Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Νοε 2011

  • Για όσους δεν το έχουν κατανοήσει ακόμη, το Der Spiegel κάνει ακόμη μία προσπάθεια για να τους διευκολύνει να καταλάβουν πως οι εκβιασμοί προς την Ελλάδα δεν πρόκειται να σταματήσουν από τους "εταίρους, φίλους και συμμάχους" εάν δεν τους παραδώσουμε προς εκμετάλλευση ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε. Διαβάστε παρακάτω την δημοσίευση από το "Βήμα" και θα καταλάβετε πως ο χαρακτηρισμός "γουρούνια" για τους Γερμανούς δεν είναι καθόλου τυχαίος. Το θέμα είναι πως ο χαρακτηρισμός "προδότες" για τους δικούς μας α-πολιτικούς τείνει να αντικαταστήσει την λέξη "πολιτικός"..., αφού το αμέσως προσεχές διάστημα στην Βουλή των Ελλήνων (λέμε τώρα...) θα ψηφισθούν νόμοι που θα παραδίδουν την χώρα στο έλεος των τραπεζών, αλλά και των Γερμανών επιχειρηματιών. Εμείς, απλά θυμίζουμε πως δεν υπάρχει μηχανισμός (πρόβλεψη) στην συνθήκη του Μάαστριχτ (ευρωπαϊκή και όχι Ελληνική) που να προβλέπει έξοδο οποιασδήποτε χώρας από την Ευρωζώνη... Τα παπαγαλοειδή των στυγνών εκβιαστών, όμως, ποντάρουν στα παπαγαλοειδή της Ελληνικής επικράτειας για να περάσουν το κλίμα τρομοκρατίας που επιθυμούν. Και να είστε βέβαιοι, πως η δικαιολογία των βουλευτών θα είναι και πάλι η... διάσωση και η μη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ... Βάζετε στοίχημα εναντίον αυτού του επιχειρήματος;
Το γερμανικό «Der Spiegel» επιμένει ότι η συζήτηση δεν έχει κλείσει, παρά την συγκρότηση της νέας κυβέρνησης

Η σεναριολογία περί εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη φουντώνει πάλι στο Βερολίνο.

Η αφορμή γι αυτό είναι μια προδημοσίευση από το νέο τεύχος του περιοδικού «Der Spiegel» (θα κυκλοφορήσει τη Δευτέρα) σύμφωνα με την οποία η γερμανική κυβέρνηση προετοιμάζεται πλέον στα σοβαρά για το μέχρι πρότινος αδιανόητο: την εθελούσια έξοδο της Αθήνας από τη νομισματική ένωση.

Αυτό, προσθέτει το ρεπορτάζ, θα συνέβαινε, σε περίπτωση που η νέα κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου δεν θα δεχόταν να συνεχίσει το συμπεφωνημένο πρόγραμμα λιτότητας.

Το λεγόμενο «βασικό σενάριο» εξόδου των εμπειρογνώμων του γερμανικού υπουργείου οικονομικών ξεκινά από την υπόθεση, ότι τα πράγματα δεν θα εξελιχθούν τόσο άσχημα. Σύμφωνα με αυτό, η αποχώρηση της Ελλάδας, ύστερα από τις αρχικές αναταράξεις, θα μπορούσε να συμβάλει μάλιστα μακροπρόθεσμα στην ενίσχυση της ευρωζώνης.

Χωρίς τον πλέον αδύναμο κρίκο της, η αλυσίδα θα γινόταν σταθερότερη. Περιφερειακά κράτη, σαν την Ισπανία και την Ιταλία, θα έπρεπε μεν να συνεχίζουν να αγωνίζονται, αλλά θα μπορούσαν - απαλλαγμένα από την κρίση της Ελλάδας - να ελέγξουν καλύτερα τις δυσκολίες τους. Οι χώρες αυτές, σύμφωνα με την εκτίμηση των ειδικών, έχουν μεν προς το παρόν πρόβλημα στην άντληση δανείων, αλλά - αντίθετα προς την Ελλάδα - δεν είναι χρεοκοπημένες.

Κατά το «χειρότερο δυνατό σενάριο» (worst case), συνεχίζει το περιοδικό, τα πράγματα στην Ευρώπη θα εξελιχθούν λιγότερο ευνοϊκά. Σε τέτοια περίπτωση, η Ιταλία και η Ισπανία θα έμπαιναν στο στόχαστρο των παγκόσμιων χρηματαγορών και το κόστος χρηματοδότησής τους θα αυξανόταν. Τότε, το ευρωπαϊκό ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας EFSF θα έπρεπε να χορηγήσει στις δυο χώρες ζεστό χρήμα. Για μπορέσει να επιτευχθεί αυτό, το EFSF θα πρέπει να ενισχυθεί το ταχύτερο δυνατό, έτσι ώστε να διαθέτει πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.

Επιπλέον, οι εμπειρογνώμονες περιγράφουν ένα «χειρότερο-χειρότερο δυνατό σενάριο» (worst-worst-case). Σύμφωνα με αυτό, το ελληνικό νόμισμα θα υποτιμάτο δραματικά έναντι του ευρώ. Οι ελληνικές εξαγωγές θα γινόταν μεν δραματικά φτηνότερες, αλλά οι αρνητικές επιπτώσεις θα υπερτερούσαν. Παρά το κούρεμα, το δημόσιο χρέος θα αυξανόταν, επειδή οι οφειλές θα παρέμεναν σε ευρώ. Η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας θα έπεφτε πάλι αμέσως, ενώ και η χρηματοδότηση της οικονομίας θα σκάλωνε, επειδή και οι τράπεζες θα αποκόπτονταν από τις διεθνείς χρηματαγορές.

Και σαν μην έφταναν όλα αυτά, οι επιχειρήσεις θα κήρυσσαν επίσης χρεοκοπία, δεδομένου ότι έχουν κι αυτές τα χρέη τους σε ευρώ - με αποτέλεσμα να χάσουν τη δουλειά τους πολύ περισσότεροι εργαζόμενοι. Η κατανάλωση θα κατέρρεε, γεγονός που θα επιδείνωνε την ύφεση.

Η χώρα, καταλήγει το εφιαλτικό αυτό σενάριο, δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο για δεκαετίες - κάτι που θα μπορούσε να συμπαρασύρει στην περιδίνηση και άλλες χώρες.

Αυτό το σενάριο όμως, λένε οι ίδιοι εμπειρογνώμονες, δεν είναι το πιθανότερο.

Τέτοια σενάρια τροφοδοτούνται και από την αναξιοπιστία στην οποία περιήλθε η Αθήνα ύστερα από την ανακοίνωση του Γιώργου Παπανδρέου για διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ελλάδα - που είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη το 2009, όταν ήρθε στο φως η εξαπάτηση των ευρωπαίων εταίρων σχετικά με το ύψος του ελλείμματος του ελληνικού προϋπολογισμού.

«Ποιος μας λέει, ότι και η σημερινή κυβέρνηση δεν θα καταφύγει σε δημοψήφισμα» έλεγε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών για θέματα προϋπολογισμού Νόρμπερτ Μπάρτλε. «Ούτε και από τον Παπανδρέου περιμέναμε ποτέ κάτι τέτοιο».

Στην αναξιοπιστία συμβάλει και το γεγονός, ότι ο κ. Παπαδήμος ήταν μέχρι τώρα από τους μεγαλύτερους πολέμιους του κουρέματος. «Είμαι περίεργος πως θα κάνει τώρα την ιδεολογική τούμπα και θα λέει τη μέρα-νύχτα ενόψει των υποχρεώσεων που ανέλαβε» έλεγε γερμανός αναλυτής.

Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και η καχυποψία έναντι της δύναμης κρούσης της νέας κυβέρνησης. «Δύσκολα να φανταστώ, ότι ένας συνασπισμός από τόσο ετερόκλητες δυνάμεις θα φέρει όντως εις πέρας την ανατεθείσα αποστολή» πρόσθεσε ο ίδιος. «Πρόκειται μάλλον για σύμφυρμα. Συνασπισμός γερμανικού τύπου, που έχει οργανική ενότητα, πάντως δεν είναι».

Δέος προκαλεί, κατά τα άλλα, και η όλο και πιο «ατυχής» τακτική του κ.Παπανδρέου. «Τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί» έλεγε μέλος του προεδρείου του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, που θέλει να μείνει ανώνυμο. «Το πως κατάφερε μέσα σε δυο χρόνια, από τη μια, να οδηγήσει το κόμμα του στην πλήρη ανυποληψία, και από την άλλη να αναστήσει τη Νέα Δημοκρατία και να τη βάλει στην κυβέρνηση, μου είναι τελείως ανεξήγητο».

Εκείνο που προκαλεί όμως φρίκη, είναι η συμμετοχή του ΛΑΟΣ (και δη με την ευλογία του κ.Παπανδρέου) στο νέο κυβερνητικό σχήμα. Ακόμα και λαϊκίστικες φυλλάδες, όπως η «Bild Zeitung», παραπέμπουν στο γεγονός, ότι το κόμμα αυτό έχει αντισημιτικό και αντιφιλελεύθερο προφίλ και ότι η παρουσία του στην ελληνική κυβέρνηση θα δυσχεράνει τη συνεργασία της με τη γερμανική.

Η δυσπιστία προς την Αθήνα αποτυπώνεται και στις προτάσεις σχετικά με τη δυνατότητα εξόδου μιας χώρας από το ευρώ, που τίθενται προς απόφαση στα συνέδρια των δυο κυβερνητικών κομμάτων, των Χριστιανοδημοκρατών και των Ελεύθερων Δημοκρατών.

Η πρώτη και πλέον ριζοσπαστική, που ζητά πρακτικά τον αποκλεισμό χωρών από την ευρωζώνη, που δεν «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» της τρόικας, θα απορριφθεί πιθανότατα σήμερα το απόγευμα στο συνέδριο των Ελεύθερων Δημοκρατών. Αυτό όχι όμως, επειδή δεν την αποδέχεται η πλειοψηφία των συνέδρων, αλλά για λόγους αυτοσυντήρησης: Τυχόν αποδοχή της θα προκαλούσε τη διάλυση του μαυροκίτρινου συνασπισμού και θα έστελνε τους «Κίτρινους», τους Ελεύθερους Δημοκράτες, στην πολιτική ανυπαρξία.

Η δεύτερη πρόταση, πιο «μετριοπαθής» (ζητά «μόνο» τη νομική θέσπιση της δυνατότητας οικειοθελούς εξόδου από την ευρωζώνη) θα γίνει πιθανότατα δεκτή στο αυριανό συνέδριο των Χριστιανοδημοκρατών στη Λειψία - σπάζοντας έτσι το ταμπού της μη εξόδου μιας χώρας (όσες δυσκολίες και να έχει αυτή!) από τη νομισματική ένωση.

«Είμαστε οπλισμένοι», είχε δηλώσει τις προάλλες στις Κάννες η Άνγκελα Μέρκελ ενόψει τυχόν εξόδου της Ελλάδας.

Ο «οπλισμός» αυτός προορίζεται βέβαια μόνο για αυτούς που θα μείνουν, όχι για αυτόν που φεύγει. «Σε περίπτωση αποχώρησης, η Ελλάδα θα πληρώσει ασύγκριτα μεγαλύτερο τίμημα από την υπόλοιπη ευρωζώνη» εκτιμά ο Λαρς Φελντ, εκ των «σοφών» οικονομικών συμβούλων της γερμανικής κυβέρνησης. «Το καλύτερο για όλους είναι όμως να μείνει με κάθε θυσία σε αυτή».

Τα σενάρια που οργιάζουν στο Βερολίνο δείχνουν όμως, ότι παρά τη νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα, η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη έχει περάσει στη σφαίρα των δυνατοτήτων. Βεβαιότητα πάντως δεν αποτελεί πια.


Με αυτό που ακολουθεί, εάν ήμασταν στοιχειωδώς σοβαροί, θα έπρεπε να είχαν κινητοποιηθεί οι πάντες και τουλάχιστον να κατήγγειλαν τον ΟΗΕ για ύποπτα παιχνίδια, καθώς επίσης και συμμετοχή σε σενάρια περαιτέρω αποσταθεροποίησης της βαλκανικής χερσονήσου με επόμενο στάδιο την «κοσοβοποίηση» της Θράκης.

Γιατί είμαστε όμως τόσο οργισμένοι: Διότι η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης – ΕΟΤΔΘ», που είναι η ηγετική οργάνωση των 29 Συλλόγων «Τούρκων της Δυτικής Θράκης» σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κέρδισε το δικαίωμα αντιπροσωπεύσεως στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών!

Η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» από το 1988 όπου και ιδρύθηκε, εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει εθελοντικά τους «Τούρκους της Δυτικής Θράκης», αναγνωρίστηκε από το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών ως η έβδομη τουρκική μη κυβερνητική οργάνωση. Η ΕΟΤΔΘ κερδίζει έτσι και το αξίωμα σαν η πρώτη οργάνωση Τούρκων Δυτικής Θράκης αναγνωρισμένη από τα Ηνωμένα Έθνη.

Επίσης, κερδίζει έτσι το δικαίωμα να δημιουργήσει αντιπροσωπεία στα κέντρα των Ηνωμένων Εθνών όπως στην Νέα Υόρκη, Βιέννη και Γενεύη. Με αυτόν τον τρόπο η ΕΟΤΔΘ που συγκαταλέχθηκε σαν μη κυβερνητική οργάνωση με ιδιαίτερη θέση στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών θα συμβουλεύει τα Ηνωμένα Έθνη σε μειονοτικά και σε θέματα περί της «Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης» και δια της ιδιαίτερης θέσεως της θα μπορεί να παίρνει ενεργό μέρος στις συγκεντρώσεις και στα συμβούλια των Ηνωμένων Εθνών!

Ο πρόεδρος της «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης» ο Χαλίτ Χαμπίμπογλου, είπε ότι η Ελλάδα με την απαγόρευση της λέξεως «τουρκική» στο δημόσιο τομέα και με το κλείσιμο των συλλόγων που διαθέτουνε την ονομασία τούτη έλαβε την καλύτερη απάντηση με την αναγνώριση της οργάνωσης που περιέχει την «κανονική» ονομασία από τα Ηνωμένα Έθνη. Συνεχίζοντας, τόνισε ότι η χώρα μας χρόνια τώρα προσπάθησε και προσπαθεί ακόμα σε διεθνές επίπεδο να τους καταγράψει ως ακραίους και «να λασπώσει την ειρηνική μας διάθεση στην αναζήτηση λύσεων στα μειονοτικά μας προβλήματα»!

Για να συνεχίσουν στη σχετική ανακοίνωση, «σαν ομοσπονδία με τις δραστηριότητες μας στις οργανώσεις που ανήκουνε στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στα Ηνωμένα Έθνη καταφέραμε να μεταβιβάσουμε τα προβλήματα μας στην διεθνή κοινή γνώμη με τον καλύτερο τρόπο. Με την ανακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης σα μια μη κυβερνητική οργάνωση αποδεικνύεται ότι η ομοσπονδία μας αναζητεί με ειρηνικούς μεθόδους λύσεις στα μειονοτικά της προβλήματα».

Καταλήγουν μάλιστα με τη διατύπωση ελπίδας για «την επιστροφή της Ελλάδος από την λανθασμένη πολιτική που ακολουθεί εναντίων της ομοσπονδίας. Το ECOSOC το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών είναι το ύψιστο σκαλί που μπορούνε να φτάσουνε οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, έχει δώσει σε 2719 μη κυβερνητικές οργανώσεις ιδιαίτερη θέσει στον οργανισμό της. Επιτρέπεται να πάρουνε θέσει στην οικογένεια του οργανισμού οι οργανώσεις με ειρηνικές διαθέσεις που είναι ανεξάρτητοι από τις κυβερνήσεις τους, χωρίς τον στόχο κερδοφόρων οφελών και με δημοκρατικούς μηχανισμούς αποφάσεων. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις που ανήκουνε στην οικογένεια του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου των Ηνωμένων Εθνών μπορούνε να χρησιμοποιούνε την φρασεολογία του Μη Κυβερνητικού Οργανισμού με Ιδιαίτερη Θέση στον Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών στις επίσημες αλληλογραφίες της, κάτι που τους δίνει κύρος σε διεθνές επίπεδο».

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ; Ή όλοι τελούν εν υπνώσει και αφασία; Συνειδητοποιεί κανείς ότι η συνεπής τακτική της Τουρκίας παράγει πλέον συγκεκριμένα αποτελέσματα τα οποία οδηγούν νομοτελειακά στην «Κοσοβοποίηση» της Θράκης; Μήπως μετά την ανάγνωση των ανωτέρω πρέπει να πιστέψουμε ότι εμείς είμαστε ακραίοι που τα επισημαίνουμε; Ή μήπως θα πρέπει να αποκαλέσουμε είτε χαχόλους και ηλίθιους, διότι αλλιώς θα πρέπει να τους ονομάσουμε πράκτορες και προδότες κάτι γελοία πολιτικά – κομματικά στελέχη που λειτουργούν ως Πέμπτη φάλαγγα και δεν κουνιέται φύλλο.

Μήπως ακούσαμε κανένα κόμμα να σχολιάζει αυτές τις εξελίξεις; Ή όλοι είναι απορροφημένοι είτε με την… επαναστατική τους γυμναστική έχοντας κηρύξει… τον ανένδοτο «στη δικτατορία των τραπεζών» (για τη Ziraat στη Θράκη δεν είπε κανείς τους τίποτα βέβαια!!!) και οι υπόλοιποι στο πως θα αποφύγουν την ανάληψη της ευθύνης για τα όποια μέτρα θα ληφθούν για την κρίση;


Η κυβέρνηση Παπαδήμου, συναντά σφοδρές αντιδράσεις από το νομικό κόσμο της χώρας, για μη τήρηση των διατάξεων του Συντάγματος, κυρίως σε ότι αφορά το πρόσωπο του ίδιου του πρωθυπουργού. Αν τελικά υπάρχουν προβλήματα σχετικά με την τήρηση του Συντάγματος, είναι πρόδηλο ότι τις όποιες ευθύνες τις φέρει κυρίως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος κατά το Σύνταγμα (άρθρο 30) είναι ο ρυθμιστής του Πολιτεύματος και ως εκ τούτου ο θεματοφύλακας του Συντάγματος.

Σύμφωνα με το άρθρο 37 παρ. 1, ο ΠτΔ διορίζει τον πρωθυπουργό. Σύμφωνα με το άρθρο 37 παρ. 2, πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος που έχει απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Αν δεν υπάρξει δυνατότητα… σχηματισμού κυβέρνησης, τότε σύμφωνα με το άρθρο 37 παρ. 3, θα πρέπει να δοθούν διερευνητικές εντολές με τη σειρά στο δεύτερο και τρίτο κόμματα. Αν και τότε δεν υπάρξει δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, σύμφωνα με το τελευταίο εδάφιο της ίδια παραγράφου του άρθρου 37, ο ΠτΔ υποχρεούται να αναθέσει την πρωθυπουργία στον Πρόεδρο του ΣτΕ ή του Αρείου Πάγου, προκειμένου να σχηματίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση και να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.

Σύμφωνα με το άρθρο 38 παρ. 2, αν ο πρωθυπουργός παραιτηθεί και υπάρχει κόμμα που να διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή (ΠΑΣΟΚ), τότε ο ΠτΔ διορίζει υποχρεωτικά πρωθυπουργό, το πρόσωπο που θα υποδείξει η ΚΟ του πλειοψηφούντος κόμματος. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν έγινε από την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με το άρθρο 37 παρ. 4, αν στο κόμμα που ανατίθεται διερευνητική εντολή δεν έχει αρχηγό (εδώ και τα τρία πρώτα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ έχουν αρχηγούς) ή εάν ο αρχηγός δεν έχει εκλεγεί βουλευτής, τότε ο ΠτΔ δίνει την διερευνητική εντολή, στο πρόσωπο που προτείνει η αντίστοιχη ΚΟ.

ΠΡΟΣΟΧΗ. Αυτό το τελευταίο που λέει το Σύνταγμα, ότι δηλαδή: «εάν ο αρχηγός του κόμματος δεν έχει εκλεγεί βουλευτής» σημαίνει με ερμηνεία a contrario, ότι δεν μπορεί να διορισθεί πρωθυπουργός, πρόσωπο ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΚΛΕΓΕΙ στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ο κ. Παπαδήμος δεν έχει εκλεγεί από τον ελληνικό λαό.

Αντιλαμβάνεστε άραγε τι λέει το Σύνταγμα εδώ;;; Ο ΠτΔ δεν μπορεί να δεχτεί να διορίσει πρωθυπουργό, ούτε τον ίδιο τον αρχηγό ενός κόμματος, τη στιγμή που δεν είναι βουλευτής. Πως είναι δυνατόν να δέχτηκε ο κ. Παπούλιας να διορίσει πρωθυπουργό τον κ. Παπαδήμο ο οποίος δεν είναι ούτε αρχηγός κόμματος ούτε βουλευτής;;;

Πολλοί, πιο «ήπιοι», κάνουν λόγο για ενέργειες στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας. Η δική μας αντίθετα νομική άποψη είναι ότι η παρούσα κυβέρνηση λειτουργεί πέρα από τα όρια αυτά, κατά σαφή παράβαση των ανωτέρω συνταγματικών διατάξεων.

Σύμφωνα τέλος, με την παρ. 3 του άρθρου 120 του Συντάγματος: «O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος». Σύμφωνα δε με την παρ. 4 του ίδιου άρθρου: «H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.».

Θέλετε τη γνώμη μας; Η νομιμότητα θα πρέπει να αποκατασταθεί αμέσως με τη νόμιμη οδό που είναι οι εκλογές, διαφορετικά δεν θα έχουμε καλές εξελίξεις.

Εάν επικρατήσει η πιο πάνω νομική άποψη, καμία από τις ενέργειες που θα κάνει η παρούσα κυβέρνηση δεν θα δεσμεύει τον ελληνικό λαό, ως μη νόμιμη. Τα δε δικαστήρια έχουν υποχρέωση να μην εφαρμόσουν κανένα νόμο αυτής της κυβέρνησης ως αντισυνταγματικό.


Με πρόσθετη φορολογία κινδυνεύουν χιλιάδες φορολογούµενοι που θα εµφανίσουν το 2012 λιγότερες δαπάνες, αγορές και καταθέσεις από τα ετήσια πραγµατικά εισοδήµατά τους και τα δάνεια που πιθανόν να λάβουν. Το υπουργείο Οικονοµικών έχει αποφασίσει να εφαρµόσει το ηλεκτρονικό «πόθεν έσχες» µε τη συµπλήρωση ενός ειδικού εντύπου µε τον κωδικό Ε10.

Σύµφωνα µε ασφαλείς πληροφορίες του «Βήµατος της Κυριακής», το νέο έντυπο θα περιλαµβάνει τις εξής βασικές κατηγορίες οικονοµικών στοιχείων του φορολογουµένου και της συζύγου στην περίπτωση των εγγάµων: από τη µία µεριά τα έσοδα και τα δάνεια που εµφανίζονται και από την άλλη οι δαπάνες, οι αγορές και οι καταθέσεις.

Στην περίπτωση που η διαφορά των συνολικών εσόδων µε το σύνολο των δαπανών και των καταθέσεων είναι µεγαλύτερη του 10% του συνόλου των εσόδων τότε θα επιβαρυνθεί ο φορολογούµενος µε πρόσθετη φορολογία 10%.

Με αυτόν τον τρόπο το υπουργείο Οικονοµικών ουσιαστικά επιδιώκει να τιµωρήσει τους φορολογουµένους εκείνους που εµφανίζουν εισοδήµατα αλλά δεν µπορούν να δικαιολογήσουν πού βρίσκονται τα εισοδήµατα που απέµειναν µετά την αφαίρεση των πραγµατικών δαπανών µε αποδείξεις ή των καταθέσεών τους σε τραπεζικό λογαριασµό.

Μέχρι σήµερα η Εφορία εντόπιζε φορολογουµένους που εµφάνιζαν στις φορολογικές δηλώσεις υψηλότερες δαπάνες από έσοδα. Η διαδικασία εντοπισµού τους γινόταν µέσω του ελέγχου «πόθεν έσχες», δηλαδή αν οι δαπάνες π.χ. για την αγορά ενός ακινήτου, ενός αυτοκινήτου, ενός έργου τέχνης κτλ. καλύπτονταν από τα πραγµατικά εισοδήµατα που είχαν δηλωθεί τα προηγούµενα χρόνια στην Εφορία. Με το νέο σύστηµα το υπουργείο Οικονοµικών βάζει ως στόχο να εντοπίσει επί πραγµατικών εισοδηµάτων δαπάνες για τις οποίες δεν έχει ζητηθεί ούτε µία απόδειξη.

Έτσι, µε αυτόν τον τρόπο οι φορολογικές αρχές ευελπιστούν ότι θα ασκήσουν πίεση στους πολίτες να ζητούν από µόνοι τους αποδείξεις καταναλωτικών δαπανών ώστε να µην κινδυνεύσουν να φορολογηθούν πρόσθετα. Κάτι αντίστοιχο εφαρµόζεται το τελευταίο διάστηµα και στους φορολογουµένους που εµφανίζουν χαµηλά εισοδήµατα αλλά την ίδια στιγµή υψηλές καταθέσεις στις τράπεζες. Σε αυτή την περίπτωση όσοι δεν µπορέσουν να δικαιολογήσουν την προέλευση των χρηµάτων που βρίσκονται σε κάποιον καταθετικό λογαριασµό θα κληθούν να πληρώσουν πρόσθετο φόρο, σαν οι καταθέσεις αυτές να ήταν δηλωθέν εισόδηµα.

Τι γίνεται όµως στην περίπτωση που κάποιος δεν επιθυµεί τη διαφορά του εισοδήματος σε σύγκριση µε τις δαπάνες που έχει πραγµατοποιήσει να τις καταθέσει στην τράπεζα αλλά να τις κρατήσει στο σπίτι του; Αυτός είναι ένας γρίφος που πρέπει να λυθεί σύντοµα από το υπουργείο Οικονοµικών Είναι προφανές ότι εφόσον εφαρμοστεί το νέο σύστηµα σύγκρισης ετήσιων εσόδων-εισοδηµάτων και δαπανών (αγορές, αποδείξεις, καταθέσεις κτλ.), τότε ο φορολογούµενος θα µπορεί να συμπεριλάβει στις αποδείξεις δαπανών και αυτές που έως σήµερα εξαιρούνται, όπως είναι για παράδειγµα οι δαπάνες για ηλεκτρικό, νερό, τηλέφωνο (κινητή και σταθερή τηλεφωνία), τα εισιτήρια µεταφορικών µέσων (πλοίων, αεροπλάνων, τρένων κτλ.) και άλλων δαπανών. Πλέον στο καλάθι των αποδείξεων θα περιλαµβάνονται όλες οι δαπάνες που πραγµατοποιεί ένα νοικοκυριό, από την αγορά ενός πακέτου τσιγάρα µέχρι και ενός αεροπλάνου!

Μαντέψτε, λοιπόν, ποιοί θα καταθέσουν πολλές αποδείξεις και πόσα θα φορο-απαλλαγούν από αυτές...


Καλή δύναμη να έχουμε όλοι μας.

Δεν κέρδισαν τον πόλεμο, απλώς ανέβαλαν την μάχη.

Εδώ και 30 χρόνια έχουν καταλάβει όλα τα υψώματα, ποιος είναι αυτός που θα έρθει να τους αμφισβητήσει; Ο Αντώνης; Ο Καμμένος; η Ολυμπία; Ο ΠΠ; Ο Θράξ; Μερικά πληκτρολόγια;

Εχουν : κανάλια, πλοία, τράπεζες, βουλευτές, ξενοδοχεία, κατασκευαστικές, ηλεκτρονικά, τυπογραφία, εμπορικά κέντρα, γήπεδα, ομάδες. Ο,τι αναπνέει στην Ελλάδα το έχουν πέντε (!) άνθρωποι.

Και μόλις είδαν 20 άτομα στα διόδια έσπαγαν τα τηλέφωνα του υπουργού να μας “μαζέψει”!

Και μόλις είδαν 200 άτομα στην Κερατέα, έκαναν Πολεμικές Επιχειρήσεις Σε Αμαχο πληθυσμό!

Και μόλις είδαν 1εκ άτομα στο Σύνταγμα, κατέβασαν όλα τα ΜΑΤ της επικράτειας μαζί με τους Παρακρατικούς να μας μαζέψουν.

Αφού ελέγχουν ΟΛΑ τα κανάλια, γιατί τόση “σπουδή” για τον Αλτερ; Τόση, που να το αναφέρει κι ο ίδιος (!) ο Πρωθυπουργός από την Βουλή;

Αφού ελέγχουν τις μεγαλύτερες Εφημερίδες, γιατί τόση “γραφειοκρατία” για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ;

Γιατί η αλήθεια είναι απλή. Την ακούς και πείθεσαι. Το ψέμα θέλει πολλά λόγια για να πείσεις. Οπως λέει κι ο Πλάτων στον Φαίδρο ”…ὕβρις δὲ δὴ πολυώνυμον –πολυμελὲς γὰρ καὶ πολυμερές…”

Δεν νομίζω να χρειάζεται μετάφραση.

Μπορείς να μου μιλάς ώρες για το ότι είναι βράδυ και να με πείσεις.

Αρκεί όμως να έρθει ένας μαλάκας “Κουκολοφόρος του Διαδικτύου” και να σου πει “Κοίτα τον Ηλιο” ! ! !

Αλλά…
Αλλά κάτι ξέρουν, που εμείς δεν βλέπουμε, κάτι τους ενόχλησε την 28η Οκτωβρίου. Ουτε ξύλο έπεσε. Ουτε μύτη άνοιξε. Ουτε καν αναπτήρας (Δεκ.’08)

Θυμάστε που μόλις είδαν μερικές γριές και νέους αγανακτησμένους στο Σύνταγμα έκαναν αναδόμηση;

Μόλις είδαν μερικά παιδάκια με σημαίες την 28η Οκτωβρίου, που ζητούσαν ΕΚΛΟΓΕΣ, ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

περιλούστηκαν με βενζίνη κι απείλησαν, να κάψουν την χώρα, το Ευρώ, τα Χρηματιστήρια του κόσμου. Αν δεν συναινέσει ο Σαμαράς ! ! !

Λες κι η Μέρκελ, φοβάται ότι ο Σαμαράς είναι ο Λένιν ή ο Αγιατολάχ, κι αν βγεί, θα φύγουμε από το Ευρώ και θα τυπώνουμε γουαν, ρούβλια ή ρούπιες.

Κέρδισαν όμως;

Τελικά κέρδισαν χρόνο κι έναν δοτό Πρωθυπουργό.

Τι έχασαν;

Ολη την Ελλάδα. Ακόμη κι εμείς που κάναμε κριτική στον ΓΑΠ, τον ανεχόμασταν γιατί είμαστε Ελληνες και πιστεύουμε στην Δημοκρατία, και τον ΓΑΠ κάποιοι τον ψήφισαν. Το καταπίναμε.

Τον Παπαδήμο, ποιός τον ψήφισε;

Τι κερδίσαμε εμείς;

Την ύπαρξη μας!

Για πρώτη φορά πολλοί από εμάς, κατάλαβαν οτι Υπάρχουν!

Σαν καταδρομέας έμαθα ότι εκτός από την μαχητικότητα, μεγάλον προσόν είναι η στωϊκότητα, η υπομονή.

Να ξέρεις πότε και που θα χτυπήσεις.

Οι καταδρομείς πολεμούν πάντα ολιγάριθμοι 9-10 άτομα, δεν έχουν την πολυτέλεια της απώλειας.

Κάναμε το πρώτο βήμα. Ενοιωσαν την ανάσα μας.

Η πορεία είναι μεγάλη, όπως είπα, έχουμε πολλά χιλίομετρα κι αυτοί έχουν κάνει μεταστάσεις παντού.

Τώρα χρειάζεται ανασύνταξη, όπως κάναμε στάσεις στην μεγάλη πορεία των 60χλμ., μια ανάσα ένα ζεστό τσαϊ, το μπέργκιν(σακίδιο), το όπλο και προχοράμε για την μάχη.

Εμείς αναζητούμε την μάχη (Εκλογές) κι αυτοί την αποφεύγουν.

Ποιος κέρδισε άραγε;

Το τέλος δεν το ξέρω, αλλά όσοι ζωντανοί….

Καλή λευτεριά στην Πατρίδα μας….

Πηγή


To αγγλικό δίκαιο καίει τη "σωτηρία"

Γιατί Βρυξέλλες, Βερολίνο και Παρίσι λύσσαξαν να μη γίνουν εκλογές; Γιατί θέλουν γραπτές εγγυήσεις από τον Σαμαρά και γιατί περιορίστηκαν στις προφορικές όταν δεν τις έδωσε; Γιατί επιμένουν τόσο πολύ στη γρήγορη ανάληψη νέων δεσμεύσεων από τη Βουλή; Γιατί Τράπεζες και Κομισιόν υπερβαίνουν κάθε εσκαμμένο στις σχέσεις με μέλος της ΕΕ, πότε απευθύνοντας ωμά τελεσίγραφα και πότε επιβάλλοντας κυβέρνηση ή περίπου διορίζοντας Πρωθυπουργό; Εξηγούνται όλα από την οργή για τον Παπανδρέου; Τέτοια ομοβροντία ωμότατων πιέσεων ασκήθηκαν μόνο στην περίπτωση του δημοψηφίσματος για το Σχέδιο Ανάν, όταν παιζόταν η ύπαρξη κυρίαρχου κράτους στην Κύπρο και τα δικά τους δικαιώματα στο νησί. Ακούμε καθημερινά τις φοβερές καταστροφές που θα πάθουμε αν δεν εφαρμοστεί η 26η Οκτωβρίου. Κανείς δεν μας εξηγεί όμως σε τι αποβλέπουν, ή τι φοβούνται, όσοι ασκούν τις τρομερές πιέσεις. Απλώς νευρίασαν ή περιμένουν στ' αλήθεια να σώσουν την Ελλάδα και την Ευρώπη, με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής που, όπως και οι προηγούμενες, μόνο ειρωνεία προκαλούν στις εφημερίδες τους και τις αγορές; Ακόμη κι ένας σύμβουλος του Σόιμπλε βγήκε την επόμενη μέρα και δήλωσε ότι η συμφωνία δεν θα περπατήσει, θα χρειαστεί πολύ μεγαλύτερο κούρεμα!

Στην αρχή έλεγαν ότι όσα γίνονται στην Ελλάδα ήταν απαραίτητα για να μη χρεωκοπήσουμε. Το τελευταίο δεκαήμερο, το τροπάρι άλλαξε: αν δεν τα κάνουμε, θα μας διώξουν από το ευρώ. Γι' αυτό κόβονται μισθοί και συντάξεις, απολύονται εργαζόμενοι, περιορίζονται επιδόματα τυφλών και αναπήρων, στενάζουν νοσοκομεία και σχολεία, διαλύεται κράτος, οικονομία, κοινωνία, άμυνα, βουλιάζει και καταστρέφεται μια ολόκληρη χώρα ενώπιόν μας. Το τελικό επιχείρημα που, λέγεται, έπεισε τον Σαμαρά να αλλάξει εν μια νυχτί την πολιτική του, ήταν ότι θα χρεωθεί έξοδο από την Ευρώπη, αν δεν συμφωνήσει στην άμεση ψήφιση από τη Βουλή της δανειακής σύμβασης και την εφαρμογή της 26.10.

Τι θα λέγατε αν μαθαίνατε ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο; ¨Ότι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και η νέα δανειακή σύμβαση είναι φτιαγμένες όχι για να λύσουν το ελληνικό πρόβλημα ή να μείνει η Ελλάδα στο ευρώ, αλλά για να φύγει από το ευρώ χωρίς συνέπειες για τη Γερμανία, τη Γαλλία και τις τράπεζές τους;

Ακριβέστερα, για να είναι Βερολίνο, Παρίσι και Τράπεζες έτοιμες για το ενδεχόμενο και εξόδου και παραμονής στο ευρώ της Αθήνας;

Δυστυχώς, αυτό ακριβώς συμβαίνει. 'Η, για να είμαστε ακριβέστεροι, αυτό που επιτυγχάνεται με την ψήφιση της δανειακής σύμβασης από τη Βουλή και την αναδιάρθρωση είναι ο αφοπλισμός της Ελλάδας από τα σημαντικότερα διαπραγματευτικά χαρτιά της, ώστε, είτε αποφασίσουν να την αφήσουν είτε τη διώξουν τελικά από το ευρώ, αλλά και αν διαλυθεί το ευρώ, να είναι πρώτον αυτοί που θα το αποφασίσουν και, δεύτερο, εμείς που θα υποστούμε τις συνέπειες, μέχρι αδυναμίας επιβίωσης των Ελλήνων και ύπαρξης του κράτους τους !

Σας φαίνεται ίσως εξωφρενικό. Και σε μας φάνηκε, δυστυχώς όμως, όπως θα διαπιστώσετε, αυτό ακριβώς συμβαίνει. Σε αυτή την παγίδα μοιάζει να έπεσε ο Σαμαράς. Δεν είναι το πρώτο εξωφρενικό. "Όπως ίσως θυμούνται οι αναγνώστες μας, ο "Κ.τ.Ε." ήταν απεκάλυψε πρώτος, το 2010, κάτι εξίσου "εξωφρενικό", ότι η Goldman Sachs ήταν ταυτόχρονα κύριος σύμβουλος της Ελλάδας και αρχιτέκτων της κερδοσκοπικής επίθεσης εναντίον της. Τώρα, όπως και τότε, είχαμε διαλέξει γιατρό που έβγαζε λεφτά στοιχηματίζοντας στο θάνατό μας, δικηγόρο που "τάπιανε" από τον αντίδικο!

Θα δείξουμε στη συνέχεια τι συνεπάγονται οι αποφάσεις της 26.10 και γιατί εντάσσονται πολύ καλύτερα σε στρατηγική αποβολής, παρά παραμονής στο ευρώ, αλλά και γιατί δεν εξυπηρετούν, το αντίθετο, οποιαδήποτε διάσωση της Ελλάδας, αλλά τα συμφέροντα των πιστωτών με κίνδυνο καταστροφής του ελληνικού λαού και κράτους.

Από το ελληνικό στο αγγλικό δίκαιο

Ο ελληνικός λαός υφίσταται καθημερινή πλύση εγκεφάλου, ακούγοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει κανένα τρόπο να αμυνθεί, είναι στο έλεος των δανειστών και πρέπει να κάνει αυτά που της λένε για να "σωθεί". Αν τη συμπεριφορά της ελληνικής πολιτικής τάξης την είχε διευθυντής επιχείρησης, οι μέτοχοι θα τον είχαν ήδη κλείσει μέσα για απιστία. Στην πραγματικότητα η Ελλάδα παραμένει ακόμα, σοβαρότατος, πολιτικός και οικονομικός "συστημικός" κίνδυνος για ΕΕ και παγκόσμια οικονομία. Και κρατάει στα χέρια της "ατομικό όπλo" στον πόλεμο χρέους, την ρύθμιση του χρέους στο ελληνικό δίκαιο. Ο σκοπός του πολιτικού τραγέλαφου και των πιέσεων που ζήσαμε είναι να πάρουν αυτό το χαρτί ήσυχα-ήσυχα και με τη συγκατάθεσή της από τα χέρια της το ταχύτερο δυνατό, πριν "σκάσει" η Ιταλία, κάτι που μπορεί να συμβεί σε βδομάδες ή μήνες, και προτού ληφθούν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον της ΕΕ και τη συμμετοχή της Ελλάδας.

Ιδού τι γράφουν οι Νιού Γιορκ Τάιμς:
"Στο παρελθόν, οι διαπραγματεύσεις χρέους χωρών όπως η Αργεντινή, η Ουρουγουάη και η Ρωσία αφορούσαν χρέος ρυθμιζόμενο από το δίκαιο ΗΠΑ ή Βρετανίας. Αυτό έδινε το πάνω χέρι στη διαπραγμάτευση στους μεγαλύτερους κατόχους ομολόγων, αφού μπορούσαν είτε να πιέσουν για καλύτερη συμφωνία, είτε να πάνε τις κυβερνήσεις σε ξένα δικαστήρια. Στην περίπτωση της Ελλάδας, περισσότερο από το 90% " υπάγεται στον ελληνικό νόμο"Αυτό δίνει την ευχέρεια στην ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με νομικούς ειδήμονες, αν το επιλέξει, να τροποποιήσει τις συμβάσεις των ομολόγων και να εξασφαλίσει μια επωφελέστερη συμφωνία αναδιάρθρωσης, παρά τις αντιρρήσεις των ξένων πιστωτών.

"Για παράδειγμα, το ελληνικό κοινοβούλιο μπορεί να υιοθετήσει ένα νόμο που να επιβάλλει συμφωνία αναδιάρθρωσης με υποστήριξη μόνο του 51% των πιστωτών, αντί του 75% που απαιτούν οι περισσότερες διεθνείς συνθήκες. Πιο δραστικά, θα μπορούσε και να αρνηθεί απλά να πληρώσει και να αφήσει τους πιστωτές να ζητήσουν αποζημίωση στα ελληνικά δικαστήρια. Οι ειδικοί για το χρέος υποστηρίζουν εδώ και καιρό ότι αυτό το νομικό καθεστώς δίνει ισχυρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα στην Αθήνα"

Σε μια εργασία του 2010 για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, ο Lee C. Buchheit, βετεράνος δικηγόρος για θέματα χρέους της εταιρείας Cleary Gottlieb Steen & Hamilton, για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, υπογραμμίζει χαρακτηριστικά: "Kαμμιά άλλη οφειλέτρια χώρα στη σύγχρονη ιστορία δεν ήταν σε θέση να επηρεάσει σημαντικά το αποτέλεσμα μιας αναδιάρθρωσης του κρατικού χρέους αλλάζοντας κάποιο χαρακτηριστικό του νόμου με τον οποίο ρυθμίζεται η πλειοψηφία των (χρηματοπιστωτικών) εργαλείων".

Πέραν της προφανούς σημασίας της υπαγωγής του χρέους στο αγγλικό ή ελληνικό δίκαιο, και στα διεθνή ή ελληνικά δικαστήρια, το ζήτημα μπορεί να αποκτήσει πολύ μεγάλη σημασία σε περίπτωση που η Αθήνα "εκδιωχθεί" ή επιλέξει να φύγει από το ευρώ. Όπως σημειώνει ο "Νέστωρ" των ελλήνων συνταγματολόγων καθηγητής Κασιμάτης, ο διαπρεπής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Κώστας Χρυσόγονος, και ένας πρώην Υπουργός Οικονομίας, που δεν επιθυμεί να αναφερθεί το όνομά του, σε τέτοια περίπτωση η Βουλή είναι αρμόδια να αποφασίσει τις ρυθμίσεις μετατροπής του χρέους σε δραχμές, στην ισοτιμία της ημέρας εισαγωγής του νέου νομίσματος. Το νόμισμα πιθανότατα θα υποτιμηθεί, επιτρέποντας την ήπια αναδιάρθρωση δια του πληθωρισμού του, χωρίς καν διαπραγματεύσεις.

«Η μόνη επιλογή που μένει ανοιχτή, είναι η εγκατάλειψη του ευρώ και η επιστροφή στην λιρέτα και άλλα εθνικά νομίσματα. Φυσικά, έτσι θα προκληθεί υποχρεωτική μετατροπή των χρεών σε ευρώ, σε χρέη σε εθνικό νόμισμα» επισημαίνει εξάλλου στους χθεσινούς Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ο Ντανιέλ Ρουμπινί, αναφερόμενος στην Ιταλία.

Για να το κάνουμε λιανά. Υποθέστε ότι σήμερα έχετε συνάψει μια συμφωνία ενοικίασης με 500 ευρώ. Αν υπάρξει νέο νόμισμα, είτε λόγω αποχωρήσεως της Ελλάδας, είτε λόγω διαλύσεως της ευρωζώνης, τότε θα υπάρξει νομοθετική ρύθμιση που θα καθορίζει τη μετατροπή αυτής της σύμβασης σε δραχμές, γιατί δεν θα γίνονται στη χώρα ανταλλαγές με ευρώ. Το ίδιο θα συμβεί και με τα ομόλογα, εφόσον υπάγονται ακόμα στο ελληνικό δίκαιο. Δεν χρειάζεται καν η Αθήνα να φύγει από το ευρώ για να χρησιμοποιήσει τη δυνατότητα αυτή προς επίτευξη συμφωνίας. Η απειλή φτάνει.

Η έξοδος μιας χώρας από το ευρώ δεν έχει προβλεφθεί και θα συναντήσει περίπλοκες νομικές δυσκολίες, ήδη όμως, εδώ και μήνες, εξετάζεται από το Παρίσι και το Βερολίνο, όπως απεκάλυψε πληθώρα δημοσιευμάτων. Εξετάζονται σχέδια δύο ή πολλών ευρώ, πολύ στενότερης ευρωζώνης, η πιθανότητα διάλυσής της. Μιλώντας στον Κ.τ.Ε., ο σύμβουλος της Παριμπά, μέλος του γαλλικού Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Ντελπλά, προέβλεψε διάλυση, υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχουν χρήματα να πληρωθούν οι ιταλικές συντάξεις. Ο Φρανσουά Μοράν, πρώην μέλος της διοίκησης της γαλλικής κεντρικής τράπεζας, μας είπε ότι δεν υπάρχουν χρήματα αντιμετώπισης ιταλικής έκρηξης, που την θεωρεί πιθανή πολύ γρήγορα. Σόιμπλε και Λάμμερς είναι, εδώ και δέκα χρόνια, οπαδοί Ευρώπης πολλών ταχυτήτων. Μιλώντας προ ετών στον Κ.τ.Ε., ο δεύτερος μας είπε ότι βλέπει την Ελλάδα σε βαλκανικό πυλώνα. Αυτά ήταν προβληματισμοί όσο δεν υπήρχε κρίση, τώρα γίνονται σχεδιασμοί. Δεν γνωρίζουμε αν σε έξη, δώδεκα ή σαραντοοκτώ μήνες από σήμερα θα υπάρχει ένα ή δύο ή κανένα ευρώ και ΕΕ.

Πολύ λογικά, Γαλλία και Γερμανία επιδιώκουν να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των τραπεζών τους σε κάθε περίπτωση, αλλά και να καταστήσουν δυνατή την αποβολή της Ελλάδας, αν τελικά το επιλέξουν, χωρίς το υπέρογκο κόστος μιας πολύ σημαντικής μείωσης του ελληνικού χρέους. Αντίστροφα, να την κρατήσουν εντός, αν το αποφασίσουν, χωρίς όμως δυνατότητα ουσιαστικής αναδιαπραγμάτευσης του χρέους της και με πρακτικά αποικιακούς όρους. Αυτό ακριβώς τους επιτρέπει η 26.10.

Χρέος και 26η Οκτωβρίου

Μέχρι τώρα, στο αγγλικό δίκαιο υπάγονται (κατά τρόπο νομικά αμφισβητήσιμο) μόνο 45 δις εκταμιευθέντα με το πρώτο πακέτο. Αν ψηφισθεί η επόμενη δανειακή και προχωρήσει η αναδιάρθρωση που προβλέφθηκε στις 26.10, όλο το ελληνικό χρέος θα περάσει κατά πάσα πιθανότητα στο αγγλικό δίκαιο. Η δεύτερη δανειακή τελεί υπό σύνταξη, αλλά αυτή είναι η κατεύθυνση, ενώ ήδη η μη εφαρμοσθείσα συμφωνία της 21.7 προέβλεπε υπαγωγή των νέων ομολόγων, που θα εκδοθούν σε ανταλλαγή των παλαιών, στο αγγλικό δίκαιο.

Δεν είναι όμως μόνο αυτός ο λόγος που λύσσαξαν οι Βρυξέλλες να επικυρωθεί άμεσα η δανειακή! Επείγονται και πιέζουν γιατί διαπίστωσαν ότι η πρώτη δανειακή είναι ανυπόστατη κατά το ελληνικό και το διεθνές δίκαιο και θέλουν να την ενσωματώσουν στη δεύτερη και να δέσουν το γάιδαρό τους, εμάς, προτού τιναχτεί ενδεχομένως όλο το οικοδόμημα στον αέρα. Στην πρώτη δανειακή σύμβαση, υπενθυμίζουμε, έχουν μπει κολοσσιαίας σημασίας όροι, που θίγουν τον πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας, όπως η (πιθανώς αντισυνταγματική) παραίτηση από ασυλία εθνικής κυριαρχίας, υποθηκεύθηκε το σύνολο της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και μελλοντικοί πόροι της και της απαγορεύθηκε εμμέσως να συνάψει δάνεια με άλλους!

Πρωτοφανή στην παγκόσμια ιστορία αυτά, αλλά υπάρχει ένα προβληματάκι. Ο Θεός της Ελλάδας μια φορά μας λυπήθηκε. Η πρώτη σύμβαση εισήχθη στη Βουλή, χωρίς να ψηφιστεί. 'Oταν εισήχθη στο Συμβούλιο Επικρατείας προσφυγή κατά φύλλων μισθοδοσίας με το επιχείρημα ότι απέρρεαν από το Μνημόνιο, το Συμβούλιο την απέρριψε, εκτιμώντας δικαίωμα της κυβέρνησης τη μισθολογική πολιτική. Παρεπιπτόντως οι Σύμβουλοι συνέπεσαν στο ότι η δανειακή σύμβαση είναι νομικά ανυπόστατη, και κατά το διεθνές δίκαιο, μηδέποτε εισαχθείσα στη Βουλή και μη προσκομισθείσα στο Δικαστήριο. Αυτό που γνωρίζουμε εμείς το έμαθαν στο Βερολίνο. Γι' αυτό λύσσαξαν να ψηφιστεί αμέσως με 180 ψήφους η δεύτερη δανειακή, ενσωματώνοντας και την πρώτη. Με τις συμβάσεις, οι δανείστριες χώρες και πρώτη η Γερμανία γίνονται δυνάμει ιδιοκτήτες όλης της τωρινής και μελλούσης (π.χ. ανακάλυψη υδρογονανθράκων) περιουσίας του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή κύριοι της χώρας. Μεταξύ των πόρων που θα δημεύσουν πιθανώς οι δανειστές θα είναι οι ελληνικές τράπεζες, τυχόν κρατικοποποιούμενες.

Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε επί μακρόν, αναφέροντας τέρατα και σημεία που περιέχουν τα κείμενα, όπως την πρόβλεψη εξαίρεσης, με την οποία η ΕΚΤ κερδοσκοπεί επί της Ελλάδος, αποζημιούμενη στην ονομαστική αξία για ομόλογα που αγόρασε κάτω από το μισό στη δευτερογενή αγορά. Δεν έχει γίνει καμιά διαπραγμάτευση. Η "ελληνική κυβέρνηση" ανέθεσε σε δικηγορικά γραφεία του Λονδίνου, ξένες τράπεζες και το διεθνές τραπεζικό λόμπι να βρουν τον καλύτερο τρόπο να μας δέσουν. Tα λεφτά άλλωστε είναι πάρα πολλά...

Κράτος και Χρέος

Οι οπαδοί των συμφωνιών, που επιχειρείται να συναφθούν υπό συνθήκες εκβιασμού, από Βουλή εκλεγείσα σε τελείως διαφορετικές συνθήκες, και θα δεσμεύσουν για πάντα την Ελλάδα, υποστηρίζουν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο στην κατάσταση που βρεθήκαμε, πρέπει να εκχωρήσουμε τα πάντα. Είναι προφανές ότι στην κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα θα έπρεπε όντως να κάνει πολλές παραχωρήσεις, ενδεχομένως και κυριαρχίας που θα της ζητούσαν, να δεχθεί μεγάλες μειώσεις του βιοτικού επιπέδου, προκειμένου όμως να καταλήξει σε σωτήριο συμβιβασμό. Αλλά εδώ πρόκειται για ευθανασία, ευθανασία μάλιστα της Ελλάδας σε ότι αφορά τους πιστωτές, γιατί εμείς θα πεθάνουμε με φρικτό θάνατο.

Οποιοσδήποτε συμβιβασμός θα ήταν δυνατός, αν και μόνο αν, άφηνε τη χώρα σε οδυνηρή πλην βιώσιμη πορεία, ικανή να θρέφει και να περιθάλπει τον πληθυσμό της και να υπερασπίζεται τα σύνορά της. Τίποτα τέτοιο δεν προτείνεται ούτε με το συγκεκριμένο κούρεμα, ούτε με τη συνέχιση των Μνημονίων και μάλιστα μερικούς μήνες πριν τη μεγαλύτερη κρίση της ΕΕ από την ίδρυσή της και μια παγκόσμια οικονομική κρίση πιθανώς χειρότερη από το 1929. Φυσικά, εν ανάγκη μπορεί κανείς να αρνηθεί όλες τις υπογραφές του. Για να μεταβάλλει όμως ένα δεμένο νομικό καθεστώς εκ των υστέρων, θα χρειαστεί να κάνει αυτά που έκαναν οι Αμερικανοί στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας ή οι Μπολσεβίκοι; Θέλουμε ή μπορούμε κάτι τέτοιο. Δεν είναι καλό και για τους αυτουργούς τέτοιων σχεδίων να σκεφτούν μια στιγμή τι θα συμβεί και στους ίδιους, αν τα κείμενά τους οδηγήσουν στις βιβλικές καταστροφές που εμπεριέχουν ως δυνατότητα;

Kόσμος του Επενδυτή, Σάββατο 12 - Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2011




Δεν ξέρω ακριβώς για πόσο χρόνο η Ευρώπη είναι παγιδευμένη μέσα στην κρίση. Πάντως αν λέγαμε για δυο τρια χρονάκια δεν θα ήτανε υπερβολή. Χρόνος αρκετός για να είχε κάνει κάτι για να την αναχαιτίσει. Και τι έκανε όλο αυτό το διάστημα; Τι έβγαλε η διαβούλευση και οι απανωτές συσκέψεις τόσων περισπούδαστων και υπερτιμημένων εγκεφάλων; Μόνο να σπρώχνουν την μπάλα από τη μια σύνοδο στην άλλη, «Kicking the Can», είναι η παροιμιώδης έκφραση που θα μείνει στην ιστορία, αν ποτέ η κρίση αυτή περάσει, και να καταστρώνουν σχέδια για τα σχέδια που θα καταστρώσουν στην επόμενη σύνοδο.

Μέχρι στιγμής όποια απόφαση και να πάρθηκε, όποιο σχέδιο και να χαιρετίστηκε σαν το τελειωτικό, όσα χρήματα και να διοχετεύτηκαν στο Νότο, όσα χρήματα και να αποστερήθηκαν μέσω μέτρων λιτότητας από τους λαούς του Νότου και όχι μόνον, κι όσο και να αυτοθαυμάστηκε για τη διάνοιά της η ίδια πάντα παρέα των εγκλείστων των ευρωπαϊκών σαλονιών, από την επόμενη κιόλας μέρα όλα τα σχέδια μαράζωναν και εγκαταλείπονταν σαν ατελέσφορα και ανεδαφικά. Και τούτο, λόγω της νευρωτικής, παθολογικής εμμονής της παρέας αυτής σε μια και μόνο λύση, (αυτή της λιτότητας), ενός πολυπλόκαμου και περίπλοκου προβλήματος. Πόσο ανόητοι, και μειωμένων ικανοτήτων μπορεί να είναι όταν αδυνατούν να αντιληφθούν αυτό που ο καθένας σε παρόμοιες περιπτώσεις εφαρμόζει στη ζωή του. Ότι δηλαδή, στο βαθμό που βλέπει ότι δεν μπορεί με τη μια τακτική που έχει επιλέξει, να λύσει ένα πρόβλημα που χρονίζει, εγκαταλείπει την αδιέξοδη μέθοδο λύσης, γυρίζει πίσω στην αρχή και ετοιμάζεται να εφαρμόσει κάποια άλλη εναλλακτική.

Αφού είδαν κι αποείδαν οι φωστήρες μας ότι δεν τα βγάζουν πέρα, φαντάστηκαν ότι το πρόβλημα δεν ήτανε μ’ αυτούς και τα σοφά τους σχέδια, αλλά με τους λαούς, οι οποίοι τάχατες αντιστέκονταν και δεν εφάρμοζαν τις οδηγίες τους. Αυτοί λοιπόν οι οποίοι δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν τον απλό και διαχρονικό νόμο του «ουκ αν λάβεις, παρά του μη έχοντος», νόμο φυσικό και αμετάκλητο, ο οποίος έχει επαληθευτεί από κτίσεως κόσμου σε κάθε συγκυρία και ειδικά σε ό,τι αφορά στα κρατικά ταμεία, ξαφνικά αντιλήφθηκαν ότι το ένα και μοναδικό τους σχέδιο, αυτό το ατελέσφορο, αυτοκτονικό και επίμονο, θα μπορούσε να ευοδωθεί αν άλλαζαν όχι ακόμα το λαό, αλλά τις ηγεσίες του.

Κι έτσι μας προέκυψαν Παπαδήμος και οσονούπω Μόντι, σαν το νέο σχέδιο στη θέση αυτού της 27ης Οκτωβρίου, που ήδη συγχωρέθηκε και του ‘γιναν κιόλας τα εννιάμερα.

Με βάση το ιστορικό όλων των σχεδίων που επιχειρήθηκαν ως τα τώρα, η επιτυχία των οποίων ανοήτως βασίστηκε στη μεταφυσική σχεδόν προσμονή της ματαίωσης του νόμου του «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», και το παρόν σχέδιο με τον κωδικό «Παπαδήμος-Μόντι» νομοτελειακά είναι καταδικασμένο να αποτύχει.

Για μερικούς απλούς λόγους: Πρώτα, πρώτα, λείπουν τα χρήματα, δεύτερον, ακόμα κι αν υπάρχουν, λείπει η διάθεση να πληρωθούν. Κι αυτή η διάθεση είναι πλέον στέρεη κι η ανυπακοή καλά οργανωμένη. Τρίτον, το σχέδιο αυτό ήρθε πολύ πολύ αργά, για να μας πιάσει στον ύπνο. Δυο χρόνια τώρα μάθαμε και είδαμε πολλά. Όχι μόνο στον Παπαδήμο, μα ούτε στον Πάπα τον ίδιο δεν θα στεκόμαστε πια ευπειθείς και θαμπωμένοι. Τέταρτο, είδαμε πια στην πράξη πώς μπορούμε να σπάσουμε τα νεύρα ακόμα κι ενός «παράφρονα και καταθλιπτικού», να τρελάνουμε μια κατά τα άλλα παντοδύναμη κυβέρνηση, και στο αποκορύφωμα να την στείλουμε στον αγύριστο.

Ας μην απογοητευόμαστε. Η νέα κυβέρνηση είναι ένας τέτοιος συρφετός, τόσο αταίριαστος κι αδύναμος, και με τόσα διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ των συνεταίρων, που πολύ φοβάμαι ότι δεν θα χρειαστεί να κάνουμε κάτι το ιδιαίτερο και θεαματικό για να τη διαλύσουμε. Αλλά για όσο καιρό θα υφίσταται ακόμα, μην αμφιβάλετε καθόλου! Θα την τρελάνουμε κι αυτή!

Χαρείτε όσο είναι καιρός. Ο Παπαδήμος θα είναι το καινούργιο μας παιχνιδάκι! Ρε είμαστε τόσοι πολλοί, και το κυριότερο, το διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι και στην πράξη, όπως με απεργίες, καταλήψεις, παρελάσεις, δεν πληρώνω, κλπ…

Καλή μας διασκέδαση, λοιπόν!

Το ΠΑΣΟΚ αποσυντίθεται

Ότι κάποιοι (όχι λίγοι) προσπαθούν να διώξουν τον ΓΑΠ από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι φανερό – και αναμενόμενο εδώ που τα λέμε… Όμως οι συσχετισμοί δύναμης στο εσωκομματικό πεδίο είναι περίπου δεδομένοι και, αν και δεν αποκλείεται τίποτα, το κριτήριο θα είναι ποιος μπορεί να επαναφέρει το κόμμα (και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ) σε τροχιά εξουσίας.

Οι βενιζελικοί, που έχουν απογοητευθεί με την επιλογή του Παπαδήμου, θέτουν θέμα ηγεσίας. Το ξεκίνησε ο Λιντζέρης και θα ακολουθήσουν και άλλοι. Ο Βενιζέλος έχει την πιο οργανωμένη ομάδα βουλευτών, αλλά ξέρει ότι για να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ πρέπει να έχει την έγκριση του ΓΑΠ: να θυμάστε ότι ο Βενιζέλος θέλει το «όλον ΠΑΣΟΚ», όχι ένα κομμάτι τοθ. Όμως την Τετάρτη Παπανδρέου – Βενιζέλος «τα είπαν χοντρά» στο τηλέφωνο, αν και δεν ξεπεράσθηκε το όριο της ευπρέπειας. Επομένως ΓΑΠ και Βενιζέλος βρίσκονται (πάλι) σε αντίθετη πορεία.

Σύμφωνα με πληροφορίες, επιχειρείται προσέγγιση Βενιζέλου – Σκανδαλίδη, για την δημιουργία ενός κεντρώου πόλου μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Οι βενιζελικοί μιλούν για «κεντρικό» πόλο επιθυμώντας να πάρουν αυτή τη θέση στην γεωγραφία του κόμματος, ώστε να μπορούν να συμμαχούν με όλες τις πλευρές.

Σε διαφορετικό μήκος κινείται η «τρόικα» των… τεσσάρων (πλέον). Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου, Ραγκούσης, Μόσιαλος. Αποτελούν ομάδα και πολιτικό πόλο, αλλά δεν έχουν οργανωτική δομή και δύναμη, δεν έχουν αρχηγό και δεν έχουν αποφασίσει να θέσουν θέμα ηγεσίας. Εκτιμούν ότι θα ισχυροποιηθούν το επόμενο διάστημα, ειδικά αν πάει καλά ο Παπαδήμος, ενώ έχουν την στήριξη ισχυρών συγκροτημάτων.

Από τον ΓΑΠ στον Χρυσοχοϊδη

Απέναντι και στις δύο παραπάνω ομάδες είναι οι «προεδρικοί», που έχουν υποδιαιρέσεις: είναι οι «κηπουροί» (Γερουλάνος κ.λπ.), αλλά και οι Ρέππας, Καστανίδης (παρά την σχετικά αυτόνομη πορεία για “την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς” που θέλει να ξεκινήσει), Ξενογιαννακοπούλου κ.α. Σε αυτούς προστίθεται και η ομάδα των συμβούλων του ΓΑΠ (Αθανασάκης κ.λπ.) που έχουν επιρροή στα κομματικά.

Μία άλλη ομάδα είναι οι «κοινωνιστές» (Παπουτσής κ.α.), που έχουν στηρίξει τον ΓΑΠ, ενώ έχουν από κοντά και τον γραμματέα του κόμματος Μ. Καρχιμάκη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, αν ο ΓΑΠ δεν μπορεί να διατηρηθεί στην ηγεσία, όλοι αυτοί θα στηρίξουν τον Χρυσοχοϊδη.

Ιδιαίτερο ρόλο διεκδικεί η «Αριστερή Πρωτοβουλία» του Παναγιωτακόπουλου, που μπορεί να συμμαχήσει εναντίον όσων εκφράζουν τις εκσυγχρονιστικές απόψεις: δηλαδή και κατά Βενιζέλου και κατά των τεσσάρων. Είναι κοντά στις απόψεις των «κοινωνιστών», οι οποίοι παραδοσιακά στηρίζουν τους Παπανδρέου.

Τι θα κάνει ο Παπανδρέου;

Από την άλλη μεριά και όπως έχουμε ξαναγράψει στόχος του Παπανδρέου είναι να παραμείνει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ πρώτον, επειδή το θεωρεί οικογενειακή επιχείρηση και δεύτερον, επειδή χρειάζεται συνήγορο και μάρτυρες υπεράσπισης τις ημέρες που έρχονται. Και αν δεν καταφέρει να κρατήσει “το όλον ΠΑΣΟΚ” θα επιχειρήσει τουλάχιστον να κρατήσει ένα κομμάτι του.

Η γραμμή που θα ακολουθήσει είναι ήδη ορατή. Θα επιχειρήσει για άλλη μια φορά να υποστηρίξει ενώπιον της κοινής γνώμης ότι είναι τα ισχυρά οικονομικά και εκδοτικά συμφέροντα εκείνα που επέβαλαν τη λύση Παπαδήμου και δεν θα διστάσει να κατηγορήσει -όπως έκανε και το 2007- ακόμα και κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ ότι συνέβαλαν στην ανατροπή του εξυπηρετώντας σχέδια τρίτων.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτά. Όπως γράφουμε και αλλού άρχισαν ήδη οι κινήσεις διεμβολισμού των δυο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, με την προώθηση ενός τρίτου κόμματος εξουσίας, τού τρίτου πόλου που παλιότερα τον έλεγαν τρίτο δρόμο.

Στελέχη που απομακρύνθηκαν από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, όπως για παράδειγμα ο Γ. Φλωρίδης, αλλά και πολλοί άλλοι βλέπουν με καλό μάτι την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, μέσα από τη σύνθεση. Η Ντ. Μπακογιάννη μίλησε με εξαιρετικά θερμά λόγια για τον Λουκά Παπαδήμο, η Δημοκρατική Αριστερά επίσης (και ας μη δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του) ενώ η επιλογή Παπαδήμου βρήκε πολλούς και σημαντικούς υποστηρικτές και στη Νέα Δημοκρατία. Παράλληλα, με την πρόβλεψη αλλά και προτροπή των ισχυρών εκδοτικών συμφερόντων για κυβερνήσεις συνεργασίας στο μέλλον, από τις επόμενες κιόλας εκλογές, ήδη πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις προσπαθούν να διαμορφώσουν ένα νέο σκηνικό.


Ο πρέσβης ετ Κώστας Μπίκας, θεωρήθηκε από πολλούς «σοβαρός», όταν ανέλαβε τις τύχες της ΕΥΠ, κατόπιν σχετικής απόφασης του τότε αρμόδιου υπουργού, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Όμως, ο «καταπράσινος» και δήθεν τεχνοκράτης κ. Μπίκας, με επαφές παλαιότερα με τον Θοδωρή Ρουσόπουλο και τον στενό συνεργάτη της Ντόρας Μπακογιάννη, Δημήτρη Ζαφειριάδη, δεν δείχνει να είναι σε θέση να επιβάλει τον έλεγχό του στην υπηρεσία. Από την άλλη, αυτό δεν είναι το μόνο πρόβλημα: τα όσα φέρεται να είπε στον Αμερικανό πρέσβη ο Έλληνας αξιωματούχος, τα οποία και είδαν το φως της δημοσιότητας μέσω των wikileaks, τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Έδωσε και αυτός την «αναφορά» του ή για να είμαστε ακριβείς, τα «διαπιστευτήριά» του στην υπερδύναμη…

Φυσικά, ως «τεχνοκράτης», ο κ. Μπίκας έχει αντιληφθεί τι συμβαίνει στην ΕΥΠ, άσχετα αν αδυνατεί να το διαχειριστεί, ή δεν επιθυμεί να έρθει σε ανοικτή ρήξη με το ΠΑΣΟΚικό συνδικαλιστικό κατεστημένο της υπηρεσίας.

Όταν ο ίδιος χαρακτηρίζει ως «υπερβολική προσδοκία» το στόχο για αύξηση της παραγωγικότητας και της επιρροής της (κάτι το οποίο στηλιτεύει και σε ανακοίνωσή του ο αρμόδιος τομεάρχης της ΝΔ, Θανάσης Νάκος), αφού «είναι βαθιά συνδικαλισμένη» και «οι περισσότεροι υπάλληλοι ανήκουν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ», όπως φέρεται να είπε στον Αμερικανό διπλωμάτη, παραδέχεται παράλληλα και τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει μια νευραλγική για την ασφάλεια του έθνους, του κράτους και του πολίτη, υπηρεσία.

Στη Βουλή, στη διάρκεια της απάντησής του, ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, δεν απάντησε στις αιτιάσεις της ΝΔ και έκανε κάτι που κανείς διεθνώς δεν τόλμησε μέχρι τώρα: αμφισβήτησε την αξιοπιστία των τηλεγραφημάτων, κάτι που ούτε η Ουάσινγκτον έχει κάνει μέχρι τώρα… Φυσικά, δεν απάντησε και στα όσα του «έσυρε» η ΝΔ για τον κομματισμό στην υπηρεσία, φαινόμενο που έχει υπονομεύσει κάθε δυνατότητα άσκησης αποτελεσματικού έργου για την προστασία των εθνικών μας συμφερόντων.

Προσέξτε τι λέει η ΝΔ: «Δεν μας είπε γιατί, για πρώτη φορά στην ιστορία της ΕΥΠ, 110 άτομα, περίπου τα μισά από τα στελέχη της που είχαν τα προσόντα να κριθούν Προϊστάμενοι Τμημάτων, ζήτησαν με αίτησή τους να μην αναλάβουν Τμηματάρχες της Υπηρεσίας, υπό την παρούσα διοίκηση».

Και φυσικά, η ΝΔ ίσως να μη γνωρίζει τα περί εσωτερικής κόντρας στους κόλπους των «πρασίνων» στην ΕΥΠ, δηλαδή μεταξύ ΠΑΣΟΚων που πήραν πόστα επί ΝΔ και όσων δεν πήραν, ή τα περί δημιουργίας δύο (!) ομοσπονδιών υπαλλήλων.

Και όσα δεν αναφέρονται πολύ, αλλά τα ξέρουν όλοι: μια δίωξη κακουργηματικού χαρακτήρα κατά υποδιευθυντή στον κλάδο κατασκοπίας, μια δίωξη κατά τμηματάρχη με ανάλογη κατηγορία για e-mail σε… βρετανική υπηρεσία (πράξη που ανακαλύφθηκε πρόσφατα αλλά έγινε το 2008), μια δυσμενή μετάθεση σε στέλεχος από την περιφέρεια που κατήγγειλε δια της προβλεπόμενης διαδικασίας και επώνυμα συνάδελφό του που είχε αναρτήσει φωτογραφία του… σφαγέα του Ελληνισμού Κεμάλ Ατατούρκ στην επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή του (αντί να διωχθεί ο φιλότουρκος και προφανώς εθνικά επικίνδυνος υπάλληλος, διώκεται ο πατριώτης…) και πολλά άλλα εξωφρενικά…

Και υπάρχουν και χειρότερα, τα οποία επισήμανε η ΝΔ και εμείς ανακεφαλαιώνουμε: «Δεν μας εξήγησε γιατί, την ώρα, που η διοίκηση εξαντλεί την αυστηρότητά της σε βάρος συνδικαλιστών, δεν έχει ασκήσει πειθαρχική δίωξη κατά προϊσταμένου, που υπηρετεί σε Μονάδα ακριτικού νησιού και κατηγορείται από τον αρμόδιο Εισαγγελέα για τον ξυλοδαρμό υφισταμένης του συναδέλφου.

Στην πραγματικότητα εννέα μήνες μετά το περιστατικό η διοίκηση τον… επιβράβευσε με μετάθεση σε κεντρικότερη μονάδα και, στη συνέχεια, με απόσπαση στο εξωτερικό!»
Και άλλα πολλά: «Δεν μας απάντησε ο κ. υφυπουργός, για την τύχη της -από 5 Φεβρουαρίου του 2010- αναφοράς υπαλλήλου (Αρ. Πρωτ: 33726/5-2-2010) στο Γραφείο του Υπουργού, η οποία περιγράφει αναλυτικά το καθεστώς φόβου και απειλών σε βάρος των υπαλλήλων από τη σημερινή Διοίκηση.

Η αλήθεια είναι ότι, 19 μήνες μετά, δεν έχει ληφθεί από το Γραφείο του Υπουργού κανένα μέτρο, δεν έχει διαταχθεί καμία έρευνα και – το χειρότερο – δεν έχει δοθεί καμία απάντηση προς την υπάλληλο». Όλα αυτά, συμβαίνουν επί των ημερών του κ. Μπίκα στην υπηρεσία, η οποία έχει πλέον τρόπον τινά «υποβαθμίσει» τη διεθνή της παρουσία και έχει στρέψει κατά πολύ το ενδιαφέρον της στο εσωτερικό της χώρας μας (μετατρεπόμενη έτσι σε αστυνομική υπηρεσία αντιμετώπισης ασύμμετρων απειλών και εγκλήματος), κάτι, που με δεδομένη την βαθύτατη περιφρόνηση του ΠΑΣΟΚ για τους θεσμούς, καθιστά την εξέλιξη επικίνδυνη για τον μέσο Έλληνα πολίτη και τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματά του (παρά την παρουσία in house εισαγγελέα).

Επί ΠΑΣΟΚ, τη δεκαετία του ’90, η ΕΥΠ έγινε «σουρωτήρι»: προσελήφθησαν άτομα με εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, ενώ ο σημιτικός «εκσυγχρονισμός» επιβλήθηκε ως το ιδεολόγημα-οδηγός. Η υπηρεσία, βρέθηκε μάλιστα να στεγάζει στους κόλπους της έναν ΠΑΣΟΚο θεωρητικό της τρομοκρατίας, ο οποίος τυγχάνει και ο άνθρωπος της Χαμάς στην Αθήνα και ο οποίος ανέλαβε και συνδικαλιστικά καθήκοντα.

Οι ίδιοι οι ΠΑΣΟΚοι τον «εκπαραθύρωσαν» το 1996, αλλά και τον «φρόντισαν» στη συνέχεια, ώστε να μην πεινάσει. Κατά τα άλλα, τα ευσυνείδητα στελέχη της υπηρεσίας, και αυτά είναι πολλά, δίνουν καθημερινά τη μάχη της προστασίας των εθνικών συμφερόντων, υπό τις αντίξοες συνθήκες που δημιουργεί η κατάσταση, όπως την περιγράψαμε.


"παν ή φάναι ή αποφάναι αναγκαίον, ανάγκη της αντιφάσεως θάτερον είναι μόριον αληθές, αδύνατον γαρ αμφότερα ψευδή είναι"
Αριστοτέλης ( 384 - 322 π.Χ. ) αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος
Λέγεται "Αρχή του Αποκλειομένου Μέσου" και είναι μια από τις αιώνιες αλήθειες της κοινής ή τυπικής Λογικής που θεμελίωσε ο μεγάλος φιλόσοφος. Κατά την "Αρχή του αποκλειομένου μέσου ή τρίτου", όπως αναφέρεται, δύο έννοιες αντιφατικά αντικείμενες που λέγονται για το ίδιο αντικείμενο δεν μπορεί να είναι και οι δύο ψευδείς. αλλά ούτε και νοούνται ως τέτοιες, αλλά αν η μία είναι αληθής, τότε η άλλη είναι υποχρεωτικά ψευδής χωρίς άλλο περιθώριο. Ή στέκει κάτι ή δε στέκει, δεν μπορεί να ισχύουν και τα δύο!

Τι σχέση έχουν τα παραπάνω με την τρέχουσα πραγματικότητα; Για να δούμε!

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη νέα μας Κυβέρνηση τον τρόπο που αυτή αναδείχθηκε - με τη στήριξη ουσιαστικά των δύο μεγάλων κομμάτων - και τη θέση του κ. Σαμαρά που παρέχει τη στήριξή του για περιορισμένο χρονικό ορίζοντα μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών.

Η νέα Κυβέρνηση λοιπόν μπορεί να τα πάει ή καλύτερα ή τα ίδια και χειρότερα από την Κυβέρνηση Παπανδρέου. Άλλη εναλλακτική - σύμφωνα με την αριστοτέλεια λογική - δεν υπάρχει.

Αν λοιπόν τα πάει καλύτερα, είναι παράλογο ο κ. Σαμαράς να επιδιώξει την πτώση μιας επιτυχημένης Κυβέρνησης. Και βεβαίως θα είναι και επιζήμιο για τη χώρα.

Αν τα πάει ίδια ή χειρότερα τότε ως υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης είναι υποχρεωμένος να μην επιτρέψει την παραμονή της στην εξουσία, αφού είναι και ο ίδιος συνυποστηρικτής της, μέχρι μια δεδομένη ημερομηνία, παρατείνοντας το βίο μιας επιζήμιας ηγεσίας.

Τρίτος δρόμος δεν νοείται!

Τι σημαίνει αυτό; Πως η νέα Κυβέρνηση ή θα πέσει πολύ νωρίτερα από την προκαθορισμένη ημερομηνία ή θα κρατήσει για πολύ περισσότερο.

Άλλο παράδειγμα.

Η έκτη δόση. Θα την πάρουμε ή όχι;

Σε γενικές γραμμές, η εκταμίευση εξαρτάται από τη συνολική συνεργασία της Ελληνικής Κυβέρνησης και τις αποφάσεις που αυτή θα κληθεί να λάβει - ή να λαμβάνει στο μέλλον - σε σχέση με την εφαρμογή του προγράμματος σταθεροποίησης. Απλούστερα, η Κυβέρνηση πρέπει ανά πάσα στιγμή να κάνει δύο πράγματα:
  • να λαμβάνει καινούρια μέτρα όταν τα προηγούμενα δεν επιτυγχάνουν τους στόχους και
  • να επιβλέπει ή να επιβάλλει την εφαρμογή των ήδη ληφθέντων μέτρων ή αυτών που ήδη συμπεριλαμβάνονται ή προβλέπονται ρητά στις συμφωνίες.
Τι λέει ο Αριστοτέλης; Ή θα την πάρουμε ή όχι.

Αν η δόση εκταμιευθεί, τότε αυτό σημαίνει ότι οι στόχοι επιτυγχάνονται και με τη σειρά του αυτό σημαίνει ότι είτε λαμβάνονται καινούρια μέτρα ή έχουν επιτύχει και αποδώσει τα παλιά τόσο πολύ και τόσο καλά που υπερκαλύπτουν και τις απώλειες της ύφεσης.

Αν η δόση δεν εκταμιευθεί, τότε αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν επιτευχθεί οι στόχοι διότι δεν προτίθεται κανείς να λάβει νέα μέτρα και ή δεν μπορεί ή δεν θέλει να επιβλέψει την εφαρμογή των παλαιών.

Επειδή όμως η αδυναμία επίτευξης των στόχων μεταφράζεται σε έλλειψη ρευστότητας - από την οποία έλλειψη το κράτος ξεφεύγει είτε δια αύξησης εσόδων είτε δια μείωσης δαπανών - καταναγκαστικά το κράτος θα κινηθεί ούτως ή άλλως στα πλαίσια της δεδομένης του ρευστότητας. Δηλαδή, αν χρειάζεται 100 και έχει διαθέσιμα 70, και πρέπει να πιάσει το στόχο των 100 ώστε να εκταμιευθεί η δόση, τότε πολύ απλά θα κινηθεί με τα διαθέσιμα 70. Μείωση δαπανών! Άρα εκ των πραγμάτων επίτευξη στόχων!

Σε κάθε περίπτωση δηλαδή, η δόση είναι "εξασφαλισμένη" όχι υπό την έννοια ότι οι καλοί μας Τροϊκανοί θα την εκταμιεύσουν με αγνά αισθήματα συμπαράστασης προς την φτωχή μας πατρίδα. Απλώς, αν χρειαζόμαστε ας πούμε 1 επιπλέον δις μέχρι τέλος του έτους για να διατηρήσουμε τις κρατικές δαπάνες στο επίπεδο που έχει προϋπολογισθεί, είτε θα το βρούμε μέσω μέτρων - και θα πάρουμε τη δόση - είτε δεν θα το βρούμε (αφού δεν μπορούμε να δανειστούμε από αλλού όντας εκτός αγορών), θα μειώσουμε δαπάνες και θα πάρουμε τη δόση! Τόσο απλά. Αλλά και τόσο επώδυνα βεβαίως, γιατί η μείωση κρατικών δαπανών έχει επίπτωση σε μισθούς, συντάξεις κι ένα σωρό άλλα πράγματα.

Και τέλος το υπέρτατο ερώτημα που και πάλι θα κληθεί να απαντήσει ο Αριστοτέλης!

Θα πετύχει στο έργο της η Κυβέρνηση Παπαδήμου;

Για λόγους συντομίας, θα παρακάμψουμε τα λοιπά θέματα και θα σταθούμε στο κεντρικότερο: η επιτυχία της νέας Κυβέρνησης θα μετρηθεί στην επιτυχία υιοθέτησης της δανειακής σύμβασης της 26ης Οκτωβρίου, η οποία με τη σειρά της προσμετράται με την επιτυχία ή μη της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα - το περίφημο "κούρεμα" του χρέους κατά 50% - ή αλλιώς με την επιτυχία του PSIplus. Η Κυβέρνηση δηλαδή, θα επιτύχει στο έργο της εάν και εφόσον επιτύχει να "πείσει" τους ιδιώτες δανειστές οικειοθελώς να δεχθούν απομείωση των ελληνικών ομολόγων που διακρατούν, δελεαζόμενοι από το γεγονός ότι τα νέα ομόλογα - της μισής αξίας - θα είναι πολύ πιο αξιόπιστα σε σχέση με τα παλιά "ολόκληρης" αξίας.

Τα υπόλοιπα - λήψη νέων μέτρων, εφαρμογή παλαιότερων κλπ - θα μπορούσαν να υλοποιηθούν και από μια συμβατική Κυβέρνηση με τα γνωστά μέχρι σήμερα αποτελέσματα.

Οι ιδιώτες πιστωτές λοιπόν - κατά Αριστοτέλη πάντοτε - ή θα πειστούν ή όχι να προσέλθουν οικειοθελώς σε μια τέτοια διαδικασία. Αναφερόμαστε σε μια σημαντική πλειοψηφία αυτών κι όχι σε μεμονωμένες αρνήσεις άνευ σημασίας.

Αν πειστούν, η συμφωνία πετυχαίνει - ομοίως και η Κυβέρνηση - και θα λάβουν νέα ομόλογα μισής αξίας αλλά αξιόπιστα.

Αν δεν πειστούν, η συμφωνία αποτυγχάνει οι πιστωτές κρατούν τα παλιά τους ομόλογα - χαμηλής πιστοληπτικής ικανότητας - και η χώρα προχωρά σε νέες περιπέτειες.

Που έγκειται λοιπόν το "κλειδί" της επιτυχίας; Στην πίστη των επενδυτών ότι τα νέα ομόλογα είναι πολύ πιο αξιόπιστα από τα παλιά.

Άρα, επειδή αξιόπιστα ομόλογα εκδίδονται από αξιόπιστες Κυβερνήσεις, ο βαθμός επιτυχίας της Κυβέρνησης ταυτίζεται με το βαθμό αξιοπιστίας της.

Φτάσαμε λοιπόν στον εξής λογικό "κύκλο" ή - και πάλι κατά Αριστοτέλη!- έναν φαύλο κύκλο: Μια Κυβέρνηση θα είναι αξιόπιστη - και άρα επιτυχημένη - αν κατορθώσει να εκδώσει αξιόπιστα ομόλογα, τα οποία θα πιστοποιήσουν την αξιοπιστία - και άρα την επιτυχία - της Κυβέρνησης! Για να αποδειχθεί η αξιοπιστία, πρέπει να εκδοθούν αξιόπιστα ομόλογα που να αποδεικνύουν την αξιοπιστία!

Εδώ φτάσαμε και τον Αριστοτέλη στα όριά του!


Τις κρυφές, ένοχες λεπτομέρειες των δανειακών συμβάσεων του μνημονίου που υπέγραψε η χώρα μας τον Μάιο του 2010 αποκαλύπτει σ' ένα εκτεταμένο βιβλίο 300 σελίδων ο καθηγητής συνταγματικού δικαίου Γ. Κασιμάτης.

Οπως αναφέρει στο πρόλογο του βιβλίου του με τίτλο «Οι παράνομες συμβάσεις δανεισμού της Ελλάδας. Τα κείμενα που αποκάλυψαν τις δουλείες υποτέλειας της χώρας» (εκδόσεις Λιβάνη) ο καθηγητής, «οι συμβάσεις αυτές περιέχουν πρωτοφανείς στην ιστορία του οικονομικού διεθνούς δικαίου δεσμεύσεις της εθνικής κυριαρχίας και της περιουσίας της Ελλάδας απέναντι στους δανειστές της και πρωτοφανείς παραβιάσεις του συνταγματικού, του ευρωπαϊκού και του διεθνούς δικαίου».

Στην αναλυτική παρουσίαση των θέσεών του, ο καθηγητής, που είχε υποστηρίξει νομικά και την προσφυγή του ΔΣΑ και άλλων φορέων στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του μνημονίου, χαρακτηρίζει αξιοκατάκριτη και επονείδιστη τη σιωπή των πολιτικών, των δημοσιογράφων αλλά και της πνευματικής ηγεσίας της χώρας στο θέμα αυτό, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις (όπως η σημαντική συμβολή του Μίκη Θεοδωράκη).

Εκεί που εστιάζει ιδιαίτερα είναι η αμετάκλητη και άνευ όρων παραίτηση της ελληνικής κυβέρνησης από την εθνική κυριαρχία, ενέργεια που δεσμεύει παράλληλα το σύνολο της δημόσιας περιουσίας υπό το αγγλικό δίκαιο.

Καυτηριάζοντας την «καιροσκοπική υπόκλιση που κάνει σήμερα ο κεντρικός κορμός του κοινωνικοπολιτικού συστήματος στον ηγεμόνα», υπογραμμίζει παράλληλα ότι τελικά, παρά τη συντονισμένη προσάθειά τους, τα μεγάλα συγκροτήματα δεν κατάφεραν να επιβάλουν συσκότιση και να πνίξουν το έγκλημα.

Πηγή



Η αναβολή για τουλάχιστον έναν μήνα της απόφασης του Δικαστηρίου της Χάγης για την παραβίαση ή όχι από την Αθήνα της Ενδιάμεσης Συμφωνίας με την ΠΓΔΜ περιλαμβάνεται στις παράπλευρες απώλειες των πολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα, ενώ και η συμμετοχή της Ν.Δ. του Αντώνη Σαμαρά στη μεταβατική κυβέρνηση φαίνεται να ερεθίζει τα ανακλαστικά των Σκοπίων στο θέμα της ονομασίας.

Η απόφαση, μετά την πρώτη αναβολή της τον Σεπτέμβριο, μετατέθηκε για τα μέσα Νοεμβρίου, αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, εκτιμήθηκε ότι στην παρούσα φάση το πολιτικό κλίμα στην Ελλάδα δεν προσφέρεται.

Βέβαια, ο Γ. Παπανδρέου στη δευτερολογία του κατά τη συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή εκτίμησε ότι μια από τις προτεραιότητες της νέας κυβέρνησης είναι να «κινηθεί άμεσα, με προτάσεις, για τη διευθέτηση του μεγάλου ζητήματος της ονομασίας» στο φως και της αναμενόμενης απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου. Ωστόσο, όπως εκτιμούν έμπειροι διπλωμάτες, το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο που βιώνει η χώρα, μάλλον αφήνουν μικρά περιθώρια για σοβαρές πρωτοβουλίες.

Την ίδια εκτίμηση φαίνεται να συμμερίζονται και στην πλευρά των Σκοπίων, έστω και για τους δικούς τους ιδιαίτερους λόγους. «Οι προοπτικές από την κατάρρευση της ελληνικής κυβέρνησης και τη συγκρότηση μιας νέας υπό έναν τεχνοκράτη φαντάζουν δυσοίωνες» αναφέρουν δημοσιογραφικές πηγές από τη γειτονική χώρα με γνώση του κλίματος που επικρατεί στην κυβέρνησή της.

Προσθέτουν μάλιστα ότι για την κοινωνία της ΠΓΔΜ ο Αντώνης Σαμαράς είναι «κόκκινο πανί» και άμεσα συνδεδεμένος στην κοινωνική συνείδηση με τη «μεγάλη χαμένη ευκαιρία» της δεκαετίας του '90 επί Κ. Μητσοτάκη. Ο αρχηγός της Ν.Δ. θεωρείται ότι είναι θιασώτης μιας σκληρής εθνικιστικής γραμμής στο πρόβλημα της ονομασίας.

Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η απόφαση της Χάγης δεν αναμένεται να δικαιώνει καθαρά κανένα από τα δύο μέρη, αλλά να είναι «ισορροπημένη» σε σχέση με τον καταμερισμό των ευθυνών για την παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995.

Εν αναμονή πάντως και της εισήγησης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Δεκέμβριο για το εάν πρέπει η ΠΓΔΜ να πάρει ημερομηνία έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων (πράγμα απίθανο όπως έχουν σήμερα τα πράγματα), ο νέος υπουργός Εξωτερικών, Νίκολα Πόποφσκι, απέρριψε το ενδεχόμενο μεσολάβησης της Ε.Ε. κατά τα πρότυπα της διαφοράς Κροατίας-Σλοβενίας. Το 2009, και μετά από 18 χρόνια άκαρπων διαπραγματεύσεων, οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνία για τη συγκρότηση ευρωπαϊκής ομάδας διαιτησίας που θα επιβλέψει την επίλυση της συνοριακής διαφοράς τους. Ετσι άνοιξε ο δρόμος για τις συνομιλίες με την Κροατία, η οποία θα είναι η επόμενη χώρα που θα ενταχθεί στην Ε.Ε.

Πηγή


Μία εβδομάδα τώρα, η δημοσιογραφική επικαιρότητα εδώ στο Παρίσι εστιάζεται στην Ελλάδα. Η πρόσφατη άτυχής πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα έχει ανατρέψει την καταρχήν θετική εντύπωση την οποία είχε αποκομίσει η Ευρώπη για τον Γιώργο Παπανδρέου, παρά τις παλινωδίες: στην μέχρι πρότινος κυρίαρχη εικόνα, ένας «πολιτισμένος» ηγέτης προσπαθεί να επιβληθεί σε παρασιτικούς, οκνηρούς και διεφθαρμένους πολίτες, ενάντια σε ένα παρακμιακό πελατειακό πολιτικό σύστημα και μια τυχοδιωκτική και εθνικιστική αντιπολίτευση.

Η αντίληψη αυτή δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αυθαίρετη: επί μία διετία, μία μεθοδική, ενίοτε και εσκεμμένη, παραπληροφόρηση, μέσω δημοσιογραφικών δικτύων αμφίβολης αντικειμενικότητας και σοβαρότητας, καθώς και η επένδυση του Παπανδρέου στις προσωπικές του διεθνείς δημόσιες σχέσεις, ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για αυτές τις αναπαραστάσεις. Επιπλέον, η κυρίαρχη οικονομιστική θεώρηση των ευρωπαϊκών προβλημάτων υποτίμησε το ελληνικό πρόβλημα, λόγω του μικρού σχετικά μεγέθους της ελληνικής οικονομίας. Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας έχει λησμονηθεί ή θεωρείται αμερικανική αρμοδιότητα. Οι Ευρωπαίοι υπεύθυνοι και κατ’ επέκταση οι δημοσιογράφοι, δεν έχουν λόγο ή ενδιαφέρον να ελέγξουν την γνησιότητα των παρεχομένων πληροφοριών.

Η αναγγελία του δημοψηφίσματος κλόνισε τη διαμορφωμένη εικόνα. Η τεράστια όχληση την οποία προκάλεσε, καθώς μάλιστα συνέπεσε με την σύγκληση του G20, και οι οργισμένες αντιδράσεις του Νικολά Σαρκοζί (Nicolas Sarkozy) και της ‘Ανγκελα Μέρκελ (Angela Merkel) ανάγκασαν τους δημοσιογράφους να εγκύψουν στην ελληνική κατάσταση με άλλη οπτική. Την αρχική έκπληξη διαδέχτηκε μια πρώτη συνειδητοποίηση των αντιφάσεων, αμηχανία και οι συνεπαγόμενες απορίες: πώς εξηγείται αυτό το πρωθύστερο διακύβευμα που έθεσε αναπάντεχα ο Γιώργος Παπανδρέου;

Σταδιακά έρχονται στο προσκήνιο και οι ευθύνες της Ευρώπης για την ελληνική κρίση· αλλιώς δεν εξηγείται πώς τριάντα χρόνια σύγκλισης και εξευρωπαϊσμού οδήγησαν την υγιή ελληνική οικονομία του 1981 στο σημερινό κατάντημα. Δεν έχει βέβαια ακόμη αποδομηθεί πλήρως η συλλογική ευθύνη των Ελλήνων· όμως γίνεται κατανοητό ότι ο ελληνικός λαός κατέστη όμηρος κύκλων και συμφερόντων τα οποία επωφελήθηκαν από την ανεξέλεγκτη εισροή ευρωπαϊκών πόρων για να ενισχυθούν και να διαβρώσουν την πολιτική σκηνή. Η ημιρατσιστική θεώρηση η οποία καλλιεργήθηκε επιμελώς και εντέχνως, ούτε ικανοποίει, ούτε δίνει επαρκείς απαντήσεις. Οι δημοσιογράφοι αναζητούν άλλες, περισσότερο ορθολογικές προσεγγίσεις.

Το αυξημένο ενδιαφέρον για την Ελλάδα ανέδειξε την ιδιαιτερότητα της χώρας μας. Καθώς οι σπασμωδικές κινήσεις του Παπανδρέου μετασχημάτισαν την οικονομική κρίση σε πολιτική, άρχισε να διαφαίνεται στον ορίζοντα ο επόμενος, εξαιρετικά επικίνδυνος, μετασχηματισμός: ο γεωπολιτικός. Ήδη το χάσμα ανάμεσα στον πολιτικό κόσμο και την κοινή γνώμη έχει επαναφέρει τα αντιευρωπαϊκά και αντιδυτικά αντανακλαστικά τα οποία ενισχύει η παράταση της πολιτικής κρίσης. Οι συνέπειες από μίαν αντιευρωπαϊκή στροφή της Ελλάδας είναι ανυπολόγιστες. Σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον ρευστό και συνεχώς αποσταθεροποιούμενο, η Ελλάδα αποτελεί προς το παρόν το μόνο σοβαρό στήριγμα της δύσης, τον μόνο πραγματικό παράγοντα σταθερότητας, ιδιαίτερα μετά από την μεταστροφή της Τουρκίας. Αν η Ελλάδα αποσυρθεί ή εκδιωχτεί από την ευρωζώνη και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση που θα ακολουθήσει συνεπάγεται γεωπολιτικούς κινδύνους οι οποίοι ανακαλούν στην μνήμη τους αποτραπέντες από το σχέδιο Μάρσαλ.

Αυτές τις εξηγήσεις και αυτή την ανάλυση κλήθηκα επανειλημμένως να παρουσιάσω σε διάφορα γαλλικά μέσα ενημέρωσης, εναντίον του ρεύματος, σε αυτήν την δύσκολη συγκυρία. Η ανταπόκριση των Γάλλων δημοσιογράφων και η απήχηση την οποία μοιάζει να έχει η προσέγγιση αυτή επιβεβαιώνουν την επιτακτική ανάγκη για μια υπεύθυνη, μεθοδική και συνεχή ενημέρωση.

Το άκαιρο και απρόβλεπτο δημοψήφισμα έχει θέσει εν αμφιβόλω τις ανιστόρητες, αγεωγράφητες και ιδεολογικά απαράδεκτες θεωρήσεις για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Όμως η επικαιρότητα σύντομα θα εγκαταλείψει την ελληνική κρίση. Η έγκυρη πληροφόρηση, πρωταρχικό και διαρκές εθνικό καθήκον και μέλημα, δεν εξυπηρετεί απλώς τα ζωτικά συμφέροντα της Ελλάδας, η οποία εξαρτάται πλέον σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις των εταίρων της. Συνεισφέρει σημαντικά και στον αναπροσανατολισμό της Ευρώπης προς τον θεμέλιο λίθο της: την γεωπολιτική.

*Ο Γεώργιος-Στυλιανός Πρεβελάκης (Georges Prévélakis) είναι ειδικός σε θέματα Γεωπολιτικής της Ευρώπης, των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, όπως επίσης και στη Γεωπολιτική των Πόλεων και στη Γεωπολιτική των Διασπορών. Είναι Τακτικός Καθηγητής Πολιτικής και Πολιτισμικής Γεωγραφίας στη Σορβόννη (Paris 1) και στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών στο Παρίσι (INALCO).

Πηγή

** Ένα εγερτήριο λοιπόν σάλπισμα απαιτούν οι χαλεποί καιροί

που ζει η πατρίδα μας. Ένα κάλεσμα, εμπνευσμένο, για ένα νέο ΕΑΜ της λύτρωσης, της απελευθέρωσης της Ελλάδας απ’ τα δεσμά που χάλκευσαν οι ολετήρες, ένα ξεκίνημα εθνικής αναγέννησης, λαϊκής ανάτασης, ελπίδας, προοπτικής, ανασυγκρότησης.

** Αυτό απαιτείται, χωρίς ηγεμονισμούς και δογματισμούς.

** Χρόνος, μέχρι τις εκλογές, υπάρχει. Για διάλογο, ειλικρινή διάλογο και μια μίνιμουμ συμφωνία. Μια συμφωνία φυσικά εκτός του πλαισίου του μνημονίου και της κατοχής της χώρας. Αλλά σε αυτή τη συγκρότηση ενός αντιμνημονιακού και αντικατοχικού μετώπου ας μπουν στην άκρη τυχόν διαφωνίες επί θεμάτων που αυτή τη στιγμή δεν είναι τα πρωτεύοντα. Πρωτεύον είναι, τώρα, η σωτηρία της πατρίδας απ’ τις ακρίδες, τους ολετήρες, τους αχυρανθρώπους της εγχώριας και διεθνούς των νταβατζήδων.

** Αναλαμβάνει πελώριες ευθύνες, όποιος για μικροκομματικούς λόγους δηλώσει απών απ’ αυτό το εθνικό προσκλητήριο…

** Ακόμα και… παρέμβαση Καραμανλή στο Σαμαρά δε δίστασε να ζητήσει ο απερίγραπτος αρχηγός κωλοτούμπας! Και βέβαια οι Σαμαράς και Καραμανλής ήσαν σε διαρκή επικοινωνία όλες τις κρίσιμες ώρες. Αλλά το σοβαρό θέμα είναι ότι όλες αυτές τις επικοινωνιακές παρόλες του κωλοτούμπα είναι στημένα για να τις αναπαράγουν οι δημοσιογραφικοί γυμνοσάλιαγκες, να τις μηρυκάσουν σαν… μέγιστη πολιτική παρέμβαση! Ο ορισμός του γελοίου και της παρακμής!

** Απίστευτο κι όμως αληθινό, ενδεικτικό των πολιτικών ηθών του ΣΑΠ και του στενού του επιτελείου. Αφού ξεφτιλίστηκαν παγκοσμίως κι έφεραν την Ελλάδα ένα βήμα πριν τη χρεοκοπία, αφού γελοιοποιήθηκαν ακόμα και στο κόμμα τους και λοιδορήθηκαν οικτρά εξαιτίας αυτού του μέγιστου τυχοδιωκτισμού του δημοψηφίσματος, ουδείς, μα ουδείς αισθάνθηκε την ανάγκη για ένα συγγνώμη! Ουδείς!

** Ουδείς απ’ όσους εμπνεύστηκαν ή στήριξαν τη… μεγαλειώδη πρωτοβουλία του θλιβερού ηγεμόνα! Για παράδειγμα, ούτε ο Καστανίδης, ούτε ο Παπακωνσταντίνου, ούτε ο Γερουλάνος βρήκαν μια λέξη να πουν! Μάλιστα κάποιοι απ’ αυτούς παρολίγο να… ζητήσουν και τα ρέστα, απ’ τους «κουτούς» οι οποίοι δεν μπόρεσαν να… παρακολουθήσουν τη σκέψη του μέγιστου πολιτικού τυχοδιώκτη! Ωρέ, τσίπα καθόλου;

** Κρατήστε το. Είτε αρέσει είτε δεν αρέσει σε κάποιους, στις καταιγιστικές εξελίξεις που θα τρέξουν στο ΠΑΣΟΚ το επόμενο διάστημα, ο ρόλος του Δημ. Ρέππα θα είναι κεντρικός. Ίσως ακόμα και σε θέση εγγυητή κάποιων deals…

** Αν μάλιστα μεταξύ των… χειροκροτητών ή συμμετασχόντων στην τραγική απόφαση για το δημοψήφισμα ήταν κι ο Φ. Πετσάλνικος, όπως πληροφορήθηκα, τότε χαιρέτα μου τον πλάτανο!

** Κάποτε είχαμε τα «ορφανά του Σημίτη». Τώρα; Τώρα θα απολαύσουμε τα «ορφανά του ΣΑΠ»! Αυτούς (και αυτές…) τους απερίγραπτους «κηπουρούς», οι οποίοι επί χρόνια… κόσμησαν το δημόσιο βίο! Για θυμηθείτε τους, τους φωστήρες, ένα-ένα, μία-μία… Μπρρρ!

** Μα ο απερίγραπτος κωλοτούμπας δεν ήταν αυτός που είχε απειλήσει τον Καραμανλή με… Ειδικό Δικαστήριο; Και τώρα ανερυθρίαστα ζητούσε την παρέμβασή του για να συνετίσει το Σαμαρά; Μέχρι κι ο ίδιος θα πρέπει να ζαλίζεται απ’ τις κωλοτούμπες του!

** Απ’ τους «κηπουρούς» του ΣΑΠ ο Ραγκούσης πρόκαμε να ενταχτεί στην κίνηση των «τριών», που γίνανε τέσσερις με τον Μόσιαλο. Έπιασε κάποια «πόρτα για το χειμώνα». Οι υπόλοιποι, είναι για να τους κλαίνε οι ρέγκες…

** Αλλά και για του κυρ Γιάννη τη γούνα έχουν ράμματα ο Παπουτσής κι ο Παναγιωτακόπουλος…

** Όλους τους θυμήθηκε ο αρχηγός κωλοτούμπας τις προηγούμενες μέρες. Και ζήτησε την… παρέμβασή τους! Όλους. Πλην του πολιτικού του μέντορα, του… Μητσοτάκη! Πώς και δεν τον θυμήθηκε κι αυτόν; Για να γελάσει ο κάθε πικραμένος;

** Τα ‘μαθες τα νέα, πατέρα; Ήρθα με ωσαννά, ωσάν ο «πρίγκιπας» του ονόματος, ωσάν παράκλητος, ωσάν ο συνεχιστής. Και φεύγω, πατέρα, ντροπιασμένος, ταπεινωμένος, με το λαό να με λοιδορεί! Φεύγω, πατέρα, για να αποφύγω το… ελικόπτερο! Πάει η κληρονομιά, πατέρα! Σε… εκδικήθηκα, πατέρα!

** Και ύστερα, την Κυριακή το βράδυ, κλάαμα ο κωλοτούμπας. Επειδή… δεν τον έπαιξαν ο Παπανδρέου με το Σαμαρά!

** Αφήστε δηλαδή που πήγαν στράφι και τα διάφορα deals, μετά… γευμάτων ή όχι, με τον Μπένι. Τα πήρε ο άνεμος, όπως πήρε και τα όνειρα του Μπένι να γενεί πρωθυπουργός πρώιμα…

** Για φανταστείτε όμως, ε; Σύμμαχοι ο Βαγγέλας με τον αρχηγό κωλοτούμπα…

** Μεγάλο ρίσκο πήρε ο Σαμαράς, με τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση συνεργασίας. Όχι μόνο επειδή αντικειμενικά μπήκε στο κάδρο της διαχείρισης μιας ανεξέλεγκτης κρίσης, όπου οδηγήθηκε η χώρα απ’ τους τραγικούς χειρισμούς του απερίγραπτου ΣΑΠ, συνεπώς θα εισπράξει κόστος. Αλλά και επειδή η Κ.Ο. του κινδυνεύει να γίνει μαλλιά-κουβάρια, κάθε φορά που η νέα κυβέρνηση θα λαμβάνει ένα μέτρο επαχθές και τότε η πλειοψηφία των βουλευτών του θα θέλει να το καταψηφίζει αλλά οι δικοί του «πρόθυμοι» (Άρης, Κυριάκος, Δένδιας, Αντώναρος κ.α.) θα το ψηφίζουν με άλλοθι τη συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση! Πάτε στοίχημα, ότι θα ζήσουν εκεί στη Συγγρού σκηνές αντίστοιχες αυτών της πράσινης Κ.Ο.;

** Σε πρωταθλητές της επιχείρησης «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» αναδείχτηκαν το MEGA κι ο ΣΚΑΪ. Ούτε καν τα –δημοσιογραφικά- προσχήματα δεν κρατούσαν!

** Ορισμένες φορές αγωνιούσαν πιο πολύ και απ’ τον… Καρατζαφέρη ή την Ντόρα!

** Ωρέ δε φοβηθήκατε, ότι θα σας πάρουν χαμπάρι; Ή ο βρεγμένος δεν τη φοβάται τη βροχή;

** Θα μπορούσε κάποιος ο οποίος και διαφωνεί ακόμα με την κυβέρνηση συνεργασίας, να δεχτεί ωστόσο καλόπιστα ορισμένα επιχειρήματα για τη συγκρότησή της. Αλλά αυτό που σε καμιά περίπτωση δεν είναι δυνατό να αποδεχτεί, είναι το ότι τα πράγματα οδηγήθηκαν εκεί κατ’ επιταγή της Μέρκελ, του Σαρκοζί και των άλλων της διεθνούς των νταβατζήδων! Δηλαδή με ένα πιο σύγχρονο τρόπο, κυβέρνηση εξάρτησης και εποπτείας. Μελαγχολική Δημοκρατία… Παρακμή… Δημοκρατία περίγελως!

** Έπεσαν πολλές μάσκες όλες τις προηγούμενες ημέρες…

** Απ’ όσες –ελάχιστες- είχαν απομείνει δηλαδή…

** Είχε που είχε ο Σαμαράς μια ευδιάκριτη ομάδα «συναινετικών» και «μεταρρυθμιστών» στο κόμμα του, ήρθε και η συνεργασία για τη στήριξη της νέας κυβέρνησης! Οπότε όλοι αυτοί μέχρι που θα ξεσαλώσουν κι άντε να τους κρατήσει. Καλά ξεμπερδέματα!

** Σας λέω, το τοπίο που εν δυνάμει διαμορφώνεται θα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Και μην υποτιμάτε και τις οριζόντιες διασυνδέσεις των απανταχού «μεταρρυθμιστών». Θα γενεί του κουτρούλη ο γάμος και στα δυο μεγάλα κόμματα!

** Και όσο για τις διαρροές, ότι… θα τους κανονίσει όταν θα φτιάχνει τα ψηφοδέλτια των επόμενων εκλογών, μάλλον προς το φαιδρές φέρνουν…

** Δηλαδή; Τώρα τα απόνερα της οργής του λαού που έχει ανέβει στα κεραμίδια θα τα εισπράττουν αντάμα πράσινοι και γαλάζιοι; Διότι πλανώνται πλάνην οικτρά όσοι πιστεύουν πως η έκφραση αυτής της οργής θα σταματήσει επειδή τα δυο μεγάλα κόμματα αποφάσισαν να στηρίξουν από κοινού τη νέα κυβέρνηση! Μέγιστο λάθος! Προβλέπω… δικομματικά αυγά και γιαούρτια!

** Δημοσιογραφικοί κύνες υλακτούντες. Και γρυλίζοντες. Στην υπηρεσία των αφεντικών. Αργυρώνητα ανθρωπάκια, για να εκτονώσουν τη λαϊκή οργή και παράλληλα να περάσουν τη γραμμή των νταβατζήδων, των αγορών, τις οποίες τα τελευταία χρόνια γνώρισαν –και έχουν θεοποιήσει- άθλια τσιράκια του παραπαίοντος συστήματος…

** Γλοιώδεις γυμνοσάλιαγκες, που δεν τολμούν να βγουν στο δρόμο της γειτονιάς τους, όπως και οι πολιτικοί τους πάτρωνες…

** «Πιο απελπισμένο άνθρωπο, για την αδιάλλακτη άρνηση του Σαμαρά να ενταχθεί στη λογική της συγκυβέρνησης δεν έχω δει απ’ την Άννα (Διαμαντοπούλου)», μου έλεγε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ! Είπαμε, όσο ο Σαμαράς συνέχιζε να αρνείται…

** Συνεχίζει το κόμμα της Ντόρας να βρίσκεται εκτός πεδίου βολής… Βουλής, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Ενώ όλα τα μικρά κόμματα όλο και «τσιμπάνε» απ’ τη φθορά και απαξίωση των μεγάλων, η ΔΗΣΥ δε λέει να ξεκολλήσει απ’ τα ποσοστά της… Χρυσής Αυγής!

** Τι δείχνουν όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις; Μια σταθερή υπεροχή της Ν.Δ. κατά 7-8 μονάδες, ωστόσο με πολύ χαμηλά τα ποσοστά των δυο μεγάλων κομμάτων. Γύρω στο 20-22% η Νου Δου, πέριξ του 14-15% το ΠΑΣΟΚ! Συνεπώς και με βάση και τα σημερινά δεδομένα (τη συμμετοχή της Ν.Δ. στην κυβέρνηση, κάτι που θα σημάνει κόστος), η αυτοδυναμία φαίνεται όνειρο άπιαστο. Απ’ την άλλη μεριά, η Αριστερά αθροιστικά δείχνει να προσεγγίζει το 30%! Να ‘ταν και ενωμένη… Επίσης, έμπειροι αναλυτές δημοσκοπήσεων εκτιμούν, ότι αν το ΠΑΣΟΚ οδηγηθεί στις εκλογές χωρίς να ‘χει επικεφαλής το ΓΑΠ, θα είχε καλύτερη τύχη και μια αξιοπρεπή ήττα…

** Νεότερος φετφάς… Λοιπόν, τα βιβλία σε πολλά σχολεία της χώρας «αναμένεται» να φτάσουν εκεί κατά τα Χριστούγεννα! Θυμάστε τις «διαβεβαιώσεις» της Άννας, σύμφωνα με τις οποίες το αργότερο τον Οχτώβρη κανένα σχολείο δεν θα υπήρχε δίχως βιβλία;

** Και όμως, αυτή η κυρία, αντάμα με άλλους, θέλουν να σώσουν τη χώρα! Θέλει να έχει και πρωταγωνιστικό ρόλο στας εξελίξεις! Και τα ΜΜΕ την αβαντάρουν, ως… υπόδειγμα μεταρρυθμιστικού πολιτικού στελέχους! Έρμη Ελλάδα…

** Μέσα στην καυτή επικαιρότητα είναι το νέο βιβλίο του πολύ καλού συναδέλφου Στ. Λυγερού «Από την Κλεπτοκρατία στη Χρεοκοπία» (εκδ. Πατάκη). Με καθαρό λόγο ο Σταύρος ανιχνεύει τις ρίζες της κρίσης, αναλύει τα χαρακτηριστικά και τις πτυχές της, προσεγγίζει τους πρωταγωνιστές και το ρόλο τους, απαντά σε κρίσιμα ερωτήματα, όπως για το αν υπήρχε άλλος δρόμος αντί του μνημονίου και διερευνά τα σενάρια για την παραμονή ή την έξοδο της Ελλάδας απ’ το ευρώ…

** Επειδή στην άτακτη και απέλπιδα έξοδό του ο απερίγραπτος ΣΑΠ έκανε αναφορά και στο «ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ» των δημοσιογράφων επιδεικνύοντας –και σε αυτό- μια απίστευτη υποκρισία και ελαφρότητα, εμείς που δεν ανακαλύψαμε τώρα το ζήτημα, θα (ξανα)ρωτήσουμε: Πότε έχει γίνει ουσιαστικός έλεγχος; Πότε διερευνήθηκε, αν όλοι οι υπόχρεοι καταθέτουν τις σχετικές δηλώσεις; Και γιατί καμιά κυβέρνηση έως τώρα δεν ασχολήθηκε στα σοβαρά με αυτές τις σοβαρές παραμέτρους του θέματος; Παρά το θυμήθηκε τώρα στην έξοδό του ο ολετήρας ΣΑΠ, για να «αποδείξει» ότι… τον κυνήγησαν τα συμφέροντα;

** Πότε επιτέλους θα τελέψουν αυτή η άθλια υποκρισία και αυτή η απερίγραπτη αλληλοδιαπλοκή; Με αρχές και χωρίς νταβατζιλίκια;

** Look, who is talking για… συμφέροντα! Είχε μαλλιάσει η γλώσσα του, όλες τις προηγούμενες μέρες, του καταρρεύσαντος ηγεμόνα, να καταγγέλλει τα συμφέροντα που τον υπονόμευσαν! Όταν όμως έγινε η πρώτη σοβαρή προσπάθεια ενάντια στα συμφέροντα, επί Καραμανλή, Παυλόπουλου, Ρουσόπουλου, με το «βασικό μέτοχο», τότε ο απερίγραπτος ΣΑΠ σε αγαστή συνεργασία με τα θιγόμενα συμφέροντα προστάτευσε τη διεθνή των νταβατζήδων και στην Ελλάδα και στις Βρυξέλλες. Μέχρι γραφείο με τη συμμετοχή συνεργάτη και -κατοπινού- υπουργού του στήθηκε εκεί, για να πολεμήσει αυτό το νομοσχέδιο. Και τελικά τα κατάφεραν. Και τώρα είχε το θράσος να καταγγέλλει τους τότε συμμάχους και αρωγούς του! Και τα κεραμίδια βρίσκονται ακόμα στη θέση τους!

** Ίσως πλέον δεν έχει και τόση σημασία. Αλλά για την ιστορία αναφέρουμε, ότι η απομάκρυνση του Μόσιαλου απ’ το στενό περιβάλλον του ΣΑΠ και η εν συνεχεία προσέγγισή του στους «3» οφείλεται εν πολλοίς στη Ρεγγίνα, η οποία συστηματικά τον υπονόμευε και ευκαιρίας δοθείσης τον οδήγησε εκτός στενού επιτελείου…

** Θυμάστε τι γράφαμε για τις εξελίξεις στο Σκοπιανό; Ότι επίκειται η απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης επί της προσφυγής της FYROM και το κλίμα δεν είναι και τόσο καλό για την Ελλάδα;

** Τώρα όλοι γνωρίζουν, ότι η απόφαση θα βγει το Γενάρη. Και άλλωστε ο ΓΑΠ είπε στη Βουλή, ότι η νέα κυβέρνηση θα έχει να αντιμετωπίσει και αυτό το ζήτημα! Αντώνη; Θα συναινέσεις σε «επίλυση» στο γνωστό πλαίσιο;

** Αποτελεί αίσχιστο σημείο πολιτικής παρακμής και οδηγεί σε εξαιρετικά επικίνδυνα μονοπάτια το να καθίσταται ρυθμιστής των πολιτικών εξελίξεων ένας πολιτικός σαλτιμπάγκος, λαμβάνων γραμμή από ξένη πρεσβεία! Και μάλιστα με την εγκληματική αβάντα του καταρρεύσαντος ηγεμόνα και των αργυρώνητων ανδρεικέλων των ΜΜΕ!

** Τα αποκαλυπτήρια (λες και χρειάζονταν πια, σιγά!) της… έγκυρης και έγκριτης δημοσιογραφίας είχαμε όλες αυτές τις κρίσιμες μέρες που πέρασαν. Κάθε τι που πλασάριζε το όποιο χαλκείο (πολιτικό, επιχειρηματικό, τραπεζικό, γενικά… νταβατζήδικο!) εμφανίζονταν σαν «έγκυρη» πληροφορία και πουλιόταν στον ταλαίπωρο τηλεθεατή ή ακροατή…

** «Ειδήσεις» που διαψεύδονταν απ’ τα πράγματα σε λίγες ώρες, αλλά ακάθεκτα τα σαΐνια συνέχαιραν το ένα το άλλο για τις… επιτυχίες!

** Σε άλλες περιπτώσεις κάποιοι δημοσιογράφοι (ιδίως παρά θιν’ αλός συγκροτημάτων…) εμφανίζονταν ωσάν ιμπρεσάριοι υποψηφίων, θλιβερό υπηρετικό προσωπικό αφεντάδων…

** Ένας μαραθώνιος παραπληροφόρησης, επιλεκτικής και κατά παραγγελιά «ενημέρωσης»…

** Απ’ την άλλη, θλιβερά απομεινάρια του καταρρεύσαντος ηγεμόνα, εμφανίζονταν ως… χήρες κλαίουσες, ήταν για τα κλάματα! Και πότε… δάκρυζαν, πότε οργίζονταν, πότε χτυπιόταν, πότε τσίριζαν για πτωχεύσεις και χρεοκοπίες (καημένε, Φόρεστ Γκαμπ…), γενικά ήταν για λύπηση… Καλά σαράντα!

** Μέσα στο γενικό χαμό, πολιτικοί μαϊντανοί των τηλεοπτικών παραθύρων κάνανε τις γυροβολιές τους από κανάλι σε ραδιόφωνο και τούμπαλιν! Μηρύκαζαν κοινοτυπίες, ανοησίες, περιέφεραν τη μετριότητά τους ή την κακομοιριά τους, ό,τι προτιμάτε…

** Εξαιρέσεις, τιμητικές εξαιρέσεις, ναι, υπήρξαν. Σαν τον Απόστολο (Κακλαμάνη) για παράδειγμα, ο οποίος με λίγες, μετρημένες κουβέντες έδινε το στίγμα της πραγματικότητας ενάντια στον ορυμαγδό των κατασκευασμένων «ειδήσεων» και παρέδιδε και μαθήματα δημοσιογραφίας, στιγματίζοντας τα αφεντικά της διαπλοκής. Εις ποίων ώτα όμως;

** Ακόμα κι ως την ύστατη πολιτική του ώρα, ακόμα και στην άτακτη, εξευτελιστική του φυγή, ο άθλιος ηγεμών συνέχιζε να διαπράττει πολιτικές αθλιότητες, να λειτουργεί ως κοινός πολιτικός απατεών, να βγάζει προκλητικά τη γλώσσα του σε ένα λαό ευρισκόμενο στα κεραμίδια, να πηγαίνει απ’ τον ένα μπαγαποντισμό στο άλλο, να εκβιάζει, να ασχημονεί ασύστολα! Στηριζόμενος σε ένα γκαιμπελίστικο χαλκείο παραγωγής ψεμάτων και αθλιοτήτων, ακόμα και κηπουρό του, εκ των εμπνευστών μάλιστα του τυχοδιωκτικού «δημοψηφίσματος», επιχείρησε να διορίσει πρωθυπουργό! Προέβη σε ένα παραληρηματικό, «άρρωστο» διάγγελμα, δείχνοντας ότι βρίσκεται στο δικό του κόσμο, ο ολετήρας! Συνωμοτούσε ως κοινός συνωμότης της πυτζάμας! Αλήθεια, όλοι αυτοί οι μοιραίοι οι οποίοι τον ανέχονται, έχουν σκεφτεί τι θα κληρονομήσουν, μετά τη λαίλαπα του ΓΑΠ, για την οποία είναι και συνυπεύθυνοι;

** Καθοριστική για τις εξελίξεις ήταν η «κρυφή» (την επομένη αποκαλύφθηκε απ’ τον Απόστολο) συνάντηση μεταξύ του Αντ. Σαμαρά και του Απ. Κακλαμάνη, την Τετάρτη αργά το μεσημέρι…

** Έτσι είναι, Αντώνη. Απ’ τη στιγμή που ξεκίνησες τις εκπτώσεις, η μία θα έφερνε την άλλη και στο τέλος… Ξέρεις πόση απογοήτευση έχεις σκορπίσει σε όσους –πολλούς- είχαν πιστέψει σε σένα; Διανοείσαι πόσο κόστος έχεις εισπράξει;

** Δηλαδή; Του πήρε… τέσσερις μέρες του ολετήρα ηγεμόνα της συφοράς για να… εμπνευστεί για πρωθυπουργό τον Φίλιππο, τον εκ των εμπνευστών του ολέθριου δημοψηφίσματος;

** Ωρέ έχει πάτο η πολιτική αθλιότητα; Ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός; Η πολιτική άνοια;

** Η εικόνα που εμφάνισαν το βράδυ της Τετάρτης, λόγω των πολιτικών σαλτιμπαγκισμών του καταρρεύσαντος ηγεμόνα-ολετήρα, αλλά με την σύμπραξη και των άλλων «συγκατοίκων» της νέας κυβέρνησης, ήταν η επιτομή της αθλιότητας, της παρακμής, της καταισχύνης, της κατάπτωσης! Ναι, το τέλος της μεταπολίτευσης έχει συντελεστεί! Δυστυχώς για κείνους, ευτυχώς για τον προδομένο λαό!

** Αλήθεια, πόθεν οι δημοσιογραφικοί μισθοφόροι της διαπλοκής αντλούσαν τη βεβαιότητα, ότι η επιλογή Παπαδήμα εκφράζει το λαϊκό αίσθημα και γίνεται αποδεκτή με συντριπτικά ποσοστά; Πόθεν; Απ’ την «ενδοεπικοινωνία» των αφεντάδων τους;

** Μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών εξελίξεων, ας μη λησμονούμε τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν το λαό. Και τις αντιδράσεις του. Φουντώνει λοιπόν το κίνημα «Δεν πληρώνω» το χαράτσι για τα ακίνητα. Και προς τιμή τους, κάμποσοι δήμαρχοι αποφάσισαν να σταθούν δίπλα στους χειμαζόμενους δημότες τους παρέχοντας νομική κάλυψη και συνεργώντας στη μη διακοπή του ρεύματος σε όσους δεν πληρώνουν.

** Αναφέρουμε τους δημάρχους Νέας Ιωνίας, Ελληνικού-Αργυρούπολης, Ιλίου, Βύρωνα, Περιστερίου, ενώ αναμένεται και άλλοι να μπουν σε αυτό το κίνημα. Μπράβο τους!

** Ακόμα και για τον κίνδυνο πραξικοπήματος επικαλέστηκε ο κατ’ επανάληψη ψευδόμενος καταρρεύσας ηγεμών σε Μέρκελ και Σαρκοζί προκειμένου να δικαιολογήσει τον άμετρο τυχοδιωκτισμό του δημοψηφίσματος, σε εκείνη τη δραματική συνάντηση στις Κάννες, όπου εδάρη ανηλεώς! Ναι, εν έτει 2011 αυτός ο απίστευτος τύπος, ο οποίος κακή τη μοίρα κυβέρνησε την Ελλάδα για 25 μήνες, επικαλέστηκε τανκς και στρατηγούς! Και ύστερα ο Μπεγλίτης ανέλαβε να τον δικαιολογήσει σαρώνοντας όλη την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων! Έκαναν ό,τι μπορούσαν ως την ύστατη ώρα για να κρατηθούν γαντζωμένοι στις αμαρτωλές καρέκλες της εξουσίας τους!

** Μα είναι δυνατό; Να αποκαλεί τον ΣΑΠ ο Σαρκοζί «τρελό και καταθλιπτικό»; Είναι δυνατό; Εγώ ως Έλληνας διαμαρτύρομαι έντονα! Απαράδεκτο!

** Κυβέρνηση συνεργασίας: Από «λύτρωση» -για το σύστημά τους- την κάνανε ταφόπλακα για το σύστημά τους, με τις αθλιότητες που διέπραξαν από Κυριακή μέχρι Πέμπτη! Ιδανικοί αυτόχειρες!

** Λυπούμαι δε που θα το πω, λυπούμαι βαθιά, αλλά ούτε ο σεβαστός Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι άμοιρος ευθυνών για τα όσα θλιβερά και απαξιωτικά συνέβησαν…

** Αλήθεια, αυτός ο απερίγραπτος Β.Β. της δημόσιας «ενημέρωσης» δημοσιογράφος είναι ή πράσινος εγκάθετος;

** Χάσαμε τον αντιπρόεδρο (των Ιμίων και του Οτσαλάν…), στοπ! Τόσα γεγονότα, δραματικά, οριακά, συντάραξαν τη χώρα τόσες μέρες κι αυτός απών! Μας λείψανε οι… σώφρονες και επιθεωρησιακές τοποθετήσεις του! Καταραμένη Κίνα!

** Βουτηγμένοι στην απάτη, στην μπαγαποντιά, στους βυζαντινισμούς, ως την ύστατη ώρα τους, οι δολεροί! Τετάρτη μεσάνυχτα κι απ’ τα λαγούμια του Μαξίμου διέρρεαν –και τα γιουσουφάκια τους αναπαρήγαγαν- πως ο Παπαδήμος έθετε όρους για να αναλάβει την πρωθυπουργία. Τους όρους ακριβώς που είναι γνωστό, ότι απέρριπτε ο Σαμαράς…

** Στόχος τους, σαφής. Να «τσιμπήσει» ο Σαμαράς, να «τσινήσει», να τιναχτεί στον αέρα το σενάριο Παπαδήμου και να ξανάρθει η πρωθυπουργία του κηπουρού ή ενός άλλου κηπουρού στο προσκήνιο. Δεν τους βγήκε…

** Και μετά το Σαμαρά, τους αποκάλυψε, με την πρώτη του κιόλας δήλωση, ο νέος πρωθυπουργός! Άθλιοι μέχρι το τέλος!

** Αξιωματική αντιπολίτευση πια η Αριστερά! Το θέμα είναι, αν το έχει αντιληφθεί…

** Ε, ρε τι έχει να γενεί εκεί στην ΕΡΤ! Το τι μάχαιρες έχουν να βγουν! Η… Αγία Παρασκευή να βάλει το χέρι της!

** Πάνω στη σύγχυση, που λένε, συνελήφθη κι ο Μάκαρος, στα Σκόπια! Με τα cd τι θα γίνει;

** Είτε ο ΣΑΠ παραιτηθεί οικειοθελώς και από πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είτε όχι, είτε ισχύει deal με το Βενιζέλο είτε όχι, οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ θα «τρέξουν». Και θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες. Και δεν είναι καθόλου σίγουρο, ότι ο ΣΑΠ θα είναι σε θέση να τις ελέγξει. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε!

** Χα! Κι αν εκεί στις αρχές του 2012 οι νταβατζήδες φτιάξουν κλίμα και… δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις οποίες ο Παπαδήμος απολαμβάνει… θηριώδους δημοτικότητας και παίξουν με την παραμονή του στην πρωθυπουργία για «κάποιους μήνες ακόμα», τι θα γίνει τότε;

** Θυμηθείτε το…

** Ωρέ πού εξαφανίστηκε αυτός ο Μηταράκης;

** Και γιατί όχι και ο Άρης στην κυβέρνηση Παπαδήμου; Είναι δυνατό να λείπει αυτός ο… υπέρμαχος της «συναίνεσης»;

** Πώς σου φαίνεται, Αντώνη, που τώρα σε χειροκροτούν και σε συγχαίρουν όλα εκείνα τα δημοσιογραφικά ανδρείκελα των νταβατζήδων, τα οποία έως πρόσφατα σε ξεκατίνιαζαν; Αισθάνεσαι… υπερήφανος;

** Και τώρα θα ‘χει όσο χρόνο θέλει για… πατίνια, κανό, γυμναστήρια…

** Καλό σας ταξίδι, με τα πανιά της συγκυβέρνησης… Εμείς εδώ, μαζί με το λαό, για να μην τον στείλετε στα βράχια, για προοδευτικές και όχι… τραπεζικές λύσεις. Και –θα το ξαναπώ- μην βαυκαλίζεστε πως ο λαός δεν θα βγει στους δρόμους επειδή «συγκυβερνάτε» και σας στηρίζουν και οι απανταχού νταβατζήδες…