Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

14 Μαρ 2015

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ
Ιατρός

Στην Αθηναϊκή αγορά του ''Χρυσού αιώνα'', σαν υψώσει ο ήλιος το μπόϊ του και κάνει τον ιδρώτα ποτάμι, τα συνάφια παρατάνε για λίγο τις δουλειές τους και πιάνουνε την κουβέντα.
- Περικλή, εσύ που τόσα ξέρεις, πες μας τί είναι ευτυχία;
- Ο παππούς ο Θουκυδίδης έλεγε: ''Το εύδαιμον το ελεύθερον''. Ευτυχία είναι η ελευθερία.
- Και ελευθερία τί είναι;
- ’’Ελευθερία εστί αγαθή συνείδησις’’. Έτσι δίδασκε ο σοφός Περίανδρος από την Κόρινθο. Ελευθερία και βίος ενάρετος πάνε πάντοτε μαζί. Θυμάστε τί έλεγε ο δάσκαλος εκείνος, που τον καταδικάσαμε να πιει το κώνειο; ''Όποιος παρασύρεται από τις απολαύσεις και τις ηδονές του σώματος, καταντάει δούλος. Κανείς δεν μπορεί να είναι ελεύθερος, εάν δεν είναι κύριος του εαυτού του''.

Η ίδια συζήτηση συνεχίζεται, οχτώ αιώνες αργότερα, στην Πόλη των ονείρων μας: Στην Βασιλεύουσα.
Στο κέντρο της λαοσύναξης βρίσκεται ο Μέγας Ιεράρχης Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Το παλάτι και οι άνθρωποι του σκότους δεν αντέχουνε τον χρυσό του λόγο, που στηρίζει τους φτωχούς και ελέγχει τους δυνάστες, γι' αυτό και τον εξορίζουνε τρείς φορές.
- Πάτερ Ιωάννη Χρυσόστομε, τί είναι ελευθερία;
- Ελευθερία είναι η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος από τον Θεό αυτεξούσιος και ελεύθερος. Όπου είναι το πνεύμα του Κυρίου, εκεί είναι και η Ελευθερία. Δεν έχετε ακούσει τί λέει επ' αυτού και ο Απόστολος Παύλος; ''Εσείς αδελφοί μου είστε καλεσμένοι για την ελευθερία. Προσοχή μονάχα, μην πάρετε την ελευθερία ως αφορμή για καλλιέργεια των παθών''.

Και από την Πόλη πάμε στα Γιάννενα, χίλια πεντακόσια χρόνια μετά, με πρωταγωνιστές αυτή την φορά τον Αλή πασά και τους ηρωικούς Σουλιώτες.
Παραδοθείτε μωρέ, τους λέει ο Αλή πασάς, κι εγώ θα σας χαρίσω ό, τι λαχταράει η ψυχή σας. Και οι Σουλιώτες του απαντάνε: Η λευτεριά, πασά μου, δεν αγοράζεται ούτε με όλους τους θησαυρούς της γης.

Αφήνουμε τα Γιάννενα και πάμε κατευθείαν στην Τεργέστη. Η κουβέντα για την ελευθερία άναψε για τα καλά. Στο κέντρο της ομήγυρης τον πρώτο λόγο έχει κάποιος από το Βελεστίνο. Ρήγας το όνομά του.
- Αδέλφια μου, μπροστά μας έχουμε δυο ελευθερίες. Την ελευθερία του Γένους και την ελευθερία του ήθους. Για την ελευθερία μας από τους Τούρκους, ένα έχω να πω: Η σκλαβιά πιότερο δεν υποφέρεται. Θα αγωνιστούμε και ό, τι πει ο Θεός. Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.
Όσο για το ηθικό σύνορο της ελευθερίας να θυμάστε τούτο το ρητό: ''Μη κάμεις εις τον άλλον αυτό, που δεν θέλεις να κάμουν εις εσένα''. Συλλογάται καλά, όποιος συλλογάται ελεύθερα

Και φτάνουμε στα χρόνια τα δικά μας. Τα χρόνια των μνημονίων, της ταπείνωσης και του εθνικού μας εξευτελισμού.
Είναι ολοφάνερο, ότι ως έθνος σκλαβωθήκαμε. Και σκλαβωθήκαμε, διότι θεωρήσαμε την ευκολία και την άνεση πιο σημαντικές κατακτήσεις από την θεόσδοτη ελευθερία. Και η ειρωνεία είναι, ότι κοντά στην ελευθερία χάνουμε τώρα και τα ευτελή δολώματα των ευκολιών και των ανέσεων.

Έλεγε εκείνος ο ευλογημένος στρατηγός Μακρυγιάννης: ''Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους, όπου ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης''.

Οι σημερινοί Έλληνες χάσαμε την λευτεριά μας, όπως χάνουνε την ελευθερία τους και οι πίθηκοι στην Ινδία: Ειδικά δοχεία καλά στηριγμένα, που έχουνε στόμιο μικρής διαμέτρου, τα γεμίζουν με φυστίκια. Οι πίθηκοι βάζουνε το χέρι τους μέσα, γεμίζουν λαίμαργα την χούφτα τους με φυστίκια αλλά έτσι, όπως είναι κλειστή και γεμάτη η παλάμη τους, είναι αδύνατον να χωρέσει και να βγει από το δοχείο...Στο μεταξύ έρχονται οι επιτήδειοι και τους αιχμαλωτίζουν.

Το παράδειγμα φαίνεται απλό, αλλά έχει το νόημά του: Καμμιά εθνική ελευθερία δεν τα καταφέρνει να ζήσει για πολύ, όταν στις ψυχές των ανθρώπων πεθαίνει η ελευθερία του Πνεύματος και του Ήθους.

(Σαν σήμερα, το 1957, απαγχονίζεται στην Κύπρο από τους Άγγλους κατακτητές ο γενναίος Αγωνιστής της Ελευθερίας Ευαγόρας Παλληκαρίδης, σε ηλικία μόλις 19 ετών)



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλα όσα προβλέπαμε μετά τον Ψυχρό Πόλεμο ανατρέπονται. Η αμερικανική ηγεμονία, η ενοποίηση των Ευρωπαίων ακόμη και η παγκοσμιοποίηση χάνουν τη δυναμική τους

Του Philip Stephens
Financial Times


Η Δύση έχει μία νέα βιομηχανία. Πρόκειται για τον υπολογισμό γεωπολιτικού κινδύνου, κλάδος του οποίου οι δραστηριότητες ανθούν. Με μία ματιά μόνο ανά τον κόσμο, στις φωτιές που καίνε στη Μέση Ανατολή, στην προέλαση της Ρωσίας στην Ουκρανία και στις εντάσεις στην Ασία από την άνοδο της Κίνας, εύκολα διαπιστώνει κανείς γιατί. Αυτές οι διαμάχες και οι συγκρούσεις είναι κάτι περισσότερο από δυσάρεστες συμπτώσεις. Το τέλος της Ιστορίας έχει δώσει τη θέση του στην εποχή της συστημικής αταξίας.

Πρόσφατα βρέθηκα σε ένα συνέδριο που διοργάνωσαν δύο think tank – το Aspen Italian και το Chatham House- και σκέφτηκα ότι όταν οι ιστορικοί του μέλλοντος θα αναζητούν τίτλο για να περιγράψουν την τρέχουσα κατάσταση στις διεθνείς υποθέσεις, μπορεί να καταλήξουν σε κάτι όπως «η Μεγάλη Ανατροπή». Το σκηνικό για αυτή τη συνάθροιση επιχειρηματιών και αξιωματούχων ήταν η έξοχη ηρεμία της Βενετίας. Η συζήτηση αφορούσε τις ρήξεις που έχουν προκύψει στα διεθνή πράγματα μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Η αισιοδοξία με την οποία η Δύση υποδέχθηκε την κατάρρευση του κομουνισμού στηριζόταν σε μία ομάδα υποθέσεων. Ο κόσμος όμως, έχει γίνει πολύ πιο επικίνδυνος και μη προβλέψιμος τα τελευταία 25 χρόνια, καθώς οι περισσότερες από αυτές τις υποθέσεις έχουν ανατραπεί.

Η πρώτη ήταν η επικράτηση της Pax Americana. Θυμάστε πώς περιέγραφαν αγωνιωδώς την απόρθητη ηγεμονία των ΗΠΑ; Με το τέλος της χιλιετίας, η Ουάσιγκτον εκτιμούσε – και οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούσαν – ότι η μοναδική υπερδύναμη θα έθετε τους όρους στις διεθνείς σχέσεις για τον 21ο αιώνα. Θα υπήρχαν βεβαίως τροποποιήσεις για να διευκολυνθούν οι νέες δυνάμεις, αλλά οι ΗΠΑ θα ήταν ο εγγυητής της παγκόσμιας ειρήνης.

Αδιαμφισβήτητα, οι ιστορικοί θα προσπαθήσουν να διαλευκάνουν πότε ακριβώς διαλύθηκε αυτή η ψευδαίσθηση. Θα μπορούσε να είναι με το χάος που ακολούθησε το «Σοκ και Δέος» στο Ιράκ. Οι πόλεμοι στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ τελικά έφτασαν τις ΗΠΑ στα όριά τους και το έκαναν τη στιγμή που η Κίνα, η Ινδία και άλλοι κατέγραφαν ταχύτατη άνοδο. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας δεν έδειξε μόνο τις ανεπάρκειες της στρατιωτικής ισχύος. Οι φυλακές του Abu Ghraib και του Guantanamo κατέρριψαν την εικόνα ότι η Αμερική θα λειτουργούσε πάντα ως καλός ηγεμόνας.

Ενδεχομένως να είναι υπερβολικές οι εκτιμήσεις για την πτώση των ΗΠΑ. Στην εξαιρετική έκθεση «Is the American Century Over» ο Joseph Nye του Harvard επισημαίνει τις δυνάμεις που διατηρεί η Αμερική – την οικονομική, τη δημογραφική, τη γεωγραφική όπως επίσης και τη στρατιωτική. Είναι επίσης θετικό να σημειωθεί η σχιστολιθική επανάσταση και πώς ανέτρεψε πολλές προβλέψεις για την πτώση της αμερικανικής ισχύος. Είναι αλήθεια ωστόσο, ότι οι ΗΠΑ του 21ου αιώνα είναι μάλλον απίθανο να έχουν τη δυνατότητα ή τη βούληση να σχηματίσουν τη γεωπολιτική τάξη όπως έπραξαν κατά τον 20ό αιώνα. Όσο θόρυβο κι αν κάνουν τώρα οι Ρεπουμπλικάνοι στο Κογκρέσο, οι μελλοντικοί πρόεδροι θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Η δεύτερη υπόθεση ήταν η Ευρώπη. Η δημιουργία του ευρώ στόχευε στην ολοκλήρωση του έργου των ιδρυτών της Ε.Ε. Ήθελε να σβήσει τις βαθιές πληγές που είχε αφήσει ο ανταγωνιστικός εθνικισμός με ένα μεταμοντέρνο μοντέλο βαθιάς ενοποίησης. Τα σύνορα της Ευρώπης επεκτείνονται στο διηνεκές και η ήπειρος λέει οριστικά αντίο στον πόλεμο.

Η σκέψη όμως, ήταν πως το μεταπολεμικό μοντέλο της Ευρώπης θα μπορούσε να εξαχθεί, κατ’ αρχάς στα γειτονικά της κράτη προς Ανατολάς και κατά δεύτερον ως πρότυπο για τις αναδυόμενες οικονομίες. Για κάποιο διάστημα αυτό λειτούργησε: τα πρώην κομουνιστικά κράτη στήθηκαν στην ουρά για να μπουν στο δημοκρατικό κλαμπ, υπογραμμίζοντας έτσι την ισχύ της κανονιστικής εξουσίας. Ειπώθηκε μάλιστα κάτι για μία αναμέτρηση ανάμεσα στην Αφροδίτη και τον αμερικανικό Άρη.

Και τώρα; Το ευρώ έχει εκτεθεί ως ημιτελές έργο, ως μία διακήρυξη προθέσεων που στερείται πολιτική και οικονομική στήριξη. Ακόμη και κατά τη διάρκεια της πρόσφατης κρίσης – και δεν έχω πειστεί ότι η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει στο ευρώ – οι κυβερνήσεις διστάζουν να παραχωρήσουν την κυριαρχία τους για να εξασφαλίσουν το μακροπρόθεσμο μέλλον του ενιαίου νομίσματος. Η ανάδειξη του εθνικισμού δεν περιορίζεται στα επιχειρήματα για το χρέος και τα ελλείμματα. Οι λαϊκιστές της Αριστεράς και της Δεξιάς ευημερούν επειδή απαιτούν από τις κυβερνήσεις να κλείσουν την πόρτα σε κάθε φερόμενη λεηλασία από την παγκοσμιοποίηση.

Εδώ βρίσκεται και η τρίτη υπόθεση που ανατρέπεται: η εκτίμηση ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση θα χαλάρωνε τον εθνικό ανταγωνισμό και οι παγκόσμιες αλυσίδες προσφοράς θα δημιουργούσαν πιο αποτελεσματική παγκόσμια διακυβέρνηση. Αντιθέτως είδαμε την επιστροφή του εθνικιστικού ανταγωνισμού στο ρεβανσισμό του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και στις εδαφικές διαμάχες μεταξύ της Κίνας και των γειτονικών της κρατών.

Ενώ οι Ευρωπαίοι έχουν δεύτερες σκέψεις για τη μεταμοντέρνα ενοποίηση, οι αναδυόμενες οικονομίες δεν ήθελαν ποτέ να παραδώσουν την εθνική τους κυριαρχία. Η απειλή στη Μέση Ανατολή και σε κάποια σημεία της Αφρικής προέρχεται από την κατάρρευση κρατών. Στην Ασία, όμως, έχει τις ρίζες της στον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών.

Πώς πρέπει να αντιδράσουν λοιπόν οι επιχειρήσεις σε αυτόν τον αυξανόμενο πολιτικό κίνδυνο; Πολλοί επιλέγουν ακόμη να τον αγνοούν. Ανησυχούν αντιθέτως για την τιμολόγηση των ανταγωνιστών τους, για την οικονομική ανάπτυξη και τους ρυθμιστικούς κανόνες. Οι επενδυτές και οι εξαγωγείς στη Ρωσία έμαθαν ότι αυτός ο εφησυχασμός μπορεί να έχει κόστος.

Δεδομένου ότι λειτουργούν με διακρατικές αλυσίδες προσφοράς και με διαδικασίες παραγωγής που κινούνται σε σφιχτά χρονικά περιθώρια, οι επιχειρήσεις θα πρέπει να κατανοήσουν ότι ο κόσμος έχει αλλάξει. Η εποχή του Ψυχρού Πολέμου ήταν επικίνδυνη, αλλά σταθερή. Η μεγάλη ανατροπή έφερε έναν κόσμο που είναι επικίνδυνα απρόβλεπτος.

Εάν μπορεί κάποιος να βγάλει χρήματα υπολογίζοντας το γεωπολιτικό κίνδυνο, τότε μπορούμε να γλιτώσουμε χρήματα κατανοώντας τον.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κάποιες οριακές διαφοροποιήσεις στις θέσεις που λαμβάνουν για το θέμα της Ελλάδας δημόσια, η καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, προκαλούν κάποιες αμφιβολίες για το αν και κατά πόσον υπάρχει απόλυτη ομοφωνία των δυο πλευρών στο δέον γενέσθαι. Σε κάθε περίπτωση, η προσέγγιση της Μέρκελ είναι πιο πολιτική, ενώ του Σόιμπλε αμιγώς οικονομική…

Ούτε μια ημέρα δεν περνά που δεν θα κάνει δηλώσεις για την Ελλάδα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Όπως αναφέρει η Ημερησία στην ιστοσελίδα της, μετά από όσα είπε για τον κίνδυνο Grexit μιλώντας στην αυστριακή εφημερίδα «Στάνταρτ». Και ρωτηθείς για το ελληνικό χρέος και το ενδεχόμενο «κουρέματος» αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Όποιος μιλάει για νέο κούρεμα του χρέους της Ελλάδας δεν γνωρίζει πως το θέμα του κουρέματος είναι το μικρότερο πρόβλημα για τα επόμενα χρόνια καθώς η Ελλάδα πληρώνει μικρότερους τόκους από τη Γερμανία».

 Ο ίδιος στρέφει τα βέλη του προς την Αθήνα υπογραμμίζοντας πως η χώρα μας για πάρα πολύ καιρό έζησε πάνω από τις δυνατότητές της με αποτέλεσμα να συσσωρευτούν προβλήματα, ενώ υπογραμμίζει ότι τα προβλήματα της Ελλάδας δεν οφείλονται στις Βρυξέλλες, την Ευρώπη ή τη Γερμανία.

Λίγες ώρες νωρίτερα είχε δηλώσει ότι η Ελλάδα έχει την ευθύνη να βοηθήσει τον εαυτό της και ότι ο ίδιος δε μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο ενός «ατυχήματος» που θα οδηγούσε στην έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

Ωστόσο, προβληματισμό, για τη σκληρότητα με την οποία αντιμετωπίζει την Ελλάδα, προκαλεί ο διάλογος μεταξύ του κ. Σόιμπλε και του κ. Βαρουφάκη που δημοσιεύει η Αγορά. Συγκεκριμένα τονίζεται:
Βαρουφάκης: Θέλουμε να προχωρήσει η υλοποίηση της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου
Σόιμπλε: Εμείς πιστεύουμε ότι η 5η αξιολόγηση του προγράμματος της Ελλάδας πρέπει να ολοκληρωθεί ως έχει, χωρίς καμία μεταβολή και με τα προαπαιτούμενα που είχαν ορισθεί πριν από τις εκλογές, με επιτόπου επιθεωρήσεις από την τρόικα στην Αθήνα.Μέχρι τότε δεν πρέπει να υπάρξει καμία απολύτως εκταμίευση
Βαρουφάκης: Κοιτάξτε να δείτε, αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, μόλις αποφασίσαμε κάτι άλλο στο Eurogroup
Σόιμπλε: Εν τοιαύτη περιπτώσει, υπάρχουν επιλογές. Για παράδειγμα, όποτε θέλετε μπορείτε να φύγετε από το ευρώ. Εμείς θα σας βοηθούσε σε αυτή τη διαδικασία
Βαρουφάκης: Όπως γνωρίζετε, αυτή δεν είναι η επιλογή μας

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Από τα χρόνια του Μαρξ η επιστήμη έχει απασχοληθεί συστηματικά με το ερώτημα της σχέσης του προσώπου με την Ιστορία: αν και σε ποιο βαθμό δηλαδή η δεύτερη είναι προϊόν και της δράσης του πρώτου, ή αν κινείται αποκλειστικά από μεταβολές ευρύτερες που υπερβαίνουν ακόμα και τις πιο σημαντικές ηγετικές προσωπικότητες.

Κοντά διακόσια χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει περίπου άλυτο, οπότε θα ήταν ανόητο θράσος να επιχειρήσει κανείς να το λύσει εδώ. Ίσως μάλιστα δεν πρόκειται και να λυθεί ποτέ, καθώς, τελικά, η ανάλυση αυτού του συσχετισμού μοιάζει να μην μπορεί να κατηγοριοποιηθεί και να αντιμετωπιστεί με μια επιστημονική συστημική μεθοδολογία. Επίσης σίγουρο όμως είναι ότι το πρόβλημα μας επηρεάζει και πάλι σήμερα πολύ έντονα στην Ευρώπη, στο πρόσωπο δύο ανθρώπων: της Γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ και του υπουργού Οικονομικών του Βερολίνου Σόιμπλε.

Είναι άραγε όλα αυτά που ζούμε προιόν μιας δικής τους, τελικά, εμμονής με μία δήθεν οικονομική ορθοδοξία; Πρόκειται για δύο ανθρώπους, ή, ακόμα χειρότερα, για έναν από τους δύο ο οποίος «σέρνει» τον άλλο πίσω του και μαζί οι δυό τους όλη την Ευρώπη στην αποσύνθεση – μετρημένη με χίλιους τρόπους, γι αυτό ουδείς μπορεί να αμφιβάλλει.

Ασφαλώς και δεν πρόκειται περί αυτού. Αν οι δύο αυτοί άνθρωποι δεν αντιπροσώπευαν κάτι ευρύτερο, κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους, κάτι στο οποίο και πολλοί άλλοι, αφανώς ή εμφανώς, συνειδητά ή ασυνείδητα, έχουν ταυτιστεί μαζί τους και τους ακολουθούν με πίστη, τότε, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί: η Ευρώπη, πρώτη απ’ όλους η ίδια η Γερμανία, θα είχαν διορθώσει το βηματισμό τους.

Και τι είναι αυτό το ευρύτερο, το πιο μεγάλο που αντιπροσωπεύουν οι δύο σημερινοί ηγεμόνες της Γερμανίας και της Ευρώπης; Ασφαλώς και δεν είναι το κοινό όραμα της δεύτερης – αυτό το έχουν αντιληφθεί πλέον όλοι. Γι αυτό άλλωστε φτάσαμε τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, στη θεωρία ότι όλα αυτά δήθεν οφείλονται στις εμμονές δύο ανθρώπων. Ασφαλώς και δεν πρόκειται περί αυτού. Εκείνο που αντιπροσωπεύουν είναι το όραμα μιας ισχυρής γερμανικής ηγεμονίας που θα επικρατήσει σε μία νέα γερμανική Ευρώπη. Αυτό: τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Γι αυτό και απολαμβάνουν τεράστιας, πρωτοφανούς δημοφιλίας στη χώρα τους, με ποσοστά που δεν είχε πετύχει ούτε ο… Τσακουσέσκου στη δική του.

Ο Σόιμπλε, ο άνθρωπος που υπήρξε πρόσωπο κλειδί στην ενοποίηση των δύο Γερμανιών υπό τον Χέλμουτ Κολ, πρόσωπο που συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση του «κοινού» νομίσματος όπως το γνωρίζουμε και που ήδη αμέσως μετά το Μάαστριχτ συνδιαμόρφωσε την έννοια του «διπλού ευρώ», είναι ο άνθρωπος που διαμορφώνει ταυτόχρονα τόσο την ιδεολογία όσο και την πολιτική πρακτική του νέου γερμανικού ηγεμονισμού. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει κανείς να υποτιμά τη Μέρκελ – κάθε άλλο μάλιστα: έχει τόσο μυαλό ώστε να τον βάζει μπροστά να το κάνει… Αναμφίβολα όμως ο Σόιμπλε είναι εκείνος που εκφράζει περισσότερο από τον καθένα όχι μια σκληρή φιλελεύθερη πολιτική, αλλά, συστηματικά εδώ και σαράντα χρόνια, το όραμα μιας ενωμένης και στη συνέχεια κυρίαρχης Γερμανίας, το όραμα της γερμανικής ολοκλήρωσης πρώτα και της ηγεμονίας στη συνέχεια. Ακόμα περισσότερο, δεν πρέπει να υποτιμά κανείς το τι αυτοί οι άνθρωποι αντιπροσωπεύουν: μια χώρα που βρίσκεται μπροστά στην ειρηνική εκπλήρωση εθνικών πόθων, για τους οποίους κάποτε, περισσότερες από δύο φορές, έχυσε τόσο αίμα…

Δεν είναι λοιπόν θέμα προσώπων, ούτε εμμονών, ούτε λάθος εκτιμήσεων, ούτε πολιτικών της στιγμής. Είναι το αποτέλεσμα μιας μεγάλης εθνικής φιλοδοξίας, η οποία δεν πρόκειται να σταματήσει, να κάνει πίσω. Το Βερολίνο, η γερμανική ηγέτιδα τάξη, αλλά, ουσιαστικά, και ο γερμανικός λαός που επιδοκιμάζει διαρκώς αυτή την πολιτική, είναι αποφασισμένοι γι αυτό και έτσι πράττουν οι πολιτικοί και οικονομικοί εκφραστές τους.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Οι μεταλλάξεις των τζιχαντιστών, οι κόντρες Αλ-Κάιντα ISIS και οι διαπιστώσεις των δυτικών μυστικών υπηρεσιών
  • Η Ελλάδα «γέφυρα» και «καταφύγιο» για τη διακίνηση των τζιχαντιστών προς την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή
  • Φόβοι ότι προετοιμάζουν μη συμβατικά όπλα (βιολογικά, χημικά κ.α.) λόγω της συνεργασίας τους με στρατολογημένους δυτικούς επιστήμονες
  • Η συνεργασία της ΕΥΠ με Αμερικανούς και Βρετανούς για τον έλεγχο και τον εντοπισμό επικίνδυνων τρομοκρατών
Της Μαρίας Διαμαντοπούλου

Συναγερμός έχει σημάνει στις μυστικές υπηρεσίες της Δύσης, οι οποίες αυξάνουν τις δράσεις τους προκειμένου να ελέγξουν χώρους μουσουλμάνων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Οι υπηρεσίες χρησιμοποιούν ειδικούς πράκτορες που διεισδύουν σε τζαμιά και χώρους προσευχής, ενώ στη μεθοδολογία τους λαμβάνουν πλέον υπόψη τις οργανωτικές μεταλλάξεις των τρομοκρατών και το γεγονός ότι εν δυνάμει «στρατιώτες» στον πόλεμο μεταξύ τζιχάντ και Δύσης μπορεί να είναι πολίτες και κάτοικοι των ευρωπαϊκών μητροπόλεων. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται ακόμη στη χρήση της τεχνολογίας και του ίντερνετ από τους πυρήνες των τζιχαντιστών για τον προσηλυτισμό και τη στρατολόγηση επίδοξων τρομοκρατών αλλά και στις ροές χρηματοδότησής τους. Στην Ελλάδα, με τα «ανοιχτά» σύνορα και τους εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνους, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι στη χώρα παράνομα, η πρόκληση για τις Υπηρεσίες Ασφαλείας είναι σίγουρα μεγάλη, ωστόσο η επιτυχημένη συνεργασία για την ασφάλεια των Ολυμπιακών με μεγάλες συμμαχικές υπηρεσίες είναι ένα απτό παράδειγμα ότι με την κατάλληλη μεθοδολογία και στήριξη η «ακτινογράφηση» του μουσουλμανικού στοιχείου στη χώρα μας και ο έλεγχος των ακραίων στοιχείων, σε χώρους που έχουν ήδη χαρτογραφηθεί από τις αρμόδιες αρχές, μπορούν να επιτευχθούν.

Σύμφωνα με αξιωματούχους ασφαλείας, οι τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι αποκάλυψαν αδυναμίες των αρχών να αποτρέψουν τις προβλέψιμες επιθέσεις και να παρακολουθήσουν αποτελεσματικά αναγνωρισμένους ή τουλάχιστον ύποπτους τρομοκράτες, ενώ ως σοβαρά εκτιμούν και τα επιχειρησιακά λάθη στα φάσεις της καταστολής. Έτσι, οι αρμόδιες ευρωπαϊκές αρχές ασφαλείας και ειδικότερα οι Υπηρεσίες Πληροφοριών ενισχύουν άμεσα τη συνεργασία τους στην ανταλλαγή πληροφοριών σε έναν σχεδιασμό αντιπληροφοριακής δράσης απέναντι στις ποικίλες και σύνθετες ασύμμετρες απειλές.

Όπως υποστηρίζουν οι αναλυτές, οι τρομοκρατικές ενέργειες στο Παρίσι εντάσσονται στις εκδηλώσεις απειλής από κέντρα της ισλαμικής τρομοκρατίας σε ευρωπαϊκές χώρες, ενώ σηματοδοτούν και την επιλογή της τυφλής τρομοκρατίας στις χώρες όπου το ισλαμικό στοιχείο είναι πολυάριθμο. Όπως εκτιμούν, εκτός της Γαλλίας, ανάμεσα στις χώρες που απειλούνται περισσότερο είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, το Βέλγιο και η Ολλανδία, αφού σε αυτές τις χώρες βρίσκονται περίπου 20 εκατομμύρια μουσουλμάνοι.

Συναγερμό, όμως, έχουν σημάνει και οι ελληνικές αρχές ασφαλείας, αφού ο άλλος πυρήνας τζιχαντιστών που βρέθηκε και εξουδετερώθηκε εγκαίρως στο Βέλγιο σχετιζόταν με κάποιους άλλους που βρίσκονταν στην Ελλάδα.

Οι προκλήσεις για τις δυτικές υπηρεσίες

Οι αναλυτές των δυτικών υπηρεσιών έχουν βάλει στο μικροσκόπιο τις κινήσεις τρομοκρατών και τονίζουν ότι αυτές συγκεντρώνουν στοιχεία που σίγουρα προεξοφλούν περισσότερο απρόβλεπτες και αιματηρές επιθέσεις από ακραία ισλαμιστικά στοιχεία στη συνέχεια. Ειδικότερα, από την επίθεση στο «Charlie Hebdo» προέκυψε ότι δεν έδρασαν απλά κάποιοι ιδεολόγοι τζιχαντιστές ή «μάρτυρες», αλλά καλά εκπαιδευμένοι κομάντο που ήταν αποφασισμένοι να πεθάνουν, σκορπώντας τον θάνατο μέχρι την τελευταία τους πνοή. Οι δράστες φαίνεται να είχαν λάβει ειδική στρατιωτική εκπαίδευση, αφού εκτέλεσαν την αποστολή τους με εντυπωσιακά σχεδιασμένη ακρίβεια. Λεπτομέρειες της επίθεσης, όπως το γεγονός ότι βεβαιώθηκαν για την ταυτότητα των «στόχων» τους, ο χειρισμός των όπλων τους με διπλό άγγιγμα της σκανδάλης και χωρίς σπατάλη σφαιρών, ακόμα και απέναντι στους αστυνομικούς, το γεγονός ότι ο ένας κάλυπτε τον άλλον, εξασφαλίζοντας έτσι τη μέγιστη προστασία, οι ήρεμες και συγχρονισμένες κινήσεις τους, υπό συνθήκες ακραίας πίεσης, είναι σαφώς στοιχεία που παραπέμπουν σε Ειδικές Δυνάμεις.

Σίγουρα οι τρομοκράτες δεν μπορούν να θεωρηθούν ως «μοναχικοί λύκοι», αφού δεν επεδίωξαν την αποκάλυψη της ταυτότητάς τους και η στρατηγική εξόδου και διαφυγής αποτελούσε βασικό χαρακτηριστικό της όλης επιχείρησής τους, ενέργειες που δεν συνάδουν με εκείνες των «μοναχικών λύκων», οι οποίοι δεν διστάζουν να αποκαλύψουν την ταυτότητα και το πρόσωπό τους, ενώ δεν ενδιαφέρονται να επιζήσουν από την όποια επιχείρηση καταστολής.

Οι αξιωματούχοι των Υπηρεσιών τονίζουν ότι πίσω από τους φανατικούς ισλαμιστές που οραματίζονται το Χαλιφάτο, υπάρχει μία ψυχρή δολοφονική οργάνωση, η οποία διαχειρίζεται τεράστια κεφάλαια και σήμερα φαίνεται να κυριαρχεί στον χώρο του οικονομικού εγκλήματος, ενώ το «Ισλαμικό Κράτος» δημιουργήθηκε και εδρεύει σε εδάφη με τεράστια πετρελαϊκά αποθέματα, τα οποία προωθεί σε μία πολύ καλά οργανωμένη παράλληλη αγορά, με τη βοήθεια, την υποστήριξη και τις διευκολύνσεις ή τουλάχιστον με την ανοχή της Τουρκίας.

Σε γνώση των Υπηρεσιών είναι επίσης το γεγονός ότι πιστά όργανα του «Ισλαμικού Κράτους» στρατολογούν μισθοφόρους στις δυτικές χώρες, κυρίως μεταξύ των άνεργων νέων μουσουλμάνων, ενώ παράλληλα ισλαμικές μαφίες επιδίδονται σε κάθε είδους παράνομο εμπόριο και εκβιαστικά αποθαρρύνουν τους νέους να σπουδάζουν, καθιστώντας έτσι ευκολότερη τη στρατολόγησή τους. Με τον τρόπο αυτό χιλιάδες νέοι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, για να καταταγούν στον άτυπο ισλαμικό στρατό και να εξελιχθούν σε φανατικούς τζιχαντιστές, που έχοντας υποστεί απίθανη πλύση εγκεφάλου είναι έτοιμοι να πραγματοποιήσουν τυφλά χτυπήματα, σκορπώντας τρόμο και θάνατο. Η επιστροφή τους στις ευρωπαϊκές χώρες προέλευσής τους είναι σίγουρο ότι θα σηματοδοτήσει την έναρξη ενός στρατευμένου κύκλου βίας που θα κλιμακώνεται και λόγω της ανάλογης δράσης των υπολοίπων πολιτών και αρχών ασφαλείας. Σημαντικό και ιδιαίτερα αποτελεσματικό μέσο και όπλο των τζιχαντιστών αποτελεί η χρήση του διαδικτύου και γενικά των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου ξεχωρίζουν ως προς τις γνώσεις και τις ικανότητές τους.

Ο κίνδυνος από μη συμβατικό «όπλα»

Μέχρι στιγμής, οι τρομοκράτες χρησιμοποιούν μέσα που εύκολα αποκτώνται κι έτσι τα όπλα τους θεωρούνται συμβατικά. Είναι κοινό μυστικό, ωστόσο, ότι οι σημερινές μεγάλες τρομοκρατικές οργανώσεις αναζητούν να αποκτήσουν ή να αναπτύξουν οι ίδιες βιολογικά και χημικά όπλα, ακόμα και πυρηνικά. Άλλωστε, στην εποχή μας, η σχετική τεχνογνωσία δεν περιορίζεται μόνο σε κρατικές οντότητες, αλλά σε άτομα με τις κατάλληλες επιστημονικές γνώσεις, που θα μπορούσαν να προσφέρουν για ιδεολογικούς ή οικονομικούς λόγους τις γνώσεις αυτές για ανάπτυξη τέτοιων δυνατοτήτων στον οποιονδήποτε.
Εύκολα, λοιπόν, γίνεται αντιληπτό ότι ο εφιάλτης της τρομοκρατίας θα μπορούσε να πάρει ένα ακόμη πιο ολέθριο πρόσωπο αν περνάγαμε σε μία εποχή όπου τα χτυπήματα θα γίνονταν με χρήση π.χ. άνθρακα ή κάποιου φονικού χημικού σκευάσματος ή αερίου και μάλιστα σε αστικό περιβάλλον. Είναι απαραίτητο, λοιπόν, ο σχεδιασμός των αρμοδίων αρχών να προβλέψει μία τέτοια πιθανότητα που θα συνεπάγεται, πέρα από τα σχέδια δράσης για την εξουδετέρωση των δραστών, επιπρόσθετα σχέδια περιορισμού των απωλειών ζωών.

Όπως, λοιπόν, διαφαίνεται, με σαφήνεια, το έργο των ευρωπαϊκών αρχών ασφαλείας έχει καταστεί περισσότερο δύσκολο και πολύπλοκο ως προς την πρόβλεψη και την έγκαιρη εξουδετέρωση ή αντιμετώπιση των ειδικών εγκλημάτων βίας, ασύμμετρου χαρακτήρα. Ταυτόχρονα, απαραίτητη έχει καταστεί η συνεργασία μεταξύ των αρχών ασφαλείας των διαφόρων ευρωπαϊκών χωρών, ειδικά στην ανταλλαγή πληροφοριών και σε έναν κοινό σχεδιασμό αντιπληροφοριακής δράσης απέναντι στις ποικίλες και σύνθετες ασύμμετρες απειλές που αναφέρθηκαν.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα

Με αφορμή τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, έγιναν περισσότερο έντονες οι αναφορές σε φανατικούς τζιχαντιστές που διέρχονται από την Ελλάδα, είτε μεταβαίνοντας προς Ιράκ και Συρία είτε επιστρέφοντας από εκεί, νόμιμα ή παράνομα, στις ευρωπαϊκές χώρες από τις οποίες έφυγαν. Με δεδομένη την πιθανότητα αυτοί να έχουν συμμετάσχει σε κάποια ειδική στρατιωτική εκπαίδευση και να επιστρέφουν προκειμένου να προχωρήσουν σε τρομοκρατικές ενέργειες, ο εντοπισμός τους είναι πολύ σημαντικός και αναγκαίος, ώστε να ματαιωθούν οι τρομοκρατικοί σχεδιασμοί και διαθέσεις τους.

Η Ελλάδα, λοιπόν, ως η κυριότερη πύλη εισόδου της Ευρώπης από ανατολικά, τείνει να καταστεί ένα ιδιότυπο κέντρο διέλευσης φανατικών τζιχαντιστών, που είναι ικανοί και αποφασισμένοι να οργανώσουν και να εκτελέσουν τρομοκρατικές ενέργειες, ανάλογες των τελευταίων ετών στο Παρίσι.

Συγχρόνως, οι τζιχαντιστές, θέλοντας να εμφανίσουν τα επεκτατικά τους σχέδια για το Ισλαμικό Χαλιφάτο, εμφάνισαν χάρτη του «Ισλαμικού Κράτους» τους, που περιλαμβάνει και ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσα στα οποία και την Ελλάδα, προβάλλοντας έτσι ενδεικτικά τις προκλητικές και ακραίες διαθέσεις τους.

Η ανησυχητική στάση των μουσουλμάνων της Ελλάδας

Η στάση των μουσουλμάνων της Ελλάδας απέναντι στις συγκεκριμένες τρομοκρατικές ενέργειες στο Παρίσι προβληματίζει, αφού μόνο η Μουφτεία Κομοτηνής εξέδωσε ανακοίνωση που καταδίκαζε τα τρομοκρατικά χτυπήματα. Αντίθετα, τόσο οι ψευτομουφτήδες της Θράκης, όσο και το κόμμα των τουρκοφρόνων της Θράκης DEB (ΚΙΕΦ) δεν προέβησαν σε δηλώσεις, συμπλέοντας ή αναμένοντας προφανώς τη σχετική στάση της τουρκικής κυβέρνησης… Προκλητικές μπορούν να χαρακτηριστούν οι δηλώσεις του προέδρου της Μουσουλμανικής Ένωσης Ελλάδας Ναΐμ Ελ Γκαντούρ, ο οποίος αρνούμενος ότι για τις δολοφονίες ευθύνονταν οι ισλαμιστές απέδωσε το τερατούργημα των ομοδόξων του σε «σκοτεινές δυνάμεις» και σε δυτικές Μυστικές Υπηρεσίες, ενώ δεν ανέφερε κανένα θετικό λόγο για τα θύματα, καταδικάζοντας τη δραστηριότητά τους, που έθιγε το Ισλάμ.

Εντοπίζοντας τους τζιχαντιστές στην Ελλάδα

Το πρόβλημα εντοπισμού τζιχαντιστών δεν εξαντλείται στους διερχόμενους αλλά αφορά και μουσουλμάνους που διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα. Πολλές ξένες Υπηρεσίες Πληροφοριών εκτιμούν ότι στη χώρα μας βρίσκονται μόνιμα αρκετοί τζιχαντιστές, ανάμεσα στους μεγάλους αριθμούς πάσης φύσεως μεταναστών και αλλοδαπών, εκδοχή την οποία η χώρα μας επίσημα αρνείται, αλλά οι ίδιες ξένες Υπηρεσίες αναφέρουν συγκεκριμένους αριθμούς και στοιχεία, επικαλούμενες και τις μαύρες σημαίες κα τα γνωστά γκράφιτι των τζιχαντιστών που άρχισαν να εμφανίζονται στην Αθήνα. Η εμμονή αυτών των Υπηρεσιών φαίνεται να δικαιώνεται από τη σχέση του πυρήνα τζιχαντιστών του Βελγίου με ορισμένους στη χώρα μας. Οι ελληνικές αρχές, πάντως, παραδέχονται ότι πρόσφατα συνελήφθησαν 3 τζιχαντιστές, υπήκοοι Γαλλίας, στην προσπάθειά τους να διέλθουν από τη χώρα μας, ενώ υπάρχουν περίπου 180 άτομα αραβικής καταγωγής που ανήκουν ή σχετίζονται με ακραίους μουσουλμανικούς κύκλους και θεωρούνται ύποπτα. Οι αρμόδιες Ελληνικές Υπηρεσίες τονίζουν ότι αυτά τα στοιχεία τελούν υπό συνεχή παρακολούθηση και γενικά ελέγχονται απόλυτα από τις αρμόδιες αρχές.

Οι χώροι προσευχής ως «εστία» ενδεχόμενων απειλών

Επικίνδυνη εστία δημιουργίας, καλλιέργειας και εκδήλωσης απειλής μπορούν να θεωρηθούν οι αρκετοί παράτυποι – παράνομοι χώροι προσευχής, τα γνωστά τζαμιά. Κάποιοι από αυτούς τους χώρους μπορούν να αποτελούν ή να εξελιχθούν σε χώρους θρησκευτικής προπαγάνδας και παράλληλα διευκολύνουν τη στρατολόγηση τζιχαντιστών. Γενικά, οι συγκεκριμένοι χώροι αντιμετωπίζονται από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές ως κέντρα μέσα από τα οποία μπορούν να οργανωθούν και να εκδηλωθούν βίαιες ενέργειες. Ο συγκεκριμένος φόβος ήταν περισσότερο έντονος και είχε τη λογική του εξήγηση πριν και κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Τότε, κάτω από τον φόβο κάποιας επίθεσης από ισλαμικά στοιχεία, όλοι οι χώροι προσευχής των μουσουλμάνων στην περιοχή της Αττικής αντιμετωπίσθηκαν ως τα κύρια εγχώρια κέντρα οργάνωσης – προέλευσης της ισλαμικής απειλής.

Η «εμπειρία» αντιμετώπισης ενδεχόμενων απειλών του 2004

Οι Ελληνικές Υπηρεσίες αντιμετώπισαν την περίπτωση ενδεχόμενων απειλών ισλαμικής τρομοκρατίας την περίοδο διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ο έλεγχος των χώρων προσευχής από τις αρχές ασφαλείας αποτελούσε εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, αφού η είσοδος και η απλή έστω προσέγγισή τους από όργανα των Ελληνικών Υπηρεσιών ήταν αδύνατη. Επίσης, η στρατολόγηση ατόμων μέσα στους κλειστούς χώρους κρινόταν επίσης ως αναποτελεσματική τακτική, κυρίως επειδή κάτι τέτοιο απαιτούσε πολλές επίμονες και παράλληλες προσπάθειες που έπρεπε να αποδώσουν άμεσα, ενώ σίγουρα δεν θα παρείχαν τις απαραίτητες εγγυήσεις ασφαλούς ελέγχου. Η ιδέα να επιβληθεί η διακοπή της λειτουργίας τους για εύλογο χρονικό διάστημα απορρίφθηκε, επειδή μία τέτοια ενέργεια θα νομιμοποιούσε κατά κάποιον τρόπο τη λειτουργία τους, και κυρίως, επειδή εκτιμήθηκε ότι αυτό ίσως προκαλούσε απρόβλεπτες αντιδράσεις.

Η συνδρομή της CIA και της ΜΙ6

Η ΕΥΠ συζήτησε το πρόβλημα με τους Αμερικανούς της CIA και με τους Βρετανούς της ΜΙ6. Και οι δύο υπηρεσίες ανταποκρίθηκαν και υποσχέθηκαν άμεση βοήθεια. Μέσα σε λίγες μόνον ημέρες, έφθασαν στην Αθήνα μουσουλμάνοι πράκτορες των δύο μεγάλων Υπηρεσιών, που φυσικά γνώριζαν πάρα πολύ καλά τους τρόπους με τους οποίους θα εισέρχονταν και ήλεγχαν συγκεκριμένους και ενδιαφέροντες ύποπτους χώρους προσευχής και συγκέντρωσης μουσουλμάνων.

Σύμφωνα με πηγές της ΕΥΠ, οι Βρετανοί πράκτορες ήταν δύο, ενώ οι αμερικανοί πέντε. Δεν συναντήθηκαν μεταξύ τους και ούτε εμφανίστηκαν σε καμία σχετική συζήτηση και συνεργασία μεταξύ των τριών υπηρεσιών, της ΕΥΠ, της CIA και της ΜΙ6. Όπως αναφέρουν καλά πληροφορημένες πηγές, καθορίστηκαν οι τομείς και οι χώροι δραστηριοποίησης καθενός και οι εντολές – οδηγίες μεταφέρθηκαν μέσω των υπηρετούντων εδώ αξιωματούχων των αντίστοιχων κλιμακίων. Με τον ίδιο τρόπο συλλέγονταν και οι όποιες πληροφορίες. Οι συνεισφορά τόσο των Βρετανών όσο και των Αμερικανών πρακτόρων στο θέμα αυτό αποδείχθηκε απόλυτα αποτελεσματική, αφού διαπιστωμένα ελέγχονταν όλες οι δραστηριότητες και παρουσίες στους συγκεκριμένους χώρους. Οι δύο Βρετανοί πράκτορες παρέμειναν στην Αθήνα μέχρι τη λήξη των Παρα-ολυμπιακών Αγώνων και το μόνο στοιχείο που έγινε γνωστό για τους δεύτερους ήταν ότι προέρχονταν από χώρες του Μαγκρέμπ.

Ο «χάρτης» των τζαμιών της Αθήνας

Την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 λειτουργούσαν περίπου 60 αυτοσχέδια τζαμιά σε ολόκληρη την Αττική. Στα επόμενα χρόνια, ο αριθμός τους υπερδιπλασιάστηκε, αλλά σήμερα υπάρχουν γύρω στα 70. Πρόκειται για συνήθως παλαιά κτίρια ή μονοκατοικίες, διαμορφωμένα διαμερίσματα και υπόγειους χώρους πολυκατοικιών με ανάλογη χωρητικότητα.

Οι περισσότεροι βρίσκονται στις υποβαθμισμένες περιοχές της Αθήνας, όπως το Μεταξουργείο, τα Κάτω Πατήσια, ο Κολωνός, η Κυψέλη, η Αχαρνών, η Φυλής, η Σοφοκλέους, η Κουμουνδούρου, τα Πετράλωνα κ.α. Υπάρχουν, όμως, και σε άλλες περιοχές, όπως στου Ζωγράφου και στους Αμπελόκηπους, αλλά και ακόμα και στο Παλαιό Ψυχικό. Η ύπαρξη και συντήρησή τους εξασφαλίζεται από τις συνεισφορές των μελών τους, οι οποίες λόγω της οικονομικής κρίσης έχουν περιορισθεί και αποτελούν τον κύριο λόγο συρρίκνωσής τους. Ανάμεσα στα τζαμιά που διαθέτουν αρκετά μέλη και έχουν ικανοποιητική προσέλευση για προσευχή είναι τo Al Salam στο Ν. Κόσμο, Al Ahlaz στην Κυψέλη, Al Ansar στην Καλλιθέα, Dural Salam στην οδό Γερανίου στην Αθήνα, Al Taqwa στο Μεταξουργείο, Amal Filla στην οδό Μενάδρου στην Αθήνα, Al Rahman στην οδό Παλαιολόγου στην Αθήνα, Al Sahaba στους Αμπελόκηπους, Al Bell Al Taqwa στην οδό Μπουμπουλίνας στην Αθήνα, Al Nour στον Πειραιά, Al Goroba στα Κάτω Πατήσια, Al Salichim στην Καλλιθέα, Faizane Attar στην Ομόνοια, Siddigul Akbar στην Πλατεία Αμερικής, Qaba στον Κολωνό, E-Madni στην Πλατεία Κουμουνδούρου, Ameer Hamza στην Πλατεία Βικτωρίας, Hardat Sardi στην Πλατεία Κολιάτσου, Bailul Mokarram στα κάτω Πατήσια, Al Malik στην οδό Αριστομένους στην Αθήνα και al Adalus στην οδό Φίλωνος στον Πειραιά.
Πέρα από τα παραπάνω άτυπα τζαμιά, αρκετές είναι και οι ισλαμικές οργανώσεις, οι οποίες διαθέτουν και χώρους προσευχής, όπως ο Επιμορφωτικός Σύλλογος Ιρακινών Μεταναστών, ο Σύλλογος Αραβικής Κοινότητας Αμπελοκήπων, η Σουδανική Κοινότητα Ελλάδας, ο Σύλλογος Ινδών, ο Πολιτιστικός και Καλλιτεχνικός Σύλλογος «Νουρ» και οι Faizan E Madeena και Jihad Al Jabae.

Το μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο τζαμί υπάρχει και λειτουργεί στο Μοσχάτο. Δημιουργήθηκε με χρήματα Σαουδάραβα επιχειρηματία και τη διαχείρισή του έχει το Ελληνο-Αραβικό Επιμορφωτικό Πολιτιστικό Κέντρο. Διαθέτει πάνω από 1.500 τ.μ. ως χώρους προσευχής και για τον λόγο αυτό πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι από μόνο του καλύπτει τις θρησκευτικές ανάγκες των μουσουλμάνων της Αθήνας και του Πειραιά. Οι δυνατότητές του παρέχουν επιχειρήματα για τη ματαίωση της κατασκευής του τεμένους στον Βοτανικό, που ούτως ή άλλως δεν θα μπορεί να καλύψει τις ποικίλες θρησκευτικές ανάγκες των πολλών μουσουλμανικών δογμάτων, ενώ η δυνατότητα συνάθροισης ικανού αριθμού μουσουλμάνων σε ενιαίο χώρο είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα δημιουργήσει νέα και σύνθετα προβλήματα.

Πέρα από την όποια ακραία ενέργεια, που μπορεί να προέλθει μέσα από τους χώρους προσευχής, μία νέα περισσότερο επικίνδυνη και αποτελεσματική απειλή κάνει την εμφάνισή της μέσα από το διαδίκτυο. Η δημιουργία ελκυστικών ιστοσελίδων ισλαμικού περιεχομένου και προσανατολισμού μπορεί να διεισδύσει και να επηρεάσει στοιχεία της κοινωνίας, επιτυγχάνοντας τη φανατική συσπείρωση των ισλαμιστών, αλλά και τον προσηλυτισμό στο Ισλάμ.

Επεισόδια και βίαιες αντιδράσεις μουσουλμάνων

Οι αναλυτές, προσεγγίζοντας αντικειμενικά το θέμα της πιθανής παρουσίας τζιχαντιστών και γενικότερα φανατικών μουσουλμάνων στην Ελλάδα, θεωρούν ως απολύτως φυσιολογική την ύπαρξή τους μέσα στους πολλούς και μεγάλους κόλπους των μουσουλμάνων, ενώ εφιστούν την προσοχή στα απλά δείγματα του φανατισμού και των ακραίων καταστάσεων και αντιδράσεων, στις οποίες μπορούν να οδηγηθούν και να φθάσουν οι φανατικοί μουσουλμάνοι και που ήδη έχουν λάβει χώρα στη χώρα μας. Στις κατά καιρούς λατρευτικές για διάφορους λόγους τελετές και συγκεντρώσεις τους στην Αθήνα και τον Πειραιά, εύκολα διακρίνεται ένα οριακά συγκρατούμενο μίσος στα πρόσωπα των συγκεντρωμένων, που πολλές φορές εκτονώνεται μερικώς με βίαιες πράξεις και επεισόδια. Ως απαράδεκτες και ακραίες αντιδράσεις θεωρούνται και εκείνες που οργανώθηκαν από πυρήνες φανατικών μουσουλμάνων της Αθήνας, τον Μάιο του 2007, με απλή αφορμή το δήθεν σκίσιμο από αστυνομικό κάποιων σελίδων βιβλίου, το οποίο ισχυρίστηκαν ότι ήταν το Κοράνι.

Γιατί οι επιθέσεις σε ελληνικό έδαφος δεν «συμφέρουν»

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι τζιχαντιστές μπορούν να βρεθούν στην χώρα μας διερχόμενοι ή διαμένοντες, είναι πιθανότερο να μην προκαλέσουν την αποκάλυψή τους, για να μην δημιουργηθούν καταστάσεις και αντιδράσεις που θα εμποδίζουν την προσέλευση και άλλων και τη χωρίς περιορισμούς διαμονή τους. Γενικά, δηλαδή, έχουν πολλούς και σοβαρούς λόγους να είναι προσεκτικοί στην Ελλάδα, αφού αυτή είναι πρωτίστως η χώρα που τους υποδέχεται, ενώ τους παρέχεται η σχετική δυνατότητα να οργανωθούν για τις όποιες περαιτέρω μετακινήσεις ή ενέργειές τους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η χώρα μας, άλλωστε, χωρίς κανέναν σχεδιασμό, άσκησε ανέκαθεν μία πολιτική ακραίας και ίσως παρεξηγημένης ανοχής απέναντι στα κύματα των μεταναστών, που εισέρχονταν και εισέρχονται από την Τουρκία, στοιχείο που μάλλον αναγνωρίζεται ως φιλική διάθεση από όλον τον ισλαμικό κόσμο, ενώ εκτιμήθηκε ως ισχυρός λόγος για τον οποίο ούτε καν διαγράφηκε η παραμικρή απειλή κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, όταν το όλο περιβάλλον και οι συνθήκες προεξοφλούσαν επιθέσεις και τρομοκρατικά χτυπήματα της τότε πανίσχυρης και επιχειρησιακά ικανής Αλ Κάιντα.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο η Ελλάδα μπορεί να θεωρείται από τις ασφαλέστερες, αν όχι η πλέον ασφαλής ευρωπαϊκή χώρα, σε σχέση με την ισλαμική τρομοκρατία, αποτελούν και οι καθαρά φιλο-αραβικές και φιλο-παλαιστινιακές θέσεις όλων των ελληνικών κυβερνήσεων και οι πολλές φορές ομιχλώδης στάση τους απέναντι σε θέματα και διαφορές σε ευαίσθητες περιοχές της Μέσης Ανατολής. Ακόμα, ως στοιχείο σωφροσύνης, που σίγουρα ελαχιστοποιεί τον κίνδυνο απειλής για τη χώρα μας από την ισλαμική τρομοκρατία, μπορούν να θεωρούνται οι ελληνικές στρατιωτικές αποστολές που βρέθηκαν σε πολλές φλεγόμενες περιοχές όπου το Ισλάμ κυριαρχούσε, όχι για να πολεμήσουν, αλλά για να βοηθήσουν τα θύματα του πολέμου ή της διαμάχης, τακτική την οποία ακολούθησαν όλες οι κυβερνήσεις, επιμένοντας η στρατιωτική μας συμμετοχή να περιορίζεται σε έργα μηχανικού και σε αποστολές νοσοκομειακής περίθαλψης και ουδέποτε σε επιχειρησιακούς ρόλους.

Η «κόντρα» Αλ Κάιντα – «Ισλαμικού Κράτους»

Ο Said και ο Cherif Kouachi φαίνεται να ενεργούσαν για λογαριασμό της Αλ Κάιντα Υεμένης, ένα παρακλάδι της Αλ Κάιντα στην Αραβική χερσόνησο, που θεωρείται από τους αμερικανούς ως η πλέον επικίνδυνη τρομοκρατική οργάνωση του παγκόσμιου τζιχάντ, έχοντας πραγματοποιήσει σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων κατά δυτικών στόχων. Η σχέση τους με τους κόλπους της Αλ Κάιντα προκύπτει τόσο από τους ισχυρισμούς και τις φωνές των ιδίων ότι ανήκουν και ενεργούσαν για λογαριασμό της Αλ Κάιντα Υεμένης, όσο και από το γεγονός ότι επιτέθηκαν εναντίον του “Charlie Hebdo”, ο διευθυντής του οποίου Stephane Charbonnier έχασε τη ζωή του κατά την αιματηρή επίθεση, ενώ το όνομά του υπήρξε σε αφίσα της AQAP ως καταζητούμενος να θανατωθεί μαζί με τα ακόλουθα δέκα άτομα, για πράξεις και εγκλήματα κατά του Ισλάμ.

Η λίστα με τους «επικηρυγμένους» της AQAP
Ο Δανός δημοσιογράφος Carsten Juste
Ο Βρετανός κωμικός, σεναριογράφος και συγγραφέας Terry Jones
Ο Δανός καρτουνίστας Kurt Westergaard
Ο Ολλανδός πολιτικός Geert Wilders
Ο Σουηδός καλλιτέχνης Lars Vilks
Ο Δανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Flemming Rose
Ο Αιγύπτιος δικηγόρος Marris Swadiq
Ο Βρετανο-Ινδός μυθιστοριογράφος Salman Rushdie
Η Αμερικανίδα (σομαλικής καταγωγής) συγγραφέας Ayaan Hirsi Ali
Η Αμερικανίδα σκιτσογράφος Molly Norris

Αν πράγματι οι αδελφοί Κουσσί ανήκαν στην Αλ Κάιντα Υεμένης, πράγμα που επιβεβαίωσε με βίντεο στο διαδίκτυο και ο επικεφαλής της, τότε είναι πολύ πιθανό η τρομοκρατική ενέργεια να σχεδιάστηκε λόγω της ρήξης που έχει επέλθει μεταξύ της Αλ Κάιντα και του νεοσύστατου «Ισλαμικού Κράτους», το οποίο ουσιαστικά αποτελεί εξέλιξη της Αλ Κάιντα του Ιράκ. Η ρήξη ουσιαστικά προκλήθηκε με την επέκταση του «Ισλαμικού Κράτους» στη Συρία, γεγονός που δεν επιθυμούσε η Αλ Κάιντα, με συνέπεια έκτοτε οι σχέσεις τους να χαρακτηρίζονται από δυσπιστία, ισχυρό ανταγωνισμό και εχθρότητα. Όμως, ο ουσιαστικός λόγος της ρήξης μάλλον οφείλεται στην ανησυχία της Αλ Κάιντα από την υπεροχή της επιχειρησιακής δυνατότητας του «Ισλαμικού Κράτους» έναντι όλων των άλλων σουνιτικών οργανώσεων, στοιχείο που ενθουσιάζει τους φανατικούς σουνίτες και τους επηρεάζει για να ενταχθούν στις ένοπλες τάξεις του. Με το συγκεκριμένο χτύπημα στην καρδιά της Ευρώπης, η συρρικνωμένη πλέον Αλ Κάιντα ίσως να αποσκοπούσε να αποκτήσει και πάλι την οικουμενικότητα και την πρωτοκαθεδρία της στην παγκόσμια σουνιτική κοινότητα και στον ισλαμικό φονταμενταλισμό, με τον σημερινό ηγέτη Ayman al Zawahini να αναγνωρίζεται ως «σεΐχης των απανταχού σουνιτών».

Η πιθανότατη αυτή ενέργεια της Αλ Κάιντα φαίνεται να επιφέρει ένα πρόσθετο μεγάλο πρόβλημα στις ευρωπαϊκές χώρες με τους πολλούς μουσουλμάνους, έστω κι αν αυτή η συνέπεια δεν ήταν σχεδιασμένη. Είναι σίγουρο ότι πλέον επέρχεται, προς το παρόν μόνο στη Γαλλία, μία περισσότερο βαθιά διαίρεση μεταξύ των Γάλλων μη μουσουλμάνων και των Γάλλων μουσουλμάνων, με ό,τι αυτό σημαίνει για την γαλλική κοινωνία.

Λίαν οδυνηρά επακόλουθα της διαφαινόμενης διαμάχης μεταξύ Αλ Κάιντα και «Ισλαμικού Κράτους» θα ήταν μία ανάλογη «απάντηση» από τους συγκριτικά περισσότερο αδίστακτους τζιχαντιστές του ISIS, καθιστώντας έτσι τις ευρωπαϊκές χώρες πεδίο πολεμικής και αιματηρής αντιπαράθεσής τους, με μοναδικά θύματα τους Ευρωπαίους πολίτες.

Ο τρόμος αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος του σύγχρονου δυτικού κόσμου και οι ευρωπαϊκές χώρες απειλούνται σοβαρά και άμεσα από τους τζιχαντιστές. Οι αρμόδιες ευρωπαϊκές Υπηρεσίες Ασφαλείας είναι υποχρεωμένες να συνεργαστούν στενά, για να καταλήξουν σε ένα κοινό σχέδιο αποτελεσματικής αντίδρασης με βάση τα νέα δεδομένα. Ξεχωριστή προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην καταπολέμηση του οικονομικού εγκλήματος, σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού αυτό αποδεδειγμένα αποτελεί την σοβαρότερη πηγή χρηματοδότησης της διεθνούς τρομοκρατίας. Συγχρόνως, επιβάλλεται να ενισχυθούν οι δυνατότητες «στεγανοποίησης» των συνόρων των χωρών – πυλών της Ευρώπης, όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ιταλία, η Μάλτα, η Ισπανία και η Πορτογαλία, πιέζοντας πολιτικά και την Τουρκία για ουσιαστική συνεργασία, αφού μέσω αυτής κυρίως διευκολύνονται οι μετακινήσεις των επικίνδυνων ισλαμικών στοιχείων.

Πηγή περιοδικό Crash, τεύχος Μαρτίου 2015


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και καλά. Τα μνημονιακά-εργολαβικά κανάλια και οι ''έγκριτοι'' δημοσιογράφοι, το καταλαβαίνουμε. Παλεύουν για το παντεσπάνι τους!   
Εμείς οι υπόλοιποι όμως;

Το blog αναρωτιέται, αν όσοι πέφτουμε στην παγίδα της αρνητικής προπαγάνδας των ΜΜΕ, προτιμούσαμε τον Γιάννο για υπουργό Οικονομικών ή το ΧριστοΔουλάκι, ή το Στουρνάρι, ή την ΑλογοΣκούφια, ή τον ΒεληΓκίκα, ή τον Χοντρό Χυδαίο, ή τον δωσίλογο γιο του μαυραγορίτη και συνεργάτη των Γερμανών της Κατοχής, που βρίσκεται σήμερα στο Ειδικό Δικαστήριο (εδώ ταιριάζει απόλυτα το ''αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα'', αφού αν είχε οδηγηθεί ο πατέρας μαυραγορίτης στο δικαστήριο, θα είχε γλυτώσει μάλλον ο γιός που εξελίχτηκε κι αυτός σε συνεργάτη των Γερμανών της Νέας Κατοχής), αν θα προτιμούσαμε λοιπόν όλους αυτούς απ' τον σημερινό, λίγο ''νάρκισσο'' είναι η αλήθεια και λίγο εξαντρίκ, υπουργό των Οικονομικών.

Πού εκείνη η βρωμιά και η ανηθικότητα εκείνων και πού η λίγη εκζήτηση και το κάποιο ''ύφος'' του σημερινού, ''ύφος'' που στο κάτω-κάτω τα π@πάρια του Σόϊμπλε (αν έχει ακόμα) και των ευρωπαίων ''εταίρων'' τσακίζει!

Το blog αναρωτιέται επίσης αν όσοι από εμάς γκρινιάζουμε με τα δίμηνα πεπραγμένα τούτης της κυβέρνησης, θεωρούμε ότι πέρσι τέτοιον καιρό οι προοπτικές μας ήταν καλύτερες.

Αν δηλαδή είμασταν  σε καλύτερη μοίρα ως καρπαζοεισπράχτορες και ''τα καλά δουλάκια'' των τοκογλύφων και των Εταίρων της Ενωμένης εταίρας ή σήμερα που είμαστε τα ''κακά παιδιά'' και αυτοί που γυρεύουν ν' ανακατέψουν την κόλαση!

Το blog δεν αναρωτιέται για την ευπείθεια του λαού και την τάση του προς χειραγώγηση, αφού είναι ο ίδιος λαός που μόλις πριν δυό μήνες και με το ένα πόδι στον τάφο, έδωσε ένα ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ συνολικό 40% σε ΝΔ, ΠαΣοΚ, Ποτάμι και ΓΑΠ!

Να υπενθυμίσουμε μόνον προς τους διαγωνιζόμενους για τα βραβεία Γκαίμπελς πως η λάσπη κολλάει πρώτα στα χέρια αυτών που την ρίχνουν.

Κι αν μάλιστα, όπως συμβαίνει με αυτούς, η λάσπη αυτή είναι ανακατεμένη με περιττώματα, τότε με τα λασπωμένα μ' αυτήν την λάσπη χέρια, ό,τι και να φας, σκ@τά θα μυρίζει!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος -Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ταραχή έχουν προκαλέσει στην Τουρκία οι δηλώσεις του Rand Paul, υποψηφίου των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ στις εκλογές που θα γίνουν το 2016, ο οποίος υποστήριξε ότι η Τουρκία θα πρέπει να διαμελιστεί και να παραδώσει μέρος των εδαφών της στο υπό ίδρυση νέο κουρδικό κράτος.

Σύμφωνα με τι δημοσιογραφικές πληροφορίες από την Άγκυρα, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ, γερουσιαστής Rand Paul, μιλώντας στο Breitbart News τόνισε την μεγάλη ανάγκη ίδρυσης ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, που θα είναι το βασικό ανάχωμα στην επέκταση των Τζιχαντιστών, ενώ υποστήριξε ότι θα πρέπει να δοθούν καινούργια οπλικά συστήματα στους Κούρδους του βορείου Ιράκ.

Εκείνο όμως που ανησύχησε έντονα τους Τούρκους, είναι οι δηλώσεις σχετικά με το κουρδικό κράτος. Ο Αμερικανός γερουσιαστής ανέφερε ότι υπόσχεται να στηρίξει με κάθε μέσο την ίδρυση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους το οποίο θα περιλαμβάνει και πολλά εδάφη της ίδιας της Τουρκίας. Μάλιστα δήλωσε χαρακτηριστικά ότι ο ίδιος θα χαράξει τα νέα σύνορα του Κουρδιστάν, «Kürdistan içim yeni sınırla çizeceğim»!

Οι δηλώσεις αυτές, όπως ήταν επόμεν,ο προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση στην Τουρκία, καθώς ο Αμερικανός γερουσιαστής και υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν δίστασε φανερά να δηλώσει πως θα πρέπει να αφαιρεθούν εδάφη της Τουρκίας για να αποδοθούν στο νέο Κουρδιστάν, δηλαδή με λίγα λόγια να διαμελιστεί η σημερινή Τουρκία, με πρόσχημα τον πόλεμο κατά των Τζιχαντιστών, τον οποίο, σύμφωνα με τον Αμερικανό γερουσιαστή, τον έχουν επωμιστεί καθ’ ολοκληρία οι Κούρδοι μαχητές.

Ο Rand Paul προχωρώντας ακόμα περισσότερο για το θέμα της ίδρυσης κουρδικού κράτους, υποστήριξε ότι θα πρέπει να παραχωρηθούν στους Κούρδους και εδάφη από το Ιράκ και τη Συρία, για την δημιουργία ενός μεγάλου Κουρδιστάν, το οποίο φυσικά θα είναι υπό την άμεση αμερικανική επιρροή.

Όπως φαίνεται το «παιχνίδι» με τους Κούρδους «χοντραίνει» ακόμα περισσότερο.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Ενώ στο ανατολικό Αιγαίο εκτυλίσσονται καθημερινά απίστευτες ιστορίες με απεγνωσμένους εκατοντάδες λαθρομετανάστες να προσπαθούν με κάθε μέσο να περάσουν στην ελληνική επικράτεια η τουρκική εφημερίδα, Zaman, κάνει την εντυπωσιακή αποκάλυψη ότι μόνο μέσα στους τέσσερις τελευταίους μήνες ο τουρκικός τζίρος της λαθρομετανάστευσης, δηλαδή της γιγάντιας επιχείρησης προώθησης των λαθρομεταναστών στην χώρα μας, στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης ανήλθε στα 7.260.000 ευρώ, δηλαδή 21 εκατομμύρια τουρκικές λίρες και πιο αναλυτικά, 5,5 εκατομμύρια ευρώ και 2,3 εκατομμύρια δολάρια Αμερικής.
Τα πράγματι καταπληκτικά αυτά ποσά αποκαλύφθηκαν μετά από μια πρόσφατη επιχείρηση σύλληψης στην Σμύρνη τεσσάρων κορυφαίων Τούρκων δουλεμπόρων που κρατούσαν «τεφτέρια» (αναλυτικά στοιχεία), από τα έσοδα της τεράστιας αυτής επιχείρησης προώθησης των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

Η βασική πόρτα εξόδου από την Τουρκία προς την Ελλάδα, όπως αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα, είναι η γραμμή Αϊδίνιου - κοιλάδα του Menderes και Σμύρνη. Εκεί συγκεντρώνεται ο κύριος όγκος των λαθρομεταναστών (που υπολογίζονται ετησίως στις 150 χιλιάδες) και από εκεί κανονίζονται τα ναύλα για να τους περάσουν στο Αιγαίο πέλαγος, όπου σημειώνονται οι περισσότερες τραγωδίες με τα αλλεπάλληλα ναυάγια που αναγκάζουν την ελληνική ακτοφυλακή να επεμβαίνει για να σώσει όσους ναυαγούς μπορεί να σώσει και να τους μεταφέρει σε ελληνικό έδαφος.
Το τελευταίο εξάμηνο έχουμε αλλεπάλληλα επεισόδια, μερικά από τα οποία καταγράφει η ίδια η τουρκική εφημερίδα και δείχνουν ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει πλέον από κάθε λογική καταμέτρηση, όπως στις 30 Νοεμβρίου ανοιχτά της Μυτιλήνης προερχόμενοι από το Burhaniye της Τουρκίας, στις 9 Δεκεμβρίου στην περιοχή του Τσεσμέ, και κοντά στην Σάμο με δυο πλοία με λαθρομετανάστες.

Κι ενώ το τεράστιο κύμα των λαθρομεταναστών αυξάνεται με εκρηκτικούς ρυθμούς, εκατοντάδες χιλιάδες μουσουλμάνοι λαθρομετανάστες κατευθύνονται προς τα δυτικά με σκοπό να εισέλθουν στην Ελλάδα.
Η τουρκική εφημερίδα επισημαίνει ότι εκατοντάδες από αυτούς μπορεί να χάσουν την ζωή τους στα νερά του Αιγαίου και στα βουνά της Θράκης προσπαθώντας να διαβούν τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Η κατάσταση αυτή, αν την συνειδητοποιήσει κανείς, είναι τρομακτική, καθώς αφ’ ενός κινδυνεύει πλέον άμεσα η κοινωνική και εθνοφυλετική ακεραιότητα της χώρας μας, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία όλων αυτών είναι φανατικοί μουσουλμάνοι, αφ’ ετέρου γινόμαστε μάρτυρες ενός κυριολεκτικά φοβερού και λίαν επικερδούς δουλεμπορίου από τους Τούρκους, με πολλά ανθρώπινα θύματα και στις δύο πλευρές των συνόρων.
Και να σκεφτεί κανείς ότι όλη αυτή η εικόνα που παρουσιάζει η ίδια η τουρκική εφημερίδα, Zaman, περιγράφει μόνο ένα μέρος της τεράστιας αυτής επιχείρησης μεταφοράς λαθρομεταναστών στο Αιγαίο, που όχι μόνο συνεχίζεται με αμείωτη ένταση, αλλά διευρύνεται συνεχώς καθώς αλλεπάλληλα κύματα με χιλιάδες απελπισμένους μουσουλμάνους καταφθάνουν στις τουρκικές ακτές με προορισμό την Ελλάδα.

Οι αποκαλύψεις αυτές των ίδιων των Τούρκων δίνουν το μέγεθος αυτής της κατάστασης που έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ας όψεται η προδοτική συνθήκη του Δουβλίνου 2, καθώς έχει μετατρέψει την χώρα μας κυριολεκτικά σε αποθήκη ισλαμιστών και άλλων προσφύγων, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση σφυρίζει αδιάφορα στις ελληνικές προειδοποιήσεις ότι μπορεί να πλημμυρήσει τζιχαντστές.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου