Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

29 Δεκ 2014

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Ο άνθρωπος που επί χρόνια υπονομεύει και προσπαθεί να ανατρέψει τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαδιμήρ Πούτιν να ξεσηκώσει με δόλιους τρόπους λαϊκό κίνημα εναντίον του Ρώσου προέδρου, είναι ο John F. Tefft. Άνθρωπος των Ρότσιλντ, μασόνος, Αμερικανός διπλωμάτης, στην ουσία κατάσκοπος, πράκτορας των Αμερικανών, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Μόσχα, με κύρια αποστολή να ξεσηκώσει τον ρωσικό λαό εναντίον του προέδρου της Ρωσίας. Η κρίση του ρουβλίου με την δραματική απώλεια συναλλάγματος της ρωσικής οικονομίας, είναι μέρος του σχεδίου που σχεδίασε ο άνθρωπος αυτός σε βάρος της Ρωσικής Κοινοπολιτείας.

Ο άνθρωπος αυτός, μέλος «σκοτεινών» αμερικανικών οργανώσεων που τον προώθησαν σκόπιμα σε καίριες θέσεις, έχει μεγάλη προϊστορία με την Ρωσία γι’ αυτό και θεωρήθηκε ο κατάλληλος υπονομευτής του ρωσικού καθεστώτος. Υπηρέτησε σαν πρέσβης των ΗΠΑ στην Μόσχα από το 1996 μέχρι το 1999, όπου και έμαθε πολύ καλά ρωσικά. Είχε πρωτοστατήσει τότε υπό την προεδρία του Μπόρις Γιέλτσιν στο ξεπούλημα του ρωσικού εθνικού πλούτου που επιδίωκε να περάσει στα χέρια των Ρότσιλντ. Ο απώτερος στόχος ήταν να καταστεί η Ρωσία μια αποικία πρώτων υλών της Νέας Τάξης, μια εξέλιξη που απέτρεψε η άνοδος στην εξουσία του Βλαδιμήρ Πούτιν.

Μεταξύ 2000 και 2003, ο Tefft ήταν ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Λιθουανία όπου είχε πρωτοστατήσει στην ανάπτυξη και επικράτηση ενός έντονα αντιρωσικού καθεστώτος, ρίχνοντας άφθονο χρήμα και προωθώντας την εγκατάσταση πυραύλων του ΝΑΤΟ στις χώρες της Βαλτικής που συνορεύουν με την Ρωσία. Συνεχίζοντας την αντιρωσικό υπονομευτικό του έργο, από το 2005 έως το 2009 διορίστηκε πρέσβης των ΗΠΑ στην Γεωργία. Κατά την παραμονή του στην Τιφλίδα οργάνωσε την αντιρωσική παράταξη ξοδεύοντας δισεκατομμύρια δολάρια. Με δική του προτροπή οι Γεωργιανοί επιτέθηκαν στις 8 Αύγουστου του 2008 στην νότια Οσετία και στην Αμπχαζία προκαλώντας την άμεση αντίδραση της Ρωσίας. Ο Πούτιν είχε πληροφορηθεί από πριν τα αμερικανικά σχέδια και αντέδρασε έγκαιρα προκαλώντας την κατάρρευση τους και την πανωλεθρία τον αμερικανικών ανδρεικέλων της Γεωργίας.

Μετά την αποτυχία του σχεδίου του στην Γεωργία, ο John F. Tefft διορίστηκε από τις 20 Νοεμβρίου του 2009 σαν πρέσβης των ΗΠΑ στην Ουκρανία. Εδώ θα άρχιζε το καινούργιο αντιρωσικό του έργο. Πριν από αυτόν οι Αμερικανοί είχαν αποτύχει να ανατρέψουν τον Ουκρανό πρόεδρο, Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ένα έργο που ανέλαβε τώρα να διεκπεραιώσει ο John F. Tefft. Αυτός ήταν με άφθονο αμερικανικό χρήμα των Ρότσιλντ ο πρωτεργάτης της περίφημης ουκρανικής εξέγερσης με την βοήθεια των Ουκρανών νέο ναζί. Οι ίδιοι τρομοκράτες που είχαν χρησιμοποιηθεί στην Γεωργία τώρα δραστηριοποίονταν και στο Κίεβο κατά των φίλορώσων. Το αποτέλεσμα ήταν να ανατραπεί ο Γιανουκόβιτς και να επέλθει ένα πραγματικό χάος με την επικράτηση των ναζιστών που λεηλάτησαν τον χρυσό απόθεμα της Ουκρανικής Κεντρικής Τράπεζας.

Στη συνέχεια η αμερικανική κυβέρνηση την 1 Σεπτέμβριου του 2014 τον ξαναστέλνει στον Μόσχα, τώρα όχι σαν πρέσβη αλλά σαν «εμπειρογνώμονα» του ρωσικού καθεστώτος, στην ουσία για να οργανώσει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την άφιξη του στην ρωσική πρωτεύουσα και τις εισηγήσεις του, οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας έγιναν πιο αυστηρές, η τιμή του πετρελαίου έπεσε δραματικά, και το ρούβλι περνά μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία του. Το μεγάλο σχέδιο είναι να δημιουργηθεί μια μεγάλη λαϊκή ταραχή εξ’ αιτίας της οικονομικής κρίσης που θα προκαλέσει η πτώση του ρουβλίου, να οργανωθούν μεγάλες διαδηλώσεις με απώτερο στόχο να πέσει η κυβέρνηση του Πούτιν. Το χρονοδιάγραμμα προβλέπει να γίνουν όλα αυτά εντός των επομένων έξη μηνών.

Βέβαια οι Ρώσοι γνώριζαν τον ρόλο του John F. Tefft και τις πραγματικές διασυνδέσεις του με την αμερικανική κυβέρνηση και τους Ρότσιλντ, που πνέουν μένεα κατά του Πούτιν. Ο μεγάλος κίνδυνος από όλα αυτά είναι οι απρόβλεπτες αντιδράσεις του Ρώσου προέδρου, Βλαδιμήρ Πούτιν, που έδειξε πως δεν «αστειεύεται». Αυτό το τελευταίο όμως, όπως φαίνεται αφήνει αδιάφορους τους… ανεγκέφαλους εγκεφάλους της Ουάσιγκτον.

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο  Τσακίρης Α. Γιώργος

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές (βράδυ Παρασκευής 26 Δεκεμβρίου) ο κ. πρωθυπουργός δεν έχει ακόμη προβεί στο δεύτερό του διάγγελμα, τα σενάρια για την εκλογή ή όχι Προέδρου της Δημοκρατίας φτάνουν πλέον για να γεμίσουν αρκετές σελίδες ενός μικρού μυθιστορήματος, και η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αυτής της «έρημης» χώρας εξακολουθούν να ζουν στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Παράλληλα, κορυφαία ξένα μέσα ενημέρωσης, στέλνουν καθημερινά ρεπορτάζ για ότι συμβαίνει στην Ελλάδα, προκαλώντας ίσως σε κάποιους έντονη απορία, αναμεμειγμένη με μία αίσθηση έκπληξης για το … πόσο τελικά η μικρή μας χώρα μπορεί να επηρεάζει τις ευρωπαϊκές ή και τις διεθνείς πολιτικές εξελίξεις.

«Τρόμος στις αγορές» αναφέρει το Business Week, “αστάθεια στην Ελλάδα» το CNBC, για «ελληνικό δράμα» και «πηγή ανησυχίας» κάνει λόγο το Bloomberg, «ανησυχίες ότι η χώρα προσεγγίζει γρήγορα σε πρόωρες εκλογές» και «παρατεταμένη αστάθεια» επικαλείται το Associated Press, ενώ τα σενάρια για νέο … Grexit κάνουν πάλι την εμφάνισή τους σε κάθε ευκαιρία!

Γιατί λοιπόν αυτός ο «ορυμαγδός» ενημέρωσης ; Γιατί αυτό το διεθνές ενδιαφέρον;
Τι άραγε μπορεί να προκληθεί από ένα … «εκλογικό ατύχημα» όπως έχουν αποκαλέσει τη δημοκρατική αυτή διαδικασία, «πηγές» από τις Βρυξέλλες;

Θα ήταν άραγε παρακινδυνευμένο, συνομωσιολογικό ή ότι άλλο να υποθέσει κανείς ότι, ίσως όπως ακριβώς και στη χώρα μας, κάποια από τα κεντρικά – γνωστά διεθνή ΜΜΕ μεταφέρουν στην κοινή γνώμη των χωρών τους, τις απόψεις των … μετόχων τους;
Άλλωστε, πώς αλλιώς μπορεί να εδραιωθεί η άποψη ότι οι Έλληνες είναι «τεμπέληδες», «διεφθαρμένοι», «απατεώνες» και -συν τοις άλλοις- δε θέλουν να πληρώσουν και τα δάνεια που έχουν πάρει (που τους έχουμε δώσει σκέφτονται αλλά …;!
Ίσως ναι, ίσως πάλι και όχι…

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι, τα ίδια συμφέροντα, οι ίδιοι μέτοχοι ή όχι, τόσο του εξωτερικού, όσο και της χώρας μας, «κινδυνεύουν» από μία πιθανή αλλαγή νοοτροπίας, μία αλλαγή της οπτικής των πραγμάτων στην Ελλάδα.

Και, κυρίως, κινδυνεύουν από μία εθνική ομοψυχία που είναι πιθανό να προκύψει μετά τη διεξαγωγή των εκλογών.

Κινδυνεύουν να «χάσουν το παιχνίδι» το οποίο γνωρίζουν καλά και ήταν συνηθισμένοι να έχουν «το πάνω χέρι». Αυτό της δοσοληψίας και της αρπαχτής. Των δημοσίων συμβάσεων με αδιαφανείς ή φωτογραφικούς όρους. Του ρουσφετιού και της δωροδοκίας. Των εμβασμάτων αφορολόγητου χρήματος σε τράπεζες του εξωτερικού και της ίδρυσης εταιριών σε φορολογικούς παραδείσους, ή ότι άλλο.

Κι αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους πολύ καλούς λόγους, για να γίνουν πρόωρες εκλογές στην Ελλάδα.

Παρά το κλίμα τρομοκρατίας, παρά τις παρανοϊκές κραυγές για τις τράπεζες που θα «κλείσουν τα ATM τους» και μια νέα «Μικρασιατική καταστροφή» (!!) εκπροσώπων της κυβέρνησης.

Ήρθε πλέον η ώρα, να «μιλήσουν» επιτέλους και πάλι οι πολίτες.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Nuestros Sueños No Caben En Sus Urnas»
(ελευθ.μτφ: κανείς δεν θα θάψει τα όνειρα μας)

Γράφει ο Αυγερινός Χατζηχρυσός

Σήμερα με την προκήρυξη των εκλογών τελείωσε οριστικά και το σύστημα της Μεταπολίτευσης του 74.

Σήμερα προσπάθησουν τα κόμματα του πελατειακού κράτους, της ρεμούλας και της διαπλοκής να συγκεντρώσουν τα 180 ΝΑΙ για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Σήμερα τα πάλαι ποτέ κόμματα του 40% και άνω και των αυτοδυναμιών αγκομαχούν μαζί ΝΔ με ΠΑΣΟΚ με ρετάλια της «υπεύθυνης αριστεράς» να κρατήσουν άλλη μια μέρα ζωντανό το πτώμα της μεταπολίτευσης, αλλά έχει πια σαπίσει.

Σήμερα για τους πολιτικούς της λιστας Λαγκαρντ, την ατζέντας του Χριστοφοράκου, της Στάζι είναι μια δύσκολη μέρα, τα αφεντικά τους στο Βερολίνο δεν θα τους έχουν πια ανάγκη.

Σήμερα είναι Ιστορική μέρα, ακόμη κι αν είχε κερδίσει ο αδιάφορος κι άγευστος παλαιοκομματικός Σταύρος Δήμας, γιατί είναι ο τελευταίο τους έσχατο βήμα

Τα κόμματα που κάποτε έφταναν 273 εδρες μαζί στις εκλογές του 1990 σήμερα συγκυβερνούν, φέρνουν δοτούς Τραπεζίτες, ξεφτιλίζουν τον θεσμό του Προέδρου με Προεδρικά διατάγματα ντιρεκτίβες από το Βερολίνο, εψάχναν και τον τελευταίο βουλευτή γονυπετείς για να συνεχίζουν να ψηφίζουν «ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ»

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι εύκολη, η μεταπολίτευση αφήνει πίσω της 500δις χρέος, ελλείμματα, κατεστραμμένη κοινωνία, νεολαία χωρίς μέλλον, παιδιά που λιποθυμούν από πείνα στα σχολεια.

Η επόμενη μέρα δεν θα είναι εύκολη, αλλά θα είναι ευκαιρία και θα είναι στα χέρια μας, σταθερότητα και δημοκρατία υπάρχει μόνο όταν υπάρχει δικαιοσύνη και κοινωνική ισότητα .

Τα ζόμπι της Μεταπολίτευσης σήμερα τελείωσαν

Πηγή "ΧΩΝΙ"
 
 
Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Στην Ελλάδα σήμερα ζουν τρεις βασικές κατηγορίες ανθρώπων.
Η πρώτη κατηγορία είναι αυτοί που έχουν συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα των καιρών και  αγωνιούν για το μέλλον αυτής της χώρας. Βλέπουν την λαίλαπα των μνημονίων να έχει καταστρέψει κάθε ελπίδα και προοπτική για την επιβίωση και προσπαθούν να ορθώσουν κάποιο λόγο αντίστασης. Αγωνίζονται να σταματήσουν τον θανατηφόρο κατήφορο της ελληνικής κοινωνίας και πιστεύουν ότι ακόμα δεν έχουν χαθεί όλα και ότι μπορεί να αντιστραφεί αυτή η προδοτική πορεία που έχει φέρει την μεγαλύτερη κρίση στην σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτοί που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Είναι οι βασικοί υπεύθυνοι της παράδοσης της εθνικής κυριαρχίας σε ξένους, ανθέλληνες, τοκογλύφους. Είναι αυτοί που απομύζησαν τον κρατικό κορβανά τις τελευταίες δεκαετίες και το μόνο που τους ενδιέφερε, ήταν πάντα η προσωπική τους τσέπη και το πως θα εξασφαλίσουν ακόμα και τα δισέγγονα τους με αφθονία αγαθών σε βάρος πάντα του γενικού συνόλου. Είναι το πολιτικό κατεστημένο που κατέστρεψε την οικονομία, καταλήστεψε τα κρατικά ταμεία, κατέκλεψε τις οικονομίες του κόσμου και έστειλε την αφρόκρεμα του ελληνικού λαού εξορία σε άλλες χώρες, όπου διαπρέπει προς δόξα της εθνικής μας προδοσίας.

Και τέλος είναι η τρίτη κατηγορία που είναι και η μεγάλη πλειοψηφία. Είναι η κατηγορία της αδιαφορίας για όλα αυτά. Είναι αυτοί που το μόνο που τους ενδιαφέρει, παρά τις όποιες δυσχέρειες που αντιμετωπίζουν, είναι το πως θα περάσουν καλά, το πώς θα έχουν το iphone, το πως να κάνουν facebook, να διασκεδάζουν όσο μπορεί περισσότερο, να έχουν καλό φαγητό και να μιμηθούν όσο μπορούν περισσότερο του καλοβολεμένους, αν είναι δυνατόν να γίνουν και οι ίδιοι καταβολεμένοι. Είναι οι άνθρωποι του, «τι με ενδιαφέρει έμενα; Σάμπως μπορώ εγώ να αλλάξω την κατάσταση;». Υποστηρίζουν πως όλα είναι προσχεδιασμένα και ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική, γι αυτό και θα πρέπει να υποτασσόμαστε και να μην αντιστεκόμαστε. Είναι αυτοί που γίνονται τα καλυτέρα όργανα του προδοτικού συστήματος και αυτοί στους οποίους το σύστημα βασίζεται για την εθνοκτόνο επιβίωση του και για τις ληστρικές επιδρομές του στην καθημερινή ζωή τους. Αν και πολλοί από αυτούς έχουν πληγεί από την μνημονιακή κατοχή, δεν θέλουν να αλλάξει ουσιαστικά τίποτα. Αναπαύονται στον καναπέ της καταστροφής τους και ούτε λίγο ούτε πολύ ευλογούν την εθνική απώλεια σαν αναπόφευκτο κακό και σαν νομοτελειακή εξέλιξη. Σε αυτή την κατηγορία θα προσθέσουμε και τους διάφορους «ποιμένες», που προπαγανδίζουν πως το λιγότερο κακό… είναι καλύτερο από το χειρότερο!

Αυτή είναι σε γενικές γραμμές η εικόνα μιας Ελλάδας που βαδίζει πλέον σε γενικές εκλογές που θα κρίνουν το μέλλον του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας για πολλές δεκαετίες. Μέσα σε ένα τέτοιο περίγραμμα, αναρωτιέται κανείς αν ακόμα υπάρχει πραγματικά η ελπίδα για να σωθεί αυτός ο δύσμοιρος τόπος, με την τόσο μεγάλη ιστορία και το τόσο ηρωικό παρελθόν του. Δυστυχώς, τα ωραία λόγια και οι εμμονές σε περασμένες ιστορικές δόξες έχουν πια περισσέψει και δεν ωφελούν σε τίποτα. Είναι υπεκφυγή πλέον να καταφεύγουμε στο ένδοξο παρελθόν, όταν καταστρέφουμε το παρών.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη κατηγορία που δεν είναι πολύ γνωστή, αλλά ίσως η πιο ελπιδοφόρα όσο και αν αυτό ακούγεται παράδοξο για κάποιους, για την σωτηρία της πατρίδας μας. Είναι κάποιοι «φωτεινοί» γέροντες, άγνωστοι και κρυμμένοι σε κάποια «σπηλιά», αλλά έχουν την μεγαλύτερη δύναμη από όλους τους άλλους. Η χώρα αυτή ποτέ δεν έπαψε να παράγει αγίους και συνεχίζει στον ευλογημένο αυτό δρόμο, παρά τα όσα έχουν γίνει και τα όσα έχουν παραβιαστεί. Η αγιότητα έχει μεγαλύτερη δύναμη από την κοσμική διαστροφή και την κοσμική παρακμή και η χώρα αυτή, δόξα το Θεό, έχει ακόμα κάποιους «άξιους» που προσεύχονται για το μέλλον της.
Είναι η πραγματική μας ελπίδα!

Αμήν!!

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Η κυβερνητική συμμορία του 4ου Ράιχ έπεσε σαν σκουληκιασμένο φρούτο…

Δεν στάθηκαν ικανά να τη σώσουν ούτε η δραματική κινηματική αδράνεια, ούτε η νοσηρή πολιτική αφασία και ειρηνοφιλία της Αντιπολίτευσης και ιδιαίτερα των δυνάμεων της «αριστεράς»…

Φυσικά αυτή η δωσίλογη κυβέρνηση των μεγάλων και ιστορικών ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ, της ανελέητης καταστροφής και αποτέφρωσης της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της, θα είχε γκρεμιστεί προ πολλού αν λειτουργούσε στοιχειωδώς μια Αριστερά των Κινημάτων…

Δεν θα μπορούσαν αυτά τα κυβερνητικά ανδρείκελα, αν δεν υπήρχε τέτοια κινηματική πολιτική ΑΦΑΣΙΑ, να βρούνε κανένα ΣΥΝΕΝΟΧΟ των ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ τους…

Το ότι βρήκε αυτή η κυβέρνηση κάποιους προδότες και αποστάτες να την στηρίξουν, από το νέο αυτό, νόθο και κατασκευασμένο «χώρο» των «ανεξάρτητων», κυρίως της «αριστερής» κακοήθειας (Λυκούδηδες, Ψαριανοί και CIA), αυτό οφείλεται στην ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ενός μαχητικού λαϊκού κινήματος, στην ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ενός αγωνιστικού Αριστερού πόλου…

Παρόλα αυτά δεν μπόρεσε να διασωθεί αυτή η κυβέρνηση της ΦΡΙΚΗΣ και του ΟΛΕΘΡΟΥ. Η αποσύνθεσή της ήταν τέτοια και τα εγκλήματά της τόσο θηριώδη που ΤΙΠΟΤΕ δεν μπορούσε να αποτρέψει την ΠΤΩΣΗ της…

Ωστόσο, δεν πρέπει να θριαμβολογούμε. Ακριβώς διότι η ΠΤΩΣΗ αυτής της κυβέρνησης ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ από τον παράγοντα: Λαϊκό Κίνημα, από την έκρηξη αγωνιστικών κινητοποιήσεων, από ένα Επαναστατικό, Αριστερό υποκείμενο…

Έγινε μέσα σε συνθήκες πολιτικής αδράνειας και νοσηρών κοινοβουλευτικών συγχύσεων και αυταπατών. Συνθήκες που αφήνουν πολλά περιθώρια καθεστωτικών ελιγμών και παιχνιδιών, συνθήκες που κάθε κίνηση (εκλογική) του λαού προς τ’ Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) ναρκοθετείται από την αρχή…

Αυτό ο Σαμαράς το γνωρίζει και επιχειρεί να το αξιοποιήσει. Να εκμεταλλευτεί δηλαδή τη ναρκωτική απάθεια, την πολιτική αφασία και ειρηνοφιλία της «αριστεράς»…

Ο Σαμαράς κατά βάθος ήθελε τις εκλογές και τις προκάλεσε, πέφτοντας «ηρωικά», ακριβώς διότι η απουσία κινηματικών και αγωνιστικών προϋποθέσεων, πολύ πιθανόν, την εκλογική του συντριβή να την απαλύνει και να της δώσει το χαρακτήρα μιας διαχειρίσιμης ήττας.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι άλλο. Η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η κυβερνητική του αναρρίχηση, δίχως κινηματικά στηρίγματα, δίχως δηλαδή να πατάει σε ένα μαζικό και αγωνιστικό λαϊκό ΚΙΝΗΜΑ, θα είναι μια «μετέωρη» νίκη, θα είναι μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ και ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ λαϊκά μετερίζια…

Το «μετέωρο», όμως της κυβερνητικής ανόδου του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και το εύθραυστο της κυβερνητικής του ισορροπίας, αποτελούν ισχυρούς καταλύτες πυροδότησης της κοχλάζουσας, χρόνιας και αφόρητα συμπιεσμένης λαϊκής ΟΡΓΗΣ.

Είναι αυτό ακριβώς που τρομάζει το κατοχικό καθεστώς του 4ου Ράιχ…

Ας αποτελέσει, λοιπόν, η πτώση της κυβερνητικής συμμορίας το πρώτο έναυσμα πυροδότησης της λαϊκής κίνησης, η αισιόδοξη νότα για αγωνιστικές εξάρσεις της λαϊκής ΟΡΓΗΣ…

Η εκλογική συντριβή των ανδρεικέλων για να αποδώσει καρπούς πρέπει να συνοδευτεί με την πολιτική και οργανωτική ανασύσταση και αναγέννηση του λαϊκού κινήματος…

Πηγή Ρεσάλτο


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Το τσίρκο του τρόμου ξεκίνησε τις παραστάσεις του...

Γράφει ο Παναγιωτίδης Μάρκος 

Το Ελληνικό Κοινοβούλιο αποφάσισε ότι δεν μπορεί να αποφασίσει στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Έτσι, η χώρα βαδίζει, σύμφωνα με τα υπολείμματα του Συντάγματός της, στην οριστική λύση που δεν είναι άλλη από την απόφαση του λαού μέσω εκλογών.

Σε εκλογές βαδίζει πλέον η χώρα, καθώς κατά την τρίτη και τελευταία ονομαστική ψηφοφορία για την εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, η υποψηφιότητα του Σταύρου Δήμα που προτάθηκε από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την απαιτούμενη, από το Σύνταγμα, πλειοψηφία των 3/5 της Βουλής, δηλαδή 180 θετικών ψήφων.
Έτσι, από τους 300 παρόντες βουλευτές, οι 168 ψήφισαν υπέρ του υποψηφίου της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ενώ 132 δήλωσαν «παρών».
Σύμφωνα με το άρθρο 32 παρ. 4 του Συντάγματος, μετά και τη σημερινή αποτυχία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, ο Κάρολος Παπούλιας θα εξακολουθήσει να ασκεί τα καθήκοντά του, μέχρι να εκλεγεί νέος Πρόεδρος από μια νέα Βουλή, η σύνθεση της οποίας θα διαμορφωθεί κατόπιν προσφυγής στις κάλπες.
Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη εντός δέκα ημερών, να ζητήσει από τον Κ. Παπούλια τη διάλυση της Βουλής και τη διενέργεια εκλογών. Πρώτο μέλημα της νέας Ολομέλειας μετά την ορκωμοσία της, θα είναι η ανάδειξη Προέδρου Δημοκρατίας – αρχικά με πλειοψηφία 180 βουλευτών, και αν αυτό δεν καταστεί δυνατόν, με πλειοψηφία 151 βουλευτών (δεύτερη ψηφοφορία), ή σχετική πλειοψηφία (τρίτη ψηφοφορία).

Μετά την δαιμονοποίηση των εκλογών από την τραγική συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, θα ζήσουμε τώρα την ωραιοποίηση και την "αποθέωσή" τους, κάτω από πολύ "ειδικές συνθήκες".

Τέλος στην τρομοκρατία των βουλευτών (κυβερνητικών ή μη) που άντεξαν στις "πιέσεις".
Ήρθε η ώρα της τρομοκράτησης των πολιτών, οι οποίοι θα κληθούν δημοκρατικότατα να αποφασίσουν για το ποιός (ή ποιοί) θα κυβερνήσουν τη χώρα. Και η απόφασή τους αυτή θα επιχειρηθεί (παντί τρόπω και μέσο) να "προγραμματισθεί", να "κατευθυνθεί" προς την κατεύθυνση εκείνη που ικανοποιεί τα συμφέροντα των δανειστών. Στην μέχρι τώρα κυβέρνηση - τσίρκο γνωρίσαμε πολλά και δυσάρεστα. Ήρθε η ώρα να γνωρίσουμε και το "τρενάκι του τρόμου"...

Κρατώντας στη μνήμη μας την πρόσφατη δήλωση (από τις Βρυξέλλες) του "πρωθυπουργού" Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος με στόμφο δήλωσε "δεν θα επιτρέψω να καταστραφεί η προσπάθεια της κυβέρνησης" (σημειώνουμε πως ο ίδιος είναι αποφασισμένος "να μην επιτρέψει"), αναμένουμε μία τηλεπικοινωνιακή καταιγίδα σκληρής προπαγάνδας και απόλυτου εκφοβισμού των ψηφοφόρων. Τράπεζες και ΜΜΕ (εσωτερικού και εξωτερικού) θα πάρουν την σκυτάλη του απόλυτου εκφοβισμού, ενώ οι κυβερνώντες (που έχουν ήδη επιχειρήσει επανειλημμένως να ταυτίσουν εαυτούς με την ίδια την χώρα) θα επιχειρήσουν με κάθε τρόπο να "δείξουν" την επικείμενη καταστροφή εάν οι ίδιοι απομακρυνθούν από την εξουσία...

Ευχόμαστε να μην επαληθευθούμε, αλλά με δεδομένο το ότι ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και το σύνολο των βουλευτών των δύο κυβερνητικών κομμάτων, είναι αντιμέτωποι με το πολύ σοβαρό ενδεχόμενο αντιμετώπισης των ποινικών τους ευθυνών για την καταστροφή της χώρας μέσω της ένθερμης υποστήριξης του προγράμματος της τρόικα (που η ίδια η τρόικα αποδέχθηκε ότι ήταν λάθος και καταστροφικό για την Ελλάδα) που κορυφώθηκε με την εφαρμογή νομοσχεδίων μέσω Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου...

Έτσι, θεωρούμε πως "το τελευταίο χαρτί" του Αντώνη Σαμαρά θα ενέχει εμφανείς εθνικούς κινδύνους που δεν θα αφορούν την εθνική οικονομία, την εθνική ανεξαρτησία ή την εθνική κυριαρχία..., αλλά την απειλή για την γεωγραφική ακεραιότητα της Ελλάδας...

ΥΓ: Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θα υπάρξει στις αποχωρήσεις - μετοικήσεις από την χώρα, προσώπων που ενεπλάκησαν στις τελευταίες μνημονιακές κυβερνήσεις, ενώ ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον θα έχουν οι δηλώσεις εκείνων που θα θελήσουν να διασωθούν "ανοίγοντας τα στόματά τους"...
Καθώς γραφόντουσαν αυτές οι γραμμές, το πρώτο "χτύπημα τρόμου" έκανε την εμφάνισή του... "Καταρρέει το Χρηματιστήριο"... Και είμαστε ακόμη στην αρχή... Μέχρι τις 25 Ιανουαρίου, ημέρα εκλογών, έχουμε να δούμε πάρα πολλά...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Αν το διακύβευμα δεν ήταν τόσο κρίσιμο, η πολιτική κατάσταση που την παρούσα περίοδο επικρατεί στη χώρα, θα προκαλούσε μειδιάματα ή ακόμη και γέλωτες. Το πολιτικό προσωπικό, δηλαδή αυτοί που εμείς ψηφίζουμε, αντί όλα τα προηγούμενα χρόνια της κρίσης να προσπαθήσει να επιτύχει ελάχιστο επίπεδο εθνικής συνεννόησης, έχει αποδυθεί σε αδυσώπητο αγώνα τακτικισμών επικεντρωμένο αποκλειστικά στη διατήρηση ή απόκτηση της εξουσίας.

Όμως, στη μεγάλη εικόνα, η εκλογή ή μη του Προέδρου της Δημοκρατίας και η διεξαγωγή ή μη εκλογών, αποτελούν απλώς ορόσημα για τη διατήρηση ή την απόκτηση της εξουσίας από τα δύο «μπλοκ» που συγκρούονται γι’ αυτήν. Είναι αυτονόητο ότι σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, οι εκλογές κάθε άλλο παρά αποτελούν αρνητική εξέλιξη. Όμως για να αποτελέσουν τη λύτρωση, απαιτούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Κατά την άποψή μας, οι τακτικισμοί απλώς προσπαθούν να κρύψουν τη γύμνια που υπάρχει εδώ και δεκαετίες στο κύριο επίπεδο της πολιτικής και ειδικότερα στην εκπόνηση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου βάσει του οποίου θα πορευτεί η χώρα. Όμως, μέχρι σήμερα, αντί σχεδίου, το μόνο που προσφέρεται αφειδώς στους εκλογείς είναι υποσχέσεις, αφορισμοί ή απλά «μαγικές λύσεις» («Ζάππεια», «Θεσσαλονίκη», για να αναφέρουμε τα πιο πρόσφατα)...

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας, και κατ’ επέκταση η ελληνική κοινωνία, αρνούνται να δουν και φυσικά να αποδεχθούν την πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στον κόσμο τα τελευταία 30 χρόνια και προτιμούν να προωθούν συστηματικά την αντίληψη της περίφημης «ελληνικής ιδιαιτερότητας», μίας διαστρεβλωμένης εκδοχής του ανυπότακτου γαλατικού χωριού όπου κατοικούν οι Αστερίξ και Οβελίξ (θυμίζουμε, ότι το συγκεκριμένο χωριό διαθέτει τουλάχιστον το «μαγικό φίλτρο»).

Μία «ιδιαιτερότητα» που με διασταλτική ερμηνεία αφενός αποδίδει όλα τα δεινά της χώρας σε ξένους σκοτεινούς ή μη κύκλους, επιβάλλει τη διατήρηση των πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών προνομίων, σχέσεων, αλληλεξαρτήσεων, συστημάτων και συσχετισμών και αφετέρου θεωρείται ότι επιτρέπει τη συστηματική και ολοκληρωτική αγνόηση όλων των ευρείας κλίμακας αλλαγών που έχουν λάβει χώρα παγκοσμίως και καθορίζουν πλέον το παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Εν κατακλείδι, η εκλογή ή μη Προέδρου της Δημοκρατίας και η κατά περίπτωση διεξαγωγή ή μη εκλογών, αποτελούν για το μέλλον της χώρας εξελίξεις μικρότερης σημασίας από αυτή που τους αποδίδεται από τους «μονομάχους» της εξουσίας.

Είτε στις 30 Δεκεμβρίου (εφόσον εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που όμως δεν φαίνεται πολύ πιθανό), είτε τον Φεβρουάριο (εφόσον διεξαχθούν εκλογές), οι τότε διαχειριστές της εξουσίας και φυσικά όλοι εμείς ως εκλογείς, θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τον πυρήνα του προβλήματος, δηλαδή το πως θα πορευθεί η χώρα τα επόμενα χρόνια.

Χωρίς όμως ελάχιστο επίπεδο εθνικής συνεννόησης και ολοκληρωμένο σχέδιο, αλλά με μόνο εφόδιο τις «μαγικές λύσεις» των οποιωνδήποτε, οδεύουμε κατευθείαν… σε τοίχο. Επαναλαμβάνουμε, ότι ο πυρήνας του προβλήματος δεν είναι το πως θα αντιμετωπιστούν οι απαιτήσεις των δανειστών αλλά η μελλοντική πορεία της χώρας στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Μόνο αν απαντηθεί αυτό το στρατηγικό ερώτημα θα μπορέσουν να χαραχθούν πολιτικές και τρόποι ενέργειας για την αντιμετώπιση των υπόλοιπων ζητημάτων. Οι «μαγικές λύσεις», όπως πολλάκις έχει αποδειχθεί τα τελευταία χρόνια, είναι αναποτελεσματικές και μάλιστα δρουν επιβαρυντικά.

Ελπίζουμε, ότι με ή χωρίς εκλογές τόσο οι πολιτικοί όσο και οι εκλογείς θα αντιληφθούν το διακύβευμα.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος 

Είναι ανησυχητικό, επικίνδυνο, και εξοργιστικό μαζί, οι τύχες, η τελική καταστροφή, ή η προσδοκία για απεξάρτηση της χώρας, να κρέμονται στην βούληση, στις ''εκτιμήσεις'', ή στην θολή άποψη περί  ''συμφέροντος της πατρίδας'', στην αμφιλεγόμενη πολιτική (και άλλη...) ηθική και στην αμφίβολη πολιτική κουλτούρα 12 βουλευτών.

Κάποιοι απ' αυτούς έχουν ψηφίσει στο παρελθόν  ''ναι σε όλα'' και έδεσαν τον λαό χειροπόδαρα, βορά στο σφαγείο της παγκοσμιοποίησης, παρέδωσαν δε την χώρα στο πειραματικό εργαστήριο των τοκογλύφων και της Ενωμένης (μη χ@σω) Ευρώπης!

Όλοι σχεδόν απ' αυτούς βλέπουν το πολιτικό τους μέλλον αβέβαιο, και θα τους συνέφερε σαφώς μία παράταση της ζωής τούτης της κυβέρνησης του αίσχους, μόνο και μόνο για να μη χάσουν την βουλευτική τους καρέκλα, που δύσκολα θα ξαναβρούν.

''στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα'' εννοούμε την πραγματική Δημοκρατία.

Και δυστυχώς όταν λέμε πως
Στην κατ' επίφαση, ντεμέκ δημοκρατία Ψευταρά και των υπόλοιπων τηλεκατευθυνόμενων ανδρεικέλων, έχουμε ήδη φτάσει σε αδιέξοδο.

Γιατί αν αυτοί οι 12 αποφασίσουν με κριτήριο το δικό τους συμφέρον, προφασιζόμενοι το συμφέρον της χώρας και του λαού, παρασέρνοντας όλους μας στον όλεθρο της συνεχιζόμενης υποτέλειας, ποιά θα είναι η αντίδραση, ποιά διέξοδο θα βρεί η ''Δημοκρατία'' μας;

Ο λαός έχει δράσει λάθος.
Ή μάλλον, δεν έχει δράσει καθόλου.
Παρέδωσε την απόφαση για ζωή ή για βίο αβίωτο σε 12 λίγο ως πολύ πίθηκους.
  
Ας ελπίσουμε πως δεν θα το πληρώσει.
Αν και θά 'πρεπε!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"
(Ο τίτλος είναι της πολύ καλής ταινίας του Τέρι Γκίλιαμ, του 1995)

Υπενθύμιση (καθημερινή και μέχρι την 29η του Δεκέμβρη):
ΟΠΟΙΟΙ ΨΗΦΙΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΕΔΡΟ,
ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ,
ΑΛΛΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ, ΕΙΤΕ ΕΚΛΕΓΕΙ ΕΙΤΕ ΔΕΝ ΕΚΛΕΓΕΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,

...και θα ανταμειφθούν ανάλογα!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Η λέξη kul είναι τουρκική και σημαίνει δούλος ή σκλάβος. Την θλιβερή ανάμνηση αυτής της λέξης την κληρονομήσαμε από την μαύρη περίοδο της οθωμανικής κατοχής με το γνωστό σημερινό επώνυμο, Κούλογλου, που σημαίνει ο «γιος του σκλάβου».
Οι Οθωμανοί είχαν καθιερώσει τα σκλαβοπάζαρα και είχαν θεσμοθετήσει την δουλεία στην αυτοκρατορία τους, μια αυτοκρατορία όπου άκμαζε η δουλοκρατεία και το εμπόριο λευκής σαρκός. Φαίνεται πως και σήμερα, η σύγχρονη Τουρκία δεν έχει ξεχάσει την δουλεία και ακόμα στον εικοστό πρώτο αιώνα η δουλοκρατία ζει και βασιλεύει στην γειτονική Τουρκία.

Σύμφωνα με ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας, Taraf, η οποία επικαλείται σχετική έρευνα του γνωστού γερμανικού καναλιού, Deutche Welle, στην Τουρκία ακμάζει η σύγχρονη δουλεία, η οποία μάλιστα εκδηλώνεται και με την «κάλυψη» των υποχρεωτικών γάμων, όπου ο αφέντης έχει σαν δούλες του τρεις έως δέκα γυναίκες, τις οποίες ή νοικιάζει με ακριβό αντίτιμο, ή ακόμα και τις πουλά σε πολύ υψηλές τιμές.
Σύμφωνα με ευρωπαϊκά στοιχεία, σε παγκόσμιο επίπεδο η Τουρκία καταλαμβάνει πολύ υψηλή θέση σε σύγχρονο αριθμό δούλων. Ο συνολικός επίσημος αριθμός των δούλων στην σύγχρονη Τουρκία, σύμφωνα με ευρωπαϊκούς υπολογισμούς, υπολογίζεται στους 185.500, αριθμός που αναδεικνύει την Τουρκία σαν πανευρωπαϊκή πρωταθλήτρια σε αριθμό δούλων. Ιδιαίτερο θλιβερό εδώ είναι το γεγονός ότι μεγάλος αριθμός αυτών των δούλων είναι ανήλικα παιδιά, που τα εκμεταλλεύονται με τον χειρότερο τρόπο τα αφεντικά τους, δεν έχουν κανένα δικαίωμα, ενώ παράλληλα οργιάζει και το εμπόριο ανθρωπίνων οργάνων από τα κυκλώματα των δουλεμπόρων.

Άλλες χώρες όπου οργιάζει η δουλεία, όπως αναφέρουν τα στοιχεία του γερμανικού καναλιού, είναι η Ινδία, η Κίνα το Πακιστάν, το Ουζμπεκιστάν και το Μπαγκλαντές. Τα στοιχεία αυτά δικαιολογούν ως ένα βαθμό και την προέλευση του μεγαλύτερου αριθμού των λαθρομεταναστών που καταφεύγουν κυνηγημένοι από το δουλεμπόριο των χωρών αυτών προς την Δύση για καλύτερη τύχη, και καθ’ οδόν γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους εμπόρους λαθρομεταναστών, κυρίως Τούρκους μαφιόζους οι οποίοι κερδίζουν εκατομμύρια από αυτό το άθλιο εμπόριο ανθρωπίνων ψυχών.

Ένα άλλο επίσης θλιβερό στοιχείο είναι πως την κατάσταση αυτή ευνοούν και οι θρησκευτικές παραδόσεις των ασιατικών χωρών, καθώς και το Ισλάμ και πολύ περισσότερο οι θρησκείες των Ινδιών, που δεν κάνουν λόγο για απαγόρευση της δουλείας, ενώ ο χριστιανισμός από την πρώτη περίοδο της εμφάνισης του καταπολέμησε με σθένος αυτόν τον βάρβαρο και απάνθρωπο θεσμό, ο οποίος σημειωτέον είχε ακμάσει και στην αρχαία εποχή, όπου την περίοδο της ειδωλολατρίας η δουλεία ήταν ένας βασικός θεσμός των αρχαίων. 

Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 

Μόνο το 14% των Ελλήνων κατά το Ευρωβαρόμετρο της Κομισιόν εμπιστεύεται τη Βουλή, ενώ το 91% (!) είναι κατά των πολιτικών κομμάτων

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Κανένας πολιτικός, πολιτειακός ή ευρωπαϊκός θεσμός δεν έχει μείνει όρθιος στη συνείδηση των Ελλήνων πολιτών! Ιδιαιτέρως τρομακτικά είναι τα ευρήματα για τη χώρα μας του Ευρωβαρόμετρου - της δημοσκοπικής έρευνας που διενεργείται κατ' εντολήν την Κομισιόν δύο φορές τον χρόνο, άνοιξη και φθινόπωρο, και στα 28 κράτη-μέλη της ΕΕ. Σύμφωνα με το φθινοπωρινό βαρόμετρο της Κομισιόν, λοιπόν, του οποίου οι σφυγμομετρήσεις διενεργήθηκαν τον περασμένο μήνα σε όλες τις χώρες της ΕΕ και τα αποτελέσματά τους δημοσιοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα, η οργή του ελληνικού λαού, μετά από πέντε χρόνια ανελέητης και συνεχούς μνημονιακής πολιτικής από τις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου, του Λουκά Παπαδήμου και των Σαμαρά - Βενιζέλου, έχει φτάσει σε πολύ επικίνδυνο σημείο για το σύστημα. Οι αριθμοί που προκύπτουν από τη δημοσκόπηση αποδεικνύουν την ορθότητα αυτού του ισχυρισμού. Το εξωφρενικό κυριολεκτικά ποσοστό του... 89% (!!!) δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Μόνο το 11% την εμπιστεύεται. Μπορεί να κυβερνήσει με τέτοιο ποσοστό αποδοχής της πολιτικής που ασκεί; Μακροπρόθεσμα, αδύνατον. Μπορεί όμως να επιβιώσει προσωρινά, ώστε να ολοκληρώσει την τετραετή θητεία για την οποία εξελέγη; Αυτό θα κριθεί οριστικά και αμετάκλητα με τη σημερινή τρίτη και "φαρμακερή" ψηφοφορία στη Βουλή για την εκλογή ή όχι Προέδρου της Δημοκρατίας. Αν η κυβέρνηση κατορθώσει να αποσπάσει "ψήφο εμπιστοσύνης" από 180 βουλευτές, τους 155 δικούς της και 25 της αντιπολίτευσης που θα προέρχονται από τους ΑΝΕΛ, τη ΔΗΜΑΡ και τη Χρυσή Αυγή, τότε έχει σίγουρα κάθε δικαίωμα δημοκρατικό να ολοκληρώσει το έργο της, όσο ολέθριο και αν το θεωρεί το έργο αυτό η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.

Η ζημιά βεβαίως που έχει γίνει στις συνειδήσεις των Ελλήνων δεν θα διορθωθεί τόσο εύκολα. Κατά το Ευρωβαρόμετρο της ΕΕ, μόνο το... 14% (!) των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έχουν εμπιστοσύνη στη Βουλή. Μόνο 14% εμπιστεύεται τη Βουλή! Προς τα πού πάμε; Τα πράγματα γίνονται τραγικότερα όταν το 81% των Ελλήνων, οι τέσσερις από τους πέντε πολίτες δηλαδή, δηλώνουν χωρίς περιστροφές ότι δεν είναι ικανοποιημένοι από τη λειτουργία της δημοκρατίας στη χώρα μας! Το ζοφερό και άκρως ανησυχητικό πλαίσιο συμπληρώνεται με τις απαντήσεις των ερωτηθέντων στο ερώτημα αν εμπιστεύονται ή όχι τα πολιτικά κόμματα. Η απάντηση είναι κεραυνός, αλλά όχι βέβαια εν αιθρία: το... 91% (!!!) δεν εμπιστεύεται τα πολιτικά κόμματα. Ενα ρίγος διαπερνά τη ραχοκοκαλιά όποιου υπερασπίζεται το αστικό κοινοβουλευτικό δημοκρατικό σύστημα μόλις διαβάσει αυτά τα νούμερα. Το 89% του ελληνικού λαού δεν εμπιστεύεται την κυβέρνηση, το 86% δεν εμπιστεύεται τη Βουλή, το 81% δεν είναι ικανοποιημένο από το πώς λειτουργεί η δημοκρατία, το 91% δεν εμπιστεύεται τα πολιτικά κόμματα!

Δεν χρειάζεται να αποτυπώσουμε στο χαρτί τις μύχιες σκέψεις εμάς των μεγαλύτερων σε ηλικία που ζήσαμε έστω και ως παιδιά τις εκτροπές από τη συνταγματική νομιμότητα. Τις σκέψεις και τους φόβους που προκαλούν αυτά τα υψηλότατα ποσοστά απόρριψης των στυλοβατών του δημοκρατικού αστικού πολιτεύματος. Κι ας μην διανοηθεί κανείς να αναρωτηθεί το κλασικό σε παλιότερες εποχές ερώτημα: "Πότε επιτέλους θα γίνουμε ευρωπαϊκή χώρα;". Ολες αυτές οι διαδικασίες απαξίωσης των θεσμών συντελούνται πλέον όχι απλά και μόνο μέσα στην ΕΕ, αλλά και εξαιτίας της πολιτικής της ΕΕ που επέβαλε ως φερέφωνο της Γερμανίας τις πολιτικές εξουθενωτικής λιτότητας σε όλες τις χώρες της ΕΕ. Οι Ελληνες και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης έχουν πλήρη επίγνωση αυτού του γεγονότος και γι' αυτό είναι ραγδαία η απαξίωση και της ΕΕ στις συνειδήσεις τους.

Στο πρωτοφανές ποσοστό του 76% οι Ελληνες δεν έχουν πλέον εμπιστοσύνη στην ΕΕ, ενώ μόνο το 23% των συμπατριωτών μας εμπιστεύεται την Ευρωπαϊκή Ενωση. Δεν απέχουμε και πολύ από την υπόλοιπη Ευρώπη, όπου κατά μέσο όρο των 28 κρατών-μελών μόλις το 37% των πολιτών εμπιστεύεται την ΕΕ, με το 50% των Ευρωπαίων να μην την εμπιστεύονται και το υπόλοιπο 13% να είναι αδιάφορο. Εχει πλέον χαθεί σε όλη την Ευρώπη η ελκτική δύναμη της ΕΕ. Υστατο σημείο άμυνας της ΕΕ, όσο και αν αυτό ακούγεται παράδοξο, συνιστά το ευρώ. Εστω και αν οι υποστηρικτές του ευρώ στη χώρα μας μειώθηκαν κατά 6 εκατοστιαίες μονάδες σε σχέση με πέρυσι κατά τα ευρήματα του Ευρωβαρόμετρου, απολαύουν άνετης πλειοψηφίας. Το 63% των Ελλήνων παραμένει υπέρ του ευρώ και μόνο το 35% είναι εναντίον του ευρώ, μας πληροφορεί το Ευρωβαρόμετρο. Η πρόσδεση αυτή των Ελλήνων στο ευρώ, όπως είναι ευνόητο, παρέχει τεράστια περιθώρια χειρισμών στις μνημονιακές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως της αντιδημοτικότητάς τους σε όλους τους άλλους τομείς. Ετσι κι αλλιώς, πάντως, η Ελλάδα σήμερα θα μπει σε νέα πολιτική φάση.

Πηγή "Εθνος"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου