Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Νοε 2014

Η Ελλάδα υπήρξε πάντα το τελευταίο φυλάκιο της Ελευθερίας

Έγραψε ο Κίπλινγκ:
«Η Ανατολή είναι Ανατολή, και η Δύση Δύση,
και ποτέ οι δυο τους δεν θα συναντηθούν
έως ότου Γη και Ουρανός βρεθούν ενώπιον της Θείας Κρίσεως»

Το Ισλάμ φαίνεται ότι αποτελεί πλέον πηγή φονταμενταλισμού - θέση που κυριάρχησε στη Δύση μετά την φοβερή 11η Σεπτεμβρίου 2001.
Η λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη» έφερε κι ένα «βαρύ ισλαμικό χειμώνα».
Η Μεσόγειος «φλέγεται» έκτοτε κυριολεκτικά.

Η νέα εξέλιξη στην περιοχή υπήρξε η έξαρση του Ισλαμικού φονταμενταλισμού, που εμφανίζεται να χειραγωγείται από Ισλαμιστές ηγέτες και δεν μπορεί να καμφθεί εύκολα Ως όπλο, χρησιμοποιεί τον ιερό πόλεμο, δηλαδή την Τζιχάντ, για την υπεράσπιση της ισλαμικής παράδοσης αλλά και για την επέκταση της ισλαμικής κυριαρχίας .Η κρίση στη Συρία, η αναταραχή στο Ιράκ οδήγησαν στην εμφάνιση και προέλαση του ισλαμικού χαλιφάτου που απειλεί πλέον τη διεθνή ισορροπία και έχει αποσταθεροποιήσει πλήρως ολόκληρη την περιοχή.

Η σύγχρονη Τουρκία είναι ένα περίπλοκο μόρφωμα, που επιδιώκει να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο στον 21ο αιώνα, έτσι η Τουρκία παίζει ένα εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στην υπόθεση του αναπτυσσόμενου Ισλαμικού φονταμενταλισμού . Σύμφωνα με τουρκικά ΜΜΕ, στο εσωτερικό της γείτονος υπάρχουν αρκετά στοιχεία για ανησυχητική αύξηση του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Την ίδια ώρα η Τουρκία έχει ν’ αντιμετωπίσει το σοβαρότατο εσωτερικό της πρόβλημα, που φαίνεται ότι οδηγεί με τις ευλογίες των ισχυρών του Κόσμου στην δημιουργία Κουρδικού Κράτους κι αυτό το ζήτημα «την οδηγεί» στην εξαγωγή της κρίσης στη Μεσόγειο.

Σε κάθε περίπτωση η κρίση που ταλανίζει ολόκληρο τον Αραβικό Κόσμο σύντομα θα φθάσει μέχρι την Τουρκία σε πλήρη έξαρση Ο «χωροφύλακας» της περιοχής μάλλον οδηγείται σε μια τεράστια περιπέτεια αποσταθεροποίησης.

Όταν τον Ιούνιο του 2006 η «Επιθεώρηση Ενόπλων Δυνάμεων» (AFJ, Armed Forces Journal) των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε το περιβόητο άρθρο και κυρίως χάρτες που κινούνται προς τη δημιουργία νέων κρατών στη περιοχή, του Αντισυνταγματάρχη εα Ράλφ Πήτερς "Blood Borders: How a Middle East Would Look" («Ματωμένα σύνορα: Πως θα μπορούσε να μοιάζει μία καλύτερη Μέση Ανατολή») ο πανικός στην Τουρκία ήταν τέτοιος ώστε να δημιουργηθεί μείζον διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ των κυβερνήσεων των δύο χωρών και κυρίως μεταξύ των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων στη Ανατολική Μεσόγειο έχει μεταβάλει άρδην τα δεδομένα και η Τουρκία πλέον επιδεικνύει την απόφαση της να διεκδικήσει ακόμη και με την απειλή πολέμου μέρος απ’ αυτούς, κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου.

Ένας νέος διεθνής παίκτης επανέρχεται δυναμικά στην διεθνή σκακιέρα η Ρωσία κι αυτή αξιώνει τον δικό της στρατηγικό ρόλο. Τα γεγονότα της Ουκρανίας και ιδίως της Κριμαίας το επιβεβαιώνουν και εκεί η κατάσταση εξελίσσεται.

Η σημερινή παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ συνδυάζεται με την παγκόσμια ναυτική της κυριαρχία. Το Ανατολικό Ζήτημα έχει ανοίξει ξανά και οι αλλαγές συνόρων είναι ορατές στην περιοχή. Η Αμερικανική πολιτική ετοιμάζει τις αλλαγές σύμφωνα με τα συμφέροντα της, που οδηγούν την περιοχή της Μ. Ανατολής στην δημιουργία νέων κρατών και τη δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους.

Οι Κούρδοι ξέρουν πολύ καλά γιατί πολεμούν τώρα, πολεμούν για να φτιάξουν το δικό τους Κράτος και οι Τούρκοι ξέρουν τι σημαίνει αυτό για την εθνική τους κυριαρχία.

Σήμερα η Ελλάδα της κρίσης (οικονομικής αλλά κυρίως πνευματικής) και των μνημονικών πολιτικών, βρίσκεται εντελώς μόνη να αντιμετωπίσει την πλημμυρίδα της Ανατολής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δυστυχώς απουσιάζει, ως ισχυρός παίχτης από τα δρώμενα. Στην περίπλοκη αυτή κατάσταση, η μόνη Χώρα που έχει και μπορεί να εξασφαλίσει σταθερότητα στη περιοχή είναι η Ελλάδα.

Γι αυτό όλοι οι «παίχτες» που θέλουν πράγματι την ειρήνη στη περιοχή πρέπει να υποστηρίξουν έμπρακτα την άμεση ανόρθωση της Ελλάδας απομακρύνοντας παράλληλα άμεσα κάθε απειλή πολέμου. Για το ζήτημα αυτό όμως στο εσωτερικό μέτωπο χρειάζεται, αποφασιστικότητα, νηφαλιότητα, σοβαρότητα και προς Θεού όχι πολιτικές κορώνες.

Η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο πολιτικής καπηλείας. Πάνω απ’ όλα πρέπει αφέντης στον Τόπο αυτό να είναι μονάχα ο Λαός του. Αυτός δεν τρομάζει ούτε από απειλές, ούτε από πάσης φύσεως εκβιασμούς, γιατί αν τρόμαζε θα γονάτιζε μπροστά στο φασισμό και τον ναζισμό το 1940-1944.
«Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του», όπως είπε ο Γιάννης Ρίτσος
Σύμφωνα με τον Μαρκ Μαζάουερ (Mark Mazower), καθηγητή ιστορίας του πανεπιστημίου Κολούμπια, «κατά τα τελευταία 200 έτη, η Ελλάδα στάθηκε στην πρώτη γραμμή των ευρωπαϊκών εξελίξεων». Κινδυνεύει, επομένως, να θιγεί πρώτη από όσα αναφέρονται ανωτέρω, ήδη το πληρώνει ακριβά.
Η Ελλάδα υπήρξε και θα παραμένει πάντα το τελευταίο φυλάκιο της Ελευθερίας. Η Τουρκία φαίνεται ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο τέλος του Κεμαλισμού και στο σφιχταγκάλιασμα του Ισλάμ . Η έκβαση της τρέχουσας «αναταραχής» θα έχει ιδιαίτερη σημασία και για την Ελλάδα.

ΥΓ: Θα ήθελα να αναφέρω ότι ο μέγας φιλόσοφος Παναγιώτης Κονδύλης έγραψε (14 Δεκεμβρίου 1997):» «Αν η αναζήτηση μιας νηφάλιας εθνικής στρατηγικής καταπνιγεί από παροξυσμούς εθνικιστικής ή ειρηνιστικής υστερίας, τότε σίγουρα το μέλλον του τόπου μας δεν προδιαγράφεται ευοίωνο». Αξιοσημείωτες είναι οι παρατηρήσεις - επισημάνσεις του ιδίου στο άρθρο1 του «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου» (24/11/ 2008) που κλείνουν:
«Όπως στρώνει καθένας, έτσι και κοιμάται».

* Ο Αντώνης Αργυρός είναι δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω. Το 2012 διετέλεσε Υπουργός Επικρατείας στην κυβέρνηση Πικραμμένου. Από το 2004 είναι Δικηγόρος και Αναπληρωτής Νομικός Σύμβουλος στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Με σημαντική επιστημονική δράση, άρθρα και σχόλια σε δικαστικές αποφάσεις δημοσιεύονται στα πιο γνωστά νομικά περιοδικά.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Κάποτε εκτελούσαν "για παραδειγματισμό", σήμερα επαναλαμβάνουν την ιστορία τους, ξεχνώντας το δικό τους τέλος μέσα σ' αυτήν...

Οι δανειστές επιμένουν στην παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων, προς παραδειγματισμό άλλων λαών. Κανένα άλλο νόημα δεν έχει πλέον αυτή η τιμωρητική διάθεση σε βάρος μας. Εμείς όμως, όχι μόνο το ανεχόμαστε αυτό, αλλά ανεχόμαστε κι από πάνω, να μας εξουσιάζει και να μας νέμεται οικονομικά το ίδιο το πολιτικό σύστημα που μας χρεοκόπησε. Είμαστε εντελώς για τα μπάζα;

Οι δανειστές εκείνο που θέλουν πάντα είναι να παίρνουν τα χρήματά τους πίσω στο ακέραιο μαζί με τον συμφωνηθέντα τόκο. Αν σε βρουν μπόσικο μπορεί να σου αρπάξουν πολλά περισσότερα, όπως συμβαίνει στην περίπτωσή μας.

Στην περίπτωσή μας όμως συνέβη και κάτι ακόμα χειρότερο. Με την απόλυτη συμφωνία του δικού μας πολιτικού συστήματος, τα συμφέροντα των δανειστών έφυγαν από το καθαρά ιδιωτικό επίπεδο και πέρασαν στη δικαιοδοσία της Προτεσταντικής Γερμανίας και του σκληρού ΔΝΤ, οι οποίοι για λογαριασμό της διεθνούς οικονομικής ελίτ, θέλουν να τρομοκρατήσουν τους λαούς με το παράδειγμα των Ελλήνων.

Εκείνο που εμείς οι Έλληνες όμως δεν λέμε να καταλάβουμε είναι πως όσο δεν ανατρέπουμε πολιτικά το σύστημα που μας χρεοκόπησε και μας παρέδωσε στα νύχια των διεθνών οικονομικών τρομοκρατών, τόσο θα μας περιμένουν ακόμα χειρότερα.

Κάποια στιγμή θα το αντιληφθούμε, ελπίζουμε μόνο να μην είναι πολύ αργά.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Ομάδα τούρκων πολιτών επιτέθηκε σήμερα στην Κωνσταντινούπολη σε ναύτες των ΗΠΑ.
«Γιάνκηδες να πάτε στο σπίτι σας» φώναζε κατά των αμερικανών ναυτών μία ομάδα 10 ατόμων, ενώ ένας από τους τούρκους προσπάθησε να χτυπήσει με τσάντα στο κεφάλι έναν αμερικανικό ναύτη.

«Δεν σας θέλουμε στη γη μας», φώναζαν οι τούρκοι που φέρεται να ανήκαν σε κάποιον τουρκικό εθνικιστικό σύλλογο (Ένωση Τουρκικής Νεότητας), σύμφωνα με όσα ανέφερε το Associated Press.

Οι αμερικανοί ναύτες απέφυγαν την συμπλοκή και επέστρεψαν χωρίς κάποιον σοβαρό τραυματισμό στο πλοίο τους, το USS Ross, το οποίο βρίσκεται σε λιμάνι της Κωνσταντινούπολης, ακολουθώντας πρόγραμμα ΝΑΤΟϊκών ασκήσεων.

Μετά το περιστατικό αυτό ακυρώθηκαν οι έξοδοι του υπόλοιπου στρατιωτικού προσωπικού των ΗΠΑ, μέχρις ότου ολοκληρωθεί σχετική έρευνα, ανέφεραν αμερικανικές στρατιωτικές πηγές.

Σημειώνεται πως αυτή τη στιγμή στην Τουρκία υπάρχουν περίπου 2.000 αμερικανοί στρατιώτες, οι περισσότεροι από τους οποίους βρίσκονται στη νότια Τουρκία, στην αεροπορική βάση Ιντσιρλίκ.

Η επίθεση αυτή φαίνεται πως συνδέεται με ένα περιστατικό που συνέβη στο Ιράκ τον Ιούλιο του 2003, όταν οι αμερικανικές δυνάμεις συνέλαβαν τα μέλη μιας μονάδας των τουρκικών ειδικών δυνάμεων και οδήγησαν τους συλληφθέντες για ανάκριση αφού τους είχαν φορέσει κουκούλες στα κεφάλια τους.

«Καθώς σας θεωρούμε φονιάδες, δολοφόνους, θέλουμε να φύγετε από την χώρα μας» λέει ένας εκ των επιτιθέμενων στα αγγλικά, προτού η ομάδα κυνηγήσει τους στρατιώτες σε ένα δρόμο στις ακτές του Βοσπόρου.

Η πρεσβεία των ΗΠΑ χαρακτήρισε το βίντεο, που προφανώς γύρισε ένα από τα μέλη της συμμορίας, «αποκρουστικό» και καταδίκασε την επίθεση.
«Δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι η τεράστια πλειονότητα των Τούρκων θα συμφωνήσουν μαζί μας και θα καταδικάσουν μία ενέργεια που προσβάλλει σε τέτοιο βαθμό την φήμη της Τουρκίας ως φιλόξενης χώρας» επισημαίνεται σε μια ανακοίνωση που αναρτήθηκε στο λογαριασμό της αμερικανικής πρεσβείας στην Τουρκία στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Twitter.

Αν και στην Τουρκία σε πρόσφατη δημοσκόπηση έχει καταγραφεί σε ποσοστό περίπου 81% ένα κλίμα αντιαμερικανισμού, με δεδομένη την αστυνόμευση στην Τουρκία, δημιουργούνται σειρά ερωτηματικών για τους λόγους που επέτρεψαν την δημιουργία του συγκεκριμένου περιστατικού, ενώ πιθανολογείται πως η επίθεση κατά των αμερικανών ναυτών ήταν ένα έμμεσο μήνυμα της Τουρκίας προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Πολύ καλά κάνει η πανάθλια κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και έχει ξεσηκώσει τον κόσμο με τις… τσιρίδες της και τα ξεφωνητά της για την… κρουαζιέρα του τουρκικού πολεμικού σκάφους, της κορβέτας Μπουγιουκάντα (Büyükada δηλαδή Μεγαλόνησος) στα στενά του ακρωτηρίου Καφηρέα της Νότιας Εύβοιας (του Κάβο ντ’ Όρο που λέμε στη λαϊκή ονομασία του) και μεταξύ Τζιας και Κύθνου, ελάχιστα μίλια από την Αττική. Είναι όμως η μνημονιακή κυβέρνηση ειλικρινής στις αντιδράσεις της ή μήπως προσπαθεί με το θόρυβο που κάνει να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό ότι δήθεν απειλείται πόλεμος με την Τουρκία, μήπως και κατορθώσει να παραμείνει στην εξουσία;

Σίγουρα, μόνο ειλικρινής δεν είναι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος! Δεν αναφερόμαστε γενικά στην αχρεία πολιτική στάση τους. Μιλάμε συγκεκριμένα για τις προκλήσεις του τουρκικού πολεμικού ναυτικού όχι γενικά στο Αιγαίο αλλά συγκεκριμένα στο Κάβο ντ’ Όρο. Όχι, καθόλου η πρώτη φορά δεν είναι που φέτος πέρασε τουρκικό πολεμικό πλοίο από εκεί. Είναι η… έκτη φορά φέτος! Έκτη!
Στις 20 Ιανουαρίου 2014 εγκαινιάστηκε η… τουριστικοπολεμική σεζόν με διέλευση τουρκικής φρεγάτας από τα στενά του Καφηρέα.
Στις 11 Φεβρουαρίου πέρασε από εκεί κορβέτα που στη συνέχεια παραβίασε τα ελληνικά χωρικά ύδατα μεταξύ Τζιας και Κύθνου.
Στις 27 Μαρτίου και πάλι τουρκική κορβέτα επανέλαβε με καρμπόν την ίδια πρόκληση.
Στις 20 Μαΐου οι Τούρκοι, επειδή δεν πέρασαν από το Κάβο ντ’ Όρο τον Απρίλιο, έστειλαν δύο κορβέτες!
Έπειτα έκαναν καλοκαιρινές διακοπές και στις 17 Σεπτεμβρίου, με το άνοιγμα των σχολείων, να ’σου και πάλι τουρκική κορβέτα στο Κάβο ντ’ Όρο! Στις 4 Νοεμβρίου έγινε η κρουαζιέρα της τουρκικής κορβέτας Μεγαλόνησος που προκάλεσε όλον αυτό τον απολύτως δικαιολογημένο θόρυβο.
Λογική η απορία μας, όπως και όλου του σκεπτόμενου ελληνικού λαού.

Πέντε φορές ήρθαν τα τουρκικά πολεμικά πλοία λίγα μίλια από την Αττική και ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος έκαναν τα κορόιδα… Δεν αντέδρασαν καθόλου, δεν σήκωσαν ούτε καν προπαγανδιστικά το θέμα, φοβούμενοι προφανώς μην τυχόν και πάρει χαμπάρι ο κόσμος πόσο ρεζίληδες είναι!
Μύγα τους τσίμπησε και αποφάσισαν να αντιδράσουν την… έκτη (!) φορά που συνέβη το ίδιο γεγονός φέτος – και μιλάμε για έκτη φορά μέχρι στιγμής εντός του 2014, γιατί έχουμε και δύο μήνες σχεδόν μέχρι να τελειώσει ο χρόνος! Και μιλάμε μόνο για το Κάβο ντ’ Όρο – διότι οι Τούρκοι έστειλαν στις 3 Απριλίου 2014 μια φρεγάτα στην Αμοργό, έστειλαν και τέσσερεις(!) κορβέτες στις 26 Μαΐου στις Κυκλάδες, έστειλαν και μία κορβέτα στις 19 Οκτωβρίου στην Πάρο και τη Φολέγανδρο – για να μη νομίζουμε ότι ξεχάστηκαν!
Με εξαίρεση τους θερινούς μήνες Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο, όλους ανεξαιρέτως τους υπόλοιπους μήνες του 2014 είχαμε προκλήσεις από πολεμικά πλοία των Τούρκων, με την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου να κάνει τα στραβά μάτια σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις, αυτές πλην της τελευταίας!
Ξαναρωτάμε, λοιπόν: τους τσίμπησε μύγα ή μήπως προσπαθούν αυτοί να… τσιμπήσουν καμιά ψήφο βουλευτή μπας και εκλέξουν δικό τους Πρόεδρο της Δημοκρατίας και διασώσουν την εξουσία τους τρομοκρατώντας τον κοσμάκη; Οι «γερμανοτσολιάδες» της κυβέρνησης έχουν ήδη αρχίσει να κυκλοφορούν το ερώτημα: «Αν χρειαστεί, με τον Τσίπρα πρωθυπουργό θα κάνουμε πόλεμο με την Τουρκία;» Ενώ με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο, η νίκη είναι γκαραντί!

Το ζήτημα όμως δεν είναι πόσο πολιτικοί Καραγκιόζηδες και πόσο πολιτικοί ριψάσπιδες είναι οι πολιτικοί απατεώνες που μας κυβερνούν. Ο λαός μας γνωρίζει ότι δεν έχουν απολύτως κανέναν ενδοιασμό να κάνουν τα πάντα για να παραμείνουν στην εξουσία. Από την άλλη πλευρά, είναι εμφανής η αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας εδώ και πάνω από ένα χρόνο.
Η σχετική ηρεμία στις ελληνοτουρκικές σχέσεις εδώ και περίπου μια δεκαετία οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ο Ερντογάν είχε πολύ σημαντικότερα στρατηγικά σχέδια από το να ασχολείται με την Ελλάδα. Ειδικά τα τελευταία τέσσερα-πέντε χρόνια είχε συλλάβει το σχέδιο της δημιουργίας ενός μουσουλμανικού άξονα Τουρκίας-Αιγύπτου-Ιράν, ιδίως με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους να κατέχουν την εξουσία στην Αίγυπτο και τον Αχμαντινετζάντ στο Ιράν. Και οι τρεις χώρες μαζί έχουν πληθυσμό σχεδόν 250 εκατομμύρια κατοίκους. Αν σε αυτούς προστεθούν τα 30 εκατομμύρια του Ιράκ, κατά ένα τρόπο και τα 20 εκατομμύρια της Συρίας, που εξαρτάται ενεργειακά, οικονομικά και εξοπλιστικά από το Ιράν, φτάνουμε στα σχεδόν 300 εκατομμύρια κατοίκους.
Το μεγαλεπήβολο αυτό σχέδιο όμως του Ερντογάν ναυάγησε οριστικά πέρυσι. Το εξουδετέρωσαν αφενός το στρατιωτικό πραξικόπημα των οργάνων των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Αίγυπτο και αφετέρου η εκλογή του φιλοαμερικανού προέδρου Ροχανί στο Ιράν. Η χούντα της Αιγύπτου και ο Ροχανί έθαψαν τον στρατηγικό σχεδιασμό του Ερντογάν, αφήνοντας την Τουρκία απομονωμένη. Ο Ερντογάν είχε συντρίψει σε πολύ μεγάλο βαθμό το κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας. Έχοντας αποτύχει όμως η στρατηγική του, είναι υποχρεωμένος πλέον να κάνει ανοίγματα προς τους στρατηγούς.

Αυτοί, αποδυναμωμένοι από τα πλήγματα του Ερντογάν, πρέπει να επαναβεβαιώσουν σταδιακά τη θέση τους. Πρέπει να το κάνουν δείχνοντας την ισχύ τους σε κάποιον πολύ κατώτερο αντίπαλο, όπως είναι η Ελλάδα και η Κύπρος.
Αυτό εξηγεί την αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας. Πόλεμο δεν θέλει απολύτως καμιά από τις δύο χώρες.
Η ένταση όμως βολεύει και την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου και τους Τούρκους στρατηγούς. Μόνο που σε αυτές τις περιπτώσεις ποτέ δεν ξέρει κανείς αν ένα «θεατρικό» επεισόδιο θα εξελιχθεί σε «θερμό», ανεξαρτήτως αν αυτό το θέλουν οι πρωταγωνιστές!

Πηγή εφημ. "Πριν"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

Οι συγκρούσεις που εκτυλίσσονται στην πόλη Κομπάνι στα σύνορα με τη Τουρκία, θέτουν σε κίνδυνο την ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ της τουρκικής κυβέρνησης και του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK). Η απροθυμία της Τουρκίας να βοηθήσει τους Κούρδους στη μάχη τους κατά των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, προκάλεσε διαμαρτυρίες Κούρδων σε όλη τη χώρα, με αρκετούς νεκρούς στις αρχές του περασμένου Οκτωβρίου. Καθώς η βία κλιμακωνόταν, τουρκικά μαχητικά βομβάρδιζαν θέσεις του PKK και τούρκοι στρατιώτες σκοτώνονταν από αγνώστους στα νοτιοανατολικά.

Ωστόσο, σε συνεντεύξεις που παραχώρησαν αξιωματούχοι στο βρετανικό BCC, τόσο το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης όσο και το PKK εκφράζουν την επιθυμία να συνεχίσει η ειρηνευτική διαδικασία παρότι αναγνωρίζονται οι δυσκολίες. Η κρίση στο Κομπάνι υπογράμμισε τις διαφορές μεταξύ των βραχυπρόθεσμων στόχων της τουρκικής κυβέρνησης και του κουρδικού κινήματος στο σύνολό του. Για τους Κούρδους, αναφέρει το BBC, η αντίδραση της Τουρκίας στο Κομπάνι έδειξε ότι η Άγκυρα θεωρεί μεγαλύτερη απειλή το PKK από το Ισλαμικό Κράτος.

Την ίδια στιγμή, οι βίαιες συγκρούσεις που ξέσπασαν, έδειξαν στη τουρκική κυβέρνηση ότι το PKK μπορεί πολύ εύκολα να καταφύγει στη βία και να κινητοποιήσει μεγάλο αριθμό υποστηρικτών για τον σκοπό του. Η Τουρκία και αρκετές δυτικές χώρες χαρακτηρίζουν το PKK τρομοκρατική οργάνωση. «Δεν πιστεύουμε ότι η Τουρκία έχει εγκαταλείψει τις προσπάθειες να εξαφανίσει το κουρδικό κίνημα. Μπορούν να μας επιτεθούν ανά πάσα στιγμή» είπε στο BBC ο Τσεμίλ Μπαγίκ, διοικητής του PKK. Και προσέθεσε: «Οπότε βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο. Είναι ειρήνη ή πόλεμος. Δεν υπάρχει μέση λύση εδώ».

Ο Γιασίν Ακτάι, ανώτατος τούρκος αξιωματούχος είπε: «Το PKK πιστεύει ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί την αναταραχή στη Μέση Ανατολή με την αποσύνθεση του παλαιού status quo». Και ενώ ο Μπαγίκ εξέφρασε την πεποίθηση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ του PKK και της Τουρκίας, η τουρκική πλευρά δεν έχει πειστεί. Σύμφωνα με τον Ακτάι, προηγούμενες προσπάθειες έδειξαν ότι οι διαμεσολαβητές «εμπόδισαν τη διαδικασία παρά την βοήθησαν να επιτύχει». 


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

«Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβγάλαμε», λέει ένα σοφό ελληνικό ρητό. Το οποίο ταιριάζει γάντι στην κυβέρνηση Σαμαρά και στις βεβιασμένες κινήσεις της προκειμένου να ανακοινώσει νίκη με το στανιό στα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Περίπτωση πρώτη και... διαρκής.

Γράφει η Κύρα Αδάμ

Η κυβέρνηση από τον περασμένο Σεπτέμβριο προσπαθεί να εκμεταλλευθεί την ημερομηνία λήξεως του ευρωπαϊκού προγράμματος στο τέλος του χρόνου για να πανηγυρίσει προκαταβολικά την «έξοδο από το Μνημόνιο» και την «επιστροφή στην ανάπτυξη».

Χρειάστηκε να έρθει η «κατραπακιά» από τις αγορές, με τον πρώτο μικρό κλυδωνισμό στο διεθνές περιβάλλον, για να διαπιστωθεί ότι η απελευθερωτική «έξοδος» της χώρας από το Μνημόνιο ούτε προδιαγεγραμμένη ήταν, ούτε συμφωνημένη ήταν, αλλά ούτε και προετοιμασμένη από την ελληνική κυβέρνηση.

Ετσι, καθώς τρέχει ο τελευταίος μήνας ζωής του ευρωπαϊκού προγράμματος, η κυβέρνηση δεν έχει κλείσει κανένα από τα μέτωπα, ούτε η αξιολόγηση από την τρόικα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να συμφωνηθεί η προληπτική γραμμή δανειοδότησης για το 2015, ούτε έχει διαμορφωθεί η συμφωνία για τη «νέα σχέση», ούτε έχει καθοριστεί ο ρόλος του ΔΝΤ σ' αυτή τη «νέα σχέση» και βεβαίως η συζήτηση για το χρέος και τον τρόπο μείωσής του πηγαίνει όλο και πιο πίσω.

«Ο τραχανάς» όμως είναι τόσο απλωμένος, ώστε Ευρωπαίοι εταίροι και αξιωματούχοι απειλούν ευθέως τη χώρα ότι χωρίς πρόγραμμα και Μνημόνιο θα πεταχτεί σαν καρυδότσουφλο στις αγριεμένες θάλασσες των διεθνών αγορών.

Η προαναγγελθείσα «έξοδος στις αγορές» τον Σεπτέμβριο, έγινε τώρα βγάλσιμο «στο ξέφωτο»...

Περίπτωση δεύτερη και επικίνδυνη.

Το μέγαρο Μαξίμου από την πρώτη ημέρα φλέρταρε με κάποια μεγάλη κίνησή του στα «εθνικά θέματα» και προς τούτο είχε επιλέξει το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ, στην προοπτική πιστοποίησης μεγάλων αποθεμάτων υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή ανατολικά της Κρήτης μέχρι την Κύπρο. Βομβάρδισε αρχικώς την κοινή γνώμη με τη μονομερή ανακήρυξη της ΑΟΖ, κίνηση που στην πορεία αποδείχθηκε ανέφικτη, έωλη, διότι το Δίκαιο της Θάλασσας απαγορεύει ρητώς και κατηγορηματικώς κάτι τέτοιο.

Προχθές στο Κάιρο, υπό την πίεση της τουρκικής προκλητικότητας και παραβατικότητας στην ΑΟΖ της Κύπρου, η κυβέρνηση «κατοχύρωσε» στο Κοινό Ανακοινωθέν τη συμφωνία για επίσπευση των διαπραγματεύσεων των τριών χωρών για την «οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών», που στην Αθήνα ερμηνεύθηκε αυτομάτως ως «οριοθέτηση της ΑΟΖ».

Ομως οι «θαλάσσιες ζώνες» είναι όρος ανύπαρκτος στο Δίκαιο της Θάλασσας και τον ΙΜΟ. Την εφεύρεση του πλασματικού αυτού όρου, όμως, έχει παρουσιάσει στην ελληνική επικράτεια ο «νόμος Μανιάτη» του 2011 για τους υδρογονάνθρακες. Παρά τις μεγαλοστομίες για ανάλογες συμφωνίες με την Αλβανία, τη Λιβύη και την Ιταλία, οι έρευνες για υδρογονάνθρακες έχουν προχωρήσει μόνον στην Ηπειρο, στον Πατραϊκό Κόλπο και στο Κατάκολο. Δηλαδή μόνον εντός της ελληνικής κυριαρχίας και ουχί πέρα από αυτή, διότι απαιτείται οριοθέτηση με τις παράκτιες χώρες - πολιτική που θεωρήθηκε πιο εύκολη από την περίπτωση της Τουρκίας, που όμως δεν είναι.

Και οι δύο περιπτώσεις περιγράφουν την ανάγκη του μεγάρου Μαξίμου να παρουσιάσει κάποια «νίκη» και επιτυχία, σε πείσμα της πραγματικότητας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Με μία αιφνιδιαστική κίνηση, κι ενώ όλοι οι παρατηρητές περίμεναν να εξαντληθούν τα χρονικά όρια της "έρευνας" του Barbaros, σήμερα διαπιστώθηκε πως το τουρκικό πλοίο ερευνών μετακινήθηκε εκτός της Κυπριακής ΑΟΖ, με άγνωστη όμως πορεία... δημιουργώντας πλήθος ερωτηματικών για τις άγνωστες τουρκικές προθέσεις...

Σύμφωνα με το SigmaLive, στα ανοιχτά της Αμμοχώστου φέρεται να πλέει πλέον το τουρκικό σεισμογραφικό σκάφος Barbaros, το οποίο αποχώρησε, έπειτα από περίπου ένα μήνα, από τα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ.

Σύμφωνα με χάρτη, που δημοσιεύει το SigmaLive, το ωκεανογρεαφικό των Τούρκων συνεχίζει να περιπλέει προκλητικά σε κυπριακά χωρικά ύδατα, ανοικτά της Αμμοχώστου.

Άγνωστες, ωστόσο, παραμένουν οι προθέσεις των Τούρκων σε σχέση με τη συνέχεια του πλου του Barbaros και εξαιτίας αυτής της άγνωστης πορείας έχουν τεθεί προληπτικά σε μερική επιφυλακή ναυτικές δυνάμεις της Ελλάδας που κινούνται (ή παρακολουθούν) στην ευρύτερη περιοχή νοτίως της Ρόδου και νοτιο-ανατολικά του Καστελλόριζου...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Οι ψύχραιμες φωνές κατά την διάρκεια αυτού που ονομάσαμε “ελληνοτουρκική κρίση” τις τελευταίες ημέρες, δεν ήταν πολλές αλλά τελικά επικράτησαν. Ένας απόστρατος αξιωματικός του ΠΝ, υποναύαρχος ε.α, με κύρος στους εν ενεργεία αξιωματικός, έγραψε ένα κείμενο με το οποίο πολλά πράγματα μπαίνουν στην θέση του. Ο Στέλιος Φενέκος, γράφει:

Ας προσπαθήσουμε να εξετάσουμε με ψυχραιμία τα γεγονότα που εξελίσσονται σε σχέση με την ΑΟΖ της Κύπρου και τις Τουρκικές προκλήσεις.

1. Η αδιαμφισβήτητα ισχυρότερη ζώνη κυριαρχίας στη θάλασσα είναι τα χωρικά ύδατα. Στη συνέχεια έρχεται η υφαλοκρηπίδα, η οποία στο διεθνές δίκαιο είναι πιο ισχυρή έννοια από την ΑΟΖ.

2. Ο μόνος λόγος που η Ελλάδα δεν επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα και δεν διακηρύσσει την υφαλοκρηπίδα της είναι η απειλή πολέμου από τη Τουρκία. Όμως η Τουρκία αξιοποιώντας στο έπακρο την απειλή αυτή, έχει μεταθέσει την αντιπαράθεση στο επίπεδο της ΑΟΖ, όπου ελπίζει ότι θα βρει ισχυρότερα γι’ αυτήν διεθνολογικά επιχειρήματα και κάποιο είδος διαπραγμάτευσης, διεθνούς διαιτησίας ή και σιβυλλικών δηλώσεων διεθνών παραγόντων που θα αποδυναμώνουν είτε θα παγώνουν τις Ελληνικές ενέργειες ή θα αναγνωρίζουν και στη Τουρκική πλευρά δικαιώματα.

3. Προσωπικά πάντα υποστήριζα και υποστηρίζω τη λύση της επέκτασης των χωρικών υδάτων και της διακήρυξης υφαλοκρηπίδας.

4. Η Ελλάδα και Κύπρος επέλεξαν να ακολουθήσουν τη στρατηγική της εγκαθίδρυσης ΑΟΖ και όχι της διεύρυνσης των χωρικών υδάτων και της διακήρυξης υφαλοκρηπίδας. Η επιτυχία όμως της στρατηγικής αυτής, βασίζεται και στην υποστήριξη των γειτνιαζόντων κρατών ανάλογα με τη περιοχή, όπως η Λιβύη, η Αίγυπτος, το Ισραήλ, η Τουρκία κλπ.

5. Συνεπώς είναι κρισιμότατες οι διπλωματικές ενέργειες και οι συμμαχίες που αναπτύσσονται και θα αναπτυχθούν. Η αποτελεσματικότητά τους θα αποδειχθεί στη πράξη.

6. Οι υπερφίαλες ρητορικές, οι άναρθρες κραυγές και οι προσφυγές σε διεθνείς οργανισμούς που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να λύσουν το πρόβλημα, θα πρέπει να αποφεύγονται. Η διακοπή των συνομιλιών ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ είναι το μόνο σίγουρο μέτρο που μπορούν να υλοποιήσουν αποτελεσματικά από μόνες τους η Ελληνική και η Κυπριακή πλευρά, αλλά αυτό όπως φαίνεται ελάχιστα ενδιαφέρει τη Τουρκική πλευρά. Η οποιαδήποτε αποτελεσματικότητα όλων των άλλων μέτρων θα εξαρτηθεί από τις διεθνείς ισορροπίες που διαμορφώνονται αυτή τη στιγμή και από τα ανταλλάγματα που θα διεκδικηθούν από τη Τουρκία και θα εκχωρηθούν άμεσα ή έμμεσα.

7. Η έξοδος του ερευνητικού σκάφους ήταν αναμενόμενη και παρά το γεγονός ότι παραβιάζει με την έρευνά του την Κυπριακή ΑΟΖ, εν τούτοις ελάχιστα μπορούν να γίνουν με ειρηνικό τρόπο, πλην κάποιων επίσημων διαμαρτυριών. Η οιαδήποτε προσφυγή προς διεθνή όργανα όμως, θα πρέπει να συνεκτιμηθεί πολύ καλά ως προς την αποτελεσματικότητα που μπορεί να έχει, σε σχέση με το μείζον γεωπολιτικό περιβάλλον και τις ισορροπίες που έχουν αναπτυχθεί.

8. Η πραγματοποίηση της άσκησης από τα Τουρκικά πλοία μέσα στην ΑΟΖ της Κύπρου, πλην της προκλητικότητας και των προβλημάτων που δημιουργεί λόγω των επικαλυπτόμενων τομέων που δεσμεύθηκαν για την ασφαλή ναυσιπλοϊα, δεν είναι κάτι που πρέπει να μας τρομάζει ώστε να πέσουμε στη παγίδα μίας στρατιωτικής κλιμάκωσης. Απαιτείται όμως η κατάλληλη τεχνοκρατική διαχείριση του θέματος, με ενέργειες προς τους σχετικούς για την ασφάλεια της ναυσιπλοϊας διεθνείς οργανισμούς.

9. Συνεπώς, οι διπλωματικές ενέργειες και οι συμμαχίες για την εγκαθίδρυση της ΑΟΖ θα πρέπει να συνεχισθούν με υπομονή, εμμονή, ψυχραιμία και αποτελεσματικότητα, από τη στιγμή που επελέγη αυτή η στρατηγική.

10. Η Κύπρος δεν θα πρέπει να χάσει το κύριο στόχο της, που είναι η συνέχιση των γεωτρήσεων και η τελική εκμετάλλευση των κοιτασμάτων. Δεν πρέπει να πέσει στη παγίδα και να επιτρέψει σε άλλους τριτογενείς παράγοντες και σε επιπόλαιες, υπερφίαλες και ανορθολογικές συμπεριφορές να την βγάλουν εκτός προγράμματος.

11. Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν θα πρέπει να πέσουμε στη παγίδα της στρατιωτικής κλιμάκωσης, ούτε να μεταφέρουμε το πρόβλημα στο Αιγαίο, ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να παρακολουθούμε στενά τις τουρκικές ενέργειες και να τις καταγράφουμε.
Είναι αναγκαίο όμως να προετοιμάζουμε με ψυχραιμία και διακριτικότητα τις Ένοπλες Δυνάμεις μας για πιθανή κλιμάκωση εκ μέρους της Τουρκίας.

12. Η ρητορική του Τούρκου Α/ΓΕΝ για τους κανόνες εμπλοκής, πλην του ψυχολογικού αποτελέσματος που επιδιώκει, πρωτίστως για εσωτερική κατανάλωση και δευτερευόντως για επίδειξη αποφασιστικότητας προς εμάς, δεν μας λέει κάτι καινούριο, αφού κανόνες εμπλοκής πάντα υπάρχουν σε όλα τα πολεμικά πλοία που επιχειρούν και σε περιόδους εντάσεως και ασκήσεων.

13. Ταυτόχρονα η καλή προετοιμασία των επιχειρημάτων μας και η δημιουργία διεθνών ερεισμάτων είναι πολύ σημαντική προς όφελος των διπλωματικών προσπαθειών που απαιτούνται με ψυχραιμία στο διεθνές περιβάλλον

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Tο ερώτημα, σε ποιον πλανήτη ζει (τουλάχιστον τα τελευταία 3-4 χρόνια) ο κ. Σαμαράς, θα το απαντήσει κάποτε η επιστήμη. Ισως μάλιστα να μην αργήσει. Διότι το ερώτημα περί ζωής σε ορισμένους εξωπλανήτες δέχεται μάλλον καταφατική απάντηση, αφήνοντας μόνον το ερώτημα περί νοήμονος ζωής να χάσκει ακόμα αναπάντητο.
Πέραν όμως των επιστημονικών αυτών ερωτημάτων, το θέμα της νοήμονος ζωής στην Ελλάδα έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση. Δεν εξηγείται αλλιώς η απόφανση Σαμαρά ότι «βγαίνουμε απ’ το Μνημόνιο» και μάλιστα ότι «βγαίνουμε από την κρίση ισχυρότεροι»!!! Ισχυρότεροι σε τι; σε μισθούς; σε αγοραστική δύναμη; σε παραγωγική ανάπτυξη; σε διοικητική ευρυθμία; με δικαιότερο και πιο αποδοτικό φορολογικό σύστημα; Σε τι;
Γιατί όμως ο κ. Σαμαράς δηλώνει ότι «βγαίνουμε ισχυρότεροι απ’ την κρίση»; Γιατί αισθάνεται την ανάγκη να δουλέψει τον εαυτόν του; Και λέω τον εαυτόν του, διότι ουδέναν άλλον μπορεί να δουλέψει πια με τέτοιες φενάκες.
Γιατί ένας πρωθυπουργός φθάνει στο σημείο να δουλεύει τον εαυτόν του δημοσίως;
Πλην όμως, αυτό δεν είναι το μόνον πρόβλημα του κ. Πρωθυπουργού (συνεπώς της χώρας και δικό μας). Το χειρότερο είναι πως ό,τι κι αν λέει, οι πάτρονές του τον «βγάζουν στην σέντρα». Τον διαψεύδουν. Μάλιστα με ιταμόν τρόπο. Δεν του δίνουν έστω «κάτι», να το κουνήσει χάντρα μπροστά στα μάτια μας και μπιχλιμπίδι. Γιατί;
Δεν χρειάζεται να κάνει κανείς ορό της αλήθειας στην πραγματικότητα, για να του ομολογήσει η έρμη ότι όλα πάνε κατά διαόλου - για παράδειγμα, ακόμα 5% η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής (Σεπτέμβρης 2013-Σεπτέμβρης 2014), μείον 9% οι εξαγωγές κατά το ίδιο διάστημα και τέλος δεν έχει. Η «ισχυρά Ελλάς» του κ. Κώστα Σημίτη σε όλο της το μεγαλείο στην εποχή Σαμαρά. Τόσον ισχυρή που άρκεσε ένα e-mail, προσέξτε, ένα e-mail, ούτε καν ένα επίσημο έγγραφο, αλλά απλώς ένα e-mail της Τρόικας για να γίνουν μαλλιά κουβάρια η κυβέρνηση, οι δηλώσεις της, οι λεονταρισμοί, οι κόκκινες γραμμές κι όλο το μπουρδολογιστάν της κυβερνητικής ρητορικής, ου μην και της ξετσίπωτης προπαγάνδας των διαπλεκομένων ΜΜΕ.
Αλλά, αν συμβαίνουν και τα δύο: α) ο κ. Πρωθυπουργός να δουλεύει δημοσίως τον εαυτόν του, λέγοντας ότι «βγαίνουμε(!!) από την κρίση ισχυρότεροι»(!!!) και β) η Τρόικα και το Βερολίνο να τον «αδειάζουν» πλέον διαρκώς και να τον εξευτελίζουν, τότε τα κυβερνητικά πράγματα βρίσκονται στο μέσον μιας σφοδρής σύγκρουσης και συνθλίβονται.
Η σύγκρουση αυτή συμβαίνει σε ένα ανώτερο επίπεδο από αυτό στο οποίον κινείται η κυβέρνηση των ανδρεικέλων. Συγκρούονται αυτοί που τους κινούν (των ανδρεικέλων) τα νήματα, αδιαφορώντας για την τύχη τους. Εις ό,τι αφορά την Ελλάδα, τους ενδιαφέρει μόνον να ολοκληρώσουν τη δουλειά, και από Κρανίου Τόπο που την έχουν ήδη κάνει, να της φράξουν κιόλας κάθε πιθανή οδόν διαφυγής των κρατουμένων που έχουν ενταφιασθεί μέσα της.
Η Ελλάδα ενταφιάζεται και ο κ. Σαμαράς δηλώνει ότι «βγαίνουμε απ΄την κρίση ισχυρότεροι». Δεν είναι αντίφαση, δεν είναι σόφισμα, δεν είναι τρέλα, είναι κάτι μετά την απελπισία, κάτι μετά το αναπόδραστον απ’ τις συνέπειες της ενοχής, είναι όταν φθάνει πια κανείς να δουλεύει τον εαυτόν του, να παραληρεί.
Οταν όμως φθάνει ένας πρωθυπουργός στο σημείο όχι μόνον να αυτογελοιοποιείται, αλλά να τον γελοιοποιούν και οι πάτρονές του, με ποιο κύρος θα μπορεί στη συνέχεια να κυβερνά; Αλλά, ακόμα κι αν το κύρος είναι περιττό (και σ’ αυτόν τον βάλτο είναι), με ποιαν ισχύ; Διότι η μόνη ισχύς που διαθέτει η Εταιρεία Σαμαρά - Βενιζέλου είναι δοτή. Και αίρεται ακόμα και με ένα απλό e-mail.
Στην Ευρωπαϊκή Ενωση γίνεται πόλεμος. Και «εν καιρώ πολέμου, οι νόμοι σιωπούν», ακόμα και οι «νόμοι» της ομερτά και του υπόκοσμου. Κορυφαίο σ’ αυτόν τον κόσμο (του υπόκοσμου) το Βερολίνο, βγάζει τώρα στη σέντρα τον κ. Ζ.Κ. Γιούνκερ και του κρεμάει κουδούνια για όσα ο λεχριτάκος αυτός έκανε όσον ήταν πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, εν γνώσει του Βερολίνου.
Ή μήπως δεν ήξερε η Γερμανία (κι όχι μόνον) για τους φορολογικούς παραδείσους που κατασκεύαζε επί δεκαετίες ο αξιότιμος κ. Γιούνκερ στο Λουξεμβούργο; Δεν σύχναζαν σ’ αυτόν τον «παράδεισο» γερμανικές εταιρείες, αγγλικές, ελληνικές, πολυεθνικές και τραστ όλων των ειδών;
Ματωμένα λεφτά που οι φοροφυγάδες έκλεψαν από σχολεία, νοσοκομεία, ασφαλιστικά συστήματα και τα έκαναν σπατάλη και τρέλα του μεγαλείου. Εγκλημα με εκατομμύρια θύματα και υπάρχουν ακόμα δόλιοι πολιτικοί και αληταράδες δημοσιογράφοι, φερέφωνα της προπαγάνδας αυτού του συστήματος, που κόπτονται (σφάζοντας χιλιάδες) υπέρ μνημονίων, αναγκαίων τάχα περικοπών και αναπόφευκτων παράπλευρων απωλειών για τους «τεμπέληδες», τους «διεφθαρμένους» και τους «λαϊκιστές». Η ιστορία αυτή δεν έχει τέλος! αυτό που φαινόταν αδιανόητο χθες, συμβαίνει σήμερα - κι αύριο θα συμβεί αυτό που φαίνεται αδιανόητο τώρα. Πρόκειται για έναν Οδικό Χάρτη προς την κόλαση. Η Ευρώπη από «λάκκος των λεόντων» (για τους λαούς της) έχει εξελιχθεί σε ένα ξέφραγο αμπέλι των λεόντων που αποθηριωμένοι τρώγονται μεταξύ τους, τρώγοντας τους πάντες.
Το μυαλό αυτής της γοτθικής Ευρώπης έχει ανεβεί ξανά στα κλαδιά και τρώει βελανίδια. Εμάς, τις ζωές μας. Μέσα σε χάλκινο βόδι μας έχει βάλει ο Τύραννος των Συρακουσών και μας ψήνει - κι εμείς κοιτάζουμε αν στάζει η ουρά του απ’ το ζουμί μας. Διότι καλά έλεγε ο Μαρξ ότι «οι καπιταλιστές είναι ικανοί να πουλήσουν το σκοινί με το οποίον θα τους κρεμάσουν», δεν είπε όμως ότι κι εμείς είμαστε το ίδιο ικανοί να τους χαρίζουμε το σκοινί με το οποίο μας κρεμάνε...
 
Του Στάθη από enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 
Δεν έχουν αφήσει όρθιο τίποτα! Έχουν διαλύσει τα πάντα! Και τώρα ετοιμάζουν νέο «ριφιφί»! Ναι, αυτό που σχεδιάζουν στο Ασφαλιστικό δεν ισοδυναμεί με τίποτα λιγότερο από ένα άνευ προηγουμένου, το οριστικό, το τελειωτικό «ριφιφί» για τα Ασφαλιστικά Ταμεία. Για τις συντάξεις. Για τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα εκατομμυρίων ανθρώπων.
    
Μπροστά στους «σωτήρες» μας ο Ηρόστρατος μοιάζει με ευγενικό πρόσκοπο. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το καλοκαίρι η Ομοσπονδία Εργαζομένων στους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης (ΠΟΠΟΚΠ), οι απώλειες χρημάτων των Ασφαλιστικών Ταμείων στο διάστημα των Μνημονίων ανήλθε στα 33 δισ. ευρώ. Μόνο από το περίφημο PSI για το οποίο τόσο επαίρεται η συγκυβέρνηση, οι απώλειες των Ταμείων ξεπέρασαν τα 12,5 δισ. ευρώ.
    
Όμως η αγριότητά τους δεν έχει όρια. Ο «κανιβαλισμός» τους είναι ακόρεστος. Έφτασαν χτες δια του επικεφαλής του ΙΚΑ, του Ρ.Σπυρόπουλου, να θέτουν ζήτημα διαφοροποίησης της υγειονομικής περίθαλψης των Ασφαλισμένων ανάλογα με τα ένσημα! Δηλαδή, τι λένε; Ότι σε μια χώρα που την κατάντησαν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι να είναι άνεργοι και άλλα 3 εκατομμύρια να είναι από ανασφάλιστοι έως ημιανασφάλιστοι, εκείνο που θα τους παρέχεται σαν υγειονομική περίθαλψη θα είναι μια… ασπιρίνη – και «αν»! 
Φυσικά, η κλοπή των Ασφαλιστικών Ταμείων των εργαζομένων δεν αποτελεί ελληνική ευρεσιτεχνία. «Έκλεψαν το ταμείο των συντάξεων για να βοηθήσουν τους πλούσιους τραπεζίτες φίλους τους», έγραφε η «Irish Daily Mirror» την επομένη της ανακοίνωσης της ιρλανδικής κυβέρνησης για την προσφυγή της χώρας στο «μηχανισμό» ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ...
Και από τα δικά μας, τι να πρωτοθυμηθούμε;
  • Ήδη, εδώ και δυο δεκαετίες, μετράμε αλλεπάλληλους αντιασφαλιστικούς νόμους.
  • Ήταν μόλις λίγους μήνες μετά το μνημειώδες εκείνο «δεν υπάρχει σάλιο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όσον αφορά στα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων, όταν το Υπουργικό Συμβούλιο των Παπανδρέου - Λοβέρδου, τον Δεκέμβρη του 2010, ανακοίνωσε τημείωση των εισφορών των μεγαλοεπιχειρηματιών στα Ταμεία κατά 25%...
  • Ήδη έχουν θεσμοθετήσει τα 40 χρόνια Ασφάλισης για την κατοχύρωση πλήρους σύνταξης - την οποία πρώτα την συρρίκνωσαν.
  • Ήδη με το πρώτο μνημονιακό Ασφαλιστικό -  και σε συνθήκες ανεπανάληπτης ανεργίας και ανελέητης μείωσης των μισθών - ο ελληνικός λαός έχει υποστεί την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης έως το 67ο έτος.  
Με άλλα λόγια: Η έξοδος από τον εργάσιμο βίο, ακόμα κι αν κάποιος καταφέρει ποτέ να στοιχειοθετήσει δικαίωμα σύνταξης, θα ισοδυναμεί με φτώχεια. Θα ισοδυναμεί με εξαθλίωση για τη συντριπτική πλειοψηφία των συνταξιούχων.
    
Και, όμως, μετά απ' όλα αυτά, οι κυβερνώντες πάνε για νέες περικοπές!
Και το ακόμα «καλύτερο»: Τη στιγμή που προωθούν νέες περικοπές στις συντάξεις, έχουν ήδη αποφασίσει νέες μειώσεις στις εργοδοτικές εισφορές!

Αυτή η πολιτική της δήθεν «σωτηρίας» των Ταμείων, που οδηγεί στην καταλήστευση των Ταμείων και στην εξόντωση των ασφαλισμένων, δεν είναι σημερινή. Πρόκειται για ένα έγκλημα δεκαετιών. Ας θυμηθούμε:
    
Πριν ακόμα συντελεστεί το μεγάλο «ριφιφί» των αποθεματικών των Ταμείων με το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου το 2000, πριν ακόμα αποκαλυφθεί το σκάνδαλο των ομολόγων το 2007, είχε προηγηθεί μια ολόκληρη 40ετία (1951 - 1990), κατά την οποία συνέβαινε το «απίθανο»:
     
Οι εκάστοτε κυβερνώντες - εφαρμόζοντας την πολιτική της συσσώρευσης προς όφελος των λίγων διά μέσου της αποστέρησης από τους πολλούς - υποχρέωναν τα Ασφαλιστικά Ταμεία να καταθέτουν όχι μόνο ατόκως, αλλά και με αρνητικό επιτόκιο τα λεφτά των εργαζομένων στις τράπεζες.
Οι τράπεζες, με τη σειρά τους, επιδοτούσαν (ανέξοδα και με λεφτά των εργατών) τους βιομηχάνους, τους τραπεζίτες και τους εργολάβους.
Ενδεικτικά, αναφέρουμε ότι τα λεφτά των εργαζομένων από τις ασφαλιστικές τους εισφορές κατατέθηκαν στις τράπεζες:
  • το 1950 με αρνητικό επιτόκιο -7,6%,
  • το 1954 με αρνητικό επιτόκιο -11,1%,
  • το 1974 με αρνητικό επιτόκιο -21,8%,
  • το 1981 με αρνητικό επιτόκιο -13%,
  • το 1986 με αρνητικό επιτόκιο -8%,
  • το 1990 με αρνητικό επιτόκιο -2,4%.
Από αυτή και μόνο την (καθ' όλα νόμιμη - με το νόμο 1611/1950 είχε γίνει) κομπίνα, το κράτος των Παπάγων, των Πλαστήρων, των Καραμανλήδων και των Παπανδρέου λεηλάτησε, σε τιμές της δεκαετίας του 2000, περί τα 58 δισ. ευρώ από τα Ασφαλιστικά Ταμεία!
    
Μήπως όλα αυτά είναι «περασμένα – ξεχασμένα»; Ούτε «περασμένα» είναι (απόδειξη ότι επαναλαμβάνονται διαρκώς), ούτε «ξεχασμένα»: Οι εργάτες του '50, του '60, του '70, από τους οποίους έκλεψαν τότε τις ασφαλιστικές εισφορές, είναι οι σημερινοί συνταξιούχοι των 300, 400 και 500 ευρώ..
«Απ' τη θάλασσα έφτασα ως εδώ, με φορτίο από κλέφτες...», έγραφε ο Αραγκόν.

Θα μπορούσε να το έχει γράψει για τον Έλληνα συνταξιούχο. Τον άνθρωπο τον ηλικιωμένο, τον γέροντα, που δούλεψε μια ζωή και που η μια μετά την άλλη οι  κυβερνήσεις «εθνικής σωτηρίας» του κόβουν κι άλλο τη σύνταξη πείνας, τον εξαναγκάζουν να ζει στη φτώχεια, για τον εξής πολύ απλό - και ταξικό λόγο:
     
Γιατί, ενώ του χρωστούν συντάξεις ανθρώπινες, συντάξεις τις οποίες έχει πληρώσει, οι κυβερνήσεις των τραπεζιτών, των βιομηχάνων και των εργολάβων, τις έχουν καταχραστεί.
    
Και τώρα εκείνο που εξυφαίνεται μέσα από τις λεγόμενες νέες ενοποιήσεις που προγραμματίζονται, είναι η πλήρης διάλυση των Ταμείων. Είναι η πλήρης μετατροπή του χώρου της κοινωνικής ασφάλισης σε πεδίο ιδιωτικής μπίζνας. Είναι η μετατροπή της σύνταξης σε μια έννοια που δεν θα αντιστοιχεί ούτε καν στην έννοια του «ψίχουλου».
     
Αν αυτό δεν είναι «αιτία πολέμου», ενός μονομερούς, ανελέητου και αδυσώπητου «ταξικού πολέμου» που έχει κηρυχτεί εναντίον του λαού, τότε τι είναι;
 
Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

By Pinar Tremblay

A Kurdish Alevi soccer player, Deniz Naki, was brutally beaten on Nov. 2 in Ankara by supporters of the Islamic State (IS) for standing in solidarity with Kobani. Three days after his ordeal, Naki told Al-Monitor he left his soccer club in Turkey because he feared for the well-being of friends and teammates.

Naki, who grew up in Germany, is rather outspoken by Turkish standards; he is unapologetic for his Dersim tattoo. Naki’s family is from Dersim, which is a town known for its Alevi Kurdish population. (The 1937-38 massacre in Dersim is still a bitter memory for Alevis and Kurds, where thousands were killed by the army.) Naki told Al-Monitor the attack was not a sporadic incident, as he had been systemically targeted by IS supporters for seven months prior to the attack. When Al-Monitor asked whether he had sought legal protection, Naki chuckled and said, “How much trust could an Alevi Kurd have in the state for protection, given that all the dead kids from Gezi [Park] are Alevis? Did you forget?” Naki is convinced there is extensive support in Turkey for the IS caliphate beyond a few fanatics who are eager to join jihad.

Naki’s painful experiences lead to a crucial question: How would an IS caliphate affect Muslims in Turkey?

Abdurrahman Dilipak, a prominent Islamist columnist for the daily Yeni Akit, suggested on Nov. 2 that a caliphate, Vatican-style, should be established in Turkey. He claimed that this would be in harmony with the secular government of the Republic of Turkey. Dilipak provided a detailed justification saying that since the Ottoman Empire the caliphate had not been abolished but still lives on and should be reinstituted. Social media and secular newspapers carried Dilipak's arguments to the headlines and a fiery debate started.

On Nov. 3, Ali Bulac, a well-known Islamist writer for Zaman newspaper, without referring to Dilipak’s piece, elaborated on why he thought IS had established the caliphate in such haste. Bulac explained that in accordance with Islamic belief, “Anyone who dies without being associated with a caliph, dies as if in pre-Islamic ages [in 'jahiliyya' — days of ignorance].”

Al-Monitor has been reporting on what the caliphate signifies and the regional competition to claim the right to the caliphate, particularly between Saudi Arabia and Turkey. Although Justice and Development Party (AKP) leaders have not declared any intentions about a caliphate, social media has boomed with thoughts on the Prophet Muhammad’s prophecies on the coming of IS.
A bookstore owner who sells Islamic publications in Fatih, Istanbul — who called himself Mehmet Kilinc (which Al-Monitor could not verify as he later said his name did not matter) — told Al-Monitor, “We are observant Muslims here, and we do not believe what was done in 1924 — abolishing the caliphate by the new Republic of Turkey — was acceptable. I became a fan of IS during the first days of Ramadan when the caliphate was declared — now they represent all Muslims on earth and we are all obliged to support [IS]. I speak to you because I want the world to know the twisted image [portrayed] in the Western media. They always claim that men who are drug addicts seeking money and women join IS. This is wrong. My best friend from childhood, who was a ney flute teacher, joined [IS] six months ago. He had a good life here, teaching rich kids and making good money. He preferred jihad. It is about the honor of the caliphate now.”

The caliphate is not a recent issue for some Muslims in Turkey. A global Islamic organization, Hizb ut-Tahrir, which was established in 1953 and has branches in 50 countries, has been openly calling for a caliphate. In an interview with Al-Monitor, Mahmut Kar, the head of Hizb ut-Tahrir's media relations in Turkey, explained in detail not only how his organization views IS' decision to declare a caliphate but also its own struggle for a caliphate.

Kar said, “[Hizb ut-Tahrir] was established in 1960 in Turkey and when we started speaking about the caliphate in 1967 it was the first time the word had been brought back into Turkish public space since 1924. Once the idea of a caliphate was out in the open again, Islamist movements in line with the Muslim Brotherhood started emerging in Turkey.”

It is worth noting that since 1967, Hizb ut-Tahrir's members in Turkey have been persecuted and the situation has not gotten better to this day.

"What matters for these Islamist Brotherhood movements in Turkey is justice. Thus, they argue that once justice has been established it is irrelevant how they got there. That is why they utilize the rhetoric of democracy. As far as I am concerned, Turkish Prime Minister Ahmet Davutoglu’s neo-Ottoman dream is nothing but a dream. For decades, it has been said that the caliphate is integrated in the spiritual essence of the Turkish parliament. So now, could the AKP declare the caliphate with a new decree? That would be absurd because the whole argument about the Turkish parliament embracing the spirituality of the caliphate in its essence is a lie to soothe the Muslims. It is not possible to declare a caliphate through a decree of the Republic of Turkey,” Kar said. 

He emphasized that for the "ordinary" Muslim and non-Muslim the association of the caliphate with IS has been detrimental. “As the world is leery of IS violence, the caliphate is now associated with blood,” Kar said. Yet, for those who had been living with the dream of revival of the caliphate, IS could be a promise.

How do other groups in Turkey engage in the discussion of a caliphate? Ali Kenanoglu, head of the Hubyar Sultan Alevi Cultural Association, approached the debate from a more pragmatic position when he told Al-Monitor, “The discussion of a caliphate is new in Turkey. Those who initiated this debate have done it precisely because [President] Recep Tayyip Erdogan is now the only possible candidate for such a position in their view. It does not seem realistic to establish a proper caliphate through the AKP’s structure in the short term. However, we are aware how all candidates for government positions are scrutinized for their adherence to Islamic strictures. Further Islamization of the state will put more pressure on Alevis, who are seen as unbelievers — kafirs. This could only lead to further instability.”

Kadir Akaras, the chairman of Ehl-i Beyt Scholars Association, echoed Kenanoglu’s concerns about a caliphate in Turkey in the near future. Akaras said, “A caliphate is a political establishment, not just religious. Hence, there will be political reactions to it. Look at what happened with IS once it declared the caliphate. All Arab Muslim states from the Gulf rallied against it.”

“Iran definitely rejects [Abu Bakr al-] Baghdadi's caliphate. First, because they consider IS as a terrorist organization, which they are actively fighting in Iraq and Syria, and second for ideological reasons. Iran's self-perception as an Islamic revolutionary state is crucial. I don't think that they would ever embrace any kind of caliphate,” Safak Bas, an expert on Iran, told Al-Monitor. Bas added that neither Alevis nor Shiites in Turkey would react positively to the possibility of caliphate.

Huseyin Beheshti, a scholar of philosophy and religion, told Al-Monitor, “Sunni groups such as the Salafists now are highly active in Turkey. After the Syria problem, because of the sectarian policies of the AKP, the Turkish Islamist community is becoming more radical and fundamentalist. The caliphate ideology is currently being discussed by many Islamist groups that have no record of discussing it previously.” Beheshti emphasized that the issue of a caliphate is no longer a marginal issue exclusive to members of Hizb ut-Tahrir and argued that the AKP’s pro-Islamist policies helped the formation of a Salafist stronghold in Turkey.

Whether IS has gained more sympathy in Turkey is difficult to determine, but since Ramadan talk of a caliphate has increasingly become a routine daily topic of discussion. So much so that even the latest incidents at the Temple Mount in Jerusalem have been linked to the caliphate, with several tweets connecting these events. One of those tweets is particularly telling because it has the Ottoman sultan’s photo that reads: “The caliphate did not recognize Israel. It is the regime of the devil.”

http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/11/turkey-growing-support-for-isis-caliphate.html?utm_source=Al-Monitor+Newsletter+[English]&utm_campaign=8ff06ccc8e-November_12_2014&utm_medium=email&utm_term=0_28264b27a0-8ff06ccc8e-102404629#

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Εφόδους σε πολλά σπίτια πραγματοποίησε η γερμανική αστυνομία στο πλαίσιο επιχείρησης κατά εξτρεμιστών όπως ανακοίνωσαν ομοσπονδιακοί εισαγγελείς και προχώρησε σε δύο συλλήψεις στην Κολωνία. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές πρόκειται για υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους και συριακών ενόπλων οργανώσεων.

Στην επιχείρηση συμμετείχαν περίπου 240 αστυνομικοί και είχε στόχο την εξάρθρωση δικτύου που εκτιμάται ότι υποστηρίζει τους τζιχαντιστές στη Συρία. Ένας 58χρονος Πακιστανός, ο Μίρζα Ταμούρ Μπ., συνελήφθη ως ύποπτος ότι φυγάδευσε δύο τζιχαντιστές από τη Γερμανία στη Συρία, ενώ ένας Γερμανός 31 ετών, ο Κάις Μπ.Ο, τέθηκε υπό κράτηση ως ύποπτος για τη στρατολόγηση τριών μαχητών, τους οποίους στη συνέχεια βοήθησε να μεταβούν στη Συρία, σύμφωνα με τους εισαγγελείς. Οι δύο συλληφθέντες πιστεύεται ότι ενίσχυσαν με περισσότερα από 3.000 ευρώ το Ισλαμικό Κράτος και άλλες ακραίες οργανώσεις. Παράλληλα έγιναν έρευνες στα σπίτια άλλων έξι ατόμων που θεωρούνται συνεργοί τους.

Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι πολλοί άλλοι άνδρες συνελήφθησαν κατηγορούμενοι για μικρότερα αδικήματα, μεταξύ των οποίων για ληστεία σε εκκλησίες και σχολεία προκειμένου να ενισχύσουν οικονομικά τους τζιχαντιστές. Οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες εκτιμούν ότι τουλάχιστον 450 άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει τη Γερμανία κι έχουν μεταβεί στη Συρία για να ενταχθούν στις τάξεις των τζιχαντιστών ενώ περίπου 150 έχουν επιστρέψει και εκφράζονται φόβοι ότι σχεδιάζουν πλήγματα σε γερμανικό έδαφος.

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


“Η άρση της προστασίας της πρωτης κατοικίας θα έρθει μόλις επιστρέψουμε στην κανονικότητα… έτσι λειτουργεί η οικονομία, τι να κάνουμε τώρα”
ΚΑΝΟΝΙΚOΤΗΤΑ = ΠΑΓΚΑΚΙΑ = ΑΣΤΕΓΟΙ

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Ιωάννης Μ. Ασλανίδης
Επίτιμος Δ/κτης της Σ.Σ.Ε.

Το δημοσίευμα αυτό είναι απόρροια ερεθίσματος και αγανάκτησης, από τo ομολογουμένως απύθμενο θράσος των κατά καιρών ηγετών της Τουρκικής εξουσίας οι οποίοι δεν έχουν όρια, ούτε Ιστορικούς και πολιτισμικούς φραγμούς, στο να διατυπώσουν μια άποψη, αδιάψευστα αναληθής, αρκεί και μόνο να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας.
          
- ΠΡΩΤΟΝ: Tι είπε λοιπόν ο κ. Ερντογάν: «Η Θράκη είναι ταυτόχρονα και Θεσσαλονίκη, είναι Κομοτηνή και Ξάνθη, Κίρτζαλι και Βαρδάρης. Αν πάμε λίγο πιο πίσω, είναι Σκόπια και Πρίστινα, είναι Σεράγεβο. Η Θράκη είναι ο ζωντανός μάρτυρας της κοινής Ιστορίας μας στην Ευρώπη». Και! δεν είναι μόνο αυτός από τον χώρο της Τουρκίας, σταχολογώντας σας παραθέτω μόνο δύο ακόμη δηλώσεις ιστορικού σφετεριστικού παραλογισμού:

- ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Προ καιρού είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο, του μακαρίτη πρώην προέδρου της Τουρκίας OZAL, το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ σε γενικές γραμμές έλεγε:

Οι Τούρκοι είναι αυτόχθονες στην Μ. ΑΣΙΑ (Αιωνία Ελλάς)
Οι Τούρκοι είναι κληρονόμοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Το Ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε επάνω σε εδάφη της Τουρκίας.

-  TΡΙΤΟΝ: Επίσης τον Νοε. 2006, σε ομιλία του στην ΡΩΜΗ ο τότε Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας και μέχρι πρότινος Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας Αμπντουλάχ Γκιούλ, στην προσπάθειά του να πείσει τους Ευρωπαίους Ηγέτες ότι η ένταξη της χώρας του είναι δικαιωματική, έφθασε στο σημείο να εμφανίζει την χώρα του ως τμήμα του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού. Είπε μεταξύ άλλων: «Η Τουρκία είναι αναπόσπαστο τμήμα της πολιτιστικής γεωγραφίας της Ευρώπης. Η ιστορία έχει δείξει ξεκάθαρα ότι οι βασικές αξίες του Ευρωπαϊκού πολιτισμού έχουν τις ρίζες τους στην Ανατολία…» Και ακόμη συνέχισε για να στηρίξει τον εξωφρενικό συλλογισμό του: «…Αρχαίοι φιλόσοφοι και επιστήμονες όπως ο Διογένης, ο Θαλής, ο Ηρόδοτος, ο Όμηρος, ο Αναξαμένης και ο Ηράκλειτος είναι παιδιά της Ανατολίας…»

 - ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Η Τουρκία του Κεμάλ το 1922, του Ετσεβίτ το 1974, και του Ερντογάν σήμερα, παρουσιάζεται σταθερή και αμετακίνητη στην επεκτατική Στρατηγική της [Δυτική Θράκη, β. Κύπρος, Γκρίζες Ζώνες, ΑΟΖ κ.λπ.]

Η Τελευταία επιθετική και επεκτατική δήλωση του Νταβούτογλου, πως η Τουρκία θα συνεχίσει να παραβιάζει και να καταπατά τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου, θέτει το πλαίσιο Κυπριοτουρκικών και Ελληνοτουρκικών σχέσεων. Δηλαδή! Πολιτικές και στρατιωτικές εντάσεις, απειλές, παραβιάσεις και καταπατήσεις επιδρομικού χαρακτήρα και Δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων εκ μέρους της Τουρκίας, έως ότου επιτύχει τους Στρατηγικούς τις στόχους. Οι οποίοι είναι σε πρώτη φάση, στην διανομή εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων που εντοπίζονται στις Ελληνικές και Κυπριακές ΑΟΖ και σε δεύτερη φάση , στο εγγύς μέλλον, στην ανασύσταση της Νεοοθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όμως, το κακό είναι ότι εμείς παραμένουμε απροετοίμαστοι στα ενδεχόμενα και με την τουρκική προπαγάνδα παραχάραξης της Παγκόσμιας αναγνωρισμένης Ελληνικής Ιστορίας,  οι Τούρκοι να μένουν αναπάντητοι. Δεν αντιδρούν ούτε η Ευρώπη ούτε η Ελλάς η οποία μάλιστα θίγεται βαρύτατα. Έτσι, αξίζει τον κόπο να δούμε ιστορικά, για άλλη μία φορά, ποιοι είναι οι σημερινοί Τούρκοι κάτοικοι της Μικράς Ασίας:

ΠΟΙΑ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
Θα χρειασθεί να κάμουμε μία πολύ μικρή στοιχειώδη αναδρομή στην Ιστορία για να δούμε, αφ’ ενός την προέλευση των σημερινών κατοίκων της Μ. Ασίας (Τουρκία) και αφ’ ετέρου ποιος είναι ο πραγματικός κτήτορας του εδάφους του σημερινού τουρκικού κράτους.

- Σύμφωνα με την παγκόσμια Ιστορία, δεν αναφέρεται προ του 1300 μ.Χ. πουθενά, χώρα ή κράτος ή έθνος με το όνομα Τουρκία.

- Πρώτη παρουσία του τουρκικού στοιχείου εμφανίζεται στην περιοχή του ΤΟΥΡΚΕΣΤΑΝ κατά τον 6ον μ.Χ. αιώνα με την ονομασία Σελτζούκοι. Εις την περιοχή αυτή ήλθαν, όπως είναι ιστορικά εξακριβωμένο, από τα βάθη της Μογγολίας όταν εξεδιώχθησαν από τους Μογγόλους. Ήταν λαός νομαδικός διάσπαρτος και έζων με λεηλασίες και καταστροφές, ίσως αυτός να ήτο και ο λόγος που εκδιώχθησαν από τους Μογγόλους.

- Η λέξη τούρκος προφανώς προήλθε εκ του ονόματος ηγέτου των, ΤΟΥΡΓΟΥΤ ή ΤΟΥΡΓΚΟΥΤ.

Οι Τούρκοι ιστορικά δεν αναφέρονται πουθενά, στην Παλαιά Διαθήκη των Αρχαίων Εβραίων, ως και στους πρώτους μεταχριστιανικούς χρόνους. Δεν αναφέρουν τίποτε γι’ αυτούς, ούτε οι Ρωμαίοι και λοιποί ιστορικοί ΦΛΑΒΙΟΣ, ΙΩΣΗΠΟΣ, ΠΛΙΝΙΟΣ, ΤΑΚΗΤΟΣ κ.λπ. διότι, απλά στην περιοχή αυτή δεν υπήρχε τουρκικό κράτος ή εθνότητα, απλά κατοικούσαν Έλληνες και διάφοροι άλλοι αυτόχθονες και Ελληνογενείς λαοί (Φρύγες, Βιθύνιοι, Κάριοι, Παφλαγόνες, Πόντιοι, Καππαδόκες κ.λπ.)
Περί τον 10ον αιώνα μ.Χ. πρωτοεμφανίζονται στην Ιστορία και στις ανατολικές περιοχές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Τον 13ο αιώνα μ.Χ. με αρχηγό κάποιο ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΣΑΧ ως αρχηγό, συγχωνεύονται με πειθαναγκασμό με τον μογγόλο κατακτητή των περιοχών της Μ. Ασίας ΤΣΙΓΙΣΧΑΝ ΤΕΜΟΥΤΣΙΝ και εγκαθίστανται το πρώτον εις την περιοχή των Ελληνικών Αδάνων της Μ. Ασίας.

-  Το πρώτο Τουρκικό κράτος ιδρύεται επάνω στην ΙΩΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ το 1300 περίπου μ.Χ. από τον ΟΣΜΑΝ ή ΟΘΜΑΝ, εξ ου και οι ονομασίες ΟΣΜΑΝΛΙΔΕΣ ή ΟΘΩΜΑΝΟΙ.

- Το 1421 μ.Χ. στον τουρκικό θρόνο ανέρχεται ο ΜΟΥΡΑΤ Β΄, αυτός καταλαμβάνει την Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα και φθάνει μέχρι την Κόρινθο και την Πάτρα το 1430 μ.Χ., μολύνοντας πλέον με την τουρκική βαρβαρότητα την Ιερότητα της Ελλάδος.

Το τεράστιο Ελληνο-Βυζαντινό κράτος συρρικνώνεται εμπρός στην τουρκομογγολική πλημμυρίδα και την αδικαιολόγητη δυτικοευρωπαϊκή απροθυμία και ολιγωρία για βοήθεια και όχι μόνον, ακόμη:

• Από την κακή διακυβέρνηση του Βυζαντινού Κράτους
• Την αδικαιολόγητη χαλάρωση της πάλαι ποτέ Στρατιωτικής ισχύος
• Την ανεξήγητο θρησκειολογία της εποχής και την ασυγχώρητη αδιαλλαξία του κλήρου για τα πρωτεία» , περιορίζεται η Βασιλεύουσα κοσμοκράτειρα της εποχής, σε μια μόνο πόλη. Το τέλος της είναι πλέον θέμα χρόνου. Τέλος, ο ΜΟΥΑΜΕΘ Β΄ ΤΟ 1453 μ.Χ. την 29η Μαΐου ημέρα Τρίτη και ώρα 3 μ.μ. κυριεύει την άλλοτε πρωτεύουσα της Οικουμένης. Με την ηρωϊκή θυσία του τελευταίου αυτοκράτορα του Βυζαντίου ΚΩΝ/ΝΟ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ από τον Μιστρά της Λακωνίας, τον οποίο ο ελληνισμός ανακήρυξε «Εθνομάρτυρα», πέφτει η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ στα χέρια του πιο Βαρβάρου τότε Στρατού.

Έτσι λοιπόν το κράμα των Οσμανλίδων ή Οθωμανών, Μογγόλων και λοιπών εξισλαμισμένων, δημιουργούν το τουρκικό κράτος επάνω στα ελληνικά εδάφη της ΙΩΝΙΑΣ – ΕΛΛΑΔΟΣ.

- Η Μικρά Ασία από την 3η π.Χ. χιλιετηρίδα κατοικήθηκε από τους ΙΩΝΕΣ αυτόχθονες κάτοικοι της Αττικής, της Μεγαρίδος και των Β.Δ. και Δυτικών παραλίων της Πελοποννήσου. Και από τα μέρη αυτά εξαπλώθηκαν στα Δ. παράλια της Μ. Ασίας, περιοχή η οποία από αυτούς ονομάστηκε ΙΩΝΙΑ, οι οποίοι μάλιστα στην συνέχεια, έφθασαν μέχρι τα σύνορα του ΙΡΑΚ, και την ΚΥΠΡΟ. Άποικοι οι Έλληνες, όχι κατακτητές, δεν αποίκησαν δια πολέμων στο χώρο αυτό. Εξ άλλου είχαν ήδη προηγηθεί από την Ηπειρωτική Ελλάδα οι ΠΕΛΑΣΓΟΙ πριν των ΙΩΝΩΝ. Ίδρυσαν πόλεις, εκπολίτισαν εντόπιους ημιαγρίους λαούς εδίδαξαν καλλιέργεια, ναυσιπλοΐα και τελικά απορρόφησαν τους προϋπάρχοντες κατοίκους.

- Η Μ. Ασία από το 3000 π.Χ. μένει καθαρά πλέον με ελληνικό στοιχείο, γλώσσα, ήθη, έθιμα, πολιτισμός και θρησκεία Ελληνική.

Η ΙΩΝΙΚΗ αυτή Ελλάδα παραμένει Ελληνική μέχρι το 1453 μ.Χ. Τέλος ακόμη και σήμερα οι Τούρκοι την Ελλάδα την λένε Γιουνανιστάν δηλ. χώρα των Ιώνων και τους Έλληνες Γιουνάν δηλ. ΙΩΝΕΣ.

Ας μας πει ο κ. Ερντογάν, μια πόλη στην Μ. Ασία που να   κτίστηκε από τους Τούρκους, τον πληροφορώ καμία. Απλά τα Ελληνικά ονόματα πόλεων-ποταμών και περιοχών, μετονομάσθηκαν σε Τουρκικά (Σμύρνη  Ισμίρ, Άλυς ποταμός  Κυξίλ Ιρμάκ = Κόκκινος Ποταμός κ.λπ.).

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
- Το 1930 ο ΚΕΜΑΛ συγκρότησε επιτροπή Τουρκικής Ιστορικής έρευνας η οποία άρχισε να εργάζεται υπό τις οδηγίες του. Το 1932 επραγματοποιήθη το πρώτο Τουρκικό Ιστορικό Συνέδριο, το οποίο είχε και συνέχεια. Στο Συνέδριο αυτό, ο Γενικός Γραμματέας της επιτροπής (Reset Galip) και ένας Βουλευτής (Hassan Gemil) συνέβαλαν δι’ ανακοινώσεων των στην διαμόρφωση Τουρκικής ιστορικής θέσεως εξ 11 σημείων. Αυτή! θεμελιωμένη επί ανύπαρκτων παραγόντων κατέστη επίσημο κρατικό Δόγμα, το οποίο καθορίζει βασικά την εκπαίδευση του τουρκικού λαού και την τουρκική προπαγάνδα. Τα κυριότερα και πολύ συνοπτικά σημεία του Τουρκικού αυτού Δόγματος έχουν ως εξής:

• Οι Τούρκοι δεν ανήκουν στην κίτρινη ή την μογγολική φυλή, αλλά στην λευκή.
• Είναι ένας εκ των βραχυκέφαλων και αλπικών λαών, οι οποίοι, μεταναστεύσαντες εκ της κοιτίδας των του ανατολικού Τουρκεστάν, κυριαρχούν στην κεντρική, νότιο και ανατολική Ευρώπη.
• Από αυτόν τον Τουρκικό λαό προέρχονται όλοι οι πολιτισμοί (Αιγύπτου, Ελλάδος, Ινδίας, Κίνας και Μεσοποταμίας).
• Ειδικότερα ο Ελληνικός πολιτισμός δεν είναι ανεξάρτητος, είναι απλά απόγονος του Αιγιακού πολιτισμού.
• Ο Αιγιακός πολιτισμός εδημιουργήθη στην Ανατολία, κατόπιν επαφής του με τον ΧΙΤΤΙΤΙΚΟ και τον Τουρκικό πολιτισμό.
• Οι Πελασγοί ήσαν μια φυλή συγγενής προς τους Τούρκους της Ανατολίας. (Μ. ΑΣΙΑ)
• Οι  Έλληνες είναι ένα μικρό μέρος της μεγάλης Τουρκικής οικογένειας.
• Σύμφωνα με την θεωρία της Ηλιακής τουρκικής γλώσσας (κατά την διακήρυξη στο συνέδριο από τον Dilmen), η πρώτη ομιλουμένη γλώσσα εδημιουργήθη δια μετατροπής της Ηλιακής Ενέργειας εις ήχον, από τους Τούρκους επιστήμονες της Κεντρικής Ασίας, οι οποίοι μεταναστεύσαντες ανά τον κόσμο εδημιούργησαν τις υπόλοιπες γλώσσες.
• Άλλο επίσης σπουδαίο σημείο στο παραπάνω κρατικό Δόγμα της Τουρκίας που καθιερώθηκε είναι, η απόφαση κατάργησης του Ελληνικού και διεθνούς ονόματος «Μικρά Ασία» καθιερωμένου από τον 4ο μ.Χ. αιώνα και αντί αυτού η ονομασία με το γενικό όνομα «Ανατολία».

Επάνω στο καθ’ όλα πλαστό αυτό κρατικό Δόγμα της Τουρκίας και με οποιαδήποτε Κυβέρνηση στην εξουσία, η Τουρκία βάσει αυτού θεμελιώνει την Τουρκική παιδεία και ακόμη χωρίς να διστάζει με θράσος αυτά τα ανιστόρητα στοιχεία του Τουρκικού δόγματος, επιδιώκει, συστηματικά, σταθερά και με συνεχή προσπάθεια να περάσουν στην παγκόσμια ιστορία των λαών.
Αυτά τα στοιχειώδη και ιστορικά τεκμηριωμένα στοιχεία εις απάντηση του κομπασμού περί Θράκης κ.λπ. του Αξιότιμου κ. Ερντογάν.

ΣΧΟΛΙΑ - ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ
Στο σημείο αυτό ήθελα να παραθέσω, στοιχειωδώς ορισμένες αλήθειες, οι οποίες ελέχθησαν από αξιόλογους ανθρώπους της ιστορίας και του πολιτισμού, μηδέ Τούρκων, του πνευματικού κόσμου εξαιρουμένων:

α. Ο Ονούρ Γιλντιρίμ, καθηγητής Οικονομολογίας στο Πολυτεχνείο Μέσης Ανατολής, αφού πρώτα αναφέρθηκε στο διεθνές Δίκαιο είπε: «…η ανταλλαγή πληθυσμών βάσει του διεθνούς Δικαίου θεωρείται εθνοκάθαρση…», δεν δίστασε επίσης ν’ αναφερθεί ότι: «…οι συνθήκες τρομοκρατίας κάτω από τις οποίες έγινε η ανταλλαγή των χριστιανικών πληθυσμών, προϋπήρχε ήδη από την εποχή των Νεοτούρκων, τουλάχιστον ένας στους τέσσερις Έλληνες απεβίωσε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης…» και συνέχισε ως ειδικός: «…Η οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας καθυστέρησε τουλάχιστον πενήντα χρόνια, εξαιτίας της αποκλήρωσης του Χριστιανικού Στοιχείου, που αποτελούσε την μεσαία επιχειρηματική τάξη της χώρας. (εφημ. «Σαμπάχ» 17-11-08).

β. Ο Χαλίλ Μπερκτάι, καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Σαμπαντζί, με άρθρο του, καυτηρίασε την στρατηγική οικοδόμησης του Τουρκικού Έθνους πάνω στον φόβο και το μίσος του Τουρκικού λαού, προς κάθε εθνικό και θρησκευτικό, που δεν είναι δικό του (Εφημ. «Ταράφ» 20-11-08).

γ. Ο σοφός Άγγλος πολιτικός Γλάδστων είπε: «Οι Μωαμεθανοί Τούρκοι, δεν είναι οι πράοι Μωαμεθανοί των Ινδιών, ούτε οι ιπποτικοί Σαλαδίνοι της Συρίας, ούτε οι πολιτισμένοι Μαυριτανοί της Ισπανίας, οι Τούρκοι σχεδόν στο σύνολό τους από της εμφανίσεώς τους στην Μ. Ασία και στην Ευρώπη είναι το μοναδικό δείγμα της ανθρωπότητας, που έδειξε την μεγαλύτερη έλλειψη ανθρωπισμού. Από όπου πέρασαν, μια πλατειά κηλίδα αίματος, έδειχνε τα ίχνη της διαβάσεώς τους και σ’ όλη την έκταση της Κυριαρχίας τους, ο Πολιτισμός εξαφανίζετο. Πέρασαν δια πυρός και σιδήρου τους Βαλκανικούς λαούς και τον 16ον αιώνα έφθασαν προ των πυλών της Βιέννης, όπου ηττήθηκαν από τον Συμμαχικό Στρατό της Ευρώπης. Εάν είχαν τότε νικήσει, οι Τούρκοι, η Ευρώπη σήμερα θα ήταν χειρότερη από τις υπανάπτυκτες χώρες της Ασίας και Αφρικής.

Η Σημερινή Τουρκία, αν θέλει να λέγεται ευρωπαϊκή χώρα, οφείλει ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα της Γερμανίας. Να παραδεχθεί τις πολυάριθμες γενοκτονίες που διέπραξε. Να ζητήσει συγνώμη γι’ αυτές και να δώσει εγγυήσεις στην ανθρωπότητα και τον εαυτό της ότι δεν θα τις επαναλάβει. Μόνον έτσι θα απελευθερώσει συνειδησιακά την ψυχή των νέων Τουρκικών γενεών, από τα ερυνικά συμπλέγματα της ενοχής, που την κατατρέχουν και την εμποδίζουν ν’ αφομοιώσει ουσιαστικά τις μεγάλες αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Τέλος, ας αντιληφθεί κάποτε η Πολιτική και Στρατιωτική ηγεσία της Τουρκίας, ότι Το αίτημα των Ποντίων για την αναγνώριση της γενοκτονίας εμπεριέχει μια δυναμική, ένα μήνυμα, μια ελπίδα λύτρωσης προς την ίδια την τουρκική κοινωνία και τίποτε άλλο.

Πηγή ElZoni


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

 

By Semih Idiz

The US-led fight against the Islamic State (IS), and in particular the battle for Kobani, the predominantly Kurdish town in northern Syria that is shouting distance from the Turkish border, has turned into a “stress test” for Turkey’s NATO membership, if one is to go by some Western opinion-makers.

These opinion-makers continue to push the theme that Ankara is not doing its share in fighting IS, if not aiding and abetting IS against the Kurds, and should therefore be given notice that its value as a member of the Western alliance is rapidly diminishing.

French philosopher-writer Bernard-Henri Levy is just one of the prominent Westerners who lent his weight to this view recently in a piece he penned for the New Republic on Oct. 12.

In his piece titled "Shame on Turkey for Choosing the Islamic State over the Kurds," Levy maintained that the battle against IS was “the moment of truth, the now or never, for the (NATO) alliance and the system of collective security that was established in the region in the aftermath of the Second World War.”

Levy went on to argue that Turkey — a NATO member since 1952 — had joined in operations to support the civilian population of northern Iraq in 1991 only reluctantly. He also recalled that the Turkish parliament, in March 2003, had voted against allowing US forces to pass through to Iraq.
“If Turkey stands down a third time — if Kobani becomes the name of yet another Turkish default, this one inexcusable — its future in NATO is in doubt,” Levy said.

One could of course question Levy’s intellectual honesty here since Turkey did come through in 1991 and played a crucial role in protecting northern Iraq Kurds against Saddam Hussein. If Kurdish northern Iraq is what it is today, it's hard to deny the Turkish contribution.

As for the US invasion of Iraq in 2003, Turkey was not the only NATO member that refused to be part of President George W. Bush's “coalition of the willing.”

These points, nevertheless, appear moot given that the view expressed by Levy is spreading in the West.

Writing in the National Review Online on Oct. 30, historian Conrad Black also maintained that the time has come to consider whether Turkey should be retained as a NATO member. Arguing that Turkey, in its opposition to the Assad regime, has effectively supported IS by tolerating the dispatch of some supplies to it and denying the United States and its allies the use of Turkish bases, Black did not mince his words.

“If threatening to expel or suspend Turkey from NATO and to encourage the unhappy Turkish Kurds … will help bring Erdogan to his senses, those steps should be taken. If they don’t bring him to his senses, the threats should be carried out,” Black wrote.

Jonathan Schanzer, the vice president for research at the Foundation for Defense of Democracies (whose executive team includes former CIA Director James Woolsey), maintained in a piece for Politico magazine on Oct. 9 that “Turkey under the AKP is a lost cause” and asked if it was “time to kick Turkey out of NATO.”

Western diplomats in Ankara sounded out by Al-Monitor admitted that there is frustration with Turkey among Western governments over the reluctant, almost standoffish, position Ankara has taken in the fight against IS. They pointed out that it's a long shot, however, to look at this and argue that Turkey should be expelled from NATO.

These diplomats underscored the fact that there is no risk of this happening given Turkey’s crucial geostrategic place on the map, and declared that security ties with Ankara will remain strong, despite differences.

“All the talk about kicking Turkey out of NATO reflects emotions more than facts. It shows there is public frustration. But the situation is a complex one,” said a Western diplomat who spoke on condition of anonymity because of his position. “No one will risk alienating Turkey at a time like this because it is geographically placed at the center of almost all the crises the West is closely concerned with.”

He pointed out that former NATO Secretary-General Anders Fogh Rasmussen, and new Secretary-General Jens Stoltenberg, had both underscored Turkey’s important contributions to the alliance, especially in Afghanistan. He said both men had also assured Ankara that NATO was committed to helping Turkey if its security was threatened by the crisis in Syria.

Despite such assurances, Turks are angered by remarks such as those coming from Levy, Black and Schanzer. NATO has never been popular with the Turkish public anyway for reasons explained by Metin Turcan in his Oct. 29 post for Al-Monitor.

The last Global Attitudes survey by the Pew Research Center also indicates that 70% of Turks are opposed to the alliance. So what do the Turks' sentiments and the negative publicity in the West represent for Turkey’s NATO membership? Is this membership under threat?

Unal Unsal, a former Turkish ambassador to NATO, agrees with Western diplomats who say there's no risk of Turkey’s being expelled from the alliance. “The world has changed since NATO was established but Turkey’s position is much the same. It was admitted as a member primarily due to its important geographic location and the importance of this location continues today,” Unsal told Al-Monitor.

“At any rate, talk of kicking Turkey out is idle because NATO does not have rules for this. It is only up to member states to leave if they want,” Unsal added, going on to underline that Ankara’s Western allies are aware that Turkey is undergoing a painful transformation process.

“Only 50% of the public supports Erdogan and the Justice and Development Party (AKP). There are also those within the AKP who question the government’s policies. These are things that Western governments are also noting,” Unsal said.

The bottom line: Both those in the West who say Turkey should be kicked out of NATO and Turks who argue that Turkey should ditch an alliance that has rarely done anything good for Turkey reflect emotional positions that are not accepted by Western governments, NATO officials or Turkish officials.

It seems that unless Turkey wants to leave NATO, it will remain a member as long as the alliance survives. Meanwhile, it's clear that NATO allies also have varying degrees of differences among themselves, a fact that is apparent in the present crisis between Ukraine and Russia, for example, and which was more than apparent during the second Gulf War.

Angry suggestions by opinion-makers to have Turkey expelled from NATO are likely to have little effect in real terms, except to increase public animosity and pose annoyances for the alliance’s policy planners.

http://www.al-monitor.com/pulse/originals/2014/11/turkey-syria-diplomats-nato.html?utm_source=Al-Monitor+Newsletter+[English]&utm_campaign=8ff06ccc8e-November_12_2014&utm_medium=email&utm_term=0_28264b27a0-8ff06ccc8e-102404629

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Γιάννης Λαζάρου

Προσοχή μη τυχόν και γίνετε λαϊκιστές! Προσοχή μη τυχόν και δεν πάρετε ύφος σοβαρό και πολιτικάντικο γιατί ειδάλλως θα χαρακτηριστείτε από το σύστημα της εξουσίας και των υποστηρικτών του ως άνοες γραφικοί που κόλλησε ο τροχός της ψυχής τους στην λακκούβα της αξιοπρέπειας και δεν γουστάρουν να κουνηθούν από εκεί.
Ό,τι λέγεται από το σύστημα είναι ευπρεπές, ό,τι λέει ο καθημερινός πολίτης που λούζεται τις αποφάσεις του συστήματος είναι άηθες.

Ρε άιντε στο διάολο γραφιάδες και εκφωνητές του συστήματος που έχετε στόμα και μέσο να εκφράζετε τις απόψεις σας που τυχαία συμπίπτουν με το σύστημα με το συγχωροχάρτι του δημοκρατικού διαλόγου και της ελεύθερης έκφρασης.
Έπεσαν τόνοι μελάνι από τα φερέφωνα του συστήματος για τις καταλήψεις των μαθητών, παλαμάκιζαν την κρατικοδίαιτη Δικαιοσύνη που χαρακτήρισε τους μαθητές ως «άτομα με εγκληματικές συμπεριφορές», τα δώσατε όλα να υπερασπιστείτε την περιουσία του Δημοσίου και του λαού.
Πόρτες, παράθυρα, θρανία να μην πάθουν τίποτε αλλά οι ψυχές που είναι εκεί μέσα να πάνε να πνιγούν.

Έφθασε το μελάνι σας να καλύψει όλους τους μαυροπίνακες των σχολείων.
Σε αυτούς τους μαυροπίνακές σας οι γραφικοί ας πάρουν κόκκινη κιμωλία να γράψουν: 17χρονη μαθήτρια έπεσε από ΑΣΙΤΙΑ.
Τι να κάνουμε, ρε μάγκες του συστήματος.
Τα δικά σας παιδιά πηγαίνουν σε κλινικές από νευρική ανορεξία και τα δικά μας τα παιδιά πηγαίνουν στα νοσοκομεία από πείνα.
Λαϊκισμός κι αυτός;
Εξαίρεση στον κανόνα ότι όλα βαίνουν καλά;
Δεν είδαμε όμως την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη να στείλει στις εισαγγελίες της επικράτειας εντολή να «συλληφθούν οι πολιτικοί προϊστάμενοι του συστήματος για εγκληματική ενέργεια κατά της ζωής ανήλικου».

Οι παλαμακιστές σας βρήκαν αμέσως την δικαιολογία να καταχερίσουν όσους δεν έχουν λεφτά και θέλουν και παιδιά.
Είναι οι νέοι Μέγκελε που υποστηρίζουν την νέα ευγονική.
Δικαίωμα αναπαραγωγής θα έχουν μόνο οι Άριοι του χρήματος και οι υποτακτικοί πολιτικάντηδες με τα φερέφωνά τους.

Στα ελαφριά να τα παίρνουμε όλα. Όταν είσαι από πάνω και το στομάχι σου είναι δεδομένο ότι δεν θα πεινάσει απλά αναλύεις τα εγκληματικά που ξεστομίζει το σύστημα αλλά όταν ο από κάτω πάρει ένα καδρόνι και τα σπάσει όλα από απόγνωση, ως φύλακες της «σταθεροποίησης» οι γραφιάδες στήνουν στον τοίχο τον αντιδημοκρατικό.
Λες και δεν είπε τίποτε το σοβαρό ο διοικητής του ΙΚΑ, Ροβέρτος Σπυρόπουλος, πέρασε η ναζιστική του πρόταση οι ασφαλισμένοι του ΙΚΑ να έχουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σύμφωνα με τα ένσημα που κολλάνε.
Ο Σπυρόπουλος που τα ένσημα της ζωής του είναι από τις επικύψεις σε όλα τα συστήματα που υπηρέτησε δεν θα έχει πρόβλημα να βγάλει το σπυρί από τον κώλο του σε νοσοκομείο της Ελβετίας.
Άλλωστε το απέδειξε με τον τρικούβερτο γάμο της κορούλας του. Λαϊκισμός τα 100.000 ευρώ για το γαμήλιο γλέντι της κορούλας του Ροβέρτου ε; Βέβαια, αυτό είναι λαϊκισμός.
Το ότι η κόρη του ναυτεργάτη δεν θα μπορεί να κάνει μαστογραφία, επειδή ο Ροβέρτος το θεωρεί φυσιολογικό, είναι πρόταση σταθερότητας.

Άντε γραφιάδες δημοκρατικοί και παλαμακιστές του συστήματος που θεωρείτε ότι τα δικά σας τα παιδιά είναι ανώτερου θεού υποστηρίξτε το σύστημα που βγάζει Σπυρόπουλους.
Μη του πείτε «άει στο διάολο, ρε ναζίστα» αλλά καθίστε και ακούστε να σας λέει ότι «τον παρεξηγήσαμε».

Όταν οι εφημερίδες και οι δημοσιογράφοι αναφέρουν το τετριμμένο «σοκαρισμένη η κοινωνία» ξεχνάνε να πούνε ότι η σοκαρισμένη κοινωνία είναι αυτή, που όταν μαθαίνει ότι ο γείτονας τίναξε τα μυαλά του στον αέρα, ότι ένα παιδί πέφτει ξερό από την πείνα, ότι ένας άνεργος πέθανε από έλλειψη φαρμάκων, ότι ένας ασθενής ξεψύχησε γιατί δεν είχε για «φακελάκι» σε δημόσιο νοσοκομείο, ότι ένας πατέρας δεν έχει λεφτά να θάψει το παιδί του, συνεχίζει να ψηφίζει το σύστημα που διέπραξε όλα τα παραπάνω.
Νίπτει τας χείρας της αυτή η κοινωνία της σταθερότητας για όλα τα εγκλήματα που καθημερινά διαπράττονται.
Δεν είναι ο δήμιος, διότι δεν έχει τα ανάλογα κότσια να «καθαρίζει» τον συνάνθρωπο.
Βάζει τους πολιτικούς εκτελεστές να καθαρίζουν για αυτή.
Μία κοινωνία που χέζει τα βρακιά της όταν είναι να αναλάβει ευθύνες και που σφυρίζει αδιάφορα όταν ο γραφικός λαϊκιστής την χαρακτηρίζει ως ένοχη για την εντολή που δίνει μέσω ψήφου.

Είναι εύκολο να είσαι μέρος του συστήματος.
Είναι πολύ εύκολο να βγάζεις το "νόμιμο" μεροκάματό σου όταν τα δικά σου χέρια μένουν αποδεδειγμένα καθαρά και δυστυχώς για μας η ψυχή δεν έχει φάτσα να την φτύσουμε.
Η πτώση μέσα σε 6 χρόνια της ηθικής ήταν κατακόρυφη.
Χορτάστε λοιπόν, με τα δανεικά που χορταίνουν την κοιλιά σας μαζί με τις ατομικές σε φορμόλη φιλοδοξίες σας και ψυχαγωγηθείτε με το να βλέπετε συγκλονισμένοι σαν κινηματογραφική ταινία νεκρούς, αδικαίωτους, ετοιμοθάνατους και μελλοθάνατους.
Υποστηρίξτε τις ΜΚΟ και τα Ιδρύματα Μακελάρηδων τύπου Κλίντον, να μαζεύει από τους δρόμους τα πτώματα για να μην χαλάνε την αισθητική σας.

Μπράβο, μας νικήσατε!
Τραβήξατε μέχρι τέλους την διαχωριστική γραμμή ανάμεσά μας.
Γραφικά και λαϊκίστικα λοιπόν, άει στο διάολο!

Πηγή "Στον Τοίχο"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου