Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

16 Απρ 2014

Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος 

Η Γερμανική Ένωση (κατά κόσμον Ευρωπαϊκή Ένωση), έκανε και πάλι το θαύμα της: φαίνεται να οδήγησε τελικά την Ουκρανία σε Εμφύλιο πόλεμο. Κι επειδή πολλοί ξεχνάνε πολύ εύκολα, οφείλουμε να θυμόμαστε τη σειρά των γεγονότων.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο πρώην πρόεδρος της χώρας Γιανουκόβιτς, άνθρωπος των Ρώσων, κατά πολλούς δικτάτορας πλην όμως εκλεγμένος, απέρριψε ουσιαστικά την προσέγγιση της Ουκρανίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αντίδραση του Βερολίνου ήταν άμεση και έντονη. Αμέσως ξεσηκώθηκε μία σφοδρή επίθεση κατά του Κιέβου, με κορύφωση το ταξίδι του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας Βεστερβέλε, ο οποίος πήγε στην ουκρανική πρωτεύουσα στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου και επιτόπου οργάνωσε προσωπικά τις μεγάλες διαδηλώσεις που κατέκαψαν την πόλη.

Στην πρώτη “μεγάλη” πολιτική πράξη του εκτός ορίων Ε.Ε., το Βερολίνο έδειξε με τον πιο αδιανόητο τρόπο το πώς αντιλαμβάνεται την “εξωτερική πολιτική” της, ανύπαρκτης σε αυτό το πεδίο, Ε.Ε. Τα γερμανικά συμφέροντα στην Ουκρανία είναι πολλά, πολλαπλά και μεγάλα. Και καθώς στην κυβέρνηση του Βερολίνου έχουν πλέον εθιστεί στην ιδέα πώς μπορούν να κυβερνούν ανεξέλεγκτα, όπως κάνουν τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην Ε.Ε. μέσα από την κρίση χρέους, προφανώς πίστεψαν ότι κάτι τέτοιο μπορεί να αποτελέσει μοντέλο και για μια νέα “κοινή” εξωτερική πολιτική.

Μέσα στην παραζάλη της ισχύος τους, ξέχασαν όμως ότι απέναντί τους έχουν τη Μόσχα κι όχι την Αθήνα... Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Κριμαία χάθηκε για την Ουκρανία αναίμακτα μέσα σε λίγες ημέρες, ενώ, τώρα, είναι πολύ πιθανό η χώρα να βρίσκεται μπροστά σε εμφύλια σύγκρουση καθώς η συμβίωση των δύο τμημάτων της, του ρωσόφωνου και του “δυτικού”, μοιάζει πλέον σχεδόν αδύνατη.

Η Μόσχα δεν έκατσε με σταυρωμένα τα χέρια να κοιτάει τη Γερμανία να αποσταθεροποιεί την Ουκρανία και να αρπάζει την εξουσία σε μία τόσο σημαντική χώρα, την οποία παρέδωσε στους νεοναζιστές – γιατί αυτοί είναι οι συνεργάτες του Βερολίνου που μπήκαν στη νέα κυβέρνηση. Το τραγικό είναι όμως το πόσο ανεύθυνη υπήρξε αυτή η γερμανική πολιτική: αφού οδήγησαν την Ουκρανία ανοιχτά στην εξέγερση, στη συνέχεια, κατατρομαγμένοι από την αμεσότητα της ρωσικής αντίδρασης, στο Βερολίνο έκαναν στροφή 180 μοιρών και απέτρεψαν ακόμα και την Ε.Ε. να προχωρήσει σε ουσιώδη μέτρα κατά της Μόσχας! Όμως τους Ουκρανούς τους είχαν ήδη κάψει.

Η Γερμανική Ένωση έδειξε πολλά πράγματα στην ουκρανική κρίση: έναν επικίνδυνο μικρομεγαλισμό, την έλλειψη σοβαρότητας, τον τυχοδιωκτισμό της, το στόχο της να υπηρετεί αποκλειστικά τα γερμανικά εθνικά συμφέροντα και τις πολιτικές του Βερολίνου με το μανδύα μιας “κοινής Ευρώπης” που δεν υπάρχει πια.

Το ζήτημα όμως δεν είναι πλέον εκεί. Το ζήτημα είναι το τι πραγματικά συμβαίνει μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Και πιθανότατα εκεί είναι πολλά αυτά που ακόμα δεν γνωρίζουμε και τα οποία θα κρίνουν την πορεία των ουκρανικών εξελίξεων και όχι μόνον αυτών. Δεν ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει ανάμεσα στους δύο μεγάλους παίκτες του κόσμου, τους οποίους ένας τρίτος, το “μικρομέγαλο” Βερολίνο, ενέπλεξε ξαφνικά σε περιπέτειες.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Όταν μιλάμε για τις τράπεζες, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι η μεγάλη ληστεία στον δημόσιο πλούτο της χώρας ξεκίνησε πριν δυο καλοκαίρια με την απόφαση εκποίησης της Αγροτικής Τράπεζας αντί πινακίου φακής μέσα σε ένα σαββατοκύριακο.

Έτσι, μαζί με την Αγροτική τράπεζα, αγόρασε ο νέος ιδιοκτήτης και τις υποθήκες για το μεγαλύτερο μέρος της μεταποιητικής βάσης που διαθέτει η χώρα για την πρωτογενή μας παραγωγή. Είδαμε τα προεόρτια από πέρσι: φαινόμενα όπως αυτό της Δωδώνης, σηματοδότησαν την πορεία της απορρύθμισης και του ξεπουλήματος που βιώνουμε ετούτες τις σκοτεινές μέρες…

Είναι μικρής σημασίας το γεγονός ότι μαζί με την Αγροτική Τράπεζα, χάθηκαν και μερικά εκατομμύρια που είχαν εκχωρηθεί δανεικά στα κόμματα –αποκόμματα πλέον- των Ολετήρων που μας κυβερνούν, παρόλο που γίνεται μεγάλος θόρυβος επί τούτου. Μεγάλης σημασίας είναι οι υποθήκες της αγροτικής γης που κουβαλά η Αγροτική Τράπεζα στα σεντούκια της και για τις οποίες κανείς δεν μας έχει πει τίποτα για την τύχη τους, με αποτέλεσμα επενδύσεις δισεκατομμυρίων πληρωμένες με δημόσιο χρήμα να λιμνάζουν και αποθήκες, συσκευαστήρια, εγκαταστάσεις, να σαπίζουν.

Ότι θα πωλούσαν τις τράπεζες οι οποίες μας έχουν μέχρι σήμερα κοστίσει τα μαλλιά της κεφαλής μας για να τις «σώσομε», δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αφού ήταν στο πρόγραμμα.

Πωλούν όμως  οι αναίσχυντοι με τριάντα λεπτά, δικαιώματα που είχαν αγοράσει για εκατόν είκοσι πέντε λεπτά! Πρόκειται για άλλο ένα αναίσχυντο ατόπημα των μοιραίων που μας κυβερνούν σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος κι αυτό είναι σαφές. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι τις πωλούν τις τράπεζες για δεκαοχτώ μήνες, στα κοράκια των αγορών. 

Ούτε μια μέρα παραπάνω από τους δεκαοχτώ μήνες δεν τους χρειάζεται αυτονών!

Αρκούν δέκα οχτώ μήνες στα τζιμάνια που θα έρθουν για να ξεσκονίσουν τα λογιστικά βιβλία και  να τυλίξουν τις υποθήκες στα περίτεχνα swaps που ξέρουν να φτιάχνουν κάτι τέτοιοι τύποι, για τις αγορές των junk bonds. Θα γλύψουν κι ότι μεδούλι έχει απομείνει στο κόκαλο του προσκυνημένου στα χρέη του Έλληνα. Γιατί τώρα που του ρούφηξαν όλο το αίμα, μένει το μεδούλι που βρίσκεται στις ομολογίες και τις τραπεζικές καταθέσεις του. Δεκαοχτώ μήνες και ούτε μια μέρα παραπάνω δε τους χρειάζεται!

Οι αγοραστές των τραπεζικών δικαιωμάτων στους οποίους πωλούν οι δοσίλογοι, δεν είναι τραπεζίτες από τους συνηθισμένους, αυτούς τους κοιλαράδες που αγοράζουν και πουλούν  χρήμα για να τροφοδοτούν την παραγωγική δραστηριότητα. Όχι, οι αγοραστές των τραπεζών, δεν είναι από αυτούς τους τραπεζίτες που έχομε συνηθίσει. 
Είναι από τους άλλους, από αυτές τις δίποδες ύαινες που δε θα δίσταζαν να πουλούν για παλιοσίδερα τη βιοτεχνία που ταΐζει μερικές οικογένειες, αν στο spot της αγοράς, το παλιοσίδερο τιμάται σε τιμή πιο συμφέρουσα απ’ ό,τι τιμάται το ανθρώπινο κρέας. Και δε διστάζουν...

Σε τέτοιες πουλάνε οι αναίσχυντοι τις τράπεζες. Σε τέτοιους πουλάνε και τα νερά. Σε τέτοιους και την διανομή ενέργειας μαζί με την παραγωγή της. Σε τέτοιους ξεπουλάνε την Ελλάδα ολόκληρη, καταστρέφοντας, καίγοντας, διαλύοντας τις κοινωνικές δομές, εξολοθρεύοντας τους πιο αδύναμους,  καταδικάζοντας σε κοινωνικό θάνατο τους άνεργους, επειδή στο spot της αγοράς, το παλιοσίδερο τιμάται σε πιο συμφέρουσα τιμή από το ανθρώπινο κρέας.

Μπορούν να παίρνουν, οι Ολετήρες, τέτοιες αποφάσεις μέσα στη απαξίωσή τους και τη γενική κατακραυγή; Μπορούν; Πρέπει να είναι ηχηρό το μήνυμα της κατακραυγής μας προς τους εξωνημένους που μας κυβερνούν στις ερχόμενες εκλογές!

Πηγή My Pillow Book

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Ζητάμε να μας συγχωρήσετε για την παραφθορά στον τίτλο του κατανυκτικού Μυστικού Δείπνου, αλλά η ντροπή είναι όλη εκείνων που έχουν οδηγήσει τον λαό (ή τουλάχιστον αδικαιολόγητα μεγάλο κομμάτι του) σε εικόνες σαν κι αυτή της φωτογραφίας.
Είναι οι ίδιοι που αυτές τις μέρες θα κατακλύσουν τις οθόνες των τηλεοράσεων με την τάχα ευσεβή και ταπεινή παρουσία τους σε κάποια εκκλησία, με λόγια "μεστά" και γεμάτα νόημα για το πνεύμα της εορτής της Ανάστασης!
Οι θεομπαίχτες
Οι καννίβαλοι!
Είναι οι ίδιοι που κατάντησαν τις άγιες αυτές μέρες να είναι για τους έλληνες όχι μέρες χαράς, γιορτής, προσδοκίας, αλλά ημέρες άγχους, θλίψης, μελαγχολίας, και εσωστρέφειας.

Είναι οι ίδιοι που θα βγουν στην Βαρβάκειο αγορά να κομπάσουν για το πόσο φθηνό(;) θα είναι δήθεν φέτος το πασχαλινό τραπέζι, παραβλέποντας την φτώχεια που δημιούργησαν και που προκαλεί την αδυναμία ικανοποίησης όχι εορταστικών, αλλά ούτε και των καθημερινών "τραπεζιών".

Είναι οι "Ιούδες" που πρόδωσαν και προδίνουν καθημερινά τον λαό και την χώρα και αναρωτιούνται τάχα όπως εκείνος, ποιός να είναι άραγε αυτός που θα προδώσει τον λαό, υπονοώντας οι δωσίλογοι πως αν κάποιοι άλλοι αναλάβουν την εξουσία θα καταστρέψουν ό,τι τούτες οι μαριονέτες τάχα διέσωσαν!

Είναι τέλος, οι ίδιοι θρασύτατοι που σε έναν μήνα θα ζητήσουν απ' τους πολίτες να τους στηρίξουν(!) στις εκλογές που έρχονται για να συνεχίσουν το "θεάρεστο" έργο τους!
 
Θα τολμήσουν να ζητήσουν στήριξη οι υπάνθρωποι από έναν λαό που κατέστρεψαν, και που μόλις θα έχει "γιορτάσει" το χειρότερο Πάσχα μετά από εκείνα της Κατοχής.
 
Μιάς άλλης Κατοχής, που όμως είναι σχεδόν ίδια με την σημερινή, την ύπουλη, την ανομολόγητη, την σχιζοφρενική, που μόνον αυτοί που την δημιούργησαν και την εφάρμοσαν μπορούν να "κατανοήσουν" και να δικαιολογήσουν!
Ας διώξουμε απ' τα "δείπνα" μας τους Ιούδες...
Ας τους κηρύξουμε "αποτράπεζους" και αποσυνάγωγους!
Τώρα είναι η ώρα, και η ευκαιρία!...


Μια άσχημη οσμή υπάρχει σήμερα στην ατμόσφαιρα διεθνώς. Είναι η οσμή από τον πολιτισμό που σαπίζει και πεθαίνει. Τον πολιτισμό της βιομηχανικής εποχής. Ήδη έχουμε περάσει στην χρηματοπιστωτική εποχή.

Αν στον φεουδαρχικό πολιτισμό εξουσιαστές ήταν οι ιδιοκτήτες γης, αν στον βιομηχανικό πολιτισμό εξουσιαστές ήταν οι βιομήχανοι παραγωγοί μεταποιημένων προϊόντων, στον απρόσωπο και ψυχρό χρηματοπιστωτικό πολιτισμό που ήδη μπήκαμε, εξουσιαστές είναι οι τραπεζίτες παραγωγοί χρήματος και χρηματοπιστωτικών προϊόντων. Όλοι είμαστε σκλάβοι των τραπεζών, ακόμα και αν δεν χρωστάμε σε κάποια τράπεζα. Είναι το σύστημα τέτοιο, που εξαρτά τις ζωές όλων μας από τις τράπεζες. Οι τράπεζες έχουν καταστεί το κομβικό σημείο εξάρτησης των ζωών μας. Ακόμα και το δικαίωμα της ιδιοκτησίας μας είναι στην ουσία εικονικό, αφού η ύπαρξή του ή η απώλειά του, εξαρτάται απόλυτα από την ύπαρξη ή την κατάρρευση των παραγωγών χρήματος (δηλαδή των τραπεζών). Γι' αυτό και οι κυβερνήσεις θυσιάζουν τα πάντα για να διασώζουν τις τράπεζες.

Ταυτόχρονα, η εποχή που έχουμε μπει, βοηθούσης και της εκρηκτικής τεχνολογίας και του διαδικτύου, χαρακτηρίζεται από ένα, όλο και συνεχώς υψηλότερο επίπεδο πολυμορφίας στην κοινωνία (δηλαδή μια συνεχής απομαζικοποίηση της μαζικής κοινωνίας) και από έναν επιταχυνόμενο ρυθμό ιστορικών αλλαγών διεθνώς.

Αυτή η κατάσταση που χαρακτηρίζει όλες τις κοινωνίες του απερχόμενου βιομηχανικού πολιτισμού, συνέτριψε κυριολεκτικά την Ελλάδα, λόγω της έλλειψης παραγωγικού ιστού και των ακατάλληλων και αστείων θεσμών που διαθέτει. Τα αποτελέσματα είναι έντονα. Κατάρρευση των τραπεζών, πτώχευση του κράτους, διάλυση του κοινωνικού ιστού, εξαθλίωση των πολιτών, αύξηση του ποσοστού των αυτοκτονιών, αύξηση του αλκοολισμού και των ναρκωτικών, ψυχολογική καταπίεση, νευρική κατάπτωση, γενική απαξίωση της ανθρώπινης ζωής και αύξηση της εγκληματικότητας.

Χιλιάδες Έλληνες αισθάνονται αφόρητη μοναξιά. Αναζητούν απεγνωσμένα την ταυτότητά τους και την προσωπικότητά τους, που έχασαν εξ αιτίας της κατάρρευσης των μαζικών κοινωνικών ομάδων όπου ανήκαν και γενικότερα της κατάρρευσης της μαζικής κοινωνίας μας. Μαζί καταρρέουν και πολλοί κλειστοί θεσμοί, όπως η οικογένεια, δημιουργώντας συζύγους χωρίς αλληλοεκτίμηση και παιδιά ξένα σώματα. Ελάχιστοι Έλληνες σήμερα αισθάνονται ότι ανήκουν σε κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο πέρα από τον εαυτό τους. Αυτή η ατομικότητα και η μη αποδοχή του άλλου ή της άλλης άποψης, έχει οδηγήσει στο φαινόμενο του καναπέ, όταν γύρω μας τα πάντα καταρρέουν.

Οι πολίτες νοιώθουν πια αποκομμένοι από τους υπάρχοντες θεσμούς των οποίων αποτελούν μέρος. Οι θεσμοί αυτοί έχουν πλέον σαπίσει και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την επιταχυνόμενη απομαζικοποίηση και κοινωνική απομόνωση. Κανείς πλέον δεν τους σέβεται, ούτε οι ίδιοι οι εξουσιαστές. Αποτέλεσμα είναι η εμφάνιση του αστυνομικού κράτους και η αύξηση της κρατικής αυθαιρεσίας. Δημιουργείται επιτακτικά η ανάγκη για νέα κοινοτική ζωή, που θα δώσει ξανά ταυτότητα στους πολίτες και θα τους λυτρώσει από το αίσθημα της μοναξιάς και της ανασφάλειας. Οι Έλληνες διψούν για νέους θεσμούς που θα δημιουργήσουν νέες σύγχρονες μορφές κοινοτικής ζωής, νέα προσωπική ταυτότητα και οι οποίοι θεσμοί θα αξίζουν το σεβασμό τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Ο Νεοοθωμανιστής και νυν υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, ο πολύ φιλόδοξος διπλωμάτης που οραματίστηκε την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την προώθηση του τουρκικού επεκτατισμού στα Βαλκάνια, στην Μέση Ανατολή και στον Καύκασο, ο πολύ γνωστός εδώ στην Ελλάδα, Αχμέτ Νταβούτογλου, θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της Τουρκίας μετά τις προεδρικές εκλογές του ερχόμενου Αυγούστου.

Σύμφωνα με ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα τη τουρκικής εφημερίδας, Taraf, που επικαλείται αποκλειστικές πηγές μέσα από το ισλαμικό κόμμα του Ερντογάν, μετά τις προεδρικές εκλογές που θα διεξαχθούν στις 10 Αυγούστου και με την εξασφάλιση της εκλογής του Ταΐπ Ερντογάν στην θέση της τουρκικής προεδρίας, την πρωθυπουργία θα αναλάβει ο νυν υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου. 
Ο σημερινός πρόεδρος, Αμπτουλάχ Γκιουλ, που θα λήξει η θητεία του, θα περιμένει μάλλον μέχρι το 2015, δηλαδή το επόμενο έτος, για να ξεκαθαριστεί αν θα περάσει αυτός στην σημερινή θέση του Ερντογάν, δηλαδή αν θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός. Μέχρι τότε το σχέδιο προβλέπει την ανάληψη τη πρωθυπουργίας της Τουρκίας από τον Αχμέτ Νταβούτογλου.

Όπως αναφέρεται μετά την οριστική μεταπήδηση του Ερντογάν στην προεδρία, την ηγεσία του κόμματος του αναμένεται να την αναλάβει ο νυν υπαρχηγός του ισλαμικού κόμματος, Numan Kurtulmuş.
Τον Ερντογάν θα αντικαταστήσει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, που θα αναλάβει τα ηνία της χώρας σε μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους και ενώ στον περίγυρο της Τουρκίας βρίσκονται σε εξέλιξη πολύ σημαντικά και συγχρόνως «καυτά» θέματα, όπως η κρίση της Ουκρανίας, ο συριακός εμφύλιος, τα προβλήματα με την Αρμενία, το Ιράν και το Ισραήλ και παράλληλα η αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο και η διαδικασία επίλυσης «τύπου Ανάν», του Κυπριακού.

Είναι γνωστό πως ο Νταβούτογλου θεωρεί τα Βαλκάνια και συνεπώς και την Ελλάδα σαν τα «απολωλότα πρόβατα» της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και ότι θα πρέπει να επανέλθουν στην μεγάλη οθωμανική «αγκαλιά» που τους είχε εξασφαλίσει την διαφημιζόμενη από τους Τούρκους, PaxOttomana, δηλαδή την… «ειρήνη» και την.. «ευημερία»!!! 
Να θυμίσουμε ότι σε πρόσφατη συνέντευξη του στην εφημερίδα, Sabah, (23/3), αναφερόμενος στην Κύπρο υποστήριξε ότι η Τουρκία ήταν… υποχρεωμένη να εισβάλει στρατιωτικά στην νήσο και να καταλάβει το βόρειο τμήμα, γι αυτό και, όπως ισχυρίστηκε, η περίπτωση της Κύπρου δεν… έχει καμία σχέση με την Κριμαία. 
Προχωρώντας ακόμα περισσότερο υποστήριξε πως η τουρκική πλευρά είναι η… μόνη που εκπροσωπεί την νομιμότητα στην Κύπρο μετά το δημοψήφισμα του 2004 για το σχέδιο Ανάν, που απέρριψε υπερήφανα ο κυπριακός λαός. Το σχέδιο Ανάν, όπως υποστήριξε χαρακτηριστικά ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, είναι η… εγγύηση για την επίλυση του Κυπριακού. 
Φυσικά δεν ανέφερε ότι με επίλυση του Κυπριακού βάσει ενός νέου σχεδίου Ανάν, η Τουρκία θα βάλει πόδι στα ενεργειακά κοιτάσματα της μεγαλονήσου, καθώς αυτό είναι το επίμαχο σημείο ένεκα του οποίου η Τουρκία πιέζει συνεχώς να προχωρήσει μια παρόμοιας φύσης επίλυση του Κυπριακού ζητήματος.

Όσον αφορά τον ίδιο τον Νταβούτογλου, είναι εντυπωσιακό πως πρόσφατα τουρκικά δημοσιεύματα τον φέρουν να είναι εβραϊκής καταγωγής από τους Εβραίους του Καυκάσου. 
Συγκεκριμένα σύμφωνα με τον Τούρκο ιστορικό-ερευνητή, Yalçin Küçük, (στην Ελλάδα είχε γίνει γνωστός από μια παλιά του συνέντευξη όπου είχε ομολογήσει ότι είχε πάρει μέρος στην εισβολή στην Κύπρο και είχε αηδιάσει από τις τουρκικές θηριωδίες σε βάρος των αμάχων Ελληνοκυπρίων), το πραγματικό επίθετο του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, είναι Davudoff, ενώ το όνομα του, Νταίβιντ, παραπέμπει σε εβραϊκή ρίζα. 
Όπως αναφέρεται ενδεικτικό επίσης της εβραϊκής καταγωγής του Νταβούτογλου είναι τα ονόματα της οικογένειας του. Συγκεκριμένα οι δυο κόρες του ονομάζονται, Sefure και Buke και ο εγγονός του Aybike, όλα κλασικά ονόματα των Εβραίων Καραϊτών του Καυκάσου. Η κόρη του Sefure παντρεύτηκε ένα γνωστό Καραΐτη της οικογένειας των Özokur, ένα κλασικό επίθετο των Εβραίων Καραϊτών που σημαίνει στην διαλεκτό των Καραϊτών, «Καθαροί Καραϊτες», (Pure Karaite). Η πεθερά της κόρης του, Ahsen Özokur, είναι γόνος μιας από τις πλουσιότερες οικογένειες της λίστας Forbes και έχει, όπως αναφέρεται, αυτοκρατορική καταγωγή. Τρανή απόδειξη της εβραϊκής της καταγωγής είναι ότι ήταν γραμμένη στην κοινότητα των Εβραίων Σεφαρδίμ της Κωνσταντινούπολης.

Με τον μεγάλο «φίλο» μας λοιπόν, τον κύριο Αχμέτ Νταβούτογλου, θα έχουμε όπως φαίνεται πολύ σύντομα μεγάλα «νταλαβέρια» και πολλά «αλισβερίσια» κατά το τουρκιστί, προς μεγάλη χαρά όλων των… οθωμανολάγνων της Ελλάδας.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Ησαΐας Κωνσταντινίδης

Για άλλη μία φορά οι εξελίξεις των δραματικών γεγονότων που συντελούνται στην ευρύτερη περιοχή μας, δυστυχώς μας δικαιώνουν! Εξαρχής κάναμε λόγο (όπως πολύ καλά θυμούνται όσοι παρακολουθούν τις γεωπολιτικές μας αναλύσεις) για «διπλό χτύπημα» πολέμου, τόσο στο Βορρά μας, όσο και στο Νότο μας. Διείδαμε εμπλοκή της Ρωσίας στις εξελίξεις, στο πλαίσιο της στρατηγικής του Βλαντιμίρ Πούτιν να ενσωματώσει σε μία νέα «Σοβιετική Ένωση» της φιλορωσικές επαρχίες της άλλοτε ΕΣΣΔ. Όπως επίσης προβλέψαμε τις φοβερές και τρομερές ανακατατάξεις στο χώρο της Μέσης Ανατολής, με άξονα το θέμα της Συρίας, που νομοτελειακά οδηγούν σε αλλαγές συνόρων, μετακινήσεις πληθυσμών κ.λ.π.

Θα έχουμε λοιπόν το ξέσπασμα ενός δίδυμου πολέμου; Τόσο από «κάτω», δηλαδή από τη Συρία, όσο και από «πάνω», δηλαδή από την Ουκρανία;
Αυτό είναι, υπό τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν παγκοσμίως, σχεδόν αναπόφευκτο. Διότι είναι γεγονός ότι η ρωσική επέλαση του τελευταίου μήνα στην Ουκρανία (μετά δηλαδή από το ξέσπασμα της νέας ουκρανικής αντιρωσικής εξέγερσης τον Φεβρουάριο που μας πέρασε), σε συνδυασμό με τις μεσανατολικές εξελίξεις που θα λάβουν μορφή «χιονοστιβάδας» (με ανάμιξη πέραν της Συρίας και της Τουρκίας, της Κύπρου, του Ισραήλ και του Ιράν), θα οδηγήσουν σε νέα παγκόσμια σύρραξη…

Όλα αυτά, διότι τα «γεράκια» των ΗΠΑ δεν θα δεχτούν ασφαλώς, τη ρωσική ηγεμονία στις περιοχές του ρωσικού «εγγύς εξωτερικού» (πρόκειται για άλλοτε σοβιετικές Δημοκρατίες, με ρωσογενείς πληθυσμούς, όπως η Ουκρανία, η Λευκορωσία, η Μολδαβία κ.α.), αλλά ούτε και τη διάθεση της Μόσχας να κατέβει στη ζεστή θάλασσα της Μεσογείου ως «προστάτιδα δύναμη» της Συρίας, της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ.
Ήδη υπάρχει μία απίστευτη εχθρότητα των αμερικανικών «γερακιών» εναντίον του προέδρου των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος υποχώρησε άτακτα τόσο στο θέμα της Συρίας, τον Σεπτέμβριο του 2013, όσο και τώρα στο θέμα της Ουκρανίας… Βέβαια, ο Ομπάμα γνωρίζει ότι η αμερικανική οικονομία είναι υπό κατάρρευση και ότι οι ΗΠΑ δεν είναι σε θέση να διεξάγουν επιτυχή πόλεμο μακράς κλίμακας, όπως έναν ενδεχόμενο εναντίον της Ρωσίας. Όμως τα «γεράκια» της Ουάσινγκτον, φανατισμένα και φιλοπόλεμα, δεν μετρούν αριθμούς με μία μεταφυσική σχεδόν νοοτροπία, ενδιαφέρονται να επιβάλλουν τη θέλησή τους πάση θυσία…

Όπως είχαμε γράψει (από το 2000 κιόλας) ο Πούτιν θα φέρει αργά ή γρήγορα μία νέα «Σοβιετική Ένωση» (ΕΣΣΔ – 2), μέσω δημιουργίας σχήματος συνομοσπονδίας ανάμεσα στη Ρωσία κα χώρες όπως η Λευκορωσία, η Μολδαβία και τώρα, η ανεξάρτητη Κριμαία (μετά το δημοψήφισμα της 16ης Μαρτίου 2014) και, πολύ πιθανόν, η ανεξάρτητη Ανατολική Ουκρανία! Διότι κανένας πλέον δεν μπορεί να αποκλείσει την πλήρη διάσπαση της χώρας αυτής σε δύο μέρη, δυτικό και ανατολικό, με το πρώτο να είναι έντονα αντιρωσικό και φιλοδυτικό, ενώ το δεύτερο να αποτελεί πιστό δορυφόρο της Μόσχας…

Αλλά ο Πούτιν ενδιαφέρεται, όπως προείπαμε, και για την κάθοδό του στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό γίνεται μέσω της Συρίας (με αφορμή δηλαδή τον πόλεμο που ίσως ξεσπάσει εκεί λόγω των «χημικών» που υποτίθεται ότι έριξε ο Άσαντ και ξαναρίχνουν τώρα κάποιοι προσπαθώντας να επαναφέρουν το θέμα της χρήσης των χημικών εις βάρος του Άσαντ αν και έχει ήδη γίνει γνωστός ο εγκληματικός ρόλος της Τουρκίας με την χρήση χημικών στη Συρία), αλλά και μέσω της Τουρκίας, σε περίπτωση που ο Ερντογάν επιβληθεί πλήρως επί των αντιπάλων του.
Έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί στο σχέδιο παγκόσμιας κυβέρνησης με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, που (συν τοις άλλοις) θα αναβιώσει την αυτοκρατορία του Βυζαντίου, με φιλορωσικές ασφαλώς τάσεις. Αλλά και η Συρία είναι μείζονος σημασίας για τη Ρωσία, διότι θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί μία βάση της Μόσχας στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, η οποία θα εξυπηρετεί τα πάγια ρωσικά συμφέροντα.

Σε όλα αυτά αντιδρούν οι ΗΠΑ και λιγότερο, η υπό διάλυση «ενωμένη» Ευρώπη. Κρατούν αντιρωσική στάση, διότι βλέπουν ότι η διείσδυση της Ρωσίας σε χώρους από όπου είχε απομακρυνθεί μετά το 1991 καθιστούν τη Μόσχα εκ νέου παγκόσμια δύναμη! Επίσης, οι αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι φοβούνται ότι η επιθετική διάταξη την οποία λαμβάνει αυτή τη στιγμή η Ρωσία, τόσο με τα στρατεύματά της που σωρεύει στα σύνορα με την Ουκρανία, όσο και με τις «βόλτες» του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο, δείχνουν ξεκάθαρα την προετοιμασία του Πούτιν για έναν παρατεταμένο αιματηρό πόλεμο, μία παγκόσμια σύρραξη, με καταστρεπτικές συνέπειες για την ανθρωπότητα, διότι θα χρησιμοποιηθούν θερμοπυρηνικά όπλα, αλλά και όπλα άγνωστης τεχνολογίας (υπερόπλα)…

Οι συνέπειες για την Ελλάδα και την Κύπρο θα είναι δραματικές, σε περίπτωση που ο πόλεμος ξεκινήσει από «πάνω», δηλαδή από την Ουκρανία. Θα δικαιωθεί έτσι και ο λόγος του Πατροκοσμά του Αιτωλού από τον 18ο αιώνα, ότι δηλαδή αν ο πόλεμος πιαστεί από «πάνω» ο ελληνισμός θα υποστεί φοβερά δεινά! Αντίθετα, κατά τον Πατροκοσμά και τη σύγχρονη γεωστρατηγική ανάλυση, αν ο πόλεμος αρχίσει από «κάτω» (δηλαδή από τη Συρία), τότε η ρωμηοσύνη θα πάθει πολύ λιγότερα.

Πράγματι, σε περίπτωση που ο διπλός πλανητικός πόλεμος (Γ’ Παγκόσμιος ή θερμοπυρηνικός πόλεμος – Αρμαγεδδών) ξεκινήσει από την Ουκρανία, αυτό θα έχει τρομακτικά αρνητικές συνέπειες για τον Ελληνισμό. Διότι είναι βέβαιο ότι, στο πλαίσιο συμφωνίας των υπερδυνάμεων, η διχοτόμηση της Ουκρανίας σε δύο ανεξάρτητα κράτη (το αντι-ρωσικό καθολικό των δυτικών επαρχιών και το φιλο-ρωσικό ορθόδοξο των ανατολικών επαρχιών) θα προκαλέσει το αναπάντεχο «ντόμινο» επίσημης και νομικά διχοτόμησης της Κύπρου! Θα θελήσει δηλαδή η Δύση να εκμεταλλευτεί την ήττα της στο θέμα της Ουκρανίας (αποδεχόμενη τη δημιουργία ενός νέου κράτους – μαριονέτας της Ρωσίας), με αντάλλαγμα τη νομιμοποίηση της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου», άρα την τυπική διάσπαση της Μεγαλονήσου και την αποδοχή της «ντε φάκτο» διχοτόμησής της… Έτσι θα αποκτήσει και νόμιμο περικάλυμμα η εισβολή του τουρκικού «Αττίλα» το καλοκαίρι του 1974.

Πέραν αυτού, η Ελλάδα θα υποστεί ακρωτηριασμό της εδαφικής της επικράτειας. Διότι στην ως άνω περίπτωση η Ρωσία θα ποντάρει όχι σε μία ισχυρή ελληνική παρουσία, αλλά στην Τουρκία ως εγγυητή των συμφερόντων της στην περιοχή. Εξάλλου, στην τελευταία κρίση της Ουκρανίας η Άγκυρα έλαβε σαφώς το μέρος της Ρωσίας, την ώρα που οι γραικύλοι σαμαροβουβουζέλοι… υποστήριζαν τη Δύση και καλούσαν σε αποχώρηση των Ρώσων από την Κριμαία!

Η Ρωσία θα εντάξει στη σφαίρα επιρροής της τη δυτική Τουρκία, με άξονα την Κωνσταντινούπολη, αποδεχόμενη ένα ανεξάρτητο φιλο-αμερικανικό Κουρδιστάν στις ανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Το ανεξάρτητο Κουρδιστάν θα αντικαταστήσει το Ισραήλ ως υπο-ιμπεριαλιστικό σταθμαρχείο της υπερδύναμης των ΗΠΑ στην περιοχή.
Από την άλλη, η Τουρκία θα λάβει ως αντάλλαγμα της απώλειας του Κουρδιστάν την Ελληνική Θράκη και μέρος του Αιγαίου πελάγους («συνεκμετάλλευση» του Αιγαίου)! Αλλά και το νότιο τμήμα της Κύπρου, το ελληνικό, θα «απορροφηθεί» από ένα «μεγάλο Ισραήλ» (φιλορωσικό, με κυριαρχία του ρωσόφωνου χαζαρικού στοιχείου) και ο ελληνοκυπριακός πληθυσμός θα εκδιωχθεί από το νησί…
Όλα τα παραπάνω είναι σε γενικές γραμμές η αρνητική εφαρμογή για τον ελληνισμό του σχεδίου γεωπολιτικής ανάπλασης της περιοχής μας, υπό την κωδική ονομασία «Φάρος της Ανατολής» (είναι ένα πρόγραμμα που ΔΕΝ μπορούμε να το αποφύγουμε και εξαρτάται μόνο αν θα έχει αρνητικές ή θετικές παρενέργειες για τα ελληνικά γεωπολιτικά συμφέροντα).

Αντιθέτως, εάν ο διπλός παγκόσμιος πόλεμος ξεκινήσει από τη Συρία και, γενικότερα, από τη Μέση Ανατολή, τότε ο ελληνισμός Ελλάδας και Κύπρου θα πάθει ασύγκριτα λιγότερα σε σχέση με το προηγούμενο εφιαλτικό σενάριο. Διότι ο πόλεμος αυτός θα κλιμακωθεί με επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ στο εξής πλαίσιο: Οι αμερικανοί θα εγκαταλείψουν την Ουκρανία στο έλεός της και θα στρέψουν το κέντρο βάρους της προσοχής τους στη Μέση Ανατολή! Έτσι, βλέποντας ότι η Ρωσία καταλαμβάνει το Ισραήλ και το μετατρέπει σε προπύργιό της, θα κάνει συμφωνία με το Ιράν (αν δεν έχει ήδη κάνει) και θα το ωθήσει να κάψει με πυρηνικά όπλα το εβραϊκό κράτος…!
Σε αυτή την περίπτωση, βεβαίως, το Ισραήλ θα αναδιπλωθεί και δεν θα μπορέσει να επεκταθεί προς την Κύπρο. Επίσης, μία ιρανική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή θα προκαλέσει την πτώση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία, επομένως η Ρωσία θα χάσει έναν πολύτιμο σύμμαχό της στον εν λόγω νευραλγικό γεωπολιτικό χώρο. Το ίδιο θα συμβεί και στην Τουρκία, όπου οι φιλο-αμερικανοί Κεμαλιστές, μαζί με τον πράκτορα της CIA Φετουλάχ Γκιουλέν, θα ανατρέψουν τον Ερντογάν, τον οποίο και θα εκτελέσουν δημόσια! Ως αντάλλαγμα η Ρωσία θα προωθήσει… νέο «Βυζάντιο», με έδρα την Κωνσταντινούπολη και με βασιλιά Εκείνον που Πρέπει!!!

Με δύο λόγια, αν ο πόλεμος πιαστεί από «κάτω» (Μέση Ανατολή), τότε το πρόγραμμα γεωπολιτικής πλαστικής εγχείρησης του Ενδιάμεσου Χώρου και της Ανατολικής Μεσογείου που καλείται «Φάρος της Ανατολής» θα έχει τελικά ευεργετικές συνέπειες για τον Ελληνισμό. Έτσι κι αλλιώς το σχέδιο αυτό ΘΑ πραγματοποιηθεί! Εξαρτάται μόνον αν οι παρενέργειές του θα είναι θετικές ή αρνητικές για τον Ελληνισμό. Θα πιαστεί, λοιπόν, ο νέος παγκόσμιος πόλεμος (ο κατά Πατροκοσμά «γενικός πόλεμος») από «πάνω» ή από «κάτω»;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Κυνική ομολογία του Γιούνκερ, κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην κοινοβουλευτική ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Στρασβούργο το βράδυ της Τρίτης.

“Βλέπουμε ότι εκείνοι που υπέφεραν ήταν οι πιο φτωχοί Έλληνες, ενώ άλλοι απλώς υποκρίνονταν ότι υπέφεραν. Αν υλοποιούσαμε στη Γερμανία ή στη Γαλλία τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν στην Ελλάδα, θα είχε γίνει εξέγερση στη βόρεια Ευρώπη”, είπε ο κ. Γιούνκερ.

Παραδέχθηκε δηλαδή, αυτό που επέτρεψε να γίνει στην Ελλάδα ως τότε Πρόεδρος του Eurogroup: Την αυστηρή λιτότητα της Μέρκελ που οδήγησε σε διάλυση την οικονομία και την κοινωνία της χώρας. 

“Νομίζω, λοιπόν, ότι οι Βορειοευρωπαίοι καλό θα ήταν να είναι πιο μετριοπαθείς στις απόψεις τους”,  ανέφερε στη συνέχεια.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Η σημερινή είδηση στην ουσία επιβεβαιώνει αυτό που γράφαμε στις αρχές Μαρτίου όταν η σκόνη από το ζήτημα της Κριμαίας άρχισε να κατακάθεται αλλά το μέγιστο γεωπολιτικό ερώτημα αναφορικά με την ασφάλεια της ενεργειακής τροφοδότησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το ρωσικό αέριο είχε αρχίσει να τίθεται μετ’ επιτάσεως.

Του Δρ. Γεωργίου Κ. Φίλη

Η είδηση με τίτλο «Τουρκία: Ζητά αύξηση της χωρητικότητας του Blue Stream» δεν πρέπει να εξέπληξε τους φίλους του «defence-point.gr» αφού δεν έχει περάσει ένας μήνας από την ανάλυση που παρουσιάσαμε με τίτλο «Ρωσία: Μπορεί να ‘παρακάμψει’ τον South Stream… ίσως μας συμφέρει».

Κι ενώ τα γεγονότα πλέον κινούνται με την ταχύτητα του φωτός, τη στιγμή που ολόκληρη η Ανατολική Ουκρανία φαίνεται να τινάζεται στον αέρα και οι πρώτοι νεκροί – και από τις δύο πλευρές – ποτίζουν με το αίμα τους την στέπα στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας, το ζήτημα της ροής του φυσικού αερίου προς την Ευρώπη από την Ρωσία γίνεται ακόμα πιο πιεστικό.

Ίσως, πριν από έναν μήνα, όταν κάποιος θα υπέθετε ότι η Κριμαία αποτελεί ένα μεμονωμένο επεισόδιο και ένα «φυσιολογικό γεγονός» το οποίο μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα θα ξεχνιόταν και από τις δύο πλευρές, το ζήτημα των οικονομικών σχέσεων Ρωσίας - Ουκρανίας να έμπαινε σε δεύτερη μοίρα, αφού στο τέλος το «κοινό συμφέρον» θα ξεπερνούσε τα γεωπολιτικά εμπόδια και η κατάσταση θα ηρεμούσε, πριν φτάσουμε σε μία οριστική ρήξη των δύο πλευρών όπου θα επηρέαζε την Ευρώπη άμεσα.

Δυστυχώς, τις τελευταίες ώρες στην Ανατολική Ουκρανία η κατάσταση φαίνεται να οδηγείται σε άκρα. Η περίπτωση ανοιχτής σύγκρουσης Ανατολικής-Δυτικής Ουκρανίας με την άμεση εμπλοκή της Ρωσίας είναι πλέον μία πιθανή κατάσταση, την οποία όλοι υποτίθεται ότι απεύχονται, αλλά κανένας δεν κάνει μέχρι στιγμής κάτι για αυτό.

Στην περίπτωση λοιπόν που η κατάσταση στην Ουκρανία οδηγηθεί σε ανοιχτό πόλεμο, με ή χωρίς την εμπλοκή της Ρωσίας, είναι προφανές ότι η ροή φυσικού αερίου στην χώρα θα διακοπεί, τόσο για λόγους πίεσης όσο και για πρακτικούς. Κατά συνέπια η Ρωσία θα πρέπει ΑΜΕΣΑ να αναδιατάξει την ροή φυσικού αερίου η οποία κατευθύνεται προς την Ευρώπη, διότι αυτό είναι υποχρεωμένη να κάνει λόγω συμβολαίων, αλλά και για να διαφυλάξει τη φήμη της ως «αξιόπιστος προμηθευτής», κάτι που θα της επιτρέψει να κερδίζει συμβόλαια και στο μέλλον.

Άρα, η διοχέτευση φυσικού αερίου σε άλλες οδούς που είναι ΑΜΕΣΑ διαθέσιμες αποτελεί μία βασική προτεραιότητα για το Κρεμλίνο. Μία από αυτές τις εναλλακτικές οδούς είναι και ο Blue Stream, δηλαδή διαμέσου Τουρκίας. Φυσικά, η συγκεκριμένη εναλλακτική δεν είναι η μοναδική αλλά αποτελεί μία βολική και έτοιμη λύση στην οποία θα εμπλακεί και η Ελλάδα, αφού μέρος του φυσικού αερίου από το τουρκικό δίκτυο θα διοχετευθεί στο ελληνικό αλλά και στο βουλγαρικό.

Σε κάθε περίπτωση μία τέτοια κατάσταση στο μέλλον θα έχει την εξής ενδιαφέρουσα εξέλιξη: Θα δημιουργηθεί ένας… de facto South Stream, με συμμετέχοντες την Τουρκία, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα, οι οποίες θα μεταφέρουν ΚΑΙ ρωσικό αέριο στην Ευρώπη, ίσως μέσω κάποιας συμφωνίας με την κοινοπραξία του ΤΑΡ και του IGB. 

Όλα τα παραπάνω είναι φυσικά μία υπόθεση εργασίας για το μέλλον, λαμβάνοντας όμως υπόψη το γεγονός, ότι ήδη υπάρχει τουρκικό αίτημα για αύξηση της χωρητικότητας του Blue Stream, άρα να δεχτεί περισσότερο ρωσικό αέριο προς εσωτερική κατανάλωση αλλά και εξαγωγή, ενώ τα σχέδια για τον Νότιο Διάδρομο Φυσικού Αερίου (SGC-South Gas Corridor) της Ευρώπης υλοποιούνται μέσω των συμπληρωματικών αγωγών SCP-TANAP-TAP.

Βέβαια, μία ενδεχόμενη εμπλοκή της Ρωσίας στο σχέδιο θα έφερνε τα πάνω-κάτω στο ενεργειακό παίγνιο της περιοχής, αφού η ουσία του SGC ήταν και είναι η απεμπλοκή από τη ρωσική εξάρτηση. Από την άλλη πλευρά όμως, μία τέτοια εξέλιξη θα έκανε το σχέδιο του South Stream μη χρειαζούμενο, άρα θα χτυπούσε την Μόσχα.

Το συγκεκριμένο σενάριο μας λέει το εξής εκπληκτικό:

- O SGC στην ουσία θα φιλοξενούσε φυσικό αέριο από τον «αντίπαλο», δηλαδή την Ρωσία

- O South Stream στην ουσία δεν θα είχε λόγο ύπαρξης, αφού με κάτι πιο οικονομικό και γρήγορο (το υπάρχον δίκτυο είναι εκεί, το μελλοντικό βρίσκεται υπό κατασκευή, κάθε μετατροπή είναι σχεδόν πάντα οικονομικότερη από το να φτιάξεις κάτι από το μηδέν) θα μπορούσε να σταλεί ρωσικό αέριο στην Ευρώπη

- Στην πραγματικότητα, η ουκρανική κρίση θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να δημιουργήσει ένα κοινό σύστημα παροχής φυσικού αερίου από τη Ρωσία, την Κασπία και την Ανατολική Μεσόγειο στην Ευρώπη. Κάτι το οποίο είναι σίγουρο πως θα ήταν μία πρωτόγνωρη και «win-win» κατάσταση για πολλούς γεωπολιτικούς δρώντες αφού όλοι θα εξαρτιόταν από όλους, βέβαια δύσκολα διαχειρίσιμη για τους ίδιους λόγος.

Φυσικά, ένα τέτοιο «τρελό» σενάριο προϋποθέτει ότι στην Ουκρανία θα καταρρεύσει πλήρως και για μεγάλο χρονικό διάστημα το υπάρχον δίκτυο, με τον πόλεμο να λαμβάνει διαστάσεις και τη Ρωσία να εμπλέκεται σε αυτόν.

Ακόμα όμως και η κρίση να τελείωνε γρήγορα με μία «διχοτόμηση», η Δυτική Ουκρανία δεν θα δεχόταν ενδεχομένως να συνεχίσει να αποτελεί τον διαμετακομιστή φυσικού αερίου από την Ρωσία προς την Ευρώπη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τέλος, το σενάριο αυτό προϋποθέτει ότι παρά την κλιμάκωση στην Ουκρανία η Ευρώπη θα συνεχίσει να κάνει «business as usual» με τη Ρωσία αφού γνωρίζει ότι μεσοπρόθεσμα δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς. Θεωρητικά και οι ΗΠΑ θα είχαν λόγους να επιθυμούν μπλοκάρισμα της Ρωσίας, ωστόσο, αφενός οι ευρωπαϊκές χώρες με κάποιον τρόπο θα πρέπει να τροφοδοτηθούν, ενώ η Τουρκία έχει κάνει ήδη αίτημα αύξησης της χωρητικότητας…

Κλείνουμε το σύντομο αυτό σημείωμα επαναλαμβάνοντας, ότι το συγκεκριμένο σενάριο μπορεί να φαίνεται ή και να είναι «τρελό», αλλά εάν η κατάσταση δεν οδηγήσει σε έναν νέο ευρωπαϊκό πόλεμο, κάτι τέτοιο ή παρεμφερές θα αποτελεί την «ενδιάμεση λύση» (εάν η Ουκρανία γίνει… Συρία, ή ότι η διχοτομημένη χώρα – το δυτικό της κομμάτι – δεν θα θέλει/μπορεί να συνδιαλεχτεί με την Μόσχα) μέχρι όλες οι πλευρές να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και να ξεκινήσουν έναν νέο γύρο ανταγωνισμού.

Σε τελική ανάλυση, «τρελό» φαινόταν και πριν έναν μήνα, όταν επισημάναμε τη συγκεκριμένη πιθανότητα, αλλά για την ώρα φαίνεται ότι η Τουρκία προσπαθεί να το υλοποιήσει (ο ρόλος και συμπεριφορά της Τουρκίας αποτελεί φυσικά κρίσιμη παράμετρο για τους σχεδιασμούς της Ρωσίας σε μία τέτοια περίπτωση).

Από την πλευρά μας λοιπόν καλό θα ήταν να έχουμε ανοιχτές όλες τις επιλογές μας, καλό θα ήταν η στάση μας να είναι πολύ προσεχτική και να κάνουμε τους υπολογισμούς μας με βάση ΚΑΙ ΜΟΝΟ το εθνικό συμφέρον.

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ορκισμένων «εχθρών» που τους έφερε κοντά η ενεργειακή πραγματικότητα είναι το Ιράν με το Κατάρ όπου εκμεταλλεύονται το ίδιο κολοσσιαίο κοίτασμα στον Κόλπο και στην ουσία χρησιμοποιούν τα χρήματα που βγάζουν για να εξοπλιστούν έναντι του ενδεχομένου σύγκρουσης μεταξύ τους (είτε διά αντιπροσώπων). Ίσως, παράδειγμα μέχρις ενός σημείου να αποτελεί και η σχέση των Κούρδων του Βορείου Ιράκ με τους Τούρκους


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Γρίβας

Η ανάλυση των εξελίξεων στην Ουκρανία, κατά την άποψη του γράφοντος, έχει επικεντρωθεί στην ίδια την Ουκρανία και υποτιμά τις συνέπειες σε έναν πολύ σημαντικότερο γεωπολιτικό χώρο, ο οποίος επηρεάζεται αποφασιστικά από τα πρόσφατα γεγονότα και κυρίως από την επαναφορά της Κριμαίας στον ρωσικό κορμό. Τη Μαύρη Θάλασσα.

Συγκεκριμένα, μετά την ενσωμάτωση της Κριμαίας και την απορρόφηση του Ουκρανικού Ναυτικού, η Ρωσία καθίσταται η αναντίρρητη κυρίαρχος της Μαύρης Θάλασσας, με μόνο υποψήφιο ανταγωνιστή την Τουρκία.


Βέβαια, η απορρόφηση του μικροσκοπικού Ουκρανικού Ναυτικού ελάχιστα συνεισέφερε άμεσα στη ρωσική ισχύ. Σε μακροχρόνιο, όμως, ορίζοντα η κατάσταση αλλάζει. Η εξάλειψη των ναυτικών της δυνάμεων, σε συνδυασμό με την απώλεια της Κριμαίας, ουσιαστικά εξαφανίζουν την Ουκρανία από τον χάρτη της ναυτικής ισχύος στη Μαύρη Θάλασσα, τόσο τον σημερινό όσο και τον μελλοντικό. Έτσι μένουν απομονωμένες οι ΝΑΤΟϊκές χώρες της περιοχής, δηλαδή η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Με αυτόν τον τρόπο μειώνεται, σχεδόν μέχρι εξαλείψεως, το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί κάποια στιγμή στο μέλλον μια ΝΑΤΟϊκή δύναμη των χωρών της Μαύρης Θάλασσας, αποτελούμενη από τα ναυτικά της Ουκρανίας, της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, που θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει αντίπαλο δέος για το ρωσικό ναυτικό. Αντιθέτως, ενισχύονται οι τάσεις για μελλοντική αλλαγή πλεύσης αυτών των χωρών, ιδιαίτερα της Βουλγαρίας, προς την κατεύθυνση της Ρωσίας, δεδομένου ότι η τελευταία επανακάμπτει ως ο κυρίαρχος της περιοχής και η Σόφια κάποια στιγμή ενδέχεται να θυμηθεί τις ιστορικά στενές της σχέσεις με τη μεγάλη σλαβική της μητέρα.


Η απρόσμενη ρωσική ναυτική κυριαρχία στη Μαύρη Θάλασσα συνδυάζεται με μια πιθανή γεωγραφική αλλαγή στον πλανήτη, κρίσιμης εν δυνάμει γεωπολιτικής σημασίας, η οποία μπορεί να ωθήσει τη Ρωσία στο να εξελιχθεί σε μια μεγάλη ναυτική δύναμη νέου τύπου. Η αλλαγή αυτή είναι το λιώσιμο των πάγων στον Αρκτικό Ωκεανό. Σε αυτήν την περίπτωση η Ρωσία θα ωθηθεί στο να αναπτύξει τεχνολογίες, συστήματα και μεθοδολογίες έτσι ώστε να ελέγξει ολοκληρωτικά τις μέχρι πρότινος παγωμένες αρκτικές θάλασσες, οι οποίες μπορεί να εξελιχθούν σε έναν θαλάσσιο δίαυλο ταχύτατης προβολής ισχύος αλλά και εμπορικών διαδρομών παγκόσμιας κλίμακας. Μια σχετική κατηγορία οπλικών συστημάτων είναι οι καινοφανείς αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι (ASBM) που αναπτύσσονται σήμερα στην Κίνα, η διάδοση των οποίων στο ρωσικό οπλοστάσιο ενδέχεται να αποτελέσει έναν βασικό παράγοντα αλλαγής των διεθνών ισορροπιών ισχύος στα χρόνια που έρχονται. Σε περίπτωση δε που ο Αρκτικός Ωκεανός καταστεί πλόιμος, τότε μπορεί να μεταβληθεί σε μια κεντρική εσωτερική θάλασσα του κόσμου και τότε θα χρειαστούμε μια νέα γεωγραφική και χαρτογραφική ανάγνωση του πλανήτη.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΝΤΟΤΗΤΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ
Η ΡΩΣΙΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ

Σε πολύ γενικές γραμμές, προκύπτει το ενδεχόμενο στα επόμενα χρόνια να δημιουργηθεί μια τοπική θαλάσσια γεωγραφία γύρω από τη Ρωσία όπου θα κυριαρχεί μια πρωτεύουσα «λίμνη», δηλαδή ο Αρκτικός Ωκεανός, ο οποίος θα συμπληρώνεται από άλλες δύο «λίμνες», τις κλειστές θαλάσσιες εκτάσεις της Βαλτικής και του Εύξεινου Πόντου. Για να μπορέσει η Ρωσία να λειτουργήσει σε αυτό το σύστημα ως κυρίαρχη δύναμη θα πρέπει να ασκεί πλήρη, απόλυτη, αποφασιστική και αναντίρρητη κυριαρχία στις τρεις περιφερειακές της θάλασσες. Άρα και στη Μαύρη Θάλασσα. Για την ακρίβεια ιδιαίτερα σε αυτήν.


Συγκεκριμένα, με την επανένταξή της Κριμαίας στον εθνικό κορμό η Ρωσία έκανε μια υψηλών συμβολισμών κίνηση για αναγέννησή της ως κυρίαρχη δύναμη στο γεωπολιτικό της περιβάλλον και δεσμεύεται πλέον από αυτήν. Δηλαδή, η Ρωσία χρειάζεται, έστω και για συμβολικούς λόγους, τον ξεκάθαρο και αναντίρρητο έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας έτσι ώστε να αποτελέσει τη βάση για την αναγέννηση της επιρροής της στον ευρύτερο ζωτικό της χώρο. Αυτόν που παραδοσιακά ήλεγχε είτε ως τσαρική Ρωσία είτε ως Σοβιετική Ένωση. Με άλλα λόγια, η Μαύρη Θάλασσα θέτει σοβαρή υποψηφιότητα στο να καταστεί το θεμέλιο της μελλοντικής ρωσικής γεωστρατηγικής. Έτσι, η Ρωσία έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση με όποιον αμφισβητεί έστω και δια της υπάρξεώς του την κυριαρχία της εκεί. Και αυτός που πράττει κάτι τέτοιο είναι η Τουρκία, μόνο και μόνο γιατί είναι η άλλη αξιόλογη δύναμη της Μαύρης Θάλασσας.


Επιπροσθέτως, η Μαύρη Θάλασσα, εκτός από την άμεσή αξία της, είναι ιδιαίτερα σημαντική ως ορμητήριο για πέρασμα στην, ακόμη κομβικότερης σημασίας, Ανατολική Μεσόγειο. Με άλλα λόγια, ο Εύξεινος Πόντος, μαζί με το συγκρότημα του Βοσπόρου, της Θάλασσας του Μαρμαρά και των Στενών των Δαρδανελίων, το αρχιπέλαγος του Αιγαίου και την Ανατολική Μεσόγειο, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν ως ένα ενιαίο γεωσύστημα, με την Κριμαία να αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, το σημείο έναρξης της διαδρομής της ρωσικής ισχύος και την Ανατολική Μεσόγειο το σημείο τερματισμού της. Για να μπορέσει, λοιπόν, η Ρωσία να διασπάσει το φράγμα του Βοσπόρου – Θάλασσας Μαρμαρά – Δαρδανελίων χρειάζεται να διαθέτει στο πλάι της μια δύναμη που να αποτελεί ένα αντίβαρο στην Τουρκία.  

Και αυτή η δύναμη είμαστε εμείς. Ακόμη και αν στη θέση της Ελλάδας, της ομόδοξης Ελλάδας, ήταν το μουσουλμανικό Μπαγκλαντές, μόνο και μόνο το γεγονός ότι θα βρισκόταν σε αυτήν τη γεωγραφική θέση, η ίδια η γεωπολιτική δυναμική της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί θα το καθιστούσε ιδανικό υποψήφιο σύμμαχο της Ρωσίας.  
Υπό μία έννοια, η χώρα μας λειτουργεί σαν την αναγκαία κάτω σιαγώνα που δίνει υπόσταση στην άνω σιαγώνα, την Κριμαία, θέτοντάς ανάμεσά τους την Τουρκία και εξασφαλίζοντας ότι δεν θα περάσει από το μυαλό της τελευταίας να κλείσει τα Στενά ώστε να διασπάσει την ενότητα του γεωσυστήματος Μαύρης Θάλασσας – Ανατολικής Μεσογείου και να εγκλωβίσει τη Ρωσία.

Ακόμη και αν ο Εύξεινος Πόντος εξεταστεί αυτόνομα και πάλι ο ρόλος της Ελλάδας είναι κρίσιμης σημασίας. Η ελληνική ναυτική ισχύς θα τραβήξει κατά κάποιον τρόπο την τουρκική ναυτική ισχύ στο Αιγαίο, αποστερώντας της από τη Μαύρη Θάλασσα και εξασφαλίζοντας στη Ρωσία την αναντίρρητη κυριαρχία σε αυτήν. Με άλλα λόγια, η νέα γεωπολιτική πραγματικότητα ενδέχεται να καταστήσει την Ελλάδα ένα αναγκαίο στρατηγικό συμπλήρωμα της Ρωσίας τόσο γιατί ελέγχει τον κρίσιμο δίαυλο του Αιγαίου, όσο και ως αντίβαρο της Τουρκίας.

Εν ολίγοις ενισχύεται η συνεργατική φύση των γεωπολιτικών σχέσεων Ελλάδας – Ρωσίας και το γεγονός αυτό προσφέρει τεράστιες ευκαιρίες στη χώρα μας αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη εποχή. Ακόμη και αν η Ελλάδα αποφασίσει ότι δεν είναι προς το συμφέρον της να προχωρήσει σε μια ενίσχυση των στρατηγικών της σχέσεων με τη Ρωσία, η κατάσταση που διαμορφώνεται αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας χαρτί στα χέρια της ελληνικής διπλωματίας και της εξωτερικής πολιτικής που μπορεί να το αξιοποιήσει προς πολλές κατευθύνσεις και στο πλαίσιο πολλών στρατηγικών.


(*) Ο Κωνσταντίνος Γρίβας διδάσκει το μάθημα της Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Γεωγραφία της Ασφάλειας και των Αφοπλισμών στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Πηγή OnAlert

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος 

Το παρελθόν πάντοτε μας επηρεάζει καθοριστικά για το πώς σκεπτόμαστε το μέλλον, και η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται από την κρίση στην Ουκρανία: Ολοι όσοι μιλούν για κίνδυνο επιστροφής στον Ψυχρό Πόλεμο έχουν κατά νου τη συντεταγμένη σύγκρουση δύο μπλοκ, δύο ιδεολογιών και δύο μοντέλων που κυριάρχησε στη διεθνή σκηνή από το 1947 μέχρι το 1989-91.

Η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή, για να μην πούμε εφιαλτική: Στη σκιά μιας παρατεταμένης ψυχροπολεμικής σύγκρουσης Δύσης-Ρωσίας θα υπάρξει πολλαπλασιασμός της αστάθειας και της αβεβαιότητας αλλά και των ασύμμετρων απειλών σε παγκόσμια κλίμακα.

Πρώτον θα υπάρξει ιδανικό πεδίο ενίσχυσης της κάθε είδους θρησκευτικής και εθνικιστικής τρομοκρατίας από τον Καύκασο μέχρι την ευρύτερη Μέση Ανατολή, καθώς η σημερινή συνεργασία Ουάσιγκτον-Μόσχας για τη Συρία και το Ιράν θα διακοπεί.

Σε όλες τις εστίες αστάθειας του πλανήτη θα αναπαραχθεί η λογική της διπολικής αντιπαράθεσης, με τους τοπικούς πρωταγωνιστές να συμμαχούν είτε με τη Δύση είτε με τη Ρωσία. Τα όσα καταγράφηκαν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου με την επέκταση της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-ΕΣΣΔ στη Μέση Ανατολή και στη συνέχεια στην Αφρική μάς προειδοποιούν για το τι μπορεί να επακολουθήσει.

Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, οι επιπτώσεις θα γίνουν άμεσα αισθητές καθώς μια από τις πρώτες περιοχές που θα πληγούν από μια νέα αντιπαράθεση Ουάσιγκτον-Μόσχας θα είναι τα Βαλκάνια:

• Στη Βοσνία και στο Κόσοβο, σερβικοί εθνικιστικοί κύκλοι θα αναζητήσουν ρωσική υποστήριξη και θα ενισχύσουν για τις ΗΠΑ την αξία του αλβανικού παράγοντα.
• Η Ρουμανία θα καταστεί χώρα πρώτης γραμμής στην πολιτική των ΗΠΑ για ανάσχεση της ρωσικής επιρροής.
• Η Βουλγαρία θα πιεσθεί από ΗΠΑ, Ρωσία αλλά και από την Τουρκία, που θα επιχειρήσει να εξαργυρώσει τη μέσω τουρκικής μειονότητας εκεί επιρροή της στις ισορροπίες που θα επιχειρήσει να κρατήσει ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα.

Τέλος, ένα νέο κύμα προσφύγων-λαθρομεταναστών από την Ουκρανία και τη Μολδαβία θα φέρει σε οριακό σημείο τη δυνατότητα των χωρών-μελών της ΕΕ να αντιμετωπίσουν συντεταγμένα την πρόκληση.

Πηγή "Έθνος"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου