Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιαν 2016

«Καὶ ὁ ἕκτος άγγελος ἐξέχεε τὴν φιάλην αὐτοῦ ἐπὶ τὸν ποταμὸν τὸν μέγαν, τὸν Εὐφράτην· καὶ ἐξηράνθη τὸ ὕδωρ αὐτοῦ, ἵνα ἑτοιμασθῇ ἡ ὁδὸς τῶν βασιλέων τῶν ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου» 
Αποκάλυψη του Ιωάννη, Κεφάλαιο 16ο

Ανάλυση: South Front Foreign Policy Diary  
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η Κίνα οργάνωσε μια μεγαλειώδη στρατιωτική παρέλαση για τα 70 χρόνια από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με χαιρετισμό που απηύθυνε για τη νίκη της χώρας του το 1945 επί της Ιαπωνίας, μια νίκη η οποία "επέτρεψε στην Κίνα να ξαναγίνει μια μεγάλη χώρα στον παγκόσμιο χάρτη", ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ κήρυξε την έναρξη της επιβλητικής στρατιωτικής παρέλασης, που διήρκησε σχεδόν δύο ώρες.

Παρών στις εκδηλώσεις ήταν ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ οι μεγαλύτεροι ηγέτες των χωρών της Δύσης, μεταξύ των οποίων ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, απέφυγαν την πρόσκληση. Περίπου 12.000 στρατιώτες και 500 άρματα μάχης άρχισαν την παρέλαση, πάνω από την οποία πετούσαν σχεδόν 200 αεροπλάνα και ελικόπτερα, σύμβολα της ανερχόμενης δύναμης της Κίνας.

Τι ακριβώς σημαίνει, όμως, η “ανερχόμενη δύναμη της Κίνας”;

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, η Κίνα έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε να μετατραπεί σε εξέχοντα “παίκτη” στην παγκόσμια σκηνή, με δραστηριότητες παγκόσμιας εμβέλειας και συμφέροντα που εκτείνονται αρκετά μακριά από τις ακτές της.

Στα πλαίσια αυτά, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός (ΛΑΣ) της Κίνας προσανατολίζεται προς τις εξελισσόμενες προτεραιότητες της χώρας, ενισχύοντας τις δραστηριότητές του σε όλους τους τομείς, από την αγορά νέων οπλικών συστημάτων στην οργάνωση του στρατού. Ο αυξανόμενος ανταγωνισμός στην περιοχή Ινδίας-Ασίας-Ειρηνικού με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους καθιστά επιτακτική, όσο ποτέ άλλοτε, την ανάγκη της Κίνας να αυξήσει τη στρατιωτική της ικανότητα στην διεξαγωγή άψογων κοινών στρατιωτικών επιχειρήσεων.

O Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός έχει ήδη αναβαθμίσει τον εξοπλισμό του και έχει διαθέσει ένα βαθμιαία αυξανόμενο μερίδιο πόρων για το ναυτικό, την αεροπορία και την Δύναμη Πυραύλων. Ο πιο πρόσφατος γύρος αμυντικών μεταρρυθμίσεων της Κίνας ξεκίνησε ήδη από τον πρώτο μήνα του 2016 και αποσκοπεί αφ’ ενός στο σχεδιασμό στρατιωτικών δομών, οι οποίες θα είναι σε θέση να συντονίζουν συνδυασμούς οπλικών συστημάτων στο πεδίο της μάχης και αφ’ ετέρου στην αύξηση της διοίκησης και του ελέγχου, της επίγνωσης της κατάστασης και της ακρίβειας. Η εφαρμογή της τεχνολογικής δικτύωσης αναμένεται να ενισχύσει τον ΛΑΣ, ώστε να διεξαγάγει επιτυχώς κοινές επιχειρήσεις και να προασπίζεται τα κινεζικά συμφέροντα στο πολύπλοκο περιβάλλον του σύγχρονου κόσμου.

Μετά το σημερινό κύμα μεταρρυθμίσεων στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, η κινεζική Κεντρική Στρατιωτική Επιτροπή (ΚΕΣ) θα είναι υπεύθυνη για τον καθορισμό και την εφαρμογή των γενικών πολιτικών που θα αφορούν το στράτευμα, ενώ οι διοικητές των ενοποιημένων ζωνών μάχης θα είναι υπεύθυνοι για τις πολεμικές επιχειρήσεις. Το αρχηγείο της υπηρεσίας θα επικεντρώνεται κυρίως στην ανάπτυξη των δυνάμων. Όι μεταρρυθμίσεις αυτές αναμένεται να βελτιώσουν την ικανότητα της ΚΕΣ να λειτουργεί ως μία κοινή δύναμη και να αποφεύγεται η σύγχυση που προκαλείται συνήθως σε μια περίπλοκη δομή διοίκησης. Ταυτόχρονα, οι διοικητές των αναμορφωμένων ζωνών μάχης θα πρέπει να αποδεχθούν τις νέες, αυξημένες αρμοδιότητές τους, εάν θέλουν να είναι αποτελεσματικοί.

Σήμερα η Κίνα έχει 2.285.000 μάχιμους στρατιωτικούς, ενώ η πλήρης διαθέσιμη δύναμή της ανέρχεται σε  795.500.000. Οι βελτιώσεις, οι οποίες θεσπίστηκαν και ήδη εφαρμόζονται, θα επιτρέψουν στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό να γίνει μια δύναμη ικανότατη, έτοιμη να ανταποκριθεί στις προκλήσεις οποιουδήποτε σύγχρονου πολέμου από οργανωτικής απόψεως.

Παρ’ όλα αυτά, οι μεταρρυθμίσεις αυτές από μόνες τους δεν επαρκούν, ώστε να καλυφθούν πλήρως οι στόχοι της Κίνας σε αμυντικό επίπεδο. Παρά τις ήδη μεγάλης εμβέλειας και ολοένα επεκτεινόμενες κοινές εκπαιδευτικές ασκήσεις, ο ΛΑΣ έχει έλλειψη πραγματικής εμπειρίας.

Ωστόσο, θα πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι το πρόβλημα αυτό είναι θέμα χρόνου να επιλυθεί, με την αναμενόμενη αύξηση της συμμετοχής της Κίνας σε ανθρωπιστικές, αντιτρομοκρατικές και άλλου είδους αποστολές σε διάφορα σημεία του πλανήτη.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 







Έρευνα: South Front , In4SZeri
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Είναι γνωστό ότι πάνω από 150 Αλβανοί που στρατολογήθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο πολεμούν σήμερα στις τάξεις της τρομοκρατικής οργάνωσης “Ισλαμικό Κράτος” (IS ή ISIL) στη Συρία. Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι 42 από αυτά τα άτομα είναι γυναίκες, και μάλιστα ηλικίας 23 χρόνων κατά μέσο όρο.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Αρμπάνα Τζάρα,  συντάκτη του περιοδικού Zeri, που εκδίδεται στην Πρίστινα, μια από αυτές είναι η Καμίλιε Ταχίρι, η οποία διευθύνει μαζί με άλλες τα γυναικεία στρατόπεδα του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και το Ιράκ.


Η Καμίλιε Ταχίρι με τα δύο παιδιά της στη Συρία. Ο σύζυγός της σκοτώθηκε, αλλά η ίδια εξακολουθεί να υπηρετεί στο ISIS, στρατολογώντας μέσω διαδικτύου νεαρές γυναίκες από το Κοσσυφοπέδιο

Η Καμίλιε Ταχίρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σίποβο, ένα χωριό κοντά στην Μιτρόβιτσα, και από εκεί ακολούθησε τον άντρα της, ο οποίος είχε στρατολογηθεί από το ISIS και τελικά σκοτώθηκε. Σήμερα η Καμίλιε μένει στη Συρία με τα δύο μικρά της παιδιά και εξακολουθεί να προσφέρει υπηρεσίες στο ISIS, με ειδικότητα την στρατολόγηση νεοφερμένων γυναικών από το Κοσσυφοπέδιο.

Μια δεύτερη περίπτωση είναι αυτή της Σκίπε Αϊντίνι (φωτό δεξιά), η οποία, μετά τον θάνατο του συζύγου της Σινάν Μούγιο από το Γκνίλιανε, λίγα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Πρίστινα, δεν επέστρεψε από τη Συρία μαζί με την τρίχρονη κόρη της, επειδή, όπως λέγεται, δεν ήθελε να επιστρέψει στο Κοσσυφοπέδιο με έγγραφα από το Ισλαμικό Κράτος (η Σκίπε Αϊντίνι από την Μιτρόβιτσα διευθύνει σήμερα ένα γυναικείο στρατόπεδο του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία).

Τέλος, μια τρίτη νεαρή γυναίκα, η Λάουρα Χουσένι Τζάρα, λέει ότι μεγάλωσε στο Κοσσυφοπέδιο σαν μια έφηβη όπως όλες οι άλλες. Έβγαινε με τις φίλες της σε καφετέριες και σε μπαρ, αλλά ποτέ δεν έφερνε πονοκέφαλο στους γονείς της, που ήταν, όπως λέει, “ανοιχτόμυαλοι και με πολλή κατανόηση”.

Ο πεθερός της Λάουρα, Φαΐκ Ουκσμαΐλι, θυμάται:

“Πριν παντρευτεί με τον γιο μου, έπαιρνε μόνη της ταξί και πήγαινε να συναντήσει τους φίλους της σε καφετέριες ή ταξίδευαν μέχρι την Πρίστινα. Ντυνόταν όπως τα άλλα κορίτσια της ηλικίας της, με τζιν και μίνι φούστες. Ήταν μοντέρνο κορίτσι”.

Ενώ o Φαΐκ μιλάει για τη Λάουρα, αρχίζει να δακρύζει. Θυμάται τον εαυτό του πριν από μερικά χρόνια, να κάθεται σε μια ξύλινη καρέκλα στο μπαλκόνι του σπιτιού στο Ντόνιε Νερόντιμλιε, ένα μικρό χωριό στον κάμπο γύρω από το Ουρόσεβατς, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Κοσσυφοπεδίου.

Σε μικρή απόσταση από το σπίτι του είναι η μεγαλύτερη αμερικανική στρατιωτική βάση στο Κοσσυφοπέδιο, η βάση "Bondsteel".

Ο Φαΐκ λέει για τους δύο γιούς του, τον Αρμπνόρι και τον Άλμπερτ:

“Ήταν πολύ κοινωνικοί και αυθόρμητοι, όπως και η Λάουρα. Aλλά πέρυσι κάτι τρομερό συνέβη και με τους τρεις. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες, ο μουλάς του χωριού και η γυναίκα του τους έκαναν πλύση εγκεφάλου και τους παρέσυραν σε σημείο που δεν τους αναγνωρίζαμε.

Τι να σας πω... Και οι τρεις έχουν γίνει φανατικοί μουσουλμάνοι και χωρίστηκαν από τους φίλους τους και τα υπόλοιπα άτομα του κύκλου τους. Παράτησαν όλους εκείνους με τους οποίους είχαν επαφές. Ο μεγάλος μου γιος, ο Αρμπνόρι, άφησε γένεια, φόρεσε φαρδιά παντελόνια και άρχισε να μιλάει συνεχώς για το Μπιλάντ αλ-Σαμ, ένα θρησκευτικό όνομα για τη Συρία. Έτσι ξεκίνησαν όλα”...

Διαβάστε επίσης: Η νέα φιλόξενη «φωλιά» της Αλ-Κάιντα στο Κοσσυφοπέδιο και οι κίνδυνοι για τις υπόλοιπες χώρες


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

«Όποιος θέλει να καταστρέψει τη Συνθήκη Σένγκεν θέλει να καταστρέψει την Ευρώπη και δεν θα του το επιτρέψουμε», δήλωσε ο κ. Ρέντσι από το νησί Βεντοτένε της κεντρικής Ιταλίας, όπου το 1944 πολιτικοί εξόριστοι, εχθροί του φασισμού είχαν συγγράψει το πρώτο Μανιφέστο για μια ενωμένη Ευρώπη.

«Είμαστε εδώ για να πούμε ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ταυτίζεται μόνον με μια ξεθωριασμένη συζήτηση σχετικά με τους περιορισμούς και δεσμεύσεις, αλλά πρέπει να γίνει και πάλι ένα μεγάλο όραμα. Η Ευρώπη κινδυνεύει να γκρεμιστεί όταν χάνει την σημασία της η ίδια η ταυτότητά της», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης, «το μέλλον της Ευρώπης δεν έχει ακόμη γραφτεί και για τον λόγο αυτό χρειάζεται την Ιταλία όχι ως διεκδίκηση αλλά ως αξιοπρέπεια εκείνου που έχει επίγνωση της ιστορίας του».

«Δεν κάνουμε νάζια και δεν πρόκειται για την διεκδίκηση ενός επιβεβλημένου εθνικού συμφέροντος. Προσπαθούμε να ξαναδώσουμε στην Ευρώπη τα χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει» είπε με έμφαση ο Ρέντσι.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός, τέλος, εξέφρασε την προσδοκία «να μην εκτεθεί, το ευρωπαϊκό ιδεώδες, σε λεκτικές συγκρούσεις χαμηλού επιπέδου και σε εσωτερικές διαφορές οι οποίες ενισχύουν τον λαϊκισμό και την δημαγωγία».

Οι αιχμές του ιταλού πρωθυπουργού είναι σαφείς και στρέφονται κατά συγκεκριμένων προσώπων και ομάδας που δρα στο εσωτερικό της Ευρώπης. Και όσα καταγγέλλει ο κ. Ρέντσι αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου, αφού τα τελευταία χρόνια (της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης), έχει γίνει αισθητό πως συγκεκριμένοι κύκλοι (ομόκεντροι του Βερολίνου) λειτουργούν σε αντιευρωπαϊκά πρότυπα (αγγίζοντας τον τυχοδιωκτισμό) καταστρέφοντας την ευρωπαϊκή ταυτότητα, ενώ εκμεταλλευόμενοι την λαθρομετανάστευση επιβάλλουν μία λίαν επικίνδυνη πολιτική για την ταυτότητα και την ασφάλεια της Ευρώπης συνεισφέροντας έτσι στην πολιτική πόλωση και την δημιουργία ακραίων πολιτικών τάσεων εντός της Ευρώπης.

Ο κ. Ρέντσι, αντιλαμβανόμενος πως κάποιοι αποφάσισαν από τη μία πλευρά να "κάνουν ταμείο" και ταυτόχρονα να βυθίσουν την ευρωπαϊκή ήπειρο στο νεοναζισμό, στέλνει σαφές μήνυμα στην ομάδα των τυχοδιωκτών - νεοναζί που βρίσκονται στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο, τονίζοντάς τους πως δεν θα του επιτρέψει να καταστρέψουν (ξανά) την Ευρώπη.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Από την αρχή της κρίσης, ακριβέστερα καταστροφής-υποδούλωσης, το ερώτημα «πρέπει να φύγουμε από το ευρώ;» επανέρχεται σε διάφορες παραλλαγές. Κατά τρόπο απολύτως συνήθη για τη χώρα, η συζήτηση γίνεται, δυστυχώς, εν μέσω ακραίας σύγχυσης ως προς τα δεδομένα, ελάχιστης σοβαρότητας (και, φοβόμαστε, επιχειρήσεων παραπλάνησης ισχυρών γεωπολιτικών κέντρων).

Η «ευρωλογία» έγινε κεντρικός άξονας της πολιτικής ζωής. «Να κάνουμε αυτό που μας λένε για να μείνουμε στο ευρώ», υποστήριξαν οι μεν. Μια «συμμετρική» θέση υιοθέτησαν οι οπαδοί της εξόδου («να φύγουμε, για να μην κάνουμε αυτά που λένε»). Φαίνονται αντιδιαμετρικές, και οι δύο θέσεις αυτές όμως στηρίζονται στην ίδια πολιτικο-ψυχολογική βάση, την εθνική αυτο-υποτίμηση, την ηττοπάθεια και την «ιδεολογία της Ψωροκώσταινας» - η Ελλάδα μπορεί να είναι μόνο αντικείμενο, οποιαδήποτε μάχη δώσει είναι χαμένη εκ των προτέρων. ‘Όμως, οι δανειακές και τα μνημόνια φέρουν τις υπογραφές ελληνικών κυβερνήσεων – θα ήταν αδιανόητα χωρίς αυτές. Μεταξύ των δύο θέσεων κινείται η θέση της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, αν και σε αυτή επίσης βρίσκει κανείς ασάφειες, παλινδρομήσεις, υποτίμηση των δυσκολιών/κινδύνων μιας ρήξης.

‘Ένα μέρος της αριστεράς υποστηρίζει να φύγουμε από το ευρώ γιατί «η Ευρώπη δεν αλλάζει», υπαινισσόμενη ότι, δώσουμε δεν δώσουμε τη μάχη, οι Ευρωπαίοι θα μας επιβάλουν το μνημόνιο. Η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ αναγορεύει μια ελπίδα σε αξίωμα («η Γερμανία δεν θα μας διώξει γιατί είμαστε συστημικός κίνδυνος»), κάτι που δεν είναι μόνο λάθος, δημιουργεί και κίνητρο στον αντίπαλο να επιμείνει.

Τα ζητήματα ελληνικής εξόδου και συναφή (π.χ. διπλό νόμισμα), έγιναν αντικείμενο δεκάδων μελετών διεθνώς, σε όλες τις βασικές χώρες πλην Ελλάδας! Τρισήμισυ χρόνια μετά την ένταξη στο καθεστώς Μνημονίου, τα περισσότερα σχετικά ελληνικά κείμενα στερούνται επιστημονικής επάρκειας, αν όχι, ενίοτε, και στοιχειώδους σοβαρότητας, αντανακλώντας μια κατάσταση περίπου «εθνικής άνοιας» που κυριαρχεί στη χώρα, παρά την άμεση απειλή ολοκληρωτικής εθνικής καταστροφής. Ελπίζει κανείς ότι η εκτόξευση ενός αντιμνημονιακού κόμματος στη θέση αξιωματικής αντιπολίτευσης, θα ωθήσει την Κουμουνδούρου σε εντατική προσπάθεια σοβαρών επεξεργασιών, με τη συνδρομή όλων όσων μπορούν να βοηθήσουν εντός Ελλάδας και διεθνώς. Η απουσία τέτοιων επεξεργασιών εγκυμονεί κινδύνους τραγωδιών.

Η υφέρπουσα γεωπολιτική

Κράτος σημαίνει νόμισμα, στρατό και συμβόλαιο με τους πολίτες. Αν γίνεται με (κακής ποιότητας) τεχνικο-οικονομικά επιχειρήματα, η συζήτηση για το ευρώ, υποκρύπτει αναγκαστικά συζήτηση για την κυριαρχία και τον προσανατολισμό της χώρας. ‘Εξοδος από το ευρώ, με δική μας μάλιστα πρωτοβουλία, σημαίνει άραγε «ανάκτηση εθνικής ανεξαρτησίας» ή μήπως φυγή από το ευρωπαϊκό πεδίο, για να βρεθούμε, ως καταστρεφόμενο προτεκτοράτο, σε ζώνη ελέγχου/επιρροής ΗΠΑ- Ισραήλ ή/και Τουρκίας; Είναι άραγε τυχαίο ότι, παράλληλα με τη συζήτηση για το ευρώ, «κυκλοφορούν» τεχνηέντως και άλλες «ιδέες», όπως σύνδεση της δραχμής με δολάριο ή στερλίνα (στην Κύπρο με το ισραηλινό σέκελ). Η διασπορά τέτοιας φιλολογίας πιθανώς συνιστά έντεχνη προετοιμασία ενεργοποίησης, σε κατάλληλη στιγμή, γεωπολιτικών σεναρίων. Επιβεβαιώνει την ύπαρξη σοβαρών γεωπολιτικών, παράλληλα με τις οικονομικές σκοπιμότητες του Μνημονίου. Αυτό άλλωστε το ξέρουμε από το σχέδιο Ανάν, που προέβλεπε το πέρασμα της Κύπρου άμεσα, της Ελλάδας έμμεσα, στον έλεγχο ΗΠΑ-Βρετανίας, εμμέσως και Ισραήλ δια της επιρροής του επί των δύο προηγουμένων. Αν προετοιμάζουν αποβολή, για δικούς τους γεωπολιτικούς λόγους, της Ελλάδας από το ευρωπαϊκό σχέδιο, τότε πολύ λογικά οι «προστάτες» μας λύσσαξαν, καταστρέφοντας σχεδόν κάθε σχέση Ελλάδας/Κύπρου με τη Μόσχα – αν μπορούσαν θα σταματούσαν και την τηλεφωνική-ταχυδρομική επικοινωνία με τους Ρώσους. ‘Ώστε μια Ελλάδα σε ρήξη με την Ευρωγερμανία να μη μπορεί να στραφεί στη Μόσχα.

Οικονομικο-τεχνικά επιχειρήματα

Το ισχυρότερο επιχείρημα υπέρ εισαγωγής νέου νομίσματος είναι η ανάκτηση ανταγωνιστικότητας μέσω υποτίμησης. Δεν στερείται βασιμότητας, υπερτιμά όμως τη σημασία της υποτίμησης και της ούτω επιτυγχανόμενης ανταγωνιστικότητας για την ελληνική οικονομία και τα προβλήματα του ελληνικού κράτους. Ελληνικές κυβερνήσεις κατέφυγαν συχνά σε ανταγωνιστικές υποτιμήσεις. Είναι λύση ανάγκης, όχι σπουδαία βελτίωση της παραγωγικής-τεχνολογικής υποδομής, των μη οικονομικών δομικών παραγόντων (κράτος, κοινωνικό κεφάλαιο) ή της θέσης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Το δεύτερο επιχείρημα είναι ότι, επιστρέφοντας στη δραχμή, θα μπορέσουμε να χρηματοδοτήσουμε την οικονομία μας και να διακόψουμε τα μνημόνια, χωρίς να χρειαζόμαστε χρηματοδότηση από την ΕΚΤ. Θα μπορέσουμε βέβαια να κόψουμε χρήμα, αλλά η πραγματικότητα θα οδηγήσει πιθανότατα σε τεράστια υποτίμηση το νέο νόμισμα, αντανακλώντας τόσο την πραγματικότητα της χώρας, όσο και την αποφασιστικότητα αγορών-Ευρωγερμανίας να δράσουν τιμωρητικά, δημιουργώντας παράδειγμα προς αποφυγήν.

Οι ρίζες της ελληνικής κρίσης

Μόνο μερικά το «ελληνικό πρόβλημα», που οδήγησε στο Μνημόνιο και τις Δανειακές, σχετίζεται με την συναλλαγματική ισοτιμία ή τη δομή ευρωζώνης-ΕΕ. Το ευρώ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα, υπήρξαν όμως και πολλά άλλα:

α) η αντανάκλαση της παγκόσμιας μετάβασης στον πλήρως χρηματιστικό καπιταλισμό και της κρίσης του,

β) της παγκοσμιοποίησης - η ευρωπαϊκή περιφέρεια είναι πολύ ακριβή για να ανταγωνιστεί τρίτο κόσμο και ανατολικοευρωπαίους, αλλά όχι αρκετά εξειδικευμένη/εξελιγμένη για να διατηρήσει ικανοποιητικό μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς

γ) σοβαρών εσωτερικών στρεβλώσεων, της εγχώριας «κλεπτοκρατικής» μορφής καπιταλισμού, του απέραντου «εργολαβιστάν, λαμογιστάν, ρουσφετιστάν» και της κουλτούρας που τη συνοδεύει. Οι παράγοντες αυτοί, ιδίως ο τελευταίος, μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ιδανική χώρα για να αρχίσει από εδώ η επίθεση του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου κατά των ευρωπαϊκών λαών. Μόνο μια απολύτως διεφθαρμένη, ανίκανη και εξαρτημένη άρχουσα τάξη και πολιτικό προσωπικό θα μπορούσαν να συνομολογήσουν Δανειακή και Μνημόνιο.

Χρέος και ευρώ

Μετά δε την είσοδο στα Μνημόνια τα τελευταία έγιναν, μαζί με το μη βιώσιμο χρέος, βασικό όπλο καταστροφής-υποδούλωσης της χώρας, το μεγαλύτερο πρόβλημά της, αυτό που απειλεί άμεσα την αναπαραγωγή κοινωνικού σχηματισμού, δημοκρατίας και κράτους. Ενώπιον τέτοιου «υπαρξιακού» ζητήματος, η ισοτιμία του ευρώ παραμένει μακροπρόθεσμο, σχετικά περιορισμένων επιπτώσεων ζήτημα, που για να αποκτήσει αξία πρέπει πρώτα να επιστρέψουμε στην κατάσταση «κανονικού» κράτους.

Διάφορα ρεύματα, αριστερά και όχι μόνο, βρήκαν απλή, «μονοθεματική», «επαναστατική» πλατφόρμα στο σύνθημα «έξω από το ευρώ». Φοβούμεθα ότι τέτοιες ρητορικές απλουστεύσεις συγκαλύπτουν ενίοτε την μακρόχρονη απουσία σοβαρής, ριζοσπαστικής ανάλυσης του ελληνικού «κλεπτοκρατικού» καπιταλισμού και παραγωγής αξιόπιστου μεταρρυθμιστικού προγράμματος. Επί δεκαετίες κανείς σχεδόν δεν λέει τίποτα για τον ελληνικό «υπαρκτό καπιταλισμό» (την έκταση π.χ. λαθρεμπορίου και διαπλοκής, ή της φοροδιαφυγής των μεσαίων). Δεν είδαμε σοβαρές ιδέες παραγωγικής ανασυγκρότησης. Μεγάλα θέματα εξωτερικής πολιτικής (ελληνορωσικά, διεύρυνση ΕΕ, κυπριακό), που επηρέασαν και επηρεάζουν αποφασιστικά τη διεθνή ισχύ και τους βαθμούς ελευθερίας της χώρας, δεν απασχόλησαν την αριστερά. Η υιοθέτηση εξάλλου από την αριστερά του συνθήματος «έξω από το ευρώ» κινδυνεύει, φοβόμαστε, να την απομακρύνει από την εξουσία, νομιμοποιώντας ταυτόχρονα κινήσεις άλλων δυνάμεων με αλλότριες, γεωπολιτικές σκοπιμότητες.

Αντιφάσεις «ευρωσκεπτικιστών»

Οι συνήγοροι της υποτίμησης ξεχνούν ότι η υποτίμηση που επιδιώκουν … έγινε ήδη, καλώς ή κακώς, ως «εσωτερική υποτίμηση». Τσάκισε αμοιβή και προστασία της εργασίας και κάθε κοινωνικό μισθό. Πόσο πιο κάτω να πάμε;

Η έξοδος από την ευρωζώνη δεν στερείται κινδύνων και κόστους, πόσο μάλλον όταν θα κληθεί να την οργανώσει ένα διαλυμένο κράτος, που θέλει τρεις μήνες να ανοίξει μια λακούβα σε ένα δρόμο, όχι να εισάγει νέο νόμισμα σε συνθήκες «πολέμου» με ισχυρές διεθνείς δυνάμεις. Η αποχώρηση από την ευρωζώνη εγείρει σοβαρά νομικά θέματα – αρκετοί αναλυτές διεθνώς υποστηρίζουν ότι ο μόνος σύννομος τρόπος να γίνει, με βάση τις κείμενες συνθήκες, είναι η έξοδος από την ΕΕ. Ακούμε πολλά για ανάγκη «σχεδίου Β», που συμμεριζόμαστε απολύτως. Χωρίς σχέδιο Β δεν μπορεί να υπάρξει ούτε σχέδιο Α. Αλλά δυστυχώς πολλά ακούμε και τίποτα δεν είδαμε έως τώρα (ούτε σχέδιο Α, ούτε Β!).

Υποτίμηση, νόμισμα, χρέος

‘Εστω ότι όλα αυτά αντιμετωπίζονται, μαζί και το ενδεχόμενο καταστροφικής υποτίμησης του νέου νομίσματος και του υπερπληθωρισμού που θα προκύψει. Ας αγνοήσουμε την ήδη συντελεσθείσα εσωτερική υποτίμηση. Νέο νόμισμα και νέα υποτίμηση αποσκοπούν να καταστήσουν την ελληνική οικονομία ανταγωνιστική. Αλλά είναι αυτό πραγματικά το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε τώρα;

Η απάντηση είναι όχι! ‘Οσο ανταγωνιστική και αν γίνει η ελληνική οικονομία, δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί πως θα αποπληρώσει ένα θεόρατο βουνό μη βιώσιμου χρέους (κι όσο κι αν φτηνήνει το χρήμα, προφανώς χρειάζονται και άλλα πράγματα για να γίνουμε παραγωγικοί). Το πρόβλημα (όπλο) που τώρα συντρίβει το ελληνικό έθνος είναι το βουνό μη βιώσιμου χρέους, συν τα αποικιοκρατικά δεσμά των δανειακών συμβάσεων, το καθεστώς καταστρεφόμενης αποικίας χρέους. Ουδείς εκ των υποστηρικτών της δραχμής δεν εξηγεί πως θα λύσει με την έξοδο το πρόβλημα βιωσιμότητας χρέους και αποικιοκρατικών δεσμεύσεων. Το αδιέξοδο της πρότασης θα φανεί αμέσως, όταν φτάσει αίφνης το κλάσμα χρέους/ΑΕΠ στο 250% ή στο 300%. (Γι’ αυτό ακριβώς, να μην παγώσει το χρέος σε ευρώ με το αγγλικό δίκαιο, η «Σπίθα» του Θεοδωράκη επέμεινε ασφυκτικά προς όλους, στα τέλη 2011, να αρχίσει άμεσο, μεγάλο κίνημα «από τον Καμμένο μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ», αντί να περιμένουμε τις εκλογές, όπως προτίμησε τελικά η Κουμουνδούρου).

Όταν αντιμετωπίζεις μη βιώσιμο χρέος και αποικιακές συμβάσεις, δεν έχει νόημα να ψάχνεις υδρογονάνθρακες, ή να επιδιώκεις βελτίωση ανταγωνιστικότητας. ‘Οτι βρεις, ότι πόρους αποκτήσεις θα πάνε στα «σεντούκια» των τραπεζών, χωρίς η χώρα να αποπληρώσει το χρέος της – να βρεθεί σε κατάσταση εξυπηρετήσιμου και χρηματοδοτήσιμου χρέους. Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν κάναμε καλά που μπήκαμε στο ευρώ προ πολλών ετών, ούτε αν το ευρώ είναι καλό ή κακό (που είναι όντως) αλλά τι κάνουμε στην κατάσταση που τώρα βρισκόμαστε, όχι τι θα κάναμε το 1999, γιατί δεν είμαστε στο 1999! Πως μπορούμε να γυρίσουμε από το καθεστώς αποικίας χρέους στο καθεστώς σχετικά ανεξάρτητου-κυρίαρχου κράτους, βιώσιμου κράτους, χρέους, οικονομίας-κοινωνίας. Αυτό είναι το κριτήριο για να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε με το ευρώ, όχι αυτά καθεαυτά τα θεωρητικά πλεονεκτήματα/μειονεκτήματα του νομίσματος. Νέο νόμισμα θα βοηθήσει ή θα δυσκολέψει την απομείωση του χρέους και την απαλλαγή από το αποικιακό καθεστώς; Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα.

Γιατί να τους απαλλάξουμε από το πρόβλημα;

Όντας σε ΕΕ/ευρωζώνη δεν έχουμε μόνο προβλήματα, έχουμε και όπλα, πολιτικά, θεσμικά, νομικά, κανένα από τα οποία δεν χρησιμοποιήσαμε έως τώρα. Πάμπολλες από τις ευρωπαϊκές αποφάσεις λαμβάνονται ομοφώνως, μπορεί επομένως μία ή δύο κυβερνήσεις να μπλοκάρουν σε μεγάλο βαθμό τη λειτουργία της ‘Ενωσης, εφόσον οι χώρες τους αντιμετωπίζουν ζήτημα επιβίωσης (πρέπει βέβαια να δημιουργήσουν προηγουμένως το αναγκαίο πολιτικό κλίμα). Τα κείμενα, οι ευρωπαϊκές συνθήκες, άλλα ισχυρά κείμενα του διεθνούς δικαίου (καταστατικός χάρτης, αποφάσεις του ΟΗΕ) περιέχουν διατάξεις που μπορούν να χρησιμοποιηθούν από μια κυβέρνηση με φαντασία, προετοιμασμένη πολύ σοβαρά σε νομικό, πολιτικό, διεθνές επίπεδο.

Σε υπερθετικό βαθμό, μια πολιτική σύγκρουση γύρω από την Ελλάδα (ή/και την Κύπρο) στην Ευρώπη θα είναι «παιχνίδι κατηγοριών» (blame game). Η Ευρώπη θα κατηγορεί τους ‘Ελληνες, οι ‘Ελληνες θα πρέπει να απαντήσουν ως Ευρωπαίοι κατηγορώντας με ορθολογικά επιχειρήματα και γλώσσα κατανοητή από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη την κυρίαρχη πολιτική. Μπορούμε να το κάνουμε γιατί έχουμε πληθώρα στοιχείων υπέρ μας (εφόσον φυσικά ετοιμαστούμε κατάλληλα, γιατί δεν νοείται να φιλοδοξείς διακοπή μνημονίου-δανειακών και ανατροπή ευρωπαϊκών πολιτικών, χωρίς τεράστια προετοιμασία και σοβαρότητα).

«Επαναστατική» δεν είναι η ρητορεία προς εσωτερική κατανάλωση, αλλά το να κάνεις πραγματικά και συντεταγμένα «μπάχαλο» την Ευρώπη, ήδη από τώρα, διεκδικώντας τη σωτηρία της χώρας σου, με πολιτικά-επικοινωνιακά ευφυείς τρόπους, ζητώντας ρήτρα ύφεσης και ανεργίας, έκτακτη ανθρωπιστική-αναπτυξιακή βοήθεια, διαγραφή χρέους, σχέδιο Μάρσαλ, αντί να ζητήσεις να φύγεις μόνος σου, ουσιαστικά με τη στάμπα του «ανεπρόκοπου μπαταχτζή»! Καλώς ή κακώς βρέθηκες στο ευρωπαϊκό κλαμπ – αντί να φύγεις από κει μέσα, πιο έξυπνο είναι να χρησιμοποιήσεις όλα τα θεσμικά, πολιτικά, νομικά εργαλεία που σου παρέχει. Γιατί να μη το δοκιμάσεις, είτε κερδίσεις, είτε όχι στο τέλος. Γιατί να θέσεις εσύ ζήτημα αποχώρησής σου, αντί να θέσεις ευρωζώνη και ΕΕ ενώπιον της υποχρέωσης να στηρίξουν ένα μέλος που καταστρέφεται και απειλείται; Στο κάτω-κάτω, αν θέλουν να σε διώξουν, ας πάρουν εκείνοι την ευθύνη, η Μέρκελ και ο Ολάντ, γιατί να την πάρουμε εμείς;

Είναι καταπληκτικό, αλλά έως τώρα δεν βρέθηκε ούτε ένας πολιτικός, κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης, να βροντοφωνάξει το θεμελιώδες, το βασικό, το στοιχειώδες: «η ΕΕ δεν είναι γερμανική, γαλλική, τραπεζική ‘Ενωση, είναι δική μας όσο και δική σας». Μόνοι μας έχουμε αποδεχθεί τον ρόλο κουτσαβάκη. Δεν έχουμε το κουράγιο να το πούμε αυτό, αλλά είμαστε έτοιμοι για παγκόσμια επανάσταση;

«Επαναστατικό» και σωτήριο είναι, αφού βρέθηκες που βρέθηκες στην τραγική κατάσταση κι απειλείται η ίδια η υπόστασή σου ως λαού, ως έθνους, ως κράτους, να γίνεις εσύ ο εκφραστής των εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων που έχουν σοβαρά προβλήματα και με τον τρόπο που το Χρήμα συντρίβει το κοινωνικό κράτος τους και αγοράζει πολιτικούς από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια, και με τον τρόπο που το Βερολίνο και η ολιγαρχική «ευρωγραφειοκρατία» διαχειρίζεται τις ευρωπαϊκές υποθέσεις.

Θα μου πείτε ίσως «η Ευρώπη δεν αλλάζει», «εμείς δεν μπορούμε να τα κάνουμε» («Ψωροκώσταινα»). Αν η Ευρώπη αλλάξει θα αλλάξει τώρα, γιατί τώρα έχει, πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια, κίνητρο. Αν δεν αλλάξει δεν θα αλλάξει ποτέ, θα υποκύψει στο Χρήμα. Αν ολόκληρη Ευρώπη υποκύψει, θα σωθούμε μόνοι μας, απλώς φεύγοντας από το ευρώ;

Στην πραγματικότητα η λογική λέει ότι η Ελλάδα πρέπει να ξυπνήσει και να αρχίσει να συμπεριφέρεται ως ευρωπαϊκό κράτος, διεκδικώντας κατ’ αρχήν εκεί που βρέθηκε, καλώς ή κακώς, τα δικαιώματά της. Το σενάριο-εφιάλτης για τους πιστωτές. είναι μια ελληνική κυβέρνηση πολιτικά, νομικά, επικοινωνιακά πανέτοιμη να δώσει τη μάχη, με πλέγμα διεθνών συμμαχιών, ζητώντας πειστικά και ορθολογικά αναθεώρηση της ασκούμενης πολιτικής. Οι πιστωτές θέλουν οτιδήποτε εκτός από αυτό, θέλουν να απομονώσουν την «ελληνική περίπτωση», για να μετατρέψουν, όπως το κατάφεραν έως τώρα, την κρίση των τραπεζών σε κρίση της Ευρώπης, πόλεμο μεταξύ ευρωπαϊκών εθνών. Εμείς πρέπει να θέλουμε το αντίθετο, να χωθούμε όσο μπορούμε, μαζί με το πρόβλημά μας, μέσα στην Ευρώπη, συνδέοντας τη λύση στο δικό μας πρόβλημα με την αναζήτηση εναλλακτικής για όλη την Ευρώπη.

Υπάρχει ένας ακόμα παράγοντας, πολύ ευρύτερος. Για να γλυτώσουμε, χρειαζόμαστε απελπιστικά συμμάχους, εντός και εκτός ΕΕ. ‘Ενας ισχυρός δυνητικός σύμμαχος είναι οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί. Με σημαία τη δραχμή, την κυπριακή λίρα, τη λιρέττα, το πέσο δεν μπορούμε να φτιάξουμε τέτοια συμμαχία, να αντιμετωπίσουμε από κοινού τον σημερινό, καταθλιπτικό συσχετισμό οικονομικο-πολιτικής ισχύος.

Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει νίκη. Αλλά ακόμα κι αν στο τέλος η Ελλάδα χάσει, δεν θάχει ζημιωθεί, το αντίθετο, θα ωφεληθεί πολιτικά και διεθνώς καθιστάμενη ο φορέας και υπερασπιστής των ευρωπαϊκών αξιών και ιδεών, ακόμα κι αν αναγκαστεί να φύγει, θα έχει κερδίσει πάρα πολύ σε διεθνές πολιτικό κεφάλαιο πολεμώντας εν ονόματι, όχι εναντίον της ευρωπαϊκής ιδέας (και όχι βέβαια της συγκεκριμένης πραγμάτωσής της με ευρωζώνη/ΕΕ).

Ευρώ και φετίχ

Πρέπει βέβαια να υπογραμμίσουμε ότι η Ελλάδα, στην κατάσταση που βρίσκεται, είναι υποχρεωμένη να πάει ούτως ή άλλως σε στάση πληρωμών και μονομερή διακοπή του μνημονίου, αν δεν της προσφέρουν άλλη λύση βιώσιμου κράτους και οικονομίας, αλλοιώς θα καταστραφεί συθέμελα. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, πρέπει να πάμε ότι κι αν σημαίνει αυτό, για να σώσουμε τη χώρα μας. ‘Ενα κόμμα που θέλει να διακόψει το Μνημόνιο, οφείλει να ειδοποιήσει τους ‘Ελληνες (και τους εταίρους), πριν από τις εκλογές, ότι ναι μεν απεύχεται τον πόλεμο, θα τον κάνει όμως μέχρι τέλους, με όλα τα μέσα, αν δεν υπάρξει άλλη λύση σωτηρίας. Μια τέτοια ρήξη προϋποθέτει λεπτομερειακό πλάνο Β, για εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής, στην ακραία, μη δυνάμενη να αποκλεισθεί περίπτωση, που η ΕΚΤ προχωρήσει σε διακοπή χρηματοδότησης. Εμείς δεν υποστηρίζουμε ότι δεν πρέπει επ’ ουδενί να φύγουμε από το ευρώ. Αυτό που λέμε είναι ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να το κάνουμε με δική μας πρωτοβουλία.

Ταυτόχρονα, η επιδίωξη λύσης στο ελληνικό, πρέπει να συνδυασθεί με υπεράσπιση μιας ευρύτερης ιδέας για το μέλλον της Ευρώπης, που θα δώσει τη δυνατότητα δημιουργίας συμμαχιών, εντός και εκτός ΕΕ. Αυτή η στάση νομίζουμε ταιριάζει καλύτερα στη χώρα μας, στον ρόλο της στην ευρωπαϊκή και παγκόσμιο Ιστορία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε 6 χρόνια κρίσης και μνημονίων ζημιώθηκε 
η χώρα 360 δισ. και το δράμα συνεχίζεται...

Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, ούτε θα υπάρξει παγκόσμιο ιστορικό προηγούμενο παταγώδους αποτυχίας των προγραμμάτων προσαρμογής μια χώρας όπως της Ελλάδος που χρεοκόπησε και παρά τις πρωτοφανείς θυσίες των ελλήνων, των επιχειρηματιών, των τραπεζών το αδιέξοδο παραμένει.
Πρόκειται για βιβλικών διαστάσεων τραγωδία που ούτε υπήρξε, ούτε θα υπάρξει στην ιστορία.
Σε 6 χρόνια το σοκ στο έθνος έφθασε τα 360 δισεκ. ευρώ.
Αν πιστεύετε ότι τα 360 δισεκ. είναι μια ουτοπική ή θεωρητική ή λογιστική ζημία κάνετε λάθος.
Δεν υπήρξε άλλη περίπτωση παγκοσμίως μεταξύ 2009 και 2016 χώρας όπως η Ελλάδα που να έχει υποστεί τόσο μεγάλη ζημία που αντιστοιχεί περίπου σε 2 ΑΕΠ.

Η τραγωδία σε αριθμούς

Μείωση καταθέσεων -117 δισεκ. ευρώ.
Τέλη του 2009 οι καταθέσεις στην Ελλάδα ήταν 237,78 δισεκ. ευρώ και τον Ιανουάριο του 2016 έχουν υποχωρήσει στα 120 δισεκ.

Ζημίες τραπεζών και ανακεφαλαιοποίηση -50 δισεκ.
Η καταστροφή που υπέστη ο τραπεζικός κλάδος δεν έχει κανένα προηγούμενο.
Ιστορικές ζημίες 38 εκατ με το PSI+.
Οι τράπεζες εν συνεχεία ανακεφαλαιοποιήθηκαν το 2013 με 25 δισεκ. κεφάλαια και 14 δισεκ. funding gap τα οποία λόγω της κατάρρευσης του 2015 χάθηκαν οριστικά.
To 2014 επενδύθηκαν 8,3 δισεκ. τα οποία και αυτά χάθηκαν από τους μετόχους.
Χρειάστηκε και τρίτη ανακεφαλαιοποίηση το 2015 για να μπορέσουν να επανέλθουν οι τράπεζες.
Να σημειωθεί ότι σε σύνολο 36 δισεκ. κεφαλαίων οι τράπεζες έχουν 19 δισεκ. αναβαλλόμενο φόρο.

Μείωση ΑΕΠ περίπου -60 δισεκ.
Το 2009 το ελληνικό ΑΕΠ ήταν 237,5 δισεκ. ευρώ ενώ αρχές του 2016 το ελληνικό ΑΕΠ είναι περίπου 177 δισεκ. ευρώ.
Ο εθνικός πλούτος μειώθηκε κατά 60 δισεκ.

Ανεργία από το 9,6% το 2009 στο 25% αρχές 2016.
Το κόστος της ανεργίας είναι μετρήσιμο ωστόσο με όρους ωμής πραγματικότητας μπορεί να αποτιμηθεί ότι 1,35 εκατ έλληνες είναι άνεργοι;

 Μείωση εισοδημάτων και συντάξεων -12 δισεκ.
Με τα 3 μνημόνια δήθεν ανάπτυξης το μόνο που επιτεύχθηκε ήταν η φτωχοποίηση του έλληνα.
Αρχικά τον αποδόμησαν, τον είπαν φοροφυγά και απατεώνα και εν συνεχεία επιβλήθηκε μια ακραία υφεσιακή φορολογία.
Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγρότες, αποδομούνται ως καλοπερασάκηδες, ενώ όλοι μας γνωρίζουμε ότι η πλειοψηφία των αγροτών είναι φτωχοί άνθρωποι.
Προφανώς έχουν υπάρξει και απάτες στον αγροτικό κόσμο και χρειάζεται έλεγχος, χωρίς αμφιβολία αλλά όχι ισοπέδωση του αγροτικού κόσμου. 

Απώλειες στο χρηματιστήριο -18 δισεκ.
Το χρηματιστήριο δεν είναι καζίνο όπου ένας πολίτης πηγαίνει και ρισκάρει ως τζογαδόρος.
Το πραγματικό χρηματιστήριο είναι ο μηχανισμός αποτίμησης εταιρικών αξιών.
Όταν το χρηματιστήριο μηδενίζει γιατί στις 500 μονάδες το ελληνικό χρηματιστήριο έχει μηδενίσει σημαίνει ότι η αξία των εταιριών, που απαρτίζουν την πραγματική οικονομία είναι μηδέν.
Όταν η πραγματική οικονομία έχει αξία μηδέν, για ποια ανάπτυξη μιλάμε;

Προβληματικά δάνεια αύξηση 80 δισεκ.
Η αύξηση των NPLs των προβληματικών δανείων, ούτε είχε, ούτε έχει ιστορικό προηγούμενο.
Τα NPLs ήταν 20 δισεκ. και κατέληξαν σε 100 δισεκ.
Ξέρετε τι σημαίνει ότι 100 δισεκ. δάνεια σχεδόν το 50% των δανείων είναι μη εξυπηρετούμενα;
Σημαίνει ότι οι εταιρίες και τα νοικοκυριά που δανείστηκαν έχουν καταρρεύσει λόγω έλλειψης ρευστότητας.
Δηλαδή χάος στην πραγματική οικονομία.

Το χρέος από 300 δισεκ το 2009 στα 318 δισεκ. το 2016
Και ενώ το κόστος της προσαρμογής είναι μια τεράστια καταστροφή, μια παταγώδης αποτυχία και ενώ προηγήθηκε το haircut 74% στο χρέος με θεωρητικό όφελος 105 δισεκ.… συμβαίνει το εξής απίστευτο.
Το χρέος το 2009 ήταν 300 δισεκ. και το 206 στα 318 δισεκ ευρώ.
Αυτό ονομάζεται… εθνική αυτοκτονία

Επιβλήθηκαν capital controls δηλαδή περιορισμοί στην οικονομική ελευθερία.
Και ενώ ο έλληνας φτωχοποιήθηκε, οι τράπεζες καταστράφηκαν επιβλήθηκαν και περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων.
Αυτό ονομάζεται εθνική καταστροφή, όχι με όρους οικονομικούς – καθώς ο έλληνας προσαρμόστηκε – αλλά με όρους ηθικούς.

Μείωση αξίας ακινήτων στην Ελλάδα στην 6ετία περίπου -20 δισεκ.
Η επίδραση της καταστροφικής ύφεσης στην αγορά ακινήτων ήταν τεράστια.
Υπολογίζεται ότι υπήρξε απομείωση 30% της αξίας των ακινήτων στην Ελλάδα τα τελευταία 6 χρόνια που σημαίνει περίπου -20 δισεκ. ζημία

Στην ανάλυση αυτή δεν έχουν προσμετρηθεί, οι αυτοκτονίες που αποτέλεσαν τραγικό ρεκόρ και η φυγή σπουδαίων ελλήνων και ελληνίδων στο εξωτερικό. 

Η ελληνική τραγωδία σε αριθμούς




Δημοσιογράφος



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τουρκικές ακτές: Σε δημόσια θέα οι διακινητές ετοιμάζουν τις βάρκες για τα δρομολόγια των λαθρομεταναστών προς την Ελλάδα
H τουρκική κυβέρνηση «δυσκολεύεται να αποδεχτεί» 
ότι η βοήθεια για τους πρόσφυγες θα εκταμιεύεται σταδιακά

Την ανάγκη επίλυση της προσφυγικής κρίσης μέσα στις επόμενες εβδομάδες επισήμανε ο γερμανός υπουργός Εσωτερικών Τ. de Mezierre.
Μιλώντας στο περιοδικό Der Spiegel δήλωσε ότι ο ίδιος θα καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια έτσι ώστε να μην αυξηθούν οι προσφυγικές ροές προς την Γερμανία. Από τις αρχές του χρόνου, τόνισε, περνούν καθημερινά τα γερμανικά σύνορα δύο χιλιάδες άνθρωποι, ένας πολύ υψηλός αριθμός.

Σύμφωνα με την Deutsche Welle, το γεγονός ότι οι προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς επιβεβαιώνει και ο επικεφαλής της υπηρεσίας Frontex. «Παρά τις κακές καιρικές συνθήκες κάθε μέρα φθάνουν στην Ελλάδα δύο με τρεις χιλιάδες άνθρωποι», δήλωσε στο περιοδικό Der Spiegel προειδοποιώντας ότι όσο επικρατεί πόλεμος στη Συρία οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να έρχονται. Παράλληλα επέκρινε την Τουρκία για την χαλαρή της στάση έναντι των διακινητών: «Η Τουρκία δεν έπρεπε να κάνει τόσο εύκολη τη ζωή στους διακινητές. Στο κάτω κάτω έχουμε να κάνουμε με οργανωμένο έγκλημα», υπογράμμισε ο επικεφαλής της Frontex.

Από την πλευρά της όμως η Αγκυρα ζητά για την αντιμετώπιση του προσφυγικού ζητήματος περισσότερα χρήματα από την ΕΕ.

Σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα Die Welt η Τουρκία ζητάει τώρα 5 δισεκατομμύρια ευρώ αντί 3 δισεκατομμύρια, όπως είχαν συμφωνηθεί το Νοέμβριο στο πλαίσιο του «Σχεδίου Δράσης» με τις Βρυξέλλες.

Η Άγκυρα είχε δεσμευτεί για την καλύτερη προστασία των συνόρων, ενώ η ΕΕ να επισπεύσει της ενταξιακές διαπραγματεύσεις και να διαθέσει βοήθεια ύψους 3 δισ. ευρώ για τους πρόσφυγες στην Τουρκία. Ήδη όμως την τελευταία εβδομάδα ο τούρκος πρωθυπουργός A. Davutoglou είχε ανακοινώσει ότι το ποσό δεν επαρκή και ότι το θεωρεί απλά ως ένδειξη της «πολιτικής βούλησης» της ΕΕ για την κατανομή των βαρών της προσφυγικής κρίσης.

Εκτός από το ύψος της βοήθειας ή Άγκυρα φαίνεται να διαφωνεί και με τον τρόπο εκταμίευσης των χρημάτων. Σύμφωνα με ευρωπαϊκούς διπλωματικούς κύκλους, τους οποίους επικαλείται η Die Welt, η τουρκική κυβέρνηση «δυσκολεύεται να αποδεχτεί» ότι η βοήθεια για τους πρόσφυγες θα εκταμιεύεται σταδιακά και μετά από αυστηρό έλεγχο των αναγκών αλλά και της πορείας υλοποίησης έργων, πχ. την κατασκευή σχολικών κτιρίων.

Με τους αυστηρούς ελέγχους η ΕΕ θέλει αποτρέψει τον ενδεχόμενο μόνο ένα μικρό μέρος των χρημάτων να αξιοποιείται για τους πρόσφυγες και το μεγαλύτερο να εξαφανίζεται σε σκοτεινά κανάλια, όπως για παράδειγμα του τουρκικού οικοδομικού κλάδου. Πάντως, όπως δηλώνει στην γερμανική εφημερίδα μια υψηλά ιστάμενη διπλωματική πηγή της ΕΕ, οι Βρυξέλλες δεν έχουν πρόθεση να ικανοποιήσουν το τουρκικό αίτημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του F. William Engdahl 
New Eastern Outlook
Μετάφραση Φαίη/Αβέρωφ 

Από το 1913 που ο Τζον Ντάβισον Ροκφέλερ πήρε τη συμβουλή να δημιουργήσει αφορολόγητο φιλανθρωπικό ίδρυμα για να προστατεύσει την περιουσία του από τους φόρους της κυβέρνησης, οι Αμερικανοί ολιγάρχες χρησιμοποιούν τα ιδρύματα για να κρύψουν έναν κόσμο βρώμικων πράξεων υπό το κάλυμμα του «κάνω καλό στην ανθρωπότητα», τη γνωστή σε όλους μας «φιλανθρωπία» για την ανθρωπότητα που αγαπούν. 
Η ίδια περίπτωση είναι και αυτή του Τζωρτζ Σόρος ο οποίος πιθανότατα κρύβει κάτω από το ζωνάρι του τα περισσότερα αφορολόγητα ιδρύματα από οποιονδήποτε άλλο. Τα ιδρύματα Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος βρίσκονται σε όλες τις χώρες που η Ουάσινγκτον θέλει να βάλει τον «δικό της άνθρωπο» ή να πετάξει έξω αυτόν που δεν χορεύει στο σκοπό της. Έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αλλαγή του καθεστώτος στην πρώην Σοβιετική Ένωση και την Ανατολική Ευρώπη μετά το 1989. Τώρα τα ιδρύματά του, όπως πριν τρία χρόνια στη Λιβύη, καίγονται να προωθήσουν την προπαγάνδα που εξυπηρετεί την πολεμική ατζέντα του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ που καταστρέφει την σταθερότητα στη Συρία, δημιουργώντας την σημερινή προσφυγική κρίση στην ΕΕ.

Θα πρέπει να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά στην τρέχουσα προσφυγική κρίση της Συρίας που σπέρνει το χάος και την αναταραχή σε όλη την ΕΕ, ιδιαιτέρως στη Γερμανία, τον αγαπημένο προορισμό των περισσότερων αιτούντων ασύλου σήμερα. Ο Τζωρτζ Σόρος, σήμερα πολιτογραφημένος Αμερικανός πολίτης, συνέταξε μια πρόταση έξι σημείων που λέει στην Ευρωπαϊκή Ένωση τι πρέπει να κάνει για να διαχειριστεί την κατάσταση. Αξίζει να την κοιτάξουμε λεπτομερώς.

Αρχίζει αναφέροντας, «Η ΕΕ χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης, ένα σχέδιο που εγγυάται την αποτελεσματική διαχείρηση των ροών των αναζητητών ασύλου, προκειμένου να πραγματοποιηθούν με ασφαλή, ομαλό τρόπο …» Στη συνέχεια λέει, «Πρώτον, η ΕΕ πρέπει να δεχτεί τουλάχιστον ένα εκατομμύριο αναζητητές ασύλου στο προβλέψιμο μέλλον

Ο Σόρος δεν εξηγεί από που έβγαλε αυτόν τον αριθμό ούτε αναλύει τον ρόλο των άλλων ΜΚΟ του που χρηματοδοτεί στη Συρία και αλλού, οι οποίες κατασκευάζουν πλαστή προπαγάνδα για να δημιουργήσουν δημόσια συμπάθεια υπέρ μίας «Απαγορευμένης Ζώνης Πτήσεων» των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου μέσα στη Συρία, όπως είχε γίνει για να καταστραφεί η Λιβύη.

Ο Αμερικανός κερδοσκόπος των αντισταθμιστικών αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου (hedge funds) στη συνέχεια προσθέτει, μεταξύ των σημείων που πρέπει να υλοποιηθούν, μια σειρά από προτάσεις που θα εδραιώσουν έναν ντε φάκτο Ευρωπαϊκό υπερεθνικό κρατικό μηχανισμό που θα ελέγχεται από τους απρόσωπους, μη εκλεγμένους γραφειοκράτες της Ευρωπαίκής Επιτροπής. Οι προτάσεις του Σόρος καλούν την ΕΕ να εκδώσει προσφυγικά ομόλογα. Αναφέρει, «Η ΕΕ πρέπει να παρέχει 15.000 € ($ 16.800) σε κάθε αναζητητή ασύλου τα δύο πρώτα χρόνια για να καλύψει τη στέγαση, την υγειονομική περίθαλψη, τα έξοδα εκπαίδευσης – και να κάνει την αποδοχή των προσφύγων πιο ελκυστική στα κράτη μέλη. Μπορεί να βρει αυτά τα κεφάλαια με την έκδοση μακροπρόθεσμων ομολόγων χρησιμοποιώντας την, σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτη ΑΑΑ, δυνατότητα δανεισμού της…»

Η έκδοση αυτή ανέρχεται στα 30 δισεκατομμύρια ευρώ, σε μια εποχή που τα περισσότερα κράτη μέλη της ΕΕ πασχίζουν να αντιμετωπίσουν τις εγχώριες οικονομικές κρίσεις. Ο Σόρος είναι γενναιόδωρος με τα χρήματα των άλλων. Η αναφορά της ΑΑΑ αξιολόγησης των ομολόγων, είναι η αξιολόγηση της νομικής οντότητας που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Σόρος για χρόνια πραγματοποιούσε ελιγμούς στην προσπάθειά του να αποκτήσει μία κεντροποιημένη ανεξάρτητη οικονομική δύναμη στις Βρυξέλλες που θα έπαιρνε και τα τελευταία απομεινάρια της εθνικής δημοσιονομικής κυριαρχίας μακριά από το Βερολίνο, το Παρίσι, τη Ρώμη και άλλες χώρες της ΕΕ, μέρος ενός σχεδίου, για να καταστρέψει τα υπολείμματα των εθνικών συνόρων και τις αρχές του έθνους-κράτους που θεσπίστηκαν στην Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648 με τη λήξη του Τριακονταετούς Πολέμου.

Ο Τζωρτζ Σόρος έχει περισσότερες ιδέες για το πως θα ξοδευτούν τα ευρώ των φορολογουμένων Ευρωπαίων πολιτών. Καλεί την ΕΕ να παρέχει μία επιπλέον ετήσια δέσμευση, 8-10 δισεκατομμυρίων ευρώ τουλάχιστον, για τις «χώρες της πρώτης γραμμής» (Τουρκία, Λίβανος, Ιορδανία). Στη συνέχεια ο Σόρος δηλώνει πονηρά, «Πρέπει να δημιουργηθούν ασφαλή περάσματα για τους αναζητητές ασύλου, αρχίζοντας με το να τους πάρουμε από την Ελλάδα και την Ιταλία προς τις χώρες προορισμού τους. Αυτό είναι άκρως επείγον προκειμένου να καταλαγιάσει ο πανικός».

«Χώρες προορισμού»

Η χρήση του όρου «χώρες προορισμού» που κάνει είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Σήμερα αυτό σημαίνει, με μεγάλη διαφορά, την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Η στρατηγική του Σόρος προφανώς στοχεύει τη Γερμανία κυρίως, με μια πλημμυρίδα προσφύγων.

Σταδιακά βγήκε στο φως ότι πολλοί από τους πρόσφυγες ή τους αναζητητές ασύλου που πλημμυρίζουν την ΕΕ από το καλοκαίρι του 2015, ήρθαν αφότου διάβασαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης Twitter ή Facebook που απεικόνιζαν κυρίως τη Γερμανία ως έναν παράδεισο με ανοιχτές αγκάλες που αγαπά τους πρόσφυγες και που θα ικανοποιούσε όλες τις ανάγκες τους.

Πώς διέρρευσε ότι η Γερμανία ήταν «Το μέρος» για όσους έφευγαν από τη Συρία και άλλες προβληματικές περιοχές; Ο Vladimir Shalak στη Ρωσσική Ακαδημία Επιστημών ανέπτυξε το Σύστημα Διαδικτυακής Ανάλυσης Περιεχομένου για το Twitter (Scai4Twi). Μελέτησε πάνω από 19.000 πρωτότυπα tweets (τα retweets αγνοήθηκαν) που σχετίζονταν με τους πρόσφυγες. Η μελέτη του έδειξε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των tweets όνομαζαν τη Γερμανία ως την πιο ευνοϊκή προς τους πρόσφυγες χώρα στην Ευρώπη.

Η μελέτη του Shalak ανακάλυψε ότι το 93% όλων των tweets που αφορούσαν τη Γερμανία περιείχαν θετικές αναφορές για την φιλοξενία και την πολιτική της όσον αφορά τους πρόσφυγες. Μερικά δείγματα των Tweets:
  • • Γερμανία Ναι! Οι Αριστεροί κάνουν γκράφιτι με σπρέι στο τραίνο που λέει «Καλώς ήρθατε, πρόσφυγες» στα Αραβικά.
  • • Υπέροχοι άνθρωποι – βίντεο με Γερμανούς που υποδέχονται πρόσφυγες από τη Συρία στην κοινότητά τους.
  • • Σεβασμός! Οι οπαδοί του ποδοσφαίρου λένε «Καλώς ήρθατε Πρόσφυγες» σε όλα τα γήπεδα της Γερμανίας. 
  • • Αυτό το τραίνο με Αραβικό Γκράφιτι κάνει δρομολόγια στη Δρέσδη και υποδέχεται τους πρόσφυγες: (Ahlan wa Sahlan – ένα θερμό καλωσόρισμα).
  • • «Αγαπάμε τη Γερμανία !,» κλαίνε ανακουφισμένοι πρόσφυγες στον σιδηροδρομικό σταθμό του Μονάχου.
  • • Χιλιάδες καλωσορίζουν πρόσφυγες στη Γερμανία – Sky News της Αυστραλίας.
  • • [Αυτή] η Γερμανική πόλη καλωσόρισε ένα πούλμαν Σύρων προσφύγων με πλακάτ καλωσορίσματος και λουλούδια – Ευχαριστώ.
Και τώρα έρχεται η μεγάλη αποκάλυψη. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των «Η Γερμανία καλωσορίζει τους πρόσφυγες» Tweets, δεν προέρχεται από τη Γερμανία αλλά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο, τις δύο αυτές χώρες που είναι πνιγμένες μέχρι το λαιμό τους από τις αιματηρές πράξεις της ISIS, της Αλ Κάιντα και αμέτρητων άλλων τρομοκρατικών συμμοριών που λεηλατούν τη Συρία τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Ο Shalak ανέλυσε 5.704 πρωτότυπα tweets που περιείχαν «#RefugeesWelcome» hashtag και το όνομα της χώρας που τους καλωσορίζει. Σχεδόν το 80% του συνόλου των Tweets ισχυριζόταν ότι η Γερμανία ήταν η πιο φιλόξενη χώρα στην Ευρώπη. Η δεύτερη πιο φιλόξενη χώρα ήταν η Αυστρία με 12%. Ωστόσο, η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι τα Tweets [με περιεχόμενο] «Η Γερμανία καλωσορίζει τους πρόσφυγες» δεν προέρχονταν από το εσωτερικό της Γερμανίας. Πάνω από το 40% του συνόλου των Tweets προερχόταν από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο ή την Αυστραλία. Μόνο το 6,4% προερχόταν από το εσωτερικό της Γερμανίας.

Ο Τζωρτζ Σόρος είναι επίσης ο μπαμπάς χρηματοδότης μίας νέας Ευρωπαϊκής δεξαμενής σκέψεως με την επωνυμία Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR – European Council on Foreign Relations). Στην ιστοσελίδα του ECFR υπάρχει ένα κύριο άρθρο με τίτλο, «Εάν η Ευρώπη θέλει να σταματήσουν να πνίγονται άνθρωποι θα πρέπει να τους αφήσει να πετάξουν.» Η δεξαμενή σκέψης του Σόρος υποστηρίζει ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι μετανάστες επιλέγουν τις βάρκες είναι η Οδηγία της ΕΕ 51/2001/EC: 
«Η οδηγία της ΕΕ πέρασε το 2001. Με απλά λόγια, δηλώνει ότι οι μεταφορικές εταιρείες -είτε αεροπορικές είτε ακτοπλοϊκές- έχουν την ευθύνη να διασφαλίζουν ότι οι αλλοδαποί που επιθυμούν να ταξιδέψουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν έγκυρα ταξιδιωτικά έγγραφα για τον προορισμό τους. Εάν οι ταξιδιώτες φθάσουν στην ΕΕ και εκδιωχθούν, οι αεροπορικές εταιρείες υποχρεούνται να πληρώσουν το τίμημα για να τους επιστρέψουν πίσω.» 
Με άλλα λόγια, «Κύριε άνοιξε διάπλατα τις πύλες του ουρανού».

Οι ΜΚΟ του Σόρος στη Συρία Χτυπούν τα Τύμπανα του Πολέμου

Ο κυνισμός του καλέσματος του Σόρος στους φορολογούμενους της ΕΕ να αποδεχθούν οικειοθελώς τα εκατομμύρια των νέων προσφύγων, να τους φέρουν μέσα αεροπορικώς χωρίς χαρτιά και πολλά άλλα, είναι οφθαλμοφανής όταν κοιτάξουμε το ίδιο χρηματοδοτούμενο από τον Σόρος δίκτυο των ΜΚΟ που δραστηριοποιείται στη Συρία, το οποίο προσπαθεί με προπαγάνδα να δημιουργήσει το αναγκαίο υπόβαθρο για να πάρει το πράσινο φως μιας ακόμη Αμερικανικής «Απαγορευμένης Ζώνης Πτήσεων» στη Συρία, όπως είχε γίνει κατά του Ιράκ μετά το 1991 και κατά της Λιβύης το 2012, για να βομβαρδιστούν εκείνες οι χώρες πίσω στη λίθινη εποχή.

Ένας από τους βασικούς υποστηρικτές μιας Αμερικανικής και Βρεττανικής «Απαγορευμένης Ζώνης Πτήσεων» πάνω από τη Συρία, κάτι που η Ρωσσική παρέμβαση από τις 30 Σεπτεμβρίου απέκλεισε, είναι μια οργάνωση γνωστή ως Avaaz. Η Avaaz δέχθηκε την αρχική οικονομική στήριξη από το Ίδρυμα Σόρος το 2007 για να προωθήσει τις απαραίτητες βασικές πολιτικές του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Αναφέρουν το ίδρυμα Ανοικτή Κοινωνία του Σόρος ως εταίρο τους. Η Avaaz έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην προώθηση της Απαγορευμένης Ζώνης Πτήσεων στη Λιβύη το 2011 που εισήγαγε ένα καθεστώς τρόμου και χάους στην κάποτε ευημερούσα και σταθερή Αφρικανική χώρα. Η Avaaz προωθεί τώρα πολύ ενεργά την ίδια διαχείριση και για τη Συρία.

Μια άλλη χρηματοδοτούμενη από τον Σόρος ΜΚΟ που δαιμονοποιεί την κυβέρνηση Άσαντ ως την αιτία όλων των φρικαλεοτήτων στη Συρία και βοηθά να οικοδομηθεί δημόσια υποστήριξη για τον πόλεμο στη Συρία από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, είναι η Διεθνής Αμνηστία [Amnesty International]. Η Suzanne Nossel, μέχρι το 2013 Γενικός Διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας ΗΠΑ, ήρθε στην δουλειά από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ όπου ήταν Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, όχι ακριβώς ένας αμερόληπτος οργανισμός όσον αφορά τη Συρία. Επίσης, η χρηματοδοτούμενη από τον Σόρος MKO Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων [Human Rights Watch], έχει διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στην ψευδή απεικονίση των βομβιστικών επιθέσεων κατά αμάχων και άλλων φρικαλεοτήτων της ISIS και της Αλ Κάιντα ως έργο του καθεστώτος Άσαντ, οικοδομώντας έτσι υποστήριξη για ανάληψη στρατιωτικής δράσης από τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Οι πόλεμοι σήμερα στη Μέση Ανατολή και αλλού, συμπεριλαμβανομένης και της Ουκρανίας, είναι προϊόντα του δόγματος της εξωτερικής πολιτικής όπως ορίστηκε το 1992 από τον τότε Υφυπουργό Άμυνας Πωλ Γούλφοβιτς, το περίφημο Δόγμα Γούλφοβιτς που δικαιολογεί τον «προληπτικό» πόλεμο, απαλλαγμένο από οποιαδήποτε εποπτεία του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, εναντίον οποιουδήποτε έθνους ή ομάδα εθνών που απειλούν την κυριαρχία της «Μοναδικής Υπερδύναμης» των ΗΠΑ. Ο Τζωρτζ Σόρος, ο κερδοσκόπος των hedge funds που αποκαλεί τον εαυτόν του φιλάνθρωπο, καθώς και τα αφορολόγητα ιδρύματά του, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της προληπτικής πολεμικής μηχανής. Τώρα, ο Σόρος κάνει σεμινάρια στις χώρες της ΕΕ, κυρίως στη Γερμανία, για το πως θα πρέπει να υποδεχτούν την ανθρώπινη σκόνη από τους πολέμους που ο ίδιος και οι φίλοι του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει. Αυτό είναι όντως θράσος, ή μάλλον, είναι πραγματική ύβρις.

***
Σχόλιο Φαίης: Απλά υπενθυμίζω στους αναγνώστες και το άλλο "διπλό ταμπλό" της δήθεν ανθρωπιστικής και "Σοροπιασμένης" (όπως έλεγε και μια ψυχή) "έλληνικής κυβέρνησης". Το 2004, το τότε ενωμένο ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε ανακοίνωση στην οποία δήλωνε ότι στηρίζει τη δημιουργία Απαγορευμένης Ζώνης Πτήσεων στη Συρία.
Και ο νοών νοείτω ..


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


  • Περιορισμένης έκτασης η χθεσινή συνάντηση Αναστασιάδη-Ακιντζί, λόγω πένθους του δευτέρου
  • Οι συνολικές ποσότητες φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο επιτρέπουν τις εξαγωγές και προς Αίγυπτο και προς Ελλάδα. Μόνο με λύση του Κυπριακού η ενεργειακή συνεργασία με τους Τούρκους
  • «ΑΥΤΗΝ τη στιγμή αντιλαμβάνονται όλοι πολύ καλά ότι η επιλογή της Τουρκίας χωρίς την επίλυση του Κυπριακού δεν είναι επιλογή», δήλωσε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος
Για τον διάλογο που υπάρχει ανάμεσα σε Ισραήλ και Τουρκία, και την ενδεχόμενη αποκατάσταση των σχέσεών τους ενημέρωσε ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός τον Πρόεδρο Αναστασιάδη. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο Νίκο Χριστοδουλίδη, οι στρατηγικές σχέσεις μεταξύ Κύπρου-Ισραήλ δεν επηρεάζονται. Παράλληλα, ο ενδεχόμενος ενεργειακός διάλογος ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία δεν μπορεί να προχωρήσει, αν δεν επιλυθεί πρώτα το Κυπριακό. «Άρα, υπάρχει ακόμη ένα κίνητρο για την Τουρκία. Αν πραγματικά επιθυμεί να συμμετάσχει ή να εξεταστεί ως επιλογή, θα πρέπει να προχωρήσει σε επίλυση του Κυπριακού», δήλωσε ο κ. Χριστοδουλίδης.
Εν τω μεταξύ, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης είχε χθες το απόγευμα τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αμερικανό Αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος, σύμφωνα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, τον ενημέρωσε για τις πρόσφατες επαφές που είχε στην Τουρκία. Πάντως, δεν αποκλείεται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να τον ενημέρωσε και για το αποτέλεσμα της Τριμερούς Συνάντησης με τον Έλληνα Πρωθυπουργό και τον Ισραηλινό ομόλογό του την Πέμπτη.

Σκοπός της ενεργειακής επιτροπής

Μιλώντας χθες στη ραδιοφωνική εκπομπή «Πρωινό Δρομολόγιο», για τα αποτελέσματα της «ιστορικής» τριμερούς, ο Νίκος Χριστοδουλίδης τόνισε πως σκοπός της σύστασης της ειδικής ενεργειακής επιτροπής είναι η έναρξη ενός στρατηγικού διαλόγου ανάμεσα στις τρεις χώρες, που θα αφορά θέματα ενέργειας, θέματα υδρογονανθράκων.
«Τα πρώτα δύο θέματα που θα κληθεί η επιτροπή αυτή να μελετήσει είναι το θέμα μεταφοράς φυσικού αερίου από το Ισραήλ στην Κύπρο και ακολούθως στην Ελλάδα, και από εκεί στην Ευρώπη μέσω αγωγού. Είναι ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο, το οποίο θα πρέπει να μελετηθεί. Το δεύτερο θέμα το οποίο θα εξετάσει η ίδια αυτή επιτροπή είναι αυτό της σύνδεσης των τριών χωρών μέσα από ένα υποθαλάσσιο ηλεκτρικό καλώδιο για τα δίκτυα ηλεκτροδότησής τους», δήλωσε ο κ. Χριστοδουλίδης, τονίζοντας πως μέσα στους επόμενους έξι μήνες, μέχρι και την επόμενη τριμερή συνάντηση, αναμένεται να γίνει όλη η προεργασία για υλοποίηση των όσων έχουν συμφωνηθεί.

Οι τρεις επιλογές

Κληθείς να απαντήσει κατά πόσο η συγκεκριμένη εξέλιξη συνεπάγεται ότι το Ισραήλ δεν συζητεί και δεν πρόκειται να συζητήσει το ενδεχόμενο κατασκευής αγωγού μέσω της Κύπρου προς την Τουρκία, ο κ. Χριστοδουλίδης απάντησε: «Είναι σημαντικό ότι θα εξεταστεί, διότι η οποιαδήποτε επιλογή, αν δεν εξεταστεί, δεν θα μπορούν να υπάρχουν και αποτελέσματα. Η τελική απόφαση θα ληφθεί βάσει κάποιων οικονομικών και πολιτικών δεδομένων». Αυτήν τη στιγμή, συνέχισε, στη Μεσόγειο υπάρχουν τρεις επιλογές: «Η μια είναι αυτή που θα εξεταστεί μετά τις οδηγίες των ηγετών, υπάρχει η επιλογή της Αιγύπτου, υπάρχει και η επιλογή της Τουρκίας. Αυτήν τη στιγμή αντιλαμβάνονται όλοι πολύ καλά ότι η επιλογή της Τουρκίας, χωρίς την επίλυση του Κυπριακού, δεν είναι επιλογή. Άρα, οι μελέτες επικεντρώνονται στις άλλες δύο επιλογές».

Εξέταση δεδομένων

Ένα από τα συμπεράσματα του διαλόγου, σημείωσε ο κ. Χριστοδουλίδης, είναι ότι, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις για το τι υπάρχει στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Ισραήλ και της Αιγύπτου, υπάρχουν τέτοιες ποσότητες που επιτρέπουν την υλοποίηση, αν όλα τα δεδομένα το επιτρέπουν, και των τριών επιλογών. «Η μια επιλογή, δηλαδή, δεν αποκλείει την άλλη επιλογή», σημείωσε.

Ενημέρωση από Κοτζιά

Ερωτηθείς για την ενημέρωση που έλαβε η Κυβέρνηση από τον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, αναφορικά με το περιεχόμενο των επισκέψεών του στην Κωνσταντινούπολη, ο κ. Χριστοδουλίδης είπε πως ο Έλληνας Υπουργός μετέφερε την ξεκάθαρη θέση της Ελλάδας, πως δεν μπορεί να υπάρξει λύση στο Κυπριακό με το υφιστάμενο σύστημα εγγυήσεων.

Ψήφισμα ΟΥΝΦΙΚΥΠ

Αναφορικά με το θέμα του ψηφίσματος γι' ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΙΚΥΠ και της συζήτησης στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος είπε πως όντως υπήρξε παρέμβαση από πλευράς της Ρωσίας και της Αιγύπτου. «Από τη Ρωσία σε σχέση με τον ρόλο της Τουρκίας στο Κυπριακό, λαμβάνοντας υπ' όψιν και την ύπαρξη στρατού κατοχής στην Κύπρο, αλλά και γενικότερα τον ρόλο της στη διαδικασία, καθώς επίσης και από την Αίγυπτο. Θεωρούμε πολύ σημαντική την παρέμβαση της Αιγύπτου, ενός μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, και είναι κάτι που αποδεικνύει και το επίπεδο των σχέσεων ανάμεσα στη Λευκωσία και στο Κάιρο».

Συνάντηση ηγετών

Εν τω μεταξύ, στη σκιά της τριμερούς συνάντησης μεταξύ Κύπρου-Ελλάδας-Ισραήλ πραγματοποιήθηκε χθες και η νέα συνάντηση μεταξύ του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κατοχικού ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί. Σύμφωνα με δηλώσεις του Προέδρου Αναστασιάδη, στο τραπέζι των συνομιλιών συμφωνήθηκε απλώς η μεθοδολογία των συνομιλιών που θα ακολουθηθεί τους επόμενους μήνες, λόγω ουσιαστικά του πένθους του κ. Ακιντζί, εξαιτίας του θανάτου της κουνιάδας του. Οι επόμενες συναντήσεις των δύο ηγετών, στο πλαίσιο των συνομιλιών, προγραμματίστηκαν για τις 8 Φεβρουαρίου στις 10 το πρωί και στις 26 Φεβρουαρίου στις 6 το απόγευμα.

Όλα ανοικτά

Ερωτηθείς για το περιεχόμενο της συνάντησης, ο κ. Αναστασιάδης απάντησε συγκεκριμένα: «Όχι, σήμερα δεν έγινε επί της ουσίας. Συμφωνήσαμε ότι υπάρχουν σημαντικές εκκρεμότητες που πρέπει να ξεπεραστούν, υπάρχουν θέματα τα οποία θα πρέπει να συζητηθούν ακόμα πιο έντονα, να γίνει μια ανασκόπηση τής μέχρι σήμερα πορείας και να γίνουν περαιτέρω συζητήσεις ως προς την περαιτέρω σμίκρυνση διαφορών, αλλά και για ζητήματα τα οποία αφορούν τεχνική επεξεργασία θεμάτων, έτσι ώστε, αν και εφόσον καταλήξουμε, να μπορούν από την πρώτη μέρα να εφαρμοστούν».
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επεσήμανε πως δεν αναμένεται να δοθεί προτεραιότητα σε συγκεκριμένα κεφάλαια, αλλά αναμένεται να «γίνει μια γενική ανασκόπηση, θα επανεξεταστούν υφιστάμενες διαφορές, το μέγεθος της απόστασης, με προσπάθεια να σμικρυνθεί, να υπάρξουν συγκλίσεις, και γενικότερη θεώρηση όλων των κεφαλαίων που αφορούν το Κυπριακό».

Τα σημεία συζήτησης

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται το ΚΥΠΕ, τα σημεία που συμφωνήθηκαν ήταν η κατάρτιση συγκεκριμένου καταλόγου με τα θέματα που συζητήθηκαν και στα οποία υπάρχουν διαφωνίες, η συνέχιση της συζήτησης επ' αυτών, η συζήτηση των θεμάτων, τα θέματα που δεν συζητήθηκαν ώς τώρα, και, σε περίπτωση που υπάρξει κατάληξη σε λύση, να αρχίσει από τώρα η προεργασία, ώστε όλα να είναι έτοιμα για εφαρμογή της συμφωνίας από την πρώτη ημέρα που αυτή θα τεθεί σε ισχύ.

Αισιοδοξία Τσαβούσογλου

Σε μια παράλληλη εξέλιξη, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σε δηλώσεις του προς τον δημοσιογράφο της τουρκικής εφημερίδας «Πόστα» Χακάν Τσελίκ, υποστήριξε πως και οι δύο πλευρές στην Κύπρο επιθυμούν μόνιμη ειρήνη. Σύμφωνα με τον Τούρκο δημοσιογράφο, ο Τούρκος αξιωματούχος τού είπε ότι αυτήν τη φορά υπάρχει πολύ σημαντική πιθανότητα επίλυσης του Κυπριακού, προσθέτοντας μάλιστα πως στη συνάντηση που είχε ο ίδιος με Ε/κ, τους οποίους γνώριζε από παλιά, του συμπεριφέρθηκαν άκρως φιλικά και θερμά.

Πηγή "Η Σημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


...δεν κάνει τίποτα για να τα διορθώσει

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο χαρακτηρίζει «ξεκάθαρα μη βιώσιμο το χρέος» της Ελλάδας, ενώ σε ειδική έκθεση που δημοσιοποίησε σήμερα, τονίζει ότι η συστημική εξαίρεση, όπως χαρακτηρίστηκε η περίπτωση της Ελλάδας το 2010, δεν ήταν ορθή.

Τότε είχε επιλεγεί ουσιαστικά να αλλάξει το καταστατικό για να δοθούν στη χώρα μας περισσότερα δανεικά απ’ όσα εδικαιούτο, μία εξέλιξη που απέτρεψε την αναδιάρθρωση του χρέους, η οποία και ήταν αναγκαία για να καταστεί βιώσιμο το χρέος.

Ο αναπληρωτής διευθυντής της Διεύθυνσης Στρατηγικής, Πολιτικής και Επιθεώρησης Hugh Bredenkamp δήλωσε ότι το 2010 θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί καλύτερα και αποτελεσματικότερα η ελληνική κρίση, απ’ ότι τελικά έγινε μέσω της συστημικής εξαίρεσης. Στην ουσία αμφισβητεί τη μεθόδευση που επέλεξε τότε το Ταμείο σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση και τους Ευρωπαίους.

Στην πολυσέλιδη έκθεση τονίζονται τα εξής:

«Όταν η ελληνική κρίση κορυφώθηκε στις αρχές του 2010, ούτε οι θεσμικές ρυθμίσεις στη ζώνη του ευρώ, ούτε οι χρηματοοικονομικές αγορές ήταν έτοιμες για αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους σε μια νομισματική ένωση στην οποία μετείχαν στενά συνδεδεμένες προηγμένες οικονομίες. Σε αυτό το πλαίσιο, η συστηματική εξαίρεση αγόρασε χρόνο για να αποκτηθούν οι απαραίτητες αντιπυρικές ζώνες. Όμως, η αποτελεσματικότητα του ελληνικού προγράμματος διάσωσης στον μετριασμό της μετάδοσης της κρίσης ήταν μειωμένη».

Σύμφωνα με την έκθεση, αργότερα ελήφθη πολιτική απόφαση από τους ηγέτες της Ευρωζώνης οι οποίοι δέχθηκαν πως οι όροι χρηματοδότησης της Ελλάδος από τον επίσημο τομέα έπρεπε να βελτιωθούν για να ενισχύσουν τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους.

Τα στελέχη του Ταμείου δικαιολογούνται, για να μην λάβουν το μεγάλο μερίδιο της ευθύνης που τους ανήκει, και υπογραμμίζουν στην έκθεση πως οι πολιτικές δηλώσεις που έγιναν τότε για το ελληνικό πρόγραμμα ενέτειναν τις αμφιβολίες για την κατάσταση χωρών της Ευρωζώνης, και ανάγκασαν τους επενδυτές να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους σχετικά με το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους σε αυτές τις χώρες (εννοεί όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία). Καταγράφει τη δήλωση στο Ντοβίλ της Καγκελαρίου Μέρκελ και του προέδρου Σαρκοζί που πρότειναν να μοιραστούν το βάρος μελλοντικών χρεοκοπιών και οι ιδιώτες με αποτέλεσμα να κλιμακωθεί και για ένα διάστημα να γίνει ανεξέλεγκτη η κρίση στην Ιρλανδία.

Είναι σημαντικό, πάντως, αν και για την Ελλάδα ήρθε πολύ αργά αυτή η παραδοχή, ότι το ΔΝΤ ομολογεί πως όσα έγιναν τον Μάιο του 2010 για να παρακαμφθούν τα εμπόδια και να δοθούν τα δανεικά στην Ελλάδα δεν ήταν ορθά, διότι:

— Καθυστέρησε την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, μία εξέλιξη που είχε πολύ σοβαρές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία, και,

— Δεν απετράπη τελικά η μετάδοση και διάχυση των επιπτώσεων της ελληνικής κρίσης χρέους σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Υπογραμμίζεται πάντως ότι στην περίπτωση της Ελλάδα το 2010 δεν περιλήφθηκε στο πρόγραμμα αναδιάρθρωση του χρέους με έγκριση της ίδιας της χώρας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μάνος Οικονομίδης

Η Ιστορία… χλιμιντρίζει ασυγκράτητα, μπροστά στην πρωτοφανή υποβάθμιση των βασικών αξιών και ιδεωδών γύρω από τα οποία οικοδομήθηκε η θεμελιώδης στρατηγική στόχευση μιας Ευρώπης «κοινής πατρίδας». Με ενιαία πολιτική εκπροσώπηση, οικονομική δομή, σύνορα και μωσαϊκό αγωνιών για το μέλλον.

«Μαζί». Μια λέξη, ωκεανοί εννοιών και συναισθημάτων, που στη σημερινή εποχή της βαθιάς, σύνθετης και πολυεπίπεδης κρίσης την οποία βιώνουμε ως ζώσα πραγματικότητα και όχι ως ακαδημαϊκή αφήγηση ή κινηματογραφικό σενάριο, τείνουν να εξελιχτούν σε… ανέκδοτο. Και μάλιστα, σύντομο.

Η Ευρώπη της αποξένωσης, της νοοτροπίας «τα του οίκου μας», και της ακυρωμένης αίσθησης «κοινότητας», που φροντίζει το ζειν κάθε μέλους της, πολύ περισσότερο εκείνων που είναι περισσότερο αδύναμοι και δοκιμάζονται, είχε κάνει προ πολλού την εμφάνισή της στη… σκηνή.

Απλώς, με τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης, στο οικονομικό σκέλος της, και του απόλυτου θριάμβου των αριθμών σε βάρος των ανθρώπων, του κυνισμού σε βάρος της λογικής, αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε βιαίως ότι αυτή είναι… μια άλλη Ευρώπη.

Και δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι, σε αυτή την προβληματική εκδοχή της Ενωμένης Ευρώπης, γιγαντώνονται φαινόμενα απομόνωσης και αποστασιοποίησης, το συλλογικό συμφέρον αγνοείται, και διαμορφώνεται το πλαίσιο για να βγουν «οι σκελετοί από τη ντουλάπα». Με ιστορικά «τέρατα», όπως τον φασισμό και την επέλαση των άκρων, να σεργιανίζουν και πάλι στα γειτονιά μας.

Η αδυναμία λειτουργικής διαχείρισης του Μεταναστευτικού-Προσφυγικού, και ο κυνισμός με τον οποίο αντιμετωπίζονται άνθρωποι που ρισκάρουν τη ζωή των παιδιών τους, διεκδικώντας δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον, καθίσταται πλέον αποκρουστική.

Αφηγήσεις περί… παρκαρίσματος των μεταναστών στην Ελλάδα, κλεισίματος συνόρων και «ξεχειλώματος» των… υποσημειώσεων που υπάρχουν στην ιδρυτική διακήρυξη της Συνθήκης Σένγκεν, δείχνουν ότι η σημερινή Ευρώπη έχει κατέβει επίπεδο.

Επειδή φυσικά, με ελάχιστες και χλωμές εξαιρέσεις, το σύνολο του πολιτικού δυναμικού της ηπείρου μας, προέρχεται πλέον από το «κάτω ράφι». Και η γραφειοκρατία που θα έπρεπε να λειτουργεί ως εκτελεστικός βραχίονας της Ευρώπης των λαών, τείνει να κατασπαράξει αμφότερες τις παραπάνω οντότητες. Και την Ευρώπη, και τους λαούς.

Την Ευρώπη του κυνισμού, κοντεύουμε να τη συνηθίσουμε πλέον.
Ζητούμενο είναι να βρούμε την Ευρώπη της αλληλεγγύης. Την Ευρώπη… που αγνοείται.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Αξία” το Σάββατο 30 Ιανουαρίου 2016
Πηγή «Υστερόγραφα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Νούτσου

Ο Ξηρός σεναριογράφος, το Εθνικό θέατρο παραγωγός και ο Μπαλαούρας υμνητής του απόλυτου σκότους...!
Κάπως έτσι το φτωχικό μου μυαλό αντιλαμβάνεται την ιλαροτραγωδία των εξ Εξαρχείων "επαναστατών", που ζήλωσαν "δόξες" του παρελθόντος κι επιχειρούν σε συνεργασία αγαστή να μας στείλουν όλους στο φρενοκομείο της απέραντης, αρρωστημένης και άκρως επικίνδυνης θεώρησης τους για τη δημοκρατία, τους θεσμούς και τις συνταγές κατάλυσης τους...

Κάποιοι δεν έχουν το Θεό τους. Αρκεί να υπηρετούνται οι συνειδητοί ιδεολογικοί στόχοι με τους οποίους "ανδρώθηκαν", ζυμώθηκε η ψυχή τους και στη συνέχεια πιστά τους υπηρέτησαν στο πεζοδρόμιο, στο αντάρτικο πόλης, στις αιματοβαμμένες "εξεγέρσεις" τους, στην παροχή πολιτικής και ιδεολογικής κάλυψης, στη διαστροφή μιας αδήριτης και αναμφισβήτητης πραγματικότητας, που απόλυτα ξεκάθαρα, μέσα στο συντεταγμένο δικαιϊκο μας σύστημα - κομμάτι της οργάνωσης μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας - έχει τη στοιχειώδη ευχέρεια να χαρακτηρίζει το φόνο ως φόνο φόνο και τους δράστες δολοφόνους!!!

Δεν είναι τυχαία η παράφωνη συγχορδία όλων των παραπάνω, στην προσπάθεια τους να θολώσουν την εικόνα, να "αγιοποιήσουν" εγκληματίες, να εξιδανικεύσουν επιλογές, χυδαία να εξομοιώσουν θύτες και θύματα, να τσακίσουν τη λογική, να δημιουργήσουν κοινωνικά ερείσματα και να αλλοιώσουν την απόσταση που χωρίζει την αλήθεια από το ψέμα, το μύθο από την πραγματικότητα, τη λογική από την αιματοβαμμένη διαστροφή...!

Και καθόμαστε και τους ακούμε! Να ασχημονούν όχι στα καφενεία, αλλά στον ναό της Δημοκρατίας, την ίδια τη Βουλή από βήματος, αναπτύσσοντας μας πρωτόγνωρες θεωρίες και πλέκοντας στεφάνια αγιοσύνης, για κάποιους που σκότωσαν καμιά δεκαριά αθώους συμπολίτες μας, έτσι για να ανατρέψουν αυτό με το οποίο οι ίδιοι διαφωνούσαν!!!
Ο παρέχων κάλυψη στο έγκλημα, είναι προφανές πως είναι κι ο ίδιος εγκληματίας..! Ακόμα κι όταν έρχεται εκ των υστέρων και δικαιολογεί τους φυσικούς αυτουργούς για τους στυγερούς φόνους που διέπραξαν, στερώντας ζωές, καταστρέφοντας οικογένειες, καταλύοντας ακατάλυτες επί χιλιάδες χρόνια αρχές κι αμφισβητώντας την υπόσταση του Κράτους που τους χαρακτηρίζει πολίτες του και τους επιτρέπει εκ των έσω να το κατακρεουργούν!

Ο Μπαλαούρας, είναι απλά μια χορδή, στο σύνολο των ξεκούρδιστων οργάνων της Συριζέικης ορχήστρας! Ελάχιστοι, ίσως και κανένας από τους υπόλοιπους δεν υπολείπεται κατ ελάχιστον των δικών του "αρχών"...!
Σημερινός λαγός ο Μπαλαούρας, χθεσινός η κυρία Τασία, προχθεσινός ο ανεκδιήγητος Φίλης και πάει λέγοντας...!
Είναι από τις ελάχιστες φορές που μια "τραγωδία" σαν κι αυτή που περιέγραψα, συμπλέκεται τόσο απόλυτα και αγαστά με την "κωμωδία" που κουβαλά μέσα της, που αν δεν ήταν τα πράγματα τόσο σοβαρά και επικίνδυνα, θα μπορούσαμε κάλλιστα σήμερα να κάνουμε λόγο για μια σύγχρονη Ελληνική ιλαροτραγωδία, που ουδέποτε υπήρξε στο παρελθόν, κι ουδέποτε όμοια της πρόκειται να υπάρξει στο μέλλον...!

Όμως σε οριακές καταστάσεις, οριακά οφείλουμε να αντιδράσουμε...! Με πρώτη ιεραρχικά υποχρέωση όλων μας, την ύψιστη ανάγκη για αυτοσυντήρηση προσωπική και Εθνική...! Οφείλουμε άμεσα να τους εξωπετάξουμε, πριν απολέσουμε κι αυτή ακόμα την ύστατη ευκαιρία που ακόμα έχουμε...!

Ανατροπή τώρα...!


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Σιδέρη  

Υπάρχει μια βασική αρχή στο χρηματιστήριο: Αν δεν ξέρει τι να κάνεις, μην κάνεις τίποτα. Στον τζόγο της πολιτικής την αρχή αυτή δείχνει να ακολουθεί ο πρωθυπουργός.
Η κυβέρνηση, με βάρκα την ελπίδα, θαλασσοπνίγεται ανάμεσα στις συμπληγάδες της αξιολόγησης, του αγροτικού και του μεταναστευτικού, αλλά δεν προτίθεται να αλλάξει ρότα. 

Αξιολόγηση: Οι θεσμοί επανέρχονται και από Δευτέρα απαιτητικοί και ανελαστικοί. Πληροφορίες από τα τεχνικά κλιμάκια επισημαίνουν για ανάγκη πρόσθετων μέτρων, καθώς δεν έχει καλυφθεί η εξοικονόμηση του 1% ετησίως. Παράλληλα θα ζητηθούν επιπλέον μέτρα, δημοσιονομικά μέτρα, ενώ υπάρχει ο φόβος ότι θα στο εργασιακό θα απαιτήσουν την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, κάτι που θα απεκδύσει τον ΣΥΡΙΖΑ από το τελευταίο φύλλο αριστερής αιδημοσύνης.
Η αξιολόγηση, την οποία η κυβέρνηση επιθυμεί να τελειώνει ως τέλη Φεβρουαρίου, δεν φαίνεται να ολοκληρώνεται σύντομα και αντιστοίχως θα καθυστερεί η είσπραξη των 5,7 δισ. που έχει ανάγκη η αφυδατωμένη οικονομία. 

Αγροτικό: Καταγράφεται μία πραγματικότητα, ανεξαρτήτως αν δικαιολογείται ή όχι. Αγριεμένοι οι αγρότες, σήμερα ακροδεξιοί, χθες αγανακτισμένοι πολίτες κατά τον ΣΥΡΙΖΑ, κατακερματίζουν τις οδικές αρτηρίες της χώρας, αποκλείουν τον υπουργό γεωργίας, διώχνουν βουλευτές από τα μπλόκα, σε άλλους χειροδικούν, τους απαγορεύουν να μιλήσουν, τους γιουχάρουν -κοντολογίς ό,τι έκαναν οι συριζαίοι στους προηγούμενους.
Αν οι αγρότες δεν θέλουν να πληρώσουν, επειδή απλώς είναι κακομαθημένοι και έχουν μάθει να μην πληρώνουν, οι αντιδράσεις σταδιακά θα καταλαγιάσουν. Αν τα προβλήματα είναι όπως τα διεκτραγωδούν, η κατάσταση θα οξυνθεί. Σε συνδυασμό και με το κίνημα της γραβάτας, και όσα ενδεχομένως εργασιακά προκύψουν αν ζητηθεί απελευθέρωση των απολύσεων, η κατάσταση θα βαίνει εκρηκτικότερη. 

Προσφυγικό: Η κυβέρνηση ως προσφάτως, συγχέοντας πρόσφυγες και παράνομους οικονομικούς μετανάστες, έπλεε σε κύματα ιδεολογικής μακαριότητας. Με την πολιτική των ανοιχτών θυρών, πίστευε πως αποτελούσε τον φωτεινό ανθρωπιστικό φάρο της Ευρώπης, ο δε κ. Μουζάλας διαβεβαίωνε ότι δεν μπορούν να μας διώξουν από τη Σένγκεν. Ξάφνου ο κ. Μουζάλας είδε το φως το αληθινόν και παραδέχτηκε ότι ενδεχομένως και να μας διώξουν, ενώ η κυβέρνηση έκπληκτη και δυσαρεστημένη έμαθε ότι πολλές ευρωπαϊκές ηγεσίες άρχιζαν να υψώνουν φράχτες και να μας καταστήσουν στρατόπεδο παράνομων μεταναστών.
Θα τραβήξει και «όπου πάει»
Τα προαναφερόμενα, το καθένα από μόνα τους είναι δυνατό να γονατίσουν μια κυβέρνηση, και η κυβέρνηση νιώθει ήδη γονατισμένη, αλλά όχι και να την ρίξουν.
Στα πλέον επίφοβα, το ασφαλιστικό και το αγροτικό, υπάρχει βαθειά βεβαιότητα στην κυβερνητική ηγεσία ότι θα ψηφισθούν. Αυτό το εδράζουν αφενός στο γεγονός ότι έφυγαν πλέον οι «κομμουνιστές» από το κόμμα, αφετέρου όσοι έμειναν  δεν έχουν άλλη επιλογή από το να στηρίξουν, διαφορετικά θα είναι προδότες, αν όχι εντεταλμένοι – σε ανύποπτο χρόνο  ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει ότι θα ήταν μέχρι και ύποπτο αν αρνηθούν να ψηφίσουν.

Το ενδεχόμενο Οικουμενικής το αποκλείει εκ των προτέρων. Σε αυτή την περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει την πολιτική ηγεμονία, γίνεται ίσος μεταξύ ίσων, ενώ ο κ. Τσίπρας χάνει την πρωθυπουργία, καθώς τα κόμματα που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν θα έθεταν ως εκ των ουκ άνευ όρο, την αλλαγή του πρωθυπουργού.

Η περίπτωση συνεργασίας με κάποιο κόμμα του είναι πιο προσιτή. Ωστόσο θέλει τις συνεργασίες όχι επί ίσοις όροις, αλλά κάποια κόμματα να στηρίξουν με την ψήφο τους τα νομοσχέδιά του. Και αν σχηματίσει κυβέρνηση θα είναι με προσθήκη κάποιων υπουργών σε δευτερεύοντα υπουργεία, ενώ τα συνεργαζόμενα κόμματα (π.χ. ΠΑΣΟΚ ή Ποτάμι), δεν θα έχουν βαρύνοντα λόγο στην χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής.

Η τρίτη επιλογή στην οποία αυτή της στιγμή προσανατολίζεται το κυβερνητικό επιτελείο είναι η συνέχιση «και όπου πάει», κατά τη ρήση στελέχους του Μαξίμου. Ευελπιστούν ότι εφόσον ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, θα έχει καλυφθεί περίπου το 80% του εμπροσθοβαρούς προγράμματος, θα αρχίσουν οι συζητήσεις για την ελάφρυνση του χρέους, και θα μπορέσουν να πουλήσουν στους ψηφοφόρους τους, και γενικά στον λαό, τη μεγάλη «εθνική επιτυχία».

Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι να αλλάξει τον εκλογικό νόμο, προκειμένου να συναινέσει την επομένη των εκλογών στη δημιουργία συνεργατικών κυβερνήσεων, όπου θα έχει ο ίδιος το λεόντειο ποσοστό. Για τον λόγο αυτό, στις προθέσεις του είναι να αλλάξει το εκλογικό μπόνους των 50 βουλευτών σε αναλογικότερο, αλλά όχι να το καταργήσει.
Για να ισχύσει ένας τέτοιος νόμος στις επόμενες εκλογές, θα πρέπει να ψηφιστεί από 200 βουλευτές. Αυτό απαιτεί εκ των προτέρων συνεννοήσεις για τη δημιουργία συμμαχιών, τις οποίες η εποχή -προ αξιολόγησης- δεν ευνοεί. Άλλωστε και αν δεν ισχύσει στις επόμενες, υπάρχουν και οι μεθεπόμενες. Νέος είναι ο Τσίπρας, έχει χρόνο…

Η «λύση» στην οποία προσβλέπει η ηγεσία της κυβέρνησης είναι να συνεχίσει «και όπου πάει», και αν δεν πάει... να πάει σε εκλογές.

Όντως το καραβάνι θα προχωρήσει. Αλλά τα σκυλιά που θα γαυγίζουν μπορεί να είναι ο λαός!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Η απίστευτη αποστροφή του Σόιμπλε προς τον πρωθυπουργό προκαλεί αηδία και οργή. Αρχέτυπο του επηρμένου γερμανού ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου, ο οποίος ενσαρκώνει τον τύπο που μισεί ολόκληρη την ανθρωπότητα, μολονότι διακηρύσσει την υποτιθέμενη πίστη του στην πλήρη τιμιότητα και την γυμνή αλήθεια. Στην πράξη όμως εφαρμόζει την "εύκαμπτη αρετή".

Ο σιδηρούς πληρεξούσιος του ευρωγερμανικού νεοφιλελευθερισμού πάσχει από χρόνιο αστιγματισμό. Δεν βλέπει πίσω από τους αριθμούς τον άνθρωπο.

Και οι μεν ξένοι είναι αυτοί που είναι. Τη δουλειά τους κάνουν. Μας χρησιμοποιούν.

Στον Επιτάφιό του (Ι, 144) ο Περικλής αποφαίνεται: "Μάλλον πεφόβημαι τας οικείας ημών αμαρτίας, ή τας των εναντίων διανοίας" (Περισσότερο φοβάμαι τα δικά μας λάθη παρά τα σχέδια των εχθρών μας).

Λάθη επί λαθών στα καθ΄ημάς. Ρουσφετολογία, παλαιοκομματικά τεχνάσματα,ερασιτεχνισμοί, παλινδρομικές κινήσεις, έλλειψη πυξίδας.

Ο Αριστοφάνης δια του χορού στον "Οικέτην" του (542) διδάσκει:
"Ερέτην χρήναι πρώτα γενέσθαι πριν πηδαλίοις επιχειρείν" (Να αρχίσεις πρώτα από κωπηλάτης πριν πάρεις στα χέρια σου το τιμόνι).
"Κατ΄εντεύθεν πρωταρεύσαι και τους ανέμους διαθρήναι" (Κατόπιν να πιλοτάρεις και να βιγλίσεις τους ανέμους).
"Κάτα κυβερνάν αυτόν εαυτώ" (και ύστερα από όλα αυτά να γίνεις καπετάνιος).
Εδώ ο λαός τα όρισε ανάποδα….

Κατά τον Σωκράτη αληθινοί άρχοντες δεν είναι όσοι κρατούν τα σκήπτρα ούτε όσοι έχουν εκλεγεί από τυχαίους: "υπό των τυχόντων αιρεθέντες" ούτε όσοι κληρώθηκαν, ούτε όσοι πήραν την εξουσία με την βία, ούτε όσοι εξηπάτησαν, αλλά εκείνοι που ξέρουν να κυβερνούν "τους επισταμένους άρχειν" (Ξενοφώντος Απομνημονεύματα Γ, 9, 10).

Τους "επισταμένους άρχειν" αναζητεί εναγωνίως το έθνος, αλλά δυσκολεύεται να τους εντοπίσει και ακόμη πιο δύσκολο να τους αναδείξει.

Στο Νταβός ο κ. Τσίπρας "κατάπιε" αντί να αποδώσει εντόκως την προσβολή. Η καλόπιστη κριτική τού χρεώνει όλα τα "πλην" της γενιάς των καταλήψεων: αμηχανία, απουσία προετοιμασίας και πρωτογενές έλλειμμα πολιτικής και γενικής παιδείας...

Η χώρα περνά μιαν αντίξοη καμπή όπου η εθνική συνεννόηση αποτελεί conditio sine qua non για την υπέρβασή της.

Η στάση του δίκαιου Αριστείδη που υπερβαίνοντας την αντιπαλότητά του με τον Θεμιστοκλή ("εόντα μεν εαυτώ ου φίλον, εχθρόν δε μάλιστα"), σπεύδει να τον συναντήσει με την βαρύνουσα δήλωση που διασώζει ο Ηρόδοτος (Η, 79):
"Ημέας στασιάζειν χρεόν εν τε τεώ άλλω καιρώ και δη εν τώδε, περί του οκότερος ημέων πλέω αγαθά την πατρίδα εργάσεται". Εμείς, δηλαδή, πρέπει να μαλώνουμε και σε άλλες περιστάσεις και προ πάντων τώρα, ποιος θα κάνει μεγαλύτερο καλό στην πατρίδα.

Για όλο το πολιτικό προσωπικό ισχύει το "μπρος τρακτέρ και πίσω Σόιμπλε". Η κοινωνία που αντιμετώπισε ως τώρα με στωική απάθεια και ιώβειο υπομονή τα μνημονιακά βασανιστήρια εξερράγη.

ΔΝΤ και Βερολίνο "αγάπησαν" τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, διότι αναιμάκτως και αδαπάνως περνάει όλα τους τα μέτρα. Το ασφαλιστικό ωστόσο απειλεί να εξελιχθεί σε ωρολογιακή βόμβα.

Επί της ουσίας:
Πρώτον, δεν υπάρχει νομοσχέδιο, μόνον ιδέες.
Δεύτερον, δεν έχει προηγηθεί, ως όφειλε, αναλογιστική μελέτη.
Τρίτον, εξαγγέλλονται εν τούτοις τερατογενέσεις :σταδιακή κατάργηση ΕΚΑΣ, τριπλασιασμός ασφαλιστικών εισφορών αγροτών, μειώσεις κυρίων συντάξεων, ρήτρα μηδενικού ελλείμματος κ.ά.

Στη Βουλή διεξήχθη μία ακόμη συζήτηση αρχηγών. "Ποθούμενό" της η εθνική συνεννόηση με όρους εφαρμοσμένης πολιτικής. Τελικά αντί συγκλίσεων κυριάρχησαν διχαστικά σύνδρομα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης περιέλαβε και κάποιες αυτοκριτικές αναφορές. Όμως από κείνον και από όλους γενικό σιωπητήριο για τα μείζονα εθνικά (Κυπριακό, ελληνοτουρκικά, ΑΟΖ, σκοπιανό, ελληνοαλβανικά). Καταθλιπτική η διαπίστωση του Παλαμά: "Σβησμένες όλες οι φωτιές οι/ πλάστρες μες στη χώρα"!

Σωστά τιμάται η Ήμέρα μνήμης των Εβραίων συμπολιτών μας.
Εγκληματικά υπο-τιμάται η Ημέρα μνήμης των Ελλήνων της καθ΄ ημάς Ανατολής, θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας.
Ο υπουργός που αρνείται προκλητικά τη δική μας Γενοκτονία παραμένει στη θέση του… Καταγγέλλει μάλιστα όσους επέκριναν την περίεργη(;) ομάδα φοιτητών (REN) που επαγγέλλεται κατάργηση των Θρησκευτικών, αντικατάσταση στο Σύνταγμα των όρων "Έλληνες" και "εθνική και θρησκευτική συνείδηση", ενώ με εγκύκλιό του ουσιαστικά καταργεί την Γιορτή των Τριών Ιεραρχών στα σχολεία.

Πρόκειται για τα έκγονα του σημιτικού εθνομηδενισμού και της εθνο-αποδομητικής ανανεωτικής αριστεράς (άξονα περιστροφής του νυν ΣΥΡΙΖΑ), αλλά και της νεοφιλελεύθερης (όχι λαϊκής) δεξιάς.

Όλοι αυτοί κεκράκτες των Ανάν, Ρεπούση, Σόρος. Οι αποδομητές δεν αγαπούν την πατρίδα, αλλά… ντρέπονται να το πουν και βαφτίζουν τον πατριωτισμό "εθνικισμό".

Και το άκρον άωτον της αβάσταχτης ελαφρότητας της εξουσίας:
Το Εθνικό Θέατρο ανεβάζει "έργο" του δολοφόνου της 17Ν Σάββα Ξηρού!!!

Μωραίνει Κύριος…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου