Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Δεκ 2012

Τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες ημέρες στο κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν αποτελούν έκπληξη σχεδόν για κανέναν. Όλοι γνώριζαν πως κάποιοι που έτρεξαν να συμπαραταχθούν στην πολιτική κίνηση του Πάνου Καμμένου, θα εκδήλωναν την κρίσιμη στιγμή τα πραγματικά τους "αισθήματα". Φαίνεται πως (για άγνωστους σε πολλούς από εμάς λόγους) πως αυτή η στιγμή ήρθε. Και οι παραιτήσεις των "στελεχών" είναι απλώς το προοίμιο μεγαλύτερων πολιτικών εξελίξεων στην χώρα.

Ο Τσακίρης Γιώργος, πολιτευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων στην Καβάλα, με τον δικό του τρόπο προσεγγίζει και καυτηριάζει τη νέα αποστασία, μέσω δελτίου τύπου που εξέδωσε.
Μετά το τέλος της συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδος του κινήματος των Ανεξάρτητων Ελλήνων, και τις αποχωρήσεις των κ.κ. Μαρκόπουλου και Κουράκου, έγινε πλέον εμφανές ότι το σχέδιο, τόσο της αποσταθεροποίησης του κινήματος, όσο και του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης από τα πραγματικά προβλήματα που βιώνει στην καθημερινότητά του ο Έλληνας πολίτης, έχει αποτύχει.
Καιρός να ασχοληθούμε με ότι πραγματικά μας ενώνει, σ’ έναν κοινό, ανένδοτο αγώνα, ενάντια στις πολιτικές των μνημονίων, που οδηγούν στην περαιτέρω φτωχοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας μέσω του νέου φορολογικού νομοσχεδίου, και την δέσμευση του ορυκτού πλούτου της χώρας.
Τσακίρης Γιώργος
Πολιτευτής Ανεξάρτητων Ελλήνων
Π.Ε. Καβάλας


Ο Πάνος Καμμένος μιλάει για σπόνσορες και χορηγούς που ζητάνε ανταλλάγματα και περιγράφει μία συγκεκριμένη εταιρεία

Ο πρόεδρος των “Ανεξάρτητων Ελλήνων” Πάνος Καμμένος μίλησε στον REAL FM με το Νίκο Χατζηνικολάου. Θέμα της συζήτησης είναι οι πρόσφατες αποχωρήσεις βουλευτών από το κίνημα. 

Ακολουθεί απόσπασμα από τη συζήτηση μεταξύ του δημοσιογράφου και του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων.

Καμμένος: Ακούστε κ. Χατζηνικολάου, όποιος θέλει να φύγει. Όποιος δεν αντέχει να είμαστε ένα κίνημα το οποίο δεν θα πάρει σπόνσορα από τις εταιρείες εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική για να σιωπήσει, όσα λεφτά κι αν δεν έχει, δεν θα συμβιβαστεί με τραπεζίτες, όσα λεφτά κι αν δεν έχει και δεν θα μπει στο σύστημα, στο παλαιοκομματικό σύστημα που κατέρρευσε μαζί με τη μεταπολίτευση.

Χατζηνικολάου: Σας πρότειναν τέτοια πράγματα οι βουλευτές αυτοί; Σας πρότειναν δηλαδή να έχετε χορηγό ας πούμε, τον ιδιοκτήτη των ορυχείων;

Καμμένος: Υπήρχαν προτάσεις και μάλιστα την προηγούμενη εβδομάδα για να πάρουμε χορηγούς, να μας βοηθήσουν χορηγοί, οι οποίοι βεβαίως θα ζητούσανε συγκεκριμένα ανταλλάγματα. Δεν έφυγα από τη Ν.Δ., καταψηφίζοντας την κυβέρνηση Παπαδήμου, για να κάνουμε ένα κίνημα το οποίο θα εξαρτάται από τον κάθε εργολάβο. Είναι τόσο σαφής η δήλωση που δεν υπάρχουν περιθώρια για παρερμηνείες».

Ο Πάνος Καμμένος μιλάει για σπόνσορες και χορηγούς που ζητάνε ανταλλάγματα και περιγράφει μία συγκεκριμένη εταιρεία. Όπως είπε, 

...«H πρόταση έγινε την προηγούμενη εβδομάδα, στο τέλος της οποίας ήταν προγραμματισμένη μια συζήτηση στη Βουλή που αφορούσε καίρια την συγκεκριμένη εταιρεία. Πέφτει κανείς από τα σύννεφα; Μάλλον όχι.

Πιστεύει κανείς ότι οι “χορηγίες” της Siemens προς τα πολιτικά κόμματα ήταν μεμονωμένο φαινόμενο στην Ελληνική πολιτική ζωή; Μήπως ήταν ο Μαντέλης ο μόνος ή μήπως τα πήρε μόνο από τη Siemens; Άλλες εταιρείες δεν “αξιοποίησαν” αυτά τα “σύγχρονα εργαλεία” προβολής του εξαιρετικού τους έργου; Όσοι απορούσαν για το ζήλο με τον οποίο κόμματα, πολιτικοί, αυτοδιοικητικοί και ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης προωθούν την καταστροφή της Χαλκιδικής από τη συγκεκριμένη εταιρεία τώρα έχουν την απάντηση τους».

Πηγή: Χρόνος
Σε πλήρη πανικό και σύγχυση βρίσκεται η κυβέρνηση σε σχέση με τη γνωστή με αρ. 1101/2012 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα Εκούσιας Δικαιοδοσίας) που αφορά το χαράτσι που μπαίνει στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Γιατί όμως η κυβέρνηση είναι σε τόσο πανικό ώστε να σπεύσει αφενός να διατάξει τη ΔΕΗ να συνεχίσει να εισπράττει το χαράτσι παρά τη δικαστική απόφαση και ταυτόχρονα να σπεύδει στον Άρειο Πάγο (την ηγεσία του οποίου ορίζει η ίδια), για να ακυρώσει την πιο πάνω απόφαση;
 
Το πρόβλημα που έχει κτυπήσει την κυβέρνηση, εκτιμούμε πως δεν είναι η μη είσπραξη του χαρατσιού μέσω της ΔΕΗ, αφού αυτό μπορεί να το εισπράξει πιο σίγουρα μέσα από την εφορία, με όσες δόσεις η ίδια καθορίσει. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο μέσα στην απόφαση που δεν προβλήθηκε καθόλου από τα ΜΜΕ και αυτό δεν είναι άλλο από το ότι η ανωτέρω απόφαση κηρύσσει το άρθρο 53 του Ν. 4021/2011 (που επιβάλει το χαράτσι) ως αντισυνταγματικό. Ότι προσκρούει δηλαδή στο άρθρο 4 παρ. 5 του Συντάγματος. Για περισσότερες λεπτομέρειες μπορεί να διαβάσει κάποιος την ίδια την απόφαση.

Για όποιον λοιπόν δεν αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό, σημαίνει πως ο νόμος για το χαράτσι είναι άκυρος. Δηλαδή όχι μόνο η ΔΕΗ δεν μπορεί να το εισπράξει, αλλά ούτε και η ίδια η Εφορία. Αν μάλιστα ο Άρειος Πάγος, δείξει την ίδια νομική γενναιότητα που έδειξε και το Πολυμελές Πρωτοδικείο και κηρύξει και αυτός τον νόμο αυτόν ως αντισυνταγματικό, τότε δεν αποκλείεται να αρχίσουν οι πολίτες να ζητούν πίσω ακόμα και τα χρήματά που έχουν ήδη δώσει ως αχρεωστήτως καταβληθέντα.  

Είναι λοιπόν να μην βρίσκεται σε πανικό η κυβέρνηση και να μην τρέχει να σώσει τον αντισυνταγματικό της νόμο;

Πέτρος Χασάπης
«Ολοκληρώθηκε η συζήτηση- συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Όπως βλέπετε η Κοινοβουλευτική Ομάδα των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ παραμένει συμπαγής, παρουσία 18 βουλευτών.

Δύο επέλεξαν τον δικό τους δρόμο. Ο ένας να πορευθεί για το όνειρο της νέας κεντροδεξιάς, όπως ο ίδιος έλεγε και ακολουθώντας τον εκπρόσωπο των διαφωνούντων-τον κ. Σταμάτη-που χθες παρακάλεσε τον Πρωθυπουργό, τον κ. Σαμαρά, να ανοίξει την καρδιά του και τη μεγαλοσύνη του ώστε να τους δεχθεί πίσω. Αναφέρομαι στον Κώστα Μαρκόπουλο.

Ο έτερος ήρθε εδώ προκειμένου να διεκδικήσει ένα ρόλο σε αυτό το σόου που παίζεται τις τελευταίες ημέρες, όπου διάφορα σενάρια έρχονται να πλήξουν δήθεν τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Στην αρχή μίλησαν για το δολάριο, ενώ η πάγια θέση των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ είναι η παραμονή στο ευρώ γιατί κανείς δεν έχει δικαίωμα να μας βγάλει. Μιλήσαμε για την έκδοση των περίφημων CDO, δηλαδή των τίτλων από τα κοιτάσματα πετρελαίου που είναι σε δολάρια και θα αποτελέσουν ένα μεγάλο συναλλαγματικό «μαξιλάρι» για την πατρίδα μας και όπλο για τη Ευρώπη, κατάρρευσε και αυτό.

Επανέφεραν την υπόθεση που έχει να κάνει με την προεδρία της Δημοκρατίας και το περίφημο non paper, του οποίου την πατρότητα ο συγγραφέας τη δέχθηκε μέσα από το διαδίκτυο και στο οποίο αποδεικνύεται ότι τέτοιου είδους σενάρια επίσημα από τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ δεν δόθηκαν ποτέ.

Σκοπός εκείνων, οι οποίοι έπαιξαν αυτό το σενάριο, ήταν να διαλύσουν τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, μεταξύ των δύο εκλογών. Και βέβαια, εκείνοι που είχαν την πλειοψηφία, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, τα όργανα της τρόικας και ενώ είχαν την κοινοβουλευτική δύναμη συνέχισαν να κυβερνούν μετά τις δεύτερες εκλογές. Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρχουν ουσιαστικά οι διαγραφές των ποινικών ευθυνών και οι παραγραφές του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και κάποιων στελεχών, εκτός βέβαια από το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας.

Σήμερα, είδαμε με έκπληξη, ένας εκ των συναδέλφων μέχρι σήμερα, ο κ. Γιάννης Κουράκος, να έρχεται και να καταγγέλλει ότι τον πήρε τηλέφωνο ο κ. Βουλγαράκης και του είπε ότι δεν θα πρέπει να φύγει, γιατί τώρα οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ παίρνουν χρήμα και μάλιστα σε μεταγενέστερες δηλώσεις παρακολουθούσαμε εδώ στην διαδικασία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας πως ουσιαστικά ανέφερε ότι δεν θα παραμείνει σε ένα κόμμα που χρηματοδότης είναι ο κ. Βουλγαράκης. Αλλά ξέρετε ο Θεός είναι μεγάλος, γιατί τα πρακτικά επιτροπής ελέγχου πόθεν έσχες που συνεδρίασε χθες το βράδυ στη Βουλή αλλά και την προηγούμενη εβδομάδα έχουν ξεκάθαρη τη θέση των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ που αφορά την υπόθεση του κ. Βουλγαράκη σε σχέση με την κατάθεση για το πόθεν έσχες και η θέση αυτή την οποία πήραν οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ δεν είναι μια θέση την οποία παίρνει κανείς σε κάποιον που έχει έστω φίλο και χρηματοδότη.

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο πια ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σχέδιο απόλυτα ερασιτεχνικό, προωθούμενο βέβαια από επαγγελματίες που έχουν στόχο να στηρίξουν την τρόικα, τους δανειστές και τα όργανά τους τα πολιτικά στην Ελλάδα.

Προσπάθησαν να μας διαλύσουν αλλά βρήκαν απέναντί τους ένα τοίχο, τον τοίχο των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Και ξέρετε οι ιδέες είναι σαν τα καρφιά, όσο περισσότερο τα χτυπάς, τόσο πιο βαθιά μπαίνουν στον τοίχο.

Εμείς λοιπόν οι 18 βουλευτές του τέταρτου κόμματος στη βουλή που ξεκινήσαμε μαζί, μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες μέσα από το διαδίκτυο, του κινήματος που δεν έχει ούτε χρηματοδότες, ούτε αφεντικά, ούτε σπόνσορες, του κινήματος που αγκαλιάζει τους δημοκρατικούς Έλληνες που προέρχονται από την κεντροδεξιά που πιστεύει όμως στην Ευρώπη των εθνών-λαών και όχι στην ομοσπονδιακή Ευρώπη των Γερμανών πιστωτών , από τους Έλληνες που τον εαυτό τους τον προσδιορίζουν στο κέντρο, στο κέντρο που διέλυσαν οι ίδιες δυνάμεις πριν την μεταπολίτευση αλλά και πριν τη Χούντα, στους Έλληνες που πίστεψαν στο πατριωτικό ΠΑΣΟΚ του «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» και όχι στον κ. Σημίτη και στα swaps και στη λογική του Πάγκαλου και των Ιμίων, στους Έλληνες που πιστεύουν στον πατριωτισμό και ανήκουν στον χώρο της Αριστεράς, δηλαδή σε όλους τους δημοκρατικούς Έλληνες. Σε ένα κίνημα το οποίο δεν θα αποκτήσει ούτε σπόνσορες, σε ένα κίνημα που δεν θα αποκτήσει ούτε αφεντικά, σε ένα κίνημα που υπηρετεί μόνο την Ελλάδα.

Τους απαντάμε λοιπόν ότι η ελληνική απάντηση στην αποστασία είναι μία:
Ανένδοτος αγώνας.


Αυτόν τον ανένδοτο αγώνα ξεκινήσαμε στη διάρκεια της προηγούμενης Κοινοβουλευτικής Ομάδας μαζί με τη Διοικούσα Επιτροπή του Κινήματος. Ξεκινήσαμε ένα Συνέδριο το οποίο κάλεσε σε συστράτευση τους ελεύθερους έλληνες που δεν δέχονται να μπουν στα καλούπια των δανειστών, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ των κινημάτων, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ της Δημοκρατίας, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ που θέλουν τα παιδιά μας και οι γενιές που έρχονται να ζουν σε μια ελεύθερη χώρα και θέλουν να έχουν έναν πρωθυπουργό που δεν θα γονατίζει στον Βαυαρό αυτοκράτορα, τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ που δεν παίρνουν εντολή από τους τραπεζίτες.

Ξεκινάμε λοιπόν το Συνέδριό μας. Οι προσυνεδριακές συγκεντρώσεις θα γίνουν από τον Ιανουάριο. Μέχρι τις 30 του μηνός θα εγγραφούν τα νέα μέλη. Σε 15 πόλεις της Ελλάδας θα μιλήσουν όλοι οι πολίτες και εκείνοι που γίνονται μέλη, οι οποίοι έχουν και δικαίωμα ψήφου, και εκείνοι που θέλουν να μιλήσουν ελεύθερα. Θα εκλέξουμε με δημοκρατικές διαδικασίες τους συνέδρους που θα συμμετέχουν στο Συνέδριο που θα επιβεβαιώσει την Εθνική Αντιπρόταση και θα την ενισχύσει, το κυβερνητικό πρόγραμμα που έχουν οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, την Ιδρυτική Διακήρυξη στην οποία μένουμε πιστοί αλλά και που θα παρουσιάσει προτάσεις σχετικά με τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν, τις ελληνικές αλλαγές στη Δημοκρατία μας, που θα παρουσιάσει τις απόψεις των πολιτών, των ελεύθερων, των ανεξάρτητων πολιτών.

Η Κοινοβουλευτική Ομάδα έληξε τώρα, συνεχίζουμε από αύριο τον ανένδοτο αγώνα όλοι μαζί, μαζί μόνο με τους πολίτες, τους Έλληνες πολίτες σε όλη την Ελλάδα. Σας ευχαριστώ πολύ.»

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος

Από τις αρχές του 2010 μέχρι και τον Ιούλιο του 2011 - δηλαδή στον ένα χρόνο εφαρμογής του πρώτου Μνημονίου - οι κυβερνώντες, σε συνεργασία με τους εταίρους τους σε ΕΕ και ΔΝΤ, πρόσφεραν όλον τον απαραίτητο χρόνο που χρειάζονταν οι ντόπιοι και ξένοι δανειστές και τοκογλύφοι, ώστε να πετάξουν από πάνω τους απαξιωμένα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου που ανέρχονταν στα περίπου 40 δισ. ευρώ.

Άρα:
Η «πατριωτική» αυτή περίοδος, η περίοδος του πρώτου Μνημονίου, είχε ως αποτέλεσμα ο ελληνικός λαός να συνεχίσει να πληρώνει τόκους και οι τοκογλύφοι να συνεχίσουν να κερδοσκοπούν, ενώ ταυτόχρονα «ξεφορτώνονταν» ομόλογα και έπαιζαν πάνω σε ένα χρέος που υποτίθεται ότι «μειωνόταν».

Από την Άνοιξη του 2012 και μετά από τα περίφημα PSI, τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου διαπραγματεύονταν στη δευτερογενή αγορά σε μέσες τιμές μεταξύ 12 έως 18 λεπτών του ευρώ με ανώτερη τιμή τα 25 λεπτά. Μετά όμως από την πρόσφατη απόφαση του Γιούρογκρουπ τον Νοέμβρη του 2012 για τη μείωση του χρέους μέσω της επαναγοράς ομολόγων, και σύμφωνα με την ανακοίνωση που εκδόθηκε χτες από την κυβέρνηση, προκύπτει ότι: η μέση τιμή με την οποία έγινε αυτή η επαναγορά ανήλθε στα 34 λεπτά του ευρώ.

Άρα:
Η νέα «πατριωτική» περίοδος, η περίοδος του τρίτου Μνημονίου, έχει ήδη σαν αποτέλεσμα οι τοκογλύφοι, συμμετέχοντας στην επαναγορά, να εισπράττουν κερδοσκοπικά και τοκογλυφικά οφέλη, πουλώντας τα ομόλογα σε τιμές που ανέρχονται δύο και τρεις φορές πάνω από τις τιμές που τα είχαν αγοράσει μόλις πριν από μερικούς μήνες.

Στα προηγούμενα «πατριωτικά» θα πρέπει φυσικά να προστεθούν και οι συνέπειες που είχαν για το λαό και τη χώρα οι αποφάσεις του δεύτερου Μνημονίου.
Το «κούρεμα» που έγινε τότε, στο όνομα της μείωσης του χρέους, αφενός οδήγησε λίγους μήνες αργότερα σε χρέος υψηλότερο από τα επίπεδα που βρισκόταν πριν το «κούρεμα», αφετέρου αποτέλεσε όχημα λεηλασίας Ασφαλιστικών Ταμείων, Πανεπιστημίων, Νοσοκομείων, που τα αποθεματικά τους όχι μόνο «κουρεύτηκαν», αλλά «αποκεφαλίστηκαν».
Φυσικά, αυτή η - εξόχως διδακτική περί «πατριωτισμού» - ιστορία, συνεχίζεται...



  • Οι τράπεζες, το τεράστιο παιχνίδι που παίζουν στην μοιρασιά της Ελλάδας και μία ρήση του Τόμας Τζέφερσον, που προβλέπει πριν 223 χρόνια, αυτό που συμβαίνει σήμερα!

O Thomas Jefferson, 3ος Πρόεδρος των ΗΠΑ και κύριος συγγραφέας της ιστορικής «Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας» (Declaration of Independence), μιλώντας το έτος ... 1789 για τις ΤΡΑΠΕΖΕΣ είπε:

«Πιστεύω ότι τα τραπεζικά ιδρύματα είναι πολύ πιο επικίνδυνα για τις ελευθερίες μας από τούς τακτικούς στρατούς. Αν ο αμερικανικός λαός επιτρέψει ποτέ ιδιωτικές τράπεζες να ελέγξουν την έκδοση του νομίσματός τους, πρώτα με τον πληθωρισμό και μετά με τον αποπληθωρισμό, οι τράπεζες και οι εταιρείες που θα αναπτυχθούν γύρω από τις τράπεζες, θα στερήσουν από τον Λαό όλη την περιουσία του, και τα παιδιά του θα ξυπνήσουν μια μέρα άστεγα στην ήπειρο την οποίαν οι πατέρες τους κατέκτησαν γι’αυτά…»

Η Σύνοδος του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων στο Κιότο το 1973, όρισε ότι η ελεύθερη οικονομική Ζώνη είναι ένα τμήμα του εδάφους της χώρας, όπου τα εμπορεύματα θεωρούνται ως αντικείμενα πέρα από τα όρια του εθνικού τελωνειακού εδάφους και ως εκ τούτου, δεν υπόκεινται στον κοινό τελωνειακό έλεγχο και τη φορολογία.. Με άλλα λόγια, είναι η εδαφική περιοχή, στην οποία ισχύει η αρχή της εξωεδαφικής φορολογίας (taxation extraterritoriality).

Με τον όρο Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ) ορίζονται οι οριοθετημένες, από τη νομοθετική εξουσία κάθε χώρας, περιοχές, στις οποίες, δημιουργούνται εξαιρετικές συνθήκες για τις επενδύσεις, ένας παράδεισος της ελεύθερης αγοράς.

Το ιδανικό περιβάλλον επένδυσης και μεγιστοποίησης του κέρδους για τα εγχώρια και πολυεθνικά κεφάλαια.

Ένας παρόμοιος ορισμός, θέλει την Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη να θεωρείται το περιορισμένο τμήμα του εθνικού εδάφους του κράτους, στο οποίο συγκεκριμένες προνομιακές οικονομικές συνθήκες (τελωνεία, μίσθωση, φορολογία, θεωρήσεις βίζας κ.ο.κ.), εφαρμόζονται όσον αφορά ξένους και εγχώριους επιχειρηματίες, ορίζοντας συνεπώς τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της βιομηχανίας και της επένδυσης ξένων κεφαλαίων.

Νομοθετείται η δυνατότητα δημιουργίας ζωνών ελεύθερου εμπορίου, ειδικών ζωνών οικονομικών αποθηκών εμπορευμάτων, ελεύθερων λιμανιών, ζωνών εξαγωγικής δραστηριότητας, ειδικών επενδυτικών ζωνών, ελεύθερων βιομηχανικών-οικονομικών ζωνών κλπ.

Ένας ορισμός ο οποίος ξεφεύγει από την λογική του γεωγραφικού προσδιορισμού ως πρωταρχικό στοιχείο, ορίζοντας μια Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη ως το τμήμα του εθνικού οικονομικού χώρου, όπου παρέχεται ένα τέτοιο σύστημα προνομίων και κινήτρων στους εγχώριους και ξένους επιχειρηματίες, το οποίο, βασιζόμενο σε νέες τεχνολογίες, επιτρέπει κατά κύριο λόγο, υψηλής προτεραιότητας κλάδους της οικονομίας να αναπτυχθούν, με στόχο να προσφέρουν στην παραγωγή υψηλής ποιότητας προϊόντων και την επιτυχή ανάπτυξη της κοινωνικής και οικονομικής ζωής των αντίστοιχων περιοχών.

Οι ΕΟΖ χαρακτηρίζονται στο σύνολό τους από το διαφορετικό φορολογικό, εργασιακό και διοικητικό καθεστώς, σε σχέση με την υπόλοιπη επικράτεια της χώρας. Αυτό μπορεί και συνήθως περιλαμβάνει, ανάμεσα στα άλλα, σκανδαλωδώς χαμηλή εταιρική φορολογία, επιδοτήσεις επενδυτικών εγχειρημάτων, ειδικά τελωνειακά καθεστώτα, περιορισμό ή κατάργηση των επιβαρύνσεων των εργοδοτών, χαλάρωση των κανονισμών ασφάλειας στο χώρο εργασίας, αποδυνάμωση των περιβαλλοντικών κανονισμών, απαγόρευση του συνδικαλισμού αλλά και κατάργηση κάθε είδους συλλογικών διαπραγματεύσεων, περαιτέρω μείωση του μισθού των εργαζόμενων και απορύθμιση των κανόνων της εργασίας.

Οι επιχειρήσεις που λειτουργούν εντός των ΕΟΖ χρησιμοποιούν εισαγόμενες πρώτες ύλες χωρίς δασμούς, αξιοποιούν την φορολογική ασυλία και δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους. Η χαμηλή διασύνδεσή τους με την εγχώρια οικονομία, δείχνει ότι το όφελος για την οικονομία της φιλοξενούσας χώρας είναι μηδαμινό.

Μία μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας αναφέρει ότι στις ΕΟΖ της Κίνας το μέσο ωράριο ποικίλλει από τις 54 ως τις 77 ώρες τη βδομάδα.

Αν οι ΕΟΖ λοιπόν αποτελούν κατάκτηση διαρκείας, ουσιαστικά περιγράφονται ως μία περίπτωση αποικιοποίησης και δημιουργίας προτεκτοράτου.

Στην περίπτωση της σύντομης αποχώρησης του «επιδρομέα-επενδυτή» σε τακτό χρονικό διάστημα, πρόκειται ουσιαστικά για μια λεηλασία (μιά αρπαχτή!!!) του οικονομικού-κοινωνικού πλούτου της χώρας υποδοχής του.

Είναι το θριάσιο πεδίο μία ΕΟΖ;
Νομοθετήθηκε ειδικό καθεστώς ζώνης ελεύθερου εμπορίου, ειδικής ζώνης οικονομικών αποθηκών εμπορευμάτων, ελεύθερο ενδοχώριο λιμάνι, ελεύθερη ζώνη εξαγωγικής δραστηριότητος, κτλ;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσχηματικά και τυπικά, απαγορεύει τη λειτουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών για λόγους “αθέμιτου ανταγωνισμού”.

Αυτό παρά το γεγονός ότι ΕΟΖ έχει ήδη δημιουργηθεί και λειτουργεί στην Πολωνία μετά την πτώση του καθεστώτος του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού”.

Οι πολωνοί μεταφέρθηκαν απο το καθεστώς του “υπαρκτού σοσιαλισμού” στο καθεστώς του “άκρατου νεοφιλελευθερισμού” ή αλλιώς στην απόλυτη “φεουδαρχία”.

Για τη δημιουργία ΕΟΖ στην Ελλάδα, αναπτύσσονται τόσο στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, όσο και στην Πελοπόννησο, ενώ τελευταία ανάλογη συζήτηση πραγματοποιήθηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο Νοτίου Αιγαίου με θέμα το επιχειρησιακό σχέδιο, το οποίο περιλαμβάνει τη δημιουργία ΕΟΖ αρχικά στην Ρόδο και την Σύρο και κατόπιν σε ολόκληρο το Αιγαίο.

Οι ΕΟΖ προσελκύουν επενδύσεις, επειδή προσφέρουν στο κεφάλαιο το κατάλληλο περιβάλλον για να αντλήσει το μέγιστο δυνατό κέρδος.

Τα αποτελέσματα ενός τέτοιου κοινωνικού ολοκαυτώματος είναι προφανή για την χώρα μας, αλλά και τις λοιπές χώρες της περιφέρειας, που θα μετατραπεί σε μία ‘αφρικανική’ χώρα που δεν θα διαχειρίζεται τον δημόσιο πλούτο της και με εσωτερική ζήτηση σε εξευτελιστικά επίπεδα, μετατρέποντας την στον παρία της Ευρώπης.

Σήμερα λειτουργούν πάνω από 5.000 σχήματα Ε.Ο.Ζ., από τα οποία τα 1.300 είναι ιδιωτικά, σε 125 χώρες του κόσμου, στις οποίες απασχολούνται περισσότεροι από 52.000.000 εργαζόμενοι, ενώ είναι υπεύθυνες για εξαγωγές άνω των 700 δις δολαρίων στο πλαίσιο του παγκόσμιου εμπορίου.

Στην Ελλάδα οι ελεύθερες Ζώνες θεσμοθετήθηκαν, για πρώτη φορά, το 1931. Σήμερα στη χώρα μας υπάρχουν Ελεύθερες Ζώνες Λιμένων (Porto Franco, σύμφωνα με την ορολογία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τελωνείων), στα λιμάνια του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης, του Ηρακλείου και του Αστακού Αιτωλοακαρνανίας.

Στο πρόσφατο πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, με τίτλο : “Bελτίωση επιχειρηματικού περιβάλλοντος – νέος εταιρικός τύπος – σήματα προϊόντων και υπηρεσιών – μεσίτες ακινήτων, ανάπτυξη θαλάσσιου τουρισμού και άλλες διατάξεις”, συμπεριλαμβάνονται ρυθμίσεις αναφορικά με τις Ελεύθερες Ζώνες.

Ο υφυπουργός Ανάπτυξης, κ. Θ. Μωραΐτης στην κυβέρνηση του Τραπεζίτη κ. Λ. Παπαδήμου, σε σχετική επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Καβάλας, κ. Δημ. Παπουτσή, απήντησε ότι η κυβέρνηση επιβεβαιώνει ότι το θέμα των Ε.Ο.Ζ. βρίσκεται σε ένα πρώιμο στάδιο διαβούλευσης. με τους κοινοτικούς μηχανισμούς.

Οι Ελεύθερες Ζώνες αποτελούν πρώτιστα, χώρους με ιδιαίτερο τελωνειακό ενδιαφέρον και μάλιστα μέσα σε μια τελωνειακή ένωση χωρίς σύνορα (Ε.Ε.), όπου μια από τις βασικές προϋποθέσεις είναι, το ότι το σύνολο των τελωνειακών σχέσεων των κρατών μελών με το εξωτερικό, ρυθμίζεται από κοινού απο τίς χώρες της Ευρωζώνης, δηλ. απο την κ. Α. Μερκελ.

Εξ ού και η "διαπραγμάτευση" με τον κινέζο ομόλογό της για τίς Ευρωπαικές ΕΟΖ συμπεριλαμβανομένης και της Ελληνικής στο Θριάσιο Πεδίο.

θα πρέπει εδώ να τονιστεί η ουσιώδης διαφορά μεταξύ της Ελεύθερης Ζώνης, η οποία, αντιμετωπίζεται στο πλαίσιο της τελωνειακής προσέγγισης και της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, η οποία ουσιαστικά αποτελεί “εργαλείο” οικονομικής, αναπτυξιακής και εξαγωγικής πολιτικής, καθώς και πολιτικής προσέλκυσης διεθνών άμεσων ξένων επενδύσεων.

Η κάθε προσπάθεια δημιουργίας Ειδικής Οικονομικής Ζώνης, αντίκειται επί της Αρχής με τη βασική νομοθεσία της Ε.Ε. και πιο συγκεκριμένα με τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (Ε.Ο.Κ.) της 25.03.1957, όπως τροποποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας της 13.12.07.

Παρά ταύτα, το άρθρο 28 της σύμβασης Ε.Ο.Κ. επιτρέπει αποκλίσεις από τους όρους ρύθμισης λειτουργίας της εσωτερικής αγοράς, υπό προϋποθέσεις.

Στην περίπτωση της χώρας μας, το Βασικό Πολιτικό Πλαίσιο, δείχνει να εξασφαλίζεται σε μεγάλο βαθμό και σύμφωνα με τις δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, όπως ο γερμανός υφυπουργός Οικονομίας, κ. Στέφαν Κάπφερερ και ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονoμικών κ. Όλι Ρεν.

Παραθέτω την συνέντευξη του κ. Στέφαν Καπφερερ και του κ. “Καλό κουράγιο”, κ. Όλι Ρέν :
Σε συνέντευξή του στην Αθήνα στις 25.8.2011, ο γερμανός υφυπουργός Οικονομίας, κ. Στέφαν Κάπφερερ, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου για την πρόταση δημιουργίας Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα, δήλωσε:
α) Μέσω αυτών των οικονομικών Ζωνών υπάρχει η πρόθεση να δημιουργήσουμε ένα φιλικό περιβάλλον με ευνοϊκές συνθήκες για τις επενδύσεις, έτσι ώστε οι επιχειρήσεις να μπορούν ευκολότερα να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους.
Επ’ αυτού εξετάζονται διάφορα σενάρια. Είτε η λήψη αποφάσεων να είναι από την ελληνική κυβέρνηση, είτε να πρέπει να ληφθούν αποφάσεις και από την Επιτροπή, (εννοεί το Eurogroup).
β) Επίσης μια ενδιαφέρουσα πρόταση, είναι να συζητηθούν με την Επιτροπή άλλες δυνατότητες στήριξης των επιχειρήσεων, για το αν θα μπορούσαν να οριστούν ειδικοί κανόνες ως κίνητρα για ορισμένες περιοχές στην Ελλάδα και γενικά περιοχές που πλήττονται σήμερα από την κρίση.
Αυτή η πρόταση θα πρέπει φυσικά να συζητηθεί από κοινού με την ελληνική κυβέρνηση εδώ στην Αθήνα και την Επιτροπή στις Βρυξέλλες, αλλά πιστεύουμε ότι η εμπειρία δείχνει, ότι τέτοιου είδους κίνητρα μπορούν να επιφέρουν πρόσθετες επενδύσεις από τις επιχειρήσεις.

Ερώτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με τις Ε.Ο.Ζ.
Ερωτάται η Επιτροπή:

• Συζητείται στην Επιτροπή πρόταση για δημιουργία ειδικών οικονομικών Ζωνών ή η αλλαγή του επενδυτικού νόμου στην Ελλάδα και ο ορισμός ειδικών κανόνων ως κίνητρα για ορισμένες περιοχές;
• Ποια είναι τα ειδικά κίνητρα για τα οποία γίνεται λόγος; Είναι φορολογικά, εργασιακά, τι είναι;
Απαιτούν παρέκκλιση από τους κοινοτικούς κανόνες;
Απάντηση του κ. Rehn εξ ονόματος της Επιτροπής.
Στίς 28 Οκτωβρίου 2011 (E-008429/2011)
Οι ειδικές οικονομικές Ζώνες (Ε.Ο.Ζ.) συχνά δημιουργούνται ως μέσο για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και την αύξηση των άμεσων ξένων επενδύσεων, ενώ μπορούν επίσης να συμβάλλουν στη δημιουργία θέσεων απασχόλησης.
Στο πλαίσιο της καθιέρωσης Ε.Ο.Ζ., η κυβέρνηση μπορεί να προβλέψει απαλλαγές από τους εισαγωγικούς και τους εξαγωγικούς δασμούς, να απλοποιήσει τους τελωνειακούς και διοικητικούς ελέγχους και τις διαδικασίες, να ακολουθήσει Φιλελεύθερη (!!!) συναλλαγματική πολιτική και να παρέχει φορολογικά κίνητρα.
Αυτά είναι τα κίνητρα που προσφέρει μια κυβέρνηση για την προσέλκυση νέων επενδυτών.
Στη συνέχεια είναι δυνατό να δημιουργηθούν διάφορα είδη ειδικών οικονομικών Ζωνών, π.χ. Ζώνες ελεύθερου εμπορίου, Ζώνες μεταποίησης προς εξαγωγή, βιομηχανικές Ζώνες, ελεύθεροι λιμένες, κ.λπ.
(σ.σ. βλέπε Θριάσιο Πεδίο)!

Η δημιουργία επιτυχημένων ειδικών οικονομικών Ζωνών στηρίζεται όχι μόνο στην ισχυρή πολιτική δέσμευση, αλλά και στην εμπορική λογική των έργων αυτών, σε μια ανταγωνιστική εθνική οικονομία και σε ένα εθνικό επενδυτικό περιβάλλον, στην ύπαρξη διοίκησης με επαρκείς πόρους και ικανότητα ανάπτυξης, προώθησης και ρύθμισης ενός τέτοιου προγράμματος, καθώς και στη συνεργασία του ιδιωτικού τομέα.

Η ιδέα της δημιουργίας ειδικών οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα δεν έχει ακόμη εξεταστεί από την Επιτροπή. Αν και πρόκειται για ενδιαφέρουσα ιδέα που θα μπορούσε να τονώσει την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητα, τουλάχιστον σε συγκεκριμένους τομείς, πρέπει να εξεταστεί με ιδιαίτερη σοβαρότητα, λαμβάνοντας υπόψη τις θεμελιώδεις αρχές και πολιτικές της Ε.Ε., όπως οι κανόνες για τις κρατικές ενισχύσεις και τον ανταγωνισμό, την φορολογική νομοθεσία και ειδικότερα τον κώδικα δεοντολογίας για τη φορολόγηση των επιχειρήσεων, καθώς και το εργατικό δίκαιο.

Επί του παρόντος, η Ελλάδα σημειώνει πρόοδο όσον αφορά τη βελτίωση του επιχειρηματικού της περιβάλλοντος, μεταξύ άλλων με τη δημιουργία ειδικών βιομηχανικών Ζωνών.

Απ’ όσο γνωρίζουμε, η κυβέρνηση δεν έχει ακόμη συγκεκριμένα σχέδια για τη δημιουργία ειδικών οικονομικών Ζωνών, με την έννοια που αναφέρθηκε πιο πάνω.
Πιστεύουμε ότι είναι μια καλή ιδέα να εξετάσουν οι ελληνικές αρχές το ενδεχόμενο ανάληψης πρωτοβουλιών του είδους αυτού.

Αν το αποφασίσει η Ελληνική κυβέρνηση, η Επιτροπή είναι πρόθυμη να συζητήσει με τις ελληνικές αρχές τη δυνατότητα υλοποίησης των ιδεών αυτών.

Υπάρχει λοιπόν, προτεινόμενο μοντέλο για την ανάπτυξη της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης στην Ανατολική Μακεδονία και την Θράκη, το οποίο είναι μάλλον ένας συνδυασμός των μοντέλων τα οποία χρησιμοποιούν κυρίως η Πολωνία και δευτερευόντως η Ν. Κορέα.

Φυσικά πέραν από την εξεταζόμενη περιοχή, το ίδιο μοντέλο προτείνεται να ισχύσει και σε άλλες περιοχές της χώρας, με αντίστοιχες προοπτικές και φιλοδοξίες!

Υπάρχει λοιπόν έντονη κινητικότητα για την δημιουργία ΕΟΖ στην Ελλάδα και ειδικότερα στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης, υπάρχουν και αντίστοιχες αποφάσεις από την πολιτική ηγεσία της χώρας οι οποίες αποτελούν τον “προπομπό” αυτής της δημιουργίας της ΕΟΖ.

ΜΟΙΡΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑ!


Γράφει ο Γιώργος Δρακούλης

Η απογοήτευση, η οργή και η αγανάκτηση που επικρατούν ανάμεσα στις τάξεις της κοινωνίας πλέον αποτυπώνονται σε όλες τις εκφάνσεις τους κοινωνικού βίου. Η εθνική καταρράκωση είναι έκδηλη και σηματοδοτεί την απαρχή της πλήρους διάλυσης της κοινωνικής συνοχής.

Πρόσφατη δημοσκόπηση της ΜRB καλώντας τους πολίτες να επιλέξουν τις λέξεις που τους εκφράζουν περισσότερο ως Έλληνες για το παρόν και το μέλλον της χώρας ανέδειξε στις πρώτες θέσεις την αγανάκτηση, την οργή και τον φόβο, ως κυρίαρχες στον παλμό της ελληνική κοινωνίας. Παρόλα αυτά, δεν φαίνεται τα κόμματα να λαμβάνουν υπόψη τα «εργαλεία» της αποτύπωσης της κοινής γνώμης, αντίθετα αγνοούν το κοινό αίσθημα και συνεχίζουν την υφεσιακή πολιτική οξύνοντας έτσι την ήδη τεταμένη κατάσταση στους κόλπους του κοινωνικού ιστού. Η ραγδαία αύξηση της ανεργίας και της ανέχειας απόρροια της υφεσιακής πολιτικής που ακολουθείται συμβάλλουν στην δημιουργία ενός έντονα αρνητικού κλίματος για την κοινωνία και καταφέρουν γερά πλήγματα στην βάση της.

Όχι από σήμερα αλλά από χθες έπρεπε να δημιουργηθεί ένα «δίκτυ» προστασίας για τις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες. Μέτρα που βαπτίζονται ως κοινωνικά αλλά κινούνται στο πλαίσιο της «φιλανθρωπίας» με πενιχρά επιδόματα που απλώς διαχειρίζονται την εξαθλίωση και δεν την εξαλείφουν, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να είναι αποτελεσματικά. Όταν οι Έλληνες δεν μπορούν να ορθώσουν το ανάστημά τους πως θα ορθοποδήσει η χώρα μας; Όταν οι πολίτες δεν μπορούν να εξασφαλίσουν βασικές ανάγκες πώς θα επέλθει η κοινωνική ευημερία και η ανάπτυξη στην χώρα μας; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που θα έπρεπε να εισακουστούν και να απασχολήσουν τα κυβερνώντα κόμματα γιατί πίσω και πάνω από τους οικονομικούς υπολογισμούς υπάρχουν άνθρωποι.

Χρειάζεται υπεύθυνη και σοβαρή πολιτική που θα βοηθήσει την χώρα μας να βγει από το οικονομικό τέλμα, θα δώσει οριστική λύση στην ανεργία και στην ανέχεια και θα αποκαταστήσει τις κοινωνικές αδικίες. Οι Έλληνες πολίτες δεν επαιτούν και δεν συμβιβάζονται αλλά απαιτούν και διεκδικούν αυτό που δικαιωματικά τους ανήκει, ένα καλύτερο αύριο στην Ελλάδα!
Μαυροζαχαράκης Μανόλης
Κοινωνιολόγος –Πολιτικός Επιστήμονας

Ένα διαφορετικό πρότυπο αλληλεγγύης αντίθετο με την κατεστημένη μορφή βοήθειας η οποία συνδέεται με σκληρά μέτρα λιτότητας, συνέστησε πρόσφατα ο αμερικανός καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Austin - Τexas James Galbraith, ειδικός σε ζητήματα κοινωνικής ανισότητας. Συγκεκριμένα ο Galbraith προτείνει την διοχέτευση των βοηθημάτων που παρέχονται στην Ελλάδα, απευθείας προς τους Έλληνες πολίτες μέσω εμβασμάτων για να παρακαμφθεί η διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση και να ενισχυθεί άμεσα η κατανάλωση. Παρά την ένσταση πολλών ότι η Ελλάδα έχει λάβει ήδη υπερβολικούς πόρους από την ΕΕ, o Galbraith αντιτείνει το ιστορικό καθήκον της ΕΈ να μειώσει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών. Επειδή κατά το παρελθόν τα οικονομικά βοηθήματα ειδικά προς την Ελλάδα έπεσαν στα χέρια κακών κυβερνήσεων και διοικήσεων, ήρθε η στιγμή να παρακαμφθούν οι κυβερνήσεις και να επιδοθούν τα χρήματα άμεσα στους ανθρώπους. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μέσα από την συγκρότηση ενός κοινού ευρωπαϊκού δημόσιου συστήματος κοινωνικής ασφάλειας, με αφετηρία τις πληρωμές σε ανέργους και συνταξιούχους από τις Βρυξέλες απευθείας στους λογαριασμούς των νοικοκυριών.

Παρά τις έντονες αντιρρήσεις που αναμένεται να προβάλουν οι κυβερνήσεις βλέποντας να απενεργοποιούνται από τις Βρυξέλες, ο Galbraith επιμένει στη συγκρότηση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού μηχανισμού κοινωνικής ασφάλειας, ο οποίος θα απελευθέρωνε πρόσθετους πόρους με τους οποίους θα μπορούσαν να απασχοληθούν νοσηλευτές, και λοιπό κοινωνικό προσωπικό. Συνολικά θα μειωνόταν η ανεργία και θα αυξανόταν τα φορολογικά έσοδα του κράτους μέσα από την συνολική τόνωση της οικονομίας. Η κοινωνική ασφάλεια με αυτή την έννοια χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από μόνη της.

Με την παραπάνω στρατηγική τίθεται κατά τον συγγραφέα ένα ουσιαστικό ανάχωμα στην εντεινόμενη κοινωνική ανισότητα στην Ευρώπη που ανάγεται στον καθιερωμένο τύπο διαχείρισης κρίσεων. Ο Galbraith προειδοποιεί μετά επιτάσεως για τους συνοδευτικούς κινδύνους που ενέχει το εγχείρημα να τεθεί η κρίση υπό έλεγχο μέσω της επιβολής οριζόντιων περικοπών στα συστήματα κοινωνικής ασφάλειας και στις δημόσιες δαπάνες των χρεωμένων χωρών της περιφέρειας. Με άλλα λόγια, η επιχείρηση οικονομικής εξυγίανσης μέσω λιτότητας προκαλεί το φαινόμενο μιας νέας φτωχοποίησης του πληθυσμού, με επακόλουθο το δυναμικότερο κομμάτι των κοινωνιών να ωθείται προς την περιθωριοποίηση ή προς την μαζική μετανάστευση και κατά συνέπεια να υποβαθμίζεται ακόμα περισσότερο η παραγωγική βάση, η ποιότητα της δημόσιας διοίκησης και της οικονομίας. Παράλληλα πολλαπλασιάζεται το ήδη υψηλό κοινωνικό στρες, λόγω της πτώσης του βιοτικού επιπέδου, με αποτέλεσμα την αυξημένη βία, ιδίως ενάντια στους μετανάστες. Εάν το φαινόμενο αυτό διαχυθεί δεν θα οδηγήσει μόνο στην ένταση των κοινωνικών συγκρούσεων αλλά ακόμα και στην ολοκληρωτική κατάρρευση της συνταγματικής τάξης.

Κατά μια έννοια λοιπόν ο Galbraith δεν αποκλείει την ανάδυση διαλυτικών καταστάσεων στον ευρωπαϊκό νότο που θα θυμίζουν τον εμφύλιο πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία. Επί τούτου θεωρεί ότι ήδη παρακολουθούμε ξανά στην Ευρώπη την διάλυση κρατών και μας καλεί να εξερευνήσουμε το φαινόμενο της Ισπανίας.
Ενώ η οικονομική πίεση προς την χώρα αυξάνει, η πλουσιότερη περιοχή της η Καταλονία, επιζητά να αυτονομηθεί από το έθνος μεταξύ άλλων λόγω της αυξανόμενης ανισότητας μεταξύ των περιφερειών της χώρας.
Όμοια με την Ισπανία, και η Γιουγκοσλαβία ήταν μια σύγχρονη κοινωνία που βρισκόταν, μεταξύ άλλων, κάτω από μεγάλη οικονομική πίεση.

Δυστυχώς τονίζει ο Galbraith ότι άπαντες θεωρούν πολύ σκληρή και λανθασμένη την πολιτική που ασκείται απέναντι στην Ελλάδα, κανένας και ειδικότερα η Μέρκελ δεν τολμάει να την εγκαταλείψει για εκλογικούς λόγους. Ορθώς διαπιστώνει επομένως ο Galbraith ότι η συγκεκριμένη στάση δεν συνάδει σε τίποτα με μια στρατηγική για την Ευρώπη.

Όπως ποια στρατηγική επιβάλλεται σήμερα;

Κατά τον Galbraith η σημερινή κατάσταση της Ευρώπης δεν διαφέρει πολύ από την κατάσταση των ΗΠΑ την δεκαετία του 30 της βαριάς οικονομική κρίση με μεγάλες διαφορές μεταξύ βορρά και νότου. Ο νότος βρέθηκε συστηματικά σε κατάσταση ύφεσης και φτώχειας. Τότε θεσπίστηκε το New Deal, ένα πρόγραμμα μέτρων μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση πού ήταν στο μεγαλύτερο μέρος του ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης του νότου ο οποίος επωφελήθηκε από τις επενδύσεις σε υποδομές καθώς επίσης από τα τότε εισηγμένα κοινωνικά προγράμματα, την κοινωνική ασφάλιση, τις ασφαλίσεις υγείας Medicare und Medicaid και την εισαγωγή των ελάχιστων μισθών.

Για να διατηρηθεί λοιπόν η νομισματική ένωση πρέπει κατά τον Galbraith χρειάζονται μακρόπνοοι μετασχηματισμοί που θα θέσουν το κοινωνικό ζήτημα στο επίκεντρο
αντίστοιχα του New Deal. Η παροχή συνεχώς νέων δανείων μεταθέτει το πρόβλημα απλά στο μέλλον. Εν προκειμένω συστήνεται μια « ένωση μεταφοράς πόρων» (Transferunion), παρά τις όποιες αντιστάσεις.. Για να επιβιώσει η ευρωζώνη μακροπρόθεσμα χρειάζεται ομογενοποιήσεις κάτι που γίνεται καλύτερα μέσα από κοινά ταμεία παρά μέσα από κυβερνήσεις.

Πέραν τούτου θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και το ζήτημα της άνισης κατανομής των εισοδημάτων το οποία συνευθύνεται για την οικονομική κρίση. Η άνιση κατανομή εισοδήματος κατά τον Galbraith είναι συγκρίσιμη με την πίεση του αίματος. Εάν είναι ψηλή υφίσταται το ενδεχόμενο να επέλθει η καταστροφή, εάν είναι χαμηλή πάλι υπάρχει πρόβλημα.

Εάν το εισόδημα συγκεντρώνεται σε μια πολύ μικρή μερίδα του πληθυσμού τότε ξαφνικά ολόκληρη η οικονομία εξαρτάται από αυτή την ομάδα, η οποία αποφασίζει εάν επενδύσει στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα η σε χώρες που υπόσχονται μεγαλύτερα κέρδη. Είναι σαφές άλλωστε ότι η χρηματοπιστωτική βιομηχανία συνέβαλε στο διάστημα μεταξύ 1980 και 2000 σε ένα σημαντικό άνοιγμα όσον αφορά την κατανομή των εισοδημάτων. Σημειώνεται δε ότι στα εισοδήματα δεν ανήκουν μόνο μισθοί και συντάξεις αλλά και τα μερίσματα μετοχών και άλλα χρηματοοικονομικά έσοδα που αποκτήθηκαν χωρίς απόδοση εργασίας η υπηρεσίας. Εν κατακλείδι ο Galbraith διατείνεται πως η κρίση οδηγεί σε μια πραγματικά δραματική αύξηση των ανισοτήτων εντός της ζώνης του ευρώ από τη μία πλευρά και στο εσωτερικό των κρατών μελών από την άλλη πλευρά. Ορισμένες οικονομίες με κορυφαίο παράδειγμα την Ελλάδα, σχεδόν καταστράφηκαν υπό την τρέχουσα στρατηγική λιτότητας, η οποία παράγει μακροχρόνια ύφεση που δεν μπορεί παρά να καταλήξει στην ταχεία οικονομική αποδόμηση και την αποξήρανση των οικονομιών της περιφέρειας - παρόμοια με αυτή που βίωσε επί δεκαετίες ο Νότος των Ηνωμένων Πολιτειών μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Ορμώμενος από τους παραπάνω κινδύνους ο Galbraith τονίζει ότι « όποιος πιστεύει στις πλούσιες χώρες ότι θα μπορούσε να ξεφύγει από τις κοινωνικές συνέπειες, κάνει μεγάλο λάθος. Όπως έχει δείξει η ιστορία, όταν η περιφέρεια μιας οικονομικής οντότητας παρουσιάζει ραγδαία παρακμή, αυτό έχει κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες για την περιοχή του κέντρου».

Ο Galbraith βλέπει ως κύριο ζήτημα την έλλειψη συστημάτων κοινωνικής εξισορρόπησης μεταξύ των διαφορετικών οικονομικών περιφερειών στην Ευρώπη. Αν η ΕΕ δεν αποφασίσει σύντομα να εισαγάγει αυτούς τους μηχανισμούς, η κατάσταση θα χειροτερέψει ακόμη περισσότερο».

Στην κατεύθυνση αυτή ο Galbraith προτείνει ριζοσπαστικά μέτρα. Βραχυπρόθεσμα, απαιτούντα τρία πράγματα:. Κοινά ευρωπαϊκά ομόλογα, μια ισχυρή επενδυτική πρωτοβουλία, για παράδειγμα, μέσω της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ), και ο εξευρωπαϊσμός της χρηματοπιστωτικών ρυθμίσεων. Η Ευρώπη πρέπει να ξεφύγει από τις διαφορετικούς εθνικούς τραπεζικούς κανονισμούς.

Συνακόλουθα ο Αμερικανός οικονομολόγος προτείνει τα επόμενα βήματα: «Ένα κοινό ευρωπαϊκό σύστημα συνταξιοδότησης - δηλαδή εναρμονισμένα πρότυπα συνταξιοδότησης σε όλη την Ευρώπη. Έτσι, η αγοραστική δύναμη θα κινηθεί προς την περιφέρεια, και θα μετριαστούν οι περιφερειακές ανισότητες..."

Τόσο η ανάλυση του Galbraith όσο και οι προτάσεις του χαρακτηρίζονται από τόλμη. διορατικότητα και ευστροφία. Δυστυχώς ωστόσο δεν αναπαράγονται στην χώρα μας από κανένα θεσμό, είτε είναι πολιτικό κόμμα είτε εκπροσώπηση των εργαζομένων και ακόμη λιγότερο από την ελληνική διανόηση.

Η ένταση της κρίσης αναδεικνύει ότι δεν αρκεί να διακρίνουμε διαχωριστικές γραμμές με σχήματα τύπου «αριστερά-δεξιά», «μνημόνιο»- αντιμνημόνιο», «προδότης- πατριώτης», «φασίστας –δημοκράτης», εάν δεν επενδύσουμε τις αντιθέσεις με το απαιτούμενο περιεχόμενο. Αυτή θα είναι η κυρίαρχη άσκηση για όσους σπεύδουν και επιθυμούν να κυριαρχήσουν η να κυβερνήσουν το μέλλον.


Του Λεωνίδα
για το ιστολόγιο Κοινωνική Ανατολή 

Με μια γρήγορη ματιά στο λεξιλόγιο κάθε γενιάς, μπορούμε να αντιληφθούμε ‎σημαντικές αλλαγές στο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα της χώρας. Λέξεις που ‎παλαιότερα είχαν νόημα, ισχύ και περιεχόμενο, σήμερα είτε έχουν ευτελιστεί είτε ‎έχουν αλλάξει σημασία. Λίγο η μόδα του ξενόφερτου, λίγο η αδιαφορία των πολιτών, ‎λίγο η υποβάθμιση της παιδείας, λίγο η έκρηξη της τεχνολογίας και του διαδικτύου, ‎όλα έχουν συνεισφέρει στην λεξιλογική υποβάθμιση της άλλοτε ζάμπλουτης σε λέξεις και περιεχόμενο ελληνικής γλώσσας. Έτσι, φτάνουμε σήμερα ‎στο σημείο κάθε γενιά να έχει εντελώς διαφορετικό κώδικα επικοινωνίας. Μάλιστα, ‎όσο περνάνε οι γενιές, ο κώδικας αυτός απομακρύνεται όλο και περισσότερο από οποιοδήποτε αρχέτυπο. Φαινόμενα των καιρών είναι η γραμματική και ‎ορθογραφία του Office και του Google, η μεταγραφή των λέξεων με αγγλικούς-‎λατινικούς χαρακτήρες (τα περίφημα Greeklish) τα εκφραστικότατα smileys καθώς ‎και η βιβλιοθήκη Βικιπαίδεια (Wikipedia) στην οποία δύναται ο καθένας να γράψει ‎τη δική του (ιστορική;) άποψη πάνω σε διάφορα θέματα. 

Παρόμοιο φαινόμενο είναι και η αυτόματη μετάφραση, η οποία μολονότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη και παράγει αποτελέσματα που πολλές φορές μόνο αστεία μπορούν να χαρακτηριστούν, εν τούτοις όχι μόνο την προτιμάμε (θεωρώντας ίσως τους εαυτούς μας ικανούς να αποκρυπτογραφήσουμε το αποτέλεσμα), αλλά και προτείνεται συχνά από τις ίδιες τις ιστοσελίδες. Οι αλλαγές στην ‎ορθογραφία των λέξεων που εφαρμόζονται στα προγράμματα σύνταξης κειμένων εντείνουν ακόμα περισσότερο το πρόβλημα. Για παράδειγμα, εάν αναζητήσουμε μια ‎ελληνική λέξη γραμμένη ανορθόγραφα, μέσα στο χάος των κειμένων και αναρτήσεων ‎της μηχανής αναζήτησης (επί προκειμένου της Google) είναι σίγουρο ότι θα βρεθούν ‎αποτελέσματα!* Επίσης, είναι πολλές οι περιπτώσεις ορθογράφων κειμένων που ‎αγνοούν εντελώς κάποιες λέξεις, αλλά και που προτείνουν άκαιρες διορθώσεις. Με τον καιρό λοιπόν, ο ανυποψίαστος χρήστης μυείται σε μια νέα ‎γραμματική και ορθογραφία! ‎

Το πρόβλημα όμως δεν σταματά εκεί. Στα πλαίσια του δήθεν εκσυγχρονισμού και ‎της προόδου, λέξεις μεγάλης σημασίας με ισχυρό περιεχόμενο και νόημα που μπορεί ‎να σημαίνουν πολλά μόνο για κάποιον Έλληνα, τείνουν όχι μόνο να αλλάζουν νόημα, ‎αλλά και να θεωρούνται λέξεις ταμπού! Από τα ονόματα των Αγίων που πρόσφατα η κ. Πιπιλή ζήτησε να αφαιρεθούν από τις στάσεις του Μετρό, παρ’ ότι κάποια από ‎αυτά όπως ο Άγιος Δημήτριος χαρακτηρίζουν ολόκληρες περιοχές της Αθήνας, μέχρι ‎και λέξεις συναισθηματικά δεμένες με την ελληνικότητα, όπως η πατρίδα, είτε ‎προκαλούν είτε ενοχλούν στην σημερινή παγκόσμια κοινωνία. Η λέξη «εθνικισμός»** που στο παρελθόν είχε θετική χροιά και ‎σήμαινε τον υποστηρικτή της έννοιας του έθνους, σήμερα έχει εντελώς αρνητική ‎έννοια και υποδηλώνει φανατισμό και απόρριψη του οποιουδήποτε διαφορετικού, ‎ταυτιζόμενος με το σωβινισμό. Πολλά λέγονται και ακόμα περισσότερα επενδύονται πάνω στην έννοια του «εθελοντισμού», μια έννοια γνωστή από την αρχαιότητα. Άλλοι την έλεγαν προσφορά, άλλοι διακονία και άλλοι αγάπη για το συνάνθρωπο. Σήμερα προσπαθούμε, μάταια θεωρώ, να αναβιώσουμε την έννοια του εθελοντισμού μέσα από διαφημίσεις, ΜΚΟ κλπ (επίσημος εθελοντισμός), χωρίς να ξυπνήσουμε πρώτα το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπό μας, χωρίς να αποτινάξουμε την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και τόσα άλλα ασυμβίβαστα με τον πραγματικό (ανεπίσημο) εθελοντισμό. Μια λέξη επίσης που κλείνει μέσα της ιστορία και αγώνες, η «ελευθερία», οδεύει σήμερα προς εξαφάνιση, ειδικά στην “κατεχόμενη” Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, αφού κινούμαστε προς μια παγκόσμια και ισοπεδωτική διακυβέρνηση. Κυρίως όμως υπεύθυνοι είμαστε εμείς οι ίδιοι, έρμαια και σκλάβοι τόσων υλικών πραγμάτων και στερημένοι από την πραγματική (εσωτερική) ελευθερία. Με την κρίση μάς δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να απεξαρτητοποιηθούμε από αυτά που μας δεσμεύουν και να επανανοηματοδοτήσουμε την λέξη ελευθερία, αλλάζοντας για μια ακόμα φορά ως άνθρωποι. 

Η γλώσσα αποτελεί καθρέφτη των αλλαγών μιας κοινωνίας. Στην περίπτωσή μας ενδεικνύει την αλλοτρίωση που έχει επέλθει στον ελληνικό λαό, και μας ‎έκανε να ξεχάσουμε την ιστορία μας, να απομακρυνθούμε από τη θρησκεία μας, να ‎αλλάξουμε τις συνήθειές μας, να απαρνηθούμε τις αξίες και τα ιδανικά μας, να ‎γίνουμε επαναστάτες χωρίς νόημα και αιτία παραμένοντας διαρκώς υποδουλωμένοι. ‎

Σε μια κοινωνία όπου οι λέξεις αλλάζουν νόημα κατά το δοκούν για να ‎εξυπηρετήσουν συμφέροντα και φιλοδοξίες, σε ένα πολιτικό σκηνικό όπου ‎αραδιάζονται κουβέντες χωρίς περιεχόμενο, με μοναδικό σκοπό τον εντυπωσιασμό. 

Πολίτες μπερδεμένοι, σε σύγχυση, να μην μπορούν να ξεχωρίσουν το σωστό από το λάθος και το ωφέλιμο ‎από το επιζήμιο, εύκολα θύματα στα χέρια των επίδοξων ‎δανειστών μας, τους οποίους πολιτικοί και κυβερνώντες προσπαθούν με σθένος και ‎στόμφο να τους βαπτίσουν σωτήρες. 

Πολίτες χωρίς πατρίδα και προορισμό, χωρίς αυτοσυνειδησία και προσωπικότητα, καθηλωμένοι και μαγεμένοι από μια ακατάσχετη και ρηχή πολυλογία. 

Οφείλουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ, να ‎θυμίζουμε στους εαυτούς μας αλλά και στους νέους τι σημαίνει Ελλάδα. 

Οφείλουμε να κινηθούμε πισωπατώντας για να μην παρασυρθούμε από τον χείμαρρο της ισοπέδωσης. Κοιτάζοντας το παρελθόν, να ατενίζουμε το μέλλον.

Έχουμε καθήκον, μέσα από την παιδεία που θα προσφέρουμε στα παιδιά μας, να διατηρήσουμε τον χαρακτήρα και την ταυτότητά μας. Να μεταφέρουμε στην επόμενη γενιά όλα αυτά που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε σαν λαός, συμπεριλαμβανομένης και της ανεπανάληπτης ελληνικής γλώσσας, μιας γλώσσας με παγκόσμια απήχηση και αναγνώριση.
————————————————————————————————————————————————
* Παραδείγματα: Η λέξη «δωθούν» εμφανίζει 236.000 αποτελέσματα, το ‎‎«θεωρούντε» 17.100, η «διάδωση» 3.080.000 (και η «διάδοση» 12.800.000).
 ‎
** «Ο καλώς εννοούμενος εθνικισμός έχει σαν πρώτο βασικό γνώρισμα τη ‎φιλοπατρία, δηλαδή την αγάπη προς τη γενέθλια γη και την εθνότητα. Από την αγάπη ‎αυτή απορρέουν κι άλλα γνωρίσματα, όπως η επιδίωξη για αποκατά¬σταση εθνικών ‎δικαίων, η επιδίωξη της εθνικής αυτοτέλειας και η άρνηση κάθε μορφής υποτέλειας, ‎η πίστη και η προσήλωση στις ιστορικές παρα¬δόσεις, ο σεβασμός των μνημείων και ‎των παραδόσεων, η διαφύλαξη με θρησκευτική ευλάβεια όλων των εκδηλώσεων στις ‎οποίες το έθνος αποτύπωσε με τρόπο ανάγλυφο την ψυχή του. Όπως όμως όλα τα ‎ανθρώπινα, έτσι και ο εθνικισμός πρέπει να υπόκειται στην αρχή του μέτρου». ‎‎(Απόσπασμα από το άρθρο του Σαράντου Καργάκου: Εθνικισμός και διεθνισμός, Πηγή: Μαθήματα ‎Εκθέσεων ) 

Αδυνατούμε να κατανοήσουμε γιατί καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα, αν και έχει αναφερθεί σε πολλές αναλύσεις μας, δεν έχει προβεί στη σύνταξη ενός κρατικού ισολογισμού – στον οποίο να καταγράφονται όχι μόνο τα δημόσια χρέη, αλλά και η δημόσια περιουσία

Οι κεντρικές τράπεζες της δύσης πλημμυρίζουν με χρήματα τις εμπορικές, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα για την παγκόσμια ανάπτυξη – αφού η υπερβάλλουσα ρευστότητα κατευθύνεται στις χρηματιστηριακές αγορές, αυξάνοντας επικίνδυνα το μέγεθος της «φούσκας».

Περαιτέρω, η αύξηση των εξαγωγών στην Κίνα ανήλθε στο 2,9% το Νοέμβρη, έναντι του 9% που προβλεπόταν – μία προβληματική είδηση για την παγκόσμια οικονομία, επειδή οι εξαγωγές συμμετέχουν κατά 25% στο ΑΕΠ της «πρωτεύουσας» του μονοκομματικού καπιταλισμού.

Οι προσπάθειες ανάπτυξης της εσωτερικής αγοράς της, έτσι ώστε η Κίνα να εξαρτάται λιγότερο από τις εξαγωγές, δεν απέδωσαν – με αποτέλεσμα η υπερβολική «τροφοδοσία» του τραπεζικού της τομέα, με συνεχώς νέα πακέτα ρευστότητας, να δημιουργήσει μία τεράστια «φούσκα» στον τομέα των ακινήτων στις μεγάλες πόλεις της και στο Χονγκ Κονγκ.     

Από την άλλη πλευρά η Ιρλανδία, παρά τον καλύτερο ρυθμό ανάπτυξης που εμφανίζει σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, αδυνατεί να ξεφύγει από την κρίση – με κυριότερο πρόβλημα της την ανεργία, όπου το 31% των νοικοκυριών της έχει τουλάχιστον έναν άνεργο.

Η υποαπασχόληση στην Ιρλανδία αγγίζει το 23% - το υψηλότερα ποσοστό στην ΕΕ, ακολουθούμενη από τη Μ. Βρετανία (13%), το Βέλγιο (13%) και τη Γερμανία (11%), με την Ελλάδα να καταλαμβάνει μία πολύ καλύτερη θέση (8%). Η υποαπασχόληση είναι ένα εξίσου μεγάλο πρόβλημα με την ανεργία - ενώ πολλές χώρες διατηρούν «τεχνητά» χαμηλά τα ποσοστά της ανεργίας, με τη βοήθεια της.   

Στην Ιταλία τώρα καταρρέει κυριολεκτικά η βιομηχανική παραγωγή, με τις προβλέψεις για την ύφεση να ανέρχονται στο 2,3% το 2012. Οι μειώσεις δαπανών και οι αυξήσεις της φορολογίας, τις οποίες ψήφισε η κυβέρνηση της στα πλαίσια της πολιτικής λιτότητας, λειτούργησαν αρνητικά όσον αφορά τη ζήτηση και το ΑΕΠ – όπως συνέβη και στην Ελλάδα.

Στα πλαίσια αυτά, η παραίτηση του πρωθυπουργού της θεωρείται «ύποπτη» από τις αγορές – οι οποίες υποθέτουν ότι θέλει μάλλον να αποδράσει από την εξουσία, έτσι ώστε να μην ενοχοποιηθεί για την προβλεπόμενη κατάρρευση της χώρας του (η οποία θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τη ζώνη του Ευρώ).

Ο μεγάλος ασθενής βέβαια της Ευρώπης είναι πιθανότατα η Μ. Βρετανία – το έλλειμμα του προϋπολογισμού της οποίας (7,7%) είναι από τα μεγαλύτερα στη Δύση, ενώ το συνολικό ενεργητικό του τραπεζικού της τομέα αγγίζει τα 10,2 τρις $ ή το πενταπλάσιο σχεδόν του ΑΕΠ της (περί τα 47,3 τρις $ το συνολικό τραπεζικό ενεργητικό της ΕΕ ή 366% του ΑΕΠ της το 2012, έναντι 78% των Η.Π.Α. και 174% της Ιαπωνίας).  

Η χώρα υπολογίζει με επί πλέον δανεισμό της τάξης των 250 δις € τα επόμενα τέσσερα έτη – γεγονός που σημαίνει ότι, συμπεριλαμβανομένων των παλαιότερων τοκοχρεολυσίων που είναι υποχρεωμένη να αποπληρώνει, θα πρέπει να πουλάει ετήσια νέα ομόλογα, αξίας 150 δις € (ποσά εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν, χωρίς να καταρρεύσει η λίρα ή/και χωρίς να κινδυνεύσει με στάση πληρωμών, ελλείψει ξένου συναλλάγματος).

Παράλληλα, το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Μ. Βρετανίας παραμένει ελλειμματικό, ακόμη και όσον αφορά τις συναλλαγές της με κάποιες αναπτυσσόμενες χώρες – ενώ η βιομηχανική της παραγωγή συνεχίζει να συρρικνώνεται. Φυσικά η βρετανική κυβέρνηση αρνείται ακόμη και να συζητήσει την ανακεφαλαιοποίση των τραπεζών της – οι οποίες είναι στην κυριολεξία πλημμυρισμένες με επισφάλειες (το 10% των επιχειρήσεων αδυνατεί να αποπληρώσει τα χρέη του – διατηρούμενο τεχνητά στη ζωή από τις τράπεζες, έτσι ώστε να μην αναγκαστούν να προβούν σε αποσβέσεις χρεών).     

Την ίδια στιγμή ο διοικητής της κεντρικής τράπεζας της Μ. Βρετανίας, ο οποίος γνωρίζει το τεράστιο αυτό πρόβλημα, αναφέρεται στους κινδύνους του παγκόσμιου συναλλαγματικού πολέμου που διαπιστώνει – όπου όλο και περισσότερες χώρες προσπαθούν να διατηρήσουν χαμηλή την ισοτιμία των νομισμάτων τους, έτσι ώστε να λύσουν τα προβλήματα τους «μερκαντιλιστικά» (μέσω των εξαγωγών). 

Τη διαπίστωση του συμμερίζεται πρώτη από όλες τις άλλες χώρες η Βραζιλία, η οποία αγωνίζεται όσο καλύτερα μπορεί απέναντι στην αύξηση της ισοτιμίας του νομίσματος της – γεγονός που οδηγεί στη συνεχή μείωση των εξαγωγών της. Επίσης η Ρωσία, στην οποία μία παγκόσμια ύφεση θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα στην οικονομία της – αφού θα μειωνόταν σημαντικά οι τιμές των πρώτων υλών και της ενέργειας, από τις οποίες εξαρτάται σχεδόν απόλυτα. 

Τα σύννεφα λοιπόν πυκνώνουν στον πλανήτη, εν μέσω μίας ουτοπικής αισιοδοξίας που προκαλείται από την άνοδο των χρηματιστηριακών αξιών διεθνώς – κάτι που σημαίνει πως δεν θα αργήσει να ξεσπάσει η «τέλεια καταιγίδα», η οποία θα είναι τόσο περισσότερο καταστροφική, όσο πιο πολύ καθυστερείται τεχνητά.

Στα πλαίσια αυτά εμείς συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι, η Ελλάδα έχει τα μικρότερα προβλήματα από πολλές άλλες χώρες – τα οποία όμως προβάλλονται ως τα μεγαλύτερα, έτσι ώστε να κρύβονται όλοι οι υπόλοιποι πίσω από αυτά. Ουσιαστικά δηλαδή συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι, η Ελλάδα δεν είναι ο «αδύναμος κρίκος» της Ευρωζώνης, αλλά ο «ανόητος κρίκος» - με όλα όσο κάτι τέτοιο συνεπάγεται για την πολιτική ηγεσία και για το μέλλον της πατρίδας μας. 

Αδυνατούμε δε να κατανοήσουμε γιατί καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα, παρά το ότι το  έχουμε αναφέρει σε πάρα πολλές αναλύσεις μας, δεν έχει προβεί στη σύνταξη ενός κρατικού ισολογισμού – στον οποίο να καταγράφονται όχι μόνο τα δημόσια χρέη, αλλά και η δημόσια περιουσία. Πόσο μάλλον όταν δυστυχώς προγραμματίζονται μαζικές αποκρατικοποιήσεις, σε τιμές εκποίησης, εν μέσω μίας γενικής κατάρρευσης των αξιών λόγω ύφεσης.


ΥΓ: Όπως έχουμε επανειλημμένα τονίσει (παράλληλα με την απόλυτη ανάγκη εισαγωγής του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος στο δημόσιο, έτσι ώστε να φαίνονται τα πραγματικά ελλείμματα του προϋπολογισμού μας), εάν είχαμε συντάξει έναν κρατικό ισολογισμό, θα διαπιστώναμε τεκμηριωμένα το κατά πόσον η χώρα μας είναι υπερχρεωμένη ή όχι – γεγονός που θα φαινόταν ολοκάθαρα από τα αποτελέσματα του ισολογισμού στο τέλος του.  

Εάν δε τα αποτελέσματα αυτά ήταν θετικά, όπως είμαστε σχεδόν βέβαιοι, τότε το πρόβλημα της χώρας μας δεν θα ήταν η υπερχρέωση, αλλά η σωστή διαχείριση των περιουσιακών της στοιχείων, έτσι ώστε να αποδίδουν κέρδος – κάτι που θα περιόριζε τη φορολογία των Ελλήνων, κατά το αντίστοιχο ποσόν. Δυστυχώς οι κυβερνήσεις μας δεν θέλουν να αποδειχθεί η ενδεχόμενη ανεπάρκεια τους, η οποία θα τεκμηριωνόταν από την ορθολογική διαχείριση ή μη της δημόσιας περιουσίας – με αποτέλεσμα να επιβαρύνουν συνεχώς τους πολίτες με νέα εισπρακτικά φορολογικά μέτρα (τα οποία τραυματίζουν ανεπανόρθωτα την κοινωνική συνοχή, δημιουργώντας προϋποθέσεις εμφυλίων πολέμων, καθώς επίσης ευρύτερων «πολιτικών αναταραχών»).

Γράφει ο Κώστας Γ. Γιοβανόπουλος
βουλευτής των Ανεξαρτητων Ελλήνων

Είμαι πολύ φρέσκος στην κονίστρα και ιδιαίτερα προσωρινός στις πορφυρές πολυθρόνες. Πράττω το απλό, ούτε ήρωας το παίζω ούτε κολοκύθια, το συνεπές με διεγείρει, όσα συμφωνήσαμε προεκλογικά με ξυπνούν το πρωί. Τα Μνημόνια είναι θηλιές στο λαιμό και τον αστράγαλο, μια σε πνίγουν και μια σε πεδικλώνουν να γονατίσεις. Μήπως δεν βλέπω το αδιέξοδο που μας έφεραν οι παλιάτσοι, μήπως δεν ανησυχώ για τις μετωπικές λεγεώνες που στήνονται απέναντι στις νέες γενιές των Ελλήνων;

Μόνο στις ρίζες των δένδρων μας θα σκύψουμε, σε κανέναν άλλο. Σε καμιά φάρσα τους δεν θα μασήσουμε πια, οι μάσκες κομμάτια. Τόσα χρόνια μας οδηγούσαν στον ελεεινότερο βυθό, με μίζες, με νεποτισμό, με κομματολαγνεία. Χωρίς λογαριασμό στα θηριώδη ελλείμματα, χωρίς έναν κόκκο σύνεση, οι περισσότεροί τους με δόλο, ο κοινοβουλευτισμός εξελίχθηκε σε παραγκούπολη. Η παιδεία παρανάλωμα αμάθειας, η υγεία παραμάγαζο των προμηθευτών, το ηθικό του στρατεύματος χτυπημένο πισώπλατα. Η αγροτιά πληγωμένη απ΄ τα συνεταιρισμένα ερπετά, η δημόσια διοίκηση σε αντιπαραγωγική υστερία, η αγορά έγινε λεία των τοκογλύφων.

Αντέξαμε, επιζήσαμε, νιώσαμε. Τώρα δεν έχει πισωγυρίσματα. Η γραμμή ήθους που παρατάξαμε δέχεται σύστοιχα πυρά ΔΙΧΩΣ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΟΥΣΙΑΣ. Μόνο στην πρωτεύουσα αργοπεθαίνουν 20.000 νεοάστεγοι, με τη μεσαία τάξη να έχει μετατραπεί σε μενού όσων αρνούνται να φορολογήσουν εκείνους που τα ντάνιαζαν τόσες δεκαετίες, ξαφνικά, γίναμε κουτσομπολιό κατά ριπάς, πρώτη είδηση διάλυσης κι άλλες τέτοιες παρλαπίπες.

Δεν θα υποκύψουμε στο λαϊκισμό και τους πάτρωνες. Δεν ψηνόμαστε από λιβανιστήρια, δεν ταυτιζόμαστε με τ’ απομεινάρια της μετριότητας, δεν θα συρθούμε πίσω απ΄ τα κουρέλια της παρακμής. Ψυχωθείτε φίλες και φίλοι, μη σας σκιάζει η φοβέρα, η αυγή ανατέλλει. Ελάτε να παράγουμε πάλι, διαβάστε, ψάξτε, αισιόδοξα, σηκωθείτε, έχουμε παιδιά ν’ αναστήσουμε, έχουμε σύνορα να φυλάξουμε.

Καταγγελία μεγατόνων από τον Μπερλουσκόνι που αποκαλύπτει τον δόλιο ρόλο της Γερμανίας στην εκτίναξη των Spreads, σε αγαστή συνεργασία με τους Παπανδρέηδες της Ευρώπης! Χωρίς να μασήσει τα λόγια του, ο “Καβαλιέρε” δήλωσε ξεκάθαρα ότι τα Ελληνικά και στη συνέχεια τα Ιταλικά Spreads εκτοξεύθηκαν όταν οι Γερμανικές τράπεζες έδωσαν εντολή για μαζικές πωλήσεις των ομολόγων που κατείχαν!

Η μεγάλη διαφορά είναι πως όταν οι οίκοι αξιολόγησης έκαναν σπέκουλα πάνω στα Ιταλικά ομόλογα, ο Μπερλουσκόνι τους έσερνε στον εισαγγελέα, ενώ στην Ελλάδα η μεθόδευση αυτή είχε παραστάτες τους Έλληνες πολιτικούς και παράγοντες του συστήματος Παπανδρέου – Σημίτη.
Ο Παπακωνσταντίνου και ο Προβόπουλος έβγαιναν και μίλαγαν για “τιτανικούς”, στην ΤτΕ εφάρμοζαν το Τ3 – Τ10 ενώ η ΕΛΣΤΑΤ μαγείρευε τα στοιχεία! 
Αγαστή συνεργασία με τους οικονομικούς δολοφόνους δηλαδή.

Ο Μπερλουσκόνι μάλιστα δήλωσε ότι τα στοιχεία για αυτή την μεθόδευση τα πήρε από Ιταλούς τραπεζίτες που δραστηριοποιούνταν στην Γερμανία και έλαβαν παρόμοιες εντολές!
Να θυμήσουμε ότι ο Μπερλουσκόνι παραιτήθηκε υπό το βάρος του δικού του “Βατοπαιδίου”, που ήταν τα περίφημα πάρτι με τις τηλεμεταφερόμενες “ανήλικες” που ορκιζόντουσαν ότι τις διέφθειρε ο Μπερλουσκόνι…
Την ίδια στιγμή, το σκάνδαλο με τα τραβεστί και τους ιταλούς σοσιαληστές δεν έφτασε ποτέ στην δικαιοσύνη, αφού οι μάρτυρες δολοφονήθηκαν…
...αν δεν «ευρεθεί» τρόπος ανάπτυξης τώρα

​Γράφει ο​​​​​ Νίκος Αναγνωστάτος

​«Ανάπτυξη από το τέλος του 2013», προβλέπει ο κ.Πρωθυπουργός. Πολλοί αμφισβητούν την πρόβλεψη αυτή και δυστυχώς υπάρχει φόβος να επαληθευτούν. To 2013 θα είναι το οδυνηρότερο έτος για τους πολίτες, το οποίο θα πλησιάσει αν δεν ξεπεράσει την περίοδο της κατοχής. Η διαφορά είναι ότι, στη μεν κατοχή πέθαιναν από την πείνα, στη δε εποχή μας οι άνθρωποι που υποφέρουν αυτοκτονούν.

​Για να αποφευχθούν τέτοιες τραγικές στιγμές, θα πρέπει η ανάπτυξη να αρχίσει από τις αρχές του2013 και όχι από το τέλος. Φοβάμαι ότι τα ψηφισθέντα μέτρα τα οποία πρόκειται να εφαρμοστούν από το νέο έτος, σε συνδυασμό με τις φορολογικές αφαιμάξεις που θα έρθουν, όσοι δεν τα αντέξουν υπάρχει φόβος να εξεγερθούν, με συνέπεια , πέραν της κοινωνικής αναστάτωσης, να μη καταστεί δυνατό τα μέτρα αυτά να αποδώσουν τα αναμενόμενα, λόγω αδυναμία πληρωμής.

​Αυτό που ισχυρίζονται ορισμένοι, κυρίως οι της αντιπολίτευσης, ότι θα αναγκαστεί η Κυβέρνηση να πάρει πρόσθετα μέτρα αν δεν επιτευχθούν οι στόχοι, βρίσκονται εκτός πραγματικότητας, διότι παραβλέπουν το γεγονός ότι η αντοχή των Ελλήνων έχει ήδη ξεπεραστεί και ότι θα επέλθει κατάρρευση των πάντων με νέα μέτρα.

​Είναι επομένως αδήριτη ανάγκη η επανεκκίνηση της οικονομίας να αρχίσει αμέσως, με παράλληλο συνδυασμό επενδύσεων, αλλά και περεταίρω ορθολογισμό των δαπανών του Δημοσίου, όπου υπάρχουν ακόμη περιθώρια αδικαιολόγητων δαπανών και υψηλών μισθών. Μία τέτοια κατηγορία, σημειολογική ίσως και όχι ουσιαστική, είναι οι της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Σημειολογική για να αποδείξουν στην κοινή γνώμη, ότι είναι και αυτοί διατεθειμένοι να υποστούν της συνέπειες της λιτότητας. Δηλαδή οι Βουλευτές και οι Υπουργοί, Υφυπουργοί και Γεν. Γραμματείς, έτσι ώστε πέραν της σημειολογίας και οικονομίας, θα εξαλειφθεί η συνταγματική ανωμαλία που πολύ σωστά επικαλούνται οι της δικαστικής εξουσίας, δηλαδή Δικαστές και Εισαγγελείς. Ο χρυσός κανόνας να είναι ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΣΘΟΣ ΜΕΓΑΛΥΤΡΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ!!!

​Μερικές ακόμη πηγές ορθολογικής διευθέτησης μισθών και δαπανών, είναι:

(α) οι λεγόμενες Ανεξάρτητες Αρχές, οι οποίες στη σημερινή δύσκολη εποχή, αμφισβητείται η αναγκαιότητά τους και σε κάθε περίπτωση, οι αποδοχές είναι υψηλότατες και ανεξέλεγκτες,
(β) να μειωθεί το περιττό ακριβοπληρωμένο προσωπικό των Πρεσβειών μας και τα έξοδα μεταφοράς οικοσκευών των Πρέσβεων και να υπάρχουν επιπλωμένες κατοικίες για την οικογένεια (;) κάθε μετακινούμενο Πρέσβη,
(γ) οι τέσσερεις κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί, συμπεριλαμβανομένου αυτού της Βουλής, όσο ευχάριστοι και χρήσιμοι και αν είναι, στην σημερινή εποχή της αιματηρής λιτότητας, είναι πολλοί,
(δ) Οι Μ.Κ.Ο., όση και αν, ελάχιστες από αυτές, παρέχουν κοινωνική προσφορά, τη στιγμή που περικόπτονται όλα τα κοινωνικά επιδόματα και όχι μόνο, πρέπει να καταργηθούν, (ε) τα περιβόητα μυστικά κονδύλια, πρέπει να περιοριστούν στο ελάχιστο και κατόπιν διακομματικού ελέγχου, μόνο για αυτά των εθνικών συμφερόντων,
(στ) να καταργηθούν στο δημόσιο υπερωρίες, οδοιπορικά και εκτός έδρας, τη στιγμή που θεωρείται ότι περισσεύουν οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν και άλλες πηγές μη αναγκαίων εξόδων, τις οποίες μπορούν εύκολα να τις εντοπίσουν και εξαλείψουν οι αρμόδιοι Υπουργοί, φθάνει να υπάρχει πολιτική και κυρίως εθνική βούληση.

​Όσον αφορά την ανάπτυξη, πέραν των όσων έχουμε επανειλημμένως αναφερθεί, θεωρούμε πιο άμεσο την κατάργηση του «χαρατσιού» επί των ακινήτων, ώστε να κινηθεί η οικοδομική δραστηριότητα στην οποία ασχολούνται διακόσια επαγγέλματα και επιχειρήσεις και την ενεργοποίηση των Ελλήνων εφοπλιστών για επενδύσεις στη στεριά, αγνοώντας τις ανόητες (χωρίς νόημα) επικλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και τις φθονερές αναφορές της Suddeusche Zeitung, για δήθεν φοροαπαλλαγές. Για όσους δεν το γνωρίζουν, δεν είναι οι δήθεν φοροαπαλλαγές που κατέστησαν την ελληνική εμπορική ναυτιλία πρώτη στον κόσμο, αλλά το επιχειρηματικό δαιμόνιο και η εργατικότητα του Έλληνα στο διεθνή στίβο, χωρίς η Ελλάδα να του έχει προσφέρει τίποτε, εκτός του ότι δεν μπορούσε η ελληνική γραφειοκρατία να τους εμποδίσει. Το ναυτιλιακό χρήμα που εισέρχεται κάθε χρόνο στη χώρα μας, το οποίο ήταν σε συνάλλαγμα πριν μπούμε στο Ευρώ, είναι περί 18 δις Ευρώ το χρόνο και αντιστοιχεί στο 24% μέχρι το 32% του ετήσιου προϋπολογισμού μας, αναλόγως της ναυλαγοράς. Καθόλου ευκαταφρόνητο! Οι φοροαπαλλαγές μας μάραναν. Η Κίνα βέβαια είναι ένας σημαντικός επενδυτής, που έχει επιλέξει την Ελλάδα ως την πύλη της Ευρώπης και πρέπει να ανοίξουμε μεγάλη δημιουργική συζήτηση μαζί τους. Μία ελιά αν φάει κάθε Κινέζος, όπως λέω χαρακτηριστικά, λύσαμε το οικονομικό μας πρόβλημα.

​Η γραφειοκρατία και έλλειψη σταθερών όρων επιχειρηματικότητας, είναι δύο σοβαροί λόγοι και αιτίες ανάσχεσης επενδύσεων και για το λόγο τούτο πρέπει να επιλυθούν. Θα υπενθυμίσω προτάσεις μου για την εξάλειψη και των δύο. Όσον αφορά την μάστιγα της γραφειοκρατίας, αυτή παρατηρείται ως επί το πλείστον στις αδειοδοτούσες αρχές, όπου λιγότερο από ένα έτος δεν μπορείς να πάρεις άδεια μιας επιχείρησης, καλώς εχόντων. Μπορεί να εξαλειφθεί σχεδόν αυτομάτως, αν η αρμόδια αρχή συντάξει μία κατάσταση των αναγκαίων «στοιχείων» που απαιτούνται για να εκδοθεί η άδεια. 
Η κατάσταση αυτή των «στοιχείων» να αναγράφεται σε μια υπεύθυνη δήλωση και αν ο επενδυτής αισθάνεται βέβαιος ότι μπορεί να τα προσκομίσει σε ένα έτος ή όποιο άλλο χρονικό διάστημα οριστεί, θα υπογράφει αυτή την υπεύθυνη δήλωση και θα παίρνει την άδεια αμέσως και επί τόπου, επί ποινή ακυρώσεώς της αν δεν αποδειχθεί συνεπής. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο θα εξαλειφθεί η γραφειοκρατία, αλλά κάθε φορά θα μειώνονται τα απαιτούμενα «στοιχεία» αφού δεν θα χρησιμεύουν πλέον ως επιχειρήματα … ταλαιπωρίας.

​Η σταθερότητα των επιχειρηματικών όρων είναι επίσης εύκολο και απλό να επιτευχθεί, αν συμπληρώσουμε το άρθρο 107 του Συντάγματος, το οποίο εξασφαλίζει την εφαρμογή του Ν.Δ. 2687/1953 για την προστασία κεφαλαίων εξωτερικού και με την έκδοση εγκριτικών διοικητικών πράξεων, διασφαλίζεται η σταθερότητα των όρων της επιχείρησης. Η συμπλήρωση έγκειται στην απάλειψη της λέξεως «εξωτερικού» ή την συμπλήρωση «και εσωτερικού», ώστε να ισχύει και για ελληνικά κεφάλαια, με νόμο κατ’ αρχήν και στο Σύνταγμα στη συνέχεια. Ίσως πρέπει να τεθεί ελάχιστο όριο κεφαλαίου, ας πούμε ένα ή δύο εκατομμυρίων Ευρώ επένδυση και χρονικό όριο ισχύος, ας πούμε τουλάχιστο δέκα ετών αν όχι είκοσι ή και περισσότερο.

​Οι δύο αυτοί ανασχετικοί παράγοντες αν αποκατασταθούν όπως πιο πάνω εξηγήσαμε, θα εδραιωθεί η εμπιστοσύνη των επενδυτών και είναι βέβαιο πως θα προσελκυσθούν επενδυτές, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων εφοπλιστών με τους οποίους πρέπει να γίνει ανάλογη συζήτηση και οι οποίοι γνωρίζουν την αξία της αποκατάστασης αυτών των παραγόντων. Τώρα η Κυβέρνηση έχει τον λόγο να αξιοποιήσει το γρηγορότερο κάθε δυνατότητα ανάπτυξης, αφού προβεί σε όλες τις αναγκαίες περικοπές, όπως πιο πάνω σημειώσαμε και να το πράξει γρήγορα και αποτελεσματικά, ώστε ο λαός να ανασάνει με ανακούφιση και να εμπιστευθεί την Κυβέρνηση. Ποτέ όμως Ε.Ο.Ζ.

​Ελάφρυνση των οδυνηρών για τους αδύνατους μέτρων μπορεί να γίνει χρησιμοποιώντας, ακόμη και προκαταβολικά, τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα προκύψουν και το 2013, έτσι ώστε να αποφευχθεί είτε η πλήρης κατάρρευση είτε η πιθανότητα εξέγερσης. Όταν το Eurogroup συμφώνησε την αναστολή πληρωμής χρεολυσίων για δεκαπέντε χρόνια και την πληρωμή τόκων για δέκα χρόνια του χρέους του πρώτου μνημονίου και αυτό για να μπορέσουμε να αναπνεύσουμε, είναι αντιφατικό να μας δεσμεύεται το πρωτογενές πλεόνασμα και αν κάτι τέτοιο ισχύει, πρέπει να διορθωθεί αμέσως. Αυτά και ας ελπίσουμε το καλύτερο. ​