Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Δεκ 2012


Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ 

Τελείωσε λοιπόν ουσιαστικά και η κυβέρνηση του πολυδιαφημισμένου «τεχνοκράτη» εγκάθετου πρωθυπουργού της Ιταλίας Μάριο Μόντι. Τον «εκτέλεσε» πολιτικά μάλιστα ο γηραιός ηγέτης της δεξιάς στη χώρα αυτή, Σίλβιο Μπερλουσκόνι, αποσύροντας την υποστήριξη του κόμματός του από την κυβέρνηση Μόντι και υποχρεώνοντάς τον έτσι να δηλώσει ότι προτίθεται να παραιτηθεί μόλις περάσει από το κοινοβούλιο τον προϋπολογισμό του 2013, πριν από το τέλος του μήνα.

Μια πολύ επιδερμική εξήγηση που δόθηκε για την απόφαση του Μπερλουσκόνι να ανατρέψει τον Μόντι ήταν για να προλάβει νομοθετικές ρυθμίσεις που θα απαγόρευαν σε πολιτικούς την εκλογή ή τοποθέτησή τους σε αξιώματα κυβερνητικά ή κρατικά, αν είχαν καταδικαστεί από τα δικαστήρια για ορισμένες κατηγορίες αδικημάτων. Χωρίς να αποκλείουμε την εμφιλοχώρηση και αυτού του παράγοντα, έχουμε την άποψη ότι η κίνηση του Μπερλουσκόνι εντάσσεται στο πλαίσιο μιας πολύ ευρύτερης πολιτικής αναμέτρησης, κάθε άλλο παρά προσωπικού χαρακτήρα.

Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην ύστερη φάση της πρωθυπουργίας του και πολύ εντονότερα μετά την απομάκρυνσή του από αυτήν εκπροσωπεί τον ακραίο αντιγερμανισμό τόσο της ιταλικής δεξιάς όσο και σοβαρού τμήματος της ιταλικής αστικής τάξης. Τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει, έντυπα και ηλεκτρονικά, με ναυαρχίδα την ημερήσια δεξιά εφημερίδα «Ιλ Τζιορνάλε», προβαίνουν συστηματικά σε επιθέσεις εναντίον του Τέταρτου Ράιχ της Γερμανίας, ακόμη και μέσω των κεντρικών πρωτοσέλιδων τίτλων τους και των κύριων άρθρων τους, καταγγέλλοντας τον Μάριο Μόντι και την κυβέρνησή του ως «γερμανόδουλους» - μια κυβέρνηση την οποία... στήριζαν μέχρι τα τέλη της περασμένης εβδομάδας! Το ότι την ανέτρεψαν έκανε έξαλλους τους Γερμανούς, όπως βεβαίως θα το περίμενε κανείς. «Απειλή για την Ιταλία και την Ευρώπη, που χρειάζονται σταθερότητα», έσπευσε να χαρακτηρίσει την απόφαση του Μπερλουσκόνι μέχρι και ο σοσιαλδημοκράτης Γερμανός πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς.

Χολή έσταζε κατά της ιταλικής δεξιάς το χθεσινό πρωτοσέλιδο κύριο άρθρο τής επίσης δεξιάς γερμανικής εφημερίδας «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε». Με τον απαξιωτικό τίτλο «Ιταλική φάρσα» ανέφερε μεταξύ πολλών άλλων: «Ο Μόντι δεν ήθελε να λειτουργήσει ως φτηνός δίσκος σκοποβολής για τον λαϊκισμό του Μπερλουσκόνι. Τώρα ο Μπερλουσκόνι θα κατευθύνει τον λαϊκισμό του εναντίον της νομισματικής ένωσης και της Γερμανίας, με απαιτήσεις να εγγυάται η ΕΚΤ τα δημόσια χρέη, ζητώντας περισσότερο πληθωρισμό και νέα ελλείμματα. Καθώς η καγκελάριος της Γερμανίας Μέρκελ και η Μπούτεσμπανκ (η κεντρική τράπεζα της χώρας) τάσσονται εναντίον τέτοιων ιδεών -οι οποίες είναι καθαρά εναντίον των ευρωπαϊκών συνθηκών- δαιμονοποιούνται ήδη από τον Μπερλουσκόνι». Η σοβαρή γερμανική εφημερίδα κλείνει το κύριο άρθρο της παρακινώντας τον Μάριο Μόντι να κατεβεί ως υποψήφιος... πρωθυπουργός στις εκλογές! «Ο Μόντι έχει τώρα την ευκαιρία και τη νομιμοποίηση να μαζέψει πίσω του τους απογοητευμένους ψηφοφόρους της Κεντροδεξιάς και έτσι να δώσει τέλος στη φάρσα της επιστροφής του Μπερλουσκόνι» καταλήγει. Η διεθνής διάσταση της σύγκρουσης στην Ιταλία καθίσταται εμφανής από ένα άρθρο του εκ των κορυφαίων αρθρογράφων των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» Βόλφγκανγκ Μινχάου στο χθεσινό φύλλο της λονδρέζικης εφημερίδας, το οποίο υποστηρίζει τα εντελώς αντίθετα πράγματα από εκείνα της «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» που προαναφέρθηκαν. «Η πολιτική έσπασε τη φούσκα του Μάριο Μόντι» είναι ο εύγλωττος τίτλος της βρετανικής οικονομικής εφημερίδας, που είναι η μεγαλύτερη της Ευρώπης.

Ανάλογο και το περιεχόμενο: Το έτος της πρωθυπουργίας του Μόντι ήταν μια φούσκα, η οποία έμοιαζε καλή για τους επενδυτές όσο διαρκούσε, αλλά ξεφούσκωσε. Πιθανόν δεν θα χρειαστούν πολύ οι Ιταλοί και οι ξένοι επενδυτές για να αντιληφθούν ότι λίγα πράγματα άλλαξαν μέσα στον χρόνο που πέρασε, εκτός από το ότι η (ιταλική) οικονομία έπεσε σε βαθιά ύφεση» τονίζει ο αρθρογράφος. Συνεχίζει κατηγορώντας τον Μόντι ότι «ήταν απρόθυμος και ανίκανος να προβάλει αντίσταση στη Μέρκελ» και υπογραμμίζει: «Ο λόγος που ο Μ. Μόντι ήταν τόσο δημοφιλής στη Γερμανία είναι επειδή η φούσκα του και η λιτότητά του έπαιξαν το παιχνίδι της καγκελαρίου να καθυστερήσει τη λήψη σκληρών αποφάσεων για τη λύση του προβλήματος του χρέους για μετά τις γερμανικές εκλογές του επόμενου χρόνου». Η ουσία έγκειται στο ότι ανεξαρτήτως λεπτομερειών, η ανατροπή του Μόντι συνιστά πλήγμα εναντίον των συνεργατών των Γερμανών στην Ιταλία.
Της Ηλέκτρας Κίκη, Δικηγόρου

12 Δεκεμβρίου 1994! Σαν σήμερα, μια διαφορετική μέρα ξεπρόβαλε στην ηπειρωτική γη. Ήταν η ηλιόλουστη ημέρα, που ο ενάρετος κληρικός ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ εγκατέλειψε την πολυκύμαντη ποιμενική ζωή του και άνοιξε τα μάτια στο ανέσπερο φως της αιωνιότητας. Μετά από πολλούς αγώνες αφιερωμένους στην ορθοδοξία και στα εθνικά μας θέματα, αναχώρησε για την Ουράνια Βασιλεία. Ουδείς μπορούσε να πιστέψει πως ο άνθρωπος αυτός με το επιβλητικό παράστημα και την δυνατή ψυχή του θα έκλεινε τα μάτια του στον πρόσκαιρο κόσμο μας.

Σκιαγραφώντας την προσωπικότητά του, ο αοίδιμος ιεράρχης ήταν ο στοργικός πατέρας, ο ακάματος διδάσκαλος, ο χαρισματικός άνθρωπος, ο πεφωτισμένος επίσκοπος, ο σπάνιος κληρικός, ο σθεναρός αγωνιστής των δικαίων του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Υπηρέτησε με πίστη την Ορθοδοξία, την Εκκλησία του Χριστού και διατράνωσε τη φωνή του για τα εθνικά θέματα της πατρίδος μας.

Δύσκολο καιρό διάλεξε ο χάρος να τον πάρει. Έφυγε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο για το εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου, για το οποίο αφιέρωσε τα χρόνια της ζωής του. Ήταν ο κληρικός που θυσιάστηκε «υπέρ πίστεως και πατρίδος» δίνοντας ελπίδα στις αποσταμένες ψυχές. Με τον ξεχωριστό μεστό του λόγο στα εθνικά μηνύματα, μας έδειχνε τον δρόμο του χρέους και της θυσίας. Με την εύγλωττη σιωπή του έδιωχνε τα σκοτάδια του φόβου, δίνοντάς μας δύναμη να ανταπεξέλθουμε στις δύσκολες καταστάσεις που βιώναμε.

Με την ατσάλινη θέλησή του, την άκρα ταπεινότητά του και με παραδειγματική παρρησία έκανε γνωστό το βορειοηπειρωτικό ζήτημα σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου. Ο αγώνας του ήταν γεμάτος εμπόδια από την λυσσώδη πολεμική, που του ασκούσαν οι εν Ελλάδι «εθνοπατέρες» και μη. Δεν ήταν όμως από εκείνους που το έβαζε στα πόδια. Απτόητος και αμετανόητος συνέχιζε τον αγώνα του για τους αδελφούς Βορειοηπειρώτες, όπως μας αποκαλούσε. Αγωνιζόταν για την προάσπιση και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας στους όπου γης Έλληνες. Ο αβάσταχτος πόνος του για το «δράμα» του βορειοηπειρωτικού λαού τον κρατούσε «εγκλωβισμένο» σε έναν διαρκή αγώνα. Με την απαράμιλλη αποφασιστικότητά του και έχοντας κατά νου το εθνικό του χρέος βρισκόταν συνεχώς σε εγρήγορση.

Με την θεοφώτιστη σκέψη του μας επισήμαινε τους κινδύνους που ελλόχευαν στο εθνικό μας θέμα. Οραματιζόταν μια διαφορετική Βόρειο Ήπειρο. Οραματιζόταν την εθνική της αποκατάσταση, που θα επερχόταν μέσα από την εφαρμογή των διεθνών συνθηκών στα πλαίσια ενός κράτους δικαίου.

Όσοι είχαμε το ευτύχημα να συνομιλήσουμε με τον Εθνάρχη Σεβαστιανό, αναγνωρίζουμε την πραότητά του ύφους του, την καθαρή ψυχή, την ανυποχώρητη αποφασιστικότητα, τον πειστικό λόγο, τη σμιλεμένη προσωπικότητα, την επιμονή και υπομονή του.

Ο αείμνηστος Σεβαστιανός άνοιξε διάπλατα τις θύρες της ακριτικής Μητρόπολης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, αγκαλιάζοντας τους Βορειοηπειρώτες που εγκατέλειψαν τις δύσκολες συνθήκες, που βίωναν σε καιρούς διωγμού και καταπίεσης. Αγκάλιασε τους νέους, που στο πρόσωπό του έβλεπαν τον πνευματικό ταγό. Ως αγωνιστής της αλήθειας έγινε πόλος έλξης των νεανικών ψυχών.

Τα ουσιαστικά μηνύματα που έστελνε ο ακούραστος Εθνάρχης για ενότητα, ομόνοια, σωφροσύνη και συσπείρωση είναι πάντα επίκαιρα. Ας βαδίσουμε στο δρόμο των διδαγμάτων που χάραξε.

Είναι χρέος μας να εφαρμόσουμε την παρακαταθήκη που μας κληροδότησε!


Υπάρχει ένα φαινόμενο του «Μαύρου Κύκνου», που πολλοί αγνοούν και το οποίο υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να συμβεί στην Ε.Ε. Τι σημαίνει αυτό, απλά ότι η Γερμανία θα ανακοινώσει την αποχώρηση της από την Ε.Ε., κάτι το οποίο κανείς δεν περιμένει και κάτι το οποίο φυσικά θα προκαλέσει την κατάρρευση της ευρωζώνη. Το τέλος, λοιπόν της ευρωζώνη, δε θα προκληθεί από κάποιο πρόβλημα χώρας του ευρωπαϊκού νότου, όπως η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ ή την κατάρρευση της Ισπανίας, αλλά από την αποχώρηση της ίδιας της Γερμανίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι η Γερμανία δε θέλει να πράξει κάτι τέτοιο, αφού απλά σε οικονομικούς όρους δε τι συμφέρει. Αλλά είναι σχεδόν σίγουρο ότι αν δε βάλει «νερό στο κρασί της», κυρίως στο ζήτημα της αυστηρής λιτότητας και δημοσιονομικής πειθαρχίας, η οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων είναι χωρίς οικονομική λογική και η οποία απλά ποτέ δεν πρόκειται να λειτουργήσει σε συγκεκριμένες χώρες του Νότου, θα αναγκαστεί να αποχωρήσει από το ευρώ. Απλά θα πράξει κάτι τέτοιο υπό το βάρος των πιέσεων και της απειλής να θεωρηθεί υπεύθυνη για την κατάρρευση της ευρωζώνης.

Για την ώρα και με κίνδυνο να βρεθεί σε αυτή τη θέση, η Γερμανία περιορίζεται στο σχέδιο Α, που αφορά σε προσφορές βοήθειας προς τις χώρες των PIIGs (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιταλία, Ισπανία), αλλά με όρους τόσο δυσμενείς, που αυτές θα προτιμούσαν, αργά ή γρήγορα, να φύγουν από το ευρώ (ενδεχομένως και υπό την κοινωνική πίεση στο εσωτερικό των χωρών).
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο γερμανός υπουργός οικονομικών, Wolfgang Schäuble, πριν την τελευταία διάσωση της Ελλάδας, ζήτησε ακόμη και να αναβληθούν οι εθνικές της εκλογές, με αντάλλαγμα να δοθεί η νέα βοήθεια, γεγονός που αν και έχει λογική βάση, θεωρείται απαράδεκτο αφού πρόκειται για μια απευθείας παρέμβαση στο εσωτερικό μιας χώρας κράτους μέλους.
Φυσικά αυτή η ωμή παρέμβαση, ξυπνάει μνήμες γερμανικού ναζισμού. Τι φοβάται περισσότερο ο γερμανός υπουργός οικονομικών και οδηγήθηκε σε μια τέτοια παρέμβαση; Μα πολύ απλά ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού στη σκληρή λιτότητα, θα οδηγήσει την χώρα σε «λάθος επιλογές» (όπως πιστεύει ο ίδιος) μέσα από την κάλπη, κάτι το οποίο τελικά συμβαίνει, αφού το αντιαμερικανικό μέτωπο μεγαλώνει. 
Βέβαια αυτή η λογική είναι πέραν ως πέραν παράλογη.
Αρκεί κανείς να φανταστεί τους Κινέζους αξιωματούχους να ζητούν από τις ΗΠΑ να αναβάλλουν τις εκλογές τους, αλλιώς θα ξεφορτώνονταν όλα τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα που διακατέχουν, με απρόβλεπτες συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία, αλλά και την παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Ο Wolfgang Schäuble, σίγουρα δεν είναι ηλίθιος, αφού γνωρίζει πολύ καλά πως η Ελλάδα αποκλείεται να είχε δεχτεί την πρότασή του. Για αυτό, την έκανε με μοναδικό σκοπό να κερδίσει πόντους στο εσωτερικό της Γερμανίας, και να προκαλέσει την ελληνική αντίδραση, ενώ έτσι είναι προετοιμασμένος για παν ενδεχόμενο. Απλά αυτός θα πει ότι εγώ είχα προειδοποιήσει για τους κινδύνους και κανένας δε με άκουσε, κάτι το οποίο συμβαίνει και τώρα που το πολιτικό αδιέξοδο χτυπάει κόκκινο στη χώρα.

Όλοι οι Γερμανοί που το παίζουν σκληροπυρηνικοί με την Ελλάδα, κερδίζουν δημοσκοπικά. Το είδαμε τους προηγούμενους μήνες με την Merkel. Παράλληλα, η Γερμανίδα καγκελάριος υποστήριζε μετά μανίας τον Nicolas Sarkozyστην μάχη του εναντίον του σοσιαλιστή François Hollande, που έχει βάλει στόχο να μειώσει το ηλικιακό όριο συνταξιοδότησης, να ακυρώσει τις περικοπές φόρων στους πλούσιους και να καταργήσει τις νέες δημοσιονομικές συμφωνίες στην ευρωζώνη, που κατάφερε να περάσει το Βερολίνο. Πάντως το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ένα χτύπημα στη Γερμανία.

Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία, όπως και η ΕΕ, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, ξέρουν πολύ καλά ότι δίνουν μια μάχη που είναι προδιαγεγραμμένη να χαθεί, συμμετέχοντας στις αλλεπάλληλες διασώσεις. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Schäuble έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει την Ελλάδα ως «πηγάδι χωρίς πάτο», στο οποίο χαραμίζονται τα χρήματα της βοήθειας, ενώ ακόμη και αν έχει δίκιο, αυτή η φράση του σίγουρα δε βοηθάει στην έξοδο της χώρας από την κρίση. Απλά τη σπρώχνει πιο κοντά στη μελλοντική της έξοδο από το ευρώ, κάτι το οποίο θα σημάνει το τέλος της ευρωζώνης.

Οι Έλληνες πειράχτηκαν με αυτά τα σχόλια, κάτι απόλυτα λογικό, ενώ οι πολιτικοί της Αθήνας συνεχώς επαναφέρουν το ζήτημα των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, την ώρα που τα ελληνικά ΜΜΕ συνεχώς απεικονίζουν τους Schäuble και Angela Merkel ως Ναζί. Επίσης, κάτι το οποίο μπορεί να θεωρηθεί απόλυτα φυσικό. Έτσι, μπορεί να πέτυχε η επίσημη συμφωνία διάσωσης της Ελλάδας, αλλά συνεχίζουν να υπάρχουν πολλές κρυφές τριβές, που απειλούν το οικοδόμημα της ΕΕ με κατάρρευση.

Σε γενικές γραμμές, θα πρέπει να θυμόμαστε πως η Ελλάδα αποτελεί το πρελούδιο για το τι μέλλει γενέσθαι στην Ευρώπη. Μόλις ολοκληρωθεί το ελληνικό σκηνικό, θα ανέβουν στην κεντρική σκηνή οι Ιταλία και Ισπανία (αν προλάβουν).

Είναι πλέον καταφανές πως η παραχώρηση δημοσιονομικής αυτονομίας, για χάρη οικονομικής βοήθειας, δεν είναι μια αποτελεσματική μέθοδος. Η Ισπανία ήδη αντιδρά κατά τις τελευταίες εβδομάδες, ενώ είναι με μαθηματική ακρίβεια σίγουρο ότι αυτού του είδους οι εντάσεις θα αυξάνονται συνεχώς το προσεχές διάστημα, με την Ισπανία, την Ιρλανδία, την Ιταλία, και την Πορτογαλία, να παίζουν τα τελευταία τους χαρτιά στο ευρωπαϊκό τραπέζι του πόκερ.

Την ίδια ώρα, η Γερμανία αρχίζει να καταλαβαίνει ότι δύσκολα μπορεί να υπάρξουν κι άλλες διασώσεις χωρών, διότι ακόμη και αν υπήρχαν χρήματα, οι ψηφοφόροι δεν θα το δέχονταν. Αυτό είναι λοιπόν που την κάνει να εξαντλεί την σκληρότητας της στην Αθήνα, για αυτό συχνά πυκνά, αναφέρεται σε ένα σχέδιο Β, της αποχώρησης της ίδιας από το ευρώ, αν χρειαστεί και όχι κάποιας χώρας μέλους, όπως το 99,9% των ευρωπαίων πιστεύει.

Το σχέδιο αυτό θέλει την Γερμανία να φεύγει από την ευρωζώνη, αλλά να παραμένει στην ΕΕ. Υπάρχει μια μεγάλη απόδειξη για αυτό, αν και από τα ΜΜΕ πέρασε στα ψιλά. Τους τελευταίους 6 μήνες, η Γερμανία ψήφισε νόμους που θα της επέτρεπαν να αποχωρήσει από την ευρωζώνη, αλλά να παραμείνει στην ΕΕ. Επανέφερε επίσης το SoFFin, που είναι τα ειδικά ταμεία σταθεροποίησης των χρηματοπιστωτικών αγορών (το πλέον σημαντικό γεγονός). Η Γερμανία έδωσε στο SoFFin €400δις που θα χρησιμοποιηθούν ως εγγύηση για τις γερμανικές τράπεζες και €80δις που θα χρησιμεύσουν για την επανακεφαλαιοποίηση τους, ενώ παράλληλα, ψήφισε νόμους που θα επιτρέπουν στις γερμανικές τράπεζες να ξεφορτωθούν τα κρατικά ομόλογα χωρών της ευρωζώνης που έχουν, αν παραστεί ανάγκη. Σύμφωνα λοιπόν με όλα αυτά, αν κάποια γερμανική τράπεζα το αποφασίσει, θα μπορεί να ξεφορτώνει τα ομόλογα που διαθέτει στο SoFFin, στη διάρκεια μιας κρίσης.

Τι έκανε η Γερμανία; Με απλά λόγια έχτισε έναν τοίχο προστασίας γύρω από τις δικές της τράπεζες, έτσι ώστε όταν το θελήσει να μπορεί να φύγει από το ευρώ. Αν αρχίσουν κάποιες χώρες της ΕΕ (όπως η Ισπανία) να αντιδρούν στην λιτότητα και στην δημοσιονομική σύγκλιση, η Γερμανία μπορεί κάλλιστα να αποχωρήσει, αφού φαίνεται ότι ποτέ δε θα δεχθεί μια υπαναχώρηση από τα πιστεύω της. Αυτός λοιπόν είναι ο «μαύρος κύκνος» για τον οποίο κανείς δεν μιλάει.

Αν φύγει η Γερμανία από την νομισματική ένωση, θα καταρρεύσει η ΕΕ, ενώ οι συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία, θα είναι απλά η περίπτωση της Lehman Brothers, επί δέκα! Πάντως σε περίπτωση που κάτι τέτοιο συμβεί, η στάση αυτή της Γερμανίας, θα μας θυμίζει τη στάση της στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, όταν όλος ο πλανήτης την προειδοποιούσε για τις συνέπειες των πράξεων της, αλλά απλά αυτή δεν άκουγε. Η συνέπεια, στην περίπτωση του Β’ παγκοσμίου πολέμου, απλά ήταν ο μεγαλύτερος πόλεμος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τώρα, η συνέπεια θα είναι η οικονομική κατάρρευση του πλανήτη, με χιλιάδες ανθρώπους να οδηγούνται στη φτώχια, με άγνωστο αυτό τι θα σημάνει και γεωπολιτικά.

Πολλές φορές όταν κοιτάς τα πράγματα από απόσταση, είτε στο χρόνο, είτε ως μη άμεσα εμπλεκόμενος, μπορείς να έχεις καλύτερη αντίληψη για τη δυναμική που τα κινεί, για το ποιοι είναι οι κύριοι παίχτες, για τα κίνητρα που τους καθοδηγούν, για το κεντρικό διακύβευμα, το οποίο και θέτει σε κίνηση τα γεγονότα. Περισσότερο απ’ ο,τιδήποτε άλλο αυτό βρίσκει εφαρμογή στην κατανόηση του ιστορικού παρελθόντος, αν και παρ’ όλα αυτά, για ένα κάποιο γεγονός σπανίως υπάρχει απόλυτη ταύτιση των κατανοήσεων μεταξύ των ιστορικών.

Εν πάση περιπτώσει, ρίχνοντας μια ματιά πίσω, στον κοντινό μας 20ο αιώνα, παρατηρούμε μια πλειάδα αιματηρών γεγονότων, με εκατοντάδες χιλιάδες, έως και εκατομμύρια θύματα, τα οποία, σαν μύγες, σαρώθηκαν από τις παρανοϊκές ιδεοληψίες των ηγεμόνων τους. 

Ο Στάλιν, από τη δεκαετία του ’30 μέχρι το θάνατό του άφησε πίσω του τουλάχιστον 3 εκ. νεκρούς, είτε ως άμεσα εκτελεσθέντες, είτε ως έμμεσα, από τα βασανιστήρια και τις κακουχίες των γκούλαγκ. Αν αναφερθούμε και στα θύματα λιμών λόγω της βίαιης κολεκτιβοποίησης, τότε μπορεί να φτάνουν και τα 10 εκατομμύρια, για μερικούς δε άλλους ερευνητές, ακόμα και τα 20. Σύμφωνα με τα μέτρα και τα σταθμά του Στάλιν, οι άνθρωποι αυτοί κρίθηκε απαραίτητο να εκλείψουν, μιας και σκίαζαν με την παρουσία τους τον ήλιο του σοσιαλισμού. 

Ο Χίτλερ, εξαπέλυσε το δικό του ανθρωποκυνηγητό, αφήνοντας ξωπίσω του κάποια άλλα εκατομμύρια, τα οποία με τα δικά του μέτρα και σταθμά μόλυναν το βέρο και αγνό άριο γερμανικό αίμα. 

Ο Μάο, κάπου το 1966 και για δέκα χρόνια βάλθηκε να σιάξει το λοξοδρόμημα της κινεζικής κοινωνίας από το ορθό μονοπάτι του μαοϊκού σοσιαλισμού. Και σάλπισε την έναρξη της πολιτιστικής επανάστασης, κατά την οποία εκατομμύρια αθώων κυνηγήθηκαν, εκτοπίστηκαν, φυλακίστηκαν, ενώ γύρω στους 500,000 σβήστηκαν εντελώς από τα τεφτέρια των ζωντανών.  

Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, ο Πολ Ποτ στην Καμπότζη με τους Ερυθρούς Χμερ, είχε το δικό του ουτοπικό όραμα του αγροτικού σοσιαλισμού, το οποίο και αυτό για να πραγματοποιηθεί έπρεπε να περάσει μέσα από δολοφονίες του ενός τρίτου περίπου, του πληθυσμού της Καμπότζης.

Όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από αυτά τα γεγονότα όλο και περισσότεροι συμφωνούν ότι οι ουτοπικές φιλοδοξίες των αντίστοιχων ηγετών θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν και με λιγότερο ή και καθόλου αίμα, ή ότι το τόσο αίμα δεν τους ήταν και τόσο απαραίτητο για την εμπέδωση των σχεδίων τους. Στο κάτω κάτω μπορεί και να έφταιγαν τα ίδια τα σχέδια. Φυσικά, εκείνες τις εποχές, που έτρεχαν τα γεγονότα, υπήρχαν πολλοί που συναινούσαν στα οράματα των κυβερνώντων τους, τα οποία μάλιστα υποστήριζαν με θέρμη. Απόδειξη, ότι όλοι αυτοί οι ηγέτες, πλην ενός, πέθαναν ήσυχα ήσυχα στα κρεβάτια τους.

Αν μεταφερθούμε τώρα, ας πούμε, 50 χρόνια μπροστά, και ως ιστορικοί εξετάσουμε εκ νέου, με την ασφάλεια και νηφαλιότητα που εξασφαλίζει η απόσταση, τα τωρινά γεγονότα στην Ευρωζώνη, θα μπορέσουμε να δούμε καλύτερα τη μεγάλη εικόνα: δηλαδή το σχέδιο εκκαθάρισης από το Βερολίνο ολόκληρων πληθυσμών της Νότια Ευρώπης, μέσω μιας οικονομικής γενοκτονίας  που φυσιολογικά θα έχει ως επακόλουθο και τη φυσική γενοκτονία των ασθενέστερων και της νέας γενιάς που δεν θα αφεθεί να γεννηθεί. Όπως και έχει ξανασυμβεί, ως ιστορικοί  του μέλλοντος, θα κουνήσουμε με απορία το κεφάλι, για το πώς εκατομμύρια ανθρώπων αφέθηκαν να πιαστούν στα δίχτυα ενός παρανοϊκού σχεδίου, για το πώς αρκετοί το επικρότησαν ανοιχτά, για το πώς άλλοι βρέθηκαν να παραπατούν ανάμεσα στην αποδοχή και την απόρριψη, και για το πώς τελικά όλοι μαζί κατακρημνίστηκαν αμαχητί.  

Έτσι, θα αποδειχθεί ότι ο 21ος αιώνας δεν ήταν παρά μια ομαλή διαδοχή του 20ου. 


Γράφει ο Νίκος Ελευθερόγλου

Μπορεί να στενοχωρούμε κάποιους αλλά «τακίμια» με τον κ. Γιάννη Στουρνάρα και ότι εκπροσωπεί δεν μπορούμε ούτε να γίνουμε ούτε να νιώσουμε. Το αντίθετο θα λέγαμε. Με συμπεριφορές, τακτικές και αλχημείες που εκφραστές τους είναι ο κ. Στουρνάρας, οκ. Παπαδήμος, ο κ. Παπακωνσταντίνου ο κ. Σημίτης και τα άλλα τα παιδιά δεν μπορούμε να συμπλεύσουμε. Με ανθρώπους που κυνικά απαξιώνουν την Πολιτική και τους Πολιτικούς (όχι ότι δεν έχουν ευθύνες) δεν μπορούμε να συνταυτιστούμε.

Ο κ. Στουρνάρας, αυτός ο όψιμος «φίλος» της κεντροδεξιάς είναι συνυπεύθυνος αυτής της μεγάλης τραγωδίας που βιώνει σήμερα ο Ελληνισμός. Είναι ένας εκ των βασικών πρωταγωνιστών του φαύλου συστήματος Σημίτη, που ήταν και είναι απέναντι στην κεντρική ιδέα του φιλελευθερισμού που στον επίκεντρό της έχει τον άνθρωπο και όχι την αγορά και τις Τράπεζες.

Οι διαφορές μας δεν είναι προσωπικές είναι βαθύτατα ιδεολογικές. Όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι τον τελευταίο καιρό ότι έχουν καταργηθεί οι ιδεολογικές μάχες και διαφορές εμείς θα επιμείνουμε ότι το τέλος των ιδεολογιών δεν έχει επέλθει. Σίγουρα δε την ληξιαρχική πράξη θανάτου δεν θα την υπογράψει ο πολτός της τρικομματικής κυβέρνησης.

Ο …αδελφός και …τακίμη κ. Στουρνάρας που έχει αποτύχει σε όλα εκτός από τα όσα αποφασίζει και διατάζει η τρόικα να εκτελέσει εξακολουθεί και εμπαίζει τον ελληνικό λαό, όπως ο «κουλοχέρης» τους παίκτες στο καζίνο.

Όσο για τους… πρόθυμους για όλες τις δουλειές νταβατζήδες που ανέλαβαν εργολαβικά την στήριξή του κ.Στούρναρα με άνωθεν εντολή, σύντομα και αυτή η κυβέρνηση θα τους πληρώσει όταν δεν μπορέσει να τους βάλει στην ταχεία κυκλοφορία των συμφερόντων τους. Το έργο το έχουμε ξαναδεί οπότε δεν μας κάνει καμία εντύπωση. Το νέο φορολογικό είναι η μεγάλη απάτη και αυτό είναι η αλήθεια.

Είναι χειρότερο από τα μέτρα καθώς κλέβει και άλλους μισθούς από τους πολίτες τους κάνει ακόμη φτωχότερους ενώ αποτιμά κάθε παιδί μας με σαράντα ολόκληρα ευρώ. Τέσσερις μήνες οι φωστήρες του κ. Στουρνάρα σχεδίαζαν ένα σύστημα για να βάλουν για μια ακόμη φορά το χέρι στην τσέπη των Ελλήνων.

Σκορπούν για άλλη μια φορά απογοήτευση και πίκρα. Οσο δε οι πολίτες βλέπουν τον Υπουργό Οικονομικών, που λες και η δουλειά του αυτήν την ώρα είναι να περιφέρει το πολιτικό του σαρκίο από κανάλι σε κανάλι για να μας κάνει το σωτήρα και τον πατριώτη επειδή δεν έδωσε στην κόρη του λεφτά για να αγοράσει σπίτι στο εξωτερικό, τότε η οργή θα μεγαλώνει. 

Τον κ. Στουρνάρα δεν θα τον δικάσουν μόνο οι «αγέννητοι και οι νεκροί» , όπως έλεγε και ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς αλλά και οι ζώντες Ελληνες. Όπως εξάλλου έκρινε και πολλούς προκατόχους τους.

Επικοινωνία με τον συντάκτη


Ορατός είναι ο κίνδυνος να υπάρξουν μεγάλες αυξήσεις στα τιμολόγια του νερού από την αρχή του ερχόμενου έτους εξαιτίας των τεράστιων ποσών που χρωστούν στην ΕΥΔΑΠ δημόσιο και ΟΤΑ. Χωρίς τις προσαυξήσεις το ποσό φθάνει τα 522 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 222 εκατ. ευρώ προέρχονται κυρίως από τους δήμους. Πρόκειται για χρέη πολλών ετών, τα οποία συνεχώς διογκώνονται. 

Αν δεν υπάρξει λύση στο πρόβλημα, η ΕΥΔΑΠ κινδυνεύει να βουλιάξει και θα αναγκαστεί να αυξήσει κατά πολύ την τιμή του νερού, δήλωσε στην εφημερίδα «Εθνος» ο πρόεδρος της Εταιρείας, Στέλιος Σταυρίδης. Πρόθεση της διοίκησης της ΕΥΔΑΠ είναι να χρησιμοποιηθεί κάθε νόμιμο μέσο με πρακτικό αποτέλεσμα, ώστε να μη χρειαστεί να εφαρμοστούν υπέρογκες αυξήσεις για τη σωτηρία της εταιρείας.

 
Μεταξύ άλλων, εξετάζεται το ενδεχόμενο κατασχέσεων ή διακοπής νερού, ενώ επισημαίνεται ότι υπάρχει ήδη θεσμικό πλαίσιο για το διακανονισμό χρεών των ΟΤΑ που θα μπορούσε να εφαρμοστεί και τώρα.







Αρκετές πολιτείες στην Αμερική έχουν θεσπίσει νόμους που απαγορεύουν τις δωρεές φαγητού σε αστέγους που τα έχουν ανάγκη. Συγχρόνως, άλλες πολιτείες δεν έχουν προβεί ακόμα σε τέτοιες ενέργειες, αλλά βάζουν κάποιες προϋποθέσεις στους «φιλάνθρωπους πολίτες», όπως χορήγηση άδειας με μεγάλο κόστος. Μια απάνθρωπη ενέργεια που δεν θυμάμαι να έχει προηγούμενο σε κάποια άλλη χώρα.

Οι δημοτικές αρχές των πόλεων που έχουν υιοθετήσει την εν λόγω απαγόρευση, αναφέρουν τρεις βασικούς λόγους που τους αναγκάζουν να μπουν σε αυτήν την διαδικασία. 
Πρώτον, προσπαθούν να προστατεύουν το μέσο πολίτη καθώς αυτός δεν έχει, πλέον, την οικονομική δυνατότητα να τρέφει αστέγους και, δεύτερον, θέλουν να αποφύγουν την τροφική δηλητηρίαση των αστέγων, λόγω ότι κάποια τρόφιμα που συγκεντρώνονται γι’ αυτούς ίσως είναι χαλασμένα ή έστω ανθυγιεινά . 
Και τέλος, πιο σοβαρός λόγος ακούγεται ο τρίτος, όπου οι κατά τόπους δημοτικές αρχές δηλώνουν πως θέλουν να αποφύγουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις των αστέγων στα κέντρα των πόλεων. 
Ο αριθμός τους έχει μεγαλώσει κατά πολύ τα τελευταία χρόνια και ο συνωστισμός σε μέρη όπου δίνεται τροφή (όπως τα κέντρα των μεγαλουπόλεων) είναι τεράστιος, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος μετάδοσης ασθενειών. 
Όσο γελοίοι και να φαίνονται αυτοί οι λόγοι, βγαίνουν από επίσημα χείλη. Πιθανόν, οι πραγματικές αιτίες της απαγόρευσης δωρεάς τροφίμων είναι άλλοι και δεν βγαίνουν στη δημοσιότητα.

Βέβαια, κάποιοι αψήφησαν το νόμο και έδωσαν φαγητό γι’ αυτό και υπέστησαν τις συνέπειες. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μιας εκκλησίας στην Λουιζιάνα όπου την απαγόρευσαν να μοιράζει δωρεάν ποσότητες νερού σε αστέγους αφού δεν είχε την προβλεπόμενη άδεια. 
Παράλληλα, στο Χιούστον και στο Ορλάντο της Φλόριντα μέλη οργανώσεων τους απαγορεύτηκε να μοιράσουν φαγητό σε άτομα που το είχαν ανάγκη και, μάλιστα, στην δεύτερη πόλη η αστυνομία συνέλαβε μια ομάδα ακτιβιστών που το επιχείρησε. Όσο, για τα ΜΜΕ, υποστηρίζουν σιωπηρά αυτήν την απάνθρωπη πρωτοβουλία που λαμβάνει χώρα σε όλες τις Πολιτείες της Αμερικής.

Ο δημοσιάoγράφος του οικονομικο-ειδησεογραφικού δικτύου The Economic Collapse που επιμελήθηκε το συγκεκριμένο ρεπορτάζ, αναρωτιέται αν όντως η Αμερική είναι η χώρα της ελευθερίας. Εμείς, με τη σειρά μας, καθόλου!


Παρακολουθούμε το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος, αφού ήταν γνωστό πως κάποια στιγμή κάποια φυντάνια των Ανεξάρτητων Ελλήνων (εκείνοι για τους οποίους υπήρχε ημερομηνία εξόδου) θα κινηθούν για την διάλυση του κόμματος και στη συνέχεια θα ανοίξουν οι πόρτες της ΝΔ για να τους υποδεχτούν ως ήρωες κομάντος μετά την επιτυχημένη δολιοφθορά…

Αυτό που σήμερα παρακολουθούμε με τις δηλώσεις των «δυσαρεστημένων» είναι η αρχή του όλου θέματος. Θα υπάρξουν συνέχειες, οι οποίες θα είναι συσπειρωτικές και θα έχουν πολύ μεγάλες εκπλήξεις.

Αν χρειαστεί θα κινηθούν δύο ακόμη (πέντε υπολογίζονταν συνολικά οι "κομάντος" της ΝΔ) προς την έξοδο από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, ευελπιστώντας πως θα διαλύσουν το "μαγαζί" και θα πεισθούν τα "πρόβατα" πολίτες να κινούνται - επιστρέφουν προς τη ΝΔ.

Δυστυχώς, πρόκειται για πολιτικές ίντριγκες χωρίς φαντασία, που αποδεικνύουν πως οι πρόθυμοι νέο-πατριώτες δεν είναι ικανοί να στήσουν ούτε μία καθώς πρέπει "λιποταξία".
Πρόκειται για ανακατονομή δυνάμεων. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. 

Και κρατάμε μικρό καλάθι λέγοντας πως δεν θα πρέπει να ξαφνιαστούμε αν στις επόμενες εκλογές δούμε μαζί Σαμαρά και Βενιζέλο στο ίδιο "ευρωπαϊκό" κόμμα, με το νέο δίλημμα (Ευρώπη ή... χάος) που θα προτάξουν στον Ελληνικό λαό.

Το σύστημα συσπειρώνεται, ανασυντάσσεται και είναι έτοιμο για την επόμενη και μεθεπόμενη "ισοδύναμη" μορφή του. Από δω και μετά δε νομίζω πως θα προλαβαίνουμε να καταγράφουμε τις εξελίξεις.

Όμως με απασχολεί πολύ περισσότερο ένα περιστατικό που έγινε χθες στο ανατολικό Αιγαίο με απόπειρα βύθισης ενός ελληνικού αλιευτικού από το τουρκικό λιμενικό και την μη μετάβαση (παρά την έκκληση προς το λιμενικό και το υπουργείο) ελληνικών δυνάμεων στην περιοχή, παρά τα όσα οι υψηλόμισθοι καραγκιόζηδες παίζουν μπροστά μας, εμπαίζοντας τη νοημοσύνη μας.



ΥΓ: Τέλος, η απουσία της Ντόρας Μπακογιάννη πρέπει να προβληματίσει πολλούς και ίσως πρέπει να σημειωθεί και ως προάγγελος μέγιστων πολιτικών εξελίξεων στην χώρα…

Σε πολύ γρήγορη απάντηση προέβει ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων, σχετικά με την δημοσίευση η οποία ήθελε ως καταληκτική ημερομηνία άρνησης στην δωρεά σώματος την 12/12/2012.

Η απάντηση αξίζει να διαβαστεί, αν και γίνεται απόπειρα ανάδειξης της κοινωνικής οφέλειας που προκύπτει από τις μεταμοσχεύσεις. Αξίζει να παρατηρηθεί πως υπάρχει σαφής παρατήρηση με βάση την οποία θεωρούνται όλοι δωρητές σώματος (μέσω της εικαζόμενης συναίνεσης που προέκυψε από την υπογραφή του εγγράφου της απογραφής του πληθυσμού), εάν δεν το αρνηθούν εγγράφως, με σαφήνεια και με πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Εμείς, ζητάμε μόνο μία αποσαφήνιση: Πότε θεωρείται κάποιος ως "θανόν πρόσωπο"; Όποτε το ορίσει ο γιατρός (π.χ. σε περίπτωση κώματος ή "εγκεφαλικού θανάτου";) ή όποτε υπογραφεί από γιατρό θάνατος προσώπου με αίτια, ημερομηνία, ώρα κ.λ.π.;

Η απάντηση - τοποθέτηση του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων


Σχετικά με πρόσφατες αναρτήσεις στο διαδίκτυο, σύμφωνα με τις οποίες φέρεται ως «καταληκτική ημερομηνία υποβολής έγγραφής δήλωσης άρνησης δωρεάς οργάνων μετά θάνατον η 12η Δεκεμβρίου 2012», ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση: 
Η δήλωση άρνησης δωρεάς οργάνων μετά θάνατον, δεν έχει συγκεκριμένη προθεσμία υποβολής, ούτε λήγει μετά το πέρας της 1ης Ιουνίου 2013, οπότε και θα αρχίσει ισχύς άρθρου 9, του νόμου 3984 (ΦΕΚ 150/27-6-2011) περί ‘Εικαζόμενης Συναίνεσης’.
Είναι αυτονόητο ότι, οποιαδήποτε στιγμή κάποιος πολίτης το επιθυμεί, ακόμα και μετά τον Ιούνιο του 2013, θα μπορεί να δηλώνει την  άρνησή του στην μετά θάνατον δωρεά οργάνων.
 
Διευκρινίζεται επίσης, ότι σύμφωνα με το άρθρο 9 του ν. 3984/2011, όπως τροποποιήθηκε με το ν. 4075/ΦΕΚ 89/11.4.2012, τροποποιήθηκε ως εξής «Η αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται εφόσον, όσο ζούσε, δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του σύμφωνα με την παράγραφο 3. και κατόπιν συναίνεσης της οικογένειάς του».
  
Μάλιστα, με την ισχύ της Εικαζόμενης Συναίνεσης, διασφαλίζεται, μέσω της δυνατότητας «αρνητικής δήλωσης», η άρνηση του πολίτη να γίνει δότης οργάνων γεγονός, που με την ισχύουσα νομοθεσία της δηλούμενης συναίνεσης (κάρτα δωρητή), δεν διασφαλιζόταν, καθώς η δωρεά οργάνων του εκλιπόντος,  επαφιόταν στην απόφαση της οικογένειας.
Παρόλα αυτά, ουδέποτε στην Ελλάδα και σε όλες τις χώρες που πραγματοποιούνται μεταμοσχεύσεις κάτω από ισχυρά νομικά πλαίσια και ανεξαρτήτως νομοθετημένου τρόπου συναίνεσης, δεν έχουν ληφθεί μοσχεύματα από αποβιώσαντα δότη, χωρίς τη συναίνεση της οικογένειάς του.
Ο ΕΟΜ εκφράζει τη λύπη του που στο γενικότερο πλαίσιο «εκφοβισμού» του κοινού χρησιμοποιείται και ως μέσο και ο θεσμός της Δωρεάς Οργάνων, ενός θεσμού που έχει ως βάση και απαραίτητη προϋπόθεση την κοινωνική συναίνεση.
Η Δωρεά Οργάνων μετά το τέλος της ζωής αποτελεί την ύψιστη μορφή εθελοντικής προσφοράς και αλτρουισμού, με μοναδικό κίνητρο την ανιδιοτέλεια, τον ανθρωπισμό και την αγάπη για τον πάσχοντα συνάνθρωπο.  
ΥΠΟΒΟΛΗ ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΔΗΛΩΣΗΣ
Ο Ε.Ο.Μ. συγκεντρώνει τις δηλώσεις των πολιτών που εκφράζουν την άρνησή τους με τη διαδικασία του άρθρου 9 παρ. 3, που προβλέπει έγγραφη δήλωση της άρνησης.
Η «αρνητική δήλωση»  η οποία μπορεί να έχει τη μορφή Υπεύθυνης Δήλωσης ή της απλής δήλωσης που θα βεβαιώνεται το γνήσιο της υπογραφής από αρμόδια αρχή, αποστέλλεται στον Ε.Ο.Μ. ταχυδρομικά ή με φαξ,  πρωτοκολλείται και να καταχωρείται σε σχετικό αρχείο.
Επισημαίνουμε ότι στη δήλωση θα πρέπει να αναφέρεται ρητά η άρνηση (π.χ. «σε περίπτωση θανάτου δεν επιθυμώ να ληφθούν τα όργανά μου προς μεταμόσχευση») ενώ θα πρέπει να αναγράφονται τα εξής προσωπικά στοιχεία: Ονοματεπώνυμο, πατρώνυμο, αρ. δελτίου ταυτότητας / διαβατηρίου, ημερομηνία γέννησης, διεύθυνση κατοικίας με Τ.Κ. και τηλέφωνο επικοινωνίας. Τα ανήλικα τέκνα συμπεριλαμβάνονται στην υπεύθυνη δήλωση του ενός γονέα, με τα ονόματά τους και την ημερομηνία γέννησής τους.
Οι δηλώσεις θα πρέπει να αποστέλλονται :
Εθνικός Οργανισμός
Μεταμοσχεύσεων
 
Τμήμα Προώθησης Δωρεάς
Ιστών & Οργάνων
Αν. Τσόχα 5, 11521 Αθήνα
Φαξ : 210 7255066
Μετά την έναρξη ισχύος του σχετικού άρθρου (1/6/2013), θα αρχίσουν να αποστέλλονται ταχυδρομικώς οι σχετικές βεβαιώσεις σε όποιον έχει εγγραφεί στο αρχείο Αρνήσεων.

Υστερόγραφο σχόλιο ιστολογίου: Και όμως, έχουν παρατηρηθεί σκυλεύσεις πτωμάτων από εταιρείες στο εξωτερικό (κυρίως εταιρείες που ασχολούνται με την καύση των νεκρών) που εμπορεύονται ανθρώπινα όργανα και κυρίως ανθρώπινα μέλη (οστά, δέρμα κ.α.), τα οποία αφαιρούν από τους νεκρούς και τα πωλούν σε ενδιαφερόμενες κλινικές μεταμοσχεύσεων. Σε μία περίπτωση, μάλιστα, με "εργασία" ενός μόλις χρόνου, σχετική εταιρεία στην Αμερική απέδωσε περισσότερα από 5 εκατομμύρια δολάρια καθαρά κέρδη στον ιδιοκτήτη της.
Αφού ο εκβιασμός ευρώ ή δραχμή πέρασε, οι «εγκέφαλοι» του πολιτικού συστήματος σκέφθηκαν πως το επόμενο βήμα, ο επόμενος εκβιασμός, μπορεί να είναι το ίδιο αλλά τροποποιημένο στην εμφάνισή του δίλημμα: Ευρώπη ή… χάος; Έτσι, αφού πρώτα εξασφάλισαν με σειρά νόμων – εκτρωμάτων πως η Ελλάδα θα γίνει ζωντανή κόλαση και αφού μετέτρεψαν την Αθήνα σε Καμπούλ, τώρα μιλάνε για… Ευρώπη!!!

Οι σκέψεις για «φιλοΕυρωπαϊκό κόμμα» που εδώ και καιρό έχουν αρχίσει να εμφανίζονται μέσα από τα διάφορα παπαγαλοειδή του κυβερνώντος κόμματος, επιβεβαιώνουν την αγωνία -των υπευθύνων για την κατάντια της χώρας- για την επόμενη ημέρα. Όμως, αυτή η επόμενη ημέρα φαίνεται πως έχει ήδη σχεδιασθεί και σε δεύτερο χρόνο (όποτε γίνουν εκλογές), θα συναντήσουμε συσπειρωμένες πολιτικές δυνάμεις κάτω από μία «φιλο-ευρωπαϊκή» ομπρέλα, με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο να «εγγυώνται» (πιασμένοι χέρι – χέρι) την θετική πορεία της χώρας και την παράλληλη πλεύση με την Ευρώπη.

Βέβαια, αυτό αποτελεί τον δεύτερο χρόνο αντίδρασης, αφού ως πρώτος χρόνος έχει ορισθεί η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, η «εξασφάλιση» επιπλέον προβλημάτων στον Έλληνα πολίτη μέσω μίας φιλικής προς την λαθρομετανάστευση πολιτικής, η μετάβαση σε καθεστώς μνημονίου και του ορυκτού πλούτου και η πλήρης καταρράκωση της αριστεράς στην Ελλάδα, μέσω χειρισμών που θα κινούνται μεταξύ παλιμπαιδισμού και εθνικού αυτοχειριασμού.

Το παρόν ενοχικό, διεφθαρμένο, αντισυνταγματικά κινούμενο σύστημα νιώθοντας πως οι εξελίξεις τρέχουν, είναι βέβαιο πως θα επιχειρήσει να σταθεί όσο το δυνατόν περισσότερο στην θέση που του εξασφαλίζει το ναρκωτικό «εξουσία». Έτσι, σήμερα συσπειρώνεται, ανασυντάσσεται και προετοιμάζεται για την μεθεπόμενη "ισοδύναμη" μορφή του, αφού η επόμενη «μορφή» του έχει ήδη στηθεί καταλλήλως και αναμένει το πράσινο φως για να αναλάβει την εξουσία.

Εξάλλου, η πωλητική ολιγαρχία έχει πεδίο δόξης λαμπρόν μέχρι να ολοκληρώσει το έργο της στην Ελλάδα. Υπάρχει πολύ υλικό για ξεπούλημα – χάρισμα στους «επενδυτές». Και μέχρι να δοθεί και η τελευταία πέτρα, κανείς τους δεν μπορεί να διανοηθεί πως θα στερηθεί την πρέζα της εξουσίας που παρέχει αφειδώς το… μεγάλο αφεντικό.


Ο πρωθυπουργός δηλώνει την επιστροφή της Ελλάδας των 1,5 εκ. ανέργων στην ανάπτυξη – την ίδια στιγμή, η Ελλάδα χρεοκοπεί για δεύτερη φορά με τις ευχές της Γερμανίας, ενώ «ψηφίζεται» ύφεση και δομική ανεργία, με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που κατατίθεται στη βουλή 
 

«Η Γαλλία θα πρέπει να μειώσει τους μισθούς των εργαζομένων της κατά 20% τουλάχιστον, εάν θέλει να γίνει ξανά ανταγωνιστική», αναφέρουν ορισμένοι εθνικιστές Γερμανοί οικονομολόγοι - συνεχίζοντας την «ενορχηστρωμένη» επίθεση τους εναντίον της μοναδικής χώρας, η οποία θα μπορούσε να αντισταθεί στις ηγεμονικές πρωσικές βλέψεις.  

Με την Ισπανία τώρα να τοποθετείται προσωρινά στο «περιθώριο», η Ιταλία έχει επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο – κυρίως μετά την (προσχεδιασμένη από τις αγορές και εκβιαστική, κατά την άποψη μας) παραίτηση του τεχνοκράτη πρωθυπουργού της και πρώην στελέχους της Goldman Sachs, καθώς επίσης την ανακοίνωση της επιστροφής στην πολιτική του «αντιγερμανού» κ.Berlusconi.

Δυστυχώς για την Ιταλία οι αγορές, οι οποίες πλέον συμμετέχουν φανερά στην πολιτική (τα τελευταία 30 χρόνια κυβερνούσαν από το παρασκήνιο), δεν είναι υπέρ τέτοιου είδους «ανατροπών» - γεγονός που απεικονίσθηκε στη μεγάλη πτώση του χρηματιστηρίου, καθώς επίσης στην άνοδο των επιτοκίων δανεισμού της χώρας.

Η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης λοιπόν, η οποία υποφέρει από μία συνδυασμένη κρίση δημοσίου και τραπεζικού χρέους, είναι πολύ δύσκολο να παραμείνει στη ζώνη του ευρώ, εάν δεν βοηθηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ΕΚΤ – ενώ θα ήταν ίσως προτιμότερη για την ίδια, η επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα.

Περαιτέρω ο πρόεδρος της Κύπρου, με «δάκρυα στα μάτια», ενοχοποίησε δυστυχώς την Ελλάδα για την υπαγωγή της χώρας του στον «αστερισμό του ΔΝΤ», παρά το ότι γνωρίζει πάρα πολύ καλά τις μεγάλες ευθύνες του, όσον αφορά την διόγκωση του τραπεζικού τομέα – ο οποίος, έχοντας μέγεθος σχεδόν οκταπλάσιο του ΑΕΠ (περί τα 152 δις €), οδήγησε την Κύπρο, έναν από τους πλέον δημοφιλείς φορολογικούς παραδείσους, στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Στα πλαίσια αυτά και εντός μίας εξαιρετικά αρνητικής διεθνούς συγκυρίας, με την έκρηξη της φούσκας ακινήτων στην Τουρκία προ των πυλών, με την υπερχρέωση των νοικοκυριών στην Ολλανδία, με την επικίνδυνη εικόνα του τραπεζικού κλάδου στη Δύση, με το πρόβλημα του δημοσιονομικού γκρεμού στις Η.Π.Α., με την επιστροφή της ύφεσης στην Ιαπωνία, με την επιδεινούμενη κατάσταση των αναπτυσσομένων οικονομιών κοκ., ο Έλληνας πρωθυπουργός δηλώνει την επιστροφή της Ελλάδας των 1,5 εκ. ανέργων στην ανάπτυξη – την ίδια στιγμή, η Ελλάδα χρεοκοπεί για δεύτερη φορά με τις ευχές της Γερμανίας, ενώ η κυβέρνηση «ψηφίζει» ύφεση, με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο που κατατίθεται στη βουλή (!).      

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, το μεγάλο πρόβλημα της Ευρωζώνης και ειδικά του ευρωπαϊκού νότου ευρίσκεται κάπου αλλού – στη ύφεση, η οποία έχει καταστροφικές συνέπειες στην αγορά εργασίας (τόσο όσον αφορά την ίδια την απασχόληση, όσο και την αμοιβή της).

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με μελέτες της διεθνούς οργάνωσης ILO, όταν επιστρέψει η ανάπτυξη, η ανεργία δεν θα περιορισθεί στα προ της κρίσης επίπεδα - ενώ οι μισθοί θα παραμείνουν χαμηλοί (διατηρώντας ανάλογα περιορισμένη την κατανάλωση, οπότε το ρυθμό ανάπτυξης).

Για παράδειγμα η δομική ανεργία στην Ισπανία, η ανεργία δηλαδή που δεν προέρχεται από την ύφεση, αναρριχήθηκε τέλη του 2011 στο 16% - ένα «εξτρεμιστικά» επικίνδυνο επίπεδο, 35% υψηλότερο από το ξεκίνημα της κρίσης (παρά το ότι οι αμοιβές κατέρρευσαν).

Στην Ελλάδα η δομική ανεργία υπολογίζεται σήμερα στο 13% - ποσοστό που όμως συνεχίζει να αυξάνεται, όσο περισσότερο καθυστερεί η επιστροφή στην ανάπτυξη. Ακόμη δε και στις χώρες της Βαλτικής η δομική ανεργία διπλασιάστηκε στο 12% - με αυξητική τάση.

Συνεχίζοντας η κρίση χρέους και η εγκληματική αντιμετώπιση της με τη συνταγή της Γερμανίας, έχει καταστήσει μη ελκυστικές τις ελλειμματικές οικονομίες της Ευρωζώνης για τους διεθνείς επενδυτές – γεγονός που σημαίνει ότι δεν πρόκειται να καλυτερεύσει η αγορά εργασίας τα επόμενα έτη, με ή χωρίς ανάπτυξη.

Εάν δε στο πρόβλημα αυτό προσθέσουμε τα ελαττώματα στο σύστημα εκπαίδευσης, τα οποία μεγεθύνθηκαν από την κρίση, καθώς επίσης τη «συνθηκολόγηση» (υποταγή στο μοιραίο) του εργατικού δυναμικού, οι προοπτικές είναι κάθε άλλο παρά ευοίωνες.

Φυσικά η αποκρατικοποίηση των δημοσίων επιχειρήσεων, ειδικά των κερδοφόρων και των κοινωφελών, δεν πρόκειται να επιλύσει το πρόβλημα της ανεργίας. Αντίθετα, είναι βέβαιο πως θα το επιδεινώσει, αφού είναι απολύτως σίγουρη η μείωση του εργατικού δυναμικού των συγκεκριμένων επιχειρήσεων - στα πλαίσια της αύξησης της κερδοφορίας τους μέσω της μείωσης του κόστους, την οποία θα επιδιώξουν οι νέοι ιδιώτες ιδιοκτήτες τους.

Σύμφωνα τώρα με τον ΟΟΣΑ, δημιουργούνται σήμερα 20% λιγότερες νέες θέσεις εργασίας, σχετικά με την περίοδο πριν από την κρίση – γεγονός που σημαίνει ότι, απαιτείται περισσότερο από ποτέ η συμμετοχή του δημοσίου στις επενδύσεις («συνταγή» Keynes).

Εν τούτοις, η «επέλαση» του νεοφιλελευθερισμού, με τις εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις κλπ. δεν επιτρέπει τέτοιου είδους ελπίδες – ενώ η Πολιτική, πλήρως υποταγμένη στις αγορές, είναι αδύνατον πια να λειτουργήσει για το κοινό όφελος.  

Επομένως, εάν οι Πολίτες παραμείνουν αδρανείς» «σκλάβοι των κομματικών «αγκυλώσεων» τους και δεν αντιδράσουν συλλογικά, χωρίς αντιπαλότητες και με γνώμονα το κοινό συμφέρον, το μέλλον τους διαγράφεται «ζοφερό» – κάτι που ελπίζουμε «αμυδρά» πως θα αποφευχθεί, με την ενεργό συμμετοχή των Πολιτών στις αποφάσεις που τους αφορούν (άμεση δημοκρατία).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Θεωρούμε σίγουρο το ότι, όταν επιστρέψει η ανάπτυξη, οι πολιτικοί θα προσπαθήσουν να την «πουλήσουν» στον, κατά τους ίδιους, «ανόητο» λαό τους, στους «υποτακτικούς» τους δηλαδή, όσο καλύτερα μπορούν.

Είναι ίσως απαραίτητο λοιπόν να τονίσει κανείς πως, «ότι κατεβαίνει ανεβαίνει» (το αντίθετο επίσης) – γεγονός που ισχύει για όλα τα πράγματα στον κόσμο. Ειδικότερα, όταν κάποια στιγμή θα τελειώσουν τα «αποθέματα» των καταναλωτών, όταν δηλαδή φθαρούν τα παλιά παπούτσια, τα ρούχα τους κλπ., η κατανάλωση θα ανακάμψει υποχρεωτικά – χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι, οφείλεται στα «μέτρα» αντιμετώπισης της εκ μέρους των πολιτικών.

Ολοκληρώνοντας, οι Πολίτες οφείλουν κάποια στιγμή να ενδιαφερθούν οι ίδιοι για το μέλλον τους – τόσο το δικό τους, όσο και αυτό των παιδιών τους. Πρέπει λοιπόν να «ανοίξουν επιτέλους τα μάτια τους» και να πάψουν να υποτάσσονται στις κενές υποσχέσεις όλων εκείνων, οι οποίοι έχουν αποκλειστικό και μόνο στόχο την υπεξαίρεση της ψήφου τους – έτσι ώστε να «εγκαινιάσουν» (οι νεότεροι) ή να συνεχίσουν (οι παλαιότεροι) την ευχάριστη διαμονή τους στα πολυτελή «ανάκτορα της εξουσίας».

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2012

...και πώς επαληθεύονται μέρα με τη μέρα οι προφητικές ρήσεις του Γέροντα Παΐσιου και του Ιωσήφ του Βατοπεδινού

Η Ολλανδία μετουσιώνει την πρόθεσή της και θα αποστείλει δύο αντιαεροπορικά πυραυλικά συστήματα Patriot για τοποθέτηση στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας.
Μάλιστα πληροφορίες αναφέρουν ότι η σχετική απόβαση έχει εγκριθεί από την βασιλική κυβέρνηση στην «χώρα της τουλίπας». Έτσι οι Ολλανδοί βαδίζουν στα χνάρια της Γερμανίας. 

Φαίνεται ότι στο ΝΑΤΟ ετοιμάζονται. Το θέμα είναι ότι η Ε.Ε. για μία ακόμα φορά θα αφεθεί στην πολιτική της Ουάσινγκτον. Τόσο καιρό οι «σύμμαχοι» δεν συμφώνησαν στην δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού και έτσι η Ευρώπη παρέμεινε έρμαιο του ΝΑΤΟ, ενώ το συμφέρον της είναι η γεωοικονομική συνεργασία με την Ρωσία.

Η Ελλάδα, που πολύ σωστά δεν στέλνει Patriot στην περιοχή, οφείλει, έστω και επί ματαίω, να προειδοποιήσει την Ευρώπη, προτάσσοντας την διπλωματία και την ειρήνη στα πλαίσια μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Κατά αυτόν τον τρόπο θα τονιστεί η ουδετερότητά μας και θα αναλάβουμε διαμεσολαβητικό ρόλο, κάτι που μόνο οφέλη μπορεί να έχει για την χώρα. 

Πηγή: Πυγμή 
Σκουπίδι κάνει το Σύνταγμα, την Δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα των Ελλήνων η παρέμβαση Στουρνάρα

Παρανομεί η ΔΕΗ, εκτελώντας την εντολή Στουρνάρα και προχωρά στην συνέχιση της παράνομης είσπραξης του χαρατσιού. Με μία του μόνο επιστολή, ο δοτός της τρόικα και τοποθετημένος υπουργός Οικονομικών, ο οποίος δεν έχει την συγκατάθεση ούτε του περιπτερά της γειτονιάς του για να διαχειρίζεται την οικονομία της χώρας, διατάσσει το διοικητικό συμβούλιο της ΔΕΗ να προχωρήσει σε παράνομη ενέργεια και να αγνοήσει την υπάρχουσα δικαστική απόφαση, μέσω της οποίας η ΔΕΗ απαγορεύεται να εισπράττει το χαράτσι.

Η αιτιολόγηση, όπως αυτή προβάλλεται από την κατάπτυστη παρέμβαση του Στουρνάρα, είναι το δημόσιο συμφέρον! Ζώντας στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ή της μνημονιακής κυβέρνησης της τρόικα, το δημόσιο συμφέρον ορίζεται από έναν και πιθανότατα και το εθνικό συμφέρον να ορίζεται επίσης από έναν… Δηλαδή, αυτά που ορίζονται από το Σύνταγμα της χώρας, για θεσμούς (π.χ. Δικαιοσύνη) που λειτουργούν για να προστατεύουν τους πολίτες, το ίδιο το Σύνταγμα και εν γένει την χώρα, από προσωπικές «παρεμβολές» και αντιλήψεις, πρέπει να πεταχθούν στον κάλαθο των αχρήστων, αφού ο Στουρνάρας ξέρει ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον, αλλά αγνοεί παντελώς τα συμφέροντα των πολιτών και φυσικά τα όσα -υποθετικά τουλάχιστον- θα έπρεπε να σέβεται και να μην τολμά καν να σκεφτεί λόγω των σαφέστατων ορισμών του Συντάγματος.

Η τελευταία παρέμβαση του κ. Στουρνάρα, μάλιστα, αφήνει και αποχρώσες ενδείξεις απόπειρας (ή βεβαιότητας;) χειραγώγησης της Δικαιοσύνης εκ μέρου του, αφού εμφανίζεται ως σχεδόν βέβαιος πως η ήδη υπάρχουσα απόφαση του Δικαστηρίου θα ακυρωθεί από τον Άρειο Πάγο!!! Την ίδια στιγμή, αυταρχικότατα φερόμενος, προτρέπει στην τέλεση εγκλήματος (οποιαδήποτε αγνόηση δικαστικής απόφαση είναι έγκλημα) την διοίκηση της ΔΕΗ.

Η είδηση, όπως μεταδόθηκε από το ΑΜΕ-ΑΠΕ:
Παραμένει στους λογαριασμούς της ΔΕΗ το τέλος ακινήτων, ανέφεραν σήμερα στο ΑΠΕ-ΜΠΕ αρμόδιοι παράγοντες της επιχείρησης, καθώς χθες το βράδυ κοινοποιήθηκε στη ΔΕΗ σχετική επιστολή του υπουργού Οικονομικών Ι. Στουρνάρα.
"Για λόγους δημοσίου συμφέροντος η ΔΕΗ προχωρά κανονικά στην είσπραξη του τέλους ακινήτων (ΕΕΤΗΔΕ), μετά την επιστολή που έστειλε ο υπουργός Οικονομικών προς την επιχείρηση, να εξακολουθήσει να συνεισπράττει κανονικά το τέλος ακινήτων", ανέφεραν συγκεκριμένα.
Το ζήτημα με το τέλος ακινήτων δημιουργήθηκε μετά την απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου που έκρινε τη χρέωση του ΕΕΤΗΔΕ αντισυνταγματική. Το υπουργείο Οικονομικών έχει ήδη αναγγείλει ότι θα καταθέσει στον Άρειο Πάγο αναίρεση κατά της απόφασης του Πρωτοδικείου, στο μεσοδιάστημα ωστόσο έως ότου ξεκαθαρίσει η νομική πλευρά του ζητήματος, κάλεσε τη ΔΕΗ να συνεχίσει την είσπραξη του τέλους. Υπενθυμίζεται ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει κρίνει συνταγματικό το τέλος ακινήτων, απαγόρευσε ωστόσο τη διακοπή της ηλεκτροδότησης για όσους δεν το καταβάλουν.
Μετά από αυτή την ανακοίνωση ο κάθε πολίτης δικαιούται να μηνύσει κάθε μέλος της διοίκησης της ΔΕΗ ξεχωριστά, καθώς και τον κ. Στουρνάρα, για σύσταση συμμορίας με σκοπό την παραβίαση του Συντάγματος και την οικονομική καταστροφή που η συνεργασία των δύο μερών (ΔΕΗ και Στουρνάρα) επιφέρει στην προσωπική ζωή με επιπρόσθετες τις ψυχολογικές βλάβες που θα προκληθούν από την παραβίαση της προστασίας που δόθηκε στους πολίτες μέσω της απαγορευτικής δικαστικής απόφασης.

Από τα παραπάνω προκύπτει πως ο κ. Στουρνάρας κινείται επιθετικά και προς την κατεύθυνση παύσης – κατάργησης των πολιτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της χώρας, ενώ ταυτόχρονα στηριζόμενος στην φασίζουσα πρακτική της «αρχής του ενός ανδρός» αποφασίζει και διατάσσει, χωρίς να εκπροσωπεί κανέναν πολίτη της χώρας.

Την εξαγωγή της «αραβικής επανάστασης», με όπλο το «πολιτικό Ισλάμ», προωθεί η Δύση, σε στενή συνεργασία με το Κατάρ, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία. Εκτιμάται ότι οι επόμενοι στόχοι, είναι η Ρωσία, η Κεντρική Ασία και η Κίνα

Η κατάσταση των πραγμάτων στο θέατρο του πολέμου της Εγγύς και Μέσης Ανατολής δεν είναι, ως συνήθως, ενθαρρυντική.  Στο λεξιλόγιο των ειδικών αναλυτών δεν υπάρχει χώρος στην πολιτική αισιοδοξία για το μέλλον της περιοχής. Μιας γεωγραφικής ζώνης, που στην έναρξη της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα βιώνει τόσο έντονες, εκτεταμένες και καταιγιστικές αλλαγές, όπως αυτές που συνέβησαν στην Ευρώπη στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού αιώνα.

Στηρίζουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ

Η «Αραβική Ανοιξη» αναπτύσσεται, περνώντας από το ένα κράτος της περιοχής στο άλλο. Όμως, η ανατροπή των κοσμικών αυταρχικών καθεστώτων δεν οδηγεί σε μια Δυτικού τύπου δημοκρατία, αλλά στην κυριαρχία του πολιτικού Ισλάμ. Τελευταίος σταθμός του «κύματος των αλλαγών», η Συρία. Στη χώρα αυτή ο Εμφύλιος πόλεμος μαίνεται για πάνω από ενάμιση χρόνο και έχει πάρει τα χαρακτηριστικά μιας εθνο-θρησκευτικής σύγκρουσης ανάμεσα στις διαφορετικές κοινότητες. Σε αυτή την αιματηρή αντιπαράθεση, συμμετέχουν ενεργά εξωτερικοί παράγοντες, που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα. Οι κύριοι οργανωτές και χορηγοί αυτού του πολέμου, είναι το Κατάρ, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, με τη στήριξη της Δύσης.

Η Συρία γίνεται ο κύριος στόχος των «διεθνιστών» εθελοντών του Τζιχάντ (Ιερός πόλεμος), γεγονός που θα επιφέρει σημαντικές γεωπολιτικές επιπτώσεις σε ενδεχόμενη πτώση του καθεστώτος Άσαντ. Είναι πολύ πιθανό, η χώρα να μετατραπεί σε ένα «ασταθές κράτος», ή ακόμα χειρότερα να καταρρεύσει ως κρατική οντότητα.  Ο σχηματισμός μιας ακόμα «ενωμένης αντιπολίτευσης» στη Ντόχα, αναδεικνύει τη συμμαχία μεταξύ Κατάρ, Τουρκίας, ΗΠΑ και Γαλλίας, με τη Σαουδική Αραβία σε ένα ανεξάρτητο ρόλο, στην υποστήριξη των ριζοσπαστικών ομάδων σαλαφιτών στη Συρία.

Όσον αφορά στη θέση τους των ριζοσπαστών Ισλαμιστών για ειρήνευση, δεν υπάρχει χώρος για συμβιβασμό με το καθεστώς. Οποιαδήποτε πρωτοβουλία, συμπεριλαμβανομένων και των ρωσικών ειρηνευτικών σχεδίων, με στόχο τον τερματισμό των συγκρούσεων στη Συρία, θα μπλοκάρεται και μάλιστα με τον πλέον ανοικτό τρόπο.  Η επίσκεψη του ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, στην αραβική χερσόνησο έδειξε την έλλειψη προθυμίας των τοπικών ηγεσιών, όχι μόνο να λάβουν υπόψη τους τη θέση της Ρωσίας σχετικά με την κατάσταση στη Συρία, αλλά και ακόμα και να συζητήσουν πιθανή ειρηνευτική διαδικασία με τη Μόσχα.

Οι τελευταίες εξελίξεις πάντως, επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα της τακτικής της Ρωσίας και της Κίνας, που εμποδίζουν τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ, που στόχο έχουν να ανοίξει ο δρόμος για επέμβαση στη Συρία σύμφωνα με το λιβυκό σενάριο. Αυτό δεν αποκλείει τη δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στα σύνορα με τη Τουρκία, που θα λειτουργεί σαν ένας εδαφικός «θύλακας» που δεν θα ελέγχεται από τη Δαμασκό. Στην περιοχή αυτή, θα μπορούσε να δημιουργηθεί ως εναλλακτική λύση στην κυβέρνηση Άσαντ, μια επαναστατική κυβέρνηση και κάποια τμήματα του «θύλακα» να λειτουργούν ως χώρος ανάπτυξης των ειδικών δυνάμεων από τη Δύση. Από τη ζώνη αυτή θα μπορούν να ξεκινήσουν επιχειρήσεις κατά του συριακού στρατού, παρακάμπτοντας τα Ηνωμένα Έθνη. 

Κεντρική Ασία και Κίνα

Η αναγέννηση του πολιτικού Ισλάμ στις χώρες της Μέσης Ανατολής δημιουργεί προϋποθέσεις για την εξάπλωση του πέραν της περιοχής. Έτσι, η πιθανότητα για την οργάνωση μιας «Κεντροασιατικής Ανοιξης» στο Ουζμπεκιστάν και το Καζακστάν, στο σχετικά άμεσο μέλλον, με την εναλλαγή στις ηγεσίες των κρατών αυτών, και με τη χρησιμοποίηση «εθνοτικών» προγεφυρωμάτων (περιοχές με κατοίκους κιργισιανής και τατζίκικης καταγωγής), είναι εξαιρετικά υψηλή. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, το αποτέλεσμα θα είναι η εξάπλωση του «δημοκρατικού εξισλαμισμού» στην κινέζικη αυτόνομη περιφέρεια Xinjiang – Uygur, αλλά και στις ρώσικες περιφέρειες που διέρχεται ο ποταμός Βόλγας και στις παρακάσπιες περιοχές.

Τεχνικά, για την οργάνωση της «Κεντροασιατικής Ανοιξης» θα προτιμηθεί η πεπατημένη οδός. Πρόκληση αναταραχών και αντιπαράθεση των αντιπολιτευόμενων ισλαμιστών με τις τοπικές αρχές στις κεντρικές περιοχές της Ρώσικης Ομοσπονδίας και στις περιοχές κοντά στα βορειοδυτικά σύνορα της Κίνας, κάτω από τη σημαία της θρησκευτικής ελευθερίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, με τη στήριξη της «διεθνούς κοινότητας». Σε αυτό το σενάριο, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν πυρήνες σαλαφιστών στην Κεντρική Ασία και τη Ρωσία, καθώς και Ουϊγούροι αυτονομιστές στην Κίνα . Είναι η πιο εύκολη λύση, με τη χρηματοδότηση και την υποστήριξη να γίνεται από τα ίδια κέντρα που στηρίζουν την «Αραβική Ανοιξη».

Η ευκαιρίες για τη μεταφορά της ισλαμικής απειλής στο έδαφος της Ρωσίας, είναι αρκετές. Η επιχειρησιακή κατάσταση στο Βόρειο Καύκασο, ειδικά στο Νταγκεστάν, αλλά και στο Ταταρστάν και στο Μπασκορτοστάν (Μπασκιρία), δεν αφήνει περιθώρια για εφησυχασμό. Οι αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις στο Καζάν, ανέδειξαν το βάθος του προβλήματος. Η συνεργασία με τις κυβερνήσεις της Κεντρικής Ασίας και της Κίνας, είναι επίκαιρη και ιδιαίτερα σημαντική, την παραμονή της αποχώρησης των στρατευμάτων των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν.

Ο ρόλος της Μόσχας

Η δυνατότητα της άμεσης παρέμβασης της Ρωσίας στα κράτη που παίζουν τον σημαντικότερο ρόλο στη διάδοση της «Αραβικής Ανοιξης» και της αναγέννησης του πολιτικού Ισλάμ, είναι εξαιρετικά περιορισμένες, αν όχι μηδενικές. Η μόνη χώρα που ενδιαφέρεται για διάλογο με τη Ρωσία, με βάση τα οικονομικά της συμφέροντα, είναι η Τουρκία. Η Άγκυρα, διεξάγει το διάλογο με τους δικούς της όρους και σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες, ισορροπώντας ανάμεσα στη Δύση και τις αραβικές χώρες, την Κίνα και τη Ρωσία.

Οι Μοναρχίες του Κόλπου δείχνουν μια αυξανόμενη εχθρότητα προς τη Μόσχα. Η  ρητορική των έντυπων και των ηλεκτρονικών Μέσων Ενημέρωσης, που ελέγχονται από τις ηγεσίες αυτών των κρατών, θυμίζει την εποχή του πολέμου στο Αφγανιστάν της δεκαετίας του 1980. Με μία εξαίρεση: Τότε φοβούνταν τη Σοβιετική Ένωση. Σήμερα τη Ρωσία, στην καλύτερη περίπτωση την αγνοούν.

Την ίδια στιγμή, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δεν αισθάνεται καμία ευγνωμοσύνη για τη μακρόχρονη στήριξη της Ρωσίας στον ΟΗΕ, ούτε για την ολοκλήρωση -παρά τις διεθνείς πιέσεις- του πυρηνικού σταθμού στο Μπουσέρ. Παρά ταύτα, το ιρανικό λόμπι στη Μόσχα εξακολουθεί να προσπαθεί να βρει στηρίγματα στη Ρωσία στην αντιπαράθεση της χώρας με τη Δύση. Έτσι, σε αντίθεση με τις προσδοκίες των υποστηρικτών της ιρανο – ρωσικής συνεργασίας, το Ιράν εξακολουθεί να επιδιώκει την αναθεώρηση των σφαιρών επιρροής στην Κασπία Θάλασσα, για να μην αναφέρουμε την απαίτηση να πάει σε διεθνή διαιτησία τη Ρωσία, λόγω της άρνησής της στην προμήθεια S-300, μετά τη έγκριση διεθνών κυρώσεων κατά του Ιράν. Κυρώσεις που συγκυριακά ίσως και να βολεύουν τη Ρωσία.

Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι ο ρωσικός ενεργειακός κολοσσός, GAZPROM, αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση στην ευρωπαϊκή αγορά από το Κατάρ και την Αλγερία (οι προμήθειες φυσικού αερίου από τις χώρες αυτές έχουν σχεδιαστεί για να μειώσουν την ενεργειακή εξάρτηση της ΕΕ από τη Ρωσία), οι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί στο Ιράν για την εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου δεν αποτελούν πρόβλημα για τη Μόσχα, μάλλον το αντίθετο.

Ο μαθητής μου-στο Γυμνάσιο Αίγινας-Μανώλης Κοτάκης πήρε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη απ’ το Σεβ. Μητροπολίτη Σιάτιστας κ. Παύλο.

Έχει δε, όπως νομίζω, ιδιαίτερο ενδιαφέρον-ανάμεσα στ' άλλα- η απόφανσή του Μητροπολίτη ότι «δεν μπορεί κάποιος ορθόδοξος χριστιανός ν’ ανήκει στη Χρυσή Αυγή»…

Και προκύπτει το ευνόητο ερώτημα: Υπάρχει κάποιο πολιτικό κόμμα, στο οποίο μπορούν να ανήκουν οι ορθόδοξοι χριστιανοί;

Και ας μην πάμε σε κάποιο απ’ τα, λεγόμενα, αριστερά κόμματα, που οι «εθνικόφρονες» τους έχουν κολλήσει την ταμπέλα της αθεΐας. Μια ταμπέλα, που ήταν της μόδας παλιότερα να τη κολλούν σε όποιον τολμούσε να μιλάει για δικαιοσύνη…

Για ν’ αποδεικνύεται κατ’ αυτόν τον τρόπο, ως πού μπορεί να φτάσει η διαστρέβλωση από κάποιους εγκάθετους διαστροφείς! Που φτάνουν στο σημείο να διατείνονται ότι:

Όσοι μιλούν για δικαιοσύνη είναι άθεοι! Ενώ οι κλέφτες και απατεώνες είναι ένθεοι! Και θρήσκοι και πατριώτες!

Γεγονός, που είχε σαν αποτέλεσμα, πάμπολλοι έντιμοι άνθρωποι, που αγαπούσαν τη δικαιοσύνη να προσχωρήσουν στ’ αριστερά κόμματα.
Παρ’ όλες τις δυσμενείς συνέπειες, που συνεπαγόταν, για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, μια τέτοια προσχώρηση.

Και βέβαια οι περισσότεροι διατήρησαν τη θρησκευτικότητά τους.

Αλλά και πολλοί απ’ αυτούς, που διακηρύσσουν ότι είναι άθεοι, αποδεικνύονται στην πραγματικότητα περισσότερο έντιμοι από κάποιους, σουπερ-ορθόδοξους και σούπερ-πατριώτες.

Εκτός από κάποιους, που επέλεξαν να παίξουν έναν πολύ ύποπτο και ύπουλο ρόλο:

Να μιλούν στο όνομα της χυδαιότητας για την ελευθερία του λόγου και της τέχνης. Και που φαίνονται να λειτουργούν ως πληρωμένοι δολοφόνοι εναντίον της πνευματικής και της γενικότερης πολιτισμικής ταυτότητας του λαού μας.

Γεγονός, που σημαίνει ότι, όπως σε κάθε χώρο, έτσι και στο χώρο της αριστεράς, μπορεί να υπάρχουν κάποιοι, που ξεπουλάνε τα τζοβαϊρικά της ιστορίας μας και της παράδοσής μας.

Και, αν μεν αυτοί βρίσκονται κάπου στο περιθώριο, δεν υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Δεδομένου ότι κανένας χώρος της κοινωνικής μας ζωής δεν απαρτίζεται από αγγελούδια…

Όταν όμως βρίσκονται στην ηγετική ομάδα, η οποία, όταν πάρει την εξουσία, θ’ αποφασίζει και θα διατάσσει, τότε υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα.

Ιδιαίτερα για όποιους θέλουν, όχι απλά να λέγονται, αλλά και να είναι ορθόδοξοι χριστιανοί…

Ασύγκριτα βέβαια χειρότερη είναι η περίπτωση εκείνων, που ενώ διατείνονται ότι είναι ορθόδοξοι χριστιανοί επιμένουν ν’ ακολουθούν την ηγεσία της διαπλεκόμενης με το ναζισμό και σιωνισμό φασιστικής μαφίας του δικομματισμού…

Ο οποίος με απίστευτο κυνισμό και πρωτοφανή βαρβαρότητα βάλθηκε να ξεριζώσει το Ευαγγέλιο απ’ τις καρδιές των Ελλήνων και να επιτύχει την ολοσχερή γενοκτονία μας.

Και του οποίου, παρ’ όλα αυτά, κάποια γελοιωδέστατα πρωτοπαλίκαρα τολμούν, με απύθμενο θράσος, να παρουσιάζονται και ως ασυμβίβαστοι πολέμιοι του ναζισμού και του φασισμού….

Προφανώς ποντάροντας στην ανίατη ευπιστία και ευήθεια κάποιων τυφλωμένων οπαδών τους!…

Υπήρχε, μέχρι τώρα και η νησίδα και όαση των «ανεξάρτητων Ελλήνων». Που και αυτήν, όπως φαίνεται, έπνιξε το τσουνάμι του σιωνιστικού και του ναζιστικού μαμωνά.

Αλλά και, στην περίπτωση αυτή, υπάρχει ένα «αλλά» για έναν πραγματικά ορθόδοξο χριστιανό.

Όπως υπήρχε πάντα σε σχέση με τα κόμματα της, λεγόμενης, Δεξιάς. Που ενσαρκώνουν την ιδεολογία και πρακτική της ελεύθερης οικονομίας.

Γιατί η ελεύθερη οικονομία σημαίνει επιβολή του νόμου της ζούγκλας. Που βέβαια είναι φυσιολογικός για τις αγέλες των ζώων, αλλά αποτελεί διαστροφή για την κοινωνία των ανθρώπων.

Διαστροφή, που βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με το πνεύμα του Ευαγγελίου. Το οποίο, δια στόματος του ίδιου του Χριστού, διακηρύσσει:

«Ου δύνασθε δουλεύειν Θεώ και μαμωνά»!

Κι αν κάποιοι ισχυρίζονται το αντίθετο, απλά δουλεύουν το λαό. Όχι όμως βέβαια και το Θεό….

Κι όσο τη Χρυσή Αυγή;

Το διαμετρικά ασυμβίβαστο με το πνεύμα του Ευαγγελίου, στην περίπτωσή τους, είναι οι ρατσιστικές τους αντιλήψεις και συμπεριφορές…

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η μεταναστευτική πλημμυρίδα στον ελλαδικό χώρο δεν είναι «εκ του πονηρού»…

Και ότι δεν αποτελεί μία ακόμη συνιστώσα της προμελετημένης πολιτισμικής και εθνολογικής αλλοίωσης του λαού μας!

Παράλληλα και με την οικονομική εξαθλίωση και εθνική υποδούλωση, η οποία ραγδαία επιβάλλεται.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι λάθος, στη φάση αυτή, ν’ ασχολούμαστε με τους ιδεολογικούς ακροβατισμούς κάποιων κομμάτων. Και ν’ αποπροσανατολιζόμαστε απ’ το πρωταρχικό:

Που στην προκειμένη περίπτωση είναι ν’ αντισταθούμε στους προφανείς και πρωτοφανείς ενεργούς φασίστες και ναζί. Εσωτερικού και εξωτερικού. Που χρησιμοποιούν ως αιχμή του δόρατος τον δολοφονικό και εφιαλτικό δικομματισμό…

Που, ΕΔΩ και ΤΩΡΑ, απροκάλυπτα και με όλα τα μέσα απεργάζεται την καταστροφή της ορθόδοξης πατρίδας μας και την βιολογική και πνευματική γενοκτονία του ορθόδοξου λαού μας!…

παπα-Ηλίας