Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Αυγ 2012


Βάρβαροι προ των πυλών: ισλαμιστική τρομοκρατία, ΗΠΑ και η επιχείρηση ανατροπής της ρωσικής κυβέρνησης

Του Eric Draitser
26 Αυγούστου 2012

Οι πυροβολισμοί και φονικές εκρήξεις από βομβιστές αυτοκτονίας στην Ινγκουσετία και το Νταγκεστάν την περασμένη εβδομάδα αναζωπύρωσαν μια μακροχρόνια, ανελέητη εκστρατεία βίας και τρομοκρατίας στον ρωσικό Καύκασο, μια περιοχή που έχει βιώσει αρκετό φόβο, απότην εποχή της «εξέγερσης» στην Τσετσενία στη δεκαετία του 1990. Ωστόσο, αν δούμε προσεκτικά τις πρόσφατες επιθέσεις, γίνεται σαφές ότι υπάρχουν πολιτικά και γεωπολιτικά συμφέροντα που δρουν παρασκηνιακά αλλά ενεργά, με στόχο την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, έχοντας τη βία ως το ισχυρότερο όπλο τους. Οι επιθέσεις δεν είναι απλώς μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες, αλλά μάλλον, απροκάλυπτα ενορχηστρωμένα επεισόδια που πραγματοποιούνται από συμπαγή και συνδεδεμένα μεταξύ τους εγκληματικά δίκτυα, στόχος των οποίων είναι να υποδαυλίσουν συγκρούσεις και να εκτελέσουν ό,τι τους προστάζει η ατζέντα της υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης της Ρωσίας.

Τρομοκράτες, προπαγανδιστές και χειραγωγοί

Το σύνθετο δίκτυο των τρομοκρατικών οργανώσεων που λειτουργούν κάτω από τα πανό της "απόσχισης" και "ανεξαρτησίας" για την περιοχή του Καυκάσου, βρίσκεται στο κέντρο του στόχου της αποσταθεροποίησης της Ρωσίας τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Λίγες μόλις ώρες μετά τις φονικές επιθέσεις, τοKavkaz Center - ισλαμιστική οργάνωση γνωστή ως το φερέφωνο της προπαγάνδας του αρχηγού των τρομοκρατών, Doku Umarov - κυκλοφόρησε ένα άρθρο που χαρακτήριζε τις επιθέσεις ως ηρωικές πράξεις και αναφερόταν στους νεκρούς ως "ρωσικές μαριονέτες". Παρ’ όλο που όλα αυτά δεν συνάδουν με τη δεδηλωμένη αποστολή του Kavkaz Center, δηλ. "την παροχή πληροφόρησης γύρω από τα γεγονότα... και τη στήριξη του δημοσιογραφικού έργου στον Καύκασο", στην πραγματικότητα, είναι απολύτως ευθυγραμμισμένα με τον προσανατολισμό μιας οργάνωσης που χρηματοδοτείται από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και το υπουργείο Εξωτερικών της Φινλανδίας.

Το Kavkaz Center έχει μια μακρά προϊστορία στην υποστήριξη και νομιμοποίηση τρομοκρατικών ενεργειών σε όλη την περιοχή και τον εξορθολογισμό φρικαλεοτήτων που διαπράττονται στο όνομα της «αντίστασης». Στην πραγματικότητα, το Kavkaz δραστηριοποιείται μόνιμα βάσει μιας αρχής αντιστροφής της λογικής, αναφερόμενο στους Ρώσους ως «τρομοκράτες» και στους τρομοκράτες ως "ήρωες". Αυτός ο τύπος γκαιμπελικής προπαγάνδας είναι το σήμα κατατεθέν των ιμπεριαλιστικών σχεδίων της Δύσης. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η σύγκρουση στη Συρία, στην οποία το «Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας», τα Δυτικά εταιρικά μέσα ενημέρωσης και άλλα παρόμοια κέντρα αναφέρονται στην τρομοκρατία και την ανατροπή ως "εξέγερση και πάλη για την ελευθερία". Επιπλέον, ας σημειωθεί ότι το Emarat Kavkaz (η τρομοκρατική οργάνωση υπό τον Umarov μεταφράζεται ως "Εμιράτο του Καυκάσου») έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών ως μια οργάνωση που συνδέεται με την Αλ Κάιντα. Το Kavkaz Center το περιέγραψε ο ίδιος ο Umarov ως "το επίσημο όργανο πληροφοριών του Emarat Kavkaz". Αυτό, βέβαια, δικαιώνει τους ισχυρισμούς που έχει προβάλει επανειλημμένως η Μόσχα σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ Τσετσένων και άλλων εξτρεμιστών στην περιοχή και της Αλ Κάιντα, ισχυρισμούς τους οποίους, μέχρι πρόσφατα, το Kavkaz Center εξακολουθούσε να αρνείται.

Παρά το γεγονός ότι "οχήματα" όπως το Kavkaz Center λειτουργούν στην υπηρεσία των τρομοκρατών που υποστηρίζουν την καταστροφή της Ρωσίας, η δραστηριότητα του καθενός μεμονωμένα δεν θεωρείται σημαντική. Μάλλον, είναι η διασύνδεση αυτών των τύπων ατόμων και οργανώσεων με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, που τις καθιστά ιδιαίτερα ύπουλες. Μια τέτοια οργάνωση που θα πρέπει να ελεγχθεί είναι η Αμερικανική Επιτροπή για την Ειρήνη στην περιοχή του Καυκάσου (American Committee for Peace in the Caucasus ή ACPC), παλαιότερα γνωστή ως Αμερικανική Επιτροπή για την Ειρήνη στην Τσετσενία (American Committee for Peace in Chechnya). Όπως αναφέρει σε άρθρο του, το Right Web του Ινστιτούτου Πολιτικών Μελετών, "η ACPC ιδρύθηκε το 1999 από το Freedom House, μια νεοσυντηρητική οργάνωση του George Soros, που έχει συνεργαστεί στενά με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, και λαμβάνει κονδύλια από τη γνωστή ΜΚΟ National Endowment for Democracy και άλλες πρωτοβουλίες εκδημοκρατισμού των ΗΠΑ". Αυτή η στενή σχέση μεταξύ της ACPC και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δεν δείχνει απλώς ταύτιση συμφερόντων, αλλά μάλλον μια άμεση σχέση, όπου η πρώτη είναι όργανο του δεύτερου.

Ο πατερναλιστικός ρόλος των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών στην ACPC γίνεται όλο και πιο εμφανής αν δει κανείς τα ονόματα κάποιων από τα πιο γνωστά μέλη της ACPC: του πρώην συμβούλου για θέματα Εθνικής Ασφαλείας Zbigniew Brzezinski, του πρώην συμβούλου του Πενταγώνου Richard Perle και άλλων πρωτοκλασάτων νεοσυντηρητικών, όπως ο William Kristol,ο Elliott Abrams,ο Kenneth Adelman και ο Robert Kagan,οι δύο τελευταίοι από τους οποίους έχουν στενές διασυνδέσεις με τον εσωτερικό κύκλο της προεκλογικής εκστρατείας του Mitt Romney. Κάτι άλλο που επίσης προκύπτει από μια απλή ανάλυση των στοιχείων αυτών είναι ότι, παρά την υπεροχή των νεοσυντηρητικών, τα κορυφαία στελέχη της ACPC προέρχονται από ιδρύματα και οργανώσεις που πρόσκεινται τόσο στο Δημοκρατικό όσο και στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα. Ως εκ τούτου, είναι προφανές ότι ACPC αποτελεί μια διακομματική συναίνεση εντός της ιμπεριαλιστικής άρχουσας τάξης των ΗΠΑ, μια συναίνεση επίθεσης κατά της Ρωσίας. Αυτό που θα πρέπει να μας ανησυχεί ακόμη περισσότερο είναι ότι, αν η πιθανή νίκη του Romney γίνει πραγματικότητα το Νοέμβριο, στη Ρωσία θα πρέπει να αναμένουμε μια αύξηση των αποσχιστικών τάσεων και της βίας, φαινόμενα που ήδη υποστηρίζονται φανερά ή κρυφά από την ACPC και θα στηριχθούν οπωσδήποτε από μια μελλοντική κυβέρνηση Romney.

Η ACPC έχει αναλάβει ηγετικό ρόλο στην προάσπιση του στόχου της, που δεν είναι άλλος από τις αποσχιστικές τάσεις και τις τρομοκρατικές επιθέσεις που θα κατευθύνονται εναντίον της Ρωσίας, τόσο κρυφά όσο και απροκάλυπτα. Αφού στήριξε τις προσπάθειες του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Τσετσενίας, Ilyas Akhmadov, στο αίτημά του για άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες – το οποίο του χορηγήθηκε τελικά, μαζί με μια γενναιόδωρη χρηματοδότηση από τον μισθό των Αμερικανών φορολογουμένων – το διαβόητο μέλος της ACPC, Zbigniew Brzezinski, έφθασε στο σημείο να προλογίσει το βιβλίο του Akhmadov «Ο αγώνας της Τσετσενίας». Η συμμαχία μεταξύ πολιτικών, όπως ο Akhmadov, και αρχηγών τρομοκρατικών οργανώσεων στην περιοχή, αποδεικνύει περίτρανα την εταιρική σχέση μεταξύ των διαφόρων δικτύων της τρομοκρατίας και της ιμπεριαλιστικής άρχουσας τάξης της Δύσης. Επιπλέον, καταδεικνύει ότι, χάρη στη συνεργασία τους με μέλη της ολιγαρχίας, όπως ο Boris Berezovsky και ο Roman Abramovich, οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να είναι τα σίγουρα και ασφαλή καταφύγια για εγκληματίες που προσπαθούν να διαφύγουν από τη ρωσική δικαιοσύνη.

Το πολιτικό πλαίσιο

Παρά το γεγονός ότι οι επιθέσεις της περασμένης εβδομάδας είναι τραγικές, η πραγματική σημασία τους είναι πολιτικής φύσης. Από τον περασμένο Δεκέμβριο και τις αρχές του λεγόμενου «κινήματος διαμαρτυρίας» στη Μόσχα, μαίνεται μια διαρκής εκστρατεία αποσταθεροποίησης σχεδιασμένη από τη Δύση, κυρίως τις Ηνωμένες Πολιτείες, με στόχο τον πρόεδρο Πούτιν. Η προσπάθεια των Δυτικών ιμπεριαλιστών είναι να απομονωθεί ο Πούτιν, να δαιμονοποιηθεί και να διαβρωθεί η υποστήριξή του στο εσωτερικό της χώρας, με την ελπίδα της ανατροπής της κυβέρνησής του, ώστε να αρθεί το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζουν στην εφαρμογή της ηγεμονικής τους ατζέντας. Ωστόσο, παρά την αδρή οικονομική υποστήριξη, την πολιτική δημαγωγία και τον καταιγισμό παραπληροφόρησης από τα μέσα ενημέρωσης, οι προσπάθειες αυτές έχουν αποτύχει εντελώς.

Μόλις έγινε σαφές ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα επανεκλεγόταν για τρίτη θητεία, το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον του. Τη διοργάνωσηκαι εκτέλεση του σχεδίου για ένα «κίνημα διαμαρτυρίας» ανέλαβε ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Μόσχα, Μichael McFaul. Με πρωταγωνιστές πολιτικά πρόσωπα όπως ο Alexei Navalny και ο Boris Nemtsov, καθώς και ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ, όπως η GOLOS και το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι στη Μόσχα, το κίνημα διαμαρτυρίας που ουσιαστικά επιδίωξε να υποκινήσει μια "χρωματιστή επανάσταση" στη Ρωσία χρησιμοποιώντας την ίδια τακτική που είχε επιτυχία στην Ουκρανία, τη Γεωργία και αλλού. Ωστόσο, σύντομα έγινε σαφές στους πολιτικούς παρατηρητές στη Ρωσία και στον υπόλοιπο κόσμο ότι η κίνηση αυτή δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια επιφανειακή προσπάθεια αποσταθεροποίησης που δεν είχε καμιά ουσιαστική ανταπόκριση στον ρωσικό λαό.

Λόγω της αποτυχίας αυτού του σκηνοθετημένου κινήματος διαμαρτυρίας, η τακτική της ανατροπής έπρεπε αναγκαστικά να αλλάξει. Οι ιμπεριαλιστές αναγκάστηκαν να ενσωματώσουν νέες τακτικές, οι οποίες ή θα αναζωπύρωναν και θα φούντωναν το κίνημα διαμαρτυρίας ή θα σχεδίαζαν κάτι για να προκαλέσουν διεθνή κατακραυγή. Έτσι φθάσαμε στη δημόσια αντιπαράθεση γύρω από το φεμινιστικό συγκρότημα πανκ, PussyRiot. Τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να κρατήσουν το όνομα του συγκροτήματος συνεχώς στη δημοσιότητα, με δημοσιεύματα που ασχολούνταν με τις άσεμνες και ασελγείς πράξεις του μέσα σε μια ρωσική εκκλησία, ενώ παρουσίαζαν τα μέλη του ως σταυροφόρους και μάρτυρες της υπόθεσης της ελευθερίας του λόγου. Φυσικά, και αυτή η εντελώς προφανής και κενή ουσίας προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα γενικό συναίσθημα δυσφορίας κατά του Πούτιν, όπως και το «κίνημα διαμαρτυρίας» που προηγήθηκε, ξεσκεπάστηκεκαι έπεσε στο κενό. Έτσι, αφού κάθε συγκεκαλυμμένη απόπειρα ανατροπής μέσω τη χρήσης της τακτικής της «ήπιας δύναμης» απέτυχε, οι ιμπεριαλιστές της Δύσης ενεργοποιούν τώρα τα τρομοκρατικά δίκτυα τους στον Καύκασο προκειμένου να πετύχουν με τη βία ό,τι τα δίκτυα πληροφοριών τους απέτυχαν να κάνουν στα κρυφά: να αποσταθεροποιήσουν τη Ρωσία.

Η γεωπολιτική εξίσωση

Οι φαινομενικά ατέρμονες προσπάθειες για την ανατροπή της κυβέρνησης Πούτιν είναι κυνικά σχεδιασμένες επιχειρήσεις, ο πρωταρχικός στόχος των οποίων είναι στη ρίζα του γεωπολιτικός. Για τις ΗΠΑ και τους συμμάχους, συνεργάτες και πελάτες τους, ο Πούτιν αντιπροσωπεύει ένα "πεδίο" που είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ελιχθεί κανείς γύρω του. Όπως καταδεικνύεται σαφώς στη Συρία, ο πρόεδρος Πούτιν είναι σε θέση να ηγηθεί με επιτυχία ενός ρεύματος που αντιπαλεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες, μιας αυτοκρατορίας που επιχειρεί να επιβάλει τα ηγεμονικά σχέδιά της στην περιοχή. Κάνοντας χρήση του διεθνούς δικαίου, της αρχής της εθνικής κυριαρχίας, της αντι-προπαγάνδας και πολλών άλλων διπλωματικών όπλων, ο Πούτιν, μαζί με τους συμμάχους του στην Κίνα, έχει εμποδίσει τον ευρύτερης εμβέλειας πόλεμο που οι ΗΠΑ προσπαθούν να υποθάλψουν. Επιπλέον, ο Πούτιν έχει αποτελέσει μια σημαντική τροχοπέδη στην πορεία προς τον πόλεμο με το Ιράν, πράγμα που αποτελεί άλλο ένα θανάσιμο αμάρτημα στα μάτια των Δυτικών ιμπεριαλιστικών πολεμοκάπηλων.

Αλλά τα«εγκλήματα» του Πούτιν δεν σταματούν εκεί. Έχει καταφέρει να διεκδικήσει με επιτυχία το δικαίωμα της εθνικής κυριαρχίας επί των δημόσιων πόρων της χώρας του, με το να φυλακίσει ή να μειώσει την εξουσία που ασκούσαν οι ολιγάρχες που πλούτισαν στη δεκαετία του 1990 σε βάρος του ρωσικού λαού. Έχει καθιερώσει με επιτυχία τη νομιμότητα νέων διεθνών οργανισμών όπως ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO) και η κοινή σύμπραξη των οικονομικά ανερχόμενων χωρών (BRICS), που λειτουργούν εκτός της σφαίρας κυριαρχίας των Ηνωμένων Πολιτειών και έχουν αρχίσει να εμφανίζονται ως αντίπαλο δέος του ΝΑΤΟ και άλλων παρόμοιων οχημάτων του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Ο Πούτιν είναι επίσης πρωτεργάτης της οικονομικής ανάκαμψης της Ρωσίας και διατήρησε την κυρίαρχη θέση της στην αγορά ενέργειας με αγωγούς, έρευνες και χιλιάδες συμβόλαια με πολυεθνικές εταιρείες.

Το κοινό νήμα που ενώνει τα παραπάνω επιτεύγματα του προέδρου Πούτιν είναι η απροθυμία του να υποταχθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Πούτιν έχει γίνει, στα μάτια της άρχουσας τάξης των ιμπεριαλιστών της Δύσης, ο απείθαρχος «μικρός» που θα πρέπει να μάθει το μάθημά του με τον δύσκολο τρόπο. Έτσι, αθώοι Ρώσοι πολίτες πρέπει να πληρώσουν με τη ζωή τους για την ύβρη αυτών των ιμπεριαλιστών.

Όπως έχει αποδειχθεί σαφώς στη Συρία, το Ιράν, το Πακιστάν και αμέτρητα άλλα μέρη του κόσμου, η τρομοκρατία παραμένει το αγαπημένο όπλο στο οπλοστάσιο της άρχουσας τάξης της Δύσης. Οι επιθέσεις στην Ινγκουσετία και το Νταγκεστάν είναι απλώς το πιο πρόσφατο παράδειγμα. Και σίγουρα, δεν θα είναι το τελευταίο.



-->
Ολομέτωπη επίθεση προς τον οικονομικό εισαγγελέα κ. Γρηγόρη Πεπόνη εξαπέλυσε ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, κ. Μιχάλης Καρχιμάκης.
Με ανάρτηση που ανέβασε στο λογαριασμό του σε κοινωνικό δίκτυο κατηγορεί τον κ. Πεπόνη ότι ανοίγει υποθέσεις, χωρίς ποτέ να έχει ολοκληρώσει κάποια.

«Μπορεί ο οικονομικός εισαγγελέας κ. Πεπόνης να απαντήσει αν από τότε που διορίστηκε να ασκεί καθήκοντα του έχει ολοκληρώσει έστω και μια υπόθεση από αυτές που άνοιξε»;

Αναρωτιέται ο κ. Πεπόνης και δίνει την απάντηση ο ίδιος: «Απάντηση; Απολύτως καμία. Δουλεύει κανονικά την κοινωνία και το μόνο που τον απασχολεί, και αυτό είναι απολύτως ορατό από την στάση του, είναι να διοχετεύει διαρροές, στα μέσα ενημέρωσης, περί παρεμβάσεων που δεν τελειώνουν ποτέ, και που ο κόσμος που ακούει για τις παρεμβάσεις αυτές, όταν περάσει κάποιος χρόνος δεν έχει την δυνατότητα να γνωρίζει εάν ολοκληρώθηκαν.

Ο κ. Πεπόνης αναδεικνύεται στον καλλίτερο επικοινωνιολόγο του εαυτού του δουλεύοντας την κοινωνία με την αναποτελεσματικότητα και την επιλεκτικότητά του».

Εμείς, θέλοντας να μην είμαστε παραδόπιστοι, πιστεύουμε τα όσα ο κ. Καρχιμάκης δηλώνει. Όμως, επειδή θέλουμε πάντα να προτάσσουμε την λογική, θα θέλαμε να ρωτήσουμε τον κ. Καρχιμάκη σχετικά με τα όσα ο ίδιος καταγγέλει κατά του κ. Πεπόνη:

- Γιατί κύριε Καρχιμάκη δεν κάνατε κάτι για τις ημιτελείς ενέργειες του κ. Πεπόνη, όσο είσασταν υπουργός; Γνωρίζουμε πως είχατε απόλυτη πρόσβαση σε κάθε είδους πληροφορία (αυτό άλλωστε ήταν πάντα το χόμπι σας) και ως εκ τούτου γνωρίζατε πολύ καλά το τι συνέβαινε. Γιατί δεν πείσατε τον τότε πρωθυπουργό κ. Παπανδρέου, με τον οποίο είχατε αγαστές σχέσεις, ώστε να επιληφθεί του πολύ σοβαρού θέματος, σχετικά με δικαστικό λειτουργό ο οποίος δεν "λειτουργούσε" όπως θα έπρεπε; Μήπως η "καταγγελία" σας κύριε Καρχιμάκη, έχει να κάνει με το γεγονός πως ο κ. Πεπόνης πιέζει αφόρητα τον κ. Γ. Παπανδρέου; Και, μήπως, κ. Καρχιμάκη το παρελθόν "έργο" του κ. Πεπόνη συναντούσε πολιτικά κωλύμματα ιδιαίτερα από το κόμμα σας;

Τέλος, κ. Καρχιμάκη, η λογική συνθλίβει τα όσα δηλώνετε. Μήπως θα ήταν σωστό και πρέπον να τα δηλώσετε εγγράφως στον αρμόδιο εισαγγελέα, προκειμένου να αναλάβετε και το βάρος της νομικής ευθύνης των όσων καταγγέλετε; Το να τα δηλώνετε όλα αυτά, μέσω κοινωνικού δικτύου στο Internet, νομίζετε πως σας προάγουν ηθικά ή πως σε εμφανίζουν ως σοβαρή πολιτική προσωπικότητα; Δεν έχετε αντιληφθεί πως τα κοινωνικά δίκτυα είναι κάτι σαν τα καφενεία του χωριού; Ή επειδή δεν μπορείτε να πάτε στο καφενείο, κάνετε δηλώσεις από τα "τραπέζια του διαδικτύου" επιδιώκοντας να εξυπηρετήσετε πολιτικά σας χρέη στον πρώην πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου και την οικογένειά του;




Η αιφνιδιαστική καρατόμηση του κ. Διώτη, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν όμως;
Μεγάλα ερωτήματα - απορίες, κυκλοφορούν στο περιβάλλον του υπουργείου Οικονομικών, όπου σε κύκλους συζητείται το "γιατί" παύθηκε από τη θέση του ο κ. Διώτης. Οι "κακές γλώσσες" αναφέρουν έρευνες σε "υψηλά πρόσωπα" τα οποία επέβαλαν και την οριτική απομάκρυνσή του.
Κάποιες άλλες κακές γλώσσες μιλάνε για αψυχολόγητη ενέργεια του ίδιου του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος ήθελε συμπατριώτη του (γιατί μου θυμίζει την "τάση" του πρώην υπουργού Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου;) σε μία τόσο νευραλγική θέση. Φυσικά και είναι δικαίωμα του κάθε πρωθυπουργού να έχει ανθρώπους της απολύτου εμπιστοσύνης του σε νευραλγικές θέσεις, ειδικά στην φοροδιαφυγή, όμως, οι έρευνες που είχε ξεκινήσει ο κ. Διώτης συνεχίζονται;
Μαθαίνουμε πως έχουν "παγώσει" και πως δεν υπάρχει διάθεση για συνέχιση τους. Ακόμη κι έτσι να είναι, μήπως κάποιος θα έπρεπε να ενημερώσει τους Έλληνες πολίτες ποιούς ερευνούσε ο κ. Διώτης, οι οποίοι φέρονται ως ιδιαίτερα ενοχλημένοι από την εμμονή και το βάθος των ερευνών που γινόταν στις οικονομικές τους δραστηριότητες; Μήπως κάποιος οικονομικός εισαγγελέας πρέπει να κινηθεί και να αρχίσει έρευνες για το συγκεκριμένο θέμα, το οποίο θεωρείται πως υποκρύπτει τεράστια φοροδιαφυγή;

  • Σοκ από τον καρατομημένο Ι. Διώτη:"Δεν μου έδιναν ούτε ένα υπάλληλο
  • Έμαθα ότι φεύγω από την γραμματέα μου που το άκουσε στις ειδήσεις
  • Ο μόνος που με πήρε για να με ευχαριστήσει ήταν ο Γιάννης Στουρνάρας..."

Οι κυβερνώντες που δήθεν κόπτονται να κυνηγήσουν την φοροδιαφυγή αρνούνταν να αντικαταστήσουν τους 20 ανεπαρκείς υπαλλήλους της υπηρεσίας με άλλους 30 πιο παραγωγικούς όπως τους είχε ζητήσει ο Ι. Διώτης.

Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ ο έως πρόσφατα επικεφαλής του ΣΔΟΕ είχε ζητήσει το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών δύο πρώην υπουργών , δύο πρώην πολιτικών και πέντε νυν βουλευτών. Συνολικά το ΣΔΟΕ εξετάζει 1.000 φακέλους πολιτικών που υπηρέτησαν από το 1974 ως σήμερα.

Ζήτησε έξι επιπλέον υπαλλήλους, όχι με πρόσληψη αλλά με απόσπαση από άλλες υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών, προκειμένου να φέρει όπως είπε σε υπουργούς Οικονομικών «ζεστό χρήμα, άμεσα εισπράξιμο στα ταμεία του κράτους». Και όμως, το αίτημά του δεν έγινε αποδεκτό. Ο μέχρι πρόσφατα επικεφαλής του ΣΔΟΕ, πρώην εισαγγελέας κ. Ι. Διώτης, είπε ευθέως στην τελευταία σύσκεψη με το οικονομικό επιτελείο όπου μετείχε: «Αν αυτή τη στιγμή είχα οκτώ άτομα, αντί δύο που έχω, θα σας έφερνα 140 εκατ. ευρώ μόνο από τα σκάφη· αν είχα δέκα επιπλέον υπαλλήλους στα βόρεια σύνορα, θα σας έφερνα στα κρατικά ταμεία 1 δισ. ευρώ μόνο από το λαθρεμπόριο τσιγάρων και του πετρελαίου». Ολοι τον κοίταζαν με κατανόηση, πλην όμως κανένας δεν έπαιρνε την απόφαση.

«Δεν ξέρω τι συνέβαινε. Ζητούσα επιπλέον υπαλλήλους για να κάνω τη δουλειά μου και δεν έρχονταν» έλεγε ο κ. Ι. Διώτης λίγες μόλις ημέρες μετά την αντικατάστασή του στην πιο νευραλγική υπηρεσία τού υπουργείου Οικονομικών, αυτή του ΣΔΟΕ, από τον μεσσήνιο εφοριακό κ. Στ. Στασινόπουλο. Ηθελε, όπως είπε πολλές φορές στους συνεργάτες του, να υπάρξουν άμεσες οικονομικές αποδόσεις με την προϋπόθεση μόνο της ενίσχυσης της υπηρεσίας του, η οποία όμως δεν εγκρίθηκε ποτέ όχι μόνο από αυτή την κυβέρνηση, αλλά και από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Είχαν αρχίσει σε κάποια στιγμή οι διαδικασίες για τη στελέχωση των υπηρεσιών του ΣΔΟΕ (κυρίως στους τομείς που ασχολούνταν με την πάταξη της φοροδιαφυγής), αλλά δεν προχώρησαν ούτε αυτές. Ζήτησε συγκεκριμένα να εκδηλωθεί ενδιαφέρον από υπαλλήλους του υπουργείου Οικονομικών ώστε να έρθουν να εργαστούν στο ΣΔΟΕ. Ζητούσε 120 επιπλέον υπαλλήλους, έδειξαν ενδιαφέρον 200, αλλά ξαφνικά οι διαδικασίες πάγωσαν. Ποιος ξέρει γιατί, αναρωτιέται σήμερα...

Νέοι... «Αδιάφθοροι»
Τέλος, επιδιώκοντας να αυξήσει τον αριθμό των λεγόμενων «κομάντος του ΣΔΟΕ» για την πάταξη της φοροδιαφυγής και κυρίως της μετατροπής του ΣΔΟΕ ακόμη και σε εισπρακτικό μηχανισμό, ώστε να υπάρξει ζεστό χρήμα στα ταμεία, ζήτησε να μετακινήσει 20 υπαλλήλους (που κρίθηκαν ανεπαρκείς ή μη παραγωγικοί) σε άλλες υπηρεσίες και να τους αντικαταστήσει με άλλους 30, πιο νέους και προφανώς περισσότερο αδιάφθορους, αλλά του είπαν νέο «όχι».

Ο πρώην εισαγγελέας κ. Διώτης, ο οποίος ασχολήθηκε επί σειρά ετών με την εξάρθρωση της εγχώριας τρομοκρατίας, αντικαταστάθηκε ξαφνικά ενώ βρισκόταν σε σύσκεψη με τον υπουργό Οικονομικών κ. Ι. Στουρνάρα και τον υφυπουργό κ. Γ. Μαυραγάνη, υπεύθυνο στον νευραλγικό τομέα των εσόδων. Ουδείς από τους συμμετέχοντες γνώριζε το παραμικρό.
Σε εκείνη τη σύσκεψη μάλιστα δόθηκαν οδηγίες για την ενεργότερη πάταξη της φοροδιαφυγής, αφού, όπως λέχθηκε από τον υπουργό, «υστερούμε ακόμα στα έσοδα, που είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα». Μετά τη σύσκεψη τον κράτησε ο κ. Στουρνάρας και του έδωσε κατ' ιδίαν οδηγίες για τις μελλοντικές κινήσεις και τους σχεδιασμούς του ΣΔΟΕ.

Οταν ολοκληρώθηκε η σύσκεψη και πήγε στο γραφείο του στην οδό Πειραιώς, η γραμματέας του τον πληροφόρησε ότι άκουσε από τις ειδήσεις πως αντικαταστάθηκε. Ο μόνος που τον πήρε τηλέφωνο για να τον ευχαριστήσει για τις υπηρεσίες του ήταν ο κ. Στουρνάρας.
Ο κ. Διώτης σήμερα έχει μείνει χωρίς απασχόληση, με σύνταξη 1.700 ευρώ, και όπως λέει ακόμη δεν γνωρίζει τον λόγο για τον οποίο αντικαταστάθηκε. Επρόκειτο μάλιστα την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου να εμφανιστεί, με πρόσκληση της ΔΗΜΑΡ, στην αρμόδια επιτροπή Οικονομικών της Βουλής για να αναπτύξει ένα νέο πρόγραμμα πάταξης της φοροδιαφυγής. Γιατί, κατά τον κ. Διώτη, «η φοροδιαφυγή ζει και βασιλεύει». Στους 15 μήνες που ήταν επικεφαλής του ΣΔΟΕ ζητούσε συνεχώς να αυξηθεί η στελέχωση των υπηρεσιών όχι μόνο κατά της φοροδιαφυγής αλλά και αυτών για το ξέπλυμα μαύρου πολιτικού χρήματος, του μοναδικού οικονομικού αδικήματος που εάν διαπράξουν οι πολιτικοί δεν παραγράφεται.

Το περίεργο σε όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι ο κ. Διώτης είχε έτοιμο το σχέδιο της μετατροπής του ΣΔΟΕ από κατασταλτικό μηχανισμό σε εισπρακτικό, αλλά ούτε και αυτό προχώρησε. Δηλαδή, αντί το ΣΔΟΕ να βεβαιώνει τις παραβάσεις και να τις αποστέλλει προς είσπραξη στις ΔΟΥ, θα μπορούσε με ενίσχυση του προσωπικού του να εισπράττει και τα πρόστιμα που επιβάλλονταν στους φοροδιαφεύγοντες.

Σκάνερ... εισπράξεων
Λίγο πριν από την αντικατάστασή του είχε έρθει σε συμφωνία «ακόμη και με τον διάβολο», όπως ελέχθη, για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου, κυρίως των τσιγάρων, στα βόρεια σύνορά μας. Ηρθε δηλαδή σε επαφή με μεγάλη καπνοβιομηχανία για την αγορά από την Ευρωπαϊκή Ενωση (με το σύστημα συγχρηματοδότησης) ενός ειδικού σκάνερ (αξίας 1,5 εκατ. ευρώ) για τον εντοπισμό των λαθραίων τσιγάρων, ένα σύστημα που έχουν οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες: «Δεν γνωρίζω τώρα τι απέγινε αυτή η συμφωνία» έλεγε σε συνεργάτες του.

Οταν τον ρώτησαν σε πόσα εκατομμύρια υπολογίζει τα διαφυγόντα κέρδη από το λαθρεμπόριο τσιγάρων, η μόνη απάντηση που έδωσε ήταν: «Πολλά δισεκατομμύρια, αν και το ακριβές ποσό είναι απροσδιόριστο». Είκοσι επιπλέον υπαλλήλους ήθελε στα βόρεια σύνορα, που και αυτοί δεν του εγκρίθηκαν.

Στην τελευταία σύσκεψη στην οποία έλαβε μέρος είπε στο οικονομικό επιτελείο ότι μπορούμε να βγάλουμε γρήγορα χρήματα για τα ταμεία του κράτους και από την επιτροπή η οποία διαχειρίζεται μεγάλες φορολογικές υποθέσεις άνω των 300.000 ευρώ. Λόγω ελλείψεως υπαλλήλων, τους είπε, στην επιτροπή αυτή η διαδικασία δεν προχωρεί: εκκρεμούν 1.006 υποθέσεις, οι οποίες εάν υπάρξει επιπλέον προσωπικό θα μπορούσαν να διεκπεραιωθούν ταχύτερα, μέσα σε έναν ή δύο μήνες «και θα υπήρχε άμεση απόδοση εμβασμάτων δύο ή τριών εκατ. ευρώ». Ζήτησε μάλιστα η επιτροπή αυτή να συνεδριάζει και περιφερειακά, ώστε να φέρει αποτελέσματα πιο γρήγορα.

Επιπλέον βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη η έρευνα του ΣΔΟΕ για το καυτό θέμα των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Είχαν σχηματιστεί έξι συνολικά φάκελοι που αφορούν συμβάσεις για υποβρύχια, αντιαεροπορικούς πυραύλους, μαχητικά και μεταφορικά αεροσκάφη, ελικόπτερα και βεβαίως ογκώδης φάκελος αναφορικά με τις συμβάσεις για την προμήθεια των στρατιωτικών οχημάτων Mercedes, για τα οποία ως γνωστόν η γερμανική Δικαιοσύνη αποκάλυψε ότι δόθηκαν μίζες εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων και ελβετικών φράγκων σε αξιωματούχους από την Ελλάδα: «Οι έρευνες έχουν προχωρήσει αρκετά» περιορίζεται να πει ο κ. Διώτης.

«Μαύρο χρήμα» - Ελεγχος σε πέντε νυν βουλευτές
Το ΣΔΟΕ, όπως λέει ο κ. Ι. Διώτης για το ξέπλυμα μαύρου πολιτικού χρήματος, είχε ζητήσει εδώ και τρεις μήνες το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών δύο πρώην υπουργών, δύο πρώην πολιτικών και πέντε νυν βουλευτών. Από μία νυν βουλευτή για την οποία ζητήθηκε να ανοίξει ο τραπεζικός λογαριασμός πριν από δύο μήνες, έγιναν στο μεταξύ πέντε οι νυν βουλευτές που μπήκαν στο στόχαστρο του ΣΔΟΕ, σύμφωνα με τις καταγγελίες που υπήρξαν.

Συνολικά το ΣΔΟΕ αυτή την περίοδο εξετάζει περί τους 1.000 φακέλους για όσους υπηρέτησαν από το 1974 σε πολιτικές θέσεις. Ολους αυτούς τους φακέλους και την παρακολούθηση του ανοίγματος των λογαριασμών πολιτικών προσώπων θα αναλάβει τώρα η νέα ηγεσία του ΣΔΟΕ.

Ο κ. Διώτης λέει ακόμη ότι στους 15 μήνες που βρισκόταν στην υπηρεσία δεν δέχθηκε καμία πίεση ή καμία παρέμβαση στο έργο του. Είναι άλλωστε τέτοιος ο χαρακτήρας του που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, λένε όσοι τον γνωρίζουν. Δέχθηκε όμως, όπως αποκάλυψε σε συνεργάτες του, πολλές «οχλήσεις» από «περίεργους» για να μάθουν δήθεν αν έχει ανακαλυφθεί τίποτε... γενικώς!



Τάγματα εφόδου βλέπει στην Ελλάδα ο κ. Δένδιας, αλλά δεν ξεκαθαρίζει ποιοί τα αποτελούν. Γιατί άραγε;

Μία “λεπτομέρεια” που πρόσεξε μόνον ο γίγαντας Παναγιώτης Λιάκος στην “Δημοκρατία” και ήταν η αιτία για να κατέβει το βίντεο του Αλβανού. Από ποιούς; Μα από αυτούς που μας παραμυθιάζουν για τους “δύστυχους οικονομικούς μετανάστες που καταπιέζονται”. Διαβάστε και κρατηθείτε σε λίγο για μία νέα αποκάλυψη μεγατόνων που αφορά την προχθεσινη, δήθεν αντιρατσιστική πορεία.
Για να δούμε κύριε Δένδια, κάτι λέγατε για “τάγματα εφόδου”.

Το υπόβαθρο του περιστατικού με τους Αλβανούς που πυροβολούσαν την γαλανόλευκη είναι τόσο προφανές που ουδείς το αντελήφθη!

Από πολλούς θεωρητικούς της λογοτεχνίας θεωρείται ότι ο Έντγκαρ Άλαν Πόε είναι ο «ιδρυτής» του είδους των «αστυνομικών ιστοριών». Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε με τρία διηγήματα που τυπώθηκαν σε περιοδικά από το 1841 έως το 1845. Αυτά τα θρυλικά διηγήματα ήταν «Οι φόνοι της οδού Μοργκ», «Το μυστήριο της Μαρί Ροζέ» και -αυτό που μας ενδιαφέρει σήμερα- «Το Κλεμμένο Γράμμα».
Στο τελευταίο πρωταγωνιστεί μια επιστολή υπουργού προς την Βασίλισσά του, που κλάπηκε και υποτίθεται ότι την ψάχνουν οι αρχές ολόκληρου κράτους. Η επιστολή «ανακαλύπτεται» από τον επιθεωρητή Ντιπέν και το αξιοπερίεργο είναι πως δεν έχει αφαιρεθεί. Η Βασίλισσα την έχει κρύψει (αφού το περιεχόμενό της την εκθέτει ηθικά) στο δυσκολότερο σημείο που μπορεί να φανταστεί κάποιος. Μπροστά στα μάτια όλων! Ο δαιμόνιος επιθεωρητής λύνει το μυστήριο και σώζει τα προσχήματα με θαυμαστό τρόπο, που αξίζει να περιγραφεί από το κείμενο του ίδιου του Πόε και όχι από την στήλη. Γιατί προηγήθηκε ο εκτενής πρόλογος με το «Κλεμμένο Γράμμα» που δεν κλάπηκε ποτέ; Για το προφανές!

Χάινριχ Χίμλερ

Η εισαγωγή έγινε για να παραλληλιστεί με τα στοιχεία που έχει δώσει στους Έλληνες ο ίδιος ο Αλβανός ναζί για το ποιόν του και επιμένουμε να τα αγνοούμε. Στην φωτογραφία του συλληφθέντα Αλβανού παρακρατικού (ως οικονομικό μετανάστη θα τον οίκτιρε και το κόμμα του κυρίου Φανούρη και ο ΣΥΡΙΖΑ) βλέπουμε να φιγουράρει στο πέτο του το έμβλημα των Ες Ες, «SS».
Αλβανός Ες Ες δεν αποτελεί ανέκδοτο κατά το παλαιότερο «τουρίστας» αλλά ιστορική πραγματικότητα. Στις 17 Απριλίου 1944 δημιουργήθηκε μια μονάδα Ες Ες αποτελούμενη αποκλειστικά από Αλβανούς, με την ονομασία 21 Waffen – Gebirgs – Division der SS Skanderberg.
Χάριν συντομίας, οι πρόγονοι της κ. Μέρκελ αλλά και του Σαλί Μπερίσα τα έλεγαν «Σκεντέρμπεου». Σημειωτέον ο Σκεντέρμπεης είναι ο εθνικός ήρωας των Αλβανών, παρότι Έλλην στην καταγωγή (Γεώργιος Καστριώτης).
Ιδρύθηκαν με πρωτοβουλία του αρχιτέκτονα του Ολοκαυτώματος Χάινριχ Χίμλερ και ασχολήθηκαν με δραστηριότητες όπως: Πυρπολήσεις χριστιανικών ναών, κλοπές, δολοφονίες, εκτελέσεις, βιασμοί και άλλα παραβατικά που συνοδεύουν πάντοτε τις εναλλασσόμενες γενεές των δυσώνυμων ανθελλήνων.
Δεν είναι απορίας άξιος που κανείς δεν πρόσεξε τούτο το… κλεμμένο γράμμα;





Αν και νομικός, αγνοεί νόμους που επικαλείται ως υπουργός, καθιστώντας την παραμονή του στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, άκρως επικίνδυνη για τον Έλληνα πολίτη

Ως γνωστόν, το Σύνταγμα της Ελλάδος στο άρθρο 11 παρ. 2, αναγνωρίζει το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συναθροίζεσθαι μόνο στους Έλληνες και όχι στους αλλοδαπούς και πολύ περισσότερο, όχι δα σε αλλοδαπούς παράνομους και λαθραίους.

Προχθές στη Βουλή το τόνισε αυτό ο Ηλίας Κασιδιάρης στον υπουργό Προ-Πο Δένδια και ο Δένδιας με ύφος τριών Καρδιναλίων και πέντε καθηγητών Συνταγματικού Δικαίου του Χάρβαρντ, απάντησε πως οι αλλοδαποί έχουν αυτό το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συναθροίζεσθαι, γιατί αυτό λέει αναφέρεται στο άρθρο 11 της ΕΣΔΑ (Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών)!!!!

Απαντώντας, λοιπόν, στον ανεκδιήγητο και πανάσχετο αυτό υποτίθεται υπουργό πως θα πρέπει αμέσως να ξαναπάει να φοιτήσει από την αρχή στην Νομική, γιατί από νομικά είναι εντελώς ανίδεος και απορώ πως τον παρουσιάζουν και ως πετυχημένο δικηγόρο και εξηγούμαι:

Στο άρθρο 28 του Σ. μπορεί μεν να αναφέρεται πως οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους από την Βουλή με νόμο, να αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και να υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου, όμως το ίδιο άρθρο αναφέρει επίσης πως για να έχει τελικά μία διεθνής σύμβαση, όπως η ΕΣΔΑ που επικαλέστηκε ο φερόμενος ως Υπουργός, συνταγματική ισχύ, θα πρέπει να ισχύει ταυτόχρονα και η αρχή της αμοιβαιότητας ως καθοριστικός παράγοντας ισχύος. Αυτά όμως τα έκανε γαργάρα ο Δένδιας....

Δεν μπορεί λοιπόν ο Δένδιας να κοροϊδεύει τον Ελληνικό λαό λέγοντας πως έχουν και οι αλλοδαποί και μάλιστα οι παράνομοι, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και συναθροίζεσθαι, δικαιώματα που σύμφωνα με το Σύνταγμα μας, τα έχουν μόνο οι Έλληνες.

Συγκεκριμένα το άρθρο 28 του Σ. αναφέρει: "H εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς, τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας."

Εμείς οι Έλληνες κύριε Δένδια, έχουμε δικαίωμα να συνερχόμαστε και να συναθροιζόμαστε στο Ισλαμαμπάντ, την Καμπούλ, το Ελ Ριάντ, το Αλγέρι, το Χαρτούμ, το Λάγκος, την Τεχεράνη και τη Βαγδάτη; ΟΧΙ. Συνεπώς σύμφωνα με το 28 του Συντάγματος, δεν έχουν δικαίωμα να συνέρχονται και να συναθροίζονται στην Ελλάδα ΚΑΤ' ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑ, ούτε οι Πακιστανοί, ούτε οι Αφγανοί, ούτε οι Ιρανοί, ούτε οι Ιρακινοί, ούτε οι Σουδανοί, ούτε οι υπόλοιποι αλλοδαποί και μάλιστα λαθραίοι και παράνομοι.

Και μάθετε κύριε φερόμενε ως Υπουργός και Νομικός, πως ακόμα και το άρθρο 11 της ΕΣΔΑ, ναι μεν αναφέρεται σε αλλοδαπούς, αλλά στους ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΝΟΜΙΜΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ και γι αυτό και αναφέρονται ως πολίτες μιας και οι λαθραίοι δεν είναι πολίτες μιας χώρας, δηλαδή δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα και όχι σε παρανόμους και λαθραίους μπουκαδόρους. Ειδικότερα το άρθρο 11 της ΕΣΔΑ και γενικότερα η ΕΣΔΑ, την οποία βλακωδώς επικαλείται ο φερόμενος ως υπουργός και άλλοι άσχετοι, δεν μιλάει για πολιτικά δικαιώματα όπως αυτό του συνέρχεσθαι και συναθροίζεσθαι αλλά μόνο για ανθρώπινα δικαιώματα. Άλλο πράγμα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως αυτά στην ανθρώπινη μεταχείριση, συνθήκες παραμονής, συνθήκες κράτησης, συμπεριφορά των αρχών, δικαστική αρωγή και υπεράσπιση, κράτηση και φυλάκιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κλπ και άλλο πράγμα, εντελώς διαφορετικό, είναι τα πολιτικά δικαιώματα όπως οι συγκεντρώσεις, το εκλέγειν και εκλέγεσθαι κλπ δηλαδή δικαιώματα τα οποία απορρέουν καθαρά από το Σύνταγμα της κάθε χώρας και όχι από την ΕΣΔΑ.

Εντωμεταξύ εκτός από το άρθρο 11 υπάρχει και το άρθρο 16 το οποίο ο Δένδιας το έκανε και αυτό μαμ.. Ας το διαβάσουμε χωρίς σχολιασμό...
Άρθρo 16
Περιoρισμoί στηv πoλιτική δραστηριότητα τωv αλλoδαπώv
Ουδεμία διάταξις τωv άρθρωv 10, 11 και 14 δύvαται vα θεωρηθή ως απαγoρεύoυσα εις τα Υψηλά Συμβαλλόμεvα Μέρη vα επιβάλλωσι περιoρισμoύς εις τηv πoλιτικήv δραστηριότητα τωv ξέvωv.
Όπου Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη είναι τα κράτη, όπως η Ελλάδα. Αυτά για να μην μας δουλεύουν οι προπαγανδιστές και οι ψεύτες που μόνη τους έννοια είναι η παγκοσμιοποίηση και η «κινεζοποίηση» των Ελλήνων. Αν και, το επαναλαμβάνουμε, ακόμα και αν η Σύμβαση τους δικαίωνε εμείς θα συνεχίζαμε να φωνάζουμε και να απαιτούμε να είναι η εθνική ανεξαρτησία και το εθνικό συμφέρον υπεράνω της οποιασδήποτε σύμβασης.

Δυστυχώς, όμως, δεν είναι η μοναδική περίπτωση στην οποία ο κ. Δένδιας αποδεικνύεται ανεπαρκής για την θέση που κατέχει. Τις προηγούμενες ημέρες, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κατάπιε αμάσητη την αντιποίηση αρχής που έγινε από επιφανή Πακιστανό, ο οποίος έχει ιδρύσει άτυπα μία Πακιστανική αστυνομία, η οποία πραγματοποιεί συλλήψεις, ανακρίσεις και επιβάλει τιμωρίες στους "παραβάτες" Πακιστανούς!!! Ο κ. Δένδιας, προφανώς έχει αντικατασταθεί (εν μέρει) από τον επιφανή Πακιστανό ή έχει παραχωρήσει με την θέλησή του αρμοδιότητές του στους εκπροσώπους της Πακιστανικής κοινότητας λαθρομεταναστών. Όμως, πόσο επικίνδυνο είναι αυτό; Μήπως υποκρύπτει και άλλους είδους πολιτικές αποφάσεις (όπως π.χ. πρόσληψη πακιστανών στα σώματα ασφαλείας); Κατανοεί ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη τι ακριβώς σημαίνει "αντιποίηση αρχής"; Κατανοεί ότι με την σιωπή του αποδέχεται την υποκατάσταση του Ελληνικού Συντάγματος; Κατανοεί πως με την απραξία του συμμετέχει στην δημιουργία ενός άτυπου πακιστανικού κράτους μέσα στο Ελληνικό κράτος; Μπορεί ένας υπουργός να συναινεί με την σιωπή του στην κατάλυση του νόμου; Και αν ναι, μπορεί να μας εξηγήσει ποιό νόμο και ποιό κράτος εκπροσωπεί ο ίδιος, ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις για τις αποφάσεις του;

Πληροφορίες από "Υγρό Πυρ"



Του Δημήτρη Καζάκη

Όποτε διαβάζει κανείς δηλώσεις Στουρνάρα δεν μπορεί παρά να θυμηθεί τις αμέτρητες ανοησίες που έχει ισχυριστεί κατά καιρούς αυτός ο κύριος, τις ποικίλες εμπλοκές του με το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα που έχουν στοιχίσει τόσο ακριβά στην χώρα και τον λαό της. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς;

Το γεγονός ότι ο κ. Στουρνάρας αποτέλεσε ένα από τα βασικά στελέχη του οικονομικού παρακράτους επί εποχής Σημίτη, ο οποίος προήδρευσε της επιτροπής συλλογής στοιχείων για την ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ; Στοιχεία που σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ήταν παραποιημένα με την κάλυψη της Γερμανικής κυβέρνησης, αλλά και των οργάνων της ΕΕ.

Να θυμηθούμε ότι ο κ. Στουρνάρας τοποθετήθηκε στην Εμπορική Τράπεζα προκειμένου η συγκεκριμένη τράπεζα να ξεπουληθεί, μέσα από ένα παρασκήνιο μίζας και λαθραίας κίνησης χρήματος που βόγκηξαν τότε οι αγορές, στην Credit Agricole. Να θυμηθούμε επίσης ότι ως διευθυντής του ΙΟΒΕ μετέτρεψε το συγκεκριμένο Ινστιτούτο σε ανέκδοτο, σε περίγελο, όταν εμφάνισε «μελέτη» που υπολόγιζε ότι το άνοιγμα των αποκαλούμενων «κλειστών επαγγελμάτων» θα πρόσθετε έως και 13 ποσοστιαίες μονάδες στο ΑΕΠ. Ακόμη γελάει το σινάφι του. Ούτε βέβαια ξεχνάμε την ΜΚΟ που είχε στήσει με τον Μάνο για να συμμετάσχουν ενεργά στο ξεπούλημα του δημοσίου και της χώρας.

Ακόμη και ως υπουργός, αυτός ο κολοφώνας της «οικονομικής επιστήμης» της αρπαχτής και του ιδιωτικού πλουτισμού, είχε το θράσος να δηλώσει στις 3/8 ότι βλέπει «φως» στο βαθύ τούνελ της κρίσης που έχει μπει η ελληνική οικονομία. «Παρά τα προβλήματα η ελληνική οικονομία δείχνει σημάδια βελτίωσης. Υπάρχουν σημάδια βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Εγώ βλέπω φως δεν είναι όλα μαύρα». Λίγο αργότερα βγήκαν τα προσωρινά στοιχεία του 2ου τριμήνου για το ΑΕΠ, τα οποία δείχνουν ύφεση στο 6% και βρήκε την ευκαιρία ο κ. Στουρνάρας πάλι να θριαμβολογήσει ότι τελικά θα έχουμε ύφεση μικρότερη του 7% που είχε αρχικά προβλεφτεί. Οι δηλώσεις αυτές το μόνο που σημαίνουν είναι ότι προκειμένου να εμφανιστεί «βελτίωση» στα μακροοικονομικά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας, θα πέσει το μαγείρεμα της ζωής τους. Άλλωστε, ο κ. Στουρνάρας είναι παλιά καραβάνα, όπως είπαμε, στο άθλημα αυτό. Ενώ με τον κ. Γεωργίου της ΕΛΛ.ΣΤΑΤ. κάνει αχτύπητο δίδυμο. Αυτοί είναι ικανοί να βγάλουν ότι η ανεργία μειώνεται και ότι η ελληνική οικονομία αναπτύσσεται με ρυθμούς Κίνας!

Εδώ έβγαλαν ότι ο Γενικός ∆είκτης Βιοµηχανικής Παραγωγής του µηνός Ιουνίου 2012, σε σύγκριση µε τον αντίστοιχο ∆είκτη του Ιουνίου 2011, παρουσίασε αύξηση κατά 0,3%, έναντι µείωσης 13,3% που σηµειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2011 προς το 2010. Η αύξηση του Γενικού ∆είκτη Βιοµηχανικής Παραγωγής κατά 0,3% το µήνα Ιούνιο 2012, σε σύγκριση µε τον αντίστοιχο δείκτη του Ιουνίου 2011, οφείλεται κυρίως στην αύξηση του ∆είκτη Παραγωγής Ορυχείων – Λατοµείων κατά 18,9%.

Ειδικότερα, στην αύξηση αυτή συνέβαλε η αύξηση των δεικτών των 2ψήφιων κλάδων: εξόρυξης άνθρακα και λιγνίτη και άντλησης αργού πετρελαίου και φυσικού αερίου. Και στην αύξηση του ∆είκτη Παραγωγής Ηλεκτρισµού κατά 10,9%. Σε μια περίοδο μάλιστα που είχαμε σοβαρούς κλονισμούς στο δίχτυο παραγωγής της ΔΕΗ, ειδικά στο επίπεδο λιγνίτη. Εκτός κι αν η εισαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος και όχι μόνο, ξαφνικά βαφτίστηκε εγχώρια άντληση προς δόξα των λαθρεμπόρων. Κι έτσι με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια.

Αυτός λοιπόν ο κύριος με το επώνυμο που με τόσο ακρίβεια υποδεικνύει το πνευματικό του επίπεδο, δεν έχει επιβεβαιωθεί ποτέ και σε τίποτε. Ήταν ανέκαθεν ένας τυπικός βλαξ, ο οποίος με τις κατάλληλες διασυνδέσεις κατόρθωσε να ανέλθει γιατί ελλείψει γνώσης και επιπέδου ήταν χρήσιμος μόνο στο να εκτελεί τις βρωμοδουλιές που του ανάθεταν εξαπανέκαθεν τα αφεντικά του. Μας το ξεστόμισε κιόλας όταν κατά την διάρκεια της συζήτησης για τις εξελίξεις γύρω από την Αγροτική Τράπεζα που οδήγησαν τελικά στην μεταβίβαση του υγιούς κομματιού της στην Τράπεζα Πειραιώς επιχείρησε να απαντήσει σε όσους τον κατηγορούν λέγοντας: «Δεν με αγγίζουν τα περί ληστείας και ποινικών ευθυνών. Εγώ άφησα μια πολύ καλή θέση στον ιδιωτικό τομέα για να είμαι εδώ και να βοηθήσω». Έτσι είναι όποιος έχει αναδειχθεί χρεοκοπώντας μια ολόκληρη χώρα, ανταμείβεται γερά στον ιδιωτικό τομέα. Όχι όποιον κι όποιον ιδιωτικό τομέα. Στον ιδιωτικό τομέα που υπηρέτησε με τόση αφοσίωση οδηγώντας μαζί με το πλήρωμα του Σημιτικού παρακράτους ολόκληρη την χώρα στα βράχια. Αυτό που ήθελε να πει είναι ότι εγώ έχω κάνει την καβάτζα μου, τα ‘χω κονομήσει γερά και ήρθα επειδή μου είπαν ότι μπορώ να βοηθήσω στο ξεπούλημα της χώρας. Το αν τον αγγίζουν τα περί ληστείας και ποινικών ευθυνών, εγώ στην θέση του θα κρατούσα χαμηλό προφίλ γιατί έχει να λογοδοτήσει για πολλά, πάρα πολλά.

Όμως, το εντελώς εκνευριστικό με τον εν λόγω κύριο δεν είναι ότι υπηρετεί αυτά τα πιο άνομα συμφέροντα σε επίπεδο χώρας, αλλά και Ευρώπης, αλλά έχει την αγωνία να εμφανιστεί κι ως βαθύς γνώστης της οικονομίας (τρομάρα του!). Κι έτσι σε ένα ρεπορτάζ της εφημερίδας Το Βήμα την περασμένη Κυριακή (19/8) φέρεται να είπε: «Εμείς πρέπει να μείνουμε ζωντανοί, να κρατηθούμε κάτω από την ομπρέλα του ευρώ, γιατί μόνο αυτή η επιλογή μπορεί να μας προστατεύσει από φτώχεια που δεν έχουμε ζήσει». Μα καλά τι είναι τούτος; Πώς είναι δυνατόν να ισχυρίζεται ότι πρέπει να μείνουμε ζωντανοί κάτω από την ομπρέλα του ευρώ; Ποιοι να μείνουν ζωντανοί; Αυτός και η παρέα του και η συμμορία που θέλει την «αξιοποίηση» της χώρας; Πόσους συμπεριλαμβάνει αυτό το «πρέπει να μείνουμε ζωντανοί» από τους έλληνες εργαζόμενους, από τον ελληνικό λαό; Και ποιος θα αποφασίσει ποιοι και πόσοι θα μείνουν ζωντανοί; Ο εν λόγω κύριος και η συμμορία του ευρώ;

Όσο για το ότι αυτή είναι η μόνη «επιλογή μπορεί να μας προστατεύσει από φτώχεια που δεν έχουμε ζήσει», τι να πει κανείς; Αυτός και η συμμορία του ευρώ βυθίζουν την χώρα και τον λαό της σε μια πρωτοφανή ύφεση, σε φτώχεια, ανέχεια, ανεργία και εξαθλίωση, που μόνο ως απόηχο του παγκόσμιου πολέμου έχει ζήσει αυτός ο τόπος και τι σου λέει; Το κάνουν για να μας προστατεύσουν «από φτώχεια που δεν έχουμε ζήσει». Σε σκοτώνουν γιατί θέλουν να σε προστατεύσουν από τον θάνατο! Βέβαια, αυτό το «δεν έχουμε ζήσει», είναι πληθυντικός ευγενείας καθότι αυτός και η φάρα του δεν έχουν κανένα πρόβλημα με την φτώχεια. Η φτώχεια είναι πρόβλημα άλλων, της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Τώρα τι σόι δημοκρατία είναι αυτή όταν μονίμως έχουμε υπουργούς και κυβερνήσεις που οδηγούν έναν ολόκληρο λαό στην απόγνωση της εξαθλίωσης, χωρίς αυτοί να κινδυνεύουν να υποστούν τις συνέπειες της δικής τους πολιτικής; Απλά δεν είναι δημοκρατία, είναι μια πλουτοκρατική απολυταρχία με ένα πολύ περιορισμένο και απόλυτα ελεγχόμενο αιρετό δικαίωμα.

«Όσοι διαφωνούν δεν είναι πιο αριστεροί από εμένα» - εκμυστηρεύεται - «ας σκεφθούν πώς και από πού μπορούν να βρεθούν 11,5 δισ. ευρώ για να κοπούν σε δυο χρόνια»… δήλωσε πάλι ο εν λόγω κύριος και τρομάξαμε. Και ο Στουρνάρας αριστερός; Να γιατί δηλώνω περήφανα ότι εγώ δεν ήμουν ποτέ, δεν είμαι και ούτε θέλω να γίνω αριστερός. Η έννοια αριστερός, αριστερά, υπήρξε πάντοτε ένα είδος πολιτικής σημαίας ευκαιρίας για τυχοδιώκτες. Είναι το αναγκαίο υποκατάστατο του λαού προκειμένου ο ίδιος να μην μπορέσει ποτέ να σηκώσει κεφάλι, να μην αποκτήσει ποτέ την ανεξαρτησία του από τους διαμεσολαβητές και τους προαγωγούς του, που πάντα αυτοί ξέρουν καλύτερα από τον ίδιο το συμφέρον του και οι δικές τους πολιτικές ισορροπίες και προτεραιότητες είναι πάντα πολύ πιο σημαντικές από την δική του αυτοτελή και αυθόρμητη δράση, από τα δικά πιεστικά προβλήματα. Είναι ο τρόπος που έχουν διαλέξει πολλοί για να κρύβουν το πραγματικά αντιδραστικό τους πρόσωπο, την σχιζοειδή υπεροψία και απαξίωση που νιώθουν για τον απλό λαό. Γι’ αυτό και δεν καταδέχονται να μιλάνε την γλώσσα του, να απευθύνονται απευθείας σ’ αυτόν χωρίς να θέλουν να το προσηλυτίσουν στη δική τους περίεργη αριστερή φαντασίωση, ή ιδεοληψία, στη δική τους σκοπιμότητα και ιδιοτέλεια, η οποία από την στιγμή που χαρακτηρίζεται αριστερή, ή εκπορεύεται από την αριστερά αποκτά αμέσως φωτοστέφανο αγιότητας και προοδευτικότητας. Ο λαός γι’ αυτούς, αν υπάρχει, είναι μόνο ικανός για να τους ακολουθεί, να τους ψηφίζει και να τους πιστεύει τυφλά.

Για όλα αυτά υπάρχει η μυθική αριστερά, όπου ο καθένας βλέπει την φάτσα του σ’ αυτήν λες και είναι ο μαγικός καθρέφτης όπου κάθε τερατογένεση του μαζικού κινήματος βρίσκει την δικαίωσή της και έτσι την προσδιορίζει όπως ποθεί, ή όπως τον συμφέρει. Να γιατί ο Στουρνάρας δικαίως εξανίσταται που δεν τον θεωρούν αριστερό, όλοι αυτοί που ξέρουν μόνο να κλίνουν την αριστερά σε όλες τις πτώσεις και τα γένη. Ούνα ράτσα, ούνα φάτσα! Ακόμη κι αν για λόγους κοινοβουλευτικού κρετινισμού ή πολιτικής επιβίωσης εμφανίζονται να εκτοξεύουν μύδρους εναντίον της πολιτικής που αντιπροσωπεύει ο κ. Στουρνάρας.

Γνωρίζω πάρα πολλούς αριστερούς που έχουν πάρει διαζύγιο με την κοινή λογική εδώ και πολλά χρόνια, αλλά πόσο αριστερός Στουρνάρας πρέπει να είσαι για να μην αναρωτηθείς: τι χρειάζονται όλες αυτές οι περικοπές των 11,5, που έγιναν 14 δις ευρώ; Μπορεί ο κ. Στουρνάρας να έχει συνηθίσει να εκτελεί εντολές, αλλά όπως θα του εξηγούσε ακόμη κι ένα παιδάκι του δημοτικού, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να τον απασχολεί είναι το γιατί. Πολύ περισσότερο σε μια περίοδο όπου παγκόσμια έχει εντοπιστεί ότι η συρρίκνωση των μισθών και των εισοδημάτων αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες που αποτρέπει την όποια ανάκαμψη των ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων οικονομιών.[1] Τώρα, γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρουν αυτές οι μελέτες κάποιον σαν τον Στουρνάρα, όταν αυτός έχει να κάνει μόνο μια δουλειά: να εκτελεί εντολές.

Το κλου όμως ήρθε με την εξής αποστροφή αυτού του εξαιρετικά ανόητου και εντελώς διατεταγμένου ρεπορτάζ: Το μεγάλο όμως βάρος πέφτει στις περικοπές του κοινωνικού κράτους, γράφει ο συντάκτης του Βήματος. Στην προσαρμογή των συντάξεων, του εφάπαξ και των επιδομάτων πρόνοιας στις σημερινές συνθήκες και δυνατότητες του Δημοσίου και των Ταμείων. «Έχουμε το ακριβότερο κοινωνικό κράτος στην ευρωζώνη, δεν μπορούμε να το συντηρούμε άλλο με δανεικά», λέει σκεπτικός ο υπουργός Οικονομικών… Πάντα κατά το ρεπορτάζ της εφημερίδας.

Ώστε έτσι, έχουμε το πιο ακριβό κοινωνικό κράτος στην ευρωζώνη το οποίο συντηρούμε με δανεικά; Τότε γιατί τα επίσημα στοιχεία της Eurostat λένε άλλα; Η Ελλάδα ξόδευε το 2002 για κοινωνική προστασία το 16,9% του ΑΕΠ της, έναντι του 18,2% του ΑΕΠ που ξόδευε κατά μέσο όρο η Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 και του 18,7% του ΑΕΠ που ξόδευαν κατά μέσο όρο οι χώρες της ευρωζώνης. Το 2010, την τρίτη χρονιά ύφεσης της ελληνικής οικονομίας, οι δαπάνες της Ελλάδας για κοινωνική προστασία ανήλθαν σε 18% επί του ΑΕΠ της. Η άνοδος αυτή είναι εικονική και οφείλεται στην συρρίκνωση του ΑΕΠ της χώρας. Παρ’ όλα αυτά ο μέσος όρος της ΕΕ των 27 ήταν για το 2010 στο 19.9% του ΑΕΠ της, ενώ οι χώρες της ευρωζώνης ξόδεψαν το 20,5% του ΑΕΠ τους. Που λοιπόν το βρήκε ο κ. Στουρνάρας ότι έχουμε το ακριβότερο κοινωνικό κράτος στην ευρωζώνη;

Ας δούμε για την υγεία. Το 2002 η Ελλάδα ξόδεψε από τον κρατικό κορβανά το 5% του ΑΕΠ της για την υγεία. Την ίδια χρονιά η ΕΕ των 27 ξόδεψε κατά μέσο όρο από τις κρατικές δαπάνες το 6,4% του ΑΕΠ της και οι χώρες της ευρωζώνης το 6,5% του δικού τους ΑΕΠ. Το 2010 η Ελλάδα ξόδεψε σε κρατικές δαπάνες το 7,5% του ΑΕΠ της για την υγεία. Κι αυτή η άνοδος οφείλεται στην τριετή πτώση του ΑΕΠ, ενώ οι πραγματικές δαπάνες δεν είδαν καμιά αύξηση. Την ίδια χρονιά η ΕΕ των 27 δαπάνησε από τον κρατικούς προϋπολογισμούς το 7,5% κατά μέσο όρο για την υγεία, όπως και οι χώρες της ευρωζώνης. Πόσο Στουρνάρας πρέπει να είσαι για να ισχυρίζεσαι ότι έχουμε το πιο ακριβό κοινωνικό κράτος στην ευρωζώνη;

Αυτό που έχει ενδιαφέρον να δούμε είναι ότι συγκριτικά η Ελλάδα δαπανά από τον κρατικό κορβανά 11,1% του ΑΕΠ της για το 2010 για γενικές δημόσιες υπηρεσίες, έναντι 6,5% για την ΕΕ των 27 και 6,7% του ΑΕΠ για τις χώρες της ευρωζώνης την ίδια χρονιά. Εδώ βρίσκεται το πρόβλημα και όχι στο κοινωνικό κράτος. Στις γενικές δημόσιες υπηρεσίες περιλαμβάνονται και οι κρατικές προμήθειες που από μόνες τους είναι 2-3 ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον μέσο όρο της ΕΕ-27 και της ευρωζώνης. Τα υπόλοιπα έχουν να κάνουν με το καθεστώς κομματικού φέουδου και επιχειρηματικής αρπαχτής που έχει επιβληθεί στο ελληνικό κράτος επί δεκαετίες.

Επίσης, η Ελλάδα δαπανά (2010) το 2,2% του ΑΕΠ της για άμυνα και 1,7% για δημόσια τάξη και ασφάλεια. Αντίστοιχα για την ΕΕ-27 το ποσοστό του ΑΕΠ για την άμυνα ήταν το 2010 της τάξης 1,6%, ενώ για την δημόσια τάξη και ασφάλεια το 1,9%. Για τις χώρες της ευρωζώνης το ποσοστό επί του ΑΕΠ για την άμυνα ανερχόταν στο 1,4% και για την δημόσια τάξη και ασφάλεια στο 1,8%. Οι αυξημένες δαπάνες για την δημόσια τάξη και ασφάλεια συγκριτικά με την άμυνα έχει άμεση σχέση με την κατά προτεραιότητα οικοδόμηση αστυνομικών κρατών. Αυτό που ανησυχεί ιδιαίτερα σήμερα κυβερνήσεις και ολιγαρχίες της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» δεν είναι ο εξωτερικός εχθρός, αλλά ο εσωτερικός, η πιθανή αντίσταση των λαών.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό. Όχι μόνο δεν έχουμε το ακριβότερο κοινωνικό κράτος στην ευρωζώνη, αλλά έχουμε ένα από τα χειρότερα σε κοινωνική ανταπόδοση. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να εμφανίζονται σχετικά υψηλές οι δαπάνες του κοινωνικού κράτους, αλλά αυτό δεν έχει αντίκρισμα στην κοινωνική κατάσταση του πληθυσμού. Πρόκειται για δαπάνες που δεν πάνε στον συνταξιούχο και τον εργαζόμενο, αλλά σε κομματικά ταμεία και ημέτερα κυκλώματα. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι το ποσοστό του πληθυσμού στην Ελλάδα που κινδυνεύει από την φτώχεια και τον «κοινωνικό αποκλεισμό» είναι ένα από μεγαλύτερα στην ευρωζώνη. Το 2010 στις χώρες της ευρωζώνης κινδύνευε από «κοινωνικό αποκλεισμό» και φτώχεια το 18% του πληθυσμού. Στην Ελλάδα έφτασε κοντά στο 28%. Ακόμη και σε σχέση με την ΕΕ των 27 όπου υπάρχουν χώρες όπως η Βουλγαρία με ποσοστό πληθυσμού το 2010 που κινδυνεύει από φτώχεια και «κοινωνικό αποκλεισμό» της τάξης του 42%, η Ρουμανία με 41%, η Λετονία με 38%, η Λιθουανία με 33% και η Ουγγαρία με 30%. Στην Ελλάδα το 28,7% των παιδιών ηλικίας 0-17 ετών κινδυνεύουν από φτώχεια και ζουν σε συνθήκες «κοινωνικού αποκλεισμού», όταν ο μέσος όρος της ΕΕ-27 ήταν 26,9% και της ευρωζώνης γύρω στο 18%. Στην εργάσιμη ηλικία από 18-64 ετών στην Ελλάδα το 27,7% του συνόλου κινδυνεύει από φτώχεια και «κοινωνικό αποκλεισμό», έναντι του 23,3% της ΕΕ-27 και του 16% της ευρωζώνης. Ενώ για την ομάδα του πληθυσμού ηλικίας 65 και άνω, που κατά βάση ανήκουν οι συνταξιούχοι, στην Ελλάδα για το 2010 το 26,7% κινδυνεύουν με φτώχεια και «κοινωνικό αποκλεισμό», έναντι 19,8% της ΕΕ-27 και 15% της ευρωζώνης. Κι όλα αυτά πριν υπάρξουν οι συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο των ελλήνων των απανωτών μνημονιακών πολιτικών για το 2011 και 2012. Τόσο ακριβό και τόσο αποδοτικό είναι το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα.

Πόσο λοιπόν Στουρνάρας πρέπει να είσαι για να ισχυρίζεσαι ότι το πρόβλημα του χρέους και της κατάστασης στην Ελλάδα, είναι το ακριβό κοινωνικό κράτος; Δεν πρέπει να κάνει εντύπωση η αμετροέπεια και εξαιρετική ευκολία με την οποία ψεύδεται ο εν λόγω κύριος. Αυτός ήταν που το 2011 είχε δηλώσει ότι η Ελλάδα ήταν η τελευταία «σοβιετικού τύπου οικονομία» στην Ευρώπη. Είναι ικανός να δηλώνει ότι θέλει. Γι’ αυτόν είναι αλήθεια, εφόσον εξυπηρετεί τον σκοπό του Αυτό είναι το εξαιρετικά βολικό ιδίωμα του βλακός, όπως με εξαιρετικά μαεστρία την έχει αποδώσει ο Ευάγγελος Λεμπέσης σε μια πραγματεία του το 1941 για την «Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω»[2]. Μια από τις πιο σπουδαίες ιδιότητες του βλάκα, πάντα κατά τον Ε. Λεμπέση, «αποτελεί η παροιμιώδης όνειος επιμονή του βλακός, ωθουμένη υπό μόνου του τυφλού ενστίκτου και ριζικώς απρόσιτος εις πάσαν λογικήν και ψυχολογικήν πραγματικότητα. Ο ευφυής άνθρωπος, και όταν ακόμη δεν ίδη τους υπολογισμούς του εν τη πράξει αποτυγχάνοντας (ως λ.χ. όταν ανακαλύψη λογικόν σφάλμα), ιδία δε όταν συμβή τούτο, θα στηριχθή επί άλλων, ορθοτέρων, υπολογισμών, ή θα πεισθεί να παραιτηθή της ενεργείας του. Ο βλαξ όμως, άτρωτος έναντι πάσης σκέψεως και τεθωρακισμένος έναντι παντός συμπεράσματος, ανίκανος δε να διδαχθή εξ οσωνδήποτε αποτυχιών του, θα επιμείνη και, επειδή μίαν φοράν θα συντρέξουν τυχαίως οι εξωτερικοί αστάθμητοι παράγοντες, είτε επειδή φυσιολογικώς θα περιπέση εις ψυχικόν ή υλικόν πλέον κάματον ο στόχος του, θα επιτύχη!…» Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη επιτομή για να αποδώσει το ύφος, το ήθος, το επίπεδο και τον χαρακτήρα του κ. Στουρνάρα. Ακριβώς αυτές οι εξαιρετικά πολύτιμες προσωπικές του ιδιότητες τον έχουν κάνει τόσο απαραίτητο σ’ αυτούς που τον χρησιμοποιούν και στο καθεστώς που υπηρετεί.

[1] UNCTAD, Trade and Development Report, New York and Geneva, 2011, σελ. 16-19.

[2] Ε. Λεμπέση, Η Τεράστια Κοινωνική Σημασία των Βλακών εν τω Συγχρόνω Βίω, Εν Αθήναις: Παπανικολάου, 1941.







Διεθνής περίγελος για πολλοστή φορά στην καριέρα του, έγινε ο Αντώνης ο Σαμαράς. Σε μια press conference, που αν ποτέ ορθοποδήσει η Ελλάδα, θα την παρακολουθούμε για να γελάμε, ο πρωθυπουργός της χώρας, έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα από τον καθένα. Τον κακό ηθοποιό.

Με ύφος ελαφρύ λυπημένο, αλλά και αποφασιστικό, όπως ταιριάζει σε μια τραγωδία, ο Αντώνης βγήκε στη σκηνή λέγοντας πως οι Έλληνες, είναι ένας λαός περήφανος, με μια σαφή διάθεση ειρωνείας, αλλά και αυτοσαρκασμού. Η κύρια πλοκή, βρήκε τον Αντώνη να μιλά για το αγαπημένο του θέμα, δηλαδή την ανάπτυξη, χωρίς να διευκρινίζει φυσικά, αν αναφέρεται στην ανάπτυξη των πολυεθνικών, την ανάπτυξη της τραπεζικής ισχύος στην Ελλάδα ή την ανάπτυξη της μπουρδολογίας στην οποία έχει διδακτορικό. Κλείνοντας, ο πρωθυπουργός αποφάσισε να “ελευθερώσει” τους θεατές, καθησυχάζοντας τους και κάνοντας χιούμορ: “Θα τα καταφέρουμε, αλλά δεν πιστεύω να σκέφτεται κανείς, ότι αυτό μπορεί να συμβεί σε μια μέρα” είπε γελώντας. Ήταν ο μοναδικός που γέλασε, αλλά οκ σε τραγωδία είμαστε.

Αντώνη, αν δει κάποιος το ίδιο ακριβώς έργο 10 φορές, το πιθανότερο είναι να το βαρεθεί. Το σημαντικότερο μέρος μιας τραγωδίας είναι το φινάλε. 3 χρόνια τώρα μάθαμε όλες τις ατάκες σας, ξέρουμε εκ των προτέρων τις εκφράσεις και τη γλώσσα του σώματος που θα χρησιμοποιήσετε, γνωρίζουμε πότε ένας χαρακτήρας ψεύδεται και δυστυχώς γνωρίζουμε και την κατάληξη του έργου.

Δεν συντρέχει συνεπώς ουδείς λόγος να βγαίνεις να μιλάς σε συνεντεύξεις τύπου και κανάλια συνεργασίας. Κάτσε σπίτι σου και παίξε playstation. Για τους Έλληνες μιλάμε, κάνοντας αυτός, ο χοντρός σε λίγο θα πάρει μετάλλιο ανδρείας.






Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να ασελγούν πάνω στις δημόσιες συχνότητες;
Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να αφελληνίζουν τον ελληνικό λαό μόνο και μόνο για το χρήμα;

Μιλάμε για τους ανεκδιήγητους εγχώριους καναλάρχες οι οποίοι κατά καιρούς σέρνονται πίσω από την κάθε τελευταία λινάτσα τηλεπαρουσιάστρια ενώ την ίδια ώρα παριστάνουν τους μεγαλοπαράγοντες του τόπου.

Το «Σουλειμάν τον Μεγαλοπρεπή» σφαγέα των λαών προαναγγέλει ο ΑΝΤ1 βάζοντας πλάτη στην προσπάθεια της Τουρκίας να ξεπλύνει το αίμα από τις σφαγές εκατομμυρίων Ελλήνων, Κούρδων, Ποντίων κι όλων των λαών που δοκίμασαν το τούρκικο λεπίδι.

Με υπερηφάνεια ο ΑΝΤ1 του Έλληνα πλοιοκτήτη Μίνωα Κυριακού προαναγγέλει το σήριαλ της τούρκικης προπαγάνδας και κανείς Γεωργιάδης, κανείς τζάμπα μάγκας Κασιδιάρης, κανείς Πανίκας Ψωμιάδης (είναι και Πόντιος ο συγκεκριμένος), κανείς Μιχαλολιάκος δεν ανοίγει το στόμα του.

Που χάθηκαν όλοι αυτοί οι Ελληνάρες τώρα που ένας καναλάρχης τσαλακώνει με πρωτοφανή τρόπο το δημόσιο αγαθό της άδειας πανελλαδικής εμβέλειας;

Ως τώρα παρακολουθούσαμε τις τούρκικες σαπουνόπερες αλλά πλέον το πράγμα χοντραίνει και είναι ευθύνη της κυβέρνησης να σταματήσει το κανάλι του Αμαρουσίου. Σε διαφορετική περίπτωση θα έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι αυτή η προπαγάνδα εκπορεύεται από την ίδια την κυβέρνηση ενόψει των ανομολόγητων ακόμη σχεδίων για την επόμενη μέρα της Ελλάδας και ειδικότερα για το μοίρασμα του Αιγαίου.

Αναρωτιέται κανείς αν θα βρισκόταν πρόθυμο τουρκικό κανάλι να παρουσιάσει την ιστορία του Κολοκοτρώνη, της Μπουμπουλίνας, του Κανάρη. Είναι προσβολή για όλους τους Έλληνες αυτή η ανερυθρίαστη προπαγάνδα από «ελληνικά» κανάλια που καταχρώνται τους όρους παροχής των δημοσίων συχνοτήτων.

Κι αν δεν παρέμβει ο Σαμαράς να σταματήσει αυτή την ξεφτίλα πρέπει να το κάνει η Δικαιοσύνη.

Τώρα οι Έλληνες μπορούν να εκπολιτιστούν για άλλη μία φορά με τους αγαπημένους ήρωες του Αδόλφου Χίτλερ. Η περίλαμπρη αυτή προσφορά του Αντένα έρχεται προφανώς για να αρχίσουν οι ραγιάδες να συνηθίζουν στον ρόλο που τους επιφυλάσσει η νέα κατοχή που έρχεται.

Ήλθε επιτέλους η στιγμή της δικαίωσης για αυτούς που επέμεναν να παραμένουν αμετανόητοι βιαστές, παιδεραστές, κοπρολάγνοι, σαλιγκαρόστρατες, κοκάκηδες, λαμόγια, εκσυγχρονιστές, ρουφιάνοι κλπ σε μία κοινωνία που τους καταπίεζε με τον απεχθή ηθικό της κώδικα.

Η περίλαμπρη Οθωμανική αυτοκρατορία, ξαναζωντανεύει στις οθόνες σας. Περίλαμπροι τσέτες μπουκάρουν σε ένα Ελληνικό χωριό και αφού βαρεθούν να βασανίζουν, να βιάζουν και να ακρωτηριάζουν, παίρνουν μία όμορφη Ελληνίδα έχοντας προηγουμένως ξεκοιλιάσει μπροστά της όλη της την οικογένεια και την παραδίδουν ως σκλάβα στον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή.

Αυτός ως ευσεβής μουσουλμάνος, αποδέχεται το λάφυρο. Διαβάστε εδώ ρε άπιστοι τι λέει το κοράνι για το θέμα.

Ένα μεγάλο μπράβο στον Αντένα που με αυτή του την πρωτοβουλία καταρρίπτει αρρωστημένα επιστημονικά μυαλά όπως τον Δαρβίνο και δικαιώνει τους τούρκους που επιμένουν να βρίζουν τον πολιτισμό ακόμα και στον εθνικό τους ύμνο.

Απολαύστε, μορφωθείτε, προετοιμαστείτε από αυτή την μοναδική πολιτιστική πρωτοβουλία του Αντένα. Έπειτα ενημερωθείτε από τον Στρατή Λιαρέλη, διασκεδάστε τα γιουσουφάκια με τον Μάικ τον φασολάκη και αγοράστε φανατικά όλα τα προϊόντα εταιρειών που στηρίζουν το κανάλι με τις διαφημίσεις τους.

Δείτε και το δελτίο τύπου του σταθμού για την σειρά – σταθμό: Η σειρά «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» προβλήθηκε για πρώτη φορά στην τηλεόραση της Τουρκίας τον Ιανουάριο του 2011 και κέρδισε αμέσως το τηλεοπτικό κοινό της γειτονικής χώρας. Ταυτόχρονα, αναδείχτηκε ως μια από τις πιο επιτυχημένες παραγωγές, καθώς απέσπασε σπουδαίες διακρίσεις, όπως: 4 Βραβεία “ Antalya Television”, τα αντίστοιχα δηλαδή Emmy Awards, συμπεριλαμβανομένου και του “Best Drama 2011”. Ο σεναριογράφος της σειράς Meral Okay, είναι από τους διασημότερους και πιο καταξιωμένους στην Τουρκία και θεωρείται κορυφαίος στο είδος του. Στο ρόλο του Σουλεϊμάν, ο αγαπητός και ιδιαίτερα δημοφιλής στο ελληνικό τηλεοπτικό κοινό, Halit Ergenc (Ονούρ, «1001 Νύχτες») και στον ρόλο της Αλεξάνδρας (La Rossa / Hurrem) η ταλαντούχα Meryem Uzerli.

Το εντυπωσιακό δράμα «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής» έρχεται τον Σεπτέμβριο στον ΑΝΤ1 για να μας ταξιδέψει σε μια υπέρλαμπρη εποχή, όπου η Τουρκική Αυτοκρατορία κυριαρχούσε σε Ανατολή και Δύση. Η σειρά εστιάζει στον 16ο αιώνα και περιγράφει τη δυνατή ερωτική ιστορία της Ορθόδοξης Αλεξάνδρας (La Rossa / Hurrem) που συλλαμβάνεται από τους Τούρκους κατακτητές και καταλήγει στο χαρέμι του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή.

Η βασιλεία του ξακουστού Σουλτάνου σηματοδότησε την έναρξη ενός αιώνα υπεροχής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σε ηλικία 26 ετών, ο Σουλτάνος Σουλεϊμάν ξεκίνησε για να χτίσει μια πανίσχυρη αυτοκρατορία, μεγαλύτερη κι από αυτή του Μέγα Αλέξανδρου (Σ.Σ. ΕΛΕΕΙΝΟ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟ ΨΕΜΑ, ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΟΙ ΜΟΓΓΟΛΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΠΟΥΝ!). Έτσι, στα 46 χρόνια της βασιλείας του έγινε γνωστός ως ο ισχυρότερος πολεμιστής και ο κυβερνήτης Ανατολής και Δύσης.

Ο νεαρός Σουλεϊμάν ανέβηκε στον θρόνο το 1520. Μη γνωρίζοντας ότι θα ξεκινήσει σε μια εποχή που αργότερα θα μπορούσε να θεωρείται το απόγειο της Οθωμανικής κυριαρχίας, άφησε πίσω του τη σύζυγό του Mahidevran του και τον γιο τους Μουσταφά, στη Manisa και μαζί με έναν καλό του φίλο, πήρε τον δρόμο για το παλάτι Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη.
Στη διαδρομή, ένα οθωμανικό πλοίο διασχίζει τη Μαύρη Θάλασσα, φέρνοντας σκλάβες ως δώρα για το παλάτι. Σε αυτό το πλοίο βρίσκεται και η Αλεξάνδρα La Rossa. Η νεαρή κοπέλα, έχει απαχθεί από την οικογένειά της και πωλείται ως σκλάβα στο παλάτι.

Η κοπέλα γοήτευσε με την πρώτη ματιά τον Σουλτάνο Σουλεϊμάν κι εκείνος δεν δίστασε να της προσφέρει… τα πάντα! Όμως το πάθος του αυτό, φέρνει μαζί αιματοχυσία και πρωτοφανείς ίντριγκες στην αυλή του. Πώς θα διαχειριστεί τον αθεράπευτο έρωτα του Σουλεϊμάν η σύζυγός του και Βασίλισσα, Mahidevran; Τι ρόλο θα παίξει η σχέση του Μεγάλου Βεζίρη και της αδελφής του Σουλεϊμάν; Η ένταση μεταξύ της Χριστιανικής Ευρώπης και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πώς θα επηρεάσει τις ζωές των πρωταγωνιστών και την εξέλιξη της ιστορίας;
Εντυπωσιακές πολεμικές σκηνές, φανταχτερά κοστούμια, μαγευτική σκηνοθεσία, ξεχωριστή πλοκή, έρχονται με την υπερπαραγωγή, «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής». Σε μια συναρπαστική ιστορία με έντονες διαμάχες για εξουσία, δυνατές συγκρούσεις, παθιασμένους έρωτες, ίντριγκες, αλλά και παιχνίδια συνομωσίας δίνουμε ραντεβού τη νέα σεζόν στον ΑΝΤ1 για την πιο μεγαλοπρεπή σειρά που είδαμε ποτέ στην τηλεόραση!










Η μικρή Αλμίνα ήταν μόλις ενός έτους. Το βράδυ της Δευτέρας βρισκόταν μαζί με τους γονείς της και την εξαδέλφη της στο κέντρο της τουρκικής πόλης Γκαζιαντέπ, κοντά στα σύνορα με τη Συρία. Η Δευτέρα ήταν ημέρα αργίας. Οι εορτασμοί της θρησκευτικής εορτής του Ραμαζανιού πλησίαζαν στο τέλος τους. Ο πατέρας της Αλμίνα, στρατιωτικός το επάγγελμα, είχε επιστρέψει στην οικογένειά του με άδεια. Η οικογένεια είχε την ατυχία να βρεθεί σε λάθος τόπο τη λάθος στιγμή. Στις 19:45 μία βομβιστική επίθεση στο κέντρο της πόλης έκοψε το νήμα της ζωής της Αλμίνα, των γονιών και της εξαδέλφης της. Η αιματηρή επίθεση, η οποία άφησε πίσω της εννέα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες έφερε την τουρκική κοινωνία αντιμέτωπη με ένα οικογενειακό δράμα αλλά κυρίως με το Κουρδικό Ζήτημα. Για μία ακόμη φορά το πανίσχυρο τουρκικό κράτος δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών του.

Με το άκουσμα της είδησης της βομβιστικής επίθεσης, η προσοχή της τουρκικής κοινωνίας επικεντρώθηκε στη δράση του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης έσπευσαν να κατηγορήσουν τους Κούρδους αντάρτες. Από την πλευρά του, κατά τη διάρκεια της νύχτας της Δευτέρας, το κουρδικό αυτονομιστικό κίνημα κράτησε τη σιωπή του. Την Τρίτη, με ένα σύντομο ανακοινωθέν, η ένοπλη πτέρυγα του αυτονομιστικού κινήματος πληροφόρησε τους υποστηρικτές του ότι δεν έχει καμία σχέση με τη μεγάλη βομβιστική επίθεση. Η νέα βομβιστική επίθεση σηματοδοτεί την επικίνδυνη κορύφωση της έντασης στο Κουρδικό Ζήτημα το οποίο ταλανίζει την Τουρκία εδώ και χρόνια. Την τελευταία περίοδο, από το φλεγόμενο «μέτωπο» της νοτιοανατολικής Τουρκίας, φτάνουν σε καθημερινή βάση πληροφορίες σχετικά με την αυξανόμενη ένταση στην περιοχή και τις πολύνεκρες συγκρούσεις. Οι Κούρδοι αντάρτες έχουν εισβάλει στα νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας και δίνουν μάχες σώμα με σώμα με τις δυνάμεις ασφαλείας για να εξασφαλίσουν τον πλήρη έλεγχο μιας σειράς «απελευθερωμένων» περιοχών και αστικών κέντρων.

Η σταδιακή αποσκίρτηση των Κούρδων από το κράτος της Συρίας εμπνέει το αυτονομιστικό κίνημα. Επιπλέον, οι Κούρδοι αντάρτες θεωρούν ότι η επιδείνωση των σχέσεων της Τουρκίας με όλους τους γείτονές της αποτελεί ευκαιρία για την εξασφάλιση της αυτονόμησης των Κούρδων της Τουρκίας.

Η πολύνεκρη επίθεση στο κέντρο της πόλης Γκαζιαντέπ, μεταξύ άλλων, φέρνει στην επιφάνεια και μια άλλη, άκρως επικίνδυνη πτυχή του Κουρδικού Ζητήματος. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά την πολύνεκρη αιματηρή επίθεση, Τούρκοι αναλυτές και δημοσιογράφοι εκφράζουν τον έντονο προβληματισμό τους για την ενδεχόμενη εκδήλωση φαινομένων πογκρόμ και λιντσαρίσματος κατά των Κούρδων πολιτών της Τουρκίας. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι αμέσως μετά την επίθεση στο Γκαζιαντέπ, εκατοντάδες διαδηλωτές ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης και επιτέθηκαν κατά οικισμών και πολιτικών γραφείων των Κούρδων. Μέσα σε λίγη ώρα, κτήρια τοπικών οργανώσεων του Κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP), το οποίο υποστηρίζουν οι Κούρδοι και οι σοσιαλιστές της Τουρκίας, παραδόθηκαν στις φλόγες. Οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στους Κούρδους, φωνάζοντας εθνικιστικά και ισλαμιστικά συνθήματα. Τη νύχτα της Δευτέρας η κινητοποίηση διάφορων εθνικιστικών ομάδων στο Γκαζιαντέπ σε συνδυασμό με την σφοδρή αντίδραση της τουρκικής κοινωνίας προβλημάτισε τους Τούρκους αναλυτές και δημοσιογράφους. Διάφορα τουρκικά κανάλια κάλεσαν τους Τούρκους πολίτες να κρατήσουν την ψυχραιμία τους και να απέχουν από πράξεις βίας και βανδαλισμού.

Συντονισμός με ΗΠΑ για τη Συρία

Και ενώ η τουρκική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον κίνδυνο μιας εμφύλιας σύρραξης, σε στενή συνεργασία με την Ουάσινγκτον, η τουρκική κυβέρνηση στρέφει την προσοχή της στο μέλλον της Συρίας. Πρωταρχικό μέλημα της τουρκικής πλευράς στην κρίση της Συρίας είναι η αναχαίτιση της δράσης του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος στο βόρειο κομμάτι αυτής της χώρας. Παράλληλα, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών καταβάλλει προσπάθειες για να αναπτύξει την ακτίνα δράσης της τουρκικής διπλωματίας και του τουρκικού κεφαλαίου στη γειτονική Συρία, μετά την απομάκρυνση του Μπασάρ Αλ Άσαντ από την εξουσία. Την προηγούμενη εβδομάδα, σε συνάντησή τους στην Άγκυρα οι Αμερικανοί και οι Τούρκοι αξιωματούχοι που στελεχώνουν τον αμερικανοτουρκικό «επιχειρησιακό μηχανισμό» συζήτησαν μια πιθανή, επικείμενη εισβολή της συμμαχίας των αραβικών και δυτικών δυνάμεων στο βόρειο κομμάτι της Συρίας.

Εκτός από την ενδεχόμενη εισβολή, στις συζητήσεις των Αμερικανών και Τούρκων αξιωματούχων τέθηκαν επί τάπητος και ζητήματα όπως η κοινή αντιμετώπιση της δράσης των ριζοσπαστικών ισλαμιστικών οργανώσεων στα εδάφη της Συρίας, τα χημικά όπλα της Δαμασκού, καθώς και η διατήρηση της ειρήνης μεταξύ των διάφορων εθνικών και θρησκευτικών ομάδων της Συρίας. Η συνάντηση του αμερικανοτουρκικού «επιχειρησιακού μηχανισμού» έγινε στην Άγκυρα την Πέμπτη και όπως μεταδόθηκε από τουρκικά μέσα, συμφωνήθηκε η ενεργοποίηση του επιχειρησιακού μηχανισμού για την μετά –Άσαντ εποχή, να δημιουργήσουν ουδέτερη ζώνη για τη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας και να ενώσουν όλες τις εθνοτικές ομάδες της Συρίας εναντίον του καθεστώτος Άσαντ.

Σύμφωνα με τουρκικές εφημερίδες, η συνάντηση ήταν η πλέον λεπτομερής για τη Συρία και ότι οι συμμετέχοντες στο τέλος συμφώνησαν για τα μέτρα που απαιτείται να ληφθούν για να προληφθεί εμφύλιος πόλεμος στη Συρία έπειτα από την κατάρρευση του καθεστώτος. Οι δύο πλευρές φέρεται να συμφώνησαν να αναζητήσουν την υποστήριξη του ΟΗΕ για τη δημιουργία ουδέτερης ζώνης εντός των συνόρων της Συρίας καθώς και να συντονίσουν τις ενέργειές τους ώστε να εμποδιστεί το ΡΚΚ να εκμεταλλευτεί το κενό εξουσίας στην βόρεια Συρία. Επίσης, οι δύο πλευρές συμφώνησαν να ενεργοποιήσουν τη βάση ραντάρ του Ινσιρλίκ ώστε να αντιμετωπίσουν την απειλή χρήσης χημικών όπλων από τον Άσαντ.






Γράφει ο Γιώργος Σταφυλάς

Πρέπει να είναι τυφλός κανείς για να μην αντιλαμβάνεται ότι η εκρηκτική κατάσταση που υπάρχει αυτή την στιγμή στην χώρα μας θα τελειώσει είτε με πόλεμο είτε με κοινωνική εξέγερση είτε και με τα δύο μαζί.
Στην Ελλάδα υπάρχουν αυτή την στιγμή όλες οι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για μια έκρηξη ανάλογη του μεγίστου βαθμού της ηφαιστειακής κλίμακας...

Η πραγματικότητα γύρω μας είναι ζοφερή. Μια μεγάλη ανθρωπιστική κρίση είναι προ των πυλών. ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΕΣ ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΕς ΠΕΡΝΑΝΕ ΣΤΗΝ ΦΤΩΧΕΙΑ, όλο και πιο πολλοί συμπολίτες μας δεν θα μπορέσουν να εξασφαλίσουν θέρμανση, αλλά ούτε και τα φάρμακα όταν θα τα χρειαστούν.
Όλο και πιο πολλές επιχειρήσεις θα κλείσουν ή δεν θα μπορέσουν να κάνουν εισαγωγές απαραίτητων αγαθών και οι ελλείψεις θα αρχίσουν να φαίνονται στην αγορά.

Αλλά το σημαντικότερο πρόβλημα όλων, το γεγονός της αθρόας εισβολής εκατοντάδων χιλιάδων ξένων αλλόφυλων και αλλόθρησκων που συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό, είναι αυτό που τελικά θα οδηγήσει στην έκρηξη.
Οι Έλληνες στην ιστορία μας περάσαμε και άλλες περιόδους κρίσης και φτώχειας, αλλά σταθήκαμε όρθιοι και βγήκαμε δυνατότεροι γιατί είχαμε κοινωνική συνοχή.
Αυτή η κοινωνική συνοχή έχει σήμερα διαρραγεί εξαιτίας της μαζικής μετανάστευσης -εισβολής που ιστορικά αποτέλεσε πάντα μια κατάρα για τα έθνη...

Τα προεόρτια της επερχόμενης σύγκρουσης μεταξύ Ελλήνων και ξένων λαθρομεταναστών τα είδαμε στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των πακιστανών. Οι εισβολείς ενθαρρυμένοι από την υποστήριξη διαφόρων διεθνών οργανισμών (που προωθούν την παγκοσμιοποίηση) και ενισχυμένοι από τους χρήσιμους ηλίθιους της αριστεράς και των ΜΚΟ, πραγματοποιούν παράνομες πορείες και εκτοξεύουν απειλές εναντίον της κοινωνικής ειρήνης μέσω των εκπροσώπων τους...

Είναι βέβαιο ότι η Ελληνική κοινωνία δεν μπορεί να ανεχτεί άλλο αυτό το φαινόμενο κι ας λέει ο υπουργός ότι ''τάγματα εφόδου δεν θα γίνουν ανεκτά''. Οι πολίτες θα αναγκαστούν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους εφόσον το κράτος είναι ανεπαρκές. Στα γεγονότα της Πάτρας και στα πιο πρόσφατα της Κορίνθου είδαμε σκηνές από το τι πρόκειται να επακολουθήσει...

Όπως όμως και στην αρχαία Πομπηία μέχρι λίγο πριν την έκρηξη του Βεζούβιου υπήρχαν άνθρωποι που διασκέδαζαν με τις εταίρες και τις αυλητρίδες, έτσι και σήμερα στην Ελλάδα της παρακμής κάποιοι συμπολίτες μας εξακολουθούν να αγνοούν τα σημάδια της επερχόμενης θύελλας προβαίνοντας σε επίδειξη χλιδής. Ανοίγουν σαμπάνιες και πετούν λουλούδια στα εγκαίνια γνωστού καλλιτέχνη διοργανώνουν πριβέ πάρτι στην Μύκονο με πανάκριβο εισιτήριο και άλλα...

Το τέλος του Νεοελληνικού κράτους με την μορφή που το γνωρίζαμε είναι κοντά...

Για τον εκφυλισμένο Νέο-Ελλήνα, τον θαμώνα καφετεριών και μπουζουκομάγαζων, η επερχόμενη εσωτερική σύγκρουση με τους αλλοδαπούς λαθρομετανάστες,ο αγώνας του Έθνους για επιβίωση από την ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, θα είναι κάθαρση και ΝΕΜΕΣΙΣ παράλληλα. Θα είναι ο φόρος αίματος που οφείλει και αυτή η γενιά να πληρώσει προκειμένου να διατηρήσει το δικαίωμα να πατάει ελευθέρα σ’ αυτόν τον άγιο τόπο...




Του Θύμιου Παπανικολάου

Η «αντιρατσιστική» διαδήλωση της Παρασκευής, από τις «αριστερίστικες» ποικιλίες των επαγγελματιών του είδους, μπορεί να χαρακτηριστεί, υπό μια έννοια, σαν το Βατερλό της επιδοτούμενης «αλητείας» των «αντιρατσιστών»…

Το οργανωμένο αυτό «εγχείρημα» των «αντιρατσιστικών» ομάδων κρούσης προκάλεσε βάναυσα την ελληνική κοινωνία και το λαό της, με το άσβεστο ρατσιστικό μίσος που «ξέρναγε» εναντίον της ελληνικής κοινωνίας, του Πολιτισμού της, των ιστορικών και εθνικών της συμβόλων, καθώς και εναντίον του θρησκευτικού Ορθόδοξου φρονήματος των Ελλήνων…

Ήταν τόσο κραυγαλέο αυτό το ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ μίσος που το «αντιρατσιστικό» εγχείρημα απομονώθηκε ΠΑΝΤΕΛΩΣ από τον ελληνικό λαό, ακόμα προκάλεσε και έντονους σπασμούς διαφοροποίησης σε πολλούς «χρήσιμους ηλίθιους» που ακολουθούν τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές»…

Το όλον αυτό νεοταξικό «αντιρατσιστικό» εγχείρημα «επανδρώθηκε», σχεδόν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ, από υστερικά φανατισμένους Μουσουλμάνους, οι οποίοι ούρλιαζαν συνθήματα μίσους εναντίον των Ελλήνων και φρενοβλαβούς θρησκευτικού φανατισμού, δηλαδή, ρατσιστικής, θρησκευτικής αυθάδειας εναντίον της Ορθοδοξίας…

Με πιο απλά λόγια: Ένας ψυχωτικός όχλος λαθρομεταναστών που έβριζε τα ιερά και τα όσια της ελληνικής κοινωνίας (της κοινωνίας που παρανόμως τους εισήγαγαν οι μηχανισμοί του κεφαλαίου και τα δωσίλογα ανδρείκελα των μαφιών του χρήματος), που χλεύαζε ασυστόλως την Ιστορία, το εθνικό και θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων και ακόμα χειρότερα: Απειλούσε τον ελληνικό λαό…

Ο Πρόεδρος των Πακιστανών εκτόξευσε ολοκάθαρα την απειλή: «Άμα τέλουν πόλεμο θα κάνουμε πόλεμο»!!!

Το όλο, βεβαίως, ζήτημα δεν είναι αν αυτό το «αντιρατσιστικό» φιάσκο (ρατσιστικό παραλήρημα εναντίων των «ιθαγενών» Ελλήνων) καταγράφει το Βατερλό των επιδοτούμενων ηγετίσκων του «αντιρατσισμού»: Αυτές οι σέχτες (έμμισθες οι περισσότερες) ήδη βρίσκονται στα ιστορικά και πολιτικά απορρίμματα της ελληνικής κοινωνίας…

Το ουσιαστικό ζήτημα είναι άλλο: Ότι αυτές ο σέχτες με την «αριστερίστικη» και «αντιεξουσιαστική» προβιά αποτελούν τα καλοδουλεμένα γρανάζια και επιδοτούμενα εκτροφεία της νεοταξικής βαρβαρότητας για να σπείρουν το διαλυτικό ΔΙΧΑΣΜΟ, το ΜΙΣΟΣ και το ΑΙΜΑ στην ελληνική κοινωνία, σαν τα σύμμετρα ισοδύναμα («δίδυμοι αδελφοί») της ακροδεξιάς φρενοβλάβειας του μίσους και του αίματος: Της Χρυσής Αυγής, στην τωρινή φάση.

Και ο πλέον πολιτικά ηλίθιος αντιλαμβάνεται ότι τέτοιες φιέστες των «αντιρατσιστών» (φιέστες ρατσιστικού μίσους και αίματος εναντίον των Ελλήνων) ΕΝΙΣΧΥΟΥΝ την «Χρυσή Αυγή» και την καθιστούν ελκυστική στα μάτια των κατεστραμμένων και οργισμένων λαϊκών στρωμάτων του ελληνικού λαού.

Δηλαδή ενισχύουν πολιτικά τον άλλο πόλο της νεοταξικής σχιζοφρένειας του ΜΙΣΟΥΣ και του ΑΙΜΑΤΟΣ: Τη «Χρυσή Αυγή» τον δίδυμο αδελφό τους…

Έτσι με αυτό το πινγκ πονγκ ανάμεσα στις φαινομενικά αντίθετες ομάδες κρούσης («ακροαριστερές»- «ακροδεξιές»), αλλά καθοδηγούμενες από τους ίδιος στρατηγούς και σπόνσορες (τους στρατηγούς -μυστικές υπηρεσίες- της νεοταξικής βαρβαρότητας), δημιουργούνται τα εικονικά στρατόπεδα, (οι ένοπλες τρομοκρατικές ομάδες), ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ εμπόλεμου ΔΙΧΑΣΜΟΥ της ελληνικής κοινωνίας, στρατόπεδα παραγωγής τυφλού μίσους και υστερικού φανατισμού…

ΑΝΤΙΠΑΛΑ, ψυχωτικά στρατόπεδα, πάνω στις ράγες των επιδιώξεων και στόχων των μεγάλων, ΚΟΙΝΩΝ αφεντικών και καθοδηγητών τους: Του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ της Νέας Τάξης.
Και ο κεντρικός στόχος είναι ένας: Να διαλυθεί και να ισοπεδωθεί ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ η Ελλάδα, ο Πολιτισμός της, η Ιστορία της, το εθνικό και θρησκευτικό της αίσθημα…

Προς αυτήν την κατεύθυνση δουλεύουν οι δίδυμοι αυτοί αδελφοί: Η παρακρατική Χρυσή Αυγή και ο «αντιρατσισμός» του καθεστώτος και των μυστικών υπηρεσιών, τα επιδοτούμενα όργανα των επαγγελματιών «αντιρατσιστών»…

Η Χρυσή Αυγή οργανώνει τρομοκρατικά αποσπάσματα εναντίον των λαθρομεταναστών, υποκαθιστώντας όχι μόνο το κράτος, αλλά την αυτενέργεια και αυτό-οργάνωση του λαού και οι «αντιρατσιστές οργανώνουν τις ορδές των λαθρομεταναστών και του ΜΙΣΟΥΣ τους εναντίον της Ελλάδας…

ΟΛΟΙ, βεβαίως, δουλεύουν, υπό τις ευλογίες του καθεστώτος…

Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο: Το πρόσωπο της νεοταξικής μοχθηρίας, δηλαδή το «πρόσωπο» των ψυχωτικών, εικονικών, διχαστικών καταστάσεων, το «πρόσωπο» του ΤΥΦΛΟΥ φανατισμού και ΜΙΣΟΥΣ, το «πρόσωπο» της αιματηρής φρίκης και ΠΤΩΣΗΣ της χώρας μας στη ζούγκλα της ολοκληρωτικής βαρβαρότητας: ΟΛΟΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΛΩΝ…

ΠΡΕΠΕΙ επιτέλους να καταλάβουμε το δόλιο παιχνίδι που παίζεται με τους δίδυμους αδελφούς της Νέας Τάξης και ακόμα τούτο: ΟΤΙ χωρίς την ΑΥΤΟ-ΟΡΓΑΝΩΣΗ του ελληνικού λαού, χωρίς να γίνει ο ελληνικό λαός το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ της εξέλιξης, χωρίς να πάρει στα ΔΙΚΑ του χέρια τις τύχες του, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ…

ΟΙ «προστάτες», κάθε «προστάτης» οποιουδήποτε χρώματος, είναι ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ της Νέας Τάξης, γρανάζι του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ…




Του Ταξίαρχου ε.α. Χρήστου Μηνάγια

Η περιφερειακή πολιτική της Τουρκίας στην επιδίωξή της να καλύψει το κενό ισχύος της Μέσης Ανατολής προέβαλε ιδιαίτερα τη στρατιωτική ισχύ της χώρας με αποτέλεσμα τον έντονο προβληματισμό όλων των γειτονικών της κρατών. Αυτό, σε συνδυασμό με την πολιτιστική και οικονομική διείσδυση που επιχειρήθηκε από τουρκικής πλευράς ενέτεινε έτι περαιτέρω τις ανησυχίες, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να δημιουργούνται πόλοι αντιπαράθεσης έναντι της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής στους οποίους η συμμετοχή, είτε φανερά είτε παρασκηνιακά, των Μεγάλων Δυνάμεων είναι ιδιαίτερα σημαντική.

Ειδικότερα την περίοδο αυτή, το γεγονός που προκαλεί εντύπωση είναι ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν αποτελεί το αντικείμενο κριτικής της τουρκικής δημοσιογραφικής και ακαδημαϊκής κοινότητας, προερχόμενη ακόμη και από τον ίδιο του το χώρο, σε ότι αφορά τη μετουσίωση της πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων σε πολλαπλά προβλήματα και τη ραγδαία κλιμάκωση της έντασης τόσο στις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ιδεολογική σφραγίδα της «Νέας» Τουρκίας

Το νέο Σύνταγμα που υποσχέθηκε ο Ταγίπ Ερντογάν στον τουρκικό λαό, θα αποτελέσει ταυτόχρονα και την ιδεολογική σφραγίδα της «Νέας» Τουρκίας. Ο Ερντογάν ήταν ο μεγάλος νικητής των εκλογών της 12-6-2011 διότι οι Τούρκοι ψηφοφόροι, αφενός εκτίμησαν το ζήλο, το όραμα και τη φιλοδοξία του, αφετέρου στο πρόσωπό του αναζητούν τη σταθερότητα και δεν βρίσκουν άλλη εναλλακτική πρόταση. Επίσης, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα της έρευνας που πραγματοποίησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Besir Atalay, αποκαλύπτεται ότι η ιδεολογική σύνθεση του εκλογικού σώματος που στήριξε τον Ερντογάν παρουσιάζει μια ιδιάζουσα ιδιομορφία. Συγκεκριμένα, από τα 21.466.356 ψηφοφόρων του ΑΚΡ το 27,1% ανήκουν στους συντηρητικούς ισλαμιστές, το 24,4% στους Τούρκους εθνικιστές, το 16,4% στους ατατουρκιστές-κεμαλιστές, το 7,2% στους σοσιαλδημοκράτες, το 5,9% στους φιλελεύθερους-δημοκρατικούς, το 3% στους ακραίους εθνικιστές και το 1,4% στους Κούρδους εθνικιστές.

Ο βασικός προσανατολισμός του ΑΚΡ έχει άμεση σχέση με τον τουρκικό εθνικισμό. Δηλαδή, το ΑΚΡ αποτελεί ένα εθνικιστικό κόμμα που εκτρέφει στο εσωτερικό του τον ισλαμισμό και εκπροσωπεί τον τουρκο-ισλαμισμό ή τουρκο-ισλαμική σύνθεση (Türk-İslam sentezi). Άλλωστε, είναι ευρέως γνωστό στην Τουρκία, ότι το όραμα του τουρκο-ισλαμισμού, το 1991, άνοιξε το δρόμο για την εξουσία της χώρας στον Ερμπακάν και τώρα υπερασπίζεται και στηρίζει τον Ερντογάν. Διευκρινίζεται ότι ο τουρκο-ισλαμισμός αποτελεί μια ιδεολογία που αναπτύχθηκε το 1980 από την Εστία Διανοουμένων (Aydınlar Ocağı) και στη συνέχεια αποτέλεσε τη βάση λειτουργίας και διακυβέρνησης της χώρας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του στρατηγού Κενάν Εβρέν (9-11-1982 έως 9-11-1989). Η βασική αρχή της ιδεολογίας αυτής αναφέρεται στην ανάδειξη του τουρκισμού μέσω του ισλαμισμού και υποστηρικτές της ήταν η στρατοκρατία, το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ και οι ισλαμιστές συμπεριλαμβανομένου και του Φετουλάχ Γκιουλέν. Όταν ο Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία της χώρας το 2002 οι στρατηγοί αντιλήφθησαν ότι ο ισλαμιστής πρωθυπουργός και το κίνημα Γκιουλέν που τον στηρίζει, αποτελεί απειλή για το κατεστημένο που υπήρχε και σχεδίασαν πολλές φορές να τον ανατρέψουν χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Επίσης, πρέπει να τονισθεί ότι σημαντική ήταν και η συμβολή του ΜΗΡ για να διατηρηθεί στην εξουσία ο Ταγίπ Ερντογάν, μετά το υπόμνημα παρέμβασης του στρατού στην πολιτική ζωή της χώρας στις 27-4-2007.

Αναφορικά με τη αποσαφήνιση της σχέσης και της συνεργασίας που υπάρχει μεταξύ του Ερντογάν και του Γκιουλέν κρίνεται σκόπιμο να παρατεθούν τα ακόλουθα πληροφοριακά στοιχεία:

• Στην Τουρκία υπάρχουν περίπου 20 θρησκευτικές κοινότητες (cemaat και tarikat). Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται το ισλαμικό κίνημα του Γκιουλέν και η κοινότητα İskender Paşa Cemaati.
• Ο Ταγίπ Ερντογάν δεν προέρχεται από το ισλαμικό κίνημα του Γκιουλέν, αλλά ανήκει στην İskender Paşa Cemaati και είχε ως πνευματικούς καθοδηγητές τους Zahit Koktu και Esat Coşan. Η εν λόγω cemaat στήριξε σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις το κόμμα του Ερντογάν, πλην των εκλογών της 12-6-2011, όπου με ανακοίνωση που δημοσίευσε στις 2-6-2011 κάλεσε του οπαδούς της να μη ψηφίσουν το ΑΚΡ, αλλά το εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.
• Το κίνημα Γκιουλέν στηρίζει τον Ερντογάν διότι θεωρεί ότι με τον τρόπο αυτό αφενός θα εδραιωθεί και θα ενδυναμωθεί, αφετέρου θα πετύχει την ολοκληρωτική διείσδυση και έλεγχο των στρατηγικών κέντρων διοίκησης και διακυβέρνησης της χώρας.

Τούρκοι αναλυτές θεωρούν ότι το κόμμα του Ερντογάν αφού πέτυχε να απομονώσει τους στρατιωτικούς θέτοντας τέλος στη στρατιωτική χειραφέτηση, έχει αναλάβει πλέον και την αποστολή του εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ του Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Το ΜΗΡ διεξήγαγε τον αγώνα του με συγκρούσεις στους δρόμους, ενώ το ΑΚΡ με πολύ επαγγελματικό και ευέλικτο τρόπο, αφού πέτυχε να διαχειρισθεί σωστά την οικονομία της χώρας, στη συνέχεια ανέλαβε αναίμακτα την αποστολή των εθνικιστών. Συγκεκριμένα, κατάφερε να συνενώσει με επιτυχία τον ισλαμισμό με τον τουρκισμό και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την κάλυψη του κενού που δημιουργούσε το έλλειμμα του ΜΗΡ στην τουρκική κοινωνία.

Επομένως, το ΑΚΡ παρουσιάζεται πλέον ως ένα νέο φιλελευθεροποιημένο, εθνικιστικό και τουρκο-ισλαμικό κόμμα, το οποίο παράλληλα πέτυχε να θέσει στο περιθώριο τις άλλες δύο συνιστώσες της τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης, το στρατό και το κόμμα ΜΗΡ. Επίσης, δεν είναι τυχαίο, ότι μετά τις εκλογές της 12-6-2011 ο Ερντογάν προώθησε στη θέση του προέδρου της Εθνοσυνέλευσης τον Cemil Çiçek, ο οποίος εκπροσωπεί το τουρκο-ισλαμισμό στο κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ. Επισημαίνεται ότι ο Çiçek πριν το 1980 ανήκε στο εθνικιστικό κόμμα ΜΗΡ και κατόπιν μεταπήδησε στο κόμμα Anavatan Partisi του Τουργκούτ Οζάλ. Στη συνέχεια, όταν ο Ταγίπ Ερντογάν και ο Αμπντουλάχ Γκιούλ ίδρυσαν το κόμμα ΑΚΡ και ανέλαβαν την εξουσία της χώρας το 2002, ο Çiçek έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στον καθορισμό των σχέσεων της συντηρητικής εθνικιστικής βάσης του κόμματος με το κράτος.

Από τα μηδενικά προβλήματα στα πολλαπλά προβλήματα

Η Τουρκία προέβαλε ιδιαίτερα την πολιτική των μηδενικών προβλημάτων, ωστόσο η μετουσίωση της σε πολιτική απόκτησης μεγίστου οφέλους από τους γείτονες κατέδειξε σε όλους ότι, αφενός ο τουρκικός τρόπος σκέψης έχει παραμείνει αναλλοίωτος, αφετέρου ο τουρκο-ισλαμικός εθνικισμός έχει προσανατολισμό προς όλες τις κατευθύνσεις. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό εν προκειμένου είναι το άρθρο του Τούρκου δημοσιογράφου Dogan Heper στην εφημερίδα Milliyet/29-9-2011 όπου αναγράφονται τα εξής:
«Πώς ήταν ο Ερντογάν πριν ένα χρόνο και πώς είναι τώρα; Με μια ήπια έκφραση έχει αλλάξει 180 μοίρες…. Η αναθέρμανση των τουρκο-συριακών σχέσεων με τις αποφάσεις για άρση της βίζας, κατασκευή φραγμάτων και αγωγών νερού δημιούργησε την εντύπωση ότι τα δύο κράτη σχεδόν αποφάσισαν να γίνουν ένα. Οι σχέσεις με τον Καντάφι βρισκόταν στην ίδια κατάσταση. Ο Ερντογάν έλεγε ότι η Λιβύη ανήκει στους Λίβυους και αντιτάχθηκε στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Όμως αμέσως μετά άλλαξε ρότα. Φθάσαμε στα πρόθυρα του πολέμου με την Κύπρο. Αιτία ήταν η έρευνα πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Γίναμε θανάσιμοι εχθροί με το Ισραήλ. Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών υποστηρίζει το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αξιοποιήσει τα υποθαλάσσια αποθέματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι σχέσεις με την Αρμενία όχι μόνο δεν διορθώθηκαν αλλά έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η σχέση με το Αζερμπαϊτζάν για “ένα έθνος δύο κράτη” παραμερίσθηκε. Το Ιράν είναι ιδιαίτερα ενοχλημένο με την Τουρκία για την εγκατάσταση του (νατοϊκού) ραντάρ. Η Ελλάδα προκαλεί την Τουρκία. Αυτό έκανε στο παρελθόν, αυτό κάνει και τώρα. Το ΡΚΚ επιδεικνύει ότι θα λάβει βοήθεια και υποστήριξη από το εξωτερικό.»

Εάν σε όλα αυτά προστεθεί και η εγκατάσταση από το Ισραήλ στο βόρειο Ιράκ 6 μη επανδρωμένων αεροσκαφών Heron υπό τον έλεγχο της Κουρδικής Περιφερειακής Διοίκησης του Βορείου Ιράκ, τότε διαπιστώνεται ότι τα πολλαπλά προβλήματα λαμβάνουν ιδιαίτερα σημαντικές διαστάσεις για την τουρκική πλευρά. Τονίζεται ότι σύμφωνα με πληροφορίες που δεν έχουν διαψευσθεί, ο Mesud Barzani υπέγραψε συμφωνία με το Ισραήλ για την εγκατάσταση 4 Heron στην αεροπορική βάση Ηalidiye και 2 στο αεροδρόμιο της Μοσούλης, ενώ Ισραηλινοί στρατιωτικοί σύμβουλοι και επιτελείς πληροφοριών θα εκπαιδεύσουν τους Κούρδους ομολόγους τους στη Μοσούλη. Ο Τούρκος δημοσιογράφος Kadri Gürsel σε άρθρο του στην εφημερίδα Milliyet/3-10-2011 αναφέρει ότι τα Heron αφενός αποτελούν την απάντηση των Ισραηλινών στην πολιτική που εφάρμοσε ο Ερντογάν αναφορικά με τους Παλαιστινίους, αφετέρου θα δημιουργήσουν μια σοβαρή απειλή για την Τουρκία δεδομένου ότι, πέραν του Ιράν, θα παρακολουθούνται οι κινήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και πιθανόν οι πληροφορίες αυτές να προωθούνται στο ΡΚΚ πριν τη διεξαγωγή οποιασδήποτε επιχείρησης των κουρδικών ανταρτικών τμημάτων.

Σε αντιστάθμισμα όλων των παραπάνω και προκειμένου οι Ηνωμένες Πολιτείες να μετριάσουν την αντίδραση της Άγκυρας αποφάσισαν να διαθέσουν στην Τουρκία 3 επιθετικά ελικόπτερα Super Cobra των αμερικανών πεζοναυτών που βρίσκονται στο Αφγανιστάν. Συνακόλουθα δε, συζητείται η περίπτωση διάθεσης στην Τουρκία ενός ή δύο επιθετικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών Predator. Επειδή όμως η τελική απόφαση για διάθεση έγκειται στη δικαιοδοσία του αμερικανικού κογκρέσου, προτάθηκε και η εναλλακτική περίπτωση 5ετούς υπενοικίασης και εγκατάστασής τους, υπό τον αμερικανικό έλεγχο, στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ της Τουρκίας. Άλλωστε, η περίπτωση μια ενδεχόμενης εγκατάστασης των Predator στην Τουρκία πιθανόν να σχετίζεται και με την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από το Ιράκ στο τέλος του 2011 για τον έλεγχο των περιοχών ενδιαφέροντος των ΗΠΑ.

Ραγδαία κλιμάκωση της έντασης στις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις

Μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης του ΟΗΕ για το Mavi Marmara, η οποία δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις της Άγκυρας, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών στις 2-9-2011 εξέδωσε ανακοίνωση η οποία αναφέρει τα εξής: «Το Ισραήλ πριν από 15 μήνες περίπου, στις 31 Μαΐου 2010 πραγματοποίησε μια ένοπλη επίθεση στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου σε ένα στολίσκο που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και στο οποίο επέβαιναν εκατοντάδες άτομα από 32 χώρες. Κατά την επίθεση αυτή, στρατιωτικοί του Ισραήλ σκότωσαν 9 πολίτες, 8 Τούρκους και 1 Αμερικανό, τραυμάτισαν αρκετούς και οδήγησαν με τη βία το πλοίο με τους επιβάτες του στο Ισραήλ… Κανένα κράτος δεν βρίσκεται υπεράνω των νόμων. Ο κόσμος πλέον αλλάζει… Από την πρώτη στιγμή προδιαγράψαμε τη στάση μας έναντι αυτής της παράνομης ενέργειας του Ισραήλ…. Τα μέτρα που αποφάσισε να λάβει η κυβέρνησή μας είναι τα εξής:
1. Οι διμερείς σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ θα υποβαθμισθούν σε επίπεδο Γραμματέα Β΄. Όλο το προσωπικό που έχει βαθμό μεγαλύτερο του Γραμματέα Β΄ το αργότερο μέχρι την Τετάρτη (7-9-2011) θα επιστρέψει στις χώρες του.
2. Αναστάλθηκαν όλες οι στρατιωτικές συμφωνίες μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ.
3. Η Τουρκία ως μια χώρα που διαθέτει τις μεγαλύτερες ακτές στη Μεσόγειο θα λάβει κάθε είδους μέτρο που θεωρεί αναγκαίο/επιβεβλημένο για την ελευθερία ναυσιπλοΐας στην Ανατολική Μεσόγειο.
4. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τον αποκλεισμό που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Γάζα. Θα εξασφαλίσουμε να εξετασθεί στο Διεθνές Δικαστήριο ο αποκλεισμός που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Γάζα από την 31-5-2010. Για το θέμα αυτό αναλαμβάνουμε πρωτοβουλίες για να κινητοποιηθεί ο ΟΗΕ.
5. Θα παρέχουμε κάθε αναγκαία υποστήριξη για να δικαιωθούν όλα τα θύματα, Τούρκοι και αλλοδαποί, της επίθεσης του Ισραήλ.
Εμείς ως Τουρκία κάθε φορά εκπροσωπούμε την έννοια της ειρήνης και όχι του πολέμου. Την έννοια της δικαιοσύνης και όχι της καταπίεσης και του καταναγκασμού. Η εξωτερική μας πολιτική στηρίζεται σε αυτή τη βασική αρχή.
Στα πλαίσια αυτά, όπως υψώσαμε τη φωνή μας έναντι των σφαγών/γενοκτονιών στη Βοσνία και στο Κόσσοβο, έτσι αντιδράσαμε εναντίον των απάνθρωπων επιθέσεων του Ισραήλ που γίνονται στη Γάζα… Η Τουρκία κάθε φορά επέδειξε μια ειλικρινή και εποικοδομητική συμπεριφορά προκειμένου να αποτρέψει τις εξελίξεις που επηρεάζουν αρνητικά την περιφερειακή και παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα… Στο σημείο που φθάσαμε, υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση του Ισραήλ. Εφόσον η κυβέρνηση του Ισραήλ δεν προβεί στα απαιτούμενα βήματα, δεν υπάρχει περίπτωση επιστροφής από την παρούσα κατάσταση.»

Υπόψη, ότι η παραπάνω ανακοίνωση έγινε από το υπουργείο Εξωτερικών μιας χώρας που κατηγορείται για τις γενοκτονίες των Ποντίων, των Αρμενίων και του κουρδικού λαού. Υπόψη, ότι η παραπάνω ανακοίνωση έγινε από τη χώρα των ομαδικών τάφων και τη χώρα που χρησιμοποιεί χημικά όπλα εναντίον των ανταρτών της κουρδικής εξέγερσης που διεκδικούν τα ατομικά τους δικαιώματα, των οποίων η καταπάτηση είναι γνωστή σε όλο το δυτικό κόσμο. Υπόψη, ότι η παραπάνω ανακοίνωση έγινε από τη χώρα που βομβαρδίζει χωρίς άδεια τις περιοχές του βορείου Ιράκ, σκοτώνοντας μέσα σε 15 ημέρες 160-180 Κούρδους αντάρτες και καταστρέφοντας εσκεμμένα νεκροταφεία Κούρδων ανταρτών στις περιοχές Haftanin και Zap του βορείου Ιράκ, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι των περιοχών αυτών να δηλώνουν ότι η ανικανότητα του τουρκικού στρατού δεν σέβεται ούτε τον νεκρό Κούρδο. Τέλος, η παραπάνω ανακοίνωση έγινε από τη χώρα που κατέχει παράνομα το βόρειο τμήμα της Κύπρου, χωρίς να σέβεται τις αποφάσεις των διεθνών και ευρωπαϊκών οργανισμών.

Κλιμάκωση της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο

Κατά την τουρκική κυβέρνηση, η Κυπριακή Δημοκρατία κατηγορείται διότι η ενεργειακή της πολιτική και η γεώτρηση που πραγματοποιεί είναι ασύμβατες με το διεθνές δίκαιο, αποτελούν μια πολιτική προβοκάτσια και έχουν ως στόχο να ενδυναμώσουν και να ισχυροποιήσουν το status της ελληνοκυπριακής πλευράς. Στα πλαίσια αυτά, η τουρκική στρατηγική, σύμφωνα με έγκριτους Τούρκους δημοσιογράφους, βασίζεται στους ακόλουθους άξονες:

1ος άξονας -Τα τουρκικά πολεμικά πλοία θα συνοδεύουν τα πλοία που μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα με απώτερο σκοπό να αρθεί ο ισραηλινός αποκλεισμός: Επικριτική απάντηση στον εν λόγω άξονα που επιδιώκει τη απομόνωση του Ισραήλ, δίδει ο Τούρκος δημοσιογράφος Κadri Gursel σε άρθρο του στην εφημερίδα Milliyet/15-9-2011 με τίτλο «Η αναφορά για πόλεμο αποτελεί μια δυσβάστακτη επιπολαιότητα», όπου αναγράφει τα εξής: «Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τον αποκλεισμό της Γάζας και θα λάβει τα απαραίτητα μέτρα για την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στην Ανατολική Μεσόγειο. Όμως, εάν υπάρξει μια θερμή συγκρουσιακή κατάσταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας τότε είναι σίγουρο ότι θα υπάρχει ο αποκλεισμός. Εάν το Ισραήλ δεν αντιδράσει σε μια προκλητική ενέργεια της Τουρκίας και αρθεί ο αποκλεισμός της Γάζας τότε θα ανατραπούν οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο σε βάρος του Ισραήλ.»

2ος Άξονας -Να παρεμποδισθεί και να αποτραπεί η Κυπριακή Δημοκρατία από τη γεώτρηση: Ο Τούρκος δημοσιογράφος Sami Kohen σε άρθρο του στην εφημερίδα Milliyet/4-10-2011 με τίτλο «Γιατί η διεθνής κοινότητα στηρίζει του Ελληνοκυπρίους» αναγράφει τα εξής: «Οι Ελληνοκύπριοι προετοίμασαν και έθεσαν σε εφαρμογή το σχέδιό τους αρκετό καιρό πριν. Η στρατηγική της Τουρκίας στηρίχθηκε κατά βάση στα αντίποινα και στις παρακωλύσεις και δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα. Εάν συνεχισθεί αυτό, τότε θα ενδυναμωθεί ακόμη περισσότερο η θέση της διακυβέρνησης Χριστόφια.». Επίσης, για το θέμα αυτό ιδιαίτερα σημαντικές είναι και οι απόψεις του Τούρκου καθηγητή διεθνούς δικαίου και δικαίου των θαλασσών Yücel Acer σε άρθρο του στο περιοδικό Aksiyon/26-9-2011 όπου αναγράφονται τα εξής: «Η νομική διάσταση της κρίσεως που δημιουργήθηκε λόγω της γεώτρησης συνοψίζεται στα εξής ερωτήματα:

• Η περιοχή γεωτρήσεων των Ελληνοκυπρίων ευρίσκεται εντός της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) της Τουρκίας; Η Ελληνοκυπριακή πλευρά δεν πραγματοποιεί γεώτρηση στην υπάρχουσα ή στην πιθανή ΑΟΖ της Τουρκίας. (σ.σ. ως πιθανή τουρκική ΑΟΖ οι Τούρκοι θεωρούν την περιοχή μεταξύ Κύπρου-Ρόδου-Κρήτης). Απλώς έδωσε την άδεια διεξαγωγής γεωτρήσεως στην περιοχή που ισχυρίζεται ότι της ανήκει και η οποία δημιουργήθηκε με συμφωνίες που υπέγραψε με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Η Τουρκία δεν βρίσκει νόμιμες τις μονομερείς συμφωνίες διότι αυτές δεν έλαβαν υπόψη την “TΔΒΚ” (σ.σ. εννοεί το ψευδοκράτος).
• Το ελληνοκυπριακό τμήμα μπορεί να ανακηρύξει από μόνο την ΑΟΖ; Αυτό είναι νόμιμο; Οι χώρες έχουν το δικαίωμα να ανακηρύξουν μονομερώς την ΑΟΖ. Ωστόσο, σε περίπτωση που η ΑΟΖ τέμνεται με άλλες χώρες θα πρέπει να υπάρξουν συμφωνίες οριοθέτησής της. Οι Ελληνοκύπριοι έδωσαν την άδεια ερευνών φυσικού αερίου στην εταιρεία Noble στηριζόμενοι στις συμφωνίες οριοθέτησης της ΑΟΖ που υπέγραψαν το 2003 με την Αίγυπτο και στο τέλος του 2010 με το Ισραήλ.
• Σε ποια βήματα μπορεί να προβεί η Τουρκία στηριζόμενη στο διεθνές δίκαιο; Δυστυχώς η Τουρκία δεν έχει τη δυνατότητα για επιβολή αποτελεσματικών διεθνών νομικών κυρώσεων. Η λήψη μέτρων από την Τουρκία εναντίον των Ελληνοκυπρίων φαίνεται δύσκολη. Ωστόσο, στο όνομα της “ΤΔΒΚ” (σ.σ. εννοεί το ψευδοκράτος) και στηριζόμενη στην ιδιότητα της εγγυήτριας χώρας, μπορεί να κινητοποιηθεί και να προσπαθήσει να εμποδίσει τέτοιου είδους δραστηριότητες. Όμως αυτό θα αυξήσει τον κίνδυνο δημιουργίας σύγκρουσης στην Ανατολική Μεσόγειο. Τέλος, το πιο ισχυρό χαρτί που έχει στα χέρια της η Άγκυρα αφορά στην πραγματοποίηση ερευνών φυσικού αερίου με την άδεια που θα λάβει από την “ΤΔΒΚ” για έρευνες στις περιοχές της ΑΟΖ που ανακηρύχθηκε από τους Ελληνοκυπρίους.»

3ος Άξονας -Πραγματοποίηση πολύ συχνών και εμφανών περιπολιών στην Ανατολική Μεσόγειο εφαρμόζοντας την τακτική των προκλήσεων που πραγματοποιούν τα τουρκικά πλοία, τα μαχητικά αεροσκάφη και τα πλοία επιστημονικών ερευνών στο Αιγαίο: Ο Τούρκος αρθρογράφος İhsan Dağı σε άρθρα του στην εφημερίδα Zaman στις 23 και 27-9-2011 επικρίνει την κυβέρνηση Ερντογάν αναγράφοντας τα εξής: «Η Κύπρος αποτελεί το πιο επιτυχημένο πεδίο δράσης της Εργκένεκον (σ.σ. οργάνωση ανατροπής του Ερντογάν). Οι αναφορές για αποτροπή των ερευνών φυσικού αερίου των Ελληνοκυπρίων, χρησιμοποίηση, εφόσον χρειασθεί, του τουρκικού στόλου και έξοδός του στην Ανατολική Μεσόγειο μου θύμισε, χωρίς παρεξήγηση, την παλιά Τουρκία. Κατ’ εμέ, μια τέτοια Τουρκία που επιθυμεί να επιδεικνύει τη στρατιωτική της ισχύ πέφτει σε αντιφάσεις με το όραμα και την πρακτική της εξωτερικής πολιτικής που καλλιέργησε τα τελευταία χρόνια. Η νέα Τουρκία έχει ανάγκη από ειρήνη και αυτό πρέπει να εξασφαλισθεί από τους πολιτικούς. Εάν εσείς στην περιφερειακή πολιτική παρουσιάσετε ως προτεραιότητα τη στρατιωτική ισχύ, τότε αυτό θα φοβίσει τους γύρω σας και θα τους ενώσει εναντίον σας. Στην πολιτική ιστορία υπάρχουν πολλά παραδείγματα με περιφερειακές και παγκόσμιες συμμαχίες που έγιναν εναντίον ανερχόμενων δυνάμεων. Τέτοιες πολώσεις γενικά έχουν ως επακόλουθο μια θερμή σύγκρουση. Η κυβέρνηση πήρε το 50% για να οδηγήσει τα πολεμικά πλοία στη Μεσόγειο και να βουλιάξει την ανερχόμενη Τουρκία; Κατά τη γνώμη σας η χούντα του 2004 (σ.σ. εννοεί το στρατιωτικό κατεστημένο) γιατί ήθελε τον (ελληνοτουρκικό) πόλεμο; Σήμερα εάν γίνει πόλεμος, ποίου συμφέροντα θα εξυπηρετηθούν; Είστε σίγουροι ότι αυτοί που συνέταξαν τα σχέδια του παρελθόντος δεν συντάσσουν σήμερα παρόμοια σχέδια και δεν τα εφαρμόζουν έχοντας υπό τον έλεγχό τους τον (τουρκικό) στόλο όπου και εάν ευρίσκεται; Μην παίξουμε το παιχνίδι αυτών που επιθυμούν να εμποδίσουν την εξέλιξη, την ομαλοποίηση και τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας.» Τονίζεται ιδιαίτερα ότι ο εν λόγω αρθρογράφος:
• Σε προηγούμενο άρθρο του προέτρεψε τον πρωθυπουργό Ερντογάν να συνέλθει από τη «μέθη της εξουσίας» και να μη βάλει τη χώρα σε μια «θερμή συγκρουσιακή» κατάσταση με το Ισραήλ.
• Συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικών στελεχών του Φετουλάχ Γκιουλέν που αποτέλεσε τον αθέατο συντελεστή στήριξης της προεκλογικής εκστρατείας του Ταγίπ Ερντογάν και θεωρείται ως μέντορας του Τούρκου πρωθυπουργού. Επίσης, ο Γκιουλέν με το ισλαμικό θρησκευτικό κίνημα του οποίου ηγείται μπόρεσε να διεισδύσει στον τουρκικό κρατικό μηχανισμό (αστυνομία, στρατό, ΜΙΤ, δικαιοσύνη κ.λπ.) και να αποτελεί το «βαθύ κράτος» της ισλαμικής διακυβέρνησης της χώρας.

Συμπερασματικά, η κατάσταση που διαμορφώνεται από την ανάλυση των παραπάνω δεδομένων έχει ως ακολούθως:

• H Τουρκία, προσπαθώντας να επιφορτισθεί έναν περιφερειακό και εν μέρει διεθνή ρόλο ώστε να έχει λόγο στο σχεδιασμό του νέου διεθνούς σκηνικού, ενσωμάτωσε στον ήδη βεβαρυμμένο τομέα εθνικής ασφάλειας της κινδύνους και απειλές που αντιμετωπίζουν τρίτες χώρες. Τούτο αποτυπώνεται πλήρως στη μεταστροφή των μηδενικών προβλημάτων του Νταβούτογλου σε πολλαπλά προβλήματα με τη Συρία, το Ιράν, το Ιράκ, την Αρμενία, την Ελλάδα, την Κύπρο ακόμη και το Αζερμπαϊτζάν.
• Μετά την έναρξη των εξεγέρσεων της «Αραβικής Άνοιξης» στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική εντατικοποιήθηκαν οι συζητήσεις για το εάν η Τουρκία αποτελεί τη «χώρα πρότυπο» για την ανασυγκρότηση των χωρών του εν λόγω γεωγραφικού χώρου. Όμως, επειδή αυτό αντιμετωπίσθηκε με επιφύλαξη από τις ηγεσίες των Αδελφών Μουσουλμάνων, η τουρκική στρατηγική άλλαξε κατεύθυνση και πλέον επικεντρώνεται στον άξονα να αναδειχθεί ο Ερντογάν ως ο «ηγέτης πρότυπο», προβάλλοντας ιδιαίτερα την ανοικτή αντιπαράθεση του με το Ισραήλ.
• Η στρατηγική της ισλαμικής κυβέρνησης του ΑΚΡ προσπάθησε να εκμεταλλευθεί το περιστατικό του Mavi Marmara με σκοπό, αυτό να μετατραπεί σ’ ένα πολυδιάστατο πρόβλημα με δικαίωμα παρέμβασης τρίτων και εξωτερικών παραγόντων όπως, η Χαμάς, η Αίγυπτος, η Χεζμπολάχ, το Ιράν, ακόμη και η Συρία, και ενώ οι εξεγέρσεις της «Αραβικής Άνοιξης» ευρίσκονται σε εξέλιξη. Άλλωστε, οι επισκέψεις του Ερντογάν στην Αίγυπτο (12 και 13-9-2011), στην Τυνησία (14-9-2011) και στη Λιβύη (15-9-2011), συνοδευόμενος από 80 επιχειρηματίες, μόνο τυχαίες δεν ήταν και επιβεβαιώνουν την παραπάνω εκτίμηση.
• Σε ότι αφορά στα τεκταινόμενα στην Ανατολική Μεσόγειο, η Άγκυρα δεν μπορεί ούτε να σηκώσει το ανάστημα της, ούτε να συναγωνισθεί σε ισχύ το Ισραήλ. Απλώς, επιδεικνύει μια αποτρεπτική στάση ενόψει των ενεργειακών εξελίξεων της Ανατολικής Μεσογείου και του άξονα συνεργασίας Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος.
• Η κυβέρνηση του Ερντογάν βλέποντας ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την Κύπρο από τις γεωτρήσεις για εντοπισμό υδρογονανθράκων στον κυπριακό θαλάσσιο χώρο, στις αρχές Ιουλίου προέβαλε την άρση του αποκλεισμού της Γάζας ως κύρια απαίτηση για την ομαλοποίηση των σχέσεων της με το Ισραήλ, γνωρίζοντας φυσικά ότι αυτό δεν επρόκειτο να γίνει αποδεκτό. Στη συνέχεια, βλέποντας ότι η Κύπρος και το Ισραήλ δεν υπαναχωρούν από τις θέσεις τους, οι Τούρκοι έθεσαν σε εφαρμογή τη στρατηγική των προκλήσεων, ειδικά σε ότι αφορά στην πραγματοποίηση ερευνών στην κυπριακή και ελληνική ΑΟΖ. Άλλωστε, μια από τις βασικές επιδιώξεις της Άγκυρας είναι η δημιουργία γκρίζων ζωνών στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως έγινε και στο Αιγαίο. Τούτο θα πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής δεδομένου ότι, όσο συνεχίζεται η κρίση τόσο θα επιδεινώνεται η κατάσταση και θα μειώνονται οι πιθανότητες για εκτόνωσή της.
• Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι, η ενέργεια της Κυπριακής Δημοκρατίας για εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο, πέραν των οικονομικών και πολιτικών διαστάσεων που έχει, ανατρέπει τους τουρκικούς σχεδιασμούς αναφορικά με το κυπριακό και το Αιγαίο. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με στοιχεία που αποκαλύφθηκαν από τη δικαστική διαδικασία της υπόθεσης Εργκένεκον και των σχεδίων επιθετικής ενεργείας εναντίον της Ελλάδος στη Θράκη και στο Αιγαίο, οι Τούρκοι επιτελείς εκτιμούσαν ότι η Ελλάδα αρχικά θα επιζητούσε την επίλυση του κυπριακού προβλήματος και μετά θα προέβαινε στην επέκταση των χωρικών της υδάτων. Για το λόγο αυτό η τουρκική στρατηγική στηρίχθηκε στην άποψη ότι η μη επίλυση του κυπριακού θα ισχυροποιούσε τη θέση της Άγκυρας δεδομένου ότι η Κύπρος θα παρέμενε ως «ενέχυρο» στα χέρια της Τουρκίας.
• Για τους Τούρκους η έννοια της άμυνας και ασφάλειας δεν έχουν μόνο στρατιωτική διάσταση, αλλά ταυτόχρονα περιλαμβάνουν ένα πλαίσιο πολιτικών, οικονομικών, νομικών, κοινωνικών, ψυχολογικών, τεχνολογικών και γεωγραφικών παραγόντων οι οποίοι συνεχώς αξιολογούνται και επιδιώκεται η αναβάθμισή τους. Η Τουρκία, με την ποιοτική αναβάθμιση και αύξηση του πληθυσμού, την αναπτυσσόμενη οικονομική δύναμη η οποία διαθέτει ένα σημαντικό, διεθνώς, πυρήνα ανταγωνιστικών επιχειρήσεων, την νέα πολιτική και διοικητική δομή που βρίσκεται σε εξέλιξη και την αύξηση της μαχητικής ισχύος της χώρας με σύγχρονα οπλικά συστήματα, διαμορφώνει μια πολυδιάστατη απειλή η οποία επιβαρύνει έτι περαιτέρω το ήδη δυσμενές για την Ελλάδα ισοζύγιο ισχύος. Συνακόλουθα δε, επισημαίνεται ότι, όταν οι Τούρκοι αξιολογούν τα στοιχεία εθνικής ισχύος του αντιπάλου, δίδουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην οικονομική ισχύ, ενώ κατά την αξιολόγηση της στρατιωτικής ισχύος δεν λαμβάνουν υπόψη μόνο τον αριθμό των οπλικών συστημάτων, αλλά την ποιότητά τους, τον εκσυγχρονισμό τους, τους πιθανούς στόχους που θα πλήξουν και τη χρησιμοποίησή τους από μια ηγεσία με επιρροή και αποφασιστικότητα. Ωστόσο, τα αδιέξοδα της πολιτικής του «στρατηγικού βάθους» του υπουργού Εξωτερικών Νταβούτογλου, η αναθεώρηση του Συντάγματος χωρίς να υπάρχει η εμπειρία για τη λειτουργία μιας τόσο σοβαρής δημοκρατικής διαδικασίας, η ρήξη του Ερντογάν με τους στρατηγούς και οι αδυναμίες των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων να αντιμετωπίσουν τους αντάρτες του ΡΚΚ και εν γένει της κουρδικής εξέγερσης αποτελούν παράγοντες οι οποίοι μειώνουν αισθητά την τουρκική εθνική ισχύ, επηρεάζοντας άμεσα το ισοζύγιό της με την Ελλάδα και την Κύπρο. Φυσικά, αυτό δεν θα πρέπει να στερεί από την ελληνική πλευρά το αίσθημα της εγρήγορσης, διότι δυστυχώς οι γείτονές μας έχουν αποδείξει στο παρελθόν ότι, παρά τα εσωτερικά τους προβλήματα, το εθνικιστικό τουρκο-ισλαμικό τους πνεύμα παραμένει αμετάβλητο και σταθερό.
• Πρέπει να τύχει ιδιαίτερης αξιολόγησης η ιδεολογική κατανομή των ψηφοφόρων του κυβερνόντος κόμματος στην Τουρκία, διότι όπως προκύπτει το μεγαλύτερο τμήμα αυτών είναι εθνικιστές και κεμαλιστές-ατατουρκιστές. Ίσως αυτή να είναι και η βασική αιτία που ο Τούρκος πρωθυπουργός έχει ανεβάσει κατά πολύ τους εθνικιστικούς τόνους τόσο με το κουρδικό όσο και με τα λοιπά περιφερειακά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.
• Αφενός τα αδιέξοδα της πολιτικής του Νταβούτογλου είναι πασιφανή, αφετέρου ο μηχανισμός του «βαθέος ισλαμικού κράτους» του Φετουλάχ Γκιουλέν προτρέπει τον πρωθυπουργό Ερντογάν να συνέλθει από τη «μέθη της εξουσίας» και να μη βάλει τη χώρα σε μια «θερμή συγκρουσιακή» κατάσταση με το Ισραήλ. Ειδικά σε μια περίοδο όπου, οι απειλές που δημιουργούνται είναι πολυδιάστατες και πιθανόν μη αντιμετωπίσιμες. Άλλωστε, για κάθε αποτυχία που θα παρουσιασθεί στην πολιτική του Ερντογάν, αναφορικά με τα κύρια θέματα της πολιτικής επικαιρότητας όπως το κουρδικό και το κυπριακό, θα υπάρξει σοβαρή αντίδραση από το σύνολο της τουρκικής κοινής γνώμης με αποτέλεσμα μέχρι και την πιθανή δρομολόγηση μη αναμενόμενων πολιτικών εξελίξεων.


(Ο Ταξίαρχος ε.α. Χρήστος Μηνάγιας είναι συγγραφέας του βιβλίου «Η γεωπολιτική στρατηγική και η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τουρίκη. Πρόκειται για μια εμπεριστατωμένη μελέτη η οποία βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε πρωτογενείς τουρκικές πηγές και μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ένας χρήσιμος οδηγός για το είδος της απειλής που συνιστούν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και τις επιδιώξεις της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας υπό το μανδύα του νεο-οθωμανισμού. Επίσης, είναι τακτικός αρθρογράφος επί θεμάτων Τουρκίας στην ιστοσελίδα www.geostrategy.gr)