Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Ιουν 2015

Για την πορεία των διαπραγματεύσεων με τους εκπροσώπους των δανειστών ενημέρωσε ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συζήτηση διήρκεσε περίπου μιάμιση ώρα χωρίς να λείπουν οι στιγμές έντασεις. Κάποιοι μιλούν για έναρξη του ψυχολογικού μασάζ προκειμένου η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ να στηρίξει την συμφωνία.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι κάποιοι εκ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασαν τη δυσφορία τους και ζήτησαν ξεχωριστή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας για να ενημερωθούν αναλυτικά.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, βουλευτής που πήρε το λόγο, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Με αυτά που ακούμε, διαπιστώνουμε πως υπάρχει συνολική οπισθοχώρηση. Αναιρείται η πορεία μιας ζωής. Δηλαδή, τι; Λέγαμε π@π@ριές προεκλογικά;».

Τα λόγια αυτά του βουλευτή φέρονται να απηχούν και το γενικότερο κλίμα που επικρατεί μεταξύ της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για την επικείμενη συμφωνία με τους δανειστές.

Αναφερόμενος στις εξελισσόμενες συζητήσεις με τους πιστωτές, ο υπουργός Οικονομικών επισήμανε ότι η κυβέρνηση ζητά μια ενιαία συμφωνία, και υποστήριξε ότι «σ” αυτό συμφωνεί και η Άνγκελα Μέρκελ.

Απαντώντας σε ερωτήσεις των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Βαρουφάκης είπε ότι η ελληνική πλευρά δεν έχει θέσει θέμα διαγραφής χρέους, αλλά έχει θέσει το θέμα της αποπληρωμής των ομολόγων της ΕΚΤ ύψους 27 δισ. (στα οποία η κυβέρνηση θέλει να εφαρμοστεί το λεγόμενο roll over και να μεταφερθούν στον ESM, ώστε η αποπληρωμή τους να μετακυλιθεί στο μέλλον).

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, ο κ. Βαρουφάκης εξέφρασε την προσωπική του άποψη ότι δεν πρέπει να πληρωθεί άλλη δόση συνολικά προς τους δανειστές -συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, αυτής της 5ης Ιουνίου προς το ΔΝΤ.

Ωστόσο, τα λόγια του αυυτά ερμηνεύθηκαν από τους βουλευτές ως μια προσπάθεια να κάνει «αριστερή στροφή», μετά τις επικρίσεις. Και αυτό, γιατί νωρίτερα είχε αναπτύξει τις θέσεις του υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, επισημαίνοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τον ΟΛΠ, για τον οποίο υποστήριξε ότι δεν είναι κερδοφόρος.

Μεταξύ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί έντονος προβληματισμός, ενώ συζητώντας μεταξύ τους σε πηγαδάκια, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.



Πηγή 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πόσα χρήματα χρωστάει πραγματικά η Ελλάδα στους δανειστές; Εξαρτάται από το πώς υπολογίζεται...

Καθώς η ελληνική κρίση χρέους οδηγείται προς μια μεγάλη στάση πληρωμών και μια εν δυνάμει καταστροφή, τα γνωστά πολιτικά διασταυρούμενα πυρά έχουν αναθερμανθεί, σχετικά με την ανευθυνότητα της Νότιας Ευρώπης και την αναλγησία της Βόρειας.

Ωστόσο, όπως σημειώνει σε άρθρο του στο Politico ο Jacob Soll, καθηγητής Ιστορίας και Λογιστικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, με την προοπτική του Grexit να γίνεται ολοένα και πιο πιθανή, σοβαρά επιχειρήματα έχουν αρχίσει να επικεντρώνονται στη λογιστική, δηλαδή «πόσα πραγματικά χρήματα οφείλει η Ελλάδα και ποιος ακόμη το καθορίζει αυτό;».

Όπως σημειώνει ο Jacob Soll, η απάντηση φαίνεται εύκολη, όμως το μόνο απλό σχετικά με το ελληνικό χρέος είναι το «πόσο σύντομες είναι οι λέξεις» και προσθέτει ότι όταν εξετάσουμε προσεκτικά τι συμβαίνει στην Ελλάδα, θα αρχίσουμε να βλέπουμε μια ανησυχητική τρύπα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις, η γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ επέμεινε ότι η Ελλάδα πρέπει να επιτρέψει στο ΔΝΤ και τους ελεγκτές της τρόικας να εξετάσουν στην Αθήνα τα κρατικά βιβλία.

Οι Έλληνες από την πλευρά τους αντέτειναν ότι αυτό αποτελεί μια επίθεση στην κυριαρχία τους.

Και οι δύο πλευρές, όμως, παραβλέπουν ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, το οποίο έχει τεράστιες συνέπειες για την Ευρώπη, σημειώνει το Politico.

Το πρόβλημα είναι ότι στην Ε.Ε. «λογιστικός έλεγχος» δεν σημαίνει ό,τι σημαίνει στις ΗΠΑ.

Όλα τα κράτη μέλη πρέπει να επιτρέπουν τους ελέγχους της Ε.Ε., όμως όταν αυτό συμβαίνει, γίνεται συνήθως από πολιτικούς φορείς και όχι από επαγγελματικούς ελεγκτικούς οίκους.

Υπάρχει πάντα μια σύγκρουση συμφερόντων όταν ο ελεγκτής έχει συμφέρον στην έκβαση του ελέγχου, σημειώνει ο Jacob Soll.

Αυτό αν και ακούγεται τεχνικό, στην πραγματικότητα δεν είναι. Οι επιπτώσεις, σύμφωνα με τον Jacob Soll, είναι τεράστιες.

Το χρέος και η ικανότητα μιας χώρας να το αποπληρώσει είναι μεταξύ των σημαντικότερων παραγόντων μιας εθνικής οικονομίας και εξαρτώνται σημαντικά από τη σαφή λογιστική.

Και όμως, επισημαίνει ο καθηγητής Ιστορίας και Λογιστικής, οι επαγγελματίες λογιστές απουσιάζουν από τη συζήτηση σχετικά με τα πόσα χρήματα οφείλει η Ελλάδα και αν οι κυβερνήσεις της ή οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι αυτές που πρέπει να το αποφασίσουν.

Η διαφορά είναι σημαντική σε αυτή την περίπτωση.

Στον πραγματικό κόσμο των αγορών, όπου το χρέος αποτιμάται, αγοράζεται και πωλείται, η ικανότητά σου να το αποπληρώσεις μετράται από την ικανότητά σου να αυξήσεις τα έσοδά σου, τα περιουσιακά σου στοιχεία και εν τέλει, από το επιτόκιο του δανείου με την πάροδο του χρόνου.

Αυτό ισχύει στον ιδιωτικό τομέα, όμως στην ελληνική περίπτωση δεν συμβαίνει αυτό.

Αντιθέτως, το ελληνικό χρέος υπολογίζεται με τη χρήση πολιτικών εργαλείων μέτρησης, τα λεγόμενα πρότυπα του Μάαστριχτ, τα οποία χρησιμοποιούν μόνον την ονομαστική αξία του δανείου και δεν λαμβάνουν υπόψη τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία και το γεγονός ότι τα δάνεια έχουν ληφθεί με χαμηλά επιτόκια, όπως τα ελληνικά, μειούμενα σε αξία με την πάροδο του χρόνου.

Ποια είναι η διαφορά;

Σύμφωνα με τη Γερμανία, χρησιμοποιώντας τα στάνταρτ του Μάαστριχτ, η Ελλάδα οφείλει περίπου 350 δισ. δολάρια, όμως αν το ελληνικό καθαρό χρέος έπρεπε να υπολογιστεί χρησιμοποιώντας τα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα του Δημόσιου Τομέα (IPSAS), το χρέος της Ελλάδας θα μπορούσε να είναι μόλις στα 36 δισ. δολάρια.

Με άλλα λόγια, υπάρχει μια ισχυρή υπόθεση η Ελλάδα να χρωστάει στη Γερμανία πολύ λιγότερα απ' όσα η Γερμανία και οι πιστωτές της Ε.Ε. διεκδικούν!
Θα ήταν πολύ δύσκολο να βρεθεί ένας σοβαρός λογιστής που να μην συμφωνήσει ότι η αυτοτελής μέθοδος υπολογισμού του χρέους είναι ανώτερη της πολιτικής.

Ο ισχύων υπολογισμός του ελληνικού χρέους βασίζεται σε μια φόρμουλα κατ' εντολή του πρώτου προγράμματος διάσωσης της Ελλάδας το 2010, όταν οι αποδυναμωμένοι Έλληνες, αντιμέτωποι με την οικονομική και πολιτική κατάρρευση, αποδέχθηκαν τα κονδύλια έκτακτης ανάγκης και είχαν πολύ μικρή δύναμη για να διαπραγματευτούν τους όρους.

Μια σειρά οικονομολόγων συμφωνούν ότι το χρέος της Ελλάδας πιθανόν να αποτελεί μόνον ένα… κλάσμα της εκτίμησης της Γερμανίας.

Μεταξύ αυτών που έχουν υποστηρίξει την ιδέα εφαρμογής ενός πιο ακριβούς προτύπου είναι ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ο Κερτ Λοκ, ο πρόεδρος του Οικονομικού Συμβουλίου της Γερμανίας, με στενούς δεσμούς με το κυβερνών Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της Μέρκελ, αλλά και ο Βίνσεντ Τρούγκλια, πρώην επικεφαλής των αξιολογήσεων του οίκου Moody's.

Βεβαίως, ακόμη και αν η Ελλάδα μπορούσε απλά να λάβει την έγκριση της Γερμανίας και εν συνεχεία να συμπεριληφθούν όλοι αυτοί οι παράγοντες, το πρόβλημα δεν θα είχε λυθεί ούτε κατά διάνοια, σημειώνει ο Jacob Soll.

Οι Έλληνες δεν είναι άμεμπτοι: είναι σαφές ότι δεν θέλουν σοβαρούς λογιστές οπουδήποτε κοντά στα βιβλία τους.

Εν μέρει, αυτό οφείλεται στο γεγονός του -κατανοητού- φόβου ότι η τρόικα θα το χρησιμοποιήσει για να επιβάλει ακόμη πιο επαχθείς όρους.

Επίσης, οφείλεται στο γεγονός ότι οι Έλληνες φοβούνται ότι τα βιβλία τους είναι χειρότερα απ' ό,τι οι ίδιοι ισχυρίζονται.

Επίσης, επιτρέποντας ελεγκτές, οι Έλληνες θα δημιουργούσαν ένα σύστημα πολιτικής ευθύνης και κανείς έλληνας ηγέτης, είτε από την Αριστερά είτε από τη Δεξιά, δεν θα το ήθελε αυτό.

Έτσι, παραμένουμε σε ένα τοξικό αδιέξοδο, με τον Jacob Soll να σημειώνει ότι λίγοι είναι αυτοί στην Ε.Ε. που θα είχαν τη θέληση να αλλάξουν τα πρότυπα.

Τι θα μπορούσε να συμβεί; Σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας και Λογιστικής, η κατάσταση έχει προηγούμενο.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, οι μεταρρυθμιστές ήταν ικανοί να προσπεράσουν τα φτωχά λογιστικά πρότυπα σε διεθνές επίπεδο και να ανοικοδομήσουν τα δημόσια οικονομικά από τις ΗΠΑ μέχρι την Ευρώπη.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, ο επικεφαλής της Price Waterhouse, Τζορτζ Μέι, ανησυχούσε ότι με το κανονιστικό πλαίσιο που ακολούθησε τη Μεγάλη Ύφεση, η κυβέρνηση θα αναλάμβανε τη λογιστική.

Έτσι, εργάστηκε ώστε οι ιδιωτικές επιχειρήσεις λογιστικής να μεταμορφωθούν σε αξιόπιστους ρυθμιστές - πυλώνες της αρχής, η οποία ήταν ανεξάρτητη τόσο από την κυβέρνηση όσο και τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Ο Μέι βοήθησε στον σχεδιασμό των Γενικώς Αποδεκτών Λογιστικών Αρχών (GAAP, στις ΗΠΑ), τα οποία καθορίζουν πρότυπα ακριβώς για να αποτιμούν το πλέγμα του δημοσίου χρέους.

Μαζί με τον βρετανό λογιστή, λόρδο Χένρι Μπένσον, πίεσε για τη δημιουργία ανεξάρτητου φορέα τυποποίησης, γνωστού σήμερα ως Συμβουλίου Διεθνών Λογιστικών Προτύπων (IASB), που κατάφερε να βοηθήσει στη σταθεροποίηση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με την υποστήριξη των πιο σημαντικών λογιστικών εταιρειών, το IASB βοήθησε στην επίβλεψη της μεταπολεμικής περιόδου κατά τη διάρκεια της οποίας καταγράφηκε αξιοσημείωτη ευημερία.

Ωστόσο, ο κόσμος του Μέι και του Μπένσον ξεθώριασε στις δεκαετίες του '70 και του '80, με πτώση των ηθικών προτύπων στον κλάδο της λογιστικής.

Το πιο σημαντικό τώρα είναι ότι τα τέσσερα μεγάλα λογιστικά γραφεία (Big Four), αντί να διατηρήσουν τον ηγετικό ρόλο των διεθνών προτύπων, παρέμειναν στο περιθώριο.

Ο λόγος είναι παρόμοιος με αυτόν στο σκάνδαλο Enron: εργάζονται όχι για να επιμείνουν στη διατήρηση των ανεξάρτητων προτύπων, αλλά περισσότερο ως εταιρείες που έχουν προσληφθεί για να εκτελούν συμβάσεις τεχνικών αποστολών.

Ακόμη περισσότερο, συχνά συνδέονται με τους πολιτικούς κανονισμούς που έχουν σχεδιαστεί για να περιορίζουν το πεδίο εφαρμογής των ελέγχων.

Το αν θα επιστρέψουν στον ρόλο τους ως οικονομικοί ηγέτες οι λογιστικές εταιρείες, ή θα περιοριστούν στον δευτερεύοντα ρόλο, η απάντηση θα μπορούσε να καθορίσει τις μελλοντικές οικονομικές προοπτικές για την Ευρώπη και για όλους μας.

Η ανανέωση του ηγετικού ρόλου των διεθνών λογιστικών προτύπων φαίνεται να είναι η προφανής απάντηση στο αδιέξοδο του χρέους της Ευρώπης, καθώς τότε θα τους επιτρεπόταν να υπηρετήσουν ως ουδέτεροι διαιτητές για την επίλυση της κρίσης.

Οι δανειστές της Ε.Ε. και η Ελλάδα μένει μόνον να τους καλέσουν, καταλήγει στο άρθρο του ο Jacob Soll.
www.financialbox.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το πείσμα της ελληνικής κυβέρνησης περιπλέκει τις διαπραγματεύσεις

Το πείσμα της ελληνικής κυβέρνησης πιθανότητα να είναι και το πιο περίπλοκο πράγμα για την τρέχουσα ελληνική κρίση επισημαίνει σε άρθρο του στο Bloomberg View, ο Λεονίντ Μπερσίντσκι, τονίζοντας πως αγνοεί ότι αυτοκτονεί οικονομικά αρνούμενη να προχωρήσει σε περισσότερες παραχωρήσεις.

Ο αρθρογράφος επικαλείται τις πρόσφατες δηλώσεις του Χανς Βέρνερ Σιν, του προέδρου του ινστιτούτου Ifo στο Μόναχο ο οποίος ανέφερε πως κάθε ημέρα που ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης παίζουν το παιχνίδι του καλού μπάτσου-κακού μπάτσου, η Ευρωζώνη βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μια οικονομική τρύπα.

Σύμφωνα με τον Μπερσίντσκι αυτή είναι μια παλιά εμμονή του Σιν με τα ισοζύγια των χωρών στο διατραπεζικό σύστημα πληρωμών της Ευρωζώνης, το λεγόμενο Target2. Όταν οι Έλληνες βγάζουν τα λεφτά από τη χώρα, αποσύρουν τα λεφτά από μια ελληνική τράπεζα, η οποία καθίσταται υπόχρεη στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδας για αυτό το ποσό. Αυτή με τη σειρά της, ανοίγει μια χρέωση στην ΕΚΤ. Η γερμανική τράπεζα που λαμβάνει τα χρήματα από την αγορά του σπιτιού τώρα, έχει μια απαίτηση στην Bundesbank, η οποία έχει μια απαίτηση στην ΕΚΤ.

Το αποτέλεσμα από όλη αυτή τη διαδικασία είναι πως όταν όλα αυτά τα ελληνικά λεφτά που δανείζονται από την ΕΚΤ φεύγουν από τη χώρα, το ισοζύγιο της Ελλάδας στο Target γίνεται πιο αρνητικό. Και τους τελευταίους μήνες, αυτό συμβαίνει με ανησυχητικούς ρυθμούς.

Σύμφωνα με την άποψη του Σιν η ελληνική κυβέρνηση χρονοτριβεί σκοπίμως για να επιτρέψει την αύξηση του αρνητικού ισοζυγίου Target, αυξάνοντας την δυνητικές επιπτώσεις για την Ευρώπη εάν δεν ελαφρύνει την πίεση στην Ελλάδα για μεταρρυθμίσεις και να πληρώσει τα χρέη της, και ως εκ τούτου ενισχύοντας τη διαπραγματευτική της θέση.

Αυτό θα ήταν ιδιαίτερα κολακευτικό για τον Γιάνη Βαρουφάκη, αφού αυτό θα σήμαινε ότι είχε παγιδέψει τους ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας στις συνομιλίες για το χρέος. Σε περίπτωση μιας ελληνικής χρεοκοπίας για το ισοζύγιο του Target, η ΕΚΤ πιθανώς θα έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθεί.

Όμως, όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος, υπάρχει ένα πρόβλημα στην λογική αυτή του Σιν. Αυτό είναι ότι δεν έχει νόημα για την Ελλάδα να αθετήσει τις υποχρεώσεις της στο ισοζύγιο του Target. Όπως σχολίασε ο Καρλ Γουίλαν του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου σε ένα paper του 2013, η Ελλάδα θα χρειαζόταν και πάλι να διευθετήσει τις διεθνείς υποχρεώσεις της σε ευρώ ακόμη κι αν εγκατέλειπε το ευρώ.

Τέσσερις χώρες εκτός Ευρωζώνης –Βουλγαρία, Δανία, Πολωνία και Ρουμανία- συνδέονται με το Target2. Το ίδιο θα συνέβαινε με την Ελλάδα σε περίπτωση ενός Grexit.

Ο Λεονίντ Μπερσίντσκι τονίζει πως η απειλή ότι η Ελλάδα θα αποκοπτόταν από την εκκαθάριση του ευρώ αθετώντας τις υποχρεώσεις της σε ένα χαμηλού κόστους χρέος, είναι τραβηγμένη. Ενώ θα ήταν δελεαστικό να αποδοθεί η ελληνική δυστροπία στην διαβολική πανουργία του Γιάνη Βαρουφάκη, η πιο προφανής εξήγηση είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση περιορίζεται από τις προεκλογικές υποσχέσεις της και έχει έλλειψη καλών διαπραγματευτών- είναι πιθανώς η πιο σωστή.

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Σιν, ο χρόνος δεν είναι προς το μέρος της Ελλάδας. εάν ξεμείνει από μετρητά για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, όπως μπορεί να συμβεί σύντομα αυτόν τον μήνα, μια αθέτηση πληρωμών για το ισοζύγιο του Target, δεν θα κάνει πολύ καλό, καταλήγει ο αρθρογράφος.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας
Μόλις ανέλαβε την εξουσία, ο Αλέξης Τσίπρας είχε δηλώσει ότι:
«σκοπεύω να πρωτοτυπήσω, και να τηρήσω τις υποσχέσεις μου».

Και πρωτοτύπησε: 

Από το «θα σκίσουμε τα μνημόνια με έναν νόμο ένα άρθρο», πήγαμε στην θεωρία ότι «το 70% του Μνημονίου είναι καλό»… και το χειρότερο θέλουν να μας πείσουν ότι δεν το είπαν.

Από το «υπάρχει και άλλος δρόμος χρηματοδότησης της χώρας πέρα από τα μνημόνια»,  φτάσαμε να ικετεύουμε τους δανειστές, να ανοίξουν την στρόφιγγα της ρευστότητας.

Από την «κατάργηση του άδικου ΕΝΦΙΑ», στην οριστικοποίηση της παραμονής του.

Από την «άμεση αποκατάσταση του κατώτερου μισθού», στην παραπομπή του  στις καλένδες.

Από την «κατάθεση νέου φορολογικού νομοσχεδίου το οποίο θα ορίζει το αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ», τώρα τι λέμε; Θα το δούμε σε βάθος τετραετίας.  

Από τα «νταούλια και τους ζουρνάδες» στα ξεκούρδιστα βιολιά της επαιτείας και το τάνγκο με τους δανειστές… 

Από το «κούρεμα και την μονομερή διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους», στην παραδοχή του Βαρουφάκη: 
«Η ελληνική κυβέρνηση, πάντοτε, εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της απέναντι σε όλους τους δανειστές και αυτό σκοπεύει να κάνει στο διηνεκές». 

Από τις «κόκκινες γραμμές στα εργασιακά και το ασφαλιστικό», έχουμε συμφωνήσει στην κατάργηση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και πανηγυρίζουμε που «δεν θίγονται τα ώριμα ασφαλιστικά δικαιώματα».

Από την «κατάργηση της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος» είμαστε ευχαριστημένοι με την αναστολή της.

Από το «δεν δεχόμαστε την αξιολόγηση», υπογράψαμε με την συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου το κλείσιμο της αξιολόγησης.

Αυτό που δεν τολμούσε να κάνει η συγκυβέρνηση του Σα(χλα)μαρά από τον Αύγουστο του 2014, το έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Από την «δέσμευση καταβολής της 13ης σύνταξης», καταλήξαμε στο πάγωμά της και την υπόσχεση ότι θα δοθεί αν τα δημοσιονομικά το επιτρέψουν. 

Από την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων, στο ξεπούλημα του λιμανιού στους Κινέζους της Cosco, των αεροδρομίων στους Γερμανούς, του ΟΣΕ στους Ρώσους, τα πετρέλαια και το Αιγαίο (κατά… 70%-30%) στους Αμερικάνους, όπως τους υποσχέθηκε ο Καμένος.

Από το θα «επαναφέρουμε τα εργασιακά δικαιώματα» (διαιτησία, συλλογικές συμβάσεις, μαζικές απολύσεις κ.λπ.) στο κάνουμε προσπάθειες, αλλά δεν μας το επιτρέπουν οι δανειστές. 

Από την δήλωση του Βαρουφάκη ότι: «θα βρούμε ένα δυο προϊόντα που δεν θα δημιουργούν πρόβλημα αλλά θα φανεί στους δανειστές ότι κάνουμε μεταρρυθμίσεις», φτάσαμε στις αυξήσεις του ΦΠΑ που μπροστά τους, το μειλ του Χαρδούβελη ωχριά.

Από την «επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων του δημοσίου», καταλήξαμε στο φτηνό σόου με τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών.

Για να μην πάμε πιο πίσω και θυμηθώ όλα εκείνα τα απίστευτα που έλεγαν για την κρατικοποίηση της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, της Ολυμπιακής, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της ακτοπλοΐας , των 100.000 προσλήψεων στο δημόσιο και τόσα άλλα απίθανα.

Και μια ερώτηση:

Αλήθεια που είναι το κίνημα των «αυθόρμητων αγανακτισμένων»; 
Βελτιώθηκαν τα πράγματα, η ξέμειναν από αγανάκτηση;

Και το κίνημα του «δεν πληρώνω»; 
Μειώθηκαν τα διόδια και δεν το ξέρω;

Και οι σημερινοί υπουργοί που πρωτοστατούσαν στο κίνημα «δεν πληρώνω» τι κάνουν τώρα;
Ικετεύουν τους πολίτες να πληρώσουν. 

Για να επιβεβαιωθεί ότι το χάος, δεν βρίσκεται στο σύμπαν, αλλά στα μυαλά κάποιων ανθρώπων. 

Τι έκαναν από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης; 

Άνοιξαν την ΕΡΤ. Αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα και με τον Ταγματάρχη επικεφαλής. 

Και στη μέση ο Χριστόδουλος Ξηρός. 

Αααα ναι και το «προοδευτικό» νομοσχέδιο για την παιδεία … 

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; 

Επειδή κουράστηκα να βλέπω και να ακούω στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να ξεφτιλίζονται, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι μένουν πιστοί στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης  και να χρησιμοποιούν αντιμνημονιακή ρητορική, υπερασπιζόμενοι φιλομνημονιακές θέσεις.

Και για έναν ακόμα λόγο΄ βαρέθηκα να με θεωρούν βλάκα και γιατί δεν μου αρέσει ο ρόλος του χρήσιμου ηλίθιου. 

Θα το πω άλλη μια φορά. Παρόλα τα λάθη της, τις ανούσιες φλυαρίες της, τις ανέφικτες εξαγγελίες κάποιων υπουργών της και τους «τραμπουκισμούς» περί τζιχαντιστών και Γκούγκι, πιστεύω ότι αυτή η κυβέρνηση είναι ότι καλύτερο έχουμε αυτή την στιγμή και δίκαια χαίρει της εμπιστοσύνης της πλειοψηφίας του Ελληνικού λαού. 

Φοβάμαι όμως, ότι με τούτα και μ΄εκείνα θα καταφέρει το ακατόρθωτο. 

 Να χρεωθεί εκείνη, χωρίς ουσιαστικά να ευθύνεται, την μεγαλύτερη μεταπολιτευτική καταστροφή της χώρας.

 Θα καταφέρει μέσα σε λίγους μήνες να ολοκληρώσει μια τραγωδία, που μικροί, άθλιοι και ανίκανοι πολιτικοί, επί δεκαετίες επιμελώς σχεδίαζαν.

Την φτωχοποίηση της Ελλάδας.


* Ο πίνακας είναι του Pawel Kuczynski 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απόρρητο έγγραφο του 2012 από την DIA αποδεικνύει ότι η Δύση "ήθελε" τους τζιχαντιστές!

Πως “γεννήθηκε” και κυρίως πως “θέριεψε” το Ισλαμικό Κράτος; Πόσο βάση έχουν οι θεωρίες και οι απόψεις που θέλουν την Δύση να είναι υπεύθυνη για τη δημιουργία αυτού του τέρατος;

Ο Βασίλης Γιαννακόπουλος ,γνωστός αναλυτής και γνώστης της περιοχής της Μέσης Ανατολής, επιχειρεί να δώσει κάποιες απαντήσεις. Και το κάνει μ΄ένα νέο βιβλίο του, το “Ισλαμικό Κράτος”, το οποίο σύντομα θα εκδοθεί. Απ΄ αυτό είναι και το απόσπασμα που ακολουθεί κι έχει να κάνει με την σχέση Ισλαμικού Κράτους και Δύσης:

Στη διάρκεια των τελευταίων ετών, οι «θεωρίες συνωμοσίας» για τον υποστηρικτικό ρόλο των διαφόρων υπηρεσιών πληροφοριών της Δύσης σχετικά με την ίδρυση του Ισλαμικού Κράτους είχαν απασχολήσει επανειλημμένα τόσο τα εγχώρια όσο και τα διεθνή ΜΜΕ.

Ωστόσο, στις 18 Μαΐου του 2015, το Judicial Watch (αμερικανικό συντηρητικό κυβερνητικό ίδρυμα) δημοσίευσε μια σειρά παλαιότερων διαβαθμισμένων εγγράφων των υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, μεταξύ των οποίων υπήρχε και ένα απόρρητο έγγραφο [1] της Στρατιωτικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (Defense Intelligence Agency - DIA), που κυκλοφόρησε το 2012 και το οποίο ανέφερε ότι «ένα Ισλαμικό Κράτος είναι επιθυμητό (να δημιουργηθεί) στην ανατολική Συρία, προκειμένου να εφαρμοσθούν τις πολιτικές της Δύσης στην περιοχή». Να σημειώσουμε ότι το εν λόγω πρώην “SECRET // NOFORN” έγγραφο της DIA, με ημερομηνία αποστολής 12 Αυγούστου 2012, είχε ως αποδέκτες τη CENTCOM, τη CIA, το FBI, το DHS, την NGA, το υπουργείο Εξωτερικών και αρκετές άλλες κυβερνητικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών.

Επιπρόσθετα, το αποχαρακτηρισμένο πλέον έγγραφο ανέφερε ότι «η Δύση, οι χώρες του Κόλπου και η Τουρκία υποστηρίζουν τη (συριακή) αντιπολίτευση, ενώ η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν υποστηρίζουν το (συριακό) καθεστώς... Υπάρχει η πιθανότητα δημιουργίας ενός ανακηρυγμένου ή μη ανακηρυγμένου σαλαφιστικού πριγκιπάτου στην ανατολική Συρία και αυτό ακριβώς θέλουν οι δυνάμεις που υποστηρίζουν την αντιπολίτευση, με σκοπό την απομόνωση του συριακού καθεστώτος…».

Σύμφωνα λοιπόν με το έγγραφο της DIA, οι υπηρεσίες πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν προβλέψει, τουλάχιστον από τα μέσα του 2012, την άνοδο της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, γνωστό τότε ως Αλ-Κάιντα στο Ιράκ (al-Qaeda in Iraq – AQI). Ωστόσο, αντί για «εχθρική τζιχαντιστική οργάνωση» την θεωρούσαν ως «μοχλό προώθησης των συμφερόντων τους». Προφανώς, ανέμεναν ότι το μετέπειτα Ισλαμικό Χαλιφάτο, πέρα από τη φθορά που θα επέφερε στο καθεστώς του Bashar al-Assad, θα λειτουργούσε και ως ανάχωμα στην επέκταση των σιιτών του Ιράν και του Ιράκ προς τα δυτικά.

Όπως δικαιολογημένα σχολιάζει ο διευθυντής του ινστιτούτου “Levant Report”, Brad Hoff (πρώην πεζοναύτης και νυν καθηγητής ιστορίας), «ενώ εδώ και πολύ καιρό, ένας αριθμός αναλυτών και δημοσιογράφων είχαν τεκμηριώσει το ρόλο των δυτικών μυστικών υπηρεσιών στο σχηματισμό και την εκπαίδευση της ένοπλης αντιπολίτευσης στη Συρία, αυτό το έγγραφο συνιστά την επιβεβαίωση των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών ότι κυβερνήσεις της Δύσης εκλαμβάνουν το Ισλαμικό Κράτος ως εργαλείο τους, για την ανατροπή του καθεστώτος στη Συρία».

Να θυμίσουμε ότι από το Δεκέμβριο του 2011, όταν οι Αμερικανοί απέσυραν τα στρατεύματά τους και διέκοψαν τη συστηματική υλικοτεχνική υποστήριξη των ιρακινών ενόπλων δυνάμεων και των σουννιτών πολιτοφυλάκων, η Αλ-Κάιντα στο Ιράκ άρχισε προοδευτικά να αποκτά τον έλεγχο ορισμένων περιοχών. Παρά τα συσσωρευμένα προβλήματα, η οργάνωση συνέχισε και κατά τη διάρκεια του 2012 να εξαπολύει επιθέσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Στον τομέα της επάνδρωσης δεν σημειώθηκε σημαντική διαφοροποίηση και η δύναμή της συνέχισε να κυμαίνεται από 1.000 έως 2.000 μαχητές. Διατήρησε την ικανότητά της να διεξάγει συντονισμένες επιθέσεις μεγάλης κλίμακας, έστω και σε περιορισμένο αριθμό, στοχοποιώντας κυρίως κυβερνητικά στελέχη, προκειμένου αφενός να επιτύχει αύξηση της έντασης μεταξύ των ιρακινών εθνο-θρησκευτικών κοινοτήτων, αφετέρου να καταστήσει σαφές στον ιρακινό λαό ότι η σιιτική κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης αδυνατούσε να επιλύσει το μείζον πρόβλημα του ελλείμματος εσωτερικής ασφάλειας.

Σύμφωνα με επίσημες αμερικανικές πηγές, η τότε Αλ-Κάιντα στο Ιράκ εκμεταλλευόμενη το σοβαρό έλλειμμα εσωτερικής ασφάλειας στη γειτονική Συρία, αποφάσισε με περιορισμένο αριθμό μαχητών αφενός να δραστηριοποιηθεί σε συριακές μεγαλουπόλεις, με την ονομασία «Μέτωπο Υποστήριξης για το Λαό της Συρίας» (al-Nusrah Front), αφετέρου να παρουσιασθεί ως τμήμα της «νόμιμης» συριακής αντιπολίτευσης, προκειμένου να επισκιάσει τον αγώνα των μετριοπαθών συριακών αντικαθεστωτικών δυνάμεων. Το Δεκέμβριο του 2012, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνώρισαν επίσημα την al-Nusrah Front ως θυγατρική τζιχαντιστική οργάνωση της al-Qaeda in Iraq. [3] Επίσης, σύμφωνα με εκτιμήσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, η ελλιπής φύλαξη των συνόρων της Περιφερειακής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν, οι εντάσεις μεταξύ της κεντρικής κυβέρνησης της Βαγδάτης και των κουρδικών δυνάμεων ασφάλειας, καθώς και η συνεχιζόμενη κρίση στη Συρία, δημιούργησαν ευνοϊκές προϋποθέσεις για την al-Qaeda in Iraq και για τη θυγατρική της al-Nusrah Front, που δρούσε στα συριακά εδάφη, να μεταφέρουν από τη Συρία στο Ιράκ οπλισμό και σουννίτες τζιχαντιστές.

Πηγές
[4] [1] http://www.judicialwatch.org/wp-content/uploads/2015/05/Pg.-291-Pgs.-287-293-JW-v-DOD-and-State-14-812-DOD-Release-2015-04-10-final-version11.pdf
[2] Brad Hoff, Levant Report, “2012 Defense Intelligence Agency document: West will facilitate rise of Islamic State in order to isolate the Syrian regime”, May 19, 2015
[3] U.S. Department of State, Arms Control & International Security, “Country Reports on Terrorism 2012”, May 2013, p. 105
[4] Ibid, p. 207


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η λογική των δανειστών είναι απλή και στην ουσία μας λένε: Είτε ξοδέψτε (σαν κράτος) λιγότερα από όσα εισπράττετε, είτε εισπράξετε περισσότερα από όσα ξοδεύετε.

Από την άλλη πλευρά, η λογική του κρατικοδίαιτου – πελατειακού ελληνικού συστήματος είναι κι αυτή επίσης απλή: Διατηρώ ή και αυξάνω τα δημόσια έξοδα εισπράττοντας λιγότερα. Τη διαφορά τη βρίσκω από δανεικά. Αλλά δανεικά δεν μπορούν πλέον να βρεθούν.

Τις δύο αυτές λογικές τις γεφυρώνει το μνημόνιο. Δηλαδή δανεικά με αντάλλαγμα τη λήψη μέτρων που, δυστυχώς για όλους μας, μειώνουν τα έξοδα και αυξάνουν τις εισπράξεις – φόρους.

Επειδή όμως το ελληνικό πολιτικοοικονομικό σύστημα είναι, όπως είπαμε, πελατειακό και κρατικοδίαιτο, δεν έχει βέβαια πρόβλημα με το μνημόνιο γενικά, αλλά μάχεται λυσσαλέα ειδικά για να διατηρήσει αλώβητα τα δημόσια έξοδα και τα κομματικά – συντεχνιακά συμφέροντα, κάτι που οδηγεί μοιραία στην αύξηση των εισπράξεων – φόρων. Αυτή η πρακτική όμως είναι αδιέξοδη και σκοτώνει την πραγματική οικονομία.

Η λύση στο αδιέξοδο αυτό είναι κι αυτή επίσης απλή: Μείωση στο ελάχιστο αναγκαίο των δημοσίων εξόδων (αυτό δεν συμφέρει το πελατειακό πολιτικό σύστημα) και χρηματοδότηση της κοινωνικής βάσης με ταυτόχρονη άρση των γραφειοκρατικών εμποδίων και μείωση της φορολογίας για γρήγορη και στέρεη οικονομική ανάπτυξη από τα κάτω.

Εδώ όμως στέκεται εμπόδιο η κρατικοδίαιτη ελληνική ολιγαρχία, η οποία δεν διανοείται με τίποτα (και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό για την ίδια) να χάσει πλούτο και ισχύ προς όφελος των υπόλοιπων κοινωνικών τάξεων. Και επειδή αυτή η ολιγαρχία κατέχει όλη την εξουσία και ελέγχει τη ροή του χρήματος, τα πράγματα έχουν σκαλώσει και οδηγούμαστε στην παρακμή.

Από αυτή την πορεία προς την παρακμή μπορούμε να ξεφύγουμε μόνο με ανατροπή.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ευθεία αναφορά σε εκλογές από τον Πάνο Σκουρλέτη

Στο ενδεχόμενο προσφυγής στη λαϊκή ετυμηγορία, αν η συμφωνία με τους πιστωτές δεν αποτελέσει «έντιμο και προωθητικό συμβιβασμό» αναφέρθηκε ο υπουργός Εργασίας Πάνος Σκουρλέτης, μιλώντας στον ΣΚΑΪ:

«Όταν εκλέγεσαι δεν παίρνεις λευκή επιταγή… Αν επιτευχθεί συμφωνία που δεν συνιστά έντιμο και προωθητικό συμβιβασμό, θα πρέπει να ερωτηθεί ο λαός πριν την υπογράψουμε» υπογράμμισε ο Πάνος Σκουρλέτης, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του σταθμού (skai.gr).

«Πλέον έχουμε περάσει στη χορεία των πολιτικών αποφάσεων, τη λύση θα τη δώσει η πολιτική ηγεσία της Ευρώπης. Η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει το μάξιμουμ των υποχωρήσεων, δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια υποχωρήσεων. Οι άλλες πλευρές συμπεριφέρονται σαν κυβερνήτες (…) η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει άλλα περιθώρια από τον ελληνικό λαό να αυτοκαταργηθεί» υποστήριξε ο υπουργός Εργασίας.

Για το νομοσχέδιο για τα εργασιακά, ανέφερε: «Εξαντλούμε τα περιθώρια να είναι μέρος της συμφωνίας το νομοσχέδιο, αλλά πρέπει να ψηφιστεί ούτως ή άλλως, είτε είναι είτε δεν είναι μέρος της συμφωνίας».

Αναφερόμενος στα περί κομματικής πειθαρχίας, σημείωσε: «Πριν φτάσουμε για κομματικές πειθαρχίες θα πρέπει να δούμε τη συμφωνία, δεν χωρούν ντιρεκτίβες σε αυτό, δεν βοηθάει η χρήση κομματικής πειθαρχίας».

Τέλος, για την κ. Παναρίτη τόνισε ότι δεν ήταν η καλύτερη επιλογή για εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, καθώς «λόγω της διαδρομής της είχε συνδεθεί με άλλες απόψεις».

Η λαϊκή εντολή θα κρίνει την αποδοχή ή μη πρότασης συμφωνίας, λέει ο Φίλης

«Η συζήτηση κινείται σε ένα πλαίσιο κινούμενης άμμου και δεν έχουν οριστικοποιηθεί τα μέτρα ακόμα» είπε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Φίλης μιλώντας στον ΑΝΤ1.

Συμπλήρωσε δε, ότι “δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά μέτρα αν δεν είναι σε πλαίσιο συμβατό με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ”.

Ερωτηθείς για ενδεχόμενο «τελεσίγραφο» από την πλευρά των εταίρων με τη μορφή «take it, or leave it», o κ. Φίλης απάντησε η κυβέρνηση δεν μπορεί να το αποδεχθεί καθώς θα είναι έξω από το πλαίσιο του προγράμματος και τη λαϊκή εντολή του Ιανουαρίου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Υπήρξε μια μακρά περίοδος συζητήσεων και διαπραγματεύσεων και μετά τη συζήτηση αυτή, οι συνθήκες είναι απολύτως ώριμες για την τελική συζήτηση επί συγκεκριμένων κειμένων. Είμαστε έτοιμοι να ανταποκριθούμε, έχουμε συγκεκριμένες γραπτές προτάσεις σε όλα τα θέματα που έχουν ανακύψει» ανέφερε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, μιλώντας στις ημερίδες μελέτης της Ευρωομάδας της Αριστεράς (GUE/NGL) που διεξάγεται στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ.

Διαβάζουμε στον διεθνή Τύπο σήμερα για τελεσίγραφα, είπε ο κ. Δραγασάκης και πρόσθεσε: «Για εμάς, η τρόικα τελείωσε με την ψήφο του ελληνικού λαού και αυτή την ψήφο τη σεβόμαστε. Εχουμε σαφή εντολή να οδηγηθούμε σε μια νέα μεταμνημονιακή εποχή. Αυτήν την εντολή θα την υλοποιήσουμε και οτιδήποτε αφορά σε τυφλές ρήξεις ή σε τελεσίγραφα ή σε επιστροφή της τρόικας δεν μας αφορά. Η κυβέρνηση δεν στέλνει και δεν δέχεται τελεσίγραφα. Δεν εκβιάζεται ούτε εκβιάζει κανέναν. Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε και συμβιβασμούς, να κάνουμε και προτάσεις, δεν δεχόμαστε τελεσίγραφα».

Ο κ. Δραγασάκης σημείωσε επίσης ότι η ελληνική οικονομία και κοινωνία δεν αντέχουν άλλη λιτότητα. Σκοπός της κυβέρνησης πρόσθεσε, δεν είναι μόνο η εξυπηρέτηση του συμφέροντος του ελληνικού λαού, αλλά και όλων των λαών της Ευρώπης. Υπογράμμισε, δε, ότι με κοινή πολιτική βούληση, το χρέος μπορεί να αναδιαρθρωθεί δίχως την παραμικρή επιβάρυνση των ευρωπαίων φορολογούμενων.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα φώτα έκαιγαν μέχρι και μετά τα μεσάνυχτα στην καγκελαρία, όπου η Άγκελα Μέρκελ είχε προσκαλέσει σε υψηλότατο επίπεδο εκπροσώπους από τους δανειστές. Μαζί με τον πρόεδρο Ολάντ και τον επικεφαλής της Κομισιόν Γιούνκερ διερευνήθηκαν «με μεγάλη εντατικότητα» πιθανές λύσεις στο «ελληνικό δράμα», δεδομένου ότι οι διαπραγματεύσεις σε τεχνικό επίπεδο δεν προχωρούν. Η πενταμερής φαίνεται να διαμόρφωσε κοινή θέση, για την οποία πρόκειται να ενημερώσει την ελληνική κυβέρνηση.

«Οι Έλληνες αξίζουν κάτι καλύτερο»



Στο σχόλιο της Deutsche Welle με τον ερωτηματικό τίτλο «Τελευταίες ημέρες της Ελλάδας στο ευρώ»; o αρθρογράφος Μπερντ Ρίγκερντ, υποστηρίζει ότι η ελληνική τραγωδία θα πρέπει πάρει τέλος. «Η Ελλάδα και η Ευρώπη χρειάζονται θαρραλέες αποφάσεις από την ελληνική κυβέρνηση ή να δώσει τη θέση της σε μιαν άλλη ομάδα που να μπορεί», υπογραμμίζει. «Η μέχρι τώρα παρουσία της ήταν μια αποτυχία. Ακόμη κι αν την τελευταία στιγμή καταφέρει να κρατήσει την Ελλάδα στο ευρώ και μετά τον Ιούνιο, παραμένει ασαφές το τι θα ακολουθήσει. Η εμπιστοσύνη της ελληνικής κυβέρνησης έναντι των ευρωπαίων εταίρων και των επενδυτών έχει εξανεμιστεί. Ποιος από τον Ιούλιο θα διαπραγματευτεί και θα χρηματοδοτήσει ένα τρίτο πακέτο που προφανώς θα χρειαστεί;». Και κάνοντας αναφορά στο πρόσφατο άρθρο του Α. Τσίπρα στην γαλλική εφημερίδα Le Monde, αλλά και στις συνεχείς τηλεφωνικές επικοινωνίες του με εταίρους ο Μπερντ Ρίγκερντ υποστηρίζει ότι απόδοση ευθυνών μέσω άρθρων σε εφημερίδες και τηλεφωνήματα σε αρχηγούς κρατών που ανήκουν στους «νεοφιλελευθέρους συνωμότες» δεν υπηρετούν την ουσία. «Η Ελλάδα αξίζει κάτι καλύτερο. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει επιτέλους να αναλάβει δράση αντί να μιλά. Κι αν δεν μπορεί, η προσφυγή στις κάλπες είναι η καλύτερη λύση».

Ο Τσίπρας ενώπιον μερικής νίκης

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των Financial Times που επικαλείται η γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung, βάση της κοινής θέσης που φαίνεται να συντάχθηκε χθες στην καγκελαρία αποτελεί ένα κείμενο της Κομισιόν, όπου γίνεται αναλυτική αναφορά στα σημεία που για τους δανειστές είναι σημαντικά προκειμένου να καταλήξουν οι διαπραγματεύσεις σε συμφωνία. Σε κάθε περίπτωση η επισφράγιση του γεγονότος ότι η διαχείριση της ελληνικής κρίσης έχει περάσει πλέον σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο αποτελεί μια ουσιαστική μερική αποτυχία του Αλέξη Τσίπρα, όπως παρατηρεί ο σχολιαστής της εφημερίδας. Και εξηγεί το γιατί:

«Διότι η διένεξη έφτασε εκεί που πάντα ήθελε ο ίδιος να φτάσει, σε επίπεδο ηγετών. Πάντα διατύπωνε την αναγκαιότητα μια πολιτικής λύσης, ενός συμβιβασμού, του οποίου οι λεπτομέρειες δεν έχουν και τόση σημασία. Οι φραγκοφονιάδες της πρώην τρόικας και ιδιαίτερα του ΔΝΤ έσπαγαν τα νεύρα του Τσίπρα απαιτώντας μεταρρυθμίσεις και αριθμούς για δημοσιονομικούς στόχους. Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών του ευρώ συνήθως ακολουθούσαν αυτήν τη ξερή οικονομική επιχειρηματολογία συνδέοντας όρους για την χορήγηση νέας οικονομικής βοήθειας προ μεγάλη οργή των Αθηνών. Έτσι από την πλευρά του Τσίπρα είναι καλό που υπάρχουν πολιτικοί στην ευρωζώνη αυτού του διαμετρήματος, όπως η Μέρκελ, ο Ολάντ και ο Γιούνκερ. Δεν ήταν και δεν είναι τόσο μικρόψυχοι και επιδιώκουν την άνευ όρων παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Τσίπρας προτιμά να συνομιλεί μαζί τους», σημειώνει η εφημερίδα.

«Σε πιο ισχυρή διαπραγματευτική θέση οι Έλληνες»

Ο σχολιαστής του Spiegel δεν ασχολείται τόσο με την έκβαση της νέας και τελευταίας κατά τα φαινόμενα προσπάθειας των θεσμών σε πολιτικό επίπεδο, γιατί κατά την άποψή του με το τέλος των διαπραγματεύσεων θα ξεκινήσουν άλλες, εφόσον η Ελλάδα χρειαστεί κι άλλα χρήματα για να εξυπηρετήσει το χρέος της. Παρόλα αυτά, οι Έλληνες παρά την ασθενέστερη οικονομική τους θέση, σε διαπραγματευτικό επίπεδο βρίσκονται αναλογικά σε πιο ισχυρή θέση, επειδή έχουν κάνει σαφές ότι εν ανάγκη θα εγκαταλείψουν το ευρώ. «Θα προτιμούσαν ένα ντιλ, που θα τους επιτρέψει να παραμείνουν, αλλά αν δεν γίνεται τότε είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν τις επιπτώσεις» σημειώνει.

«Σε ακριβώς αυτό το σημείο διαφέρει η νυν κυβέρνηση από τις προηγούμενες. Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά απέκλειαν κατηγορηματικά μονομερή διαγραφή χρέους και ένα Grexit. Έτσι οι δανειστές μπορούσαν να τους υπαγορεύουν όρους και έτσι και έκαναν. Όμως η κυβέρνηση Τσίπρα έχει άλλο σκαρί. Και ο οικονομολόγος Χανς Βέρνερ Ζιν, έχει απόλυτο δίκαιο όταν υποστηρίζει ότι η διαπραγματευτική τακτική του Γιάνη Βαρουφάκη είναι πολύ πιο έξυπνη από όσο νομίζει κανείς».

Ειρήνη Αναστασοπούλου
Πηγή Deutche Welle


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε δημοσίευμά του το Spiegel σχολιάζοντας τις τελευταίες εξελίξεις στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους δανειστές, σημειώνει πως η Αθήνα παρά την ασθενέστερη οικονομική της θέση «σε διαπραγματευτικό επίπεδο βρίσκονται αναλογικά σε πιο ισχυρή θέση, επειδή έχουν κάνει σαφές ότι εν ανάγκη θα εγκαταλείψουν το ευρώ.

«Θα προτιμούσαν ένα ντιλ, που θα τους επιτρέψει να παραμείνουν, αλλά αν δεν γίνεται τότε είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν τις επιπτώσεις» σημειώνει το γερμανικό περιοδικό και τονίζει πωςαυτή είναι και η διαφορά της σημερινής κυβέρνησης από τις προηγούμενες:

«Σε ακριβώς αυτό το σημείο διαφέρει η νυν κυβέρνηση από τις προηγούμενες. Οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά απέκλειαν κατηγορηματικά μονομερή διαγραφή χρέους και ένα Grexit. Έτσι οι δανειστές μπορούσαν να τους υπαγορεύουν όρους και έτσι και έκαναν. Όμως η κυβέρνηση Τσίπρα έχει άλλο σκαρί. Και ο οικονομολόγος Χανς Βέρνερ Ζιν, έχει απόλυτο δίκαιο όταν υποστηρίζει ότι η διαπραγματευτική τακτική του Γιάνη Βαρουφάκη είναι πολύ πιο έξυπνη από όσο νομίζει κανείς».

Την μετάβαση των διαπραγματεύσεων από τα τεχνικά κλιμάκια στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο, σχολιάζει η Frankfurter Allgemeine Zeitung, σύμφωνα με τη Deutsche Welle. «Η διένεξη έφτασε εκεί που πάντα ήθελε ο Αλέξης Τσίπρας να φτάσει, σε επίπεδο ηγετών. Πάντα διατύπωνε την αναγκαιότητα μια πολιτικής λύσης, ενός συμβιβασμού, του οποίου οι λεπτομέρειες δεν έχουν και τόση σημασία».

«Οι φραγκοφονιάδες της πρώην τρόικας και ιδιαίτερα του ΔΝΤ έσπαγαν τα νεύρα του Τσίπρα απαιτώντας μεταρρυθμίσεις και αριθμούς για δημοσιονομικούς στόχους. Οι υπουργοί Οικονομικών των χωρών του ευρώ συνήθως ακολουθούσαν αυτήν τη ξερή οικονομική επιχειρηματολογία συνδέοντας όρους για την χορήγηση νέας οικονομικής βοήθειας προ μεγάλη οργή των Αθηνών», αναφέρει η Frankfurter Allgemeine Zeitung και προσθέτει:

«Έτσι από την πλευρά του Τσίπρα είναι καλό που υπάρχουν πολιτικοί στην ευρωζώνη αυτού του διαμετρήματος, όπως η Μέρκελ, ο Ολάντ και ο Γιούνκερ. Δεν ήταν και δεν είναι τόσο μικρόψυχοι και επιδιώκουν την άνευ όρων παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο Τσίπρας προτιμά να συνομιλεί μαζί τους».

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος

Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε 1η φορά στις 2/6/2012. Πριν από τρία χρόνια, ακριβώς! Ούτε μέντιουμ τέτοια ευστοχία...

Το ψιλικατζίδικο αριστερισμού «Ο ωραίος ΣΥΡΙΖΑ» μετατρέπεται σε υπεραγορά ψηφοθηρίας και έχει ένα προτέρημα: υπερπληθώρα μπακάληδων.

Ό,τι τραβάει η όρεξή σου το έχει το κατάστημα. Νέα πρόσωπα θέλεις; Εχει. Οποτε δεν έχει, σου δίνει την εντύπωση ότι διαθέτει. Ακόμα και οι παλαιοπασόκοι, οι μουτζαχεντίν πρασινοφρουροί και οι συνδικάλες με τις τριχάντζες στο στήθος, τις μουστάκες και τις μουσάκλες, που αποστήθιζαν τσιτάτα από την «Εξόρμηση», φρέσκοι φαίνονται στις νέες γενιές. Αφθαρτοι!

Πού να ξέρει τώρα ο άνεργος εικοσιπεντάρης τον τάδε λοβιτουριάτατο και τον δείνα λαμογιότατο, οι οποίοι μασουλούσαν προμήθειες και μίζες επί Παπαντρέα Α', Σημίτη και Παπαντρέα Β' τα μαγικά χρόνια που οι Κουτσόγιωργες και οι Τσουκάτοι κυριαρχούσαν στο Ελλάντα; Αυτοί είναι γνωστοί μόνο στους (σχετικά λίγους) παροικούντες την Ιερουσαλήμ του κομματικού βαθέος κράτους. Τώρα οι αναβαπτισμένοι πασόκοι δηλώνουν ΣΥΡΙΖΑ, ανανεωτικοί αριστεροί, ακτιβιστές, οικολόγοι, φυσιολάτρες, ευαίσθητοι, ποδηλάτες, αντιμνημονιακοί οπαδοί του ευ αγωνίζεσθαι και της αειφόρου ανάπτυξης. Λανσάρουν μια εκδοχή του ΠΑΣΟΚ με μπότοξ, χαλάουα που φοράει αποσμητικό στις μασχάλες και βρίσκει πάντοτε να πει έναν καλό λόγο για όλους και για όλα. Σε κάθε ράφι του καταστήματος υπάρχει κι ένα στέλεχος που προσφέρει δωρεάν δείγματα στους υποψήφιους πελάτες.

Του πουλιού το γάλα

Για όλα τα γούστα υπάρχουν θέσεις. Ο αντιρατσιστής, που μένει στην Εκάλη, θα μείνει ικανοποιημένος. Με τον ΣΥΡΙΖΑ θα νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες στην Ελλάδα, αλλά -ευτυχώς για εκείνον- δεν θα μετακομίσουν στην ακριβή γειτονιά του. Και ο κάτοικος του Αγίου Παντελεήμονα μπορεί να προτιμήσει ΣΥΡΙΖΑ, επειδή οι πωλητές στο ράφι με την ταμπέλα «Απέλαση Τώρα» θα του πουν ότι τα άλλα κόμματα κατάντησαν έτσι τη χώρα και να δώσει μια ευκαιρία στον τρέντι Αλέξη.

Οι αντιμνημονιακοί θα κατευθυνθούν στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή φτιάχνονται με τις κορόνες του Λαφαζάνη, που θέλει πέντε τρόικες στην καθισιά του για να τις βαράει. Οι -με το στανιό- μνημονιακοί του στιλ «δεν γίνεται αλλιώς» θα πειστούν από τα «ψύχραιμα» μισόλογα του Δραγασάκη, που υπόσχεται μόνο «πολιτική καταγγελία». Οι οπαδοί της δραχμής πάνε φουλ στον ΣΥΡΙΖΑ επειδή τη βλέπουν στις κόρες των ματιών του Τσίπρα και οι ευρωλάγνοι ενδέχεται να τον ψηφίσουν επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΚΚΕ. Το άσχημο με μια πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ο Αλέξης για κάθε ζήτημα πρέπει να λαμβάνει μία απόφαση. Μόνο προεκλογικά τού επιτρέπονται οι πολλαπλές ιδεολογικές επιλογές.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Καλεσμένος του δημοσιογράφου Ν. Ευαγγελάτου ήταν στο ραδιόφωνο «παραπολιτικά fm», o Πρόεδρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ Νίκος Νικολόπουλος, με αφορμή την δημόσια πρόταση- πρόσκληση προς τον Πρωθυπουργό για άμεση προσφυγή στις κάλπες.

Επίσης με την ίδια ατζέντα μίλησε στα τηλεοπτικά περιφερειακά κανάλια της Δυτικής Ελλάδος Super Β και LEPANDO καθώς και στον ραδιοφωνικό σταθμό MAX FM με τους δημοσιογράφους Δ. Χωρίτο, Ν. Ξανάλατο και Π. Μακρή.

Στα σκληρά και επίμονα ερωτήματα των δημοσιογράφων, ο Νίκος Νικολόπουλος απάντησε ευθέως, δημοσιοποιώντας το σκεπτικό της απόφασης, που πήρε η Πολιτική Επιτροπή του κόμματός του, αφού ξεκαθάρισε ότι αυτή είναι μία απόφαση του ΧΡΙ.Κ.Ε. που δεν «υιοθετεί» ο Π. Καμμένος, ο οποίος προχτές σε συνέντευξη του στη REAL NEWS δήλωσε πως: «δεν υπάρχει λόγος για εκλογές».

Εξάλλου ο Νίκος Νικολόπουλος -ζητώντας διάψευση ή παραίτηση Σαμαρά- επανήλθε στην φοβερή και συγκλονιστική αποκάλυψη της εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, περί της υπονομευτικής στάσης του Σαμαρά, στην κρίσιμη αυτή φάση και της άθλιας παρέμβασης του στον Ζ. Γιούνκερ που τον «τσακώθηκε»- όπως δημοσίευσε η εφημερίδα- γιατί «βοηθά» τον Α. Τσίπρα να κλείσει η συμφωνία.

Βασικά σημεία της συνέντευξης
Καμία συμφωνία - τελεσίγραφο στις 28 Ιουνίου να στηθούν κάλπες...

«Ο Λαός και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ δεν θα δεχθούν καμία ΣΥΜΦΩΝΙΑ με την μορφή ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟΥ» απάντησε στην σχετική ερώτηση ορθά και κοφτά ο Νίκος Νικολόπουλος και συνέχισε:

«Πιστεύω ότι κατ’ αρχήν το να αποφασίζουν “για σένα χωρίς εσένα” συνιστά βαρύτατη προσβολή για την ίδια την χώρα. Ελπίζω πως οι εταίροι και δανειστές μας, δεν μας θεωρούν περιττούς.

Εάν το σχέδιο της πενταμερούς είναι, όπως πιθανολογείται, τόσον περιοριστικό δηλαδή εάν είναι τόσο anormal- όπως το αποκάλεσε ο αλαζών και προπετής χερ Σόιμπλε- τότε η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να προσφύγει άμεσα στις κάλπες….
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ δεν πρόκειται να αποδεχθεί την όποια εκβιαστική «πραγματικότητα».

Εμείς οι Έλληνες Χριστιανοδημοκράτες, ακούγοντας την Βουλή των επερχομένων γεγονότων πιστεύουμε, ότι αυτά μας οδηγούν ολοταχώς σε εκλογές στις 28 Ιουνίου.

Ο Λαός πρέπει να απαντήσει αν θέλει «συμφωνία πάση θυσία»… Εάν ναι, τότε θα ψηφίσει ΣΑΜΑΡΟΒΕΝΙΖΕΛΟΠΟΤΑΜΙΔΕΣ και … τότε θα έρθουν όσα μέτρα ζήτησε ο Π. Τόμσεν και αποκάλυψε ο Β. Κορκίδης προχθές στη Βουλή: «300 ευρώ μισθός και σύνταξη, γιατί είσαστε Βαλκάνιοι».

Καθαρή εντολή…
Εάν όμως έχει αποφασίσει να υπερασπιστεί την ζωή και την αξιοπρέπειά του τότε…. θα δώσει ΚΑΘΑΡΗ ΕΝΤΟΛΗ στους Τσίπρα- Καμμένο, προκειμένου να διαπραγματευθούν την μεγάλη και οριστική συμφωνία μαζί και την αναδιάρθρωση του χρέους».

Ο Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των ΑΝΕΛ ακόμη προέβλεψε ότι:

«Το εκλογικό αποτέλεσμα θα δώσει μια ισχυρότατη κοινοβουλευτική πλειοψηφία στους Τσίπρα και Καμμένο, και έτσι θα πάψουν οι εκτός και οι εντός της χώρας, να ορέγονται αποσταθεροποιήσεις και αποστασίες, όπως ξεδιάντροπα καθημερινά λένε και πράττουν όσοι υπηρετούν το σχέδιο Σαμαρά «Αριστερή παρένθεση».
Με τις εκλογές θα ακυρωθούν οριστικά λοιπόν τα σχέδια της πολιτικής ανωμαλίας, κάτι που θα μεταβάλλει άρδην και την στάση και την βάση των μελλοντικών διαπραγματεύσεων με τους ξένους δανειστές.

Με βάση τις δημοσκοπήσεις και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, επαναλαμβάνω, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ θα κερδίσουν τις εκλογές, ενώ η αντιπολίτευση και ιδιαίτερα η αξιωματική (η οποία, μετά την ήττα του Ιανουαρίου, αντιμετωπίζει πληθώρα εσωτερικών προβλημάτων) θα μπει σε μεγάλη περιδίνηση και φυσικά θα υπάρξει ανασύνθεση του Υπουργικού Συμβουλίου καθώς και του κρατικού μηχανισμού.

Ο Σαμαράς αγωνίζεται να αποδείξει ότι είναι πολιτικά ζωντανός

Ο Ν. Νικολόπουλος δεν απέφυγε να τοποθετηθεί και στο σάλο που έχουν προκαλέσει οι αποκαλύψεις της εφημερίδας ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ καθώς και οι δηλώσεις Σαμαρά στην «ΑΓΟΡΑ»

«Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και ενώ δεχόμαστε απειλές και τελεσίγραφα ο Α. Σαμαράς αγωνίζεται ακόμα να αποδείξει πως είναι πολιτικά ζωντανός σχολίασε καυστικά» ο Ν. Νικολόπουλος και πρόσθεσε:

Αυτό δεν μπορεί να το κάνει στις “πλάτες” της Ελλάδας, της χώρας την οποία υπηρέτησε ως Πρωθυπουργός. Αυτό δεν θα του το επιτρέψουμε να το κάνει. Δεν μπορεί να παίζει ακόμα παιχνίδια εξουσίας στις “πλάτες” του λαού.

Και ορίστε βρισκόμαστε στην πέμπτη μέρα σήμερα λοιπόν και ακόμα δεν έγινε καμία διάψευση του δημοσιεύματος της εφημερίδας “ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ”, σύμφωνα με το οποίο ο Α. Σαμαράς… “μάλωσε” τον Z. Γιούνκερ για την πρόθεσή του να δώσει χρήματα στην Ελλάδα, ζητώντας μάλιστα ισοδύναμα μέτρα. Μου φαίνεται αδιανόητο να θίγεται κατά τέτοιο τρόπο ο αρχηγός του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης σε μία τόσο κρίσιμη χρονικά στιγμή και να μην προβαίνει αυτομάτως σε διάψευση.

Οι εκλογές και η υποψηφιότητα Άδωνη για την ηγεσία…

Καταλαβαίνω είπε δηκτικά ο Νίκος Νικολόπουλος πως η επερχόμενη προσφυγή στις κάλπες, παράλληλα με την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Άδωνι Γεωργιάδη για την προεδρία της ΝΔ, εντείνουν το άγχος του Αντώνη Σαμαρά και των αυλικών του και έτσι η αντίστροφη μέτρηση της οριστικής αποπομπής τους από το πολιτικό σκηνικό αυξάνει στροφές.

Οι “νεκρές σκιές” του παρελθόντος μέσω συμφωνίας… επιδιώκουν αποσταθεροποίηση

Πάνω στον πανικό της απελπισίας του o Α. Σαμαράς , προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατηθεί από τα μαλλιά του με κωμικοτραγικές συνεντεύξεις, ξεθωριασμένες προτάσεις και δηλώσεις κυριολεκτικά τσόντες, επί των οποίων η κριτική δεν μπορεί παρά να είναι αυστηρά αριστοφανική, όπως άλλωστε είναι και η προτεινόμενη μεγάλη «συμφωνία-τσόντα του Αντώνη Σαμαρά» επιχειρώντας έτσι να υπονομεύσει για ακόμη μια φορά τη διαπραγμάτευση και να αποσταθεροποιήσει την Κυβέρνηση αφού ΟΙ ΝΕΚΡΕΣ ΣΚΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΜΕΣΩ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ… ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ, στην οποία ρητά παραπέμπει στο σενάριο της οικουμενικής κυβέρνησης, το οποίο όμως ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς απέρριψε όσο ήταν ο ίδιος Πρωθυπουργός.

Η τρόικα εσωτερικού είναι πιο σκληρή από τη τρόικα εξωτερικού

Ακούγοντας σήμερα στον A. Πορτοσάλτε και τον υποψήφιο αντίπαλο του Αντώνη Σαμαρά, τον Α. Γεωργιάδη σκέφτηκα: «Πως έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι η τρόικα εσωτερικού είναι πολύ πιο σκληρή από την τρόικα εξωτερικού. Και πως ότι, όσοι στήριξαν την πολιτική τους στην φτωχοποίηση του λαού τρέμουν, μήπως ο Α. Τσίπρας τα καταφέρει, γιατί τότε όλοι αυτοί θα αποτελέσουν νεκρές σκιές του παρελθόντος!

Ο Σαμαράς… σε ρόλο «τορναδόρου»- κινδυνολόγου - υπονομευτή…

Επειδή, ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι ένας ακόμη κοινός «τορναδόρος», κινδυνολόγος και υπονομευτής της εθνικής διαπραγματευτικής προσπάθειας, αφού διαπράττει τις καταγγελλόμενες αυτές πράξεις υπό τον θεσμικό ρόλο του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, απαιτείται πλέον, η επιβεβλημένη πολιτική και δικαστική παρέμβαση.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Πρωτόγνωρα είναι, για τα χρόνια της κρίσης, τα όσα εξελίσσονται ειδικά τις τελευταίες ημέρες μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών της. Πρωτόγνωρα, ακριβώς επειδή για πρώτη ουσιαστικά φορά από τις αρχές του 2010 και μετά η ελληνική πλευρά κάνει εκείνο που δεν είχε κάνει ποτέ μέχρι σήμερα: διαπραγματεύεται πραγματικά.

Το γεγονός αυτό δεν απαιτεί ούτε ανάλυση, ούτε απόδειξη: είναι αυταπόδεικτο και προφανές: τα ατέλειωτα ξενύχτια στην καγκελαρία που με άλλους ξεκινούν και με άλλους τελειώνουν, η διεθνής αναστάτωση που έχει προκύψει ιδιαίτερα μετά το προχθεσινό άρθρο του πρωθυπουργού στη γαλλική εφημερίδα Le Monde, αλλά, πάνω απ’ όλα, η συνεχής έλλειψη μιας «γραμμικής» εξέλιξης των συζητήσεων που συνεχώς επιφυλάσσουν ανατροπές, τα λένε όλα.

Γιατί αν υπάρχει ένα κύριο χαρακτηριστικό που δείχνει ότι καταβάλλεται ουσιώδης προσπάθεια από την ελληνική πλευρά, αυτό είναι ακριβώς το γεγονός ότι δεν προκύπτει μια «γραμμική» εξέλιξη. Γιατί; Επειδή αυτή, αν υπήρχε, θα σήμαινε ένα και μόνον πράγμα: την πλήρη υποταγή στις επιταγές των δανειστών –αλλιώς θα ήταν αδύνατη.

Όλα τα παραπάνω είναι εκείνα που δεν καταλαβαίνουν λοιπόν στην παλιά συγκυβέρνηση και συνεχίζουν να φωνασκούν, χωρίς όμως να τους ακούει κανείς. Γιατί; Επειδή ο κόσμος βλέπει ότι η χώρα το παλεύει ειλικρινά. Δεν κοροιδεύει, δεν είναι στην αλήστου μνήμης λογική των «Ζαππείων», δηλαδή, «λέω ότι θα διαπραγματευτώ αλλά υποτάσσομαι από το πρώτο λεπτό»…

Το που θα καταλήξουν όλα αυτά, τα οποία φυσικά έχουν εν τω μεταξύ κόστος – θα ήταν ψέμα να μην το παραδεχθεί κανείς, αλλά δεν γίνεται αλλιώς – μένει να το δούμε.

Αυτή την ώρα κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τίποτα σε κανέναν.

Όμως, αυτό δεν είναι ευθύνη της Ελλάδας που αυτή την ώρα, με όσα λάθη, προβλήματα και αστοχίες κι αν υπάρχουν, παλεύει με θεούς και δαίμονες να βελτιώσει τη μοίρα της.

Είναι ευθύνη εκείνων που την έφτασαν ως εδώ.

Εγχώριων και ξένων.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

''Αν βγάλουμε τον Ιούνιο, τα περάσαμε τα δύσκολα. Από το Σεπτέμβριο θα απογειωθούμε'', έλεγε πέρσι κάποια ψυχή (μαύρη).
Και απογειωθήκαμε.
Καθέτως.
Προς τα κάτω!

Γιατί ρε γ@μώτη ζούμε συνεχώς ένα συνεχές deja-vu;
Τί σκ@τά έχουμε κάνει ως χώρα και ως λαός και το πληρώνουμε τόσο ακριβά;
Πειράξαμε εμείς εδώ και αιώνες κανέναν;
Αδικήσαμε καμιά άλλη χώρα;
Πηδήξαμε κανέναν άλλο λαό;

Αντιθέτως. Εδώ και πολλούς αιώνες, απ' την εποχή των ρωμαίων, οι λαοί της οικουμένης έχουν βαλθεί να ασελγήσουν επί του πτωχού σαρκίου μας.

Και ποιοί δεν πέρασαν απ' τον ρημάδη τον τόπο! Ρωμαίοι, Ούννοι, Οστρογότθοι, Καταλανοί, Φράγκοι, Τούρκοι, Αλβανοί-Βούλγαροι-Ρουμάνοι (αυτοί περνούνε ακόμα), και πιό πρόσφατα Γερμανοί (οι σύγχρονοι Βησιγότθοι!), Πασόκοι, και εσχάτως τροϊκανοί και ΨευταροΧυδαίοι!

Έλεος πιά! Έχει γίνει η έδρα μας... πολυθρόνα! 

Ψηφίζουμε ''όξω η τρόϊκα'', μας προκύπτουν ''θεσμοί''! 
Ψηφίζουμε ''σκίστε τα μνημόνια'', μας προκύπτει οσονούπω ''συμφωνία''!

Ρήξη, ρε! Ρήξη! 
ΡΗΞΗ! πώς το λένε;

Μιά λεξούλα δισύλλαβη είναι η ρημάδα!
Πείτε τη να τελειώνουμε!
Τί φοβόσαστε;
Ότι θα ξεμείνουμε από κ@λόχαρτα που έλεγε ο καθυστερημένος;
Ότι θα μας πάρετε στον λαιμό σας;
Πάρτε μας ρε, πάρτε μας! Γι αυτό σας ψηφίσαμε! Για να μας πάρετε.
Όχι να μας (ξανα)πάρει ο διάβολος και τα μνημόνια, όπως κι αν τα λένε!

Νισάφι πιά! 
''Συμφωνία'' σκυμμένη ή ''έντιμη'', θέλουν μόνον τα ΜΜΕ των νταβατζήδων.
Ο λαός γουστάρει ρήξη.
Και έξοδο απ' την Ευρωπαϊκή ''Ένωση'' τοκογλύφων.
Και στροφή προς αναζήτηση άλλων εταίρων. Κανονικών.
Όχι παιδεραστών και κτηνοβατών που θέλουν να μας πιάσουν ό,τι πιάνεται! 

Τ' ακούτε Αλέξη και Πανούλη;
Άντε, γιατί μέχρι εδώ έχουμε φτάσει! Μέχρι εδώ!
Άντε γιατί θα σφίξουν οι ζέστες, και θα θολώσει το μάτι!
Άντε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Λαζάρου

Τι έγινε, ρε παιδιά;! Έπιασε τον πρωθυπουργό κρίση ειλικρίνειας; Τι βόμβα ήταν αυτή με το άρθρο του στην Le Monde; Κοίτα να δεις τι συμπτώσεις σού επιφυλάσσει η ζωή. Την Πέμπτη 28 Απριλίου με άρθρο του ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας, Γκάμπριελ, υποστήριξε: "Η Ε.Ε πρέπει να είναι δύο ταχυτήτων. Να ηγούνται Γερμανία και Γαλλία και οι υπόλοιποι να έπονται".

Τέσσερις ημέρες μετά γράφει ο Τσίπρας στην Le Monde ότι οδεύουμε σε μια Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Δεν κάρφωσε το καλό παιδί της Μέρκελ ποιος είναι ο σκληρός πυρήνας αλλά τον είχαμε μάθει από τον φίλο του Τσίπρα, Γκάμπριελ νωρίτερα: Γερμανία και Γαλλία είναι ο σκληρός πυρήνας.

Ο Τσίπρας τι παραδέχεται με όλο αυτό; Ότι επί 4 μήνες συνομιλεί τηλεφωνικώς ή διά ζώσης με τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης για να βρει λύση. Μα είναι δυνατόν να πίνεις τσάι, να τρως κουλουράκια με τον πυρήνα που θέλει να σταματήσουν οι εκλογικές διαδικασίες σε χώρες που είναι της δεύτερης ταχύτητας και να εγκρίνουν ή να απορρίπτουν εθνικούς προϋπολογισμούς; Μόνο ο Τσίπρας πρώτη φορά το έκανε αυτό και καμαρώνει από πάνω. Παλαμακίστε τον με ανοιχτές παλάμες!

Τι άλλο μάθαμε από τον "αριστερό" που έβγαλε τα μάτια της αριστεράς και πήρε αμπάριζα όλη την Ελλάδα; Ότι οι Θεσμοί θέλουν υπερυπουργό της Ε.Ε να κανονίζει τα πάντα! Απαπαπαπα, σώπα βρε Αλέξη, εσύ μιλάς για ολοκληρωτισμό, κάτι που οι "κακές Κασσάνδρες" το έλεγαν εδώ και χρόνια; Και τι έκανε για όλο αυτό το σχέδιο της Ε.Ε, ο κ. Τσίπρας; Το βοήθησε όσο κανείς άλλος πρωθυπουργός κράτους-μέλους της Ε.Ε.

Πρώτον δίνοντας μάχη να εκλεγεί δημοκρατικά ο πρόεδρος της Κομισιόν ο οποίος σου λέει "με ψήφισες να σε τσακίσω", και δεύτερον κάνοντας το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την ηγεσία της Ε.Ε από δανειστές, Θεσμούς. Φάε τώρα τον Θεσμό που έχει δικαίωμα με την δημοκρατική ψήφο του λαού που επέλεξε τον Τσίπρα για να καταστήσει τον εχθρό ως θεσμό. Ευτυχώς που αποδέχθηκε ο κ. Τσίπρας με το άρθρο του ότι από την ώρα που τους έχρισε Θεσμούς αυτός είναι απλά ο διορισμένος έπαρχος της Ελλάδας. Τι άλλαξαν λοιπόν οι εκλογές στην Ελλάδα; Πριν είχες Τρόικα δηλαδή ξένους που σε καταπίεζαν και τώρα έχεις δημοκρατικούς θεσμούς που σε ξεσκίζουν γιατί εσύ το επέλεξες.

Κοιτάξτε να δείτε όμως πώς τα καλά παιδιά τα είχαν όλα κανονισμένα χρόνια πριν και οι κυβερνώντες γνώριζαν γι' αυτό που θα γίνει εν τέλει. Ο Σύριζα ζητούσε επίμονα προεκλογικά αλλαγή της πολιτικής γραμμής της Ε.Ε. Ποια ήταν η γραμμή της Ε.Ε; Αυτό που υποστήριξε ο αντικαγκελάριος Γκάμπριελ. Δεν έπαθε κρίση μετρητών η Γερμανία και η Ε.Ε και τώρα μιλάει για Ευρώπη δύο ταχυτήτων. Προϋπήρχαν τα μηνύματα από τον Σουλτς, από τη Μέρκελ που μιλούσαν για Νοτιοανατολική Ευρώπη και Ευρώπη των ισχυρών.

Βγαίνει λοιπόν ο Τσίπρας με την "ανατροπή" και τι ήταν το πρώτο πράγμα που έκανε; Μετέτρεψε τον σκληρό πυρήνα σε θεσμό. Ποιον βόλευε αυτή η βάφτιση; Την Ελλάδα που είχε μόνο οικονομικές διαφορές με τους δανειστές ή την Ε.Ε (Γερμανία) που ήθελε να μπει καθαρά και ξάστερα και στην πολιτική διακυβέρνηση της Ελλάδας; Να σάς απαντήσει ο κ. Τσίπρας ως θεσμικός συνέταιρος των Θεσμών που κατέστρεψαν την χώρα.

Τι άλλο έκανε ο κ. Τσίπρας με το που βγήκε στην εξουσία; Πήρε το μνημόνιο το οποίο είναι ένα εταιρικό έγγραφο που το φτάνεις στα παγκόσμια δικαστήρια και δεν το αποδέχεσαι για παρατυπίες της κυβέρνησης Παπανδρέου και το έκανε Συμφωνία. Συμφωνία μεταξύ κρατών. Ποιων κρατών; Της Ευρώπης που τρέχει με ταχύτητα φωτός και της Ελλάδας που κάνει όπισθεν.
Ποιον συμφέρει το εταιρικό συμφωνητικό που μπορεί να πάρει λήξει και μονομερώς να μετατραπεί σε διακρατική συμφωνία;
Να σας απαντήσει ο κ. Τσίπρας ως θεσμικός συνέταιρος των Θεσμών που πλέον κρατά και την δημοκρατία στα χέρια της.
Γιατί ο Τσίπρας τα είπε όλα αυτά στην γαλλική Le Monde και όχι σε διάγγελμα στον ελληνικό λαό; Διότι πολύ απλά ο κύριος Τσίπρας δεν δουλεύει για τον ελληνικό λαό.
Δουλεύει για τον ευρωπαϊκό λαό και τώρα θυμήθηκε να ενημερώσει τους υπόλοιπους 26 εταίρους ότι εδώ γίνεται Δ' Ράιχ, παίδες.
Ομολογεί ότι ο σκληρός πυρήνας τον έστησε με την πλάτη στον τοίχο και αν υπογράψει κάτι που δεν είναι δημοκρατικό, δίκαιο και νόμιμο τότε δεν θα φταίει αυτός αλλά ο Θεσμός.
Να μην μας πάρει αμπάριζα ο λαός ως συνωμότες αλλά να του πούμε (απ' έξω-απ' έξω) "εμείς μαζί του είμαστε αλλά ο κακοί Θεσμοί μάς πιέζουν για να μην έχουμε μεγάλη ανθρωπιστική κρίση και πεθάνουν χιλιάδες". Ότι μπορεί να ξημερώσει ο Σεπτέμβριος και εδώ να μην έχουμε πρωθυπουργό εκλεγμένο αλλά διορισμένο αφού καταργηθούν και οι εκλογές που είναι έξοδο για ένα υπό πτώχευση κράτος.

Αλλά μην φοβάστε διότι ο υπουργός Εξωτερικών, Κοντζίτα (που κάνει διεθνή καριέρα στο τραγούδι από την Αττάλεια μέχρι την Γερμανία), εξήγησε για ποιον λόγο Ευρώπη δεν υφίσταται χωρίς Ελλάδα. Ο λόγος είναι ένα γ@μησι του Δία που έκανε στην Λιβύη ντυμένος ταύρος. Έτσι έφερε την Λιβανέζα Ευρώπη στην Κρήτη και για αυτό η σημερινή Ευρώπη δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την ομορφιά της γκόμενας του Δία.

Αυτά δεν τα λέω εγώ, παιδιά. Ο Κοτζίτας τα λέει στα γερμανικά τηλεοπτικά τραπέζια την ώρα που ο πρωθυπουργός του ομολογεί ότι η αγΕλλάδα ψόφησε από τους απανωτούς βιασμούς, όχι του Δία αλλά των Θεσμών. Αν ο Δίας εκείνη την εποχή πηδούσε στην Βαυαρία ως γάιδαρος, η ιστορία θα είχε άλλη κατάληξη. Θα έφερνε στην Ελλάδα την βιασμένη Χέλγκα και αντί για τον Μινώταυρο θα γεννούσε κατευθείαν την Μέρκελ. Έτσι θα είχαμε αποφύγει και όλη την διαδικασία πολέμων, εκτοπίσεων, στρατοπέδων συγκέντρωσης, και πάνω από όλα των Μνημονίων. Σύμφωνα με τον Κοτζίτα, για όλα φταίει ένα γ@μήσι!

Τόσο σοβαρά έχουν πάρει οι κυβερνώντες την κατάστασή σου, γιε και κόρη του Μήτσου, του Κίτσου και του Κώτσου. Εσάς δεν σας γέννησε Δίας όπως τον Κοτζιά γι' αυτό να το έχετε σίγουρο ότι το γδαρμένο το τομάρι σας να γίνεται γόβα για τον Θεσμό Μέρκελ.

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Απομείωση χρέους προσφέρει η Μέρκελ στον Τσίπρα για να συμφωνήσει

Ένα διπλό “δώρο” προς τον Αλέξη Τσίπρα περιλαμβάνει η πρόταση που επεξεργάστηκαν χθες το βράδυ στο Βερολίνο η Άνγκελα Μέρκελ, ο Φρανσουά Ολάντ, ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ο Μάριο Ντράγκι και η Κριστίν Λαγκάρντ.

Σύμφωνα με πηγές από τη γερμανική Καγκελαρία, η Άνγκελα Μέρκελ είναι διατεθειμένη να βάλει στο τραπέζι το “φετίχ” της απομείωσης του ελληνικού χρέους, ως αντίβαρο για κομβικές υποχωρήσεις που θα κληθεί να κάνει από την πλευρά του ο Αλέξης Τσίπρας, και για την προώθηση γενναίων, δομικών μεταρρυθμίσεων.

Το ζήτημα ενός νέου “κουρέματος” του ελληνικού χρέους είχε αποκλειστεί σε πλείστες περιπτώσεις στο πρόσφατο παρελθόν από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ενώ αντίθετα η Κριστίν Λαγκάρντ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επιμένουν ότι, χωρίς γενναία απομείωση, το ελληνιό χρέος δεν είναι διαχειρίσιμο στο προσεχές μέλλον.

Προ μηνών, ιταλικά ΜΜΕ είχαν φέρει στη δημοσιότητα κείμενο εργασίας… συμφωνίας των εταίρων και δανειστών της Ελλάδας, που ουσιαστικά έδινε στην Αθήνα το πολυπόθητο “κούρεμα”, με επέκταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων που έχει πάρει η Ελλάδα, μέχρι και για 50 χρόνια, με ταυτόχρονη μείωση των επιτοκίων δανεισμού.

Παράλληλα, ισπανικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι από τη χθεσινή συνάντηση στο Βερολίνο, προέκυψε ότι οι εταίροι της Ελλάδας είναι διατεθειμένοι να διευκολύνουν την πρόσβαση της Αθήνας σε τραπεζικά αποθέματα ύψους 9 δισεκατομμυρίων ευρώ, μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ώστε να δοθεί άμεση λύση στο ζήτημα της ρευστότητας, με την προϋπόθεση ότι η κυβέρνηση Τσίπρα αποδέχεται το 70% του προγράμματος του Μνημονίου, κάτι άλλωστε για το οποίο είχε μιλήσει στο παρελθόν και ο ίδιος ο Γιάνης Βαρουφάκης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Τη Κυριακή 7 Ιουνίου η Τουρκία πηγαίνει στις πιο κρίσιμες εκλογές, όπως έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς πολιτικούς παρατηρητές της σύγχρονης ιστορίας της. Στις εκλογές αυτές αφ’ ενός κρίνεται το μέλλον της χώρας και η μελλοντική της φυσιογνωμία και αφ’ έτερου κρίνονται σε μεγάλο βαθμό και οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, καθώς η επικράτηση ή μη των ισλαμιστών θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την συμπεριφορά της Τουρκίας σε μια σειρά κρισίμων ζητημάτων όπως Συρία, Ιράκ, Τζιχαντιστές, Ουκρανικό και φυσικά Αιγαίο, Κύπρος και Ανατολική Μεσόγειο.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των εκλογών είναι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν που είναι πρόεδρος της Δημοκρατίας, έχει γίνει ο μεγαλύτερος κομματάρχης τριγυρνώντας όλη των χώρα σε μια σκληρή προεκλογική εκστρατεία προσπαθώντας να ενισχύσει τα ποσοστά του ισλαμιστή πρωθυπουργού του, Αχμέτ Νταβούτογλου και του κόμματος AKP, που ο ίδιος ίδρυσε. Φυσικά αυτό το πρωτοφανές έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από την αντιπολίτευση αλλά και από διεθνείς παράγοντες.

Από την άλλη πλευρά έχουμε μια σειρά πολιτικών δυνάμεων που προσπαθούν ή να ανατρέψουν την μέχρι σήμερα παντοδυναμία των ισλαμιστών που αν συνεχιστεί θα οδηγήσει σε ένα ολοκληρωτικό νεοοθωμανικό καθεστώς, ή να επιβιώσουν για να αποτελέσουν ρυθμιστές των εξελίξεων. Έτσι έχουμε το παραδοσιακό Λαϊκό Κόμμα, CHP, που ίδρυσε ο Κεμάλ Ατατούρκ και που σήμερα ηγείται ο για πολλούς ανεπαρκής Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, στο οποίο οι δημοσκοπήσεις του δίνουν ένα ποσοστό από 26 μέχρι και 31%. Στο Λαϊκό Κόμμα θα κατευθυνθούν και οι περισσότεροι ψήφοι των Αλεβητών που βλέπουν πως η ολοκληρωτική επικράτηση των ισλαμιστών θα είναι γι αυτούς ένα οδυνηρό χτύπημα που πολύ πιθανόν θα προκαλέσει ανεξέλεγκτες αντιδράσεις. Μετά έρχονται οι Εθνικιστές, MHP, οι γνωστοί Γκρίζοι Λύκοι που ενώ την δεκαετία του ενενήντα είχαν κυριαρχήσει σήμερα είναι σαφώς αποδυναμωμένοι. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις τους δίνουν από 13 έως 18%.

Εκεί όμως που θα παιχτεί το μεγάλο «παιχνίδι» αυτών των εκλογών και που θα κρίνει και το αποτέλεσμα αλλά και τις μετεκλογικές εξελίξεις, είναι το φιλοκουρδικό κόμμα, HDP. Οι Κούρδοι για πρώτη φορά κατεβαίνουν σαν ένα ενιαίο κόμμα σε όλη την επικράτεια φιλοδοξώντας να περάσουν το όριο του 10% και να εισέρθουν στην βουλή ενώ μέχρι σήμερα εξέλεγαν μεμονωμένους ανεξάρτητους βουλευτές που συγκροτούσαν στη συνέχεια κοινοβουλευτική ομάδα.

Το εγχείρημα αυτό είναι ριψοκίνδυνο αλλά είναι και το κομβικό σημείο αυτών των εκλογών. Αν καταφέρουν να περάσουν το όριο του 10%, τότε θα είναι αδύνατο για τους ισλαμιστές να κερδίσουν την αυτοδυναμία και οι εξελίξεις θα είναι καταιγιστικές καθώς η δύναμη τους θα μειωθεί ακόμα περισσότερο ενώ δεν αποκλείεται να ξαναγίνουν σύντομα πάλι εκλογές. Αν δεν καταφέρουν όμως, τότε πολύ πιθανό ο Ερντογάν να κερδίσει την απόλυτη αυτοδυναμία επιβάλλοντας ένα αυταρχικό ισλαμικό καθεστώς με νεοοθωμανικές επεκτατικές στοχεύσεις που σίγουρα θα επηρεάσουν αρνητικά την ευρύτερη περιοχή προκαλώντας πολλές απρόοπτες αντιδράσεις.

Υπάρχει και η ομάδα του Φετουλάχ Γκιουλέν που σίγουρα μάχεται κάθετα κατά του Ερντογάν και που ελέγχει δυο μεγάλες εφημερίδες, την πρώτη σε κυκλοφορία Zaman και την Sözçü. Από την άλλη οι Κεμαλικοί έχουν στο πλευρό τους τις εφημερίδες Cumhürriyet, Radikal και με μέρει την Hürriyet, ενώ στον αντιπολιτευτικό χώρο κινούνται και οι Milli Gazete και Aydınlık. Οι ισλαμιστές έχουν μεγάλη στήριξη από τον φιλικό τους τύπο με τις εφημερίδες, Yeni Şafak, Sabah, Star, Akşam και εν μέρη την Türkiye.

Πολλοί ξένοι παρατηρητές και δημοσιογράφοι έχουν ήδη αρχίσει να φτάνουν την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη για να παρακολουθήσουν την κρίσημη εκλογική αναμέτρηση, ενώ τα τουρκικά κανάλια έχουν «ανάψει» κυριολεκτικά με τις αλλεπάλληλες εμφανίσεις των πολιτικών αρχηγών και τα προεκλογικά διαφημιστικά σποτ.

Εμείς, περιμένοντας την Κυριακή των τουρκικών εκλογών θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα αυτές τις μέρες πάνω από το Αιγαίο, σίγουρα σχετίζεται και με την αγωνία του τουρκικού κατεστημένου καθώς πλησιάζει η κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση που θα κρίνει και την τύχη του.

Αυτό, θέλουμε δεν θέλουμε θα πρέπει να μας κρατά σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Άρθρο κόλαφος της Washington Post, που θυμίζει στην Γερμανία πως σώθηκε από την Ελλάδα

Μ΄ ένα άρθρο φωτιά η μεγάλη αμερικανική εφημερίδα Washington Post υπενθυμίζει στο Βερολίνο όσα Μέρκελ και Σόϊμπλε κάνουν πως δεν θυμούνται.

«Στην ελληνική κρίση, η Γερμανία θα πρέπει να διδαχθεί από το δικό της δημοσιονομικό παρελθόν» τονίζεται σε άρθρο του Χάρολντ Μέιρσον στην εφημερίδα Washington Post.

Όπως αναφέρεται, «τόσο για λόγους στρατηγικής, όσο και οικονομικούς, θα αποτελούσε καταστροφή για τη Γερμανία, εάν η Ελλάδα υποχρεωνόταν στην αποκήρυξη των χρεών της και στην έξοδό της από την ευρωζώνη, καθώς μία τέτοια κίνηση θα απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της νομισματικής ένωσης».

«Η νέα ελληνική κυβέρνηση αντιπροσωπεύει, το λιγότερο, τη ρήξη με την πρότερη κακοδιαχείρηση της Ελλάδας, όπως είχε πράξει και η κυβέρνηση του Αντενάουερ ως προς εκείνη του Χίτλερ. Οι πρώτοι διορισμοί σηματοδοτούν μία καινοφανή εξέλιξη στη διακυβέρνηση της Ελλάδας, τη μάχη κατά της διαφθοράς και του ευνοιοκρατικού καπιταλισμού που διαβρώνουν εδώ και χρόνια την οικονομία της χώρας» προστίθεται.

Σύμφωνα με το άρθρο της αμερικανικής εφημερίδας, «η Γερμανία, μολονότι έχει κατανοήσει τα διδάγματα από τα λάθη που διέπραξε τον 20ό αιώνα, δεν φαίνεται να διδάσκεται από το κόστος που ενέχει η προσκόλληση στη δημοσιονομική ορθοδοξία, παρά το γεγονός ότι η ευημερία της οφείλεται στην απόφαση των αντιπάλων της κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο που επέτρεψε στη μεταπολεμική Δ.Γερμανία να διαγράψει το ήμισυ των χρεών της. Μετά την κατάρρευση του 2008, η Γερμανία, ως η κυρίαρχη οικονομία της Ευρώπης και η σημαντικότερη πιστώτρια χώρα, υποχρέωσε τις χώρες της μεσογειακής Ευρώπης και κυρίως την Ελλάδα να λεηλατήσουν τις ίδιες τις οικονομίες τους για να αποπληρώσουν τα χρέη τους».

Το άρθρο γίνεται ακόμη σκληρότερο στην συνέχεια αναφέροντας ότι η εμμονή της Γερμανίας οδήγησε την Ελλάδα στην καταστροφή:

Στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται ότι «η επιμονή της Γερμανίας οδήγησε στη συρρίκνωση της Ελλάδας στο επίπεδο της Μεγάλης Ύφεσης των ΗΠΑ. Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 25%, ενώ η νεανική ανεργία ξεπέρασε το 50%, η οικονομία βυθίστηκε κατά 26% και η κατανάλωση κατά 40%. Το χρέος ανήλθε στο 175% του ΑΕΠ, ενώ τα κεφάλαια από τα δάνεια που παραχώρησαν η Γερμανία και τα άλλα κράτη στην Ελλάδα, δόθηκαν, είτε για την κάλυψη των επιτοκίων, είτε για την αποπληρωμή παλαιότερων δανείων. Μόλις το 11% εξ΄αυτών δόθηκε πραγματικά στην ελληνική κυβέρνηση. » Δεν προκαλεί, λοιπόν, έκπληξη ότι οι Έλληνες ψηφοφόροι επέλεξαν μία νέα κυβέρνηση, η οποία διεκδικεί την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Οι αξιωματούχοι της Γερμανίας και της ΕΕ αντέδρασαν σθεναρά στις όποιες αλλαγές.»
Ευτυχώς για τη Γερμανία, οι δικοί της πιστωτές είχαν υιοθετήσει διαφορετική στάση μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος, το 1953, 20 κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, που είχαν δανείσει χρήματα στη Γερμανία κατά την προναζιστική Δημοκρατία της Βαϊμάρης και μετά το 1945, συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της Δ. Γερμανίας κατά το ήμισυ. Επιπλέον, συμφώνησαν ότι η αποπληρωμή του δεν θα προέρχεται από τις κυβερνητικές δαπάνες, αλλά αποκλειστικά από τις εξαγωγές.
Με τη συγκατάθεση όλων των μερών, η συμφωνία του Λονδίνου και οι διαδοχικές τροποποιήσεις της, κατέστησαν τη Γερμανία ισότιμη με τους πιστωτές της, διαθέτοντας τη δυνατότητα, την οποία χρησιμοποίησε κατά καιρούς, να απορρίπτει τους όρους των πιστωτών και να εμμένει σε νέες διαπραγματεύσεις».

Καταλήγοντας, ο αρθρογράφος σημειώνει ότι «ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος, αν οι Γερμανοί γνωρίζαν την ιστορία τους».

Θα ακούσουν άραγε οι Γερμανοί;

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Λέει ο ποιητής ότι «ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός», αλλά ο Μάιος είναι ο περίεργος. Για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για παράδειγμα. «Μάη πανώρια είδες το φως/Μάη και του θανάτου το σκοτάδι/όταν χωρίς ελπίδα ανάστασης/την κάθοδο έζησες του Αδη». Από τον εγκαινιαστικό Μάη του έτους 330, στον Μάη της Τρίτης του 1453.

Μάιο μπήκαν και τα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ενωσης και κατά έναν περίεργο τρόπο πολλούς Μάιους ταλαιπωρείται, σε πείσμα όσων άδουν ότι τα χειρότερα είναι πίσω. «Πέντε χρόνια μετά το πρώτο πρόγραμμα εξακολουθούμε να μιλάμε ακόμη για βοήθεια προς την Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά, η Ευρώπη είναι συνολικά σε προφανώς καλύτερη κατάσταση. Κάποτε (η Ελλάδα) έθετε ολόκληρο το οικοδόμημα του ευρώ σε κίνδυνο, αυτό το ζήτημα δεν τίθεται πλέον», απεφάνθη ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ, αλλά δεν συμμερίζονται όλοι τη βεβαιότητά του για το καλό και το καλύτερο.

Οπως η φύση του κακού καιρού δεν βρίσκεται μόνο σε μία ή δύο βροχοπτώσεις, αλλά σε μια προδιάθεση πολλών προηγούμενων ημερών που οδηγεί σ’ αυτό το αποτέλεσμα, έτσι και η φύση του κακού ευρωπαϊκού καιρού δεν βρίσκεται στην ελληνική περίπτωση ή τη βρετανική ιδιαιτερότητα, αλλά στην προδιάθεση του ευάλωτου δικτύου, που αντιμετωπίζει τα πάντα με όρους ποδηλάτου, το οποίο αναπτύσσει μεν ταχύτητα, αλλά ο αναβάτης μπορεί ανά πάσα στιγμή να χάσει την ισορροπία.

Πόσο μάλλον σε μία καινούργια, αδοκίμαστη στροφή. Χρειάζεται απορρύθμιση, λέει το Λονδίνο και το Βερολίνο απαντά με μεγαλύτερη ενοποίηση της Ευρωζώνης, χωρίς την αναθεώρηση των ευρωπαϊκών συνθηκών. Τη Δευτέρα η καγκελάριος, ο Γάλλος πρόεδρος και ο επικεφαλής της Κομισιόν θα χαράξουν τον «οδικό χάρτη», γιατί «η περαιτέρω ενσωμάτωση της νομισματικής ένωσης βρίσκεται στα τελικά της στάδια, ενώ η θητεία του κ. Κάμερον μόλις ξεκινά».

Αρχίζει η αναδιαπραγμάτευση και μέσα στην πολυφωνία υπάρχει ένας κοινός τόπος: χρειάζεται χρόνος, αλλά δεν είναι ίδιος για όλους.

Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Δέσμη τριών έκτακτων μέτρων και έξι πολιτικών που θα πρέπει να ακολουθήσει η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να ενισχύσει τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, να διευρύνει νέες πηγές ανάπτυξης και να αντιμετωπίσει τις πιεστικές επιπτώσεις της κρίσης, συστήνει ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (ILO), στην έκθεση την οποία έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα για την Ελλάδα.

Σύμφωνα με τον ILO, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να δράσει σε πολλαπλά επίπεδα, διαφορετικά η επιστροφή των δεικτών εργασίας στα προ κρίσης επίπεδα θα γίνει μετά από πολλά χρόνια.

Έκτακτα μέτρα


Η Ελλάδα θα πρέπει να λάβει άμεσα έκτακτα μέτρα, τα οποία θα εφαρμοστούν παράλληλα με τις υφιστάμενες δομές, ενώ μπορούν να χρηματοδοτηθούν από το πρωτογενές πλεόνασμα:

• Απαιτούνται σημαντικά προγράμματα έκτακτων μέτρων, τα οποία θα αξιοποιούν υφιστάμενα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων των εξής:
(i) μία εγγύηση για την ενεργοποίηση όλων των νέων ανέργων και ομάδων που βρίσκονται σε μεγαλύτερη ανάγκη, και
(ii) ενίσχυση των επιχειρήσεων "κοινωνικής οικονομίας" ως μέσα για τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

• Βελτίωση της πρόσβασης των μικρών επιχειρήσεων στο δανεισμό και, στο βαθμό που είναι εφικτή, κινητοποίηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων προς αυτό τον σκοπό.

• Επανεξέταση του ρυθμού και του μίγματος πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης, ώστε αφενός να μην υπονομεύονται οι προσπάθειες ανάκαμψης και αφετέρου να υπάρχουν περιθώρια για ζωτικής σημασίας προγράμματα έκτακτων μέτρων. Συμπληρωματικά, μπορεί να αξιοποιηθεί περαιτέρω η θέση του πρωτογενούς προϋπολογισμού και η προχρηματοδότηση από τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Ταμεία.

Παρατεταμένη δράση

Εκτός των έκτακτων δράσεων, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να ακολουθήσει μακροπρόθεσμες πολιτικές για τη στήριξη της απασχόλησης.

Αυτές μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

• Προαγωγή της οικονομικής ανάπτυξης και βελτίωση της ανταγωνιστικότητας διευρύνοντας την οικονομική βάση και επενδύοντας στα υφιστάμενα πλεονεκτήματα με τους εξής τρόπους:
(i) προγράμματα διευκόλυνσης της βιώσιμης επέκτασης των επιχειρήσεων και της ομαλότερης λειτουργίας της χρηματοδότησης επιχειρήσεων,
(ii) τόνωση του δυναμικού του τουρισμού και των συνδέσεων του με τον τομέα γεωργικών προϊόντων διατροφής, και (
iii) ενίσχυση των επενδύσεων που εντείνουν την οικονομική ανάπτυξη με αυξημένη συγχρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

• Αντιμετώπιση της αδήλωτης εργασίας και της φτώχειας των εργαζομένων ως εξής:
(i) διευρύνοντας τη φορολογική βάση και βελτιώνοντας τα κίνητρα για τη χαμηλά αμειβόμενη εργασία,
(ii) μετακινώντας το φορολογικό βάρος από την εργασία, τις μικρές επιχειρήσεις και την κατανάλωση βασικών αγαθών προς άλλες φορολογικές βάσεις, όπως η περιουσία, και
(iii) ενδυναμώνοντας τη θεσμική φοροεισπρακτική ικανότητα.

• Επανεξέταση του συστήματος κοινωνικής προστασίας και της ικανότητάς του να προσφέρει ασφάλεια εισοδήματος
(i) ενισχύοντας τα συστήματα παρακολούθησης, ώστε να βελτιωθεί η στόχευση και να τονωθεί η κάλυψη,
 (ii) συνδέοντας την στήριξη εισοδήματος με μέτρα απασχόλησης, και
(iii) ενδυναμώνοντας τη θεσμική ικανότητα σχεδιασμού, εφαρμογής, και αξιολόγησης προγραμμάτων.

• Βελτίωση του ανθρώπινου κεφαλαίου
(i) σχεδιάζοντας προγράμματα απόκτησης δεξιοτήτων σε σύμπραξη με εταιρείες, εργαζομένους και εκπαιδευτικά ιδρύματα,
(ii) αξιοποιώντας προγράμματα μαθητείας και εργασιακής εμπειρίας για τους νέους, και
(iii) ενισχύοντας τις δημόσιες υπηρεσίες απασχόλησης και ενεργές πολιτικές για την αγορά εργασίας.

• Αντιμετώπιση του κατακερματισμού των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των κενών κάλυψης, ιδίως
(i) ενισχύοντας τον κοινωνικό διάλογο σε διάφορα επίπεδα,
(ii) συνάπτοντας συμφωνίες σε καίριους κλάδους, όπως ο τουρισμός, με ταυτόχρονη προσαρμογή στην εκάστοτε τοπική πραγματικότητα, και
(iii) παρακολουθώντας τυχόν παρεκκλίσεις από τις συλλογικές συμβάσεις.

• Αναδόμηση του κοινωνικού διαλόγου, ώστε:
(i) να διασφαλιστεί ότι είναι ισόρροπη η στρατηγική,
(ii) να καθιερωθεί τακτική παρακολούθηση των μισθών, των τιμών και των εργασιακών συνθηκών,
(iii) να δίνεται η δυνατότητα αύξησης των μισθών και των εισοδημάτων από εργασία στο βαθμό που επιτρέπεται από την παραγωγικότητα ενώ ταυτόχρονα θα προάγεται η ανάπτυξη των επιχειρήσεων, και
(iv) να ενεργεί ο βασικός εταίρος για την τεχνική βοήθεια του ILO.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου