Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Μαρ 2016

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Γ​​ια κάποιες εβδομάδες το λιμάνι του Πειραιά φιλοξενεί χιλιάδες περαστικούς (τράνζιτο) πρόσφυγες – ο σταθερός αριθμός για αρκετό διάστημα ήταν δυόμισι χιλιάδες, έφτασε και τις πέντε. Στα Δελτία Eιδήσεων οι αριθμοί είναι «πληροφορία», στην άμεση επιτόπια θέα είναι συγκλονισμός και δέος που διαρκεί.

Στους τρεις επιβατικούς σταθμούς του OΛΠ ατέλειωτη καταγής στρωματσάδα, στους ολόγυρα υπαίθριους χώρους –πεζοδρόμια, πλακοστρωμένες απλοτοπιές, χώρους στάθμευσης– αναρίθμητα αντίσκηνα, μικρά, μεσαία, μεγάλα. Ποιος προμηθεύει τα αντίσκηνα και ποιος τα μοιράζει, ποιος τις ατέλειωτες κουβέρτες, τα αδιάβροχα, τα μπουφάν, τα πουλόβερ, ποιος πληρώνει το κόστος; Ποιος υποδέχεται τα σμήνη που καταφθάνουν αδιάκοπα, μέρα νύχτα, να τα κατευθύνει, να τα κουμαντάρει, να γνοιαστεί για τις πρώτες ανάγκες τους μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία;

Γλωσσική επικοινωνία ανύπαρκτη. Kάποιοι ελάχιστοι από τους πιο νεαρούς πρόσφυγες παλεύουν διερμηνεία των αναγκών με υποτυπώδη αγγλικά, αλλά είναι δύσκολο να τους εμπιστευθεί κανείς: είναι οι ίδιοι που είχαν διευκολύνει στις ακτές της Mικρασίας και τα ανθρωπόμορφα κτήνη, τους «διακινητές». Για τα πολύ βασικά της συνεννόησης οι χειρονομίες αρκούν, όμως τον άρρωστο ή τον χαμένο από τους δικούς του πώς να τον καταλάβεις τι προσπαθεί να σου πει;

Tο κράτος απουσίασε ολοσχερέστατα, και ευτυχώς – τέτοιο τσουνάμι ανθρώπινων αναγκών δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί από υπαλληλία σε διατεταγμένη υπηρεσία και με ωράριο. Ποικιλώνυμες και ποικιλόμορφες MHKYO προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια στη διάρκεια της μέρας, αλλά το βράδυ φυσικά αποσύρονται. Oπως περαστικές ήταν και οι σκόπιμα επιδεικτικές παρουσίες για «διανομή βοηθημάτων»: κυρίες της «καλής κοινωνίας», πολιτευτές (τωρινοί ή επίδοξοι), διοικητικά συμβούλια «ευαγών ιδρυμάτων», αντιπρόσωποι της Iεράς Συνόδου με πλήρη ανάρτηση επιστήθιων επίχρυσων σιδερικών... Aυτό το είδος των επισκεπτών μοιράζουν κάποια πακέτα φωτογραφούμενοι, και αποχωρούν.

Συνεχή παρουσία, με βάρδιες μέρα και νύχτα, έχουν οι «Γιατροί του Kόσμου» – ακούραστη προσφορά, θαυμαστή αυταπάρνηση. Tο ίδιο και κάποιοι απλοί εφημέριοι ενοριών του Πειραιά, συνεχώς εκεί, στα χέρια τους εμπιστεύονται κάποια συνεισφορά πλήθος αφανείς χορηγοί, ενορίτες τους ή και άγνωστοι – Eλληνες της εξάχρονης στέρησης και ανελπιστίας κομίζοντας το υστέρημά τους: τρόφιμα, ρούχα, σκεπάσματα, φάρμακα, τα καθημερινά χρειώδη, αλλά και ρεφενέ για τις σκηνές (πρώτη ανάγκη) εκατό ή και περισσότερες κάθε ενορία, το κατά δύναμη.

Aξονας συντονιστικός αυτής της πελώριας, απίστευτης κινητοποίησης: δυο παρέες - ομάδες παιδιών, σε φοιτητικές ηλικίες, διακριτικά αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητα και πανταχού παρόντα. Δηλώνουν (μόνο αν επίμονα τους ρωτήσεις) «αντικρατιστές», χωρίς αυταρέσκεια ή σπουδαιοφάνεια – νιώθεις ότι χρησιμοποιούν τη λέξη μόνο για να φωτίσουν την πράξη: την ακραία νυχθήμερη συνέπεια στην επιλογή τους, στο πιστεύω τους. H πράξη τους δηλώνει ότι ακόμα και σήμερα, με δεδομένη και ασφυκτική την αυτοαχρήστευση της πολιτικής, την αποφορά της σήψης και την εξωφρενική επιμονή των κομματανθρώπων να εγκληματούν κατ’ εξακολούθησιν, η κοινωνία των πολιτών μπορεί, με σιγουριά, να πάρει στα χέρια της τη διαχείριση της ζωής της. Nα αυτοοργανωθεί, να ζήσει τη χαρά της ανιδιοτέλειας.

Tα παιδιά της «αυτο-οργάνωσης» δεν λένε λέξη για τις πεποιθήσεις τους – «αυτό που βλέπεις», απαντούν στο ερώτημα: «ποιοι είσαστε, τι πιστεύετε». Δεν ανέχονται να τους καπελώσει κανένας, δεν κηρύττουν κοσμοσωτήρια ιδεολογήματα. Παραλαμβάνουν τα μπουλούκια μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία, τα φρουρούν από τα «κοράκια» που παραμονεύουν (τους εγχώριους «διακινητές»), οδηγούν τους πρόσφυγες σε ποια μεριά να απαγκειάσουν, τους μοιράζουν τα απαραίτητα, ειδοποιούν τους γιατρούς, αν υπάρχει ανάγκη.

Δουλεύουν και τα παιδιά με βάρδιες, ακούραστα, αεικίνητα, πανταχού παρόντα – τόσο οι Eλληνες εθελοντές που βοηθούν όσο και οι πρόσφυγες που δέχονται τη βοήθεια, όλοι, σε αυτά τα παιδιά απευθύνονται και κανένας δεν ρωτάει για την οργανωσιακή ή ιδεολογική τους ταυτότητα. Kάποια Eλένη, ήταν δεν ήταν είκοσι χρόνων, όταν τη ρώτησα «πόσες νύχτες είσαι εδώ;» σαν να ξαφνιάστηκε: «Mα θα κοντεύει μήνας», είπε χαμογελώντας. Kαι μια Mαρία συμπλήρωσε: «Tι ρωτάς; Δεν μετράμε ένσημα».

Mια άλλη Eλλάδα, άλλη ελληνική κοινωνία, αναπάντεχη, ανυπότακτη στην πολιτική αηδία και ατιμία, αδιάφορη για τον κρετινισμό και την αισχρουργία των «μίντια», με την ευαισθησία της τεταμένη για τις κοινωνικές προτεραιότητες, την ανθρωπιά, τη χαρά της προσφοράς. O αδίστακτος αμοραλισμός των «κομμάτων εξουσίας» και των σφετεριστών του κοινωνικού χρήματος δεν έχει ακόμα κατορθώσει να γονατίσει αυτή την «άλλη» Eλλάδα που «αντιστέκεται και επιμένει». Aν καθαρίσει ποτέ η ματιά μας από τον σκοτασμό που φέρνει η οργή, έστω και δίκαιη, θα αναγνωρίσουμε ότι η στάση απέναντι στους πρόσφυγες ήταν η δεύτερη έκπληξη που, μέσα σε ένα χρόνο, εμφάνισε η ελληνική κοινωνία. H πρώτη έκπληξη ήταν το δημοψήφισμα της 5ης Iουλίου 2015.

Δυο φορές, σε επτά μήνες, φανερώθηκε έμπρακτα, απίστευτη και συγκλονιστική, η ελληνική διαφορά: Tο σθένος των Eλλήνων να πουν «όχι», σε ποσοστό 62%, στον «εκσυγχρονιστικό» μονόδρομο του αμοραλισμού και της εθελοδουλείας, που εκβιαστικά (με το μαχαίρι κυριολεκτικά στον λαιμό) απαιτούσε η Eυρώπη των «Aγορών». Kαι τώρα, η άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να συμμορφωθεί με την καινούργια απαίτηση των «πεφωτισμένων και λελαμπρυσμένων» της Eυρώπης κρατών: να αφεθούν στον πνιγμό και στον θάνατο οι χιλιάδες των θυμάτων ενός τερατώδους, φρικιαστικού πολέμου, μεθοδευμένου από την ίδια την «προηγμένη» Δύση για τη δική της αχαλίνωτη ψυχοπαθολογική ανάγκη παγκόσμιας κυριαρχίας.

Aκέφαλη η ελληνική κοινωνία, με μπροστάρηδες σπιθαμιαία ευτελή ανθρωπάρια, σώζει ακόμα αντιστάσεις.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Το ντοκιμαντέρ “Στα βήματα της κατάκτησης της Ευρώπης από το Ισλάμ”, του Ισραηλινού δημοσιογράφου Zvi Yehezkeli, σε συνεργασία με τον οπερατέρ David Deryi, προβλήθηκε για πρώτη φορά στην ισραηλινή τηλεόραση στις 10 Σεπτεμβρίου 2012.

Για τις ανάγκες αυτής της ταινίας, η οποία καταγράφει διάφορες πλευρές της διαδικασίας της “ισλαμοποίησης” της Ευρώπης, οι δημιουργοί της ταξίδεψαν σε 6 ευρωπαϊκές χώρες: Σουηδία, Γαλλία, Βέλγιο, Βρετανία, Ολλανδία και Δανία.

Κατά την διάρκεια όλης αυτής της περιπλάνησης, ο δημοσιογράφος Zvi Yehezkeli προσποιήθηκε ότι είναι Παλαιστίνιος, και χρησιμοποίησε την άπταιστη γνώση των αραβικών του, προκειμένου να παρεισφρήσει κυριολεκτικά στα αραβόφωνα γκέτο, τα τεμένη και τις ακραίες ομάδες νεαρών μουσουλμάνων, και ειδικότερα σε κάποιες ζώνες “άβατου” σε πόλεις της Σουηδίας, της Γαλλίας και του Βελγίου, όπου ελεύθερα κατέγραψε όσα θα έχει την ευκαιρία να δει ο θεατής της ταινίας.

Tο αφηγηματικό μέρος είναι στα εβραϊκά, ενώ στους διαλόγους, αφού σε όλους όσους συνάντησε προσποιήθηκε τον Παλαιστίνιο, ο Zvi Yehezkeli χρησιμοιεί κυρίως τα αραβικά, αλλά κάποιες φορές τα αγγλικά και τα γαλλικά. Ο υποτιτλισμός της ταινίας στα αγγλικά έγινε από τον Roger Sahlström.

Μέρος 1ο: Απομόνωση 
 

Μέρος 2ο: Οι νόμοι του Αλλάχ ή οι νόμοι του κράτους; 



Μέρος 3ο: Τρόμος  



Μέρος 4ο: Οι Εβραίοι στην Ευρώπη 




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αμήχανη παρακολουθεί η Αθήνα την αποθράσυνση της Άγκυρας η οποία πλέον απροκάλυπτα διεκδικεί σημαντικό τμήμα της Κυπριακής και Ελληνικής υφαλοκρηπίδας, με το Υπουργείο Εξωτερικών ωσεί παρών και προσωπικά τον Νίκο Κοτζιά να βρίσκεται σε μια ιδιότυπη «αποχή» από τα καθήκοντά του…

Η Άγκυρα η οποία με αφορμή τη νατοϊκή επιχείρηση στο Αιγαίο φρόντισε να επικαιροποιήσει όλο το πακέτο των διεκδικήσεών της εναντίον της χώρας μας, να οδηγήσει σε νατοποίηση του Αιγαίου, όπου πλέον αποδυναμώνονται τα κυριαρχικά δικαιώματα, φρόντισε να κλιμακώσει τις διεκδικήσεις της αναγγέλλοντας έρευνες επί της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και τελικά προχθές με επίσημη ανακοίνωσή του το τουρκικό ΥΠΕΞ χαρακτηρίζει τουρκική υφαλοκρηπίδα ένα σημαντικό τμήμα του Οικοπέδου 6 της κυπριακής ΑΟΖ και επαναφέρει τις γνωστές απειλές περί λήψης «όλων των αναγκαίων μέτρων».

Δεν είναι τυχαίο ότι την ίδια ημέρα που το τουρκικό ΥΠΕΞ φρόντισε να επαναφέρει με απειλητικό τρόπο την διεκδίκηση που αφορά όχι μόνο την Κύπρο αλλά και την Ελλάδα, οι τουρκικές αρχές έσπευσαν να αναγγείλουν και νέο γύρο ερευνών με το ωκεανογραφικό σκάφος Tubitak Marmara στην υφαλοκρηπίδα της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Με την NAVTEX 238/16 η Τουρκία αναγγέλλει την διεξαγωγή ωκεανογραφικών ερευνών από 25-28 Μαρτίου από το Tubitak Marmara σε συνέχεια των ερευνών που ανενόχλητα πραγματοποίησε όλο το προηγούμενο διάστημα σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη περιοχή, καθώς η επιλογή της, αποτυπώνει την αξίωση της Τουρκίας να περιορισθεί η ελληνική υφαλοκρηπίδα σε μόλις λίγα μίλια από τις ακτές της Ρόδου και του Καστελόριζου.

Ενδεικτικό των επιθετικών κινήσεων της Άγκυρας είναι ότι την 26η Μαρτίου τουρκική φρεγάτα που υποτίθεται ότι συμμετέχει στην Νατοϊκή Αποστολή διέπλευσε όλο σχεδόν το Κεντρικό Αιγαίο με κατεύθυνση από Νότο προς Βορρά.

Μια ακόμη αρνητική εξέλιξη ήταν ότι το γερμανικό πολεμικό σκάφος Bonn που έχει τεθεί επικεφαλής της νατοϊκής ναυτικής δύναμης στο Αιγαίο, συμμορφούμενο προς τις απαιτήσεις της Άγκυρας κατέπλευσε στον Πειραιά για ανεφοδιασμό, καθώς η Άγκυρα έχει "απαγορεύσει" τον ελλιμενισμό των νατοϊκών σκαφών στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου με το επιχείρημα της αποστρατιωτικοποίησης.

Σε ότι αφορά τις αντιδράσεις της Άγκυρας στο νέο γύρο του διαγωνισμού αδειοδότησης ερευνών στην Κυπριακή ΑΟΖ για τα Οικόπεδα 6, 8 και 10 το τουρκικό ΥΠΕΞ αφού είχε εγείρει τις αξιώσεις του με την επιστολή του τούρκου Μόνιμου Αντιπροσώπου στα Ηνωμένα Έθνη στις 17 Μαρτίου (όπως είχε αποκαλύψει το Liberal.gr) επανήλθε θέλοντας με απροκάλυπτες απειλές να «φοβίσει» τις ξένες πετρελαϊκές εταιρίες που ήδη έχουν δείξει ενδιαφέρον για τον διαγωνισμό καθώς η ανακάλυψη του αιγυπτιακού κοιτάσματος Ζορ έχει αναπτερώσει τις ελπίδες για ανακάλυψη νέων μεγάλων κοιτασμάτων και στα γειτονικά κυπριακά Οικόπεδα.

Η Άγκυρα δηλώνει ότι τμήμα του Οικόπεδου 6 της Κύπρου αφορά τουρκική υφαλοκρηπίδα, απειλεί ότι θα λάβει όλα τα «αναγκαία μετρά για την προστασία των νομίμων δικαιωμάτων» της, προειδοποιεί τις ξένες εταιρίες να μην πάρουν μέρος στον διαγωνισμό με το επιχείρημα τόσο ότι η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων χωρίς την σύμφωνη γνώμη των τουρκοκύπριων άλλα και με τον ισχυρισμό ότι πρόκειται περί τουρκικής υφαλοκρηπίδας. Οι τουρκικές κινήσεις όμως αφορούν όλη την Ανατολική Μεσόγειο.

Περιορίζοντας τις θαλάσσιες ζώνες της Κύπρου σχεδόν στα όρια της αιγιαλίτιδας ζώνης της (δεν είναι τυχαίο ότι και ο Μ. Ακινζί στην ανακοίνωσή του εναντίον του διαγωνισμού αδειοδότησης, κάνει λόγο για «χωρικά ύδατα» και όχι για ΑΟΖ) και δηλώνοντας ότι μέρος του Οικόπεδου 6 της Κυπριακής ΑΟΖ (νοτιοανατολικά της Κύπρου) εμπίπτει στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, η Άγκυρα αμφισβητεί και την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Για να υπάρχει τουρκική υφαλοκρηπίδα στο σημείο αυτό και μάλιστα να γειτνιάζει με την Αιγυπτιακή υφαλοκρηπίδα σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να υπολογισθεί η επήρεια του Καστελόριζου, και συνεπώς όλη σχεδόν η ελληνική υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ρόδου, Κρήτης και Κύπρου, περιέρχεται στην …Τουρκία.

Απέναντι σε όλο αυτό το μπαράζ των τουρκικών απειλών και διεκδικήσεων απλώς η Αθήνα σιωπά. Προφανώς για να μην ενοχληθεί ο κ. Ερντογάν στον οποίο έχει εναποθέσει τις ελπίδες της η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει το μεταναστευτικό. Ακόμη και με "εκπτώσεις" στα εθνικά συμφέροντα στο Αιγαίο...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ceteris Paribus

Κατάσταση «έκτακτης ανάγκης»-οιoνεί στρατιωτικός νόμος στο Παρίσι, την «πόλη του φωτός». Κατάσταση «έκτακτης ανάγκης»-οιoνεί στρατιωτικός νόμος και στις Βρυξέλλες, την έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Κλειστά σύνορα όχι μόνο στην Ειδομένη, αλλά και μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου, και -πρακτικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- σε όλη την Ευρώπη.

Το Βέλγιο ήταν σε «κόκκινο» συναγερμό από τον περασμένο Νοέμβριο, ύστερα από το τρομοκρατικό χτύπημα του Ισλαμικού Κράτους στο Παρίσι. Οι Βρυ­ξέλ­λες είχαν γε­μί­σει έφιπ­πους αστυ­νο­μι­κούς, στρα­τιώ­τες με τζιπ, μη­χα­νο­κί­νη­τες μο­νά­δες στρα­τού και αστυ­νο­μί­ας. Είχαν πραγ­μα­το­ποι­η­θεί προ­λη­πτι­κές προ­σα­γω­γές υπό­πτων και σχε­δόν υπό­πτων, είχε ανα­στα­λεί κατά και­ρούς η κυ­κλο­φο­ρί­α των οχη­μά­των και των πεζών και ζη­τού­νταν η συ­νερ­γα­σία και η κα­τα­νό­η­ση των πο­λι­τών γι’ αυτές τις «υπερβάσεις». Οι βελγικές αρχές εκτίμησαν σωστά τον κίνδυνο. Όχι λόγω κάποιας ισχυρής διαίσθησης ή του «δαιμονίου» των υπηρεσιών ασφαλείας, αλλά γιατί γνώριζαν τους λόγους της βαθύτερης έκθεσης της χώρας στον κίνδυνο τρομοκρατικού χτυπήματος: 562 Βέλγοι πολίτες γράφτηκαν πέρυσι στη λίστα εθελοντών του Ισλαμικού Κράτους και εντάχτηκαν στις γραμμές του στη Συρία και το Ιράκ, αναδεικνύοντας το Βέλγιο στη χώρα με τους περισσότερους πολίτες ανά εκατομμύριο από αυτές που «παρείχαν» εθελοντές. Αντίστοιχα, ύστερα από το τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι έγινε γνωστό ότι μεγάλος αριθμός μουσουλμάνων Γάλλων πολιτών είχαν ενταχτεί στις λίστες εθελοντών του ISIS. Η Γαλλία και ακόμη περισσότερο το Βέλγιο, είναι χώρες εξαγωγής τρομοκρατών! Είναι ανώφελο να κλείνουν τα σύνορά τους – οι τρομοκράτες είναι ήδη μέσα!

Δεν έχουν όμως μόνο η Γαλλία και το Βέλγιο μεγάλες μουσουλμανικές κοινότητες, αλλά και άλλες χώρες, ιδιαίτερα της Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης, όπως η Μ. Βρετανία κ.λπ.

Όταν λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μουσουλμανικές κοινότητες από τις οποίες «παράγονται» τρομοκράτες αυτοκτονίας, πρέπει να μας απασχολήσει αυτό το φαινόμενο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ποιες είναι οι αιτίες του; Αν δεν ανακαλυφθούν και δεν αρθούν οι αιτίες, πώς θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; Μόνο ένας συνδυασμός ακραίας απελπισίας, αισθήματος ταπείνωσης και μίσους μπορεί να εξηγήσει πώς πολίτες της Γαλλίας ή του Βελγίου στρατολογούνται σαν καμικάζι αυτοκτονίας ή φεύγουν για να πολεμήσουν στις τάξεις του ISIS στο σφαγείο της Συρίας. Τόσο η Γαλλία όσο και το Βέλγιο, είναι πρώην αποικιακές δυνάμεις. Οι μουσουλμάνοι πολίτες τους έχουν εγγεγραμμένο το μίσος από τις παλιές αποικιοκρατικές πρακτικές, αλλά αν επρόκειτο μόνο γι’ αυτό, θα μπορούσε να έχει «ξεθυμάνει» με το πέρασμα των δεκαετιών. Δυστυχώς όμως ανανεώνεται διαρκώς από δύο σύγχρονες «πηγές»:

Πρώτο, από την εξαθλίωση που επικρατεί στα περιθωριοποιημένα προάστια του Παρισιού και των Βρυξελλών, αλλά και από τις ρατσιστικές συμπεριφορές – όταν η εκπρόσωπος του γαλλικού ρατσισμού Μαρίν Λεπέν διεκδικεί με αξιώσεις τη γαλλική προεδρία και όταν στη Βαλονία καλπάζει η ακροδεξιά, τι απορίες να έχουμε;

Δεύτερο, από την «εξαγωγή δημοκρατίας» διά των όπλων στη Μ. Ανατολή και την Αφρική. Μια «στρατηγική καταστροφή» από τη σειρά στρατιωτικών επεμβάσεων της Δύσης στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία κ.λπ. ήταν όχι απλώς η μαζική και ακραία φτωχοποίηση και η διάλυση των κοινωνιών, αλλά και η διάλυση των κρατικών υποστάσεων. Σε αυτές τις συνθήκες, η καταφυγή στην «ταυτότητα» του ακραίου τζιχαντισμού λειτούργησε σαν θεϊκός παρηγορητικός λόγος. Από τις σε μαζική κλίμακα κατεστραμμένες ζωές, έγινε το άλμα στην ιδεολογία της καταστροφής ή και αυτοκαταστροφής της ζωής σαν «ιδανικό».

Πώς αντιμετωπίζεται ένας τέτοιος αντίπαλος; Όλες οι «λύσεις» που σχεδιάζονται, όχι μόνο δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά δημιουργούν σταδιακά ένα πολύ μεγαλύτερο. Τι νόημα έχει να κλείσεις τα σύνορα όταν ο αντίπαλος είναι ήδη «μέσα»; Ποια χρησιμότητα έχει ο στρατός, για παράδειγμα, στην αποτροπή του κινδύνου επιθέσεων αυτοκτονίας σε πολυσύχναστους χώρους στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; Τι θα προσφέρει η σχεδιαζόμενη νέα στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη; Ποιος δεν καταλαβαίνει ότι με τις επιθέσεις του στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες το ISIS «παρακαλάει» για χερσαία επέμβαση της Δύσης στη Συρία; Όταν αυτό που στρατολογεί μαζικά στις τάξεις του ISIS καμικάζι αυτοκτονίας είναι η μετουσιωμένη σε πεισιθανάτια ιδεολογία στρατηγική του «πολέμου πολιτισμών», δεν είναι φανερό ότι όλα αυτά στρατολογούν στο τζιχαντισμό; Ποια καλύτερη επιβεβαίωση μπορεί να υπάρξει για την «προφητεία» περί του ιερού καθήκοντος πάλης μέχρις εσχάτων απέναντι στους Δυτικούς «Σταυροφόρους»; Και πόση ασφάλεια θα προσφέρει στους πολίτες του Βελγίου η αύξηση του προϋπολογισμού της χώρας ήδη από τον περασμένο Νοέμβριο κατά 25% (!), γεγονός που οδήγησε τους γκουρού των οικονομιών της άμυνας να μιλήσουν τότε για ντό­μι­νο αύξησης του στρατιωτικού προϋπολογισμού ευ­ρω­παϊ­κών χωρών που θα με­γά­λω­ναν την οι­κο­νο­μι­κή πίτα και τον κύκλο ερ­γα­σιών των πο­λε­μι­κών τους βιο­μη­χα­νιών έως το 2020 κατά του­λά­χι­στον 50 δισ. ευρώ; Τι νόημα έχει μια ραγδαία στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης απέναντι σε έναν τέτοιο αντίπαλο; Ή μήπως θα αφανιστούν με κάποιο μαγικό τρόπο οι μουσουλμάνοι πολίτες ευρωπαϊκών χωρών; Θα αφαιρεθεί η υπηκοότητα Γάλλων και Βέλγων πολιτών και θα εγκλειστούν μαζικά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Αν συνδέσουμε όλα τα προηγούμενα με την αντιμετώπιση του προσφυγικού, τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα: πόσο μίσος φώλιασε στις ψυχές των νέων ανθρώπων ή των που διέσχισαν με ανείπωτες οδύνες χιλιάδες χιλιόμετρα για να βρουν στο τέλος την «πόρτα» κλειστή και να υποχρεωθούν να επιστρέψουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν; Ποιος μηχανισμός θα αποτρέψει να μετατραπεί αυτό το μίσος και το αίσθημα ταπείνωσης σε νέες μαζικές στρατολογίες στις τάξεις των καμικάζι αυτοκτονίας;

Πρέπει λοιπόν να θέσουμε το ερώτημα αλλιώς: όχι τι νόημα έχουν αυτές οι πολιτικές, αλλά σε τι αποσκοπούν πραγματικά και πού οδηγούν τελικά.

Την αρχή μιας απάντησης μπορεί να μας τη δώσει το εξής απλό γεγονός: η δημοτικότητα του Ολάντ, που πριν το τρομοκρατικό χτύπημα του περασμένου Νοεμβρίου ήταν σε ιστορικά χαμηλά σχεδόν ντροπιαστικά για Γάλλο πρόεδρο (είχε πέσει μέχρι και το απίστευτο 13%!), ύστερα από την κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» ανέκαμψε αποφασιστικά. Το γεγονός αυτό, δείχνει ότι για την ώρα δουλεύει αποτελεσματικά για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις η μετατόπιση του άξονα της δημόσιας ατζέντας από τα θέματα ανεργία, μισθοί, κοινωνικό κράτος στα θέματα ασφάλειας. Αντί για κοινωνικό κράτος και ελευθερία, οι κυβερνήσεις προσφέρουν «ασφάλεια» -στην πραγματικότητα μια σκηνοθεσία «ασφάλειας», όπου, ναι, είναι απαραίτητος ο στρατός- για να γιατρέψουν μια πληγή που όχι μόνο άνοιξαν οι ίδιες αλλά και συντηρούν τη διευρυμένη αναπαραγωγή της. Και, με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, ανοίγουν την πόρτα της πολεμικής οικονομίας.

Στο μεταξύ όμως, ο «τυφλοπόντικας» της λιτότητας είχε υποσκάψει σε τέτοιο βαθμό τα θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ώστε η εθνικιστική ακροδεξιά και ακόμη χειρότερα η φασίζουσα ακροδεξιά, εμφανίστηκαν ξανά με αξιώσεις στην ιστορική σκηνή για πρώτη φορά ύστερα από την τραγωδία του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Στο βαθμό που η επίσημη Ευρώπη θεωρεί ότι θα παραμερίσει από το δημόσιο λόγο την ατζέντα για τα θέματα του κοινωνικού κράτους και των ελευθεριών για να επιβάλει τη θεματική της «ασφάλειας», εγκαθιδρύεται ο μηχανισμός μιας σύγχρονης «Βαϊμάρης», αυτή τη φορά σε ευρωπαϊκή κλίμακα: οι κυβερνήσεις θα γίνονται όλο και πιο αυταρχικές με την αυταπάτη ότι έτσι αποδυναμώνουν τη δυναμική της ακροδεξιάς και της φασίζουσας ακροδεξιάς, με αποτέλεσμα και η ακροδεξιά να δυναμώνει και τα χαρακτηριστικά της «κατάστασης ανάγκης» να σκληραίνουν. Είναι άραγε τυχαίο ότι στο ζήτημα του προσφυγικού η Μέρκελ και ο Σόιμπλε φάνταζαν «σούπερ δημοκράτες» μπροστά σε πολλούς ηγέτες ευρωπαϊκών κρατών; Αν η Ευρώπη συνεχίσει σε αυτό το δρόμο, δεν θα αργήσει η στιγμή που και η Μαρίν Λεπέν θα μοιάζει «ήπια». Μέχρι όλο αυτό να γεννήσει το νέο «Χίτλερ του 21ου αιώνα».

Στην Ευρώπη απλώνεται μια «καταχνιά που ουρλιάζει». Η «Βαϊμάρη του 21ου αιώνα» άρχισε να μας αποκαλύπτει αδρά τα χαρακτηριστικά της. Η Ευρώπη μοιάζει να μη μπορεί να αντέξει τη δημοκρατική ιστορική της κληρονομιά (της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, της δημοκρατικής «άνοιξης των λαών» του 1848, του αντιφασιστικού αγώνα και του μεταπολεμικού κοινωνικού κράτους τον 20ό αιώνα). Μοιάζει να ανακαλεί τα φαντάσματα του Μεσοπολέμου του 20ού αιώνα.

Η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν τραγωδία ή σαν φάρσα. Τι θα συμβεί όμως αν μια ιστορική τραγωδία όπως η γερμανική Βαϊμάρη του Μεσοπολέμου, που οδήγησε στην άνοδο του Χίτλερ και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, «επαναληφθεί» σαν τραγωδία; Ποιες θα είναι οι διαστάσεις μιας τέτοιας τραγωδίας; Μάλλον ασύλληπτες…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οφείλω να προειδοποιήσω τους αναγνώστες. Αν δεν θέλουν πολύ δυσάρεστες πραγματικότητες, ας μη διαβάσουν το άρθρο που ακολουθεί. Νομίζω όμως ότι, έτσι κι αλλιώς, το παραδεχόμαστε ή όχι συνειδητά, η μάζα του ελληνικού λαού καταλαβαίνει τι γίνεται και γι’ αυτό πάγωσε.

Συγκλίνουσες πληροφορίες από συνήθως αξιόπιστους διπλωματικούς παρατηρητές εδώ και στο εξωτερικό, κάνουν λόγο για ισχυρές πιέσεις των ΗΠΑ, ειδικότερα της Κυρίας Νούλαντ, του κεντρικού ηγετικού πυρήνα των νεοσυντηρητικών, να κλείσει άμεσα το θέμα της “Μακεδονίας”. Πακέτο θέλουν να πάει και η αναγνώριση Κοσσόβου από την Αθήνα.

Η άμεση επιδίωξη είναι να προχωρήσει επιτέλους η ένταξη όλων των βαλκανικών χωρών στο ΝΑΤΟ και η “ολοκλήρωση” της περιοχής, με την οριστική εξάλειψη διαφόρων “ανορθογραφιών”, όπως ο ελληνικός λαός και το “αντιστασιακό” DNA του, ενόψει πολεμικών προετοιμασιών κατά της Ρωσίας. Αυτή την επιδίωξη υπηρετεί και η ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Η απώτερη συνέπεια θα είναι η περαιτέρω εξασθένιση της ελληνικής εθνικής ιδεολογίας και κρατικής συνοχής.

Το πρόσφατο κλείσιμο των βορείων συνόρων της χώρας έδειξε, πέραν αμφιβολίας, ότι συνεχίζεται επιταχυνόμενη η γεωπολιτική της “περικύκλωση” και “απομόνωση”, από όλες τις κατευθύνσεις, απαραίτητο στάδιο προτού επέλθει το τέλος του ελληνικού κράτους, όπως το γνωρίσαμε τους δύο τελευταίους αιώνες. Θα διατηρηθεί μια ταμπέλα “Ελληνική Δημοκρατία”, ίσως τελικά να αντιστοιχεί σε έδαφος πιο περιορισμένο από σήμερα, αλλά πιο σοβαρή και από ενδεχόμενο εδαφικό ακρωτηριασμό θα είναι η οριστική απώλεια της λαϊκής, κρατικής, εθνικής κυριαρχίας. Θα αφαιρεθεί όλο το περιεχόμενο του “αυγού” και θα παραμείνει το περίβλημά του. Δύσκολα λαός και έθνος μπορούν να επιβιώσουν αξιοπρεπώς στον σημερινό κόσμο χωρίς κράτος.

Η διαδικασία άρχισε με τις Δανειακές Συμβάσεις που ακρωτηρίασαν σε σημαντικό βαθμό την ελληνική κυριαρχία, προκάλεσαν μείζονα οικονομική-κοινωνική εξασθένιση της Ελλάδας και, άρα, της ικανότητάς της να αμυνθεί ή να απειλήσει με μεγάλο κόστος τις δυνάμεις που της επιτίθενται (κατάργηση του ελληνικού δικαίου και των δικαστηρίων στο χρέος με το ΡSI).
Συνεχίστηκε με επιδέξια εκμετάλλευση των φιλοδοξιών της ηγεσίας των “αντιμνημονιακών” για την χειραγώγησή τους, που επέτρεψε την επί δυόμισι χρόνια “αναμονή”, ενώ εμπόδισε την προετοιμασία τους για ρήξη-διαπραγμάτευση (τα δύο είναι αλληλένδετα) οδηγώντας στη συνθηκολόγηση, καταφέροντας σπουδαίο πλήγμα στην αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση του ελληνικού λαού, συμβάλλοντας περαιτέρω στη διεθνή του απομόνωση. Κάθε φορά που ο γράφων βρίσκεται έξω, όσοι συναντώ με ρωτάνε τι γίνεται στην Ελλάδα, το ύφος τους όμως θυμίζει μνημόσυνο.

Η χώρα είναι σήμερα πολιτικά “αποκεφαλισμένη”. Μπορεί να βρεθεί σε “κενό εξουσίας” ανά πάσα στιγμή, όπως βρέθηκε το 1974, με τη διαφορά ότι τότε υπήρχαν σειρά από καλές ή κακές “εφεδρείες” (Καραμανλής, Κανελλόπουλος, Μαύρος, Ζίγδης, Παπανδρέου, αριστερά κλπ.) και μια ολόκληρη παράταξη αριστεράς-κεντροαριστεράς, που, εξορισμένη από εξουσία και διοίκηση, διατηρούσε ακόμα κάποια ιδεολογικά και ηθικά χαρακτηριστικά. Μπορεί επίσης να τη σπρώξουν σε ασύντακτη έξοδο, με βαρείς όρους, κυρίως αναγνώριση του χρέους, από την ευρωζώνη – είναι άλλο να το επιδιώξεις ή διακινδυνεύσεις εσύ, στα πλαίσια στρατηγικής σου και άλλο να στο κάνουν άλλες δυνάμεις στα πλαίσια της δικής τους. Κανονικά, μια κατάσταση σαν τη σημερινή εγκυμονεί κίνδυνο δικτατορίας ή εμφύλιας σύρραξης.

Ο εγκλωβισμός δυνητικά εκατοντάδων χιλιάδων δυστυχών προσφύγων και μεταναστών, που είναι αδύνατο να ενσωματωθούν, αν μη τι άλλο λόγω της κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, όχι μόνο δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα και νέα, “δημογραφική” απειλή, αλλά έχει σωρεία δυνάμει εκρηκτικών συνεπειών. Γράψαμε στις 29.2. ότι θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε “στρατόπεδο συγκέντρωσης”. Σε “πυριτιδαποθήκη” τη μετατρέπουν, έτοιμη να εκραγεί όταν η α’ ή β’ δύναμη αποφασίσει να την “τινάξει στον αέρα”. Συνήθως, πίσω από κάθε κρίση, τα τελευταία 25 χρόνια, βρίσκουμε μονίμως τα ίχνη μιας δύναμης – τους βρίσκουμε πίσω από τους “πολέμους κατά της τρομοκρατίας” και από την τρομοκρατία, πίσω από τη διοχέτευση ροών προσφύγων και την επιδέξια χρήση των αντιδράσεων στην παρουσία τους.
Αυτοί σχεδιάζουν, εμείς υφιστάμεθα. Για να υλοποιήσουν τα σχέδια χρησιμοποιούν “χρήσιμους ηλίθιους” (η Αθήνα μετά το 2009 και το Βερολίνο, αν υιοθετήσουμε την επιεικέστερη και όχι την άλλη, πολύ χειρότερη εκδοχή) και “επικίνδυνους προβοκάτορες” (Ερντογάν).
‘Έρχεται και άλλο “πακέτο”. Ο σχεδιασμός προβλέπει την διάλυση όποιας δυνατότητας γεωπολιτικής συνεργασίας με τη Ρωσία, αλλά και την καταστροφή όσων στοιχείων απομένουν από το κοινό αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου. Το σπάσιμο οποιασδήποτε, έστω και θεωρητικής δυνατότητας συνεργασίας με τη Ρωσία και ο κλονισμός του άξονα Ελλάδας-Κύπρου είναι το τελευταίο στάδιο πριν από την τελική “επίθεση” κατά του ελληνικού κράτους.

Δεν θέλουμε προς το παρόν να γράψουμε περισσότερα, απλώς εκφράζουμε την ελπίδα η κυβέρνηση να σταματήσει ολισθηρή πορεία που εγκαινίασε στους δύο παραπάνω τομείς.

Η Αθήνα, ήδη σε απολύτως εσφαλμένη τροχιά στο θέμα “Τουρκία” και την ένταξή της στην ΕΕ, από πολλών ετών, με κυβέρνηση απολύτως “ελλειμματική” στο θέμα “έθνος”, “κράτος”, “διεθνής πολιτική”, ασυνείδητα υπό το κράτος ξένων στρατηγικών επιρροών, όπως το σύνολο σχεδόν της πολιτικής τάξης και κρίσιμοι κρατικοί τομείς, βρίσκεται τώρα και υπό την Δαμόκλειο Σπάθη προσφυγικών ροών που κρατάει ο Ερντογάν.

Το μεγάλο κεφάλαιο όμως θα είναι η απειλούμενη διάλυση του κυπριακού κράτους, καταστροφή χειρότερη από το ’22, που έρχεται, με την προσπάθεια να περάσει το νέο σχέδιο Ανάν. Η Ελλάδα δεν επιβιώνει χωρίς την Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε η Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς την Ελλάδα.

Υπάρχει ελπίδα; Για να υπάρξει ελπίδα πρέπει να συντρέξουν ταυτόχρονα σειρά παράγοντες. Μαζική κινητοποίηση του ελληνικού λαού, οργάνωσή του σε νέες συλλογικές δομές, συνεταιριστικές και άλλες, δημιουργία παγκόσμιου κινήματος αλληλεγγύης, διατήρηση της ψυχραιμίας και ευθυκρισίας του λαού μας, διαμόρφωση παράλληλα εθνικής ηγεσίας υψηλοτάτου επιπέδου, πολύ αποφασιστικής, πολύ ικανής να ελιχθεί σε μια από τις πιο επικίνδυνες συγκυρίες που βρέθηκε ο ελληνισμός, που θα μπορέσει να κινητοποιήσει όλους τους ‘Ελληνες και στο εξωτερικό και όσες δυνάμεις, όπου γης, για δικούς τους λόγους, μπορούν να μας βοηθήσουν.

Σημείωση: Συμβουλή προς “μπουμπουνοκέφαλους”. Η Ελλάδα βρέθηκε στην “πρώτη γραμμή” του αγώνα των αγορών κατά της δημοκρατικής Ευρώπης. Δεν τη συμφέρει να βρεθεί και στην πρώτη γραμμή τυχόν “πολέμου κατά του Ισλάμ”. Μόνο ασυνάρτητοι ή προβοκάτορες μπορούν να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως ατομικούς “εισβολείς”. Επιπλέον, που ήταν οι “νεοεθνικόφρονες” της κακιάς ώρας στις 5 Ιουλίου 2015; Με το ‘Όχι ή με το Ναι στην αποικιακή σύμβαση;

Πηγή Κωνσταντακόπουλος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Έχουμε με στοιχεία υποστηρίξει πολλές φορές ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι χαμηλού επιπέδου και αντιστάσεων. Και δεν θα υποχωρήσουμε από τη θέση αυτή διότι τα παραδείγματα είναι πολλά. Υπάρχουν ανάμεσά τους διεφθαρμένοι και τσαρλατάνοι... Αφού, να φανταστείτε, έχουμε -όπως το 1821- τους οπαδούς της... Γερμανίας, της... Αμερικής και γενικά της Ευρώπης. Διαθέτουμε και... «ρωσολάγνους». Μείναμε να αναζητούμε αυτούς που πραγματικά αγαπούν την Ελλάδα και νοιάζονται για τα εθνικά και στρατηγικά συμφέροντά της.

Μερικοί θα απαντήσετε ότι υπερβάλλω στους χαρακτηρισμούς που έδωσα, αλλά να ξέρετε πως και λίγα τους καταμαρτυρώ. Τι να πει κανείς όταν ακούει τη Φώφη Γεννηματά να λέει ότι δικαιούται δεύτερης ευκαιρίας ο εξοχώτατος κ. Γεώργιος Παπανδρέου, ο οποίος σε όλη του την πολιτική καριέρα εξυπηρετούσε τα προσωπικά του συμφέροντα μέσα από τη διευκόλυνση των Αμερικανών και λοιπών «πατρώνων» της χώρας και ο οποίος, ενώ είχε δεκάδες ευκαιρίες να διασώσει τη διαλυμένη οικονομία, που παρέλαβε από τον Κώστα Καραμανλή, την έστειλε... αδιάβαστη στον σκληρότατο μηχανισμό της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Ηταν μία μεγάλη απογοήτευση η κ. Γεννηματά στη συνέντευξή της στον συνάδελφο Νίκο Χατζηνικολάου και απλά απέδειξε ότι «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει». Οπως πολύ σωστά της είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης, το ενδιαφέρον τελειώνει στο να μη χαθούν οι βουλευτικές έδρες. Διότι -λέω εγώ- οι θέσεις αυτές κουβαλούν μαζί τους προνόμια και παχυλούς μισθούς.

Ας το πάμε από την αρχή... Μετά την οικονομική κρίση, η χώρα χτυπήθηκε και από την προσφυγική. Η μία αδικία μετά την άλλη, το ένα χτύπημα μεγαλύτερο από το προηγούμενο. Οι εταίροι μας στην Ευρώπη συμπεριφέρονται ως οι χειρότεροι εχθροί επιβάλλοντας μία άνευ προηγουμένου λιτότητα, που έχει καταστρέψει την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.

Με αυτά τα δεδομένα, ο κάθε λογικός άνθρωπος περίμενε ότι οι πολιτικοί ηγέτες θα έβρισκαν ένα σημείο επαφής, έναν κώδικα συνεννόησης, επικοινωνίας και συνεργασίας. Αντί, λοιπόν, να δώσουν τα χέρια για το καλό της Ελλάδας, και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση συμπεριφέρονται καταστρεπτικά για τον τόπο. Δεν θα πείραζε κανέναν μας να τους βλέπαμε να σκοτώνονται μεταξύ τους μέχρι πολιτικού... θανάτου, εάν η Ελλάδα είχε σταθεί στα πόδια της και οι πολίτες έβλεπαν τις ζωές τους να αλλάζουν προς το καλύτερο.

Το χειρότερο που (μας) συμβαίνει είναι ότι είμαστε στο ίδιο έργο θεατές και παρακολουθούμε μία πορεία προς την καταστροφή, όπως πριν από την κρίση του 2009. Για να φανταστείτε, εάν δεν τους απέτρεπαν οι δανειστές θα είχαν δώσει αυξήσεις στους εαυτούς τους και στην κομματική τους πελατεία...

Μερικές φορές νιώθω ότι η χώρα είναι το μεγάλο θύμα μιας συνωμοσίας. Δεν έχω αποδείξεις, αν και το ένστικτο κάποτε είναι πιο ισχυρό από κάθε απόδειξη...

Πηγή "Έθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Σάκη Μουμτζή

Αυτά που συμβαίνουν εδώ και έναν μήνα περίπου στην Ειδομένη φανερώνουν πως στην συγκεκριμένη περιοχή της Ελληνικής επικράτειας, το Κράτος δεν ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα. Έχει παραιτηθεί αυτοβούλως από αυτά.

Ευθύς ως έγινε γνωστό πως οι μετανάστες-πρόσφυγες θα παραμείνουν στο Ελληνικό έδαφος, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όφειλε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που αφορούσε πρωτίστως τον τρόπο ζωής και την ασφάλεια των Ελλήνων πολιτών που ζουν στην περιοχή της Ειδομένης. Δεν το έπραξε.

Επίσης έπρεπε να φροντίσει ώστε η πολιτική των «ανοικτών συνόρων», να συνοδευτεί και από αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης όλων αυτών που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της κυρίας Τασίας. Ούτε αυτό έπραξε. Απεναντίας τους άφησε αβοήθητους στην λασπουριά της Ειδομένης. Εκεί απουσίαζε μια υποτυπώδης κρατική δομή που θα διεκπεραίωνε τα στοιχειώδη.

Ακόμα και ο αριθμός των προσφύγων –μεταναστών που έχουν εγκλωβιστεί εκεί είναι άγνωστος, γιατί δεν υπήρχε η αρμόδια κρατική υπηρεσία για να τους καταγράψει. Τα νούμερα ποικίλουν και διαρκώς μεταβάλλονται. Ως γνωστόν το κενό που αφήνει η απουσία του Κράτους το καλύπτουν καλοπροαίρετες ή κακοπροαίρετες συλλογικότητες και φιλάνθρωποι πολίτες.

Έτσι, την διατροφή των χιλιάδων ανθρώπων την ανέλαβαν καλοί συνέλληνες, που όταν διαπίστωσαν πως πρακτικά ήταν αδύνατον να μετουσιωθεί η φιλευσπλαχνία τους, παρέδιδαν τις σακούλες με τα τρόφιμα σε «περίεργες» φυσιογνωμίες που τα πουλούσαν στους δυστυχισμένους ανθρώπους. Την δε περίθαλψη τους την ανέλαβαν οι « Γιατροί χωρίς Σύνορα» και διάφοροι εθελοντές.

Δηλαδή τις δύο βασικότερες ανάγκες των προσφύγων –μεταναστών τις κάλυψαν ιδιώτες. Η δε ασφάλεια τους αφέθηκε στην αυτοπροστασία τους κι έτσι κανένας δεν γνωρίζει αν υπήρξαν πράξεις βίας, τι είδους κλπ.

Σε αυτήν την χαώδη κατάσταση δραστηριοποιήθηκαν και οι περίφημοι « αλληλέγγυοι», ένα ιδιαίτερα προσοδοφόρο επάγγελμα για τους ίδιους και ιδιαίτερα επικίνδυνο για τους πρόσφυγες, καθώς η τυχοδιωκτική πρωτοβουλία τους να τους ωθήσουν να διαβούν την ελληνοσκοπιανή μεθόριο, στοίχισε την ζωή τριών προσφύγων ενώ άλλοι τέσσερεις αγνοούνται.

Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Ειδομένη με τους απελπισμένους ανθρώπους να έχουν καταλάβει τις σιδηροδρομικές γραμμές, αποκόπτοντας την επικοινωνία της χώρας με τον λοιπό κόσμο, και να δηλώνουν την απόφαση τους να παραμείνουν εκεί, θέτει την ελληνική κυβέρνηση μπροστά σε υπαρξιακά διλήμματα.

Όταν το Κράτος επιλέγει να μην ασκήσει την κυριαρχία του σε μια περιοχή της Επικράτειας του, ουσιαστικά αυτοκαταργείται. Όταν αδυνατεί να επιβλέψει την παροχή των στοιχειωδών υπηρεσιών που απαιτούνται για την ανθρώπινη διαβίωση, να παράσχει την στοιχειώδη ασφάλεια στους πολίτες του, να εγγυηθεί την απρόσκοπτη λειτουργία των συγκοινωνιών και τελικά να απελευθερώσει μια περιοχή της Επικράτειας του που έχει καταληφθεί, τότε είναι Κράτος περιορισμένης κυριαρχίας και ανύπαρκτου κύρους.

Προφανώς για ιδεολογικούς λόγους ο ΣΥΡΙΖΑ απεχθάνεται τις εξουσιαστικές λειτουργίες του Κράτους. Δεν θέλει να τις ασκεί. Όμως αυτές ακριβώς οι λειτουργίες είναι που το προσδιορίζουν, που το βοηθούν να επιβάλλει την θέληση του. Γιατί Κράτος χωρίς βούληση και μηχανισμούς επιβολής της, δεν είναι Κράτος.

Στην Ειδομένη δεν χάθηκε μόνον κάθε ίχνος ευαισθησίας της αριστεράς, χάθηκε, δυστυχώς, και η εξουσία του Ελληνικού Κράτους.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου