Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Μαΐ 2014

«Τι φωνάζεις και τους βρίζεις
αφού πας και τους ψηφίζεις»
Γράφει ο Δημήτρης Νατσιος
Δάσκαλος, Κιλκίς

Τώρα που τέλειωσε το πανηγύρι, το θέατρο σκιών, «η γιορτή της Δημοκρατίας» όπως λένε και οι συνήθεις κολοκυθολογούντες – οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι – μπορούμε, συνοψίζοντας, να αναφερθούμε σ’ αυτό το ανθρωπολογικό είδος που «έλαμψε» όλη την προεκλογική περίοδο: τον υποκριτή. Ελάχιστες φορές, δένοντας κόμπο την καρδιά μου, στάθηκα ν’ ακούσω, τις ουρανομήκεις ανοησίες και αερολογίες των υποψηφίων.

Αν προσθέταμε τις υποσχέσεις και τις ονειροφαντασίες τους, την επίδειξη ήθους και εντιμότητας, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και το γεγονός ότι οι μισοί περίπου Ελληνες κατέβηκαν στον «στίβο», θα νόμιζε κανείς ότι ζούμε σε χώρα και κράτος πρότυπο της οικουμένης. Και αναρωτιέσαι περίλυπος πώς καταντήσαμε περίγελώς της… Αν όλοι αυτοί, και κυρίως οι παχύτεροι, εννοώ… πολιτικώς, πίστευαν αυτά που λένε και έπρατταν το ελάχιστο, θα ήμασταν κάτι σαν Ελβετία των Βαλκανίων. Ομως κάτω από την ευώδη κρούστα των λόγων κρύβεται το δυσώδες τέρας της υποκρισίας. Αφιερώνουμε λοιπόν, το παρόν άρθρο στον αληθινό νικητή των εκλογών: τον υποκριτή. (Μια παρατήρηση για τα αποτελέσματα. Πρώτευσαν στις ευρωεκλογές οι τηλεοπτικές επωνυμίες. «Αυτούς βλέπουν κάποιοι, αυτούς εμπιστεύονται». Ορθώς μας κανοναρχεί η λαϊκή μούσα: «Την τύχη του κάθε λαός την κάνει μοναχός του/ και ότι του φταίει η κούτρα του/ δεν του τα κάνει ο εχθρός του». Ολα τ’ άλλα είναι περιττές ακαιρολογίες…
Ο υποκριτής, λοιπόν:

Βασιλεύει παντού. Βρίσκει ρωγμές και εισχωρεί στον κοινωνικό ιστό, μολύνοντας τους πάντες. Εξαπλώνεται σαν νόσος λοιμική. Λόγω της ελαφράδας της επιχωριάζει κυρίως στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Είναι τόσο διαδεδομένο το ψυχικόν τούτο πάθος, ώστε πλάστηκαν αρκετά συνώνυμά του, για να περιγραφούν όλες οι εκφάνσεις του. Ετσι ο υποκριτής λέγεται αλλιώς: ανειλικρινής, κρυψίνους, διπρόσωπος, ιησουϊτης, ταρτούφος, αναξιόπιστος, κάλπικος, φαρισαίος, σουπιά, φίδι κολοβό, δόλιος, κίβδηλος, ψεύτικος, σκάρτος και άλλα πολλά, παρόμοια και ηχηρά. Και λαϊκές παροιμίες καυτηριάζουν το απεχθές αυτό ελάττωμα. «Απ’ έξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα». «Από σιγανό ποτάμι να φοβάσαι». «Βλέμμα χαμηλό, βλέμμα πονηρό». «Αλλα στα χείλη και άλλα στην καρδιά».
Αρχαιότατο νόσημα ή υποκρισία, συνομήλικο της ανθρωπότητας. Ο προπάτωρ Αδάμ κρύβει υποκριτικά την παρακοή στον Θεό και προβάλλει ως αιτία του φόβου του, την γύμνια του. «…της φωνής σου ήκουσα περιπατούντος εν τω παραδείσω και εφοβήθην ότι γυμνός ειμί..» (Γένεση 3,10). Και όπως όλοι οι υποκριτές φορτώνει το κακό στον πλησίον: «η γυνή ην έδωκας μετ’ εμού…». Οι αρχαίοι Ελληνες οξυδερκείς και παρατηρητικοί, στηλιτεύουν κι αυτοί την υποκρισία. «Νόσημα γαρ αίσχιστον είναι φημί συνθέτους λόγους». Δεν υπάρχει χειρότερο κακό από τα ωραία λόγια που σε ξεγελάνε, γράφει ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη». (στιχ. 685-686). «Πολλοί δρώντες τα αίσχιστα, λόγους αρίστους ασκεύουσιν», πολλοί ενώ κάνουν τις αισχρότερες πράξεις, μιλούν με πολύ ωραίο τρόπο, αποφαίνεται ο Δημόκριτος. Ο μαθητής και διάδοχος του Αριστοτέλη στο Λύκειο, ο χαρακτηρογράφος Θεόφραστος, στο περίφημο σύγραμμά του «Χαρακτήρες», πραγματεύεται με σατιρικό τρόπο και τον υποκριτή. «Ο υποκριτής», γράφει, «όταν πλησιάζει τους εχθρούς του, δείχνει τάχα πως δεν τους μισεί, αλλά πως τους αγαπά και τους επαινεί μπροστά τους, ενώ στα κρυφά τους κατατρέχει». Συμβουλεύει στο τέλος να φυλαγόμαστε περισσότερο από τους υποκριτές παρά τα φίδια. «Φυλάττεσθαι μάλλον δει ή τους όφεις». (Θεόφραστου, «Χαρακτήρες» εκδ. Ζαχαρόπουλου, σελ. 27).

Δριμύτατα όμως διαπομπεύονται οι υποκριτές Φαρισαίοι στο Ευαγγέλιο. «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί». Ο Θεός της αγάπης και της συγχώρησης, καταδικάζει με το τρομερό «ουαί» (= αλίμονό σας) τους υποκριτές. Τους ονομάζει «όφεις, γεννήματα εχιδνών», που «διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλον». Τους παρομοιάζει με τάφους που «έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας». (Ματθ. Κγ’). Η υποκρισία είναι το απόστημα, η σαπίλα που κατατρώει τα θεμέλια της κοινωνίας, ύπουλα και κρυφά, γι’ αυτό επισύρει και τη θεϊκή «οργή». Στην νεότερη Ελλάδα ο υποκριτής τράβηξε την προσοχή του μυστήριου αυτού Κεφαλλονίτη Λασκαράτου, ώστε να τον συμπεριλάβει στο περίφημο βιβλίο του «Ιδού ο Ανθρωπος». Γράφει: «Ο υποκριτής προσποιείται αγιοσύνη και είναι ανόσιος, φιλία και είναι αδιάφορος, αυταπάρνηση και είναι εγωιστής, πατριωτισμό και είναι πλάνος. Ολα τα είδη της αρετής τα προσποιείται ο υποκριτής…. κατακρίνει την διαφθορά της κοινωνίας και είναι ουσιωσώς διεφθαρμένος…». (Ανδρέα Λασκαράτου, «Ιδού ο Ανθρωπος», εκδ. Αλμωπός, σελ. 150).

Ο κοινωνιολόγος Ευάγγελος Λεμπέσης στο περιβόητο βιβλίο του «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω», πιο παρηγορητικός, θεωρεί, μάλλον ταυτίζει, την υποκρισία με την βλακεία. Το έργο γραμμένο στις αρχές του 20ου αιώνα, τέμνει με οξύτητα και ευθυκρισία, την λιμνάζουσα κοινωνία, που αποτελεί «ένα συνονθύλευμα αθλίων και μετρίων που επικαλείται και καπηλεύεται το λαό, μωραίνει την ζύμη και αλλοιώνει το φύραμα». Ο υποκριτής – βλάκας, σημειώνει, «προοδεύει» στην κοινωνία ή στο κράτος, γιατί «την άνοδον αυτού διευκολύνουν πλείστα προς τούτο ειδικά προσόντα: παντελής έλλειψις προσωπικότητος, ήτις εκδηλούται εις την χρονίαν απουσίαν γνώμης επί παντός ζητήματος ή η ολιγόλογος ανιαρότης αυτού, εκλαμβομένης υπό των αφελών ως βαθύνοια και σοβαρότης. Η ανεπανόρθωτος έλλειψις πνεύματος και πολιτισμού». Τα συνηθέστερα, γράφει, όπλα των ανθρώπων αυτών είναι το ψεύδος, η ραδιουργία, η διαστροφή και η συκοφαντία. Αξιοσημείωτη και η παρατήρηση του ότι «η παραγωγή βλακών (τους οποίους επαναλαμβάνω, ταυτίζει με τους υποκριτές) δεν είναι ταξική. Η υποκρισία και η βλακεία ανθούν σ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα. «Η πονηρά φύσις δεν έδωκεν εις ωρισμένην τινά κοινωνικήν τάξιν το επίζηλον τούτο προνόμιον… δεν εστέρησε από ουδεμία κοινωνικήν τάξιν της σοβαράς συμβολής των». Με το έργο του στρέφεται κυρίως κατά των φαύλων με τα προσωπεία του ήθους, της αξίας και της εντιμότητας, που όταν βρουν ευκαιρία διαποτίζουν τα πάντα με την οσμή και το δηλητήριο της διαφθοράς. Σήμερα ιδίως μπουκώσαμε από «αναστήματα» πνευματικά, πολιτικά, αθλητικά, όλους αυτούς τους σοβαροφανείς Φαρισαίους, που ψυχοπονούν για τον τόπο και τον πολιτισμό του και τον κλέβουν ανενδοίαστα διαπλεκόμενοι ή πατούν επί πτωμάτων, για να ανέλθουν στα υψηλά στρώματα. Εκεί, «ψηλά» αναπνέουν «οι δήθεν», οι υποκριτές, ελεύθερα. Εκκολαπτήριο της υποκρισίας είναι η εξουσία, η δοξομανία, η επωνυμολαγνεία. Και όπως θα έλεγε ο αείμνηστος καθ. Απ. Βακαλόπουλος, ως πότε το φάντασμα του Διογένη θα τριγυρνά την Ελλάδα, μέρα μεσημέρι, με το φανάρι στο χέρι, ζητώντας πραγματικους, γνήσιους ανθρώπους!!

Το έργο του Λεμπέση περί της σημασίας των βλακών στον σύγχρονο βίο ερμηνεύει και τα αποτελέσματα των εκλογών. Τα Μνημόνια και λοιπές ξεσκονίστρες της εξουσίας διατήρησαν τις δυνάμεις τους. Το κοπάδι δεν είναι ζαλισμένο, αλλά φοβισμένο και συγχυσμένο…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κλιμακώνουν τις προκλήσεις οι Τούρκοι στο Αιγαίο, σε μία ιδιόμορφη υλοποίηση του πνεύματος της ελληνοτουρκικής φιλίας 

Εισβολή τουρκικού Στόλου αποτελούμενη από πέντε πολεμικά σημειώθηκε πριν λίγες ώρες στις Κυκλάδες στην περιοχή από την Άνδρο μέχρι την Σίφνο, όπως αναφέρουν οι πρώτες πληροφορίες, ενώ αξίζει να σημειωθεί και να τονιστεί πως δεν υπήρξε καμία απολύτως ενημέρωση προς την Ελλάδα από την τουρκική πλευρά για την συγκεκριμένη κίνηση των τουρκικών πολεμικών πλοίων.
 
Συγκεκριμένα οι φρεγάτες και οι ΤΠΚ “KEMAL REIS”, “MELΤEM”, “ΙΜΒΑΤ”, “RUZGAR”, και “FIRTINA”, οι οποίες συμμετέχουν στην άσκηση “BEYAZ FIRTINA 2014”, αποκόπηκαν από τον υπόλοιπο τουρκικό Στόλο και κινήθηκαν εκτός των δεσμευμένων περιοχών της άσκησης, εισήλθαν εντός Ελληνικών Χωρικών Υδάτων στην περιοχή των Κυκλάδων και κατευθύνονται προς την Αττική.

Πλοία και μέσα του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού καθώς και αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας παρακολουθούν διακριτικά τα τουρκικά πολεμικά, καταγράφοντας δεδομένα του πλου τους (και όχι μόνο).

Κάποια από τα τουρκικά πολεμικά εισήλθαν στα ελληνικά ύδατα από τις βόρειες Κυκλάδες ενώ άλλα έκαναν κίνηση σύγκλισης από την κεντρικές Κυκλάδες. Είναι σαφές ότι πρόκειται για κίνηση που έχει στόχο να καταγράψει τις ελληνικές αντιδράσεις, αλλά και να υλοποιήσει υποκλοπές των Ελληνικών συχνοτήτων.

Στο Ναύσταθμο έχει σημάνει συναγερμός, ενώ ενημερώθηκε και ο πρωθυπουργός. Μαχητικά Mirage 2000ΕGM με βλήματα Exocet σηκώθηκαν από την Τανάγρα.

Είναι η πρώτη φορά από το 1974 που από το τουρκικό πολεμικό ναυτικό επιχειρείται τέτοιου μεγέθους προκλητική κινητικότητα εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων.


Το φονικό ρήγμα της Ανατολίας και οι προφητικές έρευνες των επιστημόνων
Μελέτη-σοκ για 9 Ρίχτερ που δημοσίευσε η “Le Monde”

Γράφει ο Δημήτρης Μπούρας


Έντονους φόβους για έναν επικείμενο πολύ μεγάλο σεισμό στην Κωνσταντινούπολη, εκφράζουν ανοικτά οι σεισμολόγοι μετά το ισχυρό ταρακούνημα των 6,3 Ρίχτερ στον υποθαλάσσιο χώρο μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου, το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου.

Ο πολύ δυνατός σεισμός, που έγινε αισθητός σε όλη την Ελλάδα, την Τουρκία, την Βουλγαρία ακόμη και τα Σκόπια, ξύπνησε εφιαλτικές μνήμες από τον Αύγουστο του 1999, όταν περισσότερες από 20.000 αθώες ψυχές «έσβησαν» από το φονικό χτύπημα του εγκέλαδου στη Νικομήδεια.

Πρόκειται για το διαχρονικά επικίνδυνο «ρήγμα της Ανατολίας», το οποίο δεν έχει σταματήσει ποτέ να απασχολεί την επιστημονική κοινότητα, εξαιτίας των πολλών και καταστροφικών δονήσεων που έχει προκαλέσει μέσα στον 20ο αιώνα, με αποκορύφωμα την φονικότερη όλων πριν από 15 χρόνια.

Εφιαλτικές προβλέψεις για 9 Ρίχτερ
Καθηγητές σεισμολογίας και επιστημονικές ομάδες που μελετούν το συγκεκριμένο ρήγμα, έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένα ότι τα επόμενα χρόνια είναι εξαιρετικά πιθανόν να σημειωθεί πολύ μεγάλος σεισμός στην Τουρκία και συγκεκριμένα στην ανατολική πλευρά της, στην Κωνσταντινούπολη.

Ενδεικτικό είναι το άκρως ανησυχητικό δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde» τον περασμένο Σεπτέμβριο, που προεξοφλούσε μία τρομακτική δόνηση, εντάσεως μέχρι και 9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ μέσα στα επόμενα χρόνια.

Το άρθρο με τίτλο «Σεισμοί χωρίς ιστορικό προηγούμενο είναι πιθανοί στην Ευρώπη» έκανε εκτενή αναφορά στην έρευνα 50 ειδικών σεισμολόγων, που έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για μία «νέα Φουκοσίμα» στην Τουρκία.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, η οποία έγινε στα πλαίσια του προγράμματος SHARE στις σεισμογενείς περιοχές της Ευρώπης, που μελλοντικά δεν αποκλείεται να βιώσουν τις καταστροφικές συνέπειες φονικών σεισμών, ανήκει και η Ελλάδα. Πολλές περιοχές της χώρας μας, όπως η Κρήτη, η Ρόδος, η Σάμος, η Μυτιλήνη, η Πάτρα, η Κεφαλονιά, η Ζάκυνθος, η Ήπειρος αλλά και μεγάλο τμήμα του Κορινθιακού κόλπου απεικονίζονται στους σχετικούς χάρτες με βαθύ κόκκινο χρώμα και εντάσσονται στις ζώνες υψηλής επικινδυνότητας.

Στο σχετικό δημοσίευμα τονίζεται ότι η Τουρκία, η Ιταλία αλλά και η Ελλάδα είναι οι χώρες που διατρέχουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο, καθώς δεν αποκλείεται να βιώσουν σεισμούς ανάλογου μεγέθους με αυτόν που σημειώθηκε τον Μάρτιο του 2011 στην Φουκοσίμα της Ιαπωνίας, όταν έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 19.000 άνθρωποι.

Οι ειδικοί εκτιμούν πως η «μέτρια», για τα δεδομένα της περιοχής, σεισμική δραστηριότητα τα τελευταία 15 χρόνια ερμηνεύεται από τους επιστήμονες ως… ύπουλη, γεννώντας ανησυχία.
Ακόμη πιο τρομακτική, όμως, ήταν η προ τετραετίας πρόβλεψη του διακεκριμένου τούρκου σεισμολόγου, Αχμέτ Μετέ Ισίκαρα, για μεγάλη σεισμική δόνηση στην Κωνσταντινούπολη το 2014.
Στην ριψοκίνδυνη τότε εκτίμησή του ο πρώην διευθυντής του Σεισμολογικού Ινστιτούτου, Καντίλι της Κωνσταντινούπολης, τόνιζε χαρακτηριστικά: «Συνήθως στην Τουρκία μία φορά το χρόνο συμβαίνουν σεισμοί μεγέθους Ρίχτερ. Όμως έχει να συμβεί αυτό από την 1η Μαΐου του 2003 και αυτό με ανησυχεί. Έτσι ήταν και πριν τον σεισμό της 17ης Αυγούστου του 1999. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο».
Στο ίδιο δραματικό μήκος κύματος κινούταν την ίδια περίοδο η πρόβλεψη του τουρκικού Τεχνικού Επιμελητηρίου (ΙΜΟ) που έκανε λόγο ακόμη και για εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς. Σύμφωνα με αυτή, ένας ενδεχόμενος μεγάλος σεισμός στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης θα είχε αποτέλεσμα έως και 150.000 νεκρούς, 200.000 τραυματίες, 400.00 άστεγους και 300.000 ακατοίκητα σπίτια.

Όπως τονίζουν σεισμολόγοι από τη γείτονα χώρα, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στα βάθη της Ανατολίας, η Κωνσταντινούπολη περιμένει μέσα στις επόμενες δεκαετίες μίας τεράστιας ισχύος δόνηση.
«Περιμένουμε μεγάλο σεισμό στην Θάλασσα του Μαρμαρά. Γνωρίζουμε ότι η πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο ως το 2030 είναι 64% και η πιθανότητα να συμβεί έως το 2090 είναι 95%», είχε επισημάνει στη Wall Street Journal ο διευθυντής του σεισμολογικού ινστιτούτου Καντίλι στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, Ντογάν Καλαφάτ.

Το φονικό ρήγμα της Ανατολίας
Το λεγόμενο «ρήγμα της Ανατολίας» διασχίζει τις βόρειες περιοχές της Τουρκίας και φθάνει στην Ανατολία.
Η περιοχή του βόρειου ρήγματος έχει μήκος 1.400 χλμ. και χωρίζει την πλάκα της Ανατολίας, η οποία κινείται προς τα δυτικά, από την ευρασιατική πλάκα.
Η κίνηση της περιοχής του ρήγματος αυξάνει σταθερά. Από 6.5 χιλιοστά ανά έτος προ δεκαπενταετίας, έφθασε στα 17 χιλιοστά την προηγούμενη πενταετία και σήμερα αγγίζει τα 20-30 χιλιοστά με κατεύθυνση τα νοτιοδυτικά.

Η κινητικότητά του είναι ιδιαίτερη και αυτή τη στιγμή θεωρείται το πιο ενεργό ρήγμα στην Ευρώπη, έχοντας προκαλέσει τεράστιες καταστροφές τα τελευταία 100 χρόνια, από το 1912 στο Γκανός και το 1939 στο Ερζινστάν, μέχρι τις σεισμικές δονήσεις του 1999 στο Ιζμίτ.


Σεισμολόγοι και ειδικοί ερευνητές επιμένουν εδώ και πολύ καιρό πως το ρήγμα αυτό, που εφάπτεται της Κωνσταντινούπολης, επιφυλάσσει έναν ακόμη καταστροφικό σεισμό. Αναλυτικότερα, ο Μάρκο Μπόνχοφ του Γερμανικού Κέντρου για τις Γεωεπιστήμες του Πότσνταμ, αρίθμησε 835 μικροσεισμούς από το 2006 έως το 2010. Το πόρισμα της έρευνας περιστρέφεται γύρω από ένα συγκεκριμένο τμήμα του ρήγματος, μήκους μόλις 30 χιλιομέτρων, σε βάθος λίγων χιλιάδων μέτρων από το αρχιπέλαγος των Πριγκηπονήσων, που αποτελεί το σημείο σύγκλισης και απορρόφησης των τεκτονικών εντάσεων.

Στην ουσία, πρόκειται για ένα «χωνευτήρι» όπου συσσωρεύεται για αρκετά χρόνια ένταση, η οποία –σύμφωνα με την έρευνα- θα οδηγήσει σε έναν δολοφονικό σεισμό. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι επιστήμονες αναμένουν την επανεμφάνιση του Εγκέλαδου στην περιοχή με μία δόνηση τουλάχιστον 7 Ρίχτερ στην «αυλή» της Κωνσταντινούπολης.

Εξάλλου τα λεγόμενα «7άρια» εμφανίζονται με συχνότητα 200-250 ετών και τα δύο τελευταία ήταν το 1509 και το 1766. Με απλές μαθηματικές πράξεις, αντιλαμβάνεται κανείς πως το 2016 συμπληρώνονται τα 250 χρόνια.

Πηγή εφημ. KontraNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

"Βάζουμε μπροστά το σχέδιο ολικής επαναφοράς της Θράκης. Και αυτό το στρατηγικό σχέδιο περιέχει μάχες που θα τις δώσουμε και θα τις κερδίσουμε. Όσοι ονειρεύονται μία τουρκική Θράκη καλό είναι να ξέρουν πως τα σχέδιά τους θα διαλυθούν. Όσο για τους φοβικούς καρεκλοκένταυρους των Αθηνών θα πρέπει να ξέρουν πως από δω και πέρα θα είναι αντιμέτωποι με τις ευθύνες τους. Και δεν εννοώ μόνο τις πολιτικές ευθύνες... Δεν θα επιτρέψουμε την κοινωνική καταρράκωση, την οικονομική εγκατάλειψη και την εθνική φοβικότητα επί της Θράκης από τους κυβερνώντες. Θα ελέγχονται καθημερινά τόσο για τις πράξεις όσο και για τις παραλείψεις τους. Αυτό ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους όσοι έχουν κάνει άλλους υπολογισμούς...", μας δήλωσε σε αποκλειστικότητα ο Τέρενς Κουίκ.

Συνεπής στα όσα προεκλογικά εξήγγειλε, ο βουλευτής Επικρατείας των Ανεξάρτητων Ελλήνων, λίγες ώρες μετά τα αποτελέσματα των εκλογών της 25ης Μαΐου, εμφανίζεται με δηλώσεις και θέσεις που αποτελούν φάρο ελπίδας για την καταστροφή που επέφεραν οι κυβερνητικές επιλογές στην περιοχή της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.

Έτσι, νομική μορφή αποκτά πλέον ο Συνδυασμός εθνικού σκοπού ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΡΑΚΗ
ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, του οποίου ηγείται ο Βουλευτής Επικρατείας και Περιφερειακός Σύμβουλος Τέρενς Κουίκ. Αυτό αποφάσισαν ομόφωνα τα 57 στελέχη και των πέντε νομών του Συνδυασμού, μετά από εισήγηση του Τέρενς Κουίκ.

«Οι δεσμεύσεις μου είναι πάντα δεσμεύσεις. Είπα ότι ήρθα για να μείνω και να δουλέψω για την Ανατολική Μακεδονία – Θράκη και όχι απλά να διαχειριστώ έναν προεκλογικό αγώνα», δήλωσε ο Τέρενς Κουίκ μιλώντας σήμερα το πρωί στον ραδιοφωνικό σταθμό «Studio 7» της Καβάλας.

Ο Τέρενς Κουίκ αποκάλυψε, επίσης, ότι σύντομα θα ανακοινωθούν και τα ονόματα των στελεχών του Συνδυασμού, που θα αναλάβουν τομείς ευθύνης (Ανάπτυξης, Γεωργίας, Τουρισμού, Παιδείας, Υγείας κλπ), ώστε να είναι πιο συντονισμένη η παρουσία του Συνδυασμού δίπλα στους πολίτες, κοντά στα προβλήματα του κάθε νομού και με πιο τεκμηριωμένη φωνή στο Περιφερειακό Συμβούλιο, αλλά και στη Βουλή των Ελλήνων, με την κοινοβουλευτική ιδιότητα του ιδίου.

Τέλος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο Τέρενς Κουίκ διευκρίνισε, ότι οι σκοποί του Συνδυασμού ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΘΡΑΚΗ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ, όπως θα διατυπωθούν στο καταστατικό όταν αποκτήσει νομική μορφή, είναι, μεταξύ άλλων:

• Η ανάπτυξη της ΑΜ-Θ και η απόδοση όσων της ανήκουν εκ μέρους του αθηνοκεντρικού κράτους.
• Ο περιορισμός στο μηδέν των αντεθνικών δράσεων του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής, περιοριζόμενο αποκλειστικά και μόνο στα αυστηρά διπλωματικά του καθήκοντα.


Του Γιώργου Καραμπελιά
Μια καταδίκη της γερμανικής ηγεμονίας
Το πρώτο και καθοριστικό συμπέρασμα από τις ευρωπαϊκές εκλογές είναι η ενίσχυση των φυγόκεντρων τάσεων απέναντι στη από τη γερμανική Ευρώπη. Παντού, από τη Βρετανία έως την Ιταλία και την Ελλάδα, από την Ισπανία έως την Ουγγαρία και τη Φιλανδία, ενισχύθηκαν οι τάσεις προς την προτεραιότητα της εθνικής αυτονομίας έναντι μιας Ευρώπης που έχει μπει κάτω από τον ζουρλομανδύα της Μέρκελ και τη στρατηγική της λιτότητας. 
Στη Βρετανία ο κλασσικός βρετανικός απομονωτισμός ξεπέρασε κάθε προηγούμενο και εκφράστηκε με τη μεταβολή του «ανεξαρτησιακού» κόμματος σε πρώτη δύναμη στις ευρωεκλογές. 
Στη Γαλλία η χαβιαριστερά των σοσιαλιστών, αλλά και η ευρωπαϊστικη «αριστερά» του Μελανσόν, ηττήθηκαν κατά κράτος μπροστά στη Λεπέν που εμφανίζεται ως υποστηρικτής της γαλλικής ανεξαρτησίας απέναντι στη Γερμανία. 
Στην Ιταλία ο Πέπε Γκρίλλο και το «κόμμα των πέντε αστέρων», παρά την υστερική φύση του αρχηγού του αναδείχθηκε σε δεύτερο κόμμα.
 Στις περισσότερες χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης, την Αυστρία, τη Φιλανδία, την Ουγγαρία, θριάμβευση η ξενοφοβική δεξιά. Ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία ενισχύθηκαν οι «εναλλακτικοί» για τη Γερμανία που υποστηρίζουν την αποχώρηση από το ευρώ, ενώ και το ναζιστικό NΡD εξέλεξε για πρώτη φορά ευρωβουλευτή.
Τέλος στην Ελλάδα, ενισχύθηκε τόσο η ναζιστική δεξιά της Χ.Α. όσο και η αριστερά ­– ο Σύριζα και το ΚΚΕ- που αμφισβητούν την γερμανική ηγεμονία. 
Στην Ισπανία τέλος, τα δύο μεγάλα ευρωπαϊστικά κόμματα οι σοσιαλιστές και το λαϊκό κόμμα, έχασαν το 40% της δύναμής τους και ενισχύθηκαν οι μικρότεροι σχηματισμοί, η αριστερά που τριπλασίασε τη δύναμή της και κυρίως οι αγανακτισμένοι του Podemos, που μπήκαν στο ευρωκοινοβούλιο με 5 έδρες. 
Τέλος στην Ιρλανδία, ενισχύθηκε η πολιτική πτέρυγα του ΙΡΑ το Σιν Φέιν. Aν θέλαμε μάλιστα να κάνουμε μια τυπολογία αυτής της αντιγερμανικής και «αντιευρωλιγούρικης» ψήφου, θα λέγαμε πως στο Νότο της Ευρώπης ενισχύθηκε περισσότερο μια αριστερή αντισυστημική ψήφος, ενώ στο Βορρά και την Ανατολική Ευρώπη μια δεξιά και ακροδεξιά.

Η παρά φύσιν ανάδυση της Χ.Α.
HΕλλάδα αποκλίνει σε μεγάλο βαθμό από την ευρωπαϊκή ψήφο ακριβώς λόγω της έκτασης της κρίσης και των ιδιαιτεροτήτων της χώρας μας. Η έκταση της κρίσης υπήρξε τέτοια ώστε συρρίκνωσε αποφασιστικά τη λεγόμενη κεντροαριστερά, η οποία στο σύνολό της (ΕΛΙΑ, ΠΟΤΑΜΙ και ΔΗΜΑΡ) περιορίστηκε στο 15-16% σε αντίθεση με την ηγεμονική της παρουσία σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης στο 40-45%. 
Η κυβερνώσα δεξιά υπέστη επίσης κατακερματισμό και συρρίκνωση μια και περιορίστηκε με τη σειρά της στο 22% των ψήφων. Παράλληλα ενισχύθηκαν οι αντισυστημικές και αντιγερμανικές τάσεις με κυρίαρχη την επιβεβαίωση του ΣΥΡΙΖΑ που σταθεροποίησε τα ποσοστά του Ιουνίου του 2012 και την ενίσχυση της Χ.Α. στο 9,5%.

Το γεγονός ότι στην Ελλάδα παρά την έκταση της κρίσης η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος διαμοιράστηκε σε δύο μεγάλες κατευθύνσεις (ΣΥΡΙΖΑ και Χ.Α.) καθώς και σε μία πληθώρα μικρότερων σχηματισμών (ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Οικολόγοι κλπ) ή από την αντίθετη κατεύθυνση (ΛΑΟΣ, Πολύδωρας,κ.λπ.), είναι συνέπεια των ελληνικών ιδιαιτεροτήτων.

Η διάσπαση της «αντιμνημονιακής» ψήφου σε δύο μεγάλες κατευθύνσεις, η οποία δεν διαπιστώνεται σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα, αποτελεί συνέπεια της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Του γεγονότος δηλαδή ότι η Ελλάδα, μαζί με την Κύπρο, αποτελούν τις μόνες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν πρόβλημα εθνικής επιβίωσης και απειλούνται στην ίδια τους την υπόσταση. 
Στον βαθμό λοιπόν που η αριστερά, η οποία είναι ο κύριος υποδοχέας της διαμαρτυρίας απέναντι στην κοινωνική και οικονομική κρίση, αγνοούσε και υποτιμούσε τα εθνικά θέματα – ή ακόμα χειρότερα, οι εθνομηδενιστικές της πτέρυγες, συνηγορούσαν υπέρ της «ελληνοτουρκικής» φιλίας ή των «ανοικτών συνόρων» προς τους μετανάστες – δημιούργησε τις συνθήκες γι’ αυτόν τον βαθύτατο διχασμό: Αντί να ενσωματώσει την εθνική/πατριωτική διάσταση στην κοινωνική και οικολογική ευαισθησία απέρριπτε την πρώτη για να κρατήσει μόνο τη δεύτερη.

Έτσι, όπως έχουμε καταδείξει χιλιάδες φορές, επέτρεψε σε ένα φασιστικό γκρουπούσκουλο να μετατραπεί σε πολιτική δύναμη και να δώσει στην ακροδεξιά ένα δήθεν αντισυστημικό και πατριωτικό μανδύα. Είναι χαρακτηριστικό πως σε απόλυτη ομοφωνία με τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, τη ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά προβάλλει ως βασική αιτία ενίσχυσης της Χ.Α. τον «εθνικισμό» του Σαμαρά, του «Δικτύου 21» κ.ά,(!) και όχι τον εθνομηδενισμό που είχε καταστεί ηγεμονικός την τελευταία εικοσαετία στην Ελλάδα.

Εξ αιτίας αυτού του διχασμού, ο ΣΥΡΙΖΑ παρ’ ότι διατήρησε τα ποσοστά του των εκλογών του 2012, δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει ένα ευρύτερο ρεύμα που θα του επέτρεπε να διεκδικήσει με αξιώσεις την ανατροπή του κυρίαρχου κυβερνητικού συνασπισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ στο σταυροδρόμι
Τις βαθύτερες αιτίες αυτού του δισταγμού του λαϊκού σώματος, μπορεί να τους διαγνώσει δια γυμνού οφθαλμού ο οποιοσδήποτε, και η ίδια ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να παρατηρήσει την σειρά με την οποία εκλέγονται οι ευρωβουλευτές της –από τον παλιό Συνασπισμό εκλέγεται μόνο ο Παπαδημούλης– ενώ από τους έξι οι τρεις (Σακοράφα, Κατρούγκαλος, Χρυσόγονος, είναι πασοκογενείς και εμφανίζονται ως πατριωτικών αποκλίσεων), ο δε Γλέζος αποτελεί το σύμβολο της πατριωτικής αριστεράς. Άλλη, απολύτως χαρακτηριστική ένδειξη, είναι η εκλογή του Καρυπίδη, ο οποίος είχε αποκλειστεί ως «εθνικιστής και αντισημίτης», με συντριπτικά ποσοστά ως περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατόρθωσε να αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές και στην περιφέρεια της Αττικής, όπου η γενική πολιτική διάσταση κυριαρχούσε έναντι της τοπικοπεριφερειακής, αλλά ταυτόχρονα δεν κατόρθωσε ούτε να ανεβάσει το ποσοστά του, ούτε να επιτύχει σημαντικά κέρδη σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο. 
Έτσι, ναι μεν υποσκέλισε στο γενικό επίπεδο τη Ν.Δ., αλλά ταυτόχρονα δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει πλειοψηφικό ρεύμα. Κατά συνέπεια, βρίσκεται μπροστά σ’ ένα δίλημμα:
Είτε να διαμορφώσει αυτό το ρεύμα μετασχηματίζοντας την ίδια τη ιδεολογία και το προφίλ του σε μια αντισυστημική πατριωτική κατεύθυνση, αναγκαία προϋπόθεση για μια τέτοια πλειοψηφία, είτε να προσπαθήσει να κυριαρχήσει δολιχοδρομώντας ανάμεσα στις σκοπέλους του συστήματος. 
Στη δεύτερη περίπτωση, θα πρέπει να συμβιβαστεί με τα μεγάλα συμφέροντα μέσα και έξω από τη χώρα, και να δημιουργήσει τους όρους για συμμαχίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις –της συστημικής κεντροαριστεράς ή ακόμα και δεξιάς– για να αποκτήσει τη δυνατότητα μιας εκλογικής επικράτησης. 
Και όλες οι σχέσεις με την «αμερικανική αριστερά» από τον Όλιβερ Στόουν μέχρι το Βαρουφάκη, η προσέγγιση με τον ΓΑΠ δια μέσου της πληθώρας των συμβούλων, που έχουν μετακομίσει στον ΣΥΡΙΖΑ, και η ενίσχυση του μεσοστρωματικού χαρακτήρα της ηγεσίας του κόμματος, προδιαθέτουν για μια τέτοια κατεύθυνση. 
Σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι υποχρεωμένοι να συνδιαλλαγούν και να συναλλαγούν με το ΠΑΣΟΚ, το ΠΟΤΑΜΙ και τους σπόνσορές τους, για να διασφαλίσουν την πλειοψηφία.

Αντίθετα ένα παλλαϊκό εαμικό κίνημα θα σάρωνε όλα τα συστημικά αναχώματα και θα μετασχημάτιζε την ίδια την κοινωνική και πολιτική απεύθυνση του κόμματός.

Και δυστυχώς δεν είμαστε πολύ αισιόδοξοι για κάτι τέτοιο. Διότι, αν αυτό δεν έγινε το 2012, όταν το σύστημα ήταν πολύ πιο αιφνιδιασμένο, οι Χριστόπουλοι, οι Λιάκοι και οι Βαρουφάκηδες ήταν ακόμα στην κοιτίδα τους του Σημίτη και του ΓΑΠ, ενώ η λαϊκή αγανάκτηση βρισκόταν στο ζενίθ, θα μπορέσει να γίνει άραγε σήμερα;

Εμείς πάντως, δεν θα πάψουμε να το ευχόμαστε γιατί θα συνιστούσε μια επιτάχυνση των αναπόφευκτων ιστορικών εξελίξεων που οδηγούν στη διαμόρφωση ενός πατριωτικού,δημοκρατικού, κοινωνικού και οικολογικού μετώπου.

Το μνημονιακό στρατόπεδο
Αντίθετα ο Σαμαράς πρέπει να είναι απολύτως ευτυχής με τα αποτελέσματα των εκλογών, δεδομένου ότι φοβόταν τα χειρότερα και την άμεση κατάρρευσή του, στην περίπτωση που η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη, και το κόμμα του θα βυθιζόταν πιο κάτω από το 22,7% που εν τέλει απέσπασε. Επιπλέον, η πτώση του ΠΑΣΟΚ σε διαχειρίσιμο επίπεδο, η κατάρρευση της ΔΗΜΑΡ που ήθελε να εμφανιστεί ως αντικυβερνητικός πόλος της «κεντροαριστεράς» και η ανάδειξη ενός νέου μπαλαντέρ όπως το ΠΟΤΑΜΙ, αποτελούν στοιχεία που μπορούν να επιτρέψουν έστω για ένα μικρό διάστημα ακόμα την επιβίωση του κυβερνητικού σχηματισμού.

Δεν ευοδώθηκε η απόπειρα της πυροδότησης μιας άμεσης κρίσης στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του ΓΑΠ και της ΔΗΜΑΡ, την οποία ευελπιστούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ αντίθετα είναι δυνατόν και μάλλον βέβαιο ότι θα προστεθούν νέα κοινοβουλευτικά δεκανίκια στο εξασθενημένο κυβερνητικό στρατόπεδο, που θα προέλθουν από τη διάλυση της ΔΗΜΑΡ και ίσως από μια πιθανή κρίση των ΑΝΕΛ.

Η αποφυγή πλήρους κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ, δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα όχι μόνο να κερδίσει χρόνο στη συνολική κυβερνητική στρατηγική, αλλά και να δρομολογήσει εξελίξεις για την ανασυγκρότηση της «κεντροαριστεράς». Και αυτό μπορεί να γίνει με διάφορους τρόπους: Ο πρώτος είναι η σταδιακή μεταβολή του ΣΥΡΙΖΑ στη νέα «κεντροαριστερά», κατεύθυνση που προδιαγράφεται εν μέρει από την εκλογική ενίσχυση των πασοκογενών του ΣΥΡΙΖΑ και της Δούρου στην περιφέρεια Αττικής, είτε μέσα από τη διαμόρφωση ενός νέου «κεντροαριστερού» πόλου μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙΟΥ και υπολειμμάτων της ΔΗΜΑΡ, είτε –όπερ και το πιθανότερο– μέσα από ένα συνδυασμό και των δύο. Η διαμόρφωση εξάλλου ενός «κεντροαριστερού» πόλου από τις παραδοσιακές μνημονιακές δυνάμεις θα αποτελεί τον μοχλό για τον έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ και των εξελίξεων στο εσωτερικό του.

Το μόνο κόμμα το οποίο παρ’ όλο το συγκεχυμένο χαρακτήρα του εκφράζει μια πατριωτική και ταυτόχρονα αντιμνημονιακή και δημοκρατική κατεύθυνση είναι οι ΑΝΕΛ. Γι’ αυτό, και είναι λυσσαλέα και επίμονη η προσπάθεια να εξαφανιστεί από το πολιτικό σκηνικό. Όπως είχαμε τονίσει τρεις μέρες πριν, «ένα τέτοιο κόμμα, σε συμμαχία με όποιες πατριωτικές δυνάμεις υπάρχουν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μεγάλο πρόβλημα για όσους απεργάζονται τη συστημική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ.
Και παρότι η ηγεσία των ΑΝΕΛ… δίνει πολύ συχνά μια αίσθηση αλαλούμ, αποτελεί παρόλα ταύτα έναν πόλο πατριωτικό και αυθεντικά αντιμνημονιακό! Είναι εξαιρετικά σημαντική η επιβίωση/μετασχηματισμός των ΑΝΕΛ . Διότι οι ΑΝΕΛ, δεν έχουν πλέον μέλλον ως κόμμα της “λαϊκής δεξιάς, αλλά θα πρέπει να μετασχηματιστούν πραγματικά σε “Ανεξάρτητους Έλληνες”, αν θέλουν να επιβιώσουν.» Αυτή μας η προεκλογική διαπίστωση επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά στις ψήφους που έλαβαν οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές της. Προηγούνται οι Μαριάς, Ρωμανιάς, Ζουράρις, Γεωργαντά, Μαρκάτος, κ.λπ. ενώ στους πρώτους ψηφισθέντες δεν περιλαμβάνεται κανένας προερχόμενος από την παραδοσιακή δεξιά.

Κάτω από το 3%
Από τα σαράντα κόμματα και κομματίδια που κατέβηκαν σε αυτές τις ευρωεκλογές, τα τριάντα τρία, έλαβαν ποσοστό κάτω του 3% , συγκεντρώνοντας όμως ένα σχετικά σημαντικό ποσοστό των εκλογέων – μία ακόμα ένδειξη για την έλλειψη μεγάλων και πλειοψηφικών ρευμάτων στην ελληνική κοινωνία. Θα λέγαμε πως οι κυβερνητικοί αποδοκιμάστηκαν αλλά οι αντικυβερνητικοί δεν έπεισαν με αποτέλεσμα να επιταθεί η διασπορά και η διάχυση. Εντυπωσιακό είναι το ποσοστό που καταφέρνει να αποσπάσει ο Καρατζαφέρης, με το 2,7% που κέρδισε σε μια προεκλογική εκστρατεία ολίγων εβδομάδων, λειτουργώντας ως μια εν δυνάμει εφεδρεία της κυβερνητικής δεξιάς. Σημαντικό επίσης και ανέλπιστο ήταν το ποσοστό του Χατζημαρκάκη, μιας αστείας προσωπικότητας, που όμως κατόρθωσε να ξεπεράσει τον ακόμα πιο αστείο Τζήμερο και άλλους Σκυλακάκηδες. Οι Οικολόγοι Πράσινοι, στους οποίους επιχειρήθηκε μία στροφή έξω από τα παραδοσιακά μονοπάτια του εθνομηδενιστικού ευρωπαϊσμού τους, εν τέλει διασπάστηκαν, εμφανίστηκαν με δύο ψηφοδέλτια, και προβάλλοντας ένα εντελώς συγκεχυμένο προφίλ απέτυχαν και στις δύο εκδοχές τους (συγκεντρώνοντας 0,9% και 0,5% αντίστοιχα). Τα λεγόμενα «κόμματα της δραχμής», «Σχέδιο Β, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, ΔΡΑΧΜΗ», κλπ, στο προνομιακό γι’ αυτά πεδίο των ευρωεκλογών, δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το 2,5%, στο σύνολό τους, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως η «επαναστατική» πλειοδοσία σε μία κατεύθυνση που δεν έχει καμία σχέση με τις γεωπολιτικές πραγματικότητες της χώρας, δεν έχει καμία πιθανότητα πλέον.

Το μέτωπο
Η συγκρότηση του πατριωτικού- κοινωνικού- οικολογικού και δημοκρατικού μετώπου που έχει ανάγκη η χώρα θα μπορούσε να επιταχυνθεί εάν υπήρχε ένας διακριτός ιδεολογικοπολιτικός πόλος ικανός να επιταχύνει τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ και στην πολιτική ζωή της χώρας γενικά. Κατά τον ίδιο τρόπο που οι εσωτερικοί «ελεγκτές» της πολιτικής ορθότητας θεωρούν αποφασιστικής σημασίας, την ύπαρξη κομμάτων της συστημικής κεντροαριστεράς, για να μπορούν να ελέγχουν τόσο τη δεξιά (βλέπε συγκυβέρνηση) όσο και την αριστερά (ιδεολογικά και πολιτικά), η ύπαρξη ενός αντισυστημικού πατριωτικού πόλου θα μπορούσε να επηρεάσει καθοριστικά τις εξελίξεις στο σύνολο της αριστεράς αλλά και της κοινωνίας γενικότερα και να αφαιρέσει ταυτόχρονα το έδαφος κάτω από τα πόδια του ναζιστικού μορφώματος.

Γι’ αυτό, και οι αντίπαλοί μας κάνουν ότι μπορούν για να μην συγκροτηθεί τέτοιος πόλος (συκοφαντώντας προβοκάροντας, αποκλείοντας, προβάλλοντας τις πιο αστείες και ελεγχόμενες μορφές αυτού του χώρου έτσι ώστε να μείνει ανήμπορος μεταξύ του αντιφατικού χαρακτήρα των ΑΝΕΛ, και του …. «Σχεδίου Β» του Αλαβάνου. Προφανώς λοιπόν, για άλλη μια φορά αυτό το αίτημα τίθεται ακόμα πιο επιτακτικά. Και την επόμενη περίοδο θα πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό, αξιοποιώντας και δυνάμεις που αναδύθηκαν τόσο μέσα από τις αυτοδιοικητικές, όσο και τις ευρωπαϊκές εκλογές. Αλλά σε αυτό το ζήτημα θα χρειαστεί να επανέλθουμε τις επόμενες ημέρες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει ο Νίκος Σεργκενλίδης
Δικηγόρος
 
Όταν πολλές φορές συνομιλώ με φίλους από την Αθήνα, έχω την εντύπωση ότι αυτοί αντιλαμβάνονται τις μουσουλμανικές μειονότητες της Θράκης ως ένα είδος μειονότητας που ομοιάζει με οποιαδήποτε άλλη μειονότητα που ζει στην Αθήνα, πχ. την πακιστανική ή την αλβανική ή μια μειονότητα προσώπων μιας χώρας από την Αφρική.
Αδυνατούν δηλαδή να αντιληφθούν τι σημαίνει να συμβιώνεις με άλλους Έλληνες πολίτες, που ωστόσο μπορεί σε ατομικό επίπεδο να νιώθουν Τούρκοι ή Πομάκοι ή Ρομά, οι οποίοι δεν ήλθαν ως μετανάστες ή πρόσφυγες από άλλη χώρα. Και μάλιστα τι σημαίνει αυτό όταν γειτνιάζεις με μια χώρα, η οποία σταδιακά επιχειρεί να προβάλλει την εικόνα ότι υπάρχει μία και μόνο μειονότητα στη Θράκη και ότι αυτή δεν πρέπει να ονομάζεται μουσουλμανική αλλά τουρκική.

Αυτό ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό έχει λάβει έντονες διαστάσεις. Και στο θέμα της Σαμπιχά Σουλεϊμάν, υπήρξε απλώς ένας επιπόλαιος χειρισμός του ΣΥΡΙΖΑ, από τη στιγμή που μάλιστα συνειδητοποίησε ότι οι ψήφοι της μειονότητας δεν θα κατευθυνθούν προς το κόμμα που επιλέγει ως υποψήφια μια γυναίκα από τη μειονότητα που νιώθει Ρομά, αλλά μόνο κάποιον από τη μειονότητα που νιώθει Τούρκος. Φυσικά κάτι τέτοιο εξυπηρετεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την πολιτική ατζέντα της Άγκυρας και φυσικά του Τουρκικού Προξενείου.

Εκείνο που προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό, όμως, είναι η κάθοδος στις Ευρωεκλογές του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας, ενός αμιγώς μουσουλμανικού κόμματος, του οποίου οι υποψήφιοι προβάλλονται ως «πρόεδρος του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Τουρκικό Μειονοτικό Δημοτικό Ξάνθης» ή ως «πρόεδρος του Ελεγκτικού Συμβουλίου της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» ή ως «πρόεδρος της Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας Κομοτηνής» ή ως «πρόεδρος της Ένωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης», ενώ πολλοί υποψήφιοι παρουσιάζονται ως εκπρόσωποι του κόμματος σε χωριά του νομού Ξάνθης και του νομού Ροδόπης. Και σαφώς η συγκεκριμένη προσπάθεια μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί από τη στιγμή που στο ψηφοδέλτιο δεν υφίσταται κανείς χριστιανός υποψήφιος, ενώ γίνεται ιδιαίτερη προσπάθεια προβολής του «τουρκικού» χαρακτήρα του εν λόγω κόμματος.

Επίσης, κάτοικος της ορεινής Ξάνθης δημοσίευσε τις σεβαστές απόψεις του με θέμα «γεννήθηκα στην μπάρα», όπου, ωστόσο, μεταξύ άλλων αναφέρει: «Βέβαια δεν σταμάτησαν εκεί τα δεινά, ο ελληνικός εθνικισμός άρχισε να οργανώνει και να βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο του «διαίρει και βασίλευε». Από τις αρχές του ’90, η μεγάλη προσπάθεια ήταν να συγκροτήσουν μια πομακική εθνική κοινότητα, στην συνέχεια εκδόθηκε ελληνοπομακικό λεξικό και αναγνωστικό πομακικής γλώσσας, με την χρηματοδότηση του ελληνικού στρατού και της Μηχανικής Α.Ε., για μία γλώσσα που δεν είναι καν γραπτή. Μετά άρχισαν να ανακαλύπτουν και ξεχασμένα τραγούδια. Στην συνέχεια έφτιαξαν την «Πομακική Ένωση Ξάνθης» που χρηματοδοτούνταν από εξωθεσμικά κέντρα. Μετά ανακαλύψανε και τους Ρομά, που μέσα από το σύλλογο «Ελπίδα» της Σουλεϊμάν Σαμπιχά άρχισαν να ανακαλύπτουν την «ελληνική καταγωγή» των Ρομά και την κατασκευή εθνικής ταυτότητας».

Δηλαδή με λίγα λόγια, για τον συντάκτη του κειμένου, το αντίδοτο για τον ονομαζόμενο «ελληνικό εθνικισμό» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο «τουρκικός εθνικισμός», από τη στιγμή μάλιστα που δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη ούτε πομακικής εθνότητας, ούτε πομακικής παράδοσης, ούτε πομακικής γλώσσας, από τη στιγμή που, όπως λέει, δεν είναι καν γραπτή. Θαρρείς και τα τουρκικά γράφονταν από πάντα. Ας μη λησμονούμε ότι το τουρκικό αλφάβητο υιοθετήθηκε από το κράτος του Μουσταφά Κεμάλ μόλις το 1928.

Φυσικά, για όλους τους παραπάνω το ελληνικό κράτος διαχρονικά δεν έχει κάνει τίποτα καλό για τις μειονότητες. Δεν μπορούν να βρούνε ούτε ένα θετικό μέτρο που έχει ληφθεί.
Γεγονός είναι πάντως ότι, αν κάποτε υπήρχαν περιορισμοί και προσκόμματα σε πολλά ζητήματα που αφορούσαν τις μουσουλμανικές μειονότητες, που τα περισσότερα οφείλονταν στην έλλειψη ορθολογικής πολιτικής εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας, σήμερα κανείς δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι υπάρχει καταπίεση και διάκριση. Σε μερικά μάλιστα θέματα, όπως η είσοδος σε ανώτερες πανεπιστημιακές σχολές για τους μειονοτικούς, τα πράγματα σαφώς είναι καλύτερα σε σχέση με τους χριστιανούς. Ας μη λησμονούμε ότι, κατά παρέκκλιση, με απόφαση του Γ.Παπανδρέου την εποχή που ήταν υπουργός παιδείας, ισχύει καθεστώς εισαγωγής των παιδιών αυτών, σε ποσοστό 0,5% επί του συνόλου των εισακτέων, στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Έτσι οι μουσουλμάνοι εισάγονται στις καλύτερες σχολές με χαμηλή βαθμολογία, ενώ οι χριστιανοί με υψηλότατη. Κάτι τέτοιο συνιστά διάκριση υπέρ των μουσουλμάνων. 
Σε όλα τα άλλα σχεδόν ζητήματα, τα προβλήματα και οι ανάγκες είναι κοινά για όλους, είτε ανήκουν στην πλειονότητα, είτε στη μειονότητα. Το δικαίωμα στην υγεία, στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην αξιοπρεπή διαβίωση είναι κοινά για όλους. Έστω και αν παρατηρούνται στρεβλώσεις που είναι τουλάχιστον παράλογες. Σήμερα, ένα παιδί από την μειονότητα που μπορεί να μιλάει στο σπίτι του πομακικά ή τη γλώσσα των Ρομά, αναγκάζεται, κυριολεκτικά, από την ηλικία των 5-6 ετών να μάθει να μιλάει και να γράφει στα τουρκικά, υποχρεωτικά, μόνο και μόνο γιατί ανήκει σε κάποια από τις μουσουλμανικές μειονότητες.

Αλήθεια, όσοι μιλάνε για «ελληνικό εθνικισμό» τι έχουν να πουν για τα γεγονότα του 1955 στην Κωνσταντινούπολη και τον ξεριζωμό του ελληνικού στοιχείου ή για την εισβολή στην Κύπρο και την αφάνεια των χιλιάδων «αγνοούμενων»; Ο Ελληνισμός της Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος και Τένεδος) που παρέμεινε με τη συνθήκη της Λωζάνης ήταν 250.000. Σήμερα, στην Κωνσταντινούπολη ζουν μόνο 3.000 Ελληνες, στην Ιμβρο 400 και στην Τένεδο 150, κατά συντριπτική πλειοψηφία γέροντες. 
Αντιθέτως, στη Θράκη, ο αριθμός των μουσουλμάνων έχει αυξηθεί σημαντικά. Ας σημειωθεί ότι το 1925 οι μουσουλμάνοι ήταν μόνο το 27% του συνολικού πληθυσμού περιοχής. Σήμερα ο πληθυσμός των μειονοτήτων ανέρχεται γύρω στις 100.000. Στον νομό Ξάνθης, η μειονότητα υπερβαίνει αισθητά το 35%, στον νομό Ροδόπης υπερβαίνει το 40% και στον νομό Έβρου κινείται λίγο πάνω από το 5%. Βάσει της αρχής της αμοιβαιότητας οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Θράκης θα έπρεπε να περιοριστούν σε 868 (86.793:100 του πληθυσμού του 1923) με βάση την απογραφή του 1929 ή 1.100 (110.000:100 του πληθυσμού του 1993). Εννοείται όμως ότι ποτέ κανείς δεν διανοήθηκε να εφαρμόσει κάτι τέτοιο.

Να σημειωθεί επίσης ότι η Ελληνική Πολιτεία προχώρησε στην κατάργηση του άρθρου 19 του κώδικα ελληνικής ιθαγένειας, που στο παρελθόν δημιούργησε μια «τάξη» ανιθαγενών, που χρησιμοποιήθηκαν από το Τουρκικό κράτος ως «αθώοι μάρτυρες» της δήθεν σκληρότητας των Ελλήνων. Το τραγελαφικό είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι στην πλειονότητά τους επέστρεψανστη Θράκη, διότι η Τουρκία ελάχιστες φορές και σκοπίμως δεν χορήγησε σε Δυτικοθρακιώτη μουσουλμάνο αυτής της κατηγορίας την τουρκική υπηκοότητα. 

Έτσι σπάνια κανείς μουσουλμάνος εγκαταλείπει τη Θράκη για να επιχειρήσει να ζήσει στην Τουρκία. Και αυτό συμβαίνει, διότι όλοι γνωρίζουν ότι εδώ απολαμβάνουν ελευθερίες που εκεί δεν υπάρχουν. Το πρόσφατο γεγονός με την απαγόρευση κάποιων παγκόσμιων ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης για τον φόβο της λογοκρισίας είναι το ελάχιστο που θα μπορούσε κανείς να αναφέρει.

Και το βασικότερο. Κανείς δεν τολμά να θίξει το ζήτημα της εφαρμογής της Σαρία. Η Ελλάδα είναι το μόνο ευρωπαϊκό κράτος που εφαρμόζει τη Σαρία, τον Ιερό Νόμο του Ισλάμ, για τους πολίτες της, τη στιγμή που και η ίδια η Τουρκία δεν τον εφαρμόζει, αλλά εφαρμόζει τον τουρκικό αστικό κώδικα. Έτσι η εκδίκαση των υποθέσεων οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου των Μουσουλμάνων της Θράκης γίνεται από τον Μουφτή.

Ενδεικτικό της όλης διαδικασίας που τηρείται είναι η οποτεδήποτε είσοδος στο Ιεροδικείο οποιουδήποτε μουσουλμάνου με αίτημα την άμεση εκδίκαση του διατυπωμένου τότε για πρώτη φορά προφορικού αιτήματός του, η έλλειψη δικασίμων, η κλήτευση των διαδίκων όχι δια δικαστικού επιμελητή, αλλά τηλεφωνικώς ή μέσω του ιμάμη, η έλλειψη της υποχρεωτικής παράστασης δικηγόρων, η μη τήρηση πρακτικών, η συζήτηση της υπόθεσης στην τουρκική γλώσσα, η έκδοση της απόφασης στην αραβική γλώσσα και η απουσία εφετειακού ελέγχου της απόφασης.

Από άποψη ουσίας, η Σαρία ενισχύει την καταπίεση των γυναικών μουσουλμάνων έναντι των ανδρών. Χαρακτηριστικό είναι ότι προβλέπει το ότι η μουσουλμάνα δεν έχει το δικαίωμα να παντρεύεται μη μουσουλμάνο, ενώ ο άνδρας μουσουλμάνος έχει το δικαίωμα να νυμφεύεται μη μουσουλμάνα. Επιτρέπει το γάμο δια αντιπροσώπων και το γάμο ανηλίκων. Επιτρέπει στον άνδρα να κληρονομεί το διπλάσιο μερίδιο από τη γυναίκα. Υποχρεώνει τη γυναίκα να έχει τη γονική μέριμνα του ανήλικου τέκνου της, αν είναι αγόρι μέχρι την ηλικία των 7 ετών, ενώ, αν είναι κορίτσι, μέχρι την ηλικία των 9 ετών, και μετά τη συμπλήρωση των παραπάνω ηλικιών καθιερώνει την αυτόματη ανάθεση της γονικής μέριμνας στον πρώην σύζυγο. Καθιερώνει τη μεταβολή του θρησκεύματος ως λόγο λύσης του γάμου. Υποχρεώνει την οποιαδήποτε διατροφή να καταβάλλεται σε χρυσές οθωμανικές λίρες. Προβλέπει την αποπομπή της γυναίκας από τον άνδρα, που στηρίζεται σε επουσιώδη λόγο και κυρίως στη μονομερή βούλησή του να τερματίσει την έγγαμη συμβίωση, ακόμα και αν έχει αντιρρήσεις η σύζυγος, η οποία δεν καλείται καν στο Ιεροδικείο και το οποίο δεν εξετάζει τη σοβαρότητα του λόγου διαζυγίου, ούτε ερευνά με μάρτυρες ή με άλλον τρόπο την ακρίβειά του. Χαρακτηριστικό των παραπάνω είναι η έκδοση απόφασης που επέτρεψε την ανάθεση στην εκ πατρός γιαγιά και όχι στη σύζυγο-μητέρα της επιμέλειας των τέκνων προκειμένου να λυθεί ο γάμος με τον από πενταετίας εξαφανισθέντα σύζυγο-πατέρα.

Απορώ πως, όσοι εξακολουθούν να φωνάζουν σήμερα για καταπίεση των μουσουλμανικών μειονοτήτων, αποδέχονται την εφαρμογή της Σαρία, που αντιπροσωπεύει το πιο αναχρονιστικό κομμάτι του σημερινού Ισλάμ, που εξισώνει τους μουσουλμάνους της Θράκης όχι με τους μουσουλμάνους κατοίκους μιας ευρωπαϊκής χώρας ή καν με τους Τούρκους, αλλά με τους μουσουλμάνους κατοίκους της Σαουδικής Αραβίας. 

Και ας μας πούνε σε ποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα, που θα εφαρμοζόταν όπως εδώ η Σαρία, θα εκλέγονταν μουσουλμάνοι βουλευτές, θα υπήρχαν τρεις μουφτήδες και τετρακόσιοι ιμάμηδες, ενώ για τις ανάγκες της εκπαίδευσης της μειονότητας θα λειτουργούσαν 235 σχολεία βασικής εκπαίδευσης, 5 Γυμνάσια (τα 4 με αμιγώς μουσουλμανικό πληθυσμό), 2 Λύκεια και 2 Ιεροσπουδαστήρια, Κομοτηνής και Εχίνου, τα οποία κατέστησαν ισότιμα με τα εκκλησιαστικά λύκεια εξαετούς φοίτησης, ενώ τα διδακτικά εγχειρίδια θα ήταν γραμμένα στην τουρκική και εγκεκριμένα από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

Ως προς τον τομέα της ενημέρωσης, μέχρι πρόσφατα η Ελληνική Ραδιοφωνία διέθετε εκπομπή για τις μειονότητες, ενώ ο Ραδιοφωνικός Σταθμός της Κομοτηνής εξέπεμπε από το 1997 δύο εκπομπές, μια στην Τουρκική και μια στην Ελληνική και Τουρκική. Παράλληλα, συνολικά εκπέμπουν πολλοί μειονοτικοί ραδιοσταθμοί και εκδίδονται πολλές εφημερίδες στα Τουρκικά.

Είναι επιτέλους αναγκαίο να συνειδητοποιηθεί από όλους ότι οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας συμμετέχουν στην πολιτική, οικονομική, επαγγελματική και κοινωνική ζωή της Θράκης σε καθεστώς απόλυτης ελευθερίας συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της περιοχής και απολαμβάνοντας την προστασία των ατομικών τους δικαιωμάτων ισότιμα με τους χριστιανούς συμπολίτες τους. Έχουν πολιτιστική δράση με ιδρυμένους λαογραφικούς και πολιτιστικούς συλλόγους για τη διατήρηση και αναβίωση των εθίμων τους. Αναρωτιέται επομένως κανείς σε ποιον τομέα άραγε της καθημερινής ζωής μειονεκτούν και υστερούν.

Ωστόσο επιβάλλεται, επιτέλους, κάποια στιγμή να αντιληφθούμε όλοι μας, και ιδίως οι μουσουλμάνοι συμπολίτες μας, τον αληθινό ρόλο που διαδραματίζουν συγκεκριμένα πρόσωπα, είτε των Αθηνών, είτε από τους ίδιους τους κόλπους των μειονοτήτων, και να τεθεί ένας φραγμός. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, το αναπόφευκτο αποτέλεσμα θα είναι η όξυνση των παθών, η αναζωπύρωση των εθνικισμών και η δημιουργία κλίματος καταρχήν ψυχολογικής βίας, που κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει τι είδους εξελίξεις θα επιφέρει και τι δραματικά αποτελέσματα θα έχει για όλους όσους κατοικούν στη Θράκη, αγαπούν και νοιάζονται πραγματικά για την πρόοδο και προκοπή αυτού του τόπου.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο από σήμερα η Ελλάδα, με ορίζοντα την άνοιξη του 2015

Από τον Νίκο Ελευθερόγλου

Μπορεί όλοι να… πανηγυρίζουν, αλλά, αν αναγνώσει κάποιος τα χθεσινά αποτελέσματα, θα διαπιστώσει ότι όλοι έχασαν! Η κυβέρνηση ποντάρει στο άθροισμα δυνάμεων για να υποστηρίξει ότι δεν υπάρχει θέμα εκλογών και ότι δεν απειλείται η σταθερότητά της.

Η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ έχασε έξι και κάτι μονάδες και το ΠΑΣΟΚ περίπου πέντε. Αν δε γινόταν αναγωγή σε ποσοστά εθνικών εκλογών, μόνο το γεγονός ότι θα χανόταν το μπόνους των 50 εδρών θα έκανε πολλούς από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ να ιδρώσουν.
Αυτό είναι που οδηγεί τον πρωθυπουργό και πρόεδρο της ΝΔ –που δήλωσε ότι πήρε το μήνυμα- να κάνει το ταχύτερο σαρωτικό ανασχηματισμό, σε μία προσπάθεια να αναστρέψει το κλίμα και να δείξει ότι η επιταχύνει τις αλλαγές που θα θεωρηθούν «φιλολαϊκές».

Η οργή του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά στρέφεται κυρίως απέναντι σε υπουργούς που δεν βοήθησαν στις εκλογές. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να πανηγυρίζει γιατί δεν έπεσε από το 6% που κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις, αλλά ο πήχης πήγε στο ιστορικό χαμηλό του 8%. Παρ’ όλα αυτά ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανήγγειλε συνέδριο και ζητά νέα… προγραμματική συμφωνία με τον Αντώνη Σαμαρά, ξεκινώντας το νέο κύκλο εκβιασμών!

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, στη χειρότερη καμπή της κυβέρνησης δεν κατάφερε να δημιουργήσει τη μεγάλη διαφορά που αναμενόταν από την Κουμουνδούρου. Δεν ανέβασε τα ποσοστά του και δεν έβαλε μπροστά στο ποσοστό του τον αριθμό 3. Ερμηνεύοντας το ποσοστό του, ο κ. Τσίπρας δεν ζήτησε να φύγει αύριο η κυβέρνηση, αλλά… το συντομότερο δυνατό! Η ανατροπή δεν έγινε και ο στόχος δεν επετεύχθη, κυρίως στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Η ΔΗΜΑΡ έπαθε το μεγαλύτερο σοκ. Πλήρωσε την αποχώρησή της από την κυβέρνηση (ή μήπως την προσχώρησή της σε αυτήν;) και τις ρεπούσιες θέσεις της. Η συνοχή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της θα δοκιμαστεί και δεν αποκλείεται να δούμε τα κυβερνητικά «μαξιλαράκια» να αυξάνονται.

Σε περιπέτεια μπήκαν και οι ΑΝΕΛ, που είδαν το ποσοστό τους μόλις και μετά βίας να ξεπερνά το 3%, σημειώνοντας απώλειες περίπου 50%. Ίσως δούμε κι εκεί διεργασίες με τα άλλα κόμματα της Κεντροδεξιάς, όπως ο ΛΑΟΣ και το Κόμμα Πολύδωρα, που πήγε απογοητευτικά.

Το Ποτάμι φούσκωνε στις δημοσκοπήσεις και είχε πιστέψει ότι με το… πουσάρισμα θα έφτανε στην τρίτη θέση και μάλιστα με διψήφιο ποσοστό. Τελικά, κατέληξε πέμπτο, οριακά πάνω από το ΚΚΕ και ο επικεφαλής του Σταύρος Θεοδωράκης θεώρησε ότι πλήρωσε την «πόλωση».

Η Χρυσή Αυγή είναι το μόνο κόμμα που αύξησε τις δυνάμεις του. Ήλπιζε ότι το ποσοστό της θα ήταν διψήφιο. Κάτι τέτοιο δεν έγινε, αλλά σίγουρα είναι κερδισμένη και θα έχει κατά πάσα πιθανότητα τρεις ευρωβουλευτές, μια και είναι τρίτο κόμμα.

Σοκ προκάλεσαν και τα αποτελέσματα σε Ροδόπη – Ξάνθη. Το κόμμα της «τουρκικής μειονότητας», όπως αυτοπροσδιορίζεται το Κόμμα Ισότητας Ειρήνης και Φιλίας (DEB), αναδεικνύεται σε πολύ μεγάλη εκλογική δύναμη στις δύο περιοχές της Θράκης.

Πηγή εφημερίδα «Δημοκρατία»

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι εκλογές ολοκληρώθηκαν, μαζί με όσα κόμισαν στον πολιτικό βίο της χώρας. Παρούσα παντού, όπως άλλωστε συνηθίζεται, η πόλωση. Μαύρο-άσπρο, καλοί-κακοί, όλοι σχεδόν δεν βρήκαν μια θετική κουβέντα για να πουν, όλοι σχεδόν (υποστηρίζουν πως) αδικήθηκαν, όλοι όμως επίσης, οφείλουν να σκεφτούν πολύ σοβαρά την επόμενη ημέρα…

Του Μιχαήλ Βασιλείου 

Η Νέα Δημοκρατία μετρά σαφέστατες απώλειες, με το τελικό ποσοστό να ξεπερνά το όριο του 3% που είχε ατύπως τεθεί από κυβερνητικούς κύκλους ως όριο «διαχειρίσημης ήττας». Σε μεγάλο βαθμό είναι κατανοητό. Άλλες εποχές, τα μέτρα που έλαβε θα σήμαιναν την εκτόξευση του αντιπάλου και τη σχεδόν βέβαιη απόσπαση ποσοστών που θα οδηγούσαν σε αυτοδυναμία.

Ο πρωθυπουργός δεν μπορούσε παρά να εμφανιστεί ότι έλαβε το μήνυμα της κάλπης και πως θα προβεί στη διορθωτική πορεία που του επιβάλλει το αποτέλεσμα της κάλπης. Οι προοπτικές όμως παραμένουν απαισιόδοξες. Τον κόσμο, ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα όπως αποδείχθηκε, τον έχει τσακίσει η βαρύτατη σε όρια παραλογισμού φορολογία, που έρχεται μάλιστα να προστεθεί στα αγρίως πετσοκομμένα εισοδήματα. Η εσωτερική υπονόμευση είναι επίσης ένα σοβαρότατο πρόβλημα, για το οποίο ουδείς γνωρίζει εάν μπορεί να υπάρξει λύση.

Μπορεί να αντιστρέψει ο Αντώνης Σαμαράς την κατάσταση, δεδομένων των δεσμεύσεων στο εξωτερικών και την αδυναμία επιβίωσης χωρίς την έξωθεν στήριξη; Λυπούμαστε, αλλά αυτό είναι πλέον αδιάφορο για τον μέσο ψηφοφόρο. Ο κόσμος που υποφέρει δεν ασχολείται και τόσο με το ποιο είναι το περιβάλλον περιορισμών στο οποίο καλείται να λειτουργήσει η ελληνική κυβέρνηση, αφού τα δικά του όρια ξεπεράστηκαν προ πολλού.

Κι εάν δεν συμφωνεί η κυρία Μέρκελ, αυτό είναι επίσης αδιάφορο από ένα σημείο και μετά για τον απλό καθημερινό πολίτη, αφού υπάρχει και η αντίστροφη ανάγνωση: Όσο εξακολουθείς να σφίγγεις το ζωνάρι, τόσο ο «νοικοκύρης» πιστωτής σου θα συνεχίσει να πιέζει, θεωρώντας ότι υπάρχει περιθώριο. Κατά συνέπεια, αυτό και τίποτε άλλο δεν περιμένει ο ψηφοφόρος που υποφέρει. Τα υπόλοιπα είναι θεωρίες.

Όταν όλες σχεδόν οι οικογένειες καλούνται να στηρίξουν αριθμό ανέργων μελών τους, η πολύ φιλοσοφία για τις διαθέσεις των πιστωτών αναπόφευκτα υποχωρεί σε σημασία. Όσο και να θεωρεί κανείς αυτοκαταστροφική διαφορετικά την πορεία, το κίνητρο στον απλό κόσμο να δοκιμάσει οτιδήποτε άλλο είναι πανίσχυρο, ακόμα κι αν κατά βάθος πιστεύει ότι είναι μακράν της πραγματικότητας και του εφικτού. Άρα, για την κυβέρνηση όλα θα κριθούν στην τσέπη των πολιτών – εκλογέων, που θα οδηγήσει σε μερική τουλάχιστον ανάκτηση ηθικού…

Όσον αφορά την αντιπολίτευση, η διαφορά επιτρέπει αισιοδοξία, αν και η αχρείαστη τοποθέτηση του «πήχη» στην υπερκέραση του αθροίσματος των ποσοστών των κυβερνητικών εταίρων, ρίχνει σκιά στις εντυπώσεις. Το επιχείρημα «αν γινόντουσαν αύριο εθνικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κέρδιζε 135 έδρες», έχει αντίλογο…

Το πρώτο είναι με ποιον θα έκανε κυβέρνηση, από τη στιγμή που έχει εξ υπαρχής αποκλείσει την «Ελιά» και το «Ποτάμι», ενώ η Δημοκρατική Αριστερά κυριολεκτικά εξαερώθηκε εκλογικά, πληρώνοντας τις επιλογές της κατά τα άλλα συμπαθέστατης ηγεσίας της, η οποία όμως οφείλει να μάθει και να αποχωρεί για να διατηρήσει την υστεροφημία της ή/και να αξιοποιηθεί ενδεχομένως αργότερα.

Αυτή η παρατήρηση, αποτελεί ταυτόχρονα το πρώτο στοιχείο που παραπέμπει σε τραγικά παλαιοκομματικές νοοτροπίες από έναν πολιτικό σχηματισμό που παραμένει διχασμένος εσωτερικά, αφού το δεξί του άκρο έχει πολλά περισσότερα κοινά στις απόψεις με το αριστερό άκρο της κυβέρνησης συνασπισμού (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ), παρά με το αριστερό άκρο εντός του κόμματος.
Αυτό το άκρο που ασφαλώς δεν εγκατέλειψε ποτέ ούτε τις απόψεις κατά του ευρώ κατά του ευρώ, ούτε κάτι γραφικές συνιστώσες την εθνομηδενιστική τους ρητορική, η οποία βρίσκει ακόμα και τον θεωρούμενο ως επικεφαλής της αριστερής πτέρυγας, Παναγιώτη Λαφαζάνη, απολύτως αντίθετο.

Το δεύτερο στοιχείο, είναι αναμφισβήτητα το ότι οι 135 έδρες θα ήταν το αποτέλεσμα ενός συστήματος το οποίο μέχρι πρόσφατα αποκαλούνταν «ληστρικό» και πλέον το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης όσο μπορεί το αποφεύγει ώστε να προλάβει να γευτεί «τους καρπούς του», όσο διατηρείται μία δυναμική που θα μπορούσε να φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Τίθεται ένα – δευτερεύων είναι η αλήθεια – ζήτημα ανακολουθίας.

Τέλος, η αδυναμία να κατακτήσει το ψυχολογικό όριο του 30%, σε συνδυασμό με τις νέες δυνάμεις στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς, εγείρουν σημαντικά εμπόδια στον δρόμο για την εξουσία, ασχέτως των προσπαθειών που έγιναν από την ηγεσία να παρουσιαστεί το εκλογικό αποτέλεσμα ως μια σαρωτική νίκη.

Όσον αφορά την «Ελιά», θα μπορούσε κανείς να αποδώσει την «υποφερτή επίδοση» στην αρνητική δημοσιότητα των τελευταίων μηνών και τη δημιουργία κλίματος που είχε δημιουργήσει την πεποίθηση σε πολλούς, ότι ο πάλαι ποτέ κραταιός πολιτικός σχηματισμός, έβαινε νομοτελειακά σε πολιτική εξαφάνιση. Αυτό ωφέλησε το ΠΑΣΟΚ και τον Ευάγγελο Βενιζέλο, αφού αντί να χρεωθεί τη μείωση του ποσοστού από την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση, του πιστώθηκε η αποτροπή του χειροτέρου σεναρίου!

Για το «Ποτάμι» την άποψή μας την έχουμε διατυπώσει. Το σύνθημα «θέλουμε να τα αλλάξουμε όλα, χωρίς όμως να γκρεμίσουμε τη χώρα», μαζί με την πρόθεση αναζήτησης συμμάχων σε αυτή την προσπάθεια, τη στιγμή που όλοι ξεκινούν δηλώνοντας με ποιους ΔΕΝ συνεργάζονται, δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά θελκτικό προς κάθε πολίτη με στοιχειώδη συναίσθηση των περιθωρίων κινήσεων της Ελλάδας, χωρίς να μπει σε μεγάλες περιπέτειες με αβέβαια έκβαση.
Ωστόσο, η δυναμική του θα κριθεί τους επόμενους μήνες, αφού από μόνη της η προσωπικότητα ενός τηλεοπτικού αστέρα και μια δυο ωραίες και καθαρές ιδέες, προφανώς δεν επαρκούν για να συντηρήσουν τη δυναμική.

Η Χρυσή Αυγή αύξησε τα ποσοστά της, δείχνει σημαντική δυναμική με πιθανότητες περαιτέρω ανόδου όσο εξακολουθούν να υφίστανται οι συνθήκες που ευνόησαν την ανάδυσή της στην κεντρική πολιτική σκηνή, δηλαδή η οικονομική κρίση και τη χαζοχαρούμενη αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η λαθρομετανάστευση, είτε σε επίπεδο πολιτικής πράξης είτε σε επίπεδο πολιτικής διακήρυξης.

Τελευταίος παράγοντας διαμόρφωσης των εξελίξεων είναι το κύμα ευρωσκεπτικισμού, αλλά ακόμα και αντιευρωπαϊσμού που επικρατεί πλέον και επίσημα στην Ευρώπη, το οποίο δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε συνολικότερες αλλαγές, αφού η αυτιστική συμπεριφορά των προβληματικών ηγετών της Ευρωζώνης, των Γερμανών, οδηγούν το ευρωπαϊκό εγχείρημα στην καταστροφή.

Οι άνθρωποι αυτοί δείχνουν να μην έχουν συναίσθηση του μέτρου και επιδεικνύουν αναλγησία (σχεδόν βαρβαρότητα) στην αντιμετώπιση των ασθενέστερων μελών της Ευρωζώνης, αδιαφορώντας ή ενδεχομένως αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν την έκταση του δράματος των κοινωνιών του ευρωπαϊκού νότου, ιδιαίτερα της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα όμως, επιδεικνύουν και παροιμιώδη στρατηγική μυωπία, εκτός από τη συνήθη πολιτική ακαμψία, η οποία θεωρητικά δεν συνάδει με τον ρόλο του ηγέτη. Κατά συνέπεια, οι φωνές που θέτουν ζήτημα απουσίας ικανής ηγεσίας στην Ευρώπη αυξάνονται διαρκώς, ενώ αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερο πρόθυμο ακροατήριο.

Το πρόβλημα βέβαια για την ελληνική πλευρά είναι μεγάλο, εφόσον ο βασικός στόχος είναι περαιτέρω «κούρεμα» του χρέους, αφού σε όλα τα ανωτέρω χαρακτηριστικά, έρχεται να προστεθεί και η πλήρης – κατανοητή σε έναν βαθμό – απροθυμία να σηκώσουν το βάρος αυτό άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί.

Οπότε, δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε, ότι και η ελληνική στάση δεν μπορεί να είναι και υπέρ του δέοντος «επιθετική», αφού αυτό θα μπορούσε να κινητοποιήσει εναντίον μας ευρωπαϊκούς λαούς, ενισχύοντας από δικό μας κακό χειρισμό τις μυωπικές ηγεσίες.

Ας ελπίσουμε, ότι η διαφαινόμενη τάση μετεκλογικής απόπειρας συνένωσης κομμάτων, με κίνητρο προφανώς την πολιτική επιβίωση, θα οδηγήσει σε αλλαγή της ρητορικής προς κατευθύνσεις που αφήνουν περιθώρια συνεργασίας ανάμεσα σε πολιτικές δυνάμεις, αφού ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί.

Υπ’ αυτή την έννοια, η ανάληψη της Περιφέρειας Αττικής από την Ρένα Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια πολύ θετική εξέλιξη, αφού θα δώσει μια πρώτη γεύση από το κόμμα στα θέματα της διαχείρισης της εξουσίας, όπου τόσο έχει αμφισβητηθεί και θα έχει την ευκαιρία να αναστρέψει τις αρνητικές πεποιθήσεις. Το δε καλό κλίμα ανάμεσα στον νικητή Γιώργο Καμίνη και τον φιναλίστ Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ίσως δημιουργήσει τις προϋποθέσεις συνεννόησης και υπέρβασης των ταμπού ανάμεσα στην «Ελιά» και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Επαναλαμβάνουμε, ότι ο τόπος, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πρέπει να έχει κυβέρνηση και δεν είναι δυνατόν όσοι υπερθεμάτιζαν επί χρόνια υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας και να μην βρίσκουν εταίρο να συνεργαστούν έχοντας αποκλείσει τους πάντες προκαταβολικά και να ξεχνούν με τόση ευκολία την απλή αναλογική επειδή πλέον βολεύει.

Πηγή Defence Point

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου