Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Φεβ 2014

Ουκρανία: Μία «επανάσταση» που οδηγεί σε υποδούλωση και πολλά δεινά
  • Τα οικονομικά «αντίμετρα» του Πούτιν μπορούν να ρίξουν την Ουκρανία σε πλήρη φτώχεια, να την εξαναγκάσουν να παραδοθεί στις διαθέσεις των δυτικών και μετά από μία διχοτόμη της να καταστεί χώρα σε μόνιμη και απόλυτη φτώχεια, απόλυτα εξαρτώμενη από τις διαθέσεις εκείνων που την "έσπρωξαν" στην αυτοκαταστροφή της, αλλά και από την πανίσχυρη Ρωσία η οποία είναι σε θέση να τιμωρήσει παραδειγματικά όσους αμφισβήτησαν την δύναμή της...
Άθλιο το παιχνίδι της Δύσης στην πλάτη της Ουκρανίας εναντίον του πανίσχυρου Πούτιν

Η τύχη της Ουκρανίας συνδέεται με την εξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο και τα έσοδα που συγκεντρώνει μέσω της μεταφοράς του αερίου προς την Ευρώπη.
Η Ευρώπη, επίσης, εξαρτάται από το ρωσικό φυσικό αέριο, επιβάλλοντας ήπιες κυρώσεις στην Ουκρανία, όπως τον περιορισμό στην χορήγηση θεωρήσεων, εστιάζοντας σε κυρώσεις κυρίως κατά δημόσιων λειτουργών, φροντίζοντας παράλληλα όμως να μην «προσβάλλει» την Ρωσία με κυρώσεις που έχουν «πάρα πολύ πικάντικη γεύση».

Λόγω της συγκρατημένης γραμμής της Ευρώπης ενάντια στην κυβέρνηση του Γιανουκόβιτς, η εβραία στην καταγωγή Victoria Nuland (γεννημένη στο Nudelman) δήλωσε πριν λίγες ημέρες «F@#k the EU».

Παρά το γεγονός που μία Εβραία b#@ch μιλώντας εξ ονόματος μιας «εβραιο-εξαρτώμενης Αμερικής» (Jew-ruled America), ο Πούτιν θα προστατεύσει τα συμφέροντα της Ρωσίας στην Ουκρανία και θα κερδίσει στο τέλος «το παιχνίδι». Είναι πιο έξυπνος από τους Εβραίους που μαστίζονται με θείες κατάρες και νευρώσεις.

Σύμφωνα με τον εχθρικό προς τον Πούτιν τύπο παραλείπεται να αναφερθούν σε όλα τα «σημαντικά πράγματα» της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της «κακής» Gazprom, είναι ότι Γιανουκόβιτς έκλεισε συμφωνία εξόρυξης πετρελαίου με την μέθοδο Fracking (χάρη στο fracking, μπορούμε να "βομβαρδίσουμε" το έδαφος με κάποιες χημικές ουσίες, που προκαλούν χημική αντίδραση και διασπούν τα πετρώματα, έτσι ώστε να μπορέσουμε να πάρουμε το πετρέλαιο που "κρυβόταν" μέσα τους), με τη Chevron και την Shell πέρυσι και η οποία θα μπορούσε να «δηλητηριάσει» το ρωσικό υδροφόρο ορίζοντα κατά μήκος των συνόρων με την Ουκρανία.

Τον περασμένο Ιανουάριο, η Μόσχα ανακοίνωσε ότι η τεχνολογία fracking «μολύνει» τα αποθέματα νερού για τους Ρώσους πολίτες που διαβιούν κοντά στα σύνορα των δύο χωρών.
Τώρα ξέρουμε γιατί η Chevron τοποθέτησε το έμβλημα της δίπλα στην Victoria Nuland όταν αυτή έδινε τις ομιλίες της στην Εθνική Λέσχη Τύπου τον περασμένο Δεκέμβριο (χρηματοδοτείται από την Chevron) επαίροντας για την χρηματοδότηση των 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων με σκοπό να υποδαυλίσει την κατάσταση και να παραδώσει την Ουκρανία στην Ουάσιγκτον που κυβερνάται από εβραίους.

Η Ουκρανία είναι σε πτώχευση με το νόμισμά της σε κατάρρευση.
Η ΕΕ προσέφερε την Ουκρανία μια συμβολική βοήθεια $160 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για τα επόμενα πέντε χρόνια αλλά οι αποπληρωμές ομολόγων στο ΔΝΤ είναι πολύ μεγαλύτερες. Σε αντίθεση, ο Πούτιν προσέφερε 15 δισεκατομμύρια δολάρια, πληρώνοντας αμέσως τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα υπόλοιπα χρήματα είναι σε αναμονή μέχρι να σχηματιστεί μια σταθερή κυβέρνηση.

Αλλά ο τύπος που ελέγχεται από τους Εβραίους δεν θα άφηνε με τίποτα το sheeple (η λέξη είναι σύντμηση προβάτου και ανθρώπου, sheep –people) να δει «άσπρη μέρα» με αυτόν τον τρόπο.

Ο Πούτιν θέλει μια οικονομικά και κοινωνικά σταθερή Ουκρανία ως γείτονας της διπλανής πόρτας και εμπορικός εταίρος. Η γενναιόδωρη προσφορά του έχει σχεδιαστεί για να βοηθήσει με ακριβώς αυτόν τον τρόπο. Προσφέροντας βοήθεια προς την Ουκρανία να αποπληρώσει τους λογαριασμούς της, να αποφύγει την πτώχευση, καθώς και έναν πιθανό εμφύλιο πόλεμο. Επίσης προσέφερε μειωμένες τιμές φυσικού αερίου κατά 30%.

Η Ουκρανία όσο και η Ευρώπη εξαρτώνται από την Ρωσία όσον αφορά το φυσικό αέριο και πιθανόν δεν έχει σημασία ποια κυβέρνηση θα εγκατασταθεί στο Κίεβο. Ο Πούτιν έχει τη δύναμη και την υπεροχή. Μπορεί να απαιτήσει από το Κίεβο να πληρώσει το χρέος του προς την Gazprom, ανακαλώντας το δάνειό του και να μειώσει τις προμήθειες ό,ποια στιγμή το επιθυμεί.
Η Τιμοσένκο ("Gas Princess") το ξέρει αυτό. Οι διαδηλωτές θα το μάθουν λίαν συντόμως.

Καθώς η κρίση βάθυνε στις 20 Φεβρουαρίου, ο Γιανουκόβιτς αντικατέστησε τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, Στρατηγό Volodomyr Zamana, με τη Ρωσία να «κλίνει» υπέρ του Ναύαρχου Yuri Ilyin.

Υπηρετώντας το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην ρωσόφωνη περιοχή της Κριμαίας, ο Ilyin είναι ο πρώτος αξιωματικός του ναυτικού που δύναται να «χρησιμεύσει» ως Αρχηγός του Επιτελείου. Παρά το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό η ρωσόφωνη Κριμαία παραχωρήθηκε στην Ουκρανία το 1954, οι ρώσοι πολιτικοί ισχυρίζονται ότι η χερσόνησος αυτή εξακολουθεί να «ανήκει» στη Ρωσία.


Όταν ο Πούτιν εκσυγχρόνισε και αναμόρφωσε τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας μισθώνοντας την Σεβαστούπολη, από το 2010 έως το 2042, στην Ουκρανία η συμφωνία αυτή αποκαλέστηκε το «Deal Of The Century» διασφαλίζοντας την διαρκή παρουσία του ρωσικού στόλου στο «θερμό» λιμένα της Ουκρανίας με πρόσβαση μάλιστα και στην Μέση Ανατολή.

Ο Ναύαρχος Ilyin, κατάγεται από την Λευκορωσία (μια χώρα φιλική προς τη Ρωσία), έχοντας συνεργαστεί στενά με τους Ρώσους αξιωματικούς του ναυτικού στη Σεβαστούπολη, δεν θα αποδεχθεί θετικά οποιαδήποτε επιθετικότητα του ΝΑΤΟ, που θα μπορούσε να απειλήσει την Κριμαία, λιμένα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

Αλλά από την άλλη πλευρά ίσως είναι απίθανο ο Γιανουκόβιτς, του οποίου η ισχύς και η βάση είναι η Ανατολική Ουκρανία με τον ρωσόφωνο πληθυσμό, να προωθήσει τον Ilyin στην ευαίσθητη θέση, εκτός αν είναι βέβαιος ότι αποτελεί άσσο στο μανίκι του.

Ακόμα κι αν Γιανουκόβιτς είναι σήμερα εκτός παιχνιδιού, φαίνεται ότι ο Ilyin - μαζί με την υπεράσπιση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας, της Κριμαίας και της Σεβαστούπολης θα διατηρήσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της χώρας του έναντι της μίσθωσης στο ρωσικό στόλο.
Αν η νέα κυβέρνηση «χαλάσει» την μίσθωση, ο Πούτιν και οι ρωσόφιλοι μπορούν να πραγματοποιήσουν όλα τα είδη οικονομικού πολέμου στην δυτική Ουκρανία, η οποία σε μεγάλο βαθμό εξαρτάται από τις ρωσόφιλες ανατολικές βιομηχανικές περιοχές για την παροχή εγχώριων προϊόντων.

Η απειλή απόσχισης της Κριμαίας και του σχηματισμού μιας ομόσπονδης δημοκρατίας υπό την ρωσική σημαία θα αποτελέσει μια μεγάλη καταστροφή για τη χώρα.

Ό, τι έχει απομείνει από την Δυτική Ουκρανία, οι Εβραίοι θα το λεηλατήσουν. Το καλύτερο κομμάτι της Ουκρανίας είναι το ανατολικό και με τον Πούτιν ως προστάτη του έχει εξασφαλισμένη την σταθερότητα και την ευημερία.

Οι Εβραίοι κατέστρεψαν τη Λιβύη... το Κίεβο είναι το επόμενο. 
Οι διαδηλωτές, έχουν προειδοποιηθεί.


Η Κίνα προετοιμάζεται για έναν « αιφνίδιο και σύντομο» πόλεμο με την Ιαπωνία σε σχέση με τα νησιά Σενκάκου /Ντιαλού της νότιας Κίνας, σύμφωνα με την αμερικανική αντικατασκοπεία

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Ο στρατός της Κίνας έχει εντείνει το τελευταίο διάστημα την ειδική στρατιωτική κατάρτιση του, καθώς η ηγεσία του Πεκίνου συνεχίζει να τηρεί μια σκληρή και αταλάντευτη στάση, στα διάφορα εδαφικά ζητήματα με τους γείτονές της, αναφέρει ανάλυση της αμερικανικής αντικατασκοπείας του Ναυτικού.

Ειδικότερα, σύμφωνα με αμερικανούς αναλυτές πληροφοριών, η Κίνα έχει πραγματοποιήσει όλη την απαιτούμενη προετοιμασία για μια πιθανή στρατιωτική δράση κατά της Ιαπωνίας, με αφορμή το μικρό νησιωτικό σύμπλεγμα στην Ανατολική Θάλασσα της Κίνας, αλλά και την πιο πρόσφατη διένεξη για την δημιουργία ζώνης αεράμυνας.

Σύμφωνα με ανάλυση της υπηρεσίας πληροφοριών του αμερικανικού ναυτικού που ασχολήθηκε επισταμένα με την κινεζική διακλαδική άσκηση «Mission 2013», στην οποία πήραν μέρος όλοι οι κλάδοι του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της χώρας (PLA), αποκαλύπτεται η λεπτομερής προετοιμασία των κινεζικών δυνάμεων για «σύγκρουση» με σκοπό την επικυριαρχία των νησιών Σενκάκου / Diaoyu, σύμφωνα με τον Πλοίαρχο. James Fannell, αναπληρωτή επικεφαλή των υπηρεσιών πληροφοριών του αμερικανικού στόλου ειρηνικού.

«Είδαμε μαζικές αμφίβιες επιχειρήσεις με ταυτόχρονες συνδυασμένες επιθέσεις των κινεζικών ενόπλων δυνάμεων στην περιοχή επιχειρήσεων και κατά την διάρκεια των ασκήσεων «Αποστολή Δράση 2013», δήλωσε ο Fannell κατά τη διάρκεια συνέντευξης την περασμένη εβδομάδα στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια.

«(Εμείς) καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ο κινεζικός στρατός PLA έχει σχεδιάσει και εκτελεί ένα νέο δόγμα, έχοντας παράλληλα την δυνατότητα να διεξάγει έναν αιφνιδιαστικό και σύντομο πόλεμο, με σκοπό να καταστρέψει τις ιαπωνικές δυνάμεις στην Ανατολική Θάλασσα της Κίνας επικυριαρχώντας στα νησιά Σενκάκου /Ντιαλού».

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών, πολλοί γεωπολιτικοί αναλυτές και εμπειρογνώμονες, εκτιμούν το μέγεθος της έντασης μεταξύ των δύο κρατών της Ανατολικής Ασίας, καθώς και το ότι, οι δύο πλευρές συνεχίζουν να εξοπλίζουν και να ενισχύουν με στρατιωτικό ανθρώπινο δυναμικό και μέσα την επιτήρηση των υπό διαμάχη περιοχών. Ο αμερικανός αξιωματικός του ναυτικού σημειώνει ότι η Κίνα φέρεται να έχει διαθέσει $1.600.000 για την βελτίωση των εγκαταστάσεων και φυλακίων στα παρακείμενα νησιά, συμπεριλαμβανομένων των βελτιώσεων για την ανάπτυξη των λιμένων, των αεροδρομίων/ ελικοδρομίων, της τεχνολογίας καθαρισμού του νερού και των συστημάτων επιτήρησης.

Καθώς η Κίνα πραγματοποιεί κινήσεις για να αναβαθμίσει τον έλεγχο και την παρατήρηση στην ευρύτερη θαλάσσια περιοχή, παρόμοιες ενέργειες από την άλλη πλευρά (Ιαπωνία) θεωρούνται ως πρόκληση. Επιπλέον, η ανακοίνωση του Πεκίνου για την δημιουργία μίας «Air Defense Identification Zone» πάνω από την θάλασσα της ανατολικής Κίνας, «έβαλε στο παιχνίδι» τόσο τη Νότια Κορέα όσο και την Ιαπωνία», προφανώς περιπλέκοντας την κατάσταση. 

Με γνώμονα την απίστευτα πλούσια και πολυτάραχη ιστορία της περιοχής, ο Αυστραλός ακαδημαϊκός, Hugh White, ο οποίος είναι επίσης πρώην αξιωματούχος στο υπουργείο άμυνας, δήλωσε ότι δεν θα είναι έκπληξη εάν ανάμεσα στις δύο χώρες ξεσπάσει πόλεμος, εκτός και αν κάποιου είδους «δημιουργική» διπλωματική τακτική «δημιουργήσει μια κοινά αποδεκτή λύση». 

Στην Κίνα, οι προβλέψεις για την διενεργεία πολέμου, βρίσκεται μέσα στα σενάρια του Πεκίνου. Η φιλοκυβερνητική κινεζική εφημερίδα, Wenweipo, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «six wars China is sure to fight» περιγράφοντας γλαφυρά, την βεβαιότητα ότι η Κίνα θα πολεμήσει «για τα επόμενα 50 χρόνια» για τα νησιά αυτά, με χρονικό ορίζοντα της διένεξης αυτής στην Ανατολική Θάλασσα της Κίνας να ξεκινάει το 2040. 

«Ως ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος των ΗΠΑ δηλώνω, ότι υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία ότι το δόγμα και η συμπεριφορά της Κίνας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας αντικατοπτρίζει μια σταδιακή προσπάθεια της να διασφαλίσει τον έλεγχο της περιοχής παρά τις αντιρρήσεις των γειτόνων της, και παρά την απουσία οποιαδήποτε επεξήγησης της στάσης της με γνώμονα το διεθνές δίκαιο» δήλωσε ο Fannell.

Σχόλιο: Η Κίνα με την συμμαχίας με την Ρωσία επιδιώκει να αποκτήσει την απαραίτητη τεχνογνωσία, ασφάλεια, για να μπορέσει να «διεισδύσει» εμπορικά σε περιοχές και χώρες όλου του κόσμου.
To μίγμα αυτής της συνεργασίας, η επίδειξη δύναμης και ενότητας, ο χρόνος αλλά και οι ιστορικές αυτοκρατορικές καταβολές θα δώσουν την δυνατότητα στην Κίνα να «ωριμάσει» και να αναδειχθεί σε παγκόσμια δύναμη του νέου αιώνα. Αυτό είναι σίγουρο και λόγω του τεράστιου ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει η χώρα αυτή.
Η Κίνα βρίσκεται σε μια όλο και πιο έντονη διαμάχη με την Ιαπωνία και τις Φιλιππίνες για την κυριότητα μιας σειράς περιοχών του Ειρηνικού. Η σύγκρουση είχε για χρόνια διατηρήσει τον υποτονικό της χαρακτήρα, αλλά εντάθηκε τους τελευταίους μήνες ειδικά, λόγω της διαφοράς για τα Νησιά Σενκάκου (Ντιαογιού για τους Κινέζους) ανάμεσα στο Πεκίνο και το Τόκιο.
Σύμφωνα με τους αμερικανούς αξιωματούχους η σύγκρουση στην περιοχή της νότιας θάλασσας της Κίνας είναι αναπόφευκτη, το ερώτημα που απομένει είναι το πότε.




Η κυβέρνηση της Γερμανίας θεωρεί το Ιράν μια δυνητική απειλή όχι μόνο για το Ισραήλ αλλά και για ευρωπαϊκές χώρες, δήλωσε η γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ σήμερα κατά την διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου με τον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

«Βλέπουμε την απειλή όχι μόνον ως μια απειλή για το κράτος του Ισραήλ αλλά ως μια γενική απειλή και για την Ευρώπη», δήλωσε η Μέρκελ και τόνισε ότι το Βερολίνο θα επιμείνει στη συνέχιση των διεθνών διαπραγματεύσεων με το Ιράν σε ό,τι αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Η Μέρκελ η οποία βρίσκεται στο Ισραήλ μαζί με τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησής της για διαβουλεύσεις και ένα κοινό υπουργικό συμβούλιο των δύο κρατών εκτίμησε εξάλλου ότι το μποϊκοτάζ κατά των ισραηλινών προϊόντων δεν θα βοηθούσε την ειρηνευτική διαδικασία.

Η Γερμανία αντιτίθεται σε ένα ενδεχόμενο εμπάργκο σε βάρος του Ισραήλ εξαιτίας της πολιτικής του εβραϊκού κράτους όσον αφορά τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, διαβεβαίωσε η Μέρκελ.

«Σε κάθε περίπτωση δεν υποστηρίζουμε ένα μποϊκοτάζ. Αυτή δεν είναι μια επιλογή (την οποία θα εξέταζε) η Γερμανία», απάντησε ερωτηθείσα εάν υποστηρίζει την τοποθέτηση ετικετών που να επισημαίνουν ότι προϊόντα παρασκευάζονται σε εβραϊκούς οικισμούς στα κατεχόμενα.
«Τα μποϊκοτάζ δεν είναι η απάντηση», πρόσθεσε η ίδια.
Η Μέρκελ πρόσθεσε πάντως πως οι εποικισμοί είναι ένα πρόβλημα.

Σχόλιο ιστολογίου: Ξαφνικά η Γερμανία της Μέρκελ βλέπει ως επικίνδυνο εχθρό το Ιράν...! Μήπως ξεκινούν οι διαδικασίες μίας γενικής στρατιωτικής επίθεσης, η οποία μέχρι σήμερα γνώρισε πολλές αναβολές;


Γράφει ο Ησαΐας Κωνσταντινίδης

Η μετάλλαξη που λαμβάνει χώρα τα τελευταία έτη στην ευρύτερη περιοχή μας, συνεχίζεται και διευρύνεται!
Η Ουκρανία καταρρέει, δέκα χρόνια μετά την περίφημη «πορτοκαλί επανάσταση» του Γιούστσενκο κατά του Γιανούκοβιτς. Τότε ο φιλοδυτικός και αντιρώσος Γιούστσενκο, που ανέλαβε για ένα διάστημα και πρόεδρος της χώρας, δηλητηριάστηκε από τους αντιπάλους του…
Τώρα, δέκα χρόνια μετά, φάνηκε περίτρανα ότι η Ουκρανία είναι μία χώρα που οδεύει ολοταχώς προς διάσπαση και δεν θα αργήσει να «σπάσει» σε δύο αντιτιθέμενα μεταξύ τους κομμάτια: στο καθολικό της Δύσης και στο ορθόδοξο της Ανατολής.

Τα ίδια και στην Τουρκία και αλλού. Η Τουρκία απειλείται και αυτή με διάσπαση και τα όσα συνέβησαν το καλοκαίρι του 2013 (γεγονότα της πλατείας Ταξίμ) θύμισαν την Ουκρανική «πορτοκαλί επανάσταση» του 2004.

Η Συρία, λίγο πιο κάτω, ήδη τρία χρόνια βιώνει έναν «εμφύλιο» πόλεμο, ανάλογο εκείνου της πρώην Γιουγκοσλαβίας (1992-1995).

Είναι, λοιπόν, φανερό ότι ζούμε εποχή γεωπολιτικού μετασχηματισμού και πολυδιάσπασης δυνάμεων. Ολόκληρη η νευραλγικής σημασίας περιοχή μας (ο ενδιάμεσος χώρος της Ευρασίας) ζει περίοδο μεγάλων και ριζικών ανακατατάξεων, με τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη να αναδιανέμουν τους χώρους επιρροής τους…

Στην Ελλάδα ζούμε τον έβδομο συνεχόμενο χρόνο οικονομικής ύφεσης. Κάτι που δεν είχε παρατηρηθεί ποτέ ξανά στην σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μας, τουλάχιστον από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά!
Στην πραγματικότητα η κατάρρευση της Ελλάδας ξεκίνησε αμέσως μετά τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004, με πρώτο κακό οιωνό την πτώση του ελικοπτέρου Chinook έξω από το Άγιο Όρος (11 Σεπτεμβρίου 2004). Το ελικόπτερο εκείνο μετέφερε τον κυπριακής καταγωγής πατριάρχη Αλεξανδρείας, ενώ μερικούς μήνες μετά καθαιρέθηκε και ο πατριάρχης Ιεροσολύμων.
Την ίδια περίοδο επιχειρήθηκε η καθαίρεση και του αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος (υπόθεση Βαβύλη) και, τελικά, αργότερα δηλητηριάστηκε και απεβίωσε σε μία χρονική στιγμή πολύ κρίσιμη για τον ελληνισμό…

Και τώρα, προς τα πού οδεύουμε;
Αυτό ρωτούν οι πάντες, μέσα σε αγωνία ανάμικτη με απόγνωση. Εμείς και πάλι αποκαλύπτουμε ολόκληρη την αλήθεια, φωτίζοντας πρόσωπα και καταστάσεις του μέλλοντος!
Οδεύουμε προς:
Α. το λεγόμενο υπερμνημόνιο στην Ελλάδα, που θα εξοντώσει πλήρως των ελληνισμό και
Β. προς τον υπέρτατο νόμο που θα εφαρμοσθεί παντού πάνω στον πλανήτη, στο πλαίσιο μίας «ενοποιημένης ανθρωπότητας»!
Ας το συγκρατήσουν αυτό όσοι μας διαβάζουν, διότι πάντοτε γνωρίζουμε τι λέμε.

Το Υπερμνημόνιο είναι επί θύραις.
Όσο για τον Υπέρτατο Νόμο, για τον οποίο πρώτη φορά γίνεται σήμερα αναφορά παγκοσμίως από εμάς, θα τον βρούμε μπροστά μας πολύ πιο σύντομα από ότι θα περίμεναν πολλοί!

Η ιστορία πλησιάζει προς χωροχρονικό κενό, για πρώτη φορά μετά από δύο χιλιάδες περίπου χρόνια. Και, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τα γεγονότα επιταχύνονται κα έχουν δραματικές συνέπειες…

Πηγή «Ελεύθερη Ώρα»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ανατροπή της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς στον δρόμο αφήνει ένα κενό εξουσίας στην Ουκρανία, το οποίο προφανώς δεν μπορεί να καλυφθεί εύκολα, με εισπήδηση των ποικίλων αντιπολιτευτικών φατριών. Ηδη Βερολίνο, Βρυξέλλες και Μόσχα φαίνεται ότι ανησυχούν από κοινού, αν και από διαφορετική σκοπιά, για το σοβαρότατο ενδεχόμενο η χώρα να βυθιστεί στο χάος του εμφυλίου και να οδηγηθεί σε διαμελισμό. Οι μεγάλες δυνάμεις του ευρωπαϊκού και ευρασιατικού χώρου, παρά τα αντιτιθέμενα συμφέροντά τους, αναγνωρίζουν κατά βάθος ότι αν η χώρα-μαξιλάρι μεταξύ της Ρωσικής Ομοσπονδίας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης ακολουθήσει τη μοίρα της Γιουγκοσλαβίας, κανείς δεν θα βγει ωφελημένος· ούτε γεωπολιτικά ούτε οικονομικά.
Στη διάρκεια της κρίσης, Ευρωπαίοι και Ρώσοι αντελήφθησαν επίσης το αδιαλείπτως ζωηρό ενδιαφέρον των ΗΠΑ, το οποίο εκδηλώθηκε όχι μόνο με το «f*ck the Europeans» της Αμερικανίδας νεοσυντηρητικής υφυπουργού Εξωτερικών, Βικτόρια Νούλαντ, αλλά και με τα αναθερμανθέντα δόγματα Μπρεζίνσκι για τον έλεγχο της ευρασιατικής μάζας και τη φινλανδοποίηση της Ουκρανίας. Είναι προφανές ότι η σπαρασσόμενη Ουκρανία των 45 εκατομμυρίων φτωχών κατοίκων και των μερικών δεκάδων πάμπλουτων ολιγαρχών, μια τεράστια χώρα για τα ευρωπαϊκά μεγέθη, με δεκάδες αγωγούς πετρελαίου και αερίου, με βιομηχανία και φυσικούς πόρους, με τον ρωσικό στόλο στην Κριμαία, συνιστά αυτή τη στιγμή ένα στρατηγικό παίγνιο μεταξύ Ε.Ε., Ρωσίας, ΗΠΑ.

Με αυτή την έννοια, ζούμε μια συνέχιση του ιστορικού ρήγματος του 1989 και, υπό όρους, μια μετασχηματισμένη μικροεπανάληψη του Ψυχρού Πολέμου. Με κρίσιμες διαφορές: η ευρωατλαντική συμμαχία έχει ατονήσει, οι ΗΠΑ βλέπουν προς τον Ειρηνικό, η Γερμανία βλέπει προς τη Ρωσία, η Κίνα προβάλλει ως παγκόσμια υπερδύναμη και μαζί της προβάλλουν ισχυρές άλλες χώρες του πρώην Τρίτου Κόσμου.

Ας δούμε σε αυτό το ταραγμένο πολυπολικό περιβάλλον την κλονισμένη, πτωχευμένη Ελλάδα. Το νότιο τόξο της Μεσογείου είναι πλήρως αποσταθεροποιημένο ή διαλυμένο από πολέμους: Λιβύη, Αίγυπτος, Συρία. Ανατολικά, η ασταθής Τουρκία σε αυταρχική πολιτική στροφή. Στο βάθος, το διαλυμένο Ιράκ, το νεοπαγές Κουρδιστάν, το Ιράν που προσεγγίζεται από τις ΗΠΑ. Στα Βαλκάνια, η κληρονομιά κερμάτων του γιουγκοσλαβικού πολέμου: κράτη φαντάσματα, όπως το Κόσοβο, και κράτη αδύναμα ή ασταθή, όπως η Βοσνία και τα Σκόπια. Φτώχεια και απαισιοδοξία, παντού. Και στη Μαύρη Θάλασσα, εκεί όπου βρίσκεται η ευρασιατική ραφή, η ραφή Ευρώπης και Ρωσίας, έχει εκραγεί η Ουκρανία.

Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα, ακόμη και υπό την παρούσα βαθύτατη κρίση, είναι μια νησίδα σταθερότητας, σχετικής αλλά ουσιαστικής. Το ελληνικό πρόβλημα μπορεί να ελπίζει σε μια βιώσιμη λύση, χωρίς αλυσιτελείς συγκρούσεις, εφόσον η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Γερμανία και η Γαλλία στρέφουν τώρα την προσοχή τους στην ευρω-ρωσική μεθόριο. Βεβαίως, μια ευνοϊκή εξέλιξη είναι μόνο κατά τι πιθανότερη, και εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, δεν είναι διόλου βέβαιη· το κλίμα μπορεί ακόμη και να επιδεινωθεί, ακριβώς επειδή υπεισέρχονται πολλές μεταβλητές και η αστάθεια κορυφώνεται σε όλο το περιευρωπαϊκό τόξο. Εξ ου και προβάλλει επιτακτικότερη από ποτέ η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής συμπαγούς και μακρόπνοης, μιας διπλωματίας ευέλικτης και συνεπούς, που συμπεριλαμβάνουν ορισμένως και την τύχη του κυπριακού ελληνισμού, στη ΝΑ Μεσόγειο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

Ο τουρκοκύπριος ψευδοπρόεδρος Έρογλου προσφάτως αποσαφήνισε ότι η λύση, την οποία συζητεί με τον Κύπριο Πρόεδρο Ανστασιάδη, αναφέρεται σε δύο κράτη που θα δημιουργήσουν χαλαρή συνομοσπονδία και δεν προβλέπει αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο.

Οι Τούρκοι μας προσγειώνουν απότομα και μας αναγκάζουν να πάψουμε να τρέφουμε αυταπάτες. Και εκείνοι, βεβαίως, κάνουν τη δουλειά τους και έχουν σταθερούς στόχους 50 και 60 ετών για όλα τα εθνικά τους θέματα.

Εμείς, όμως, γιατί αισθανόμαστε μονίμως αδικημένοι από τους άλλους, όταν έχουμε ευθύνη για τις υποχωρήσεις που κάνουμε σε όλα τα εθνικά θέματα;
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η τακτική του καλού παιδιού που υποχωρεί, παραχωρεί και μάλιστα άνευ ανταλλαγμάτων, δεν επιβραβεύεται στην εξωτερική πολιτική. Οι μεν γείτονες αποθρασύνονται από τις υποχωρήσεις μας, οι δε ισχυροί της γης μας πιέζουν ακόμη περισσότερο, διότι λειτουργούν ως ψυχροί διαχειριστές.

Θυμίζω ορισμένες από τις πρόσφατες αλλαγές στάσεως της ελληνικής πολιτικής, οι οποίες έγιναν με δική μας πρωτοβουλία και χωρίς χειροπιαστό κέρδος.
Στο Κυπριακό ξεκινήσαμε το 1954 τον αγώνα μέσω ΟΗΕ για την αυτοδιάθεση – ένωση, κάτι που ήταν συμβατό κα με την Ιστορία μας (π.χ. Ένωση Κρήτης) κα με το τότε διεθνώς διαμορφωμένο κλίμα κατά της αποικιοκρατίας. Η Ελληνοκυπριακή νεολαία έδωσε έναν επικό αγώνα για την ένωση με την μητέρα Ελλάδα και τελικά ο αγώνας εγκαταλείφθηκε. Αρχίσαμε να μιλούμε για ανεξάρτητη Κύπρο, οδηγηθήκαμε στην σταδιακή διχοτόμηση, αποδεχθήκαμε τον ρόλο της Τουρκίας, η οποία από το 1878 είχε πουλήσει την Κύπρο στους Βρετανούς και τώρα κινδυνεύουμε να αποδεχθούμε τα τετελεσμένα της εισβολής – κατοχής. Ένα ελληνικό νησί με μικρό ποσοστό τουρκοκυπρίων θα μεταβληθεί –ο μη γένοιτο- σε ένα δυσλειτουργικό πείραμα δύο κρατών σε συσκευασία ενός, όπου η Τουρκία θα έχει τον πλήρη έλεγχο του βόρειου κρατιδίου και τον μερικό έλεγχο του νότιου.

Στο θέμα του Αιγαίου, ενώ το Διεθνές Δίκαιο της Θαλάσσης μας δίνει το δικαίωμα για Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ), αργούμε να την ανακηρύξουμε.
Συμφωνώ ότι η οριοθέτηση με κάθε γείτονα ξεχωριστά είναι δύσκολη. Αλλά αυτό είναι το επόμενο βήμα. Η δήλωση βουλήσεως γίνεται μονομερώς και δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε. Η μικρή Κύπρος του Τάσσου Παπαδόπουλου ανακήρυξε, οριοθέτησε και ήδη αρχίζει να αξιοποιεί την ΑΟΖ σε συνεργασία με το Ισραήλ. Εμείς δεν πρέπει να αργοπορήσουμε ούτε να επηρεασθούμε από ενδοτικές φωνές που ζητούν μόνο χάραξη υφαλοκρηπίδας και όχι ΑΟΖ.

Στο Μακεδονικό ξεκινήσαμε με την πανελλήνια και παλλαϊκή δήλωση ότι δεν δεχόμαστε το όνομα «Μακεδονία» ούτε ως σύνθετο, ούτε ως παράγωγο στην ονομασία του υβριδίου των Σκοπίων. Κερδίζαμε πόντους όσο επιμέναμε. Αποσπάσαμε θετική δήλωση των εταίρων μας τον Δεκέμβριο του 1991 και τον Ιούνιο του 1992. Ακόμη και ο υπονομευτής της Κύπρου, Χένρι Κίσινγκερ, αποδέχθηκε τα ιστορικά δίκαιά μας. Και ξαφνικά, μόνοι μας αλλάξαμε γραμμή, δεχθήκαμε την σύνθετη ονομασία και έτσι αποθρασύναμε την εθνικιστική ηγεσία των Σκοπίων.
Απέναντι σε ένα θνησιγενές κρατίδιο που αργά ή γρήγορα θα διαλυθεί από τους ανέμους του αλβανικού και του βουλγαρικού εθνικισμού, εμφανισθήκαμε φοβισμένοι, με αποκορύφωμα την προσφυγή των Σκοπίων εις βάρος μας στο Διεθνές Δικαστήριο Διεθνούς Δικαίου. Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι (παρ’ ολίγον)!

Στο Βορειο-ηπειρωτικό έχουμε εδώ και ακριβώς 100 χρόνια ένα σημαντικό διπλωματικό όπλο που λέγεται Πρωτόκολλο της Κέρκυρας. Από τον Μάιο του 1914 η Αλβανία και όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, έχουν αποδεχθεί γραπτώς την διοικητική και εκπαιδευτική αυτονομία των Ελλήνων εντός Αλβανίας.
Το ξεχάσαμε κι αυτό και σήμερα οι Βορειο-ηπειρώτες υποφέρουν.

Επιτέλους, ας αποκτήσουμε μία μακροπρόθεσμη και σταθερή πολιτική εθνικών στόχων και απαιτήσεων.

Πηγή «Δημοκρατία»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Νίκος Ελευθερόγλου

Αυτός ο τόπος είναι γεμάτος στο διάβα των αιώνων από ιστορίες για χαμένες πατρίδες ή αλύτρωτες πατρίδες. Από τη Μικρά Ασία και τη Βόρειο Ήπειρο υπάρχουν χιλιάδες ιστορίες γεμάτες δάκρυα, πόνο και αίμα. Και πίσω από κάθε ιστορία ένα ανθρώπινο δράμα. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Οι «ξεριζωμένοι» σε αυτόν τον τόπο είναι πολλοί περισσότεροι από τους γηγενείς.

Το γράφουμε αυτό όχι για να ξύσουμε πληγές και να αναμοχλεύσουμε μνήμες και πάθη. Οι αναφορές μας έχουν έναν και μόνον λόγο. Όσα (προ)βλέπουμε να εξελίσσονται στην μαρτυρική Κύπρο.

Σε αυτό το χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος, σε αυτόν τον τόπο όπου ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού είναι δύο από τους πολλούς μάρτυρες ενός αγώνα που αντί να δικαιώνεται στο βάθος του χρόνου τεμαχίζεται και μικραίνει σε δύσκολους καιρούς.

Φαίνεται ότι οι μηχανές τον τελευταίο καιρό φουλάρουν πέραν του Ατλαντικού για να δρομολογήσουν ακόμη μία πικρή και επώδυνη λύση για τον Ελληνισμό. Δυστυχώς, κλεισμένοι στα Μνημόνια, στις δυσκολίες της ζωής, για άλλη μία φορά θεωρούμε… πολυτέλεια τα εθνικά θέματα. Ή αποδεχόμαστε την λογική ότι η Κύπρος είναι μακριά…
Το χειρότερο όλων είναι ότι, αν γίνει αποδεκτό το τερατούργημα των δύο «κρατών» (δηλαδή εισβολείς και ομάδες κατοχής, έποικοι μεταφερόμενοι από τα βάθη της ανατολής έγιναν το ίδιο με τους Κύπριους), οι μέρες που θα ξημερώσουν θα είναι ακόμη χειρότερες για τον Ελληνισμό.

Αν συνεχιστεί ο… διάλογος πάνω σε αυτό το πλαίσιο, δεν θα θρηνούμε μόνο για τη μισή Κύπρο που χάρισαν οι «φίλοι» μας στον τουρκικό στρατό κατοχής, αλλά για ολόκληρη πατρίδα.

Για χρόνια σύνθημα για την Κύπρο ήταν το «δεν ξεχνώ». Και έρχονται σήμερα οι… πολιτισμένοι αυτού του κόσμου να μας ζητήσουν να ξεχάσουμε…

Έρχονται να μας ζητήσουν να ξεχάσουμε τους αγνοουμένους που δολοφόνησαν οι εισβολείς.
Έρχονται να μας ζητήσουν να ξεχάσουμε ότι από το 1974 καταπατούν κάθε έννοια δικαίου.
Έρχονται να μας ζητήσουν να ξεχάσουμε τι συμβαίνει όλα αυτά τα δίσεκτα χρόνια στη Μεγαλόνησο.
Έρχονται για άλλη μία φορά να επιβάλουν θέσεις και απόψεις που μετατρέπουν το δίκαιο σε άδικο.

Και όλα αυτά για το καλό μας…!

Οι Νεοκύπριοι που θέλουν να αλλάξουν ράτσα και φυλή (τάχατες δεν είναι Έλληνες αλλά είναι «Κύπριοι») και να μοιράσουν τα… αέρια, καλό θα είναι να σκεφτούν πριν βάλουν την υπογραφή τους σε κάτι τέτοιο.

Θα είναι τραγικό, θα είναι θλιβερό να χάσουμε στο τέλος της διαδικασίας ακόμη μία πατρίδα. Να χάσουμε για άλλη μία φορά την Κύπρο μας.
Τότε το βότσαλο δεν θα είναι ριγμένο στο πέλαγο.
Αλλά στο κεφάλι και στην Ιστορία μας…

Πηγή «Δημοκρατία»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου 

Σε έναν τομέα εκσυγχρονίστηκε η χώρα. Στην πληρωμένη ψήφο. Τα παλιά καλά χρόνια άρχιζαν την τσάρκα οι υποτακτικοί δημάρχων και βουλευτικών πόρτα-πόρτα τάζοντας λεφτά, θέσεις μόνιμες εργασίας μέχρι και γαμπρό για την κόρη που ήταν σαν την κατάρα του Αγίου Αντωνίου. Μετά μαζευόταν στα κατά τόπους καφενεία, μπαρ και άρχιζαν την καταμέτρηση πριν ακόμα ανοίξει η κάλπη. Ωραίες εποχές.

Σήμερα αγοράζουν την ψήφο νόμιμα, μνημονιακά και ευρωπαϊκά με νομοσχέδια και μνημονιακές υποχρεώσεις που ξαφνικά θυμήθηκαν ότι υπήρχαν από το πρώτο Μνημόνιο. 
Έχουμε εν τη παλάμη και ούτω ψηφίσομεν τα κάτωθι:
Η “αντιμνημονιακή” ΑΔΕΔΥ δέχθηκε με πολύ χαρά τα 150 ευρώ για ανθυγιεινή εργασία σχεδόν για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους της χώρας. Από τον υπάλληλο του Δημαρχείου μέχρι τον παπά της ενορίας θα παίρνουν 150 ευρώ το μήνα για να μην σπάσουν χέρι και πόδι από κιμωλία και λιανοκέρι. Η “αντιμνημονιακή” ΑΔΕΔΥ με τις αγωνιστικές γυμναστικές σώπασε ξαφνικά για τα μνημόνια αφού όπως δήλωσε ο Σταϊκούρας το συγκεκριμένο επίδομα επανήλθε διότι ήταν Μνημονική υποχρέωση που υπέγραψαν. Δεν φανταζόμαστε τώρα να καλέσει την πρωτοξαδέλφη ΓΣΕΕ σε αγωνιστική γυμναστική αρνούμενη τα 150 το μήνα.

Ξαφνικά η Δικαιοσύνη της χώρας ξύπνησε, κοίταξε όλα τα άδικα που συμβαίνουν στην Ελλάδα και απεφάνθη ότι η πιο βαριά αδικία αυτή την στιγμή είναι το “κούρεμα” των εφάπαξ και των επιδομάτων. Σου τραβάει λοιπόν μια απόφαση να γλύφεις τα δάκτυλά σου με πρόσχημα τις εορτές του Πάσχα μπορεί και να στα επιστρέψω διότι εκεί κοντά είναι και εκλογές.
Έτσι δεν θα έχουμε την γριά να απαιτεί μέρα μεσημέρι να ανοίξει η κάλπη για να βρει το πεντοχίλιαρο που έριξε αντί για το ψηφοδέλτιο. Θα της τα δώσουμε από το πρωτογενές πλεόνασμα, από το οποίο ο Σ.Σ (Σωτήρας Σαμαράς) θα διαθέσει για τις ευπαθείς ομάδες μέχρι και 1 δις ευρώ! Μιλάμε για χρήμα με το τσουβάλι. Ακριβώς το ίδιο τσουβάλι με το οποίο μεταφέρονται τα ψηφοδέλτια με το πέρας της εκλογικής καταμέτρησης.

Μεγαλεία, σου λέω. Καταστρέψανε το γέλιο που ρίχναμε προεκλογικά όταν εμφανίζονταν ο κομματάρχης με κουστουμάκι που είχε να δει καθαριστήριο από την εποχή της σκάφης και έταζε στους νέους θέση περιωπής και μετακίνηση με το αυτοκίνητο του δημαρχείου. 
Πήγαν και έβαλαν στο παιχνίδι ευρωπαϊκά κονδύλια και διαχειριστές ΜΚΟ, μας στέρησαν τον κορδωμένο γείτονα που μάς επιδείκνυε το καινούργιο αεροδυναμικό Hundai που παράγγελνε πριν ακόμα προσληφθεί. Θα τον κάνουν τώρα σκλάβο 5 μηνών με 450 ευρώ το μήνα που δεν φθάνουν ούτε για πέντε πούρα στην επίδειξη του Κόκκινου Χορού της Αποκριάς.

Προεκλογικά από όλα έχει ο μπαξές, λεφτά που μοιράζονται, δικαιοσύνη που σε προσέχει, θέσεις εργασίας, κι αν δεν σου φτάνουν όλα αυτά στην πλέρια ευτυχία που ζεις και θέλεις να γίνεις επιχειρηματίας αποποινικοποιούμε την επιχειρηματικότητα. 
Ξέχνα το ότι για να ανοίξεις επιχείρηση πλήρωνες το 10πλασιο της επένδυσης σε μίζες, ξέχνα το πήγαινε-έλα αφού δεν υπήρχε επιχείρηση στην χώρα που να μην την κρατάει από μία παρανομία ο αρμόδιος κομματάρχης δημόσιος υπάλληλος. 
Εν μέσω ναυαγίου προεκλογικά θα ανοίξουν τόσες επιχειρήσεις από μαύρα χρήματα που δεν έχουν ανοίξει τα τελευταία 40 χρόνια στην Ελλάδα.

Δεν ακούσαμε τίποτε για την υγεία και την παιδεία προεκλογικά διότι πολύ απλά με τόσο χρήμα που ρέει από τα υπογεγραμμένα μνημονιακά ρουσφέτια δεν θα έχεις καμία ανάγκη ακόμη και για μια γριπούλα το ελικόπτερο θα σε πηγαίνει στο Μεμόριαλ της Νέας Υόρκης άσε που θα έχεις προπληρώσει τα δίδακτρα μέχρι και για το Χάρβαρντ του παιδιού σου.

Η δυστυχία είναι ότι αυτά παρουσιάζονται ως σοβαρές πράξεις “σοβαρών” κυβερνητών με τους επικοινωνιολόγους να τρίβουν τα χέρια τους μην πιστεύοντας και οι ίδιοι το πόσο φτηνά και εύκολα σέρνεται ένας λαός στην κάλπη. Έσκισαν τα πτυχία τους γιατί είχαν να κάνουν με μία μάζα που είχε βάλει βαθιά στο κύτταρό της την σοφία του Ναστραδίν Χότζα, που όταν όταν αγανάκτησε η γυναίκα του γιατί δεν χώραγαν μέσα στο σπίτι με όλα τα ζώα, γουρούνια, αγελάδα, κατσίκες, πρόβατα, κότες, ο πανέξυπνος επικοινωνιολόγος Ναστραδίν πέταξε έξω μια κότα και η γυναίκα αισθάνθηκε ότι το σπίτι μεγάλωσε.

Εφόσον ο λαός αισθάνεται ότι οι ψηφοθηρικές μνημονιακές κινήσεις του εξασφαλίζουν το παρόν και το μέλλον, τότε σίγουρα του αξίζει αυτό που του ετοιμάζουν. 
Για όλους τους άλλους που έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτές οι κινήσεις τελειώνουν την κατάσταση γρηγορότερα είναι βαρύ το πλήγμα. 
Τους στέρησαν το γέλιο μέχρι δακρύων που έριχναν όταν οι κομματάρχες αναφωνούσαν: 
“Στα άρματα! Ξεκινάει ο προεκλογικός αγώνας”.


Το αντεπαναστατικό πραξικόπημα στην Ουκρανία είναι το τελειοποιημένο «μοντέλο» των «επαναστάσεων» του πλανητικού φασισμού.
Το «μοντέλο» που στηρίζεται στη λαϊκή ΟΡΓΗ που γεννά και γιγαντώνει ο ίδιος ο φασισμός της Νέας τάξης, που στηρίζεται στις λαϊκές κινητοποιήσεις (γνήσιες ή κατασκευασμένες), το «μοντέλο» που σφετερίζεται το κύρος της έννοιας «επανάσταση» και εμφανίζει ως πραγματικότητα τα ανεστραμμένα είδωλά της: Τα αντεπαναστατικά πραξικοπήματα σαν Επανάσταση…

Σήμερα οι φασιστικές μαφίες του χρήματος και τα πλανητικά τους όργανα βρίσκονται αντιμέτωπα με την εξαθλίωση, συνακόλουθα και με την τυφλή ΟΡΓΗ που έχουν σπείρει, συσσωρεύσει, γιγαντώσει και συμπιέσει εκρηκτικά.

Αυτην την ηφαιστειώδη κατάσταση, τη θανάσιμη απειλή για το σύστημα και τα καθεστώτα της νέας αποικιοκρατίας τους, δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν ούτε με την ΑΠΑΤΗ των κοινοβουλευτικών διαδικασιών ούτε με τις στρατιωτικές μεθόδους και τα  πραξικοπήματα των παλιών δικτατοριών. Πρέπει όλα αυτά να επενδυθούν με νέες μεταμφιέσεις, με νέες φόρμες απάτης: Με την αξιοποίηση της ΦΡΙΚΗΣ που έχει το σύστημα δημιουργήσει και με την αξιοποίηση της λαϊκής οργής που τα ίδια τα καθεστώτα έχουν διογκώσει.

Μπορεί οι φόρμες του παλιού και του νέου (νεοταξικού) φασισμού να είναι διαφορετικές, αλλά η βάση και του σημερινού φασισμού παραμένει η ίδια: Η κινητοποίηση και η οργάνωση της  μαζικής εξαθλίωσης και της τυφλής οργής, η δημιουργία μιας αγελαίας υστερίας και η κατασκευή «οργάνων» (φασιστικών ορδών) από την αγελαία υστερία.
Η ενσωμάτωση της «αριστεράς» στη Νέα Τάξη, η συνακόλουθη διάλυση του Επαναστατικού υποκειμένου (εργατική τάξη), καθώς και η ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ (σχεδόν) ανυπαρξία Πολιτικών Επαναστατικών υποκειμένων διευκολύνει αυτό το έργο του πλανητικού φασισμού.

ΣΗΜΕΡΑ οι ληστές και δήμιοι της ανθρωπότητας, οι πλανητικοί μηχανισμοί τους και τα πολιτικά τους ανδρείκελα σε κάθε χώρα δεν έχουν ΠΟΛΙΤΙΚΟ αντίπαλο. Απέναντί τους έχουν μόνο τους λαούς και την ΟΡΓΗ τους, αλλά χωρίς τους επαναστατικούς πολιτικούς εκφραστές τους: Έτσι αυτή (οργή) παραμένει τυφλή, μέσα σε μια άβυσσο χάους,  συγχύσεων και αντιφάσεων, συνακόλουθα εύκολα χειραγωγήσιμη…

Ο νέος ΦΑΣΙΣΜΟΣ τα αξιοποιεί όλα αυτά και  χρησιμοποιεί (όπως και παλιός, αλλά σε νέες μορφές), τη μαζική λαϊκή οργή, την αγελαία υστερία προς όφελός του: Για την προώθηση και επιβολή των εφιαλτικών σχεδιασμών του, την προώθηση της νέας αποικιοκρατίας, καθώς και την προσωρινή αλλοίωση, εκτόνωση και χειραγώγηση του λαϊκού ανατρεπτικού πάθους.

Στην Ουκρανία υλοποίησε αυτήν τη δουλεμένη «συνταγή» και την τελειοποίησε περαιτέρω. Πυροδότησε τα εύφλεκτα υλικά της λαϊκής οργής με τα κομματικά του ανδρείκελα, επάνδρωσε αυτήν την πυροδότηση με τις παραστρατιωτικές ομάδες κρούσης του, τους ακροδεξιούς και ναζιστές (αλλού αυτές οι ομάδες έχουν ποικίλα χρώματα και «αριστερά») και οδήγησε τα πράγματα εκεί που ήθελε: Στο ίδιο καθεστώς, αλλά με αναπαλαιωμένα τα πολιτικά του ανδρείκελα…

Δηλαδή ΟΧΙ μόνο, στο όνομα της «επανάστασης», επέβαλε τις πραξικοπηματικές του επιλογές (τις επιλογές των πλανητικών μαφιόζων του χρήματος και του ΝΑΤΟ), αλλά στο όνομα της «επανάστασης» ξέπλυνε και τα δικά του διεφθαρμένα ανδρείκελά. Η «επανάσταση» έγινε και κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τα ανδρείκελά του: Τιμοσένκο και CIA…

Επίσης στο όνομα της «επανάστασης» γκρεμίζει κάθε σύμβολο της Ρώσικης Επανάστασης και προχωρά και σε νομοθετήματα που θα βγάζουν εκτός νόμου κάθε κομμουνιστική και σοσιαλιστική οργάνωση.

Αυτό το «μοντέλο» του νέου φασισμού που υλοποιήθηκε με τελειότητα στην Ουκρανία αποτελεί τη νέα στρατηγική της Νέας Τάξης για πολλές χώρες: Τη στρατηγική των αντεπαναστατικών «επαναστάσεων».

Μια στρατηγική που μπροστά της ωχριά ο παλιός «ακατέργαστος» φασισμός του 3ου Ράιχ…
Μια στρατηγική που αποτελεί τη συνέχεια και το «απόσταγμα» της σταλινικής Αντεπανάστασης. Είναι η σταλινική αντεπανάσταση που οδήγησε και αποτέλεσε το παχνί για αυτή τη νέα φασιστική αντεπανάσταση της Νέας Τάξης.

Ο σταλινισμός είναι που οδήγησε στην κατάρρευση όλα αυτά τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και πάνω στα ερείπια αυτής της κατάρρευσης οικοδομήθηκε ο νέος φασισμός της Νέας Τάξης και σφυρηλατήθηκαν τα νέα «μοντέλα» της αντεπανάστασης, ακόμα πιο μακάβρια από τη σταλινική αντεπανάσταση (αυτό, όμως είναι ζήτημα άλλης ανάλυσης).

Ο τυφλός, βεβαίως, αντισταλινισμός δεν πρέπει να μας τυφλώνει και να μην διακρίνουμε το νέο, ιστορικά ακόμα πιο εφιαλτικό, «μοντέλο» του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ, «μοντέλο» που μεταμφιέζει τις Αντεπαναστάσεις της Νέας Τάξης, σε «επαναστάσεις» και «λαϊκές εξεγέρσεις»…

Και ούτε πρέπει να μένουμε αδιάφοροι μπροστά στην  τραγωδία της Ουκρανίας, διότι η νεοταξική «συνταγή» που εφαρμόστηκε στην Ουκρανία, είναι ΓΕΝΙΚΗ και αφορά όλες τις χώρες της νέας αποικιοκρατίας…

Αφορά και την Ελλάδα. Αύριο όταν θα εξαντληθούν ΕΝΤΕΛΩΣ τα περιθώρια των κατοχικών δυνάμεων, το ίδιο θα εφαρμοστεί και εδώ: Το δουλεύουν συστηματικά και σταθερά και όποιος δεν το βλέπει είναι τυφλός ή αλλοτριωμένος πλήρως από τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Ο Αλεξάντρ Μουζίκο, ένας από τους «ηγέτες» της ουκρανικής εξέγερσης και ηγέτης νεοναζιστικής παραστρατιωτικής ομάδας, έχει μακρά αντιρωσική δράση. Ορκισμένος εχθρός των Ρώσων και των Εβραίων «για όσο το αίμα θα κυλά στις φλέβες του», ο Μουζίκο, το 1994, μετέβη στο Γκρόζνι για να πολεμήσει στο πλευρό των, μουσουλμάνων, Τσετσένων, ανταρτών.

Του Παντελή Καρύκα 

Διακρίθηκε ιδιαίτερα στις μάχες κατά των ρωσικών δυνάμεων, σε σημείο να παρασημοφορηθεί από τον ίδιο τον ηγέτη των Τσετσένων ανταρτών, τον διαβόητο Ντουντάγιεφ. Επιστρέφοντας στην Ουκρανία, διέπραξε σειρά εγκληματικών πράξεων και γνώρισε καλά τις ουκρανικές φυλακές.

Η εξέγερση κατά του Γιανουκόβιτς αποτέλεσε την αφορμή για την ανάδειξή του και σε έναν από τους ηγέτες της νεοναζιστικής οργάνωσης «Δεξιός Τομέας». Ο Μουζίκο ηγείται της οργάνωσης στη δυτική Ουκρανία. Η οργάνωση αυτή αποτελεί το αμάλγαμα πολλών άλλων, μικρότερων οργανώσεων, όπως η «Τρίαινα», η «Λευκή Σφύρα», η «Ουκρανική Εθνική Συνέλευση», η «Εθνική Ουκρανική Αυτοάμυνα» και η οργάνωση «Ουκρανοί Πατριώτες».

Το βασικό κοινό σημείο των οργανώσεων αυτών είναι το μίσος τους για κάθε τι ρωσικό ή εβραϊκό. Η οργάνωση «Δεξιός Τομέας» ιδρύθηκε το Νοέμβριο του 2013 και αμέσως ανέλαβε δράση, συμμετέχοντας σε εκτεταμένα επεισόδια στην Ουκρανία, τον Δεκέμβριο του 2013. Στις 25 Ιανουαρίου του 2014 η οργάνωση είχε και πάλι προκαλέσει σοβαρά επεισόδια στο Κίεβο, κάτι που απλά σημαίνει ότι η εξέγερση κατά του Γιανουκόβιτς έχει τη δική της ιστορία και δεν υπήρξε και τόσο αυθόρμητη.

Ο «εθνικός ηγέτης» της οργάνωσης είναι ο Ντμίτρο Γιάρος, ενώ στην κατοχή τους, τώρα πια, βρίσκεται ένα πλήρες οπλοστάσιο, που περιλαμβάνει, πλέον, ακόμα και θωρακισμένα οχήματα και άρματα μάχης, όπως ο Μουζίκο, αποκάλυψε. Όταν, στις 21 Φεβρουαρίου, έφτασαν στο Κίεβο αστυνομικές μονάδες από την ανατολική Ουκρανία, ο Μουζίκο απείλησε ανοικτά τους αστυνομικούς ότι αν επέμβουν οι άνδρες του θα τους περιμένουν ακόμα και με τεθωρακισμένα και τα χέρια τους δεν θα τρέμουν καθόλου!

Τώρα, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Γιανουκόβιτς, ο Γιάρος, ο Μουζίκο και οι όμοιοί του, δηλώνουν ότι ο επόμενος Ουκρανός πρόεδρος θα προέρχεται από τον «Δεξιό Τομέα», οργάνωση που «δεν πρόκειται να καταθέσει τα όπλα μέχρι να παραιτηθεί ο Γιανουκόβιτς». Ο ίδιος έχει ζητήσει να κηρυχτούν παράνομα και να διαλυθούν όλα τα κόμματα που στήριξαν τον Γιανουκόβιτς, καθώς και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας.

Η οργάνωση έχει στήσει το δικό της στρατόπεδο εκπαίδευσης, στην πλατεία Ανεξαρτησίας του Κιέβου, όπου τα μέλη της εκπαιδεύονται στα όπλα, σε κοινή θέα! Ας μην ξεχνάμε, ότι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ουκρανοί προσέφεραν στον Χίτλερ μια πλήρη μεραρχία «Waffen SS» και πάνω από 10 «αστυνομικά» τάγματα.

Επίσης, αρκετά ακόμα τάγματα «πολιτοφυλακής», οι άνδρες των οποίων σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες τους, ενώ οι Ουκρανοί είχαν μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την απίστευτη σφαγή των Εβραίων στο Μπάμπι Γιάρ, στις 29-30 Σεπτεμβρίου του 1941…

Πηγή Defence-Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Χρήστου Ιακώβου 

Τον τελευταίο καιρό άρχισαν να πυκνώνουν οι δηλώσεις του τύπου «θα πρέπει η λύση που θα προκύψει στο Κυπριακό να ικανοποιεί και τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας». Πρόκειται για διατυπώσεις που εκφράζουν ο,τιδήποτε άλλο εκτός από δομημένη στρατηγική σκέψη. 

Αναλύοντας την στρατηγική της Τουρκίας στο Κυπριακό, μετά το 1974, μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι βασίζεται στην εκμετάλλευση τόσο των γεωστρατηγικών πλεονεκτημάτων που απεκόμισε η Άγκυρα μετά την εισβολή όσο και στην υπό εξέλιξη υπεροπλία της χώρας, με σκοπό την επίτευξη των γεωπολιτικών της επιδιώξεων.

Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία, με την εισβολή στην Κύπρο το 1974, απεκόμισε τέσσερα στρατηγικά πλεονεκτήματα:

α) εξασφάλιση της στρατηγικής ομηρίας του νησιού,

β) δορυφοροποίηση του ελεύθερου τμήματος της Κύπρου,

γ) αποκοπή της γεωπολιτικής παρουσίας της Ελλάδος στην Ανατολική Μεσόγειο (η αποτυχία του δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου αποτελεί την πιο κατηγορηματική επιβεβαίωση αυτού του συμπεράσματος), και

δ) μονοπώληση του στρατηγικού ελέγχου της Ανατολικής Μεσογείου που της επιτρέπει σύγκλιση συμφερόντων σε γεωστρατηγικό επίπεδο με τις ΗΠΑ, γεγονός που αποτελεί προϋπόθεση για την αναβάθμισή της σε περιφερειακή δύναμη.

Ο ισλαμιστής Τούρκος υπουργός εξωτερικών, Αχμέντ Νταβούτογλου, ανακεφαλαιώνει αυτά τα Κεμαλικά κεκτημένα στη στρατηγική του σκέψη μέσα στο βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος» ως εξής: 
«Την Κύπρο δεν μπορεί να αγνοήσει καμία περιφερειακή ή παγκόσμια δύναμη που κάνει στρατηγικούς υπολογισμούς στη Μ. Ανατολή, την Α. Μεσόγειο το Αιγαίο, το Σουέζ, την Ερυθρά θάλασσα και τον Κόλπο. Η Κύπρος βρίσκεται σε τόσο ιδανική απόσταση απ’ όλες τις περιοχές, που έχει την ιδιότητα μίας παραμέτρου που τις επηρεάζει όλες άμεσα. Η Τουρκία, το στρατηγικό πλεονέκτημα που απέκτησε την δεκαετία του 1970 πάνω σε αυτήν την παράμετρο, πρέπει να το αξιοποιήσει όχι ως στοιχείο μίας αμυντικής Κυπριακής πολιτικής με στόχο την διαφύλαξη του σημερινού στάτους κβο, αλλά ως ένα θεμελιώδες στήριγμα μίας επιθετικής θαλάσσιας στρατηγικής διπλωματικού χαρακτήρα».
Εκτοτε η Τουρκία, ακολούθησε τη στρατηγική του καταναγκασμού, έναντι Ελλάδος και Κύπρου, προκειμένου να περιχαρακώσει τα κεκτημένα της στο Κυπριακό και να τα ενσωματώσει σε ένα σχέδιο λύσης, σύμφωνα τις δικές της προδιαγραφές. Αυτή η στρατηγική υλοποιείται στη βάση των εξής σημείων:

α) Ισχυροποιεί τη θέση της δημιουργώντας νομικά  ερείσματα, (πχ. προσπάθεια νομιμοποίησης της παρουσίας της στην Κύπρο, είτε με την αναγνώριση του ψευδοκράτους είτε με τη δημιουργία τουρκοκυπριακού κρατιδίου στο βορρά το οποίο θέλει να ελέγχει και μετά τη λύση μέσω του ελέγχου της Τουρκοκυπριακής πολιτικής ελίτ)

β) Αποδυναμώνει την Κυπριακή Δημοκρατία υποσκάπτοντας τα νομικά της ερείσματα (πχ. η διαρκής αμφισβήτηση που θέτει η Άγκυρα τόσο κατά την νομιμότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και κατά των επιλογών της να ασκήσει κατά καιρούς το νόμιμο δικαίωμα της για την άμυνα της χώρας),

γ) Εξαναγκάζει την Κύπρο σε υποχωρήσεις υπό την απειλή πολέμου (πχ. η κρίση στο θέμα των S300, όπου κατάφερε να επιβάλει την βούληση της στην τελική απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την απειλή χρήσης βίας).

Όλα αυτά τα πέτυχε η Άγκυρα επιβάλλοντας την στρατηγική αντίληψη ότι το κόστος από ένα ενδεχόμενο πόλεμο αναμένεται να είναι μικρό για την Τουρκία γιατί ακριβώς συντρέχουν δύο λόγοι:

α) ο αμυνόμενος δεν είναι σε θέση να προβάλει ουσιαστική αντίσταση (πχ. Ελλάδα και Κύπρος απέτυχαν μετά το 1974 να δημιουργήσουν ένα ισχυρό δόγμα αποτρεπτικής στρατηγικής έναντι της τουρκικής επιθετικότητας) και

β) οι συγκυρίες δημιουργούν ένα πλαίσιο σύγκλισης των Τουρκικών συμφερόντων με αυτά των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ.

Η Τουρκία επεδίωξε και πέτυχε σε πολύ μεγάλο βαθμό να καλλιεργήσει για τον εαυτό της, την εικόνα ενός αποφασιστικού αντιπάλου που μπορεί ανά πάσα στιγμή να χρησιμοποιήσει το πλεονέκτημα που απεκόμισε από το στρατιωτικό συσχετισμό δυνάμεων προκειμένου να επιβάλει τη θέλησή της. 

Με δεδομένη αυτή την πραγματικότητα, η Τουρκία καθιστά σαφές προς τους διεθνείς διαμεσολαβητές ότι υπάρχουν κάποια όρια μέσα στα οποία μπορεί να κάνει κάποιες «υποχωρήσεις», αφού διαπραγματεύεται από θέση ισχύος και ιδιαίτερα όταν γνωρίζουν ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει την δυνατότητα να αναιρέσει τα σε βάρος της στρατηγικά δεδομένα που επέφερε το 1974. 
Αυτό για τους διεθνείς μεσολαβητές είναι μία πραγματικότητα που υπαγορεύει υποβολή ευνοϊκών σχεδίων προς την Τουρκία και περισσότερη άσκηση πιέσεων προς την Ελληνική πλευρά να αποδεχθεί μία λύση που να νομιμοποιεί τόσο τον διοικητικό όσο και τον γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων στη βάση των πραγματικοτήτων που δημιούργησε ο τουρκικός στρατός.

Η στρατηγική επιλογή των κυβερνήσεων Ελλάδος και Κύπρου, από το 1974 και εντεύθεν, να αναζητήσουν λύση στη βάση του διοικητικού και γεωγραφικού διαχωρισμού, ήτοι επί της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, έχοντας ήδη αποδεχθεί ότι δεν μπορούν να ανατρέψουν τα αρνητικά επακόλουθα της ήττας και με εμφανή την μακρά τουρκική απροθυμία να διαπραγματευτεί επί της ουσίας, είχε ως συνέπεια η Ελληνική πλευρά να διολισθαίνει σταδιακά προς στις τουρκικές θέσεις. 
Γι’ αυτό θα ήταν καλύτερα να εξηγήσουν αυτοί που διατυπώνουν την άποψη, «θα πρέπει η λύση που θα προκύψει στο Κυπριακό να ικανοποιεί και τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας», να εξηγήσουν δημοσίως ποια στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας εννοούν.

Ο Χρήστος Ιακώβου είναι Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου