο για το ευρώ μια σύγχρονη συνθήκη Μάαστριχτ, καταλήγουν οι οικονομολόγοι του ελβετικού οίκου.

Πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, καθώς το κόστος της αποχώρησης είναι υπερβολικό τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ευρωζώνη, εκτιμά η UBS. Εάν η Ελλάδα σκεφτεί να πραγματοποιήσει την έξοδό της από το ευρώ, οι αγορές, αλλά και όλοι οι καταθέτες στις τράπεζες θα αντιμετωπίσουν τις συνέπειες αυτής της απόφασης.

Η προσδοκία και μόνο της εξόδου θα μπορούσε να οδηγήσει σε οικονομική αναταραχή, ενώ η αναμονή, και όχι η ίδια η αναχώρηση θα οδηγήσει πιθανότατα σε παύση του εμπορίου της, σε αδυναμία της κυβέρνησης να βρει χρήματα στις αγορές και σε μαζικές αναλήψεις από τις τράπεζες.

Στην παρούσα φάση, οι επιλογές της Ελλάδας είναι να προχωρήσει είτε σε προσεκτικήεπαναδιαπραγμάτευση των μέτρων λιτότητας και ενδεχομένως να αναδιαρθρώσει το υφιστάμενο χρέος και πάλι είτε σε χρεοκοπία με δραστική αποκήρυξη του χρέους.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα χρεοκοπίας εντός των τειχών μιας νομισματικής ένωσης, οπότε η έξοδος από αυτήν δεν θα πρέπει να θεωρείται αυτόματη. Η χρεοκοπία θα απαιτούσε ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, και ένα "αναγκαστικό δάνειο" για τη χρηματοδότηση του πρωτογενούς ελλείμματος του προϋπολογισμού.

Στην περίπτωση ελληνικής αποχώρησης από το ευρώ, σαφώς υφίσταται κίνδυνος μετάδοσης. Φαίνεται πως υπάρχει μεγάλος εφησυχασμός από τους δημόσιους φορείς αναφορικά με την ικανότητα των τειχών προστασίας να εμποδίσουν αυτήν την εξέλιξη. Ο κίνδυνος βρίσκεται στη μετάδοση της κρίσης στις τράπεζες.

Οι μαζικές αναλήψεις από τις τράπεζες, εφόσον συμβούν, θα προκύψουν, κατά πάσα πιθανότητα, λόγω των κινδύνων του ίδιου του ευρώ, και λιγότερο εξαιτίας της φερεγγυότητας ή των κινδύνων ρευστότητας των τραπεζικών συστημάτων. Αν αυτό συμβεί τελικά, τότε τα πανευρωπαϊκά συστήματα εγγύησης των καταθέσεων είναι απίθανο να προσφέρουν λύσεις.

Το ενδεχόμενο και άλλες οικονομίες να ενωθούν με την Ελλάδα στην άτακτη αποχώρησή της από το ευρώ θα πρέπει να θεωρείται πολύ υψηλό - και αυτό είναι που καθιστά τους ορθολογικούς φορείς χάραξης της πολιτικής απρόθυμους να παίξουν με τις πιθανότητες.

Εάν η υπαρξιακή κρίση του ευρώ συνεχίσει να μεγαλώνει, θα πρέπει να γίνουν σημαντικά βήματα για να αποφευχθούν οι αλυσιδωτές επιπτώσεις από τη μετάδοση της κρίσης.

Άλλη επιλογή μπορεί να είναι μια νέα σύγχρονη συνθήκη του Μάαστριχτ. Ακριβώς όπως η αρχική καθορίζει ένα χρονοδιάγραμμα για την επίτευξη της νομισματικής ένωσης, έτσι ένα σύγχρονο Μάαστριχτ θα μπορούσε να θέσει τα αναγκαία μέτρα για να διορθώσει την τρέχουσα δυσλειτουργία της σημερινής ένωσης.

Ένα αξιόπιστο σχέδιο δράσης θα έπρεπε να αφιερωθεί αποκλειστικά στην αμετάκλητη ύπαρξη της νομισματικής ένωσης και θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο των πολιτικών αλλά και να εξουδετερώσει τις δυνάμεις φυγής εντός της ζώνης του ευρώ.


Δεν ωφελεί να τρέφουμε αυταπάτες. Η Ελλάδα πορεύεται από το κακό στο χειρότερο και η αναζήτηση διεξόδων γίνεται ολοένα δυσκολότερη. Kατά την άποψη του Γάλλου πολιτικού αναλυτή, Laurent Pinsolle, είναι καιρός οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες να πάψουν να φέρονται υποκριτικά. Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα βρίσκεται σε επικίνδυνο αδιέξοδο.

Του Laurent Pinsolle
για το γαλλικό ειδησεογραφικό περιοδικό Marianne

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην Ελλάδα, βλέπουμε τον δείκτη ανεργίας να πλησιάζει το 22% (και να έχει ξεπεράσει το 50% στους νέους), τους μισθούς και τα ημερομίσθια να έχουν μειωθεί κατά 15 και 40% αντίστοιχα, ένα ΑΕΠ που έχει σημειώσει πτώση σχεδόν 20% και συνεχείς εκροές κεφαλαίων προς το εξωτερικό.

Και όμως, οι ηγέτες μας επιμένουν ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ, παρά τις προειδοποιήσεις των οικονομολόγων.

Το ευρωπαϊκό αδιέξοδο

Έχουμε εντελώς υποβαθμίσει την δεινή θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο ελληνικός λαός, την ταπείνωση των χιλιάδων ανθρώπων που οδηγούνται στην ανεργία καθημερινά και εγκαταλείπουν το σπίτι τους για να μείνουν με τους ηλικιωμένους γονείς τους, τους εξαπατημένους πολίτες που ξαφνικά έχουν χάσει την αγοραστική δύναμή τους ως καταναλωτές και κατρακυλάνε στην φτώχεια. Τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα κατά παραγγελία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ είναι άκρως επαχθή και είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσουν μια σκιά ντροπής που θα βαραίνει για καιρό πάνω από την εικόνα της Ευρώπης μπροστά στα μάτια των Ελλήνων.

Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι οι δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις που επετεύχθηκαν μέσα στην τελευταία τριετία αντιστοιχούν σχεδόν στο 8% του ΑΕΠ, ένα τεράστιο ποσό, πράγμα που αποδεικνύει ότι, ναι μεν η κατάσταση σήμερα είναι κρίσιμη στην Ελλάδα, αλλά η χώρα, δηλαδή οι πολίτες της, έχουν καταβάλλει προσπάθειες, έχουν κάνει σημαντικές θυσίες, τις οποίες κανείς δεν πρέπει να παραβλέπει. Δυστυχώς, η άγρια μορφή λιτότητας που έχει επιλεγεί έχει προβλέψιμα οδηγήσει στην οικονομική κατάρρευση, η οποία έχει καταστρέψει, τουλάχιστον εν μέρει, τις προσπάθειες αυτές, αφού είχε ως αποτέλεσμα την μείωση των κρατικών εσόδων και την αύξηση της αναλογίας χρέους-ΑΕΠ.

Το χειρότερο απ' όλα είναι η σκέψη ότι θα μπορούσαμε να είχαμε προλάβει τους κινδύνους που ενείχε αυτό το σενάριο, εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Το είχε πει ο Jacques Sapir. To είχε τονίσει και ο Nicolas Dupont-Aignan μέσα στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση. Λυπόμαστε που το διαπιστώνουμε σήμερα, αλλά όλοι εμείς που τότε διαβλέπαμε τι θα γινόταν στην Ελλάδα, είχαμε δίκιο. Δεν μας δίνει καμιά ικανοποίηση το γεγονός ότι έχουμε δικαιωθεί. Απλά νιώθουμε θλίψη και αγανάκτηση για όλη αυτή την έλλειψη κοινής λογικής, οργάνωσης και βούλησης, για όλη αυτή την άρνηση των πολιτικών να αξιολογήσουν την κατάσταση και να αποφύγουν τις μετέπειτα αλυσιδωτές λανθασμένες αποφάσεις τους. Και ανησυχούμε έντονα και για αυτές που πολύ πιθανόν να πάρουν και στο άμεσο μέλλον.

Ποιές επιλογές απομένουν στην Αθήνα;

Η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα σήμερα είναι περίπλοκη λόγω του ότι ναι μεν ο ελληνικός λαός θέλει να καταργηθούν τα μέτρα λιτότητας, αλλά δεν επιθυμεί (ακόμη;) την έξοδο της χώρας του από την ευρωζώνη. Η συγκυρία είναι εξαιρετικά δύσκολη και το μέλλον για τους πολιτικούς φαντάζει αβέβαιο, αφού τα κόμματα της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν σχεδόν ισοδύναμα. Το σκιάχτρο που κουνάει η Νέα Δημοκρατία μπροστά στα μάτια των ψηφοφόρων είναι ο φόβος εξόδου από το ευρώ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει μεν ότι δεν επιθυμεί έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, αλλά προτείνει ένα πρόγραμμα που θα το χαρακτηρίζαμε ως a priori ασύμβατο με τα δεδομένα.

Η τρομολαγνεία που καλλιεργείται γύρω από την επιστροφή στη δραχμή δεν αποκλείεται να δώσει την ευκαιρία στα παλιά κόμματα εξουσίας να κερδίσουν τελικά τις εκλογές. Ωστόσο, το μονοπάτι τους θα οδηγήσει σε αδιέξοδο, παρά τις πιθανές τροποποιήσεις στα μέτρα λιτότητας που πιθανόν να κάνουν. Διότι ακόμα και αν δοκιμάσουν να "μαλακώσουν" κάπως τις περικοπές των μισθών και τις άγριες μειώσεις των δημόσιων δαπανών, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να καθυστερήσουν την ύφεση, και όχι να την σταματήσουν. Η άλλη καίρια πρόκληση που θα κληθούν να αντιμετωπίσουν είναι οι μαζικές αναλήψεις από τις τράπεζες, ο ρυθμός των οποίων αυξάνεται συνεχώς, και έχει ήδη ως αποτέλεσμα την διαφυγή του 30% των κεφαλαίων από τη χώρα μέσα στα τελευταία δυόμιση χρόνια, γεγονός που δυσχεραίνει συνεχώς την χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας.

Μια αύξηση των κεφαλαιακών μεταβιβάσεων σίγουρα θα συνεισέφερε στην άμβλυνση της κρίσης και την επίλυση της κρίσης ρευστότητας. Η υποτίμηση, παρά τα όποια μειονεκτήματά της, έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι επιτρέπει την επανεκκίνηση της οικονομίας, όπως έχει αποδειχθεί από τους Patrick Artus, Nouriel Roubini και Jonathan Tepper, σε αντίθεση με τις ασυνάρτητες απόψεις κάποιων αρθρογράφων που έχει κατά καιρούς φιλοξενήσει η Le Monde. Φυσικά, θα εξακολουθεί να υπάρχει χρέος, αλλά υπάρχει κανείς που να τρέφει αυταπάτες ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει κάποτε όλο το χρέος της;
Αυτό που μας εκπλήσσει και μας ανησυχεί πραγματικά είναι το γεγονός ότι όχι μόνο η πλειοφηφία των Ελλήνων πολιτικών, αλλά και αρκετοί άλλοι, αρνούνται να εξετάσουν την εναλλακτική λύση της εξόδου από το ευρώ, παρά τις τόσες αναλύσεις έγκριτων οικονομολόγων, οι οποίοι - το τονίζουμε αυτό - είχαν προβλέψει εδώ και καιρό το σημείο στο οποίο έχει φθάσει η κατάσταση σήμερα.

Εμείς θα συμφωνήσουμε μαζί τους, θα το επαναλάβουμε, κι ας γίνουμε κουραστικοί:

Δεν υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα και για τους Έλληνες αν παραμείνουν μέσα στην ευρωζώνη.




Σε μιαν άλλη χώρα που δεν θα την καταδυνάστευε η Μιντιακή Τυραννίδα της Διαπλοκής, ο κ. Βενιζέλος θα ήταν πολιτικώς νεκρός.

Ο υπερτιμημένος αυτός άνθρωπος που τρέχει με δύο γκάφες, τρεις δολοπλοκίες και τέσσερις διαπλοκές την ημέρα ο «φωτεινός παντογνώστης» στο πρόσωπο του οποίου μπερδεύουν ορισμένοι τον ρήτορα με τον βερμπαλιστή, έχει στο ενεργητικό του αγριότητες όπως ο νόμος περί Τύπου και ο νόμος περί Ευθύνης Υπουργών, φαιδρότητες όπως ο διαφορετικός Φ.Π.Α. στις μπουγάτσες, απάτες, όπως η καταγγελία των χαρατσιών μέσω ΔΕΗ το πρωί, ώσπου να τα επιβάλει ο ίδιος το βράδυ, τζαμπαμαγκιές, όπως όταν «διέκοπτε» τις συνομιλίες με την Τρόικα για να τρέχει πίσω της ύστερα, σαν δαρμένο σκυλί ο άνθρωπος αυτός που όταν ανοίγει το στόμα του μένουν άλαλα τα χείλη της λογικής και της ηθικής, αυτός ο δοκησίσοφος και στρεψίας, αν δεν τον στήριζαν τα ΝΕΑ, το Mega, το Μπομπολέικο και γενικώς το σύστημα της Διαπλοκής σε αυτήν τη χώρα, θα ήταν πολιτικώς νεκρός από καιρό.

Και πάντως, τώρα! Διότι ο αμετροεπής αυτός άνθρωπος, μέσα στην οίησή του ότι όλα τα ξέρει, άνοιξε προχθές το στόμα του και αμόλησε μια βόμβα μεγατόνων, χωρίς να καταλαβαίνει ότι πρώτα απ’ όλα έσκασε πάνω στο κεφάλι του.

Είπε δηλαδή ότι πολλά απ’ τα μέτρα περί τα εργασιακά που μας επέβαλε η Τρόικα και ο ίδιος δέχθηκε, τα υπέβαλαν προηγουμένως στους Τροϊκανούς ντόπια λαμόγια.

Παραδέχτηκε δηλαδή πως γνώριζε ότι εγχώρια αρπακτικά υπερακόντιζαν την Τρόικα σε αντεργατική (και αντιπαραγωγική) αγριότητα και ότι ο ίδιος δεν αντιστάθηκε σε αυτήν, αλλά αντιθέτως την προσυπέγραψε!

Τι είναι ένας πολιτικός που παραδέχεται κάτι τέτοιο; Ανδρείκελο ή ένας ευήθης; (που προβοκάρει τον εαυτό του)...

Στη συνέχεια, προκληθείς από τον κ. Τσίπρα να πει τα ονόματα αυτών των λαμόγιων ο κ. Βενιζέλος εποίησεν την νήσσαν και έκανε τις καταγγελίες του γαργάρα.

Ελπίζοντας σε τι;

Σε αυτήν την ανυπόφορη ομερτά που συγκαλύπτει τόσα χρόνια τώρα τέτοιες σχέσεις και συναλλαγές; ή, απλώς, κατάλαβε την γκάφα του και είπε να την «ξεπεράσει» διά της σιωπής;

Πλην όμως δεν τον άφησε ο... ΣΕΒ!

Με την εξαιρετική μοχθηρία που διακρίνει τα αφεντικά, όταν βλέπουν τον μπιστικό τους να τους κάνει νερά κάρφωσαν τον δυσπραγούντα δημαγωγό στεγνά!

Αυτός ο ίδιος, ο κ. Βενιζέλος, από μόνος του κι όχι ύστερα από πίεση του ΣΕΒ κατέβασε 22% τον κατώτατο μισθό, κάνοντας εκδούλευση στα λαμόγια, με την Τρόικα να παρακολουθεί αδιάφορη την περαιτέρω σφαγή, σαν τον Πόντιο Πιλάτο: Αφού τοιούτους έχετε Αρχιερείς, σαν τον Βενιζέλο, λουστείτε τους!
Πρόκειται για κανονικό ξεβράκωμα!

Στην περίπτωση του κ. Βενιζέλου, ο βασιλιάς δεν αποδεικνύεται «γυμνός», αλλά ένας εξυπνάκιας που μπορούν να τον ξεβρακώνουν όσοι θεωρούν τους φανφαρόνους χρήσιμους, αλλά και αναλώσιμους.

Πλην όμως, όπως έλεγε και το προγονικό, μηδενί δίκην δικάσης πριν αμφοίν μύθοιν ακούσης – τι απάντησε λοιπόν ο ηγέτης του όλου ΠΑΣΟΚ στο ξεφτίλισμα που του έκανε ο ΣΕΒ;

Ότι δεν είναι... πρέπον να ανακατεύεται ο ΣΕΒ στον προεκλογικό αγώνα – ήγουν η μπάλλα στις εξέδρες, απορία ψάλτου βηξ και δεν πταίω εγώ, η Εύα με ηπάτησε..!

Τέτοιου μεγέθους πολιτικός ο συνομιλητής του Ολάντ, διάβαζε εντολοδόχος! Τέτοιου μεγέθους πολιτικός ο Τιμητής των πάντων, διάβαζε τοποτηρητής των Τοκογλύφων.

Ο κ. Βενιζέλος, αυτός κι όχι άλλος, ήρε τη μετενέργεια. Πράγματι μεγάλος πολιτικός! Ακριβώς έτσι όπως τον περιγράφουν και τον δοξάζουν ο ΔΟΛ, το Mega και η Αττική Οδός!

Σε άλλες χώρες, βραδυπορούσες, όπως η Ουάγκα Γκα Ζούτζου, σε τέτοιους πολιτικούς κρεμάνε κουδούνια, στην προηγμένη χώρα μας όμως οι προστάτες τους κρεμάνε πάνω απ’ το κεφάλι του λαού ντουντούκες και μεγάφωνα, ομιλούσες κεφαλές και φερέφωνα απ’ αυτά που κάθε βράδυ στις 8.00 σκούζουν στα κανάλια σφαγμένες ειδήσεις, μόνον και μόνον ως πρόσχημα για γηπεδικούς διαλόγους (που μακάρι να ’χαν κάτι από τη χάρη των γηπέδων) για «διαλόγους» στην πραγματικότητα «νεκρικούς».
Ακούστε (και τώρα, επιτρέψτε μου οι αναγνώστες, δεν μιλώ ως δημοσιογράφος αλλά ως πολίτης): άνθρωποι ψάχνουν την τροφή τους στα σκουπίδια, παιδιά πεινάνε κλεισμένα στα σπίτια τους, πολίτες καταφεύγουν στα συσσίτια, ξέρω ότι το μόνο που νοιάζει τους διεφθαρμένους είναι να σωθεί κι αυτήν τη φορά η Διαπλοκή.

Ξέρω ότι έχετε γραμμένους τους ανέργους εκεί που δεν πιάνει μελάνι, ξέρω ότι φτιάξατε μια εργασιακή ζούγκλα διότι εσείς είσθε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, ξέρω τον τρόμο που κρύβεται μέσα σας, εσείς οι κατά τα άλλα «διαχειριστές του Φόβου» - εσείς οι τρομοκράτες των απλών και των αγαθών.

Ομως ουδενός πολίτη η οργή εν τέλει σας αξίζει. Διότι, τι μήνιν άραγε στους θεούς ή τους ανθρώπους να ξεσηκώσουν όσοι περπάτησαν πάνω σ’ αυτήν τη γη με το ίχνος τους άχαρο; Άχθος αρούρης...

...από αυτά που ένα φθινοπωρινό αεράκι ή μια γεναριάτικη λιακάδα σβήνει...

Του Στάθη
Πολλές είναι οι απόψεις που έχουν διατυπωθεί σχετικά με τα κίνητρα της Γερμανίας πίσω από τα σκληρά μέτρα που έχει επιβάλει στην Ελλάδα. Άλλες τα αποδίδουν στην προτεσταντική ηθική, άλλες σε υφέρποντα ναζιστικά γονίδια, άλλες στο σύνδρομο της Βαϊμάρης, άλλες σε εγγενή τιμωρητική διάθεση, που συνάδει με την αρχέγονη εικόνα της Frau Blücher και της νταρντάνας γερμανίδας γκουβερνάντας, και πάει λέγοντας. Τίποτα όμως απ’ αυτά δεν πλησιάζει την αλήθεια που είναι απλή και άλλη: Το πρόβλημα των Γερμανών δεν είναι ηθικό, αλλά γονιδιακό. Και παρά τον άμεσο συνειρμό για κάποιο λανθάνον γονίδιο που αναπαράγει τον φασισμό από τη μια γενιά στην άλλη, το χαλασμένο γερμανικό γονίδιο, δεν είναι αυτό, αλλά το «γονίδιο της χαράς», εξακριβωμένο από τα καλύτερα εργαστήρια βιοτεχνολογίας και από τους πλέον διεισδυτικούς ψυχολόγους.

Τι άλλωστε να φταίει που οι Γερμανοί στην πλειοψηφία τους αδυνατούν να γευτούν ακόμα και τις ελάχιστες χαρές της ζωής, όταν και η ανεργία μειώνεται και η οικονομία τους πλέει με φουσκωμένα τα πανιά;

Θα μου πείτε ότι στενοχωριούνται και τύπτονται που βλέπουν τους καημένους τους Έλληνες και τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους και τους Ιρλανδούς να ταλαιπωρούνται, με τους ίδιους να επωφελούνται από την ταλαιπωρία τους. Αποκλείεται, αποφαίνονται οι ειδικοί. Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και μόνιμο. Οι Γερμανοί έχουν πλέον χάσει οριστικώς και αμετακλήτως την ικανότητα να χαίρονται. Τι να τα κάνεις τα πλούτη και τα καλά όταν δεν μπορείς να τα χαρείς; Και τα πράγματα είναι ιδιαιτέρως σοβαρά. Κοινωνικές μετρήσεις δείχνουν ότι το πρόβλημα αυτό αντιμετωπίζει ένα αξιοσέβαστο 46%, ενώ ανάμεσα στους νέους το ποσοστό σκαρφαλώνει στο 55%. Τίποτε πλέον δεν μπορεί να κάνει την εξουθενωμένη γερμανική καρδιά να σκιρτήσει από χαρά. Κάθεται εκεί και μαραζώνει, μένοντας αδιάφορη ακόμα και σ’ ένα πλούσιο δείπνο σε καλό εστιατόριο, ακόμα και στις διακοπές σε εξωτικούς προορισμούς, ακόμα και μπροστά σ’ ένα βαρέλι μπύρα. Αλλά μένει το σεξ, θα μού πείτε. Μπα, ούτε και σ’ αυτό, λένε οι μετρήσεις. Ήταν που ήταν χάλια ήδη από παλιά, μπήκε στη μέση και το μεταλλαγμένο γονίδιο και η ερωτική ζωή των Γερμανών έπιασε πάτο.
«Καταραμένο γονίδιο», φέρονται ν’ αναφωνούν απελπισμένοι. «Πάει, τέλειωσε πια η ζωή για μας. Ξεχάσαμε τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος».

Πώς εξηγείται λοιπόν αυτή η κατάρρευση της ικανότητας των Γερμανών να ευτυχούν; Το στρες της δουλειάς, είναι η πιο κοινή απάντηση. Μπορεί να έχουν ακόμα δουλειά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα έχουν και αύριο. Μπορεί να έχουν ακόμα δουλειά, αλλά αυτό δεν λογίζεται σαν δουλειά, αν πρόκειται να δουλεύουν ολημερίς κι ολονυχτίς. Πιο πολύ σε δουλεία φέρνει. Κι ιδού τ’ αποτελέσματα.

Οι έρευνες όμως έδειξαν ότι οι Γερμανοί δεν μπορούν να γευτούν τη χαρά, παρά μονάχα αν προηγουμένως την έχουν κερδίσει, αν δηλαδή έχουν κάνει κάτι δυσάρεστο και επίπονο, που η χαρά που ακολουθεί να έρχεται σαν δώρο για το επίτευγμά τους. Έτσι, λοιπόν εξηγείται και η συμπεριφορά που επιδεικνύουν προς τους πάσχοντες λαούς. Κρίνοντας από τη δική τους νοοτροπία, τα μέτρα και οι απαιτήσεις προς εμάς, μόνο ένα σκοπό μπορεί να έχουν: να μας κάνουν, δηλαδή, να χαρούμε, στο βαθμό που θα έχουμε επιτύχει να ικανοποιήσουμε τους στόχους. Βάζοντας τα πράγματα στη σωστή τους βάση, η αντίληψη ότι οι Γερμανοί θέλουν να μας τιμωρήσουν είναι εντελώς ανιστόρητη και λανθασμένη. Τη μέθη της νίκης θέλουν να μάς κάνουν να αισθανθούμε. Και ως προς αυτό μάλλον θα έπρεπε να τους ευχαριστούμε. Αλλά εμείς είμαστε άλλος λαός και δεν καταλαβαίνουνε από τέτοιες περίπλοκες διαδρομές των συναισθημάτων.

Γι αυτό και μας ζηλεύουν! Μπορεί εμείς να το ψιθυρίζουμε αυτάρεσκα μεταξύ μας, αλλά οι μετρήσεις είναι αμείλικτες και το φωνάζουν. Οι Γερμανοί όντως μας ζηλεύουν. Είναι κι αυτό μέρος της κουλτούρας τους. Έτσι λένε οι ειδικοί. Ζηλεύουν τους χαλαρούς και ευτυχισμένους ανθρώπους. Ζηλεύουν τους λαούς που περνάνε καλύτερα από τους ίδιους, αν και με λιγότερα, ζηλεύουν τους ανέμελους λαούς, που φρόντισαν και κράτησαν ανέπαφα στο χρόνο τα καλά τους γονίδια.

Αν το καλοσκεφτείς, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Φούχτε, ο Ράιχενμπαχ, και οι λοιποί, ούτε τον ήλιο μας θέλουν, ούτε τα οικόπεδά μας, ούτε τα λεφτά μας. Αυτοί οι άνθρωποι τα γονίδιά μας θέλουν μόνο και τίποτε άλλο.

Κι εδώ ακριβώς έχουμε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί…

Υ.Γ. Δείτε σχετικά στο SPIEGEL

Με επιστημονικούς “άσους” στο μανίκι του συμμετέχει ο καθηγητής του… Πολυτεχνείου Κρήτης, Αντ.Φώσκολος, στην ημερίδα «Έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων στην Ελλάδα» που διοργανώνει… σήμερα στο Ηράκλειο η Περιφέρεια Κρήτης και το ΤΕΕ/ΤΑΚ. Όμοια ημερίδα θα πραγματοποιηθεί, αύριο, στα Χανιά.

Ο κ.Φώσκολος με επιστημονικά δεδομένα και μελέτες έρχεται να υποστηρίξει, για άλλη μια φορά, ότι τα κοιτάσματα στην Ελλάδα και κυρίως νοτίως της Κρήτης όχι μόνο υπάρχουν, αλλά μάλιστα μπορούν να μας βγάλουν από την κρίση, σε 36 μήνες!

Στην ημερίδα ο καθηγητής παρουσιάζει τα καινούρια στοιχεία που έχουν προκύψει και τα οποία, μάλιστα, σύμφωνα με τον ίδιο, επιβεβαιώθηκαν από τον πρόεδρο της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφια, ο οποίος στη Βιέννη είπε ότι επειδή αναβλύζουν φυσαλίδες μεθανίου, πιθανότατα θα υπάρχει και πετρέλαιο. “Δεν είναι ειδικός, προφανώς του το επιβεβαίωσαν οι Αμερικάνοι” – είπε ο κ.Φώσκολος.

Παραθέτοντας τα επιστημονικά στοιχεία, τα οποία εκτείνονται σε τέσσερις ενότητες, ο καθηγητής ανέφερε ότι πετρέλαιο υπάρχει όπου:

- υπάρχει θερμογενετικό φυσικό αέριο (που υπάρχει στην Κρήτη εδώ και 1,5 εκ. χρόνια). “Δεν είναι δική μου άποψη, αλλά Αμερικάνων που έκαναν έρευνες” – είπε ο κ.Φώσκολος,

- υπάρχουν συγκλίνουσες λιθοσφαιρικές πλάκες
- υπάρχουν ράγες
- υπάρχουν ενεργά ηφαίστεια από όπου βγαίνει φυσικό αέριο,
- υπάρχει τεράστιος όγκος μετρητών στο βυθό

“Η Κρήτη βρίσκεται ακριβώς πάνω σε αυτά, γιατί να αποτελεί παγκόσμια εξαίρεση και να μην έχει πετρέλαιο;” – αναρωτήθηκε ο Αντώνης Φώσκολος, καλώντας τους Έλληνες επιστήμονες να προβληματιστούν. “Είναι δυνατόν να σου αφήνει ένα μπουκέτο λουλούδια έξω από την πόρτα σου κι εσύ να μη ρωτάς γιατί και πως σου τα αφήνει;” – είπε χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Ο καθηγητής, παράλληλα, προχωρά και σε καταγγελίες, παραπέμποντας σε πολιτικά πρόσωπα και τεράστια οικονομικά συμφέροντα που εισάγουν υδρογονάνθρακες και δεν θέλουν η Ελλάδα να βγάλει τα δικά της αποθέματα πετρελαίου. Ο ίδιος μιλάει με αριθμούς λέγοντας ότι μία μονάδα υδρογονανθράκων που κοστίζει 3 ευρώ, η Ελλάδα την εισάγει έναντι 11 ευρώ και την πωλεί στον καταναλωτή έναντι 17 ευρώ. Σύμφωνα με τον κ.Φώσκολο, μάλιστα πολιτικό πρόσωπο της Κρήτης τον χαρακτήρισε δημαγωγό, κατηγορώντας τον ότι πουλάει εμπόριο ψεύτικων.

Δύο τα στρατόπεδα

Την ίδια άποψη με τον Αντώνη Φώσκολο εκφράζει ο Αβραάμ Τζελίλης, ακαδημαϊκός στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, ο οποίος κάνει λόγο για 1,5 τρις. κυβικά υδρογονανθράκων στα νότια της Κρήτης, ενώ και ο ίδιος αναφέρεται σε οικονομικά συμφέροντα εταιρειών με τις “ευλογίες” πολιτικών προσώπων.

Στο “αντίπαλο” στρατόπεδο βρίσκονται οι κ.κ. Ζαφειρόπουλος, Μαρινέλλης από τα ΕΛ.ΠΕ. και Νικολάου που εμφανίζονται από αρνητικοί ως επιφυλακτικοί.

Πηγή

Ο μηχανισμός που εφευρέθηκε για να λεηλατηθούν οι ευρωπαϊκοί λαοί

Η συνθήκη για τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ΕSM) δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ. Στην ουσία όμως πρόκειται για μία καλοστημένη κομπίνα λεηλασίας και υποτέλειας των ευρωπαϊκών λαών στο σύνολό τους μέσω του χρέους.

Πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο (γιατί άραγε;) που δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής, Τα δε μέλη των συμβουλίων και το προσωπικό που θα εργάζεται για αυτόν τελούν υπό πλήρη ασυλία...


Σε ρευστοποίηση των τίτλων τους σε ευρώ προχωρούν μερικοί από τους μεγαλύτερους fund managers της Ευρώπης, όπως επιβεβαίωσαν σύμφωνα με τους Financial Times, εν μέσω του αυξημένου φόβου για πιθανή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ και αναταραχή στην ευρωζώνη.

Η ξαφνική πτώση του ευρώ αυτό το μήνα, έπιασε πολλούς επενδυτές στον ύπνο. Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες το ευρώ έχει καταγράψει «βουτιά» 5% έναντι του δολαρίου. Χθες, το ευρώ υποχώρησε σε νέο χαμηλό 22 μηνών στο $1,2514.

Το Amundi, το οποίο είναι το δεύτερο μεγαλύτερο private fund manager και το Threadneedle Investments, ο μεγαλύτερος διαχειριστής κεφαλαίων στη Βρετανίας, μείωσαν την έκθεσή τους στο ευρώ τις τελευταίες ημέρες .

«Πουλήσαμε το τελευταίο μας ευρώ στις 15 Μαϊου», δήλωσε χαρακτηριστικά ο CIO Της Amundi, “ Axel Merk.

Το Amundi, το οποία διαχειρίζεται τα κεφάλαια μερικών από τα μεγαλύτερα συνταξιοδοτικά ταμεία και εταιρίες, τόνισε πως ο κίνδυνος εξάπλωσης της κρίσης σε μεγαλύτερες οικονομίες όπως η ισπανική και η ιταλική, αυξάνεται καθώς οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι έχουν αποτύχει να πείσουν τους επενδυτές ότι έχουν «χτίσει» ένα αποτελεσματικό «τείχος προστασίας».

Όπως σημειώνουν οι Financial Times, κι άλλοι μεγάλοι fund managers φοβούνται ότι η πιθανότητα της αποκαλούμενης Grexit”, έχει αυξήθηκε ραγδαία την περασμένη εβδομάδα.

Χάθηκε η ευκαιρία την προηγούμενη εβδομάδα να σχηματιστεί μια κυβέρνηση εθνικής εντολής, με μία και μοναδική αποστολή: να συζητήσει, να συμφωνήσει στα αιτήματα για αλλαγές στα υφιστάμενα μνημόνια από την πλευρά της Ελλάδας και να πάει στις Βρυξέλλες να διαπραγματευθεί . Οποια κι αν ήταν η αντιπρόταση από την πλευρά των Βρυξελλών και του Βερολίνου θα επέστρεφε στην Ελλάδα, θα έμπαινε σε δημόσιο διάλογο και αν τα κόμματα είχαν διαφορετικές προσεγγίσεις, ως προς τη συνέχεια της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, θα μπορούσαν να γίνουν εκλογές και οι Έλληνες κατά πλειοψηφία να αποφασίσουν για την τύχη τους.

Φυσικά, μια τέτοια διαδικασία προϋποθέτει και βάθος. Κάτι που δεν χαρακτηρίζει το πολίτευμα και τις συνήθεις λειτουργίες της κομματικοκρατίας, που προτιμά τον μεσσιανισμό και την αυθαιρεσία στην εκπροσώπηση του Επραγματική δημοκρατική κουλτούρα Έθνους. Στην προκειμένη περίπτωση ακολουθείται η συνήθης διαδικασία σε σχέση με την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας. Η επόμενη κυβέρνηση, προφανώς συνασπισμού, όποια κι αν είναι η σύνθεσή της, θα αποφασίσει για λογαριασμό όλων, εν απουσία σχεδόν όλων. Το ίδιο που συνέβη και για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ και μετά στην Ενωση του Μάαστριχτ και στη συνέχεια στην ΟΝΕ του ευρώ και στην τελευταία φάση στα μνημόνια της χρεοκοπίας και του αφανισμού. Μάλιστα, η επόμενη κυβέρνηση, αν είναι ειδικά καθοριζόμενη ως ευρωπαϊκή και διόλου εθνική μπορεί να αποφασίσει και την τελική φάση της παράδοσης της χώρας στο ευρωπαϊκό imperium της Γερμανίας, που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Οι πολιτικοί και το σύστημα διοίκησης του κατεστημένου της μεταπολίτευσης, αν και νεκρό γράμμα, όπως και τα ,νημόνια, μετά τις εκλογές και τα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου συνεχίζει να ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία του. Μια εξουσία όμως που τη θέλει απενεχοποιημένη. Μια διαχείριση της χώρας στη βάση της ανευθυνότητας και του ετεροκαθορισμού. Στο εσωτερικό αποφασίζει δεκαετίες τώρα η διαπλοκή και στο εξωτερικό η υπερδομή των Βρυξελλών. Αλλά τα ζητήματα στη σημερινή συγκυρία πλέον είναι πιο σοβαρά από ό,τι δείχνουν. Ας αφήσουμε τις εποχές των Καραμανλήδων και των Παπανδρέου και ας σοβαρευτούμε.

Τα κόμματα ας αφήσουν τον τρίτο γύρο του Εμφυλίου, με τα κονσερβοκούτια και τα κόκκινα λάβαρα, που φυσικά δεν θα συμβεί, και ας εξηγήσουν σε όλους μας, κεντροδεξιά και αριστερά, ποιες αλλαγές στα μνημόνια θα ζητήσουν από το Βερολίνο, εφόσον κυριαρχήσουν και αποφασίσουν αυτή τη φορά να κάνουν κυβέρνηση. Ποια είναι τα 4-5 σημεία που θα βάλουν στο «τραπέζι» των Βρυξελλών; Να μας τα πουν με συγκεκριμένο τρόπο. Για παράδειγμα, θα διαπραγματευθούν τις κλαδικές συμβάσεις, τους φόρους, τον κατώτατο μισθό και την κατώτατη σύνταξη, τη σωτηρία των ασφαλιστικών ταμείων, τον αριθμό απολύσεων των δημοσίων υπαλλήλων κ.λ.π.;

Για να αποφύγουμε θλιβερές παραστάσεις όπως αυτές που ήδη είδαμε κατ’ επανάληψη την προηγούμενη τριετία επί Παπανδρέου – Παπακωσταντίνου ή του κάθιδρου Βενιζέλου υπό τη σκιά τρόμου του Σόιμπλε και του υπαλλήλου της ΕΚΤ Παπαδήμου, το κάθε κόμμα να μας εξηγήσει ποια είναι τα ισοδύναμα μέτρα που μελετά για τα μέτρα που θα ζητήσει να απαλειφθούν, από τους Γερμανούς, τους τροικανούς και τους κομισάριους. Το σύνολο των δημόσιων δαπανών δεν θα πρέπει να ξεπερνά στο σύνολό του το 36, 3 % του ΑΕΠ, ο σταθερός στόχος που έχει τεθεί από το ΔΝΤ και στον οποίο έχει συμφωνήσει η Ελλάδα, με ύφεση στον υπολογισμό του ΑΕΠ που τουλάχιστον για το 2012 κινείται στο 7% στο κλείσιμο του έτους.

Βεβαίως, πολλοί από τα ηγετικά επιτελεία των κομμάτων μπορεί να μας πουν ότι δεν γνωρίζουν πόσο πρόθυμοι μπορεί να είναι οι «μεγαλομέτοχοι» της Ευρώπης για υποχωρήσεις σε σχέση με τα μνημόνια. Με τον τρόπο αυτό προφανώς θα θελήσουν να παρουσιάσουν, όσα από αυτά σχηματίσουν κυβέρνηση, το ενδεχόμενο να υπάρξουν υποχωρήσεις από πλευράς Ευρώπης, ως τεράστια επιτυχία –σχεδόν άθλο–, ενώ είναι ήδη προαποφασισμένες οι «συντεταγμένες αναθεωρήσεις».

Για να διευκολύνουμε τη συζήτηση.

Ας υποθέσουμε ότι Μέρκελ – Ολάντ – Μπαρόζο – Ρομπάι – Γιούνκερ – Ρεν –θα υπάρχει σίγουρα σύμφωνη γνώμη της Λαγκάρντ και του ΔΝΤ– αποδεχθούν τις εξής μετατροπές:

Διετή επέκταση του προγράμματος. Αντί να λήξει το χρονοδιάγραμμα το 2014, όπως ισχύει μέχρι σήμερα, να λήξει το 2016. Σημαίνει περίπου 3-4 δισ. λιγότερα μέτρα περικοπές στο άμεσο μέλλον, αλλά όχι στο σύνολο, αφού πληρώθηκε το ομόλογο των 436 εκατ. ευρώ, με το αγγλικό δίκαιο, που εξαιρέθηκε από το PSI, άρα προστέθηκαν στο χρέος άλλα 6 δισ. ευρώ.

Συμμετοχή στα περίφημα «ευρωομόλογα» της ανάπτυξης και των επενδύσεων για δρόμους, σκουπίδια, υποδομές όπως λιμάνια, μαρίνες και «πράσινη ενέργεια» που ενδιαφέρει τους Γερμανούς. Σημειωτέον ότι το κάθε πρότζεκτ θα πρέπει να έχει business plan που θα περιλαμβάνει και την ανάλυση ρίσκου, το οποίο ειδικά για την Ελλάδα είναι υψηλότατο.

Απέναντι σε αυτά το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες, με το Παρίσι να μην μπορεί να διαφωνήσει, θα ζητήσουν την πιστή εφαρμογή των μνημονίων, μετά την αναθεώρηση και την πιεστική δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας, χωρίς άλλες εκλογές και, φυσικά, δημοψηφίσματα.

Οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα θα πρέπει να δοθούν από τα κόμματα πριν από τις εκλογές, προκειμένου να αποφευχθεί η περίπτωση οι Έλληνες να ψηφίσουν στα «τυφλά». Να γίνουν συμμέτοχοι με αυτό που θα τους συμβεί στη συνέχεια.

Πέραν των παραπάνω, που είναι απολύτως λογικά αιτήματα από το κοινό προς τους υποψήφιους εξουσιαστές του, θα πρέπει τουλάχιστον τα κόμματα που αυτοκαθορίζονται ως εθνικά και όχι αμιγώς ευρωπαϊκά να μας πουν και να μας εξηγήσουν τις θέσεις τους για τη δημοσιονομική ένωση της Ευρώπης, που όχι μόνον έχει υπογράψει αλλά και επικυρώσει η Ελλάδα, μόνη μαζί με την Πορτογαλία χωρίς διαπραγμάτευση, επί θητείας Παπαδήμου στην πρωθυπουργία. Επίσης, πώς αντιλαμβάνονται την πολιτική ένωση που προδιέγραψε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, κατά τη βράβευσή του με την τιμητική διάκριση Καρλομάγνος (αλήθεια, θυμάται κανείς το όραμα του Καρλομάγνου και μπορεί να μας περιγράψει τις διαφορές του από τον Βοναπαρτισμό και τους στόχους του Ράιχ;) Σύμφωνα με αυτό η Ευρώπη απέναντι στην κρίση που την απειλεί με διάλυση θα πρέπει το συντομότερο να προχωρήσει στη θεσμοθέτηση εκλεγμένου από τους λαούς προέδρου της Ενωσης και της μετατροπής ή μετεξέλιξης της Κομισιόν σε κυβέρνηση της Ένωσης.

Αλήθεια, ποια Ευρώπη θα είναι αυτή; Των Γερμανών, των Γάλλων, των Ισπανών, των Ιταλών, των Πολωνών, των Λετονών, των Ελλήνων; Ποια θα είναι η πρωτεύουσά της, ποια η γλώσσα της, ποια η εθνική της ταυτότητα, ποιες οι παραδόσεις της, ποια η ιστορία της; Προσέξατε την υποδοχή του νεοεκλεγμένου Γάλλου προέδρου Ολάντ στο Βερολίνο, με την περήφανη και πειθαρχημένη καγκελάριο κυρίαρχη και τα αγήματα του γερμανικού στρατού σε παράταξη; Το τηλεοπτικό στιγμιότυπο δημιουργούσε δέος και έπρεπε να θυμίζει στους αφελείς «φεντεραλιστές» εθνομηδενιστές και τους μονεταριστές των αγορών, που νομίζουν ότι το τέλος της Ιστορίας ήρθε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου πριν από 20 χρόνια, ότι η Γερμανία είναι εδώ, ενωμένη, δυνατή μέσα στην κρίση, ότι η Συνομοσπονδία του Ρήνου και του Βισύ είναι παρούσα με περισσότερες πιθανότητες από ποτέ να κυριαρχήσει, η οικονομική κοινότητα του άνθρακα και του χάλυβα παραμένει δεσπόζουσα μέσα στις φαντασιώσεις περί ύπαρξης ευρωπαϊκής εθνότητας.

Αλήθεια, η εξαθλιωμένη, χρεοκοπημένη Ελλάδα, η «Ψωροκώσταινα», αποτέλεσμα αυτή τη φορά της δεκαετίας του ευρώ, τι κάνει εδώ ; Θλίβεται, ολισθαίνει, εκλιπαρεί για τρόφιμα, πετρέλαιο θέρμανσης και φάρμακα και άλλα επαίσχυντα δάνεια που δεν μπορεί να αποπληρώσει, όπως ισχυρίζονται οι υπηρέτες του μνημονίου ; Ή μήπως είναι η Ιφιγένεια στον βωμό του γερμανικού αυτοκρατορικού μεγαλοϊδεατισμού;

Υπάρχει ένας φυσικός διαχωρισμός στα κόμματα, που πρέπει να αναδειχθεί και να εντοπιστεί από τις τοποθετήσεις τους. Είναι ανάμεσα σε εθνικά και φεντεραλιστικά-ευρωπαϊκά (εθνομηδενιστικά). Ο κυρίαρχος αυτός διαχωρισμός δεν συσχετίζεται με το σύνηθες δίλημμα ευρώ ή δραχμή. Γιατί υπάρχει και ένα πλάνο Β ή Γ, που μπορεί να παρακολουθήσει, εξαιτίας των χαρακτηριστικών της, η Ελλάδα και είναι ευρώ ή δολάριο, και τότε η συζήτηση μπαίνει σε άλλες ατραπούς. Αλλά αυτή είναι μια άλλη διαβούλευση που δεν έχει αρχίσει ακόμη στην Ελλάδα…

Πηγή


Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να έχει ανοίξει μέτωπο με τα ΜΜΕ, αλλά, ταυτόχρονα, παρατηρείται το οξύμωρο σχήμα η ηγεσία και τα στελέχη του να χρησιμοποιούν τα ίδια μέσα που καταγγέλλουν, στέλνοντας αντιφατικά μηνύματα για την πολιτική που θα ακολουθήσουν και προκαλώντας σύγχυση στον ελληνικό λαό. Είναι προφανές ότι, στην προσπάθειά τους να εμφανίσουν ένα -ανύπαρκτο στην πραγματικότητα- κυβερνητικό πρόγραμμα, δεν διστάζουν να εκφράσουν θέσεις που μπορούν να χαρακτηριστούν από επιπόλαιες και αντιφατικές μέχρι επικίνδυνες για τη χώρα και την παραμονή της στη ζώνη του ευρώ.

Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι ένα κόμμα, το οποίο υποτίθεται ότι φιλοδοξεί να κερδίσει τις εκλογές και να κυβερνήσει, διαπνέεται από τέτοια πολυγλωσσία. Από τις τραπεζικές καταθέσεις και τα αναγκαστικά δάνεια μέχρι την ακύρωση του Μνημονίου και τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ, οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του κόμματος με τις δεκάδες συνιστώσες είναι εντυπωσιακές.

Η πολυγλωσσία και η συνεχής εναλλαγή θέσεων που χαρακτηρίζουν τις τοποθετήσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εξυπηρετούν προεκλογικές ανάγκες και σκοπιμότητες, αλλά, παράλληλα, αποδομούν πλήρως τα επιχειρήματα των ίδιων για τη δυνατότητα διακυβέρνησης του τόπου. Γι’ αυτό θα είναι εξαιρετικά δύσκολο να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών ένα κόμμα που δεν τα πάει καλά με την αξιοπιστία, αλλάζει θέσεις σαν τα πουκάμισα και θυμίζει μια μικρή… Βαβέλ.

Ιδού μερικά πρόσφατα παραδείγματα:

Από την «καταγγελία» στην «επανεξέταση». Και από την επανεξέταση «άλλα καταγγέλλουμε μονομερώς (τα εργασιακά) άλλα επαναδιαπραγματευόμαστε (όσα αφορούν συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και άλλα δεν μπορούμε να τα ακυρώσουμε (χρηματοδότηση τραπεζών).

Είπε συγκεκριμένα, χθες, στον «Ant1» ο κ. Γ. Δραγασάκης: «Καταγγέλλω μια σύμβαση γιατί είναι απάνθρωπη, άχρηστη, καταστροφική. Την καταγγέλλω πολιτικά. Έρχομαι τώρα να την καταγγείλω νομικά, δηλαδή να σπάσω τη σύμβαση… Σε αυτή τη δεύτερη καταγγελία πρέπει να έχουμε σχέδιο διαχείρισης των συνεπειών. Διότι μέσα στην ίδια συμφωνία είναι τα εργασιακά μέτρα, τα οποία εμείς θα ακυρώσουμε αμέσως μόνοι μας, μονομερώς. Δεύτερον, είναι η χρηματοδότηση των τραπεζών, που δεν μπορούμε να την ακυρώσουμε, γιατί από αυτήν εξαρτάται η χρηματοδότηση και ρευστότητα της οικονομίας. Τρίτον, είναι άρθρα των συμβάσεων που αντίκεινται στο γενικό Σύνταγμα και σε διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αυτά θα τα ακυρώσουμε μετά όμως τη συζήτηση και τη διαπραγμάτευση…

Ήθελα να κατανοηθεί ότι το μνημόνιο έχει μέσα τρία πράγματα, άλλα μπορούν να καταργηθούν άμεσα και μονομερώς. Αλλά δεν μπορούν να καταργηθούν αν δεν υπάρξει συμφωνία και να σχεδιάσουμε πως θα τα αντιμετωπίσουμε»

Ενώ ο κ. Β. Πριμικήρης, επίσης στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ,επιμένει ότι «ξεκάθαρα καταγγέλλουμε το μνημόνιο» και «μπορεί να μην αποφύγουμε το πιστωτικό γεγονός».

Είπε επίσης, χθες, ανάμεσα στ’ άλλα, στον τηλεοπτικό σταθμό “Alpha”: «Στο ζήτημα του μνημονίου λέμε ξεκάθαρα ότι εμείς το καταγγέλλουμε. Δεν είναι δυνατόν να πορευτούμε με μνημονιακές πολιτικές. Τελεία. Για το ζήτημα του χρέους πρέπει να δούμε πως δημιουργήθηκε το χρέος… Το πιστωτικό γεγονός μπορεί και να μην το αποφύγουμε. Υπάρχει περίπτωση με την οποιαδήποτε κίνηση που θα κάνουμε να μπει θέμα πιστωτικού γεγονότος».

Την ίδια στιγμή οι Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ συγκρούονται για το αν θα κάνουν ως κυβέρνηση δημοψήφισμα, αφού αποτύχουν όλα όσα λένε για το μνημόνιο.

Έτσι, ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Βούτσης δήλωσε πρόσφατα (στη ΝΕΤ) ότι θα προχωρήσουμε σε δημοψήφισμα.

Για το ίδιο θέμα, χθες, στον “Ant1”, ο κ. Γ. Δραγασάκης δήλωνε: «Αυτό ανάγεται στο κεφάλαιο διαχείριση κρίσεων…Αν με το plan B εννοείτε έξοδο από το ευρώ, εγώ τέτοιο plan b δεν το θέλω. Το plan B θέλω εντός της Ευρωζώνης, διότι θεωρώ ότι εκεί έχω συγκριτικά πλεονεκτήματα».

Απαντώντας μάλιστα στο ερώτημα: «δημοψήφισμα ή όχι στην Ε.Ε., ναι ή όχι στο ευρώ», τόνισε: «Εγώ προσωπικά λέω όχι».

Πηγή

Tου Σταύρου Λυγερού

Ο φόνος του 30χρονου Πατρινού από Αφγανούς και τα επεισόδια που αυτός πυροδότησε είναι οι αναπόφευκτες συνέπειες του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης, το οποίο καθίσταται ολοένα και πιο εκρηκτικό. Μπορεί οι προβολείς της δημοσιότητας να στρέφονται όταν έχουμε ακραία περιστατικά, αλλά τα στοιχεία καταδεικνύουν πρωτοφανή έκρηξη της εγκληματικότητας. Την τεράστια ανασφάλεια των πολιτών δεν την προκαλεί το οργανωμένο έγκλημα, που έχει τουλάχιστον συγκεκριμένους στόχους και διακρίνεται από στοιχειώδη ορθολογισμό. Την προκαλεί το διάχυτο έγκλημα, στο οποίο η συμμετοχή των λαθρομεταναστών είναι δυσανάλογα μεγάλη.

Μέχρι πρότινος, ο δημόσιος διάλογος ήταν υποτυπώδης, παρότι αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο παγκοσμίως. Η διαρκής συσσώρευση λαθρομεταναστών, που αδυνατούν να βρουν εργασία, λειτουργεί σαν θερμοκήπιο για την ανομία και την εγκληματικότητα, με αποτέλεσμα να υπονομεύονται οι κοινωνικές ισορροπίες. Τόσο το πολιτικό σύστημα όσο και μεσαιο-ανώτερα στρώματα είχαν βολευτεί με το γεγονός ότι για χρόνια οι λαθρομετανάστες φυτοζωούσαν γκετοποιημένοι στα «υπόγεια» της κοινωνίας και εμφανίζονταν στον δημόσιο χώρο μόνο ως εξατομικευμένη, κακοπληρωμένη, μαύρη εργασία.

Κανείς δεν άκουγε τις φωνές απόγνωσης των λαϊκών στρωμάτων, που κυρίως υφίστανται με επώδυνο τρόπο τις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης. Ο λόγος τους δεν περνούσε στα ΜΜΕ, όπου διεξάγεται η δημόσια συζήτηση. Εκεί, για χρόνια κυριαρχούσε μία εκδοχή της τρομοκρατίας του «πολιτικά ορθού». Η ανοχή της λαθρομετανάστευσης είχε αναγορευθεί σε κριτήριο «προοδευτισμού». Σ’ αυτό έπαιξε ρόλο όχι μόνο ο ιδεολογικοποιημένος μετέωρος διεθνισμός των αριστερών κομμάτων, αλλά και το μεταμοντέρνο ιδεολόγημα περί πολυπολιτισμικής κοινωνίας που κυριάρχησε στο ύστερο ΠΑΣΟΚ.

Υπενθυμίζουμε ότι από τις πρώτες πράξεις της κυβέρνησης Παπανδρέου ήταν ο νόμος για την απόδοση ιθαγένειας σε μετανάστες, γεγονός που έστειλε το λάθος μήνυμα και τροφοδότησε τις παράνομες ροές. Χρειάστηκε σειρά δραματικών γεγονότων για να αρχίσουν οι βολεμένοι Ελληνες να ξεφεύγουν από τον στρουθοκαμηλισμό, να συνειδητοποιούν ότι η λαθρομετανάστευση έχει και ένα άλλο, καθόλου βολικό πρόσωπο.

Η έλλειψη αποτελεσματικής μεταναστευτικής πολιτικής, σε συνδυασμό με τις στείρες αντιρατσιστικές κορώνες της Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, τροφοδότησαν πολιτικά τη σκληροπυρηνική ακροδεξιά. Το κενό που άφησε η πολιτεία έσπευσε να το καλύψει η Χρυσή Αυγή, βάζοντας, βεβαίως, τη δική της σφραγίδα. Στις δημοτικές εκλογές απέσπασε στην Α΄ Αθηνών 5,3%, ενώ οι περιοχές που έχουν κατακλυσθεί από λαθρομετανάστες τής έδωσαν ποσοστά μέχρι και 20%! Το πρόσφατο 7% της Χρυσής Αυγής, λοιπόν, ήταν κεραυνός εν αιθρία μόνο για όσους βλέπουν τις πολιτικοκοινωνικές δυναμικές με τους παραμορφωτικούς φακούς των ιδεολογημάτων τους.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, είναι ζωτική ανάγκη η άμεση εκπόνηση και εφαρμογή (σε συνεργασία με την Ε.Ε.) μιας ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής, η οποία να εστιάσει όχι μόνο στην αποτροπή της παράνομης εισόδου μεταναστών, αλλά και στις μαζικές απελάσεις. Εάν δεν δοθεί συντεταγμένη απάντηση από την πολιτεία όχι μόνο θα έχουμε συχνή επανάληψη επεισοδίων όπως αυτά στην Πάτρα, αλλά και διολίσθηση της κοινωνίας σε μαζικές ρατσιστικές αντιδράσεις, που αναπόφευκτα θα προκαλέσουν τυφλές φυλετικές συγκρούσεις.

Αναμφίβολα η άποψη του Mohamed A. El-Erian(*), CEO και Chief Investment Officer της PIMCO, του κολοσσιαίου επενδυτικού οργανισμού που διαχειρίζεται 1,4 τρισ. δολάρια(!), έχει βαρύνουσα σημασία διεθνώς, κι όχι μόνο για τις αγορές. Το τελευταίο του άρθρο, από το οποίο παραθέτουμε αποσπάσματα, είναι πραγματικός καταπέλτης όχι μόνο για τους "συναδέλφους" του ιδιώτες μεγαλοεπενδυτές αλλά και για τους "θεσμούς" της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΔΝΤ, όπως επίσης και για τις ελληνικές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας

Σύμφωνα με τον Mohamed El- Erian, η Ελλάδα παρουσιάζει εντυπωσιακές ομοιότητες με την Αργεντινή πριν από τη χρεοκοπία της, ο οποίος σημειώνει ότι θα πρέπει να περιμένουμε να υπάρξει εντονότατη διαμάχη αναφορικά με το ποιος φταίει για την όλο και πιο βαθιά μιζέρια που αντιμετωπίζουν πλέον εκατομμύρια Έλληνες.

Πολλοί θα βιαστούν να κατηγορήσουν τις ελληνικές κυβερνήσεις των οποίων ηγήθηκαν τα πάλαι ποτέ κυρίαρχα πολιτικά κόμματα, η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, λέει ο επικεφαλής της PIMCO. Η προθυμία τους να ευημερήσουν τη χώρα με δανεικά δημιούργησε τεράστια χρέη, ενώ ταυτόχρονα την οδήγησε σε δραματική απώλεια ανταγωνιστικότητας και, συνεπώς, αναπτυξιακής προοπτικής. Ορισμένοι μάλιστα επιδίωξαν να είναι πολύ φειδωλοί με την αλήθεια και δεν αποκάλυψαν το πραγματικό μέγεθος των ελλειμμάτων και των χρεών.

Αλλά η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ απογοήτευσαν τους Έλληνες πολίτες κι όταν χρειάστηκε να γίνουν προσαρμογές και μεταρρυθμίσεις. Την αρχική φάση άρνησης διαδέχθηκαν δεσμεύσεις που δεν μπορούσαν να τηρηθούν (και κατά την άποψη ορισμένων, σημειώνει, δεν θα έπρεπε να τηρηθούν, λόγω του προβληματικού σχεδιασμού των προγραμμάτων).

Βέβαια, για να δημιουργηθεί χρέος σημαίνει ότι έχει δοθεί πίστωση, τονίζει ο El-Erian.
Οι ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας έριξαν με μεγάλη χαρά λεφτά στη χώρα, όταν όμως η τεχνητή έκρηξη της οικονομίας δεν μπορούσε πλέον να διατηρηθεί αποποιήθηκαν τις ευθύνες τους. Ο υπερδανεισμός ήταν τόσο διαδεδομένος που, σε κάποιο σημείο, έριξε τη διαφορά της απόδοσης μεταξύ των ελληνικών και των γερμανικών κρατικών ομολόγων σε γελοία χαμηλό επίπεδο για δύο χώρες που διαφέρουν θεμελιωδώς τόσο πολύ.

Όμως, σύμφωνα με τον El-Erian, ούτε η ελληνική κυβέρνηση ούτε οι ιδιώτες πιστωτές της έδρασαν κατ’ αυτόν τον τρόπο χωρίς να έχουν κάποιο πάτημα. Και οι δύο πλευρές καθησυχάστηκαν από την πολιτική κάλυψη που παρείχε η προσπάθεια ενοποίησης της Ευρώπης.

Και στις δύο περιπτώσεις -δηλαδή στους κανόνες και στους θεσμούς- η ευρωζώνη δεν ανταποκρίθηκε στα απαιτούμενα. Ας θυμηθούμε, προσθέτει, πως οι μεγάλες οικονομίες του πυρήνα (η Γαλλία και η Γερμανία) ήταν μεταξύ των πρώτων που παραβίασαν τους κανόνες για τους προϋπολογισμούς, οι οποίοι θεσμοθετήθηκαν με την έναρξη ισχύος του ευρώ. Και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αποδείχθηκαν αναποτελεσματικοί όταν ήρθε η ώρα να επιβληθεί η συμμόρφωση.

Η Ευρώπη, όμως, σημειώνει ο El-Erian, απέτυχε να αντιδράσει σωστά κι όταν έγινε εμφανές ότι η Ελλάδα άρχισε να παραπαίει. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν κατάφεραν να πετύχουν σύγκλιση απόψεων σε μια κοινή αποτίμηση των προβλημάτων της χώρας, πόσο μάλλον να συνεργαστούν για μια σωστή αντιμετώπισή τους.

Τέλος, υπάρχει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όπου «η πολιτική σκοπιμότητα φαίνεται πως υπερέβη την ικανότητα ανάλυσης, υπονομεύοντας τόσο τον άμεσο επωφελή ρόλο του όσο και τη λειτουργία του ως πολιτικού και οικονομικού καταλύτη».

Όπως επισημαίνει, σήμερα κανένας από τους τέσσερις δεν μπορεί να αποφύγει την πραγματικότητα ότι η κατάρρευση της Ελλάδας δεν θα είχε συντελεστεί εάν δεν είχαν δείξει αδιαφορία κατά τη διάρκεια της οικονομικής έκρηξης κι αν δεν εκπλήρωναν με τόσο πλημμελή τρόπο τις υποχρεώσεις τους κατά τη διάρκεια της κατάρρευσης. Θα ήλπιζε κάποιος, συμπληρώνει ο CEO της PIMCO, ότι θα αποδοθούν ευθύνες και στους τέσσερις, όμως το πιθανότερο είναι ότι θα τη γλιτώσουν πολύ εύκολα.

Ιδιαίτερα σε σύγκριση με τα πραγματικά θύματα αυτής της ιστορικής τραγωδίας - δηλαδή τα πιο ευάλωτα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού, η κατάσταση των οποίων θα γίνει πολύ χειρότερη σήμερα και για πολλά χρόνια ακόμα, καθώς εξαφανίζονται θέσεις εργασίας, εξατμίζονται οι αποταμιεύσεις και καταστρέφονται τα αναγκαία για τη συντήρησή τους.
Και πιθανότατα δεν θα είναι οι μόνοι. Εκατομμύρια άλλοι μπορεί να υποστούν παράπλευρες ζημιές, καθώς η οικονομική κρίση απειλεί να εξαπλωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας.

Εντυπωσιακή, όμως, είναι και η κατάληξή του, σύμφωνα με την οποία "σε έναν πιο δίκαιο κόσμο τα ευπαθή τμήματα της κοινωνίας θα δικαιούνταν να πάρουν πίσω τα επίσημα προνόμια, τους μισθούς, τα μπόνους τα οποία απόλαυσαν για πολύ καιρό οι τέσσερεις υπεύθυνοι της τραγωδίας. Σε τούτο τον κόσμο, όμως, όπως είναι σήμερα, αποτελούν απλώς μάθημα για το μέλλον".



Ανθρωπισμός είναι η φιλοσοφική στάση η οποία θεωρεί τον άνθρωπο κέντρο του κόσμου.

Ανθρωπιστής ονομάζεται ο φιλάνθρωπος, αυτός που ενδιαφέρεται συναισθηματικά, θεωρητικά, αλλά και έμπρακτα για τους άλλους, αυτός που βοηθά όσους έχουν ανάγκη.

Ουμανιστής, είναι εκείνος που κατα την Αναγέννηση είχε ιδιαίτερη ακαδημαϊκή παιδεία και ειδικότερα γνώριζε τον αρχαιοελληνικό και λατινικό πολιτισμό,, ο ασχολούμενος με τις κλασσικές σπουδές

Του Δημήτρη Μυ

Κοίτα να δεις αγάπη κι ενδιαφέρον από τους εντιμότατους φίλους, δανειστές και τα εγχώρια τσιράκια τους! Τους έχει πιάσει ομαδικά ο πόνος, μήπως βγούμε από το ευρώ, και δεν αντέξουμε τόσο μεγάλο κακό. Τόση φιλευσπλαχνία! Τόση ανιδιοτέλεια! Τόση πρεμούρα για το καλό μας που μας υποχρεώνει να το σκεφτούμε λίγο αυτό το ενδιαφέρον τους. Μήπως, τελικά όλα αυτά τα αρπακτικά είναι αδελφές του ελέους και τόσα χρόνια τους παρεξηγήσαμε;

Ετσι λοιπόν ακούσαμε και χτες τον πρόεδρο της κομισιόν Ζ. Μπαρόζο να υπογραμμίζει στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό της Ελλάδας την ετοιμότητα της Επιτροπής να στηρίξει την Ελλάδα, εφόσον η χώρα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις. Ο Πορτογάλος αξιωματούχος τόνισε ότι η Ευρωζώνη έχει δείξει την αλληλεγγύη της στον ελληνικό λαό και ότι είναι κοινή πεποίθηση όλων ότι η χώρα πρέπει να παραμείνει στο ενιαίο νόμισμα.
«Μακάρι να υπήρχε ευκολότερος τρόπος. Οι Έλληνες έχουν κάνει τεράστιες θυσίες, αλλά η εφαρμογή του προγράμματος είναι ο λιγότερο δύσκολος δρόμος για την έξοδο από την κρίση» υπογράμμισε ο Μπαρόζο.

Ενας άλλος ειδήμονας και σωτήρας ο πρωθυπουργός που έπεσε με το αλεξίπτωτο απ έξω ο Λουκάς Παπαδήμος σε συνέντευξή του στη Wall Street Journal υπογράμμισε ότι η εγκατάλειψη του προγράμματος σταθερότητας θα σημάνει έξοδο από την ευρωζώνη, με καταστροφικές συνέπειες για την οικονομία και το επίπεδο της κοινωνικής έντασης,
Στην πρώτη συνέντευξη που παραχώρησε μετά την αποχώρησή του από την πρωθυπουργία, ο κ. Παπαδήμος δήλωσε ότι η εγκατάλειψη του ευρώ θα έχει «καταστροφικές» οικονομικές συνέπειες για την Ελλάδα αλλά και ευρείες επιπτώσεις για τη λοιπή ευρωζώνη και για το ενδεχόμενο αυτό προετοιμάζονται, λαμβάνοντας έκτακτα μέτρα, ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη αλλά και θεσμοί.

«Μολονότι ένα τέτοιο σενάριο δεν είναι πιθανό να υλοποιηθεί και δεν είναι επιθυμητό είτε για την Ελλάδα είτε για άλλες χώρες, δεν μπορεί να αγνοηθεί ότι γίνονται προετοιμασίες για τον περιορισμό των πιθανών επιπτώσεων από την έξοδο της Ελλάδα από το Ευρώ» δήλωσε ο κ. Παπαδήμος.

«Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες έχουν στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, με δύο σκέλη: Η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ευρωζώνη και η χώρα πρέπει να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της.

Όλοι αυτοί οι ωραίοι τύποι , συνεπικουρούμενοι από τους εγχώριους (πολιτικούς) διαχειριστές των «αγορών»… ξεχνούν στην ανάλυσή τους να μας πουν για ποιον τελικά είναι καταστροφή η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ: Για τους απολυμένους; Για τους άνεργους; Για τους νέους με 50% ανεργία; Για τους μικροεπαγγελαματίες που εξαφανίζονται με εξοντωτικούς ρυθμούς; Για τους συνταξιούχους που δεν τους φτάνουν (τα ευρώ τους) ούτε για χαμομήλι; Για τους εργαζόμενους που οι αμοιβές τους δεν φτάνουν να ζήσουν ούτε στη Ρουμανία; Για ποιους τελικά είναι η καταστροφή η έξοδος από το ευρώ;

Προφανώς, όλοι αυτοί έχουν ξεχάσει ότι οι πολιτικές δεν υπάρχουν για να βολεύονται οι αριθμοί, αλλά οι κοινωνίες. Επίσης τους διαφεύγει ότι έτσι όπως το πάνε πολύ σύντομα το ερώτημα ευρώ ή δραχμή θα είναι ρητορικό, καθώς αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο δεν είναι σε τι νόμισμα θα συναλλάσσεται, αλλά αν έχει τη δυνατότητα να συναλλάσσεται.

Και κάτι ακόμη: Κοιτώντας, ρίχνοντας μια ματιά, τι γίνεται στη Ευρώπη, στην Ισπανία για παράδειγμα όπου η κυβέρνηση τα δίνει όλα (όπως και η δική μας) για να σώσει τις τράπεζες αφήνοντας το 25% του πληθυσμού χωρίς μία (ανεργία) αναρωτιέται κανείς για ποιον δημιουργήθηκε το ευρωπαικό κοινό νόμισμα και ποιον δε συμφέρει η καταστροφή του. Η απάντηση είναι τόσο προφανής και εύκολη: Οι άνεργοι και οι κινεζοποιημένοι ευρωπαίοι εργαζόμενοι δεν έχουν να χάσουν απολύτως τίποτε από την καταστροφή του Ευρώ. Ίσως μόνο τις αλυσίδες τους…

Για την σύγχρονη τραγωδία της Ελλάδας, όπως την βλέπει η ίδια, γράφει στους New York Times η ελληνίδα πρόεδρος της The Huffington Post Media Group, Arianna Huffington.

"Παρακολουθώντας την ελληνική τραγωδία που εκτυλίσσεται στην Ευρώπη, κάνω αναδρομή στα 18 χρόνια που πέρασα στην Αθήνα, πηγαίνοντας στο σχολείο στον Πλάκα, στους ίδιους δρόμους που έχουν πρόσφατα γεμίσει με διαδηλωτές και βίαιες συγκρούσεις.

Όταν μεγάλωνα, η οικογένειά μου ήταν ένας μικρόκοσμος της τρέχουσας κατάστασης της ελληνικής οικονομίας. Ήμασταν καταχρεωμένοι. Οι επαναλαμβανόμενες προσπάθειες του πατέρα μου να αποκτήσει τη δική του εφημερίδα κατέληξαν σε αποτυχία και χρεοκοπία. Στο τέλος, η μητέρα μου πήρε την αδελφή μου και εμένα και τον άφησε. Ζούσαμε όλοι στην Αθήνα και συνεχίσαμε να βλέπουμε τον πατέρα μου, αν και είχαμε το δικό μας δυάρι διαμέρισμα. (Δεν ήταν η χρεοκοπία που νευρίασε την μητέρα μου στο τέλος, αλλά το τσιλιμπούρδισμα. «Δεν θέλω να ανακατεύεσαι στην προσωπική μου ζωή», της είπε ο πατέρας μου όταν του παραπονέθηκε).

Είχαμε περισσότερη λιτότητα μπροστά μας, όμως η μητέρα μου ήταν ξεκάθαρη για ένα πράγμα: θα έκοβε τα πάντα εκτός από την μόρφωσή μας και το καλό, υγιεινό φαγητό. Είχε δυο φορέματα και δεν ξόδευε ποτέ τίποτα για τον εαυτόν της. Θυμάμαι όταν πούλησε τα τελευταία χρυσά σκουλαρίκια της. Δανείστηκε από όποιον μπορούσε, ώστε οι δυο κόρες της να εκπληρώσουν το όνειρό τους για μια καλή μόρφωση –εγώ στο Cambridge και η αδελφή μου στο Royal Academy of Dramatic Art στο Λονδίνο. Εκείνη την εποχή, τα κορίτσια στην Ελλάδα προσέφεραν ακόμα προίκα για να παντρευτούν. Η μητέρα μου, μου έλεγε «η μόρφωσή σου είναι η προίκα σου».

Καθώς μελετώ τις στατιστικές –ιδιαίτερα το επίπεδο ανεργίας του 54% στους νέους Έλληνες- σκέφτομαι όλες τις ιστορίες πίσω από αυτά τα φοβερά στοιχεία. Όλα τα κατεστραμμένα όνειρα. Όλες τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις. Και όλη την ενοχή, ντροπή και φόβο που τόσο συχνά πάνε χέρι-χέρι με την ανεξέλεγκτη ανεργία και τις ελάχιστες ελπίδες για ένα καλύτερο μέλλον.

Το τιμωρητικό μονοπάτι της λιτότητας και της αδυσώπητης οικονομικής συρρίκνωσης είναι πιθανό να οδηγήσει σε περαιτέρω στασιμότητα το 2013 και δεν πρέπει να επιτραπεί να συνεχιστεί. Και όπως έδειξαν τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών, οι Έλληνες δεν θα επιτρέψουν να συνεχιστεί: θα απαιτήσουν αλλαγή είτε μέσω της κάλπης ή της βίας στους δρόμους ή με κάποιον συνδυασμό των δυο.

Οι κίνδυνοι των βίαιων διαδηλώσεων είναι εμφανείς. Όμως, υπάρχουν κίνδυνοι και στην κάλπη. Ενα ακροδεξιό αντιμεταναστευτικό κόμμα που έλαβε σχεδόν το 7% των ψήφων, ενώ το ΠΑΣΟΚ, το αριστερό κόμμα του κατεστημένου, έχασε 119 έδρες στη Βουλή και κατέληξε στην ταπεινωτική τρίτη θέση.

Αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν εγκαταλείψει την καταστροφική της εμμονή με τη λιτότητα, η Ελλάδα δεν θα έχει και πολλές επιλογές, παρά να φύγει από την ευρωζώνη. Αυτό θα ήταν γεμάτο με τους δικούς του κινδύνους, βεβαίως, όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αφήσει ελάχιστες βιώσιμες εναλλακτικές για την Ελλάδα.

Η Αργεντινή, η οποία χρεοκόπησε και αναδιάρθρωσε το χρέος της αρχίζοντας το 2001, δίνει ένα σημείο σύγκρισης. Οι υπέρμαχοι της λιτότητας προειδοποιούσαν ότι η Αργεντινή θα κατέρρεε αν σταματούσε να συνδέει την ισοτιμία του πέσο με το δολάριο και χρεοκοπούσε. Υπάρχουν πολλές διαφορές μεταξύ της Αργεντινής και της Ελλάδας. Όμως, την χρεοκοπία της Αργεντινής ακολούθησαν λίγοι μήνες οικονομικής κρίσης και στη συνέχεια πολλά χρόνια σταθερής οικονομικής ανάπτυξης –μια δραματικά διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που ακολουθεί τώρα η Ελλάδα προς έναν ενδεχομένως ατέρμονο δρόμο ύφεσης που καταστρέφει εκατομμύρια ζωές και σακατεύει το αδάμαστο ελληνικό πνεύμα.

Ναι, οι Έλληνες συμπεριφέρθηκαν ανεύθυνα πριν την οικονομική κατάρρευση –με τον ίδιο τρόπο που πατέρας μου συμπεριφέρθηκε ανεύθυνα στην ιδιωτική και επαγγελματική του ζωή. Όμως δεν είναι αυτός λόγος να τιμωρούνται τα παιδία, να καταστρέφεται το μέλλον τους ως μέρος μιας θεραπείας για το παρελθόν για το οποίο δεν φέρουν καμία ευθύνη.

Πέρασα πολλά βράδια το προηγούμενο καλοκαίρι στην Πλατεία Συντάγματος, ακριβώς απέναντι από την Ελληνική Βουλή. Το πλήθος των διαδηλωτών ήταν ανάμικτο, γεμάτο νέους και ηλικιωμένους, αυτοαπασχολούμενους, άνεργους, ακτιβιστές, συνταξιούχους. Εκατομμύρια εξοργισμένων Ελλήνων χρησιμοποιούσαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να συνδεθούν με την υπόλοιπη χώρα και τον κόσμο. Αυτοί που βρίσκονταν στην Πλατεία συνδέονταν και οργανώνονταν με τον παραδοσιακό τρόπο, πρόσωπο με πρόσωπο.

Παντού σερβιτόροι, ταξιτζίδες, πωλητές, καταστηματάρχες, άνθρωποι στο διπλανό σου τραπέζι, μιλούσαν για το ίδιο πράγμα. Έδιναν –και εξακολουθούν να δίνουν – φωνή σε μια επιθυμία να έχουν περισσότερο λόγο στο μέλλον τους, ένα μέλλον με περισσότερες επιλογές από αυτές που προσφέρει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος ήταν τότε πρωθυπουργός αλλά παραιτήθηκε τον προηγούμενο Νοέμβριο, επισκέφθηκε την αίθουσα σύνταξης της The Huffington Post, εξέφρασε τα ίδια αισθήματα: «Ο κόσμος θεωρεί ότι τιμωρείται άδικα, διότι πιστεύουν πως δεν ευθύνονται για την κρίση», είχε πει.

Η Ελλάδα, όπως και η μητέρα μου, ήταν πάντα αφοσιωμένη πάνω απ’ όλα στα παιδιά της. Όταν το μέλλον αυτών των παιδιών περιορίζεται, το μέλλον -και η ζωή- της χώρας θα μειωθεί επίσης.

Η αγαπημένη μου φωτογραφία από τις διαδηλώσεις δείχνει έναν νεαρό άνδρα να κουνάει το χέρι του στα ΜΑΤ ενώ η μητέρα του στέκεται δίπλα του, κρατώντας το μπουφάν του, για να σιγουρευτεί ότι δεν θα κρυολογήσει. Αν η Ελλάδα παραμείνει στο αδιέξοδο μονομπάτι της ύφεσης που τροφοδοτείται από τη λιτότητα, τα παιδιά θα επαναστατήσουν, και οι γονείς θα είναι στο πλευρό τους, ενθαρρύνοντάς τα και επιβλέποντάς τα προστατευτικά.

Και αν το να υπάρχει μέλλον σημαίνει έξοδο από το ευρώ, τότε αυτό πιθανότατα θα επιλέξουν οι Έλληνες. Εφηύραν τη δημοκρατία και τώρα ήρθε η ώρα να ξαναγεννηθεί αυτό το ελληνικό πνεύμα της καινοτομίας και της εφευρετικότητας, προτού τα οικονομικά προβλήματα γεννήσουν περαιτέρω απόγνωση και τα επικίνδυνα παιδιά της βγουν στους δρόμους και στις κάλπες".


Της Μιχαλούς

«Εμπρός, Ελλάδα! Δείξε μας εσύ τον δρόμο... Κάποτε μας χάρισες την πολιτική δημοκρατία. Σήμερα ήρθε η ώρα να μας δείξεις τι σημαίνει οικονομική δημοκρατία» αναφέρει χαρακτηριστικά η Ρώσικη Εφημερίδα Pravda. «Η επιλογή που καλείσαι να κάνεις είναι καίριας σημασίας. Είναι η επιλογή μεταξύδραχμής ("αφθονίας") και ευρώ("εξαθλίωσης"). Είδαμε τι μας έδωσε και πού μας οδηγεί η Ευρωπαϊκή Ένωση» σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Ο συλλογισμός του αρθρογράφου Timothy Bancroft-Hinchey δεν είναι τυχαίος υπονοεί ότι το παιχνίδι που έπαιξαν οι Ευρωπαίοι (βλ. Μέρκελ- Σαρκοζί) στην πλάτη μας είναι πλέον φανερό και τελικά τους γύρισε μπούμερανγκ… Δεν λίγοι οι οικονομικοί αναλυτές όπως αυτοί της UBS, Γουόκερ (Wacker) και ντε Σπίντλερ (de Spindler) οι οποίοι εκτιμούν ότι υπάρχει «σημαντική πιθανότητα» μία ελληνική έξοδος «να πυροδοτήσει αλυσιδωτή αντίδραση, τραπεζικές εκροές και αύξηση των επιτοκίων του κρατικού χρέους των ασθενέστερων χωρών που θα οδηγήσουν τελικά στη διάλυση της ευρωζώνης».

Στο ίδιο μηκος κυμάτος είναι και η άποψη της Bloomberg η οποία επισημαίνει ότι τα κεφάλαια ύψους 1,1 τρισ. ευρώ που διαθέτουν οι οκτώ μεγαλύτερες τράπεζες της Ευρώπης ως «πυροσβεστήρα» ρευστότητας για το ενδεχόμενο εκροών καταθέσεων θα αποβούν ανεπαρκή σε περίπτωση συστημικής απώλειας της εμπιστοσύνης στην ευρωζώνη, όπως υπολόγισε σε αναφορά της η Goldman Sachs Group Inc. Πρακτικά αυτό που λέει ο κολοσσός είναι ότι "τίποτα δεν σώζει την ευρωζώνη αν η Ελλάδα αποφασίσει να βγει από το ευρώ".

Βέβαια τα κοράκια επιμένουν… Κάνουν ότι δεν ακούνε και θέλουν να φάνε τα ρέστα μας και να μας στείλουν στο εκτελεστικό απόσπασμα!!!

To επιβαβιώνει και η απόρρητη έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που δημοσιεύει το περιοδικό Επίκαιρα γίνεται λόγος για πλήρη εκτροχιασμό του Προϋπολογισμού του 2012 με μαύρη τρύπα 1,3 δισ. ευρώ… Σύμφωνα με τους συντάκτες της Έκθεσης, βασική αιτία του εκτροχιασμού είναι τα σκληρά μέτρα, όπως οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και η αύξηση της φορολογίας.

Το γνωρίζουν καλά ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν αλλά αυτοί με αλαζονεία και περιφρόνηση θέλουν να μας κάνουν Ινδία… Όμως στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό, αφου τελικά η κατάσταση της Ελλάδας δημιουργεί πρόβλημα στην ευρύτερη οικονομίας της Ευρωζώνης

Η λύση στο πρόβλημα της μικρής οικονομίας της Ελλάδας, με το μικρό χρέος σε σχέση με τα χρέη των υπόλοιπων κρατών – μελών της Ε.Ε., θα μπορούσε να δοθεί άμεσα… Το πολιτικό μας σύστημα που μας ενέπλεξε σε αυτή την κατάσταση το γνώριζε καλά… Επέμενε όμως να παίζει την ζωή μας και το βιοτικό μας επίπεδο στα ζάρια μήπως και υποστ(ουν)εί καμιά χασούρα το τραπεζικό κεφάλαιο… Και σαν να μην φθάνει μόνο αυτό, συνεχίζει να μας θεωρεί ηλίθιους και πιστεύει ακόμη ότι με επικοινωνιακά κόλπα θα παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία…


Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Η «αδυναμία ή άρνηση» των ελεγχόμενων από το ΠΑΣΟΚ Συνδικάτων να αντιδράσουν στις οδυνηρές «ρυθμίσεις» που επέβαλε και συνεχίζει να επιβάλλει η τρόικα στα ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ μαζί με τις 250 «ανιστόρητες» Βουλευτικές υπογραφές στο «νεκροσέντονο» των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ αποτελούν ιστορικά δεδομένα.

Είναι δεδομένα και τα ανεξέλεγκτα επίπεδα αηδίας σε αυτούς που πίστεψαν και στήριξαν την Ιδέα του Συνδικαλισμού και θυμηδίας στην παραπαίουσα Ελληνική Κοινή Γνώμη που αδυνατεί να συνθέσει σε μια εικόνα με…νόημα τα επιμέρους στοιχεία του ακατανόητου πλέον εργασιακού «πάζλ» και της δυσθεώρητης ανεργίας!

Η αποκαλούμενη διεθνώς «μεσαία τάξη» που αποτελεί έδαφος στήριξης για τις ανώτερες κοινωνικοοικονομικές τάξεις των «εχόντων» και σημείο αναφοράς για τα μέλη των εργατικών τάξεων που, ως γνωστόν, έχουν μεν τίμια αλλά «μουτζουρωμένα» από το μόχθο της καθημερινότητας χέρια χαρακτηρίζεται στην κοινωνιολογική, οικονομική και πολιτική θεωρία και με την γνωστή έννοια του «λευκού κολάρου».

Ο μεγάλος, μακαρίτης Αμερικανός κοινωνιολόγος, C. Wright Mills έγραφε πριν μερικές δεκαετίες ότι από τη στιγμή που τα μέλη της μεσαίας κοινωνικής τάξης «του λευκού κολάρου» εντάσσονται παραγωγικά στο οικονομικό σύστημα καταλήγουν να ανταλλάσσουν χρόνο και ενέργεια με την δεκαπενθήμερη ή μηνιαία αμοιβή τους χάνοντας το αυθόρμητο χαμόγελο και την ευγένειά τους που προσφέρουν στους «πελάτες» ως μέρος του συμβολαίου εργασίας που συνυπογράφουν με τον εργοδότη τους (με τις ευλογίες της ΑΔΕΔΥ!…)

Σας υπενθυμίζω, εργαζόμενους, άνεργους και άεργους ότι όταν πριν δύο δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά ωράρια εργασίας» κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί τις εξελίξεις που τώρα προκύπτουν ραγδαία και τον ευτελισμό της καθημερινότητας της μεσαίας ελληνικής τάξης. Ήδη απογυμνώθηκε και ο μύθος ότι η «Μεσαία Τάξη» στηριζόμενη στα ελαστικά ωράρια υποτίθεται ότι θα μπορούσε να απολαύσει «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, να αναπτύξει καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με μέλη της οικογένειας, να αποβεί περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Οδηγούμεθα σε παρανοϊκές νοηματικές διαδρομές διαπιστώνοντας τη δραματική συρρίκνωση της μεσαίας τάξης και, ξεπερνώντας τα προσχήματα που επικαλύπτουν οι ψευδαισθήσεις, βλέπουμε την ευρεσιτεχνία των «ελαστικών ωραρίων» να οδηγεί την εργατική τάξη στην ευτελή θέση του «εμείς τουλάχιστον απασχολούμαστε έστω με 4ωρα…».

Εδώ και δύο χρόνια, στην εποχή του οικονομικού-κοινωνικού-ψυχολογικού παγετώνα της απαξίωσης που μας επέβαλε η τρόικα και τα «Μνημόνια» αποκαλύπτεται ένας απίστευτα διψασμένος για κέρδη και αδηφάγα άπληστος ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ που απομυζεί την ζωτική ενέργεια των εργαζομένων δικαιώνοντας τη συμπεριφορά του με το πρόσχημα της ανάγκης αύξησης της ανταγωνιστικότητας…

Τρόικα και Συγκυβέρνηση με συνεχείς περικοπές μισθών και συντάξεων μας οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε επίπεδα αμοιβών Σοβιετικών δορυφόρων οικονομιών πριν την πτώση του «Τείχους του Βερολίνου»…

Κόψτε, μειώστε, κόψτε, μειώστε για να γίνεται ανταγωνιστικοί!

Ανταγωνιστικοί πού;

Στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» που, «άκουσε και…φρίξε» φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή, εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται στα σπλάχνα της Κομμουνιστικής ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το μόρφωμα του Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι απασχολώντας περίπου 300 εκατομμύρια Κινέζων ενώ το υπόλοιπο ένα δισεκατομμύριο λειτουργεί με προδιαγραφές Κομμουνιστικής οικονομίας) αλλά τις ίδιες του τις ρίζες!

Πάντως άσχετα με τα ευφυολογήματα των πράσινων και μπλε στελεχών της Συγκυβέρνησης υπό την εποπτεία του Δρ Λουκά Παπαδήμου και τα όσα μας επέβαλαν οι αρμόδιοι Υπουργοί με τις ρυθμίσεις στα εργασιακά θέματα, πέρα από τις ορδές ανέργων, τις ουρές πεινασμένων σε γραμμές συσσιτίων, και ρακοσυλλεκτών στους κάδους σκουπιδιών, ίσως ξαναδούμε παιδιά κάτω των δέκα ετών (εάν είναι…»τυχερά») να εισέρχονται στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του ήλιου!...

Σήμερα η εικονική πραγματικότητα της ελληνικής «μεσαίας τάξης» που δήθεν ευημερούσε με…δανεικά, θύμα της απληστίας του διεθνούς κεφαλαίου και των εντοπίων εκπροσώπων του στην Κυβέρνηση και τα Τραπεζικά-πιστωτικά ιδρύματα, σβήνει με απίστευτα γοργούς ρυθμούς από τον χάρτη του κοινωνικού συστήματος.

Τελικά κανείς τους δεν συνειδητοποιεί ότι εφόσον ΕΚΛΕΨΑΝ απροκάλυπτα την υπόσχεση του «παραδείσου» κάποια στιγμή η ΕΚΡΗΞΗ θυμού θα είναι αναπόφευκτη;

Πράσινες Κυβερνήσεις και στελέχη που δήλωναν «Σοσιαλιστές» τώρα πια με σαφή καπιταλιστικό προσανατολισμό, σε αγαστή συνεργασία με τους μπλε, έθαψαν στο χρονοντούλαπο της μνήμης τους όσα οδήγησαν 160 χρόνια πριν Μάρξ και Ένγκελς να συνθέσουν το ανατρεπτικό τους κάλεσμα:
«…εργάτες ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας…»
Κλείνω προσθέτοντας:
«και εσείς άνεργοι και συνταξιούχοι πριν χάσετε και τα τελευταία ίχνη αξιοπρέπειας!...»