Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Φεβ 2017


Άγκυρα: Ό,ποιο πλοίο κινείται στο Αιγαίο θα λαμβάνει οδηγίες προς ναυτιλλομένους από εμάς

Με αφορμή την αγγελία οδηγίας NAVTEX που εμφανίστηκε σε ιστοσελίδα της τουρκικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας, το ελληνικό Γενικό Επιτελείο Ναυτικού (ΓΕΝ) ανακοίνωσε ότι οι περιοχές αρμοδιότητος της Ελλάδας για την εκπομπή αγγελιών NAVTEX προς ναυτιλλομένους έχουν καθιερωθεί από τη δεκαετία του ’80 με αποφάσεις του International Maritime Organization (ΙΜΟ), στο πλαίσιο συνδιασκέψεών του, στις οποίες συμμετείχε και η Τουρκία.

Σημειώνεται ακόμα ότι με την ίδια διαδικασία έχει καθιερωθεί το σύνολο των περιοχών αρμοδιότητας και λοιπών κρατών της Μεσογείου, και υπογραμμίζεται ότι σε κάθε περίπτωση το Πολεμικό Ναυτικό θα συνεχίσει να παρέχει υπηρεσίες για την ασφάλεια των ναυτιλλομένων, “με απόλυτη συνέπεια και σύμφωνα με τις αρμοδιότητες που έχουν ανατεθεί στη χώρα μας από τον IMO.”

Αργά χθες το απόγευμα η τουρκική Υδρογραφική Υπηρεσία με αγγελία NAVTEX υποστήριξε ότι «όποιο πλοίο κινείται στο Αιγαίο θα πρέπει να λαμβάνει οδηγίες προς ναυτιλλομένους από τους σταθμούς Σμύρνης, Κωνσταντινούπολης και Αττάλειας».

Εκτιμάται από έγκυρους αναλυτές ότι πρόκειται ουσιαστικά «για μια ακόμη προβολή των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο οι οποίες δεν έχουν σταματήσει το τελευταίο διάστημα» και επισημαίνεται ότι «ο έλεγχος της κίνησης και κυρίως η αρμοδιότητα έρευνας και διάσωσης στον Αιγαίο διεκδικούνται με διάφορους τρόπους από την Τουρκία, όπως φάνηκε και από το προχθεσινό περιστατικό στα δυτικά της Λέσβου, όπου τουρκική ακταιωρός έκανε προσομοίωση επιχείρησης διάσωσης αρκετά μίλια δυτικά του νησιού».

Εν τω μεταξύ, ως αργά χθες το απόγευμα κατεγράφη από τις ελληνικές αρχές νέα εμπλοκή ελληνικών και τουρκικών πολεμικών αεροσκαφών, και γνωστοποιήθηκε ότι σημειώθηκαν 18 παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, στο βορειοανατολικό, κεντρικό και νοτιοανατολικό Αιγαίο.

Σε όλες τις περιπτώσεις, τα τουρκικά αεροσκάφη αναγνωρίσθηκαν και αναχαιτίσθηκαν από αντίστοιχα ελληνικά μαχητικά.

ΚΥΠΕ – Χρήστος Μιχαηλίδης
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Στέλιου Παπαθεμελή

Οι συστημικοί αξιωματούχοι της Δύσεως τα έχουν χαμένα. Το Brexit, ο Τραμπ, ο καλπάζων ευρωσκεπτικισμός, ο αντιπαγκοσμιοκρατικός άνεμος τούς πανικόβαλαν. Στο Μόναχο συνήλθε η «Διεθνής Διάσκεψη για την Ασφάλεια».Το εισαγωγικό έγγραφο τιτλοφορείται «Post-Truth, Post-West, Post-Order;» (Μετά-Αλήθεια, Μετά-Δύση, Μετά-Τάξη;)… Οι ισχυροί, της εικονικής οικονομίας ανησυχούν για την διαγραφόμενη επιστροφή του εθνοκεντρισμού. Το πείραμα μιας «υπερεθνικής»
Ευρώπης έχει συντριβεί. Οδήγησε σε οικονομική γιγάντωση και πολιτική ηγεμονία της ισχυρότερης χώρας, της Γερμανίας. Το Βερολίνο ξυπνά δυσάρεστες μνήμες στους ευρωπαϊκούς λαούς, αλλά ήδη και στις ΗΠΑ.

Τρίζουν τα θεμέλια της Ευρώπης. Οι εκείθεν του Ατλαντικού ειδήσεις για την γερμανική ηγεμονία δεν είναι οι ενθουσιαστικότερες. Το Βερολίνο που είχε προσανατολισθεί αρχικά σε μια, ούτως ή άλλως ανέξοδη διακήρυξη επ΄ ευκαιρία της πανηγυρικής Συνόδου της Ε.Ε στις 25 Μαρτίου στη Ρώμη, για επανανακάλυψη του χαμένου «κοινωνικού προσώπου» της Ευρώπης, ψάχνεται τώρα για την «Ευρώπη πλειόνων ταχυτήτων».

Η καγκελάριος από το βήμα του Μονάχου, «απετάξατο» το ευρώ και εμνήσθη του μάρκου που «θα είχε ασφαλώς διαφορετική αξία απ΄ ό,τι έχει αυτή τη στιγμή το ευρώ»(sic)!

Τί Grexit και τί παραμύθια! Οι Γερμανοί προετοιμάζονται για τεκτονικές αλλαγές στο Ευρωοικοδόμημα όπου θέλουν να κρατήσουν μόνο τους δορυφόρους τους.

Μικρή ανάσα από το Eurogroup. Η απόψυξη της διαπραγμάτευσης συνοδεύεται ωστόσο από δρακόντεια προνομοθέτηση μέτρων για το 2019. Υπόπτως συγκαταβατικός ο μέγας Ιεροεξεταστής του Βερολίνου, την εκλογική του ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος. Θέλουν ήρεμα νερά πριν τις εκλογές. Τρέμουν για ένα Grexit που θα ήταν τώρα βαρύτερο γι΄ αυτούς παρά για μας. Παρά ταύτα σχεδιάζουν ποικίλα «exit»…

Υπερατλαντική συνηγορία από τους N.Y.Times (21.2.17) «Σώστε την Ελλάδα, σώζοντας πρώτα την οικονομία της». Και υπόδειξη κοινής λογικής: «Βερολίνο, Ευρωπαίοι, ΔΝΤ πρέπει να δοκιμάσουν μια διαφορετική συνταγή για το ελληνικό ζήτημα με προτεραιότητα την ανάκαμψη της οικονομίας, την μείωση της ανεργίας και την ενδυνάμωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος».

Βεβαίως οι αποδέκτες της πρότασης είναι «τυφλοί τα τ΄ ώτα, τον τε νουν, τα τ΄ όμματα» (Οιδίπους Τύραννος, 371).

Οι παγκοσμιοκράτες αδιαφορούν για την εξαφάνιση σοβαρών τομέων της εθνικής παραγωγής. Στην Ελλάδα με την περιώνυμη ΚΑΠ ο πρωτογενής τομέας της γεωργοκτηνοτροφικής παραγωγής κατεστράφη ολοσχερώς. Φτάσαμε, στο μανάβη τα 7 στα 10 είδη να είναι εισαγόμενα, ενώ στον ανθοπώλη τα 9 στα 10, στον κρεοπώλη και τον ψαρά η πλειονότητα είναι εισαγόμενα.

Ο Daniel Gross – τού Centre for European Studies εντοπίζει την αποτυχία ανάκαμψης μας, στην αδυναμία αύξησης των εξαγωγών μας.

Όσες ευρωπαϊκές και ασιατικές χώρες που προσέφυγαν στο ΔΝΤ ξεπέρασαν την κρίση, το οφείλουν στις αυξημένες εξαγωγές. Αυτές στάθηκαν ο ζωντανός πυλώνας ανάπτυξής τους αφού υποκατέστησαν τη μείωση της ζήτησης λόγω της πάγιας συνταγής περικοπής δημοσίων δαπανών και φοροκαταιγίδας.

Αληθινός και ο Jeffrey Sachs, τού Columbia. Υπενθυμίζει την τελευταία έκθεση του ΔΝΤ «Η Ελλάδα χρειάζεται σημαντική ελάφρυνση χρέους από τους Ευρωπαίους εταίρους της για να αποκαταστήσει τη διατηρησιμότητα του χρέους της». Και συνεχίζει: «Εχουμε να κάνουμε με μια υπόθεση όπου όλοι γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει και αυτό συζητείται παντού, εκτός από τα σαλόνια της ευρωπαϊκής πολιτικής, με τους καλούς τους τρόπους. Η κυβέρνηση Τσίπρα, έπειτα από μια ταιριαστά φλογερή αρχή στο ζήτημα του χρέους, έχει εδώ και καιρό υιοθετήσει τη γραμμή που επιβάλλουν αυτοί οι καλοί τρόποι. Έτσι αποφεύγει την οργή των πιστωτών, αλλά απέτυχε να βρει διέξοδο από την κρίση». Και καταλήγει: «Η πραγματική πολιτική και ηθική ευθύνη για την παράταση της κρίσης ανήκει συντριπτικά στους πιστωτές, όχι στον καταχρεωμένο και καταρρακωμένο οφειλέτη. Αυτό διδάσκει η ιστορία των χρηματοοικονομικών. Είναι επιτέλους ώρα να τερματιστεί ο πόνος της Ελλάδας, με πρωτοβουλία των πιστωτών» (¨Κ¨ 19.2.17).

Στην Ευρώπη έχουν χαθεί χιλιάδες δισεκατομμυρίων. Αυτά επειδή «απέναντι σε κάθε ανεύθυνο δανειολήπτη στεκόταν ένας ανεύθυνος δανειοδότης»(επισήμανση του Geert Mac,Τι γίνεται αν η Ευρώπη διαλυθεί; σ. 135). Τράπεζες που τζόγαραν με μεγάλα ρίσκα, χωρίς εμπεριστατωμένο προέλεγχο της δανειοληπτικής αξιοπιστίας των οφειλετών. Πάντοτε ο ιδιωτικός τομέας με τη συνενοχή των κυβερνήσεων φόρτωνε το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος στον δημόσιο τομέα.

Ο A. Garapon τού Esprit αναλύει (Le Monde 7/1/17 μετάφρ. Ε. Νιάνιου) την καινούργια διαίρεση της εργασίας, αποτέλεσμα της υποκατάστασης του εδάφους από τις αγορές («αποεδαφοποίηση»). Με αυτήν «μεταφέρεται το επαχθές μέρος της εργασίας στην άλλη άκρη του κόσμου, γίνεται εκείνη αόρατη και εξαρθρώνεται η δυναμική σχέση ανάμεσα σ΄αυτούς που εργάζονται και αυτούς που ευνοούνται».
Οι νεοφιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι έτσι εξαφανίζεται ο χώρος σύγκρουσης εργοδότη-εργαζομένου!

Όσο για την Αριστερά ο Garapon πιστεύει ότι αυτή θα βρει το δρόμο της μόνο αν προσηλωθεί στην τήρηση της τριάδας: «ισότητα, αλήθεια και κόσμος, προσπαθώντας να τον καταστήσει κατοικήσιμο για όλους».
Βαρύ επιτίμιο, για την πάσα Αριστερά και ιδίως την ελλαδική που δεν μπορεί να απαλλαγεί από τις ιδεοληπτικές προπατορικές της εμμονές. Τώρα ενός εστί χρεία: συναίνεσης, όχι πόλωσης!

Στο ανατολικό μας μέτωπο οι καθημερινές τουρκικές προκλήσεις υπερβαίνουν τα έσχατα όρια ανοχής μας.
Κάποιοι εσχάτως θυμούνται και θυμίζουν την ανάγκη ενός σχεδίου εξόδου από την κρίση «ελληνικής ιδιοκτησίας», σωστά αλλά όφειλε εξ αρχής έτσι να είναι.

Ο επιφανέστερος πολιτικός του νεότερου Ελληνισμού, ο Ιωάννης Καποδίστριας, το διεκήρυξε: «Μέτρον και άστρον εις δεινά ελληνικά, θεραπεία ελληνική»!

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε μια κρίσιμη για την Ελλάδα συγκυρία, τη στιγμή που εκμεταλλευόμενη τη (γεω)πολιτική συγκυρία παλεύει για να πετύχει απομείωση του χρέους της και να μπορέσει να ξεφύγει από τη μέγγενη των συνεχόμενων περικοπών σε μισθούς, συντάξεις, συν την αδικαιολόγητα υψηλή φορολογία που σαν αποτέλεσμα έχει να φορτώνει με δισεκατομμύρια ευρώ ανείσπρακτα έσοδα για το Δημόσιο, αφού «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», η χώρα δείχνει και να κινδυνεύει να εμπλακεί σε στρατιωτικές περιπέτειες με τον «κακό γείτονα» με τον οποίο την έχει υποχρεώσει η γεωγραφία να συνυπάρχει.

Του Ζαχαρία Μίχα

Το μέγα ερώτημα είναι εάν η χώρα μας διαθέτει μια συνεκτική στρατηγική αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας, ένα σχέδιο που υπερβαίνει το σωστό, απλό αλλά τετριμμένο «οι Ένοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε ετοιμότητα», παρότι όντως βρίσκονται, ένα σχέδιο δηλαδή που δίνει απάντηση στο ερώτημα τι ακριβώς επιδιώκει η Ελλάδα να πετύχει, αφού το στράτευμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα «εργαλείο» της πολιτικής. Και έτσι πρέπει να είναι.

Η τοποθέτηση του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, στη συνέντευξη με τον Αλέξη Παπαχελά στην εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» στον ΣΚΑΪ, όπου προειδοποίησε επί της ουσίας την Τουρκία με τη λήψη στρατιωτικών μέτρων εάν υπερβεί την «κόκκινη γραμμή» που αυτή γνωρίζει, αύξησε την ένταση. Η συνέχεια κατέγραψε μεγιστοποίηση της «νευρικότητας» της τουρκικής πλευράς, η οποία δείχνει να ξεσκονίζει τα κιτάπια της και να ανασύρει ό,τι έχει και δεν έχει από επιχειρησιακά σχέδια πρόκλησης ανωμαλίας στην περιοχή του Αιγαίου.

Το πράττει δε αυτό επιχειρώντας να πιέσει ολοένα και περισσότερο, σε μια προσπάθεια να διαπιστώσει στην πράξη που βρίσκεται αυτή η «κόκκινη γραμμή» της ελληνικής πλευράς, επιχειρώντας να τη «σπρώξει» όσο περισσότερο γίνεται προς την πλευρά των δικών της συμφερόντων, στην κλασική και αναμενόμενη ενέργεια η οποία στοχεύει να απαξιώσει στην πράξη τις διακηρύξεις, καταφέρνοντας πλήγμα στην ελληνική αξιοπιστία.

Πέραν των κινδύνων «εκτροπής» που συνεπάγονται τέτοιες παρακινδυνευμένες τακτικές, το ερώτημα που ανακύπτει είναι αν η απόφαση του υπουργού Εξωτερικών να προβεί στη συγκεκριμένη αναφορά, αντί επί παραδείγματι να επιχειρήσει να καθησυχάσει το εσωτερικό, λέγοντας κάτι πιο ουδέτερο, όπως «μην ανησυχείτε, έχουν οι φύλακες τη γνώση», το οποίο διαβιβάζει μήνυμα αυτοπεποίθησης χωρίς όμως παράλληλα να «αναλαμβάνει υποχρεώσεις» απέναντι στον αντίπαλο, ήταν αποτέλεσμα κυβερνητικής πολιτικής η οποία συμφωνήθηκε με τη συμμετοχή όλων των αρμοδίων, από τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εθνικής Άμυνας, μέχρι τον υπουργό Εξωτερικών και τον διοικητή της ΕΥΠ.

Διότι δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τόσο «βαριές» κουβέντες να εκστομίζονται στο πλαίσιο μιας πολιτικής που μπορεί να πρεσβεύει ένα τμήμα της κυβέρνησης, ασχέτως του αν αυτή είναι σωστή ή λανθασμένη. Αν δεν είναι μια συνολική απόφαση, σωστά και προσεκτικά σταθμισμένη ως προς τις επιπτώσεις της, τότε μπορεί να οδηγήσει σε περιπέτειες, αφού νομοτελειακά η εικόνα που θα περάσει σε όσους έχουν λόγους να έχουν στραμμένα τα μάτια τους στο Αιγαίο, είναι αυτή ενός καραβιού δίχως σαφή πορεία.

Επίσης, είναι επικίνδυνο το να επιχειρεί οποιαδήποτε πλευρά εντός της κυβέρνησης, να σύρει την άλλη στη δική της λογική, μέσω δηλώσεων και ενεργειών, οι οποίες για τον εξωτερικό παρατηρητή δεσμεύουν τη χώρα, όχι απλά αυτόν που τις διατυπώνει.

Σα να μην έφταναν τα προβλήματα που υπάρχουν στα ελληνοτουρκικά, έρχεται να προστεθεί και η νέα υπόθεση Τούρκων στρατιωτικών, αυτή τη φορά πιο σοβαρή από αυτή των «8». Δύο πρόσωπα, φερόμενα ως μέλη της πλέον «εξειδικευμένης» ομάδας ειδικών επιχειρήσεων της Τουρκίας (παρότι αυτό αμφισβητείται, η καταγραφή των ονομάτων της ομάδας αυτής από ελληνικής πλευράς σε ανύποπτο χρονικό διάστημα στο παρελθόν αφήνει μικρά περιθώρια αμφιβολίας), οι οποίοι αναζήτησαν τη σωτηρία τους από τις διώξεις που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν, στη χώρα μας. Επισήμως τουλάχιστον.

Η κατάσταση δείχνει να περιπλέκεται σοβαρά, καθότι αν στην περίπτωση των «8» έγινε λόγος για «ικέτες» οι οποίοι κινδυνεύουν από τον ρεβανσισμό της κυβέρνησης Ερντογάν, τους οποίους η Ελλάδα οφείλει να προστατεύσει, φαίνεται πως έχει περάσει ένα λάθος μήνυμα στην άλλη πλευρά: Το ότι όποιος καταφέρει να περάσει σε ελληνικό έδαφος έχει καταφέρει να εξασφαλίσει άσυλο.

Πέραν του ότι η περίπτωση των δύο αυτών αξιωματικών μοιάζει να είναι διαφορετική, πρόκειται για μια επικίνδυνη κατάσταση που θα μπορούσε να εμπλέξει την Ελλάδα σε περιπέτειες, καθώς διαφαίνεται το ενδεχόμενο οι οπαδοί του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν να έχουν επιλέξει την Ελλάδα ως πεδίο ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών τους με τον Ερντογάν.

Η υπόθεση θυμίζει λίγο την περίπτωση Οτζαλάν, όταν κάποτε, εξυπηρετώντας τα προσωπικά και τα κουρδικά συμφέροντα, είχε ζητήσει να τεθεί επικεφαλής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων για να τις οδηγήσει σε μεγάλη νίκη εναντίον της Τουρκίας… και κάποιοι είχαν ενθουσιαστεί. Εν ολίγοις, αν οι κρατούντες δεν έχουν «τα μάτια τους δεκατέσσερα», η Ελλάδα θα κινδυνεύσει να αποτελέσει το επίκεντρο μιας επικίνδυνης σύγκρουσης, ενώ τα αποτελέσματα, μην έχουμε καμιά αμφιβολία, θα τα δούμε στη Θράκη.

Ωστόσο, ειδικά στην περίπτωση των δυο αυτών κυρίων που παραδόθηκαν στις ελληνικές αρχές, διατυπώνονται και λογικές κατά τεκμήριο υποψίες που παραπέμπουν στο ενδεχόμενο να μην ανήκαν στην ομάδα που ήθελε να σκοτώσει τον Ερντογάν, αλλά να ανήκουν στο τμήμα εκείνο των ειδικών δυνάμεων της γειτονικής μας χώρας, το οποίο στήριξε την κρίσιμη στιγμή τον – σε κάθε περίπτωση εκλεγμένο με δημοκρατικές διαδικασίες – Ερντογάν, οπότε η έλευσή τους στην Ελλάδα θα μπορούσε ακόμα και να ενεργοποιεί άλλα «σενάρια»…

Επιστρέφοντας όμως στο κεντρικό ζητούμενο του σημερινού σημειώματος, για την ανάγκη ύπαρξης μιας συνεκτικής και λογικής στρατηγικής πίσω από τον τρόπο που απαντά η Ελλάδα στην Τουρκία, μια στρατηγική που να ξεκαθαρίζει πιο είναι το ρεαλιστικό συμφέρον, άρα και η επιδίωξη της χώρας. Δεν μπορεί δηλαδή να μην έχει συνεννοηθεί ο πρωθυπουργός με τον ΥΠΕΞ και τους ΥΠΕΘΑ, Α/ΓΕΕΘΑ για να δεσμευθεί διακηρυκτικά η Ελλάδα σε κάποια στρατιωτική ενέργεια.

Ένα μικρό παράδειγμα: Επειδή πολύ συχνά ακούγεται – και έχει όντως βάση το σκεπτικό – ότι η Ελλάδα εξυπηρετείται από την παραμονή του Ερντογάν στην εξουσία, καθώς ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του έχει εξασφαλίσει το να βλέπει ο «πολιτισμένος» κόσμος την Ελλάδα ως πραγματική όαση σταθερότητας, μια γνήσια φιλειρηνική χώρα με σταθερά δυτικό προσανατολισμό, ενώ στη χώρα του έχει καταφέρει από τα «μηδενικά προβλήματα» του Νταβούτογλου να πετύχει… μηδενική ειρηνική συνύπαρξη με τον οποιονδήποτε, καλούμαστε να αποφασίσουμε στο εσωτερικό – οι υπεύθυνοι προφανώς – μέχρι ποιο σημείο μπορούμε να φτάσουμε για να εξασφαλίσουμε ότι θα συνεχίσει να παραμένει απέναντι.

Αν δηλαδή θα φθάναμε στο σημείο να ακολουθήσουμε στη σκάλα της κλιμάκωσης (escalation ladder) όπως αναφέρεται στη θεωρία της διαχείρισης κρίσεων (crisis management), ώστε να τον βοηθήσουμε να παραδώσει επαρκή εθνικιστικά διαπιστευτήρια στο εσωτερικό και οι ψηφοφόροι να του κάνουν τη χάρη και να υπερψηφίσουν τις συνταγματικές αλλαγές. Είναι άραγε λογικό;

Ένα λογικό αντεπιχείρημα θα ήταν ότι ναι μεν δεν είναι τελικά αρνητική η παρουσία του στην ηγεσία της Τουρκίας, όμως η Ελλάδα θα ήταν ανόητο να παίξει έστω έμμεσα ρόλο στις εσωτερικές εξελίξεις της γειτονικής χώρας. Εάν υποτεθεί ότι το «δεν ανακατευόμαστε στις εσωτερικές υποθέσεις οποιουδήποτε» αποτελεί συνειδητή ελληνική πολιτική, μήπως τότε η δήλωση του Νίκου Κοτζιά δεν ήταν και η πιο πετυχημένη της θητείας του ως υπουργού Εξωτερικών;

Με απλά λόγια, στην όλη διαχείριση της κατάστασης από ελληνικής πλευράς δείχνει να λείπει μια «συνεκτικότητα», μια λογική, που να ξεκινάει από κάπου και να καταλήγει κάπου, την οποία να ασπάζονται όλοι, ώστε στο τέλος της ημέρας να γίνεται και αντιληπτή ως γνήσια. Διότι αν αποδειχθούμε τόσο ανεύθυνοι ώστε να παίξουμε «παιχνίδια» με την ασφάλεια της χώρας, δηλαδή το ίδιο της το μέλλον με οποιοδήποτε κίνητρο, θα ήμασταν άξιοι της μοίρας μας.

Στις «πονηρές» σκέψεις και υποψίες που γεννιούνται τα τελευταία 24ωρα, εντάσσονται τα συνήθη, όπως το ότι η ένταση βολεύει για διευκόλυνση μιας πολιτικής απόφασης που θα δίνει το πράσινο φως στην υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ίσως όμως το πιο πρωτότυπο και εντυπωσιακό, το οποίο μάλιστα δείχνει να ταιριάζει με τη σκέψη ενός που θα είχε λόγους να επιδιώκει μια σύγκρουση με την Τουρκία σε αυτή τη συγκυρία, αφορά μια λογική «ξεσηκωμένη» από τον Θουκυδίδη και όσα έγραψε αναλύοντας τον Πελοποννησιακό πόλεμο!

Η οικονομική κρίση απομειώνει αργά αλλά σταθερά τις αμυντικές δυνατότητες της χώρας, οπότε εάν κρίνουμε ότι η Τουρκία δεν θα πάψει με τις διεκδικήσεις της έναντι της Ελλάδος, τότε η κατάλληλη ώρα για μια σύγκρουση είναι τώρα, αφού και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις αντιμετωπίζουν πλήθος προβλημάτων με το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο Ερντογάν κατά των Γκιουλενιστών!

Αφενός η Ελλάδα διατηρεί σημαντική στρατιωτική ισχύ ακόμα, παρά τα προβλήματα και το χτύπημά της θα γίνει πολύ αισθητό στην Τουρκία, ενώ οι επιπτώσεις από την έκβαση μιας αναμέτρησης που δεν είναι και απαραίτητο να έχει ξεκάθαρο νικητή – η «νίκη» είναι εξάλλου μια έννοια πολύ σχετική στο ελληνοτουρκικό θέατρο επιχειρήσεων και χρήζει σαφούς ορισμού – δεν αποκλείεται να θέσει σε κίνηση διαδικασίες που θα οδηγήσουν σε πολλές αλλαγές, οι οποίες θα ευνοούν την ελληνική ασφάλεια.

Δεν πρόκειται να μπούμε στην λεπτομερή επί της ουσίας αξιολόγηση και άσκηση κριτικής επί τέτοιων θεωρητικών σχημάτων, διότι αυτό που έχει σημασία δεν είναι άλλο από το να μην κάνει ο καθένας του κεφαλιού του, θεωρώντας ότι κατέχει το «παπικό αλάθητο». Οι καιροί είναι πονηροί και το παραμικρό σφάλμα μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο, ενώ η προσεκτική «ανάγνωση» των δεδομένων της στρατιωτικής ισορροπίας, δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο των εν Ελλάδι «στρατηγών του καναπέ».

Να θυμίσουμε όμως ότι σε κάθε πολιτική δράση μιας χώρας στο διεθνές περιβάλλον, υπάρχει η έννοια της «εξωτερικής νομιμοποίησης». Πόσο έξυπνο θα ήταν το να βρεθούμε αντιμέτωποι με μια κατάσταση, όταν στην Ουάσιγκτον ισορροπίες ακόμα δεν υπάρχουν και όλα δείχνουν να είναι στον αέρα; Αυτό λογικά οδηγεί σε δυο κρίσιμες επιπτώσεις.

Η πρώτη είναι ότι εάν για οποιονδήποτε λόγο η Ελλάδα κατηγορηθεί ότι δεν συμπεριφέρθηκε ορθολογικά και ως αποτέλεσμα χρεωθεί την αποσταθεροποίηση της ευαίσθητης νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, οι επιπτώσεις θα κάνουν πολλά χρόνια να ξεπεραστούν.

Πόσο «χαρούμενη» θα έκανε την Ουάσιγκτον να έχει να αντιμετωπίσει ένα ακόμα σοβαρό πρόβλημα, ενώ δεν έχει ακόμα επιλύσει τα εσωτερικά της; Πόσο θα την ενθουσίαζε μια τέτοια εξέλιξη σε μια περίοδο που διαφαίνεται εκ νέου στροφή στις σουνιτικές μοναρχίες (οικονομικός «αναπνευστήρας» της Τουρκίας) εναντίον του Ιράν, το να αντιμετωπίσει μια κατάσταση στα ελληνοτουρκικά, ενώ προσπαθεί να «ευθυγραμμίσει» την Τουρκία για να την απομακρύνει από τη Μόσχα και να τη χρησιμοποιήσει ως σταθερό σημείο της πολιτικής -καταρχήν- πίεσης που θα ασκηθεί στο Ιράν;

Ας σκεφτούμε λίγο, για παράδειγμα, για ποιον λόγο οι Ισραηλινοί τηρούν τόσο χαμηλό προφίλ στη σύγκρουση στη Συρία. Πέραν του όσο σκοτώνονται μεταξύ τους δυνητικοί τους αντίπαλοι αυτό εξυπηρετείται, για ποιον λόγο δεν εξαπολύουν επίθεση να καταστρέψουν τη σιιτική Χεζμπολάχ τώρα που έχει χιλιάδες απώλειες, οι νέοι που στρατολογούνται εκπαιδεύονται πλημμελώς, αναγκαστικά και γενικότερα, σε τόσο δύσκολη κατάσταση δεν θα είναι εύκολο να την ξαναβρούν.

Η απάντηση βρίσκεται πάλι στην εξωτερική νομιμοποίηση μιας τέτοιας ενέργειας, εάν και κατά πόσον ένας τέτοιος πόλεμος θα προκαλούσε περισσότερα προβλήματα από όσα θα επέλυε. Διότι π.χ. μια εξοργισμένη Ρωσία δε σημαίνει ότι θα κατεβάσει καμιά αρμάδα για να απειλήσει στρατιωτικά το Ισραήλ. Όμως, γνωρίζουν ότι θα βρίσκουν τη ρωσική διπλωματία συνεχώς μπροστά τους με διάφορους τρόπους και αυτό είναι ένα μη αποδεκτό, μη αυστηρά περιορισμένο – προς το παρόν τουλάχιστον – ρίσκο για την εθνική τους ασφάλεια.

Κατά συνέπεια, έστω ως υπόθεση εργασίας να δεχθούμε ένα ακραίο σενάριο, το ότι ξεσπά μια σύγκρουση στο Αιγαίο και ο ελληνικός στόλος προκαλεί τεράστιες ζημιές στον τουρκικό, ενώ αντίστοιχα η εικόνα στον τομέα της Αεροπορίας είναι παρόμοια. Είμαστε όλοι εθνικά υπερήφανοι, γράφονται και λέγονται διθύραμβοι για τις Ένοπλες Δυνάμεις κ.λπ. κ.λπ. Μπορεί κάποιος να πει με βεβαιότητα ότι μια τόσο μεγάλη – σε απόλυτες τιμές – νίκη δεν θα είχε και αρνητικές συνέπειες;

Επειδή όμως τα ακραία σενάρια δύσκολα θα τα δει κανείς να υλοποιούνται, τα αποτελέσματα και οι μετέπειτα συνέπειες μιας στρατιωτικής αναμέτρησης θα ήταν αμφότερα πολύ πιο σχετικά. Κατά συνέπεια, αν κάτι επείγει είναι να πέσουν οι τόνοι και οι πολιτικοί μας να ακολουθήσουν την οδό της μετριοπάθειας, αποφεύγοντας τον πειρασμό μεγαλόστομων δηλώσεων και διακηρύξεων, καθώς το παραμικρό «φάλτσο» (είμαστε γενικά επιρρεπείς…) θα μπορούσε να οδηγήσει σε περιπέτειες.

Όποιος θεωρεί πως μπορεί να προβλέψει την εξέλιξη από τη στιγμή που θα διαβεί η Τουρκία την πόρτα του φρενοκομείου με την Ελλάδα να την ακολουθεί, είναι καταδικασμένος να διαψευσθεί. Και ίσως το χειρότερο είναι ότι στο σημερινό State Department δε φαίνεται να υπάρχει κάποιος Χόλμπρουκ «ειδικών αποστολών» ώστε να πέσει στη μέση και να δώσει μια κάποια λύση, όπως-όπως…

* Ο Ζαχαρίας Μίχας είναι διευθυντής μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας (ISDA/ΙΑΑΑ)
Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με δεδομένο ότι ο Πρόεδρος Τραμπ έχει σκοπό να αντιπαρατεθεί με την Κίνα, υποχρεούται να ουδετεροποιήσει -τουλάχιστον- την Ρωσία

Η επιτυχημένη συνταγή της αποτροπής συμμαχίας μεταξύ των δυνάμει αντιπάλων μιας χώρας, είναι αναγκαία για την επιτυχία της νέας εξωτερικής πολιτικής που φαίνεται ότι ακολουθεί η κυβέρνηση των ΗΠΑ, αν και δεν έχει ανοίξει παρά εν μέρει τα χαρτιά της.

Χρειάζεται όμως τροποποίηση στα σύγχρονα δεδομένα, για να μη υποστεί τις απώλειες των Βυζαντινών, που έδιναν περισσότερα δικαιώματα σε ευκαιριακούς συμμάχους της, με αποτέλεσμα να μετρά απώλειες εδαφών. Επί του προκειμένου, όπως έγραψα σε προηγούμενο σημείωμα, με δεδομένο ότι ο Πρόεδρος Τραμπ έχει σκοπό να αντιπαρατεθεί με την Κίνα, υποχρεούται να ουδετεροποιήσει -τουλάχιστον- τη Ρωσία.

Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, επειδή ναι μεν οι ΗΠΑ δεν θέλουν επ’ ουδενί μια περαιτέρω σύσφιγξη των σινορωσικών σχέσεων, που μπορεί να καταλήξει σε αμυντική συμφωνία, από την άλλη δεν συμφέρει να επιτρέψουν στην Ρωσία να ενδυναμώσει τόσο, ώστε να καταστεί επικίνδυνος αντίπαλος.

Ήδη, τον Νοέμβριο, και ενώ είχε εκλεγεί ο Ντ. Τραμπ, πρόεδρος των ΗΠΑ, ο αντιπρόεδρος της Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής της Κίνας, Σου Κιλιάνγκ, συναντήθηκε με τον υπουργό Άμυνας της Ρωσίας, Σεργκέι Σόιγκου, στο Πεκίνο. Ο Κινέζος αξιωματούχος επεσήμανε τις θετικές εξελίξεις στην ανάπτυξη του διμερούς πλαισίου των αμυντικών σχέσεων Κίνας-Ρωσίας, κατά τα τελευταία χρόνια, δίνοντας έμφαση στον στρατηγικό προσανατολισμό των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Παράλληλα, αναφέρθηκε στις άμεσες στρατιωτικές σχέσεις (military-to-military relationship) Κίνας-Ρωσίας, αλλά και στην ανάγκη για την περαιτέρω βελτίωσή τους.

Από την πλευρά του, ο Σόιγκου δήλωσε ότι η Ρωσία θα ενισχύσει τις αμυντικές ανταλλαγές και τη συνεργασία της με την Κίνα, σε πολλούς τομείς των ενόπλων δυνάμεων και του αμυντικού πλαισίου σχέσεων, προκειμένου οι δύο χώρες, να έχουν θετικό ρόλο στη διατήρηση της περιφερειακής, αλλά και της παγκόσμιας ειρήνης και σταθερότητας.

Μόλις προχθές, η Κίνα προέβη σε ενέργεια δοκιμάζοντας τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ολοκληρώνοντας την κατασκευή περισσοτέρων από 20 κτιρίων στα τεχνητά νησιά που κατασκεύασε στην Νότια Σινική Θάλασσα, των οποίων τη νομιμότητα αμφισβητούν, όχι μόνον οι ΗΠΑ αλλά και όλες οι γειτονικές της χώρες.

Αυτά τα κτίρια φαίνεται πως είναι κατασκευασμένα για να στεγάσουν πυραύλους εδάφους-αέρος μακράς εμβέλειας, όπως δήλωσαν δύο αξιωματούχοι των ΗΠΑ στο Reuters. Το γεγονός είναι πιθανόν να εγείρει ερωτήματα σχετικά με το πώς θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ δεδομένων των δηλώσεων περί σκλήρυνσης της στάσης απέναντι στην Κίνα στη θαλάσσια αυτή περιοχή.

Επομένως, οι ΗΠΑ θα εργαστούν για να αποσυσπειρώσουν την Ευρασία και να αποφευχθεί το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας ενιαίας δύναμης σε αυτήν. Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η εξαγγελλόμενη προσέγγιση των ΗΠΑ με την Ρωσία, για να διασπαστεί ο σινορωσικός άξονας. Κι εδώ είναι το πρόβλημα, όπως ανέφερα ανωτέρω.

Ο αναπλ. καθ. Γεωπολιτικής, Κωνσταντίνος Γρίβας, σημειώνει και την ανάγκη "διπλής ανάσχεσης της Ρωσίας", για να μη αποκτήσει ιδιαιτέρως φιλικές σχέσεις και με την Ευρώπη. Γράφει: «Η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Μόσχας πρέπει να έχει δύο πρόσωπα. Και το φιλικό και το εχθρικό, με το δεύτερο να αποτελεί αναγκαίο συμπλήρωμα του πρώτου. Το κατά πόσον αυτό είναι εύκολο ή έστω δυνατόν να επιτευχθεί είναι μια άλλη ιστορία, αλλά αυτή είναι η βασική απαίτηση. Άρα λοιπόν, θα πρέπει μάλλον να αναμένουμε μια πολιτική Ιανού από πλευράς των Ηνωμένων Πολιτειών προς τη Μόσχα. Και το βλοσυρό πρόσωπο της Ουάσιγκτον έναντι της Ρωσίας θα πρέπει εξ αντικειμένου να βασιστεί σε έναν μισαλλόδοξο αντιρωσισμό».

Δεν θα πρέπει επομένως να εκπλήσσει η διφυής στάση των ΗΠΑ, όπου από τη μια πλευρά ο Πρόεδρος Τραμπ μιλά για εξομάλυνση των σχέσεων των δύο χωρών, από την άλλη όμως αξιωματούχοι των ΗΠΑ δηλώνουν πως η Ρωσία αποτελεί δυνάμει εχθρό. Να εξομαλυνθούν δηλαδή, οι σχέσεις, αλλά… να μη πάρει και πολύ θάρρος η Ρωσία, θα έλεγα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Τσαϊλά

Είναι ανθρώπινο να επιθυμούμε να αναλάβουμε κινδύνους. "Οι άνθρωποι παρασύρονται, άλλοι μεν από την τόλμη, την οποία εμπνέει στον φτωχό η ανάγκη, άλλοι από την πλεονεξία, στην οποία ωθούν τον πλούσιο η αλαζονεία και η αυτοπεποίθηση" ή καλύτερα θα λέγαμε, η ελπίδα και η απληστία, είναι πολύ ισχυρότερες από τους κινδύνους που υπονομεύουν την αποτροπή. Αυτά έλεγε ο πάντα επίκαιρος Θουκυδίδης!!!

Είναι πλέον γεγονός ότι όσο περνάει ο καιρός υπό την προεδρία του Erdogan να υφίσταται όλο και πιο μεγάλη πολιτική αβεβαιότητα και οικονομική αστάθεια στην Τουρκία, καθώς ο πρόεδρος συνεχίζει να χρησιμοποιεί την τρέχουσα κατάσταση της έκτακτης ανάγκης για τον έλεγχο των καθημερινών υποθέσεων που προκαλεί την ασφυξία στη δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και ακόμη και στον επιχειρηματικό τομέα μέσα από τα κύματα των συλλήψεων και εκκαθαρίσεων. Ο Erdogan τώρα ψάχνει τρόπους να νομιμοποιήσει την de facto αύξηση των αρμοδιοτήτων του, μάλιστα με τη βοήθεια του εθνικιστικού κινήματος της αντιπολίτευσης. Με όχημά του τη συγκέντρωση όλων των εξουσιών θα επιδεινώσει πολλές από τις υφιστάμενες αδυναμίες στο εσωτερικό της διακυβέρνησης της Τουρκίας, στην οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις της.

Η μάχη επί του ζητήματος της διεύρυνσης των εξουσιών του προέδρου έχει αμφίβολο αποτέλεσμα και ο Erdogan εφαρμόζει μια επιθετική εκστρατεία για να κερδίσει. Στο πολιτικό μέτωπο, αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει το κυνήγι μαγισσών κατά των «Γκιουλενιστών», και θα κλιμακώσει τη σκληρότητα στον ήδη αυστηρό έλεγχο των κρατικών θεσμικών οργάνων και των μέσων ενημέρωσης, όπως και την απειλητική ρητορική κατά των γειτόνων και ειδικότερα κατά της Ελλάδας και του Ελληνισμού.

Η ανάγκη του Erdogan να διατηρήσει την υποστήριξη των εθνικιστών ψηφοφόρων θα αυξήσει επίσης τους κινδύνους στην ασφάλεια της χώρας του σε μια στιγμή που ο τουρκικός στρατός παραμένει αποδυναμωμένος από τις μετα-πραξικοπηματικές εκκαθαρίσεις. Επίσης θα συνεχίσει τη στάση της σκληρής γραμμής σχετικά με το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (ΡΚΚ) αποκλείοντας πιθανή επιστροφή σε ειρηνευτικές συνομιλίες και θα προσπαθεί να αντικρούει με στρατιωτικά μέσα σίγουρα τους Κούρδους στη Συρία και μετά τη συμφωνία για την αποχώρηση των ενόπλων τμημάτων κατά κάποιο πολιτικό τρόπο στο Ιράκ. Στις δύο αυτές χώρες, ο Erdogan είναι πιθανό να μην ευθυγραμμίζεται με τις απαιτήσεις και να αποξενώνεται από τους συμμάχους. Οπότε η σκληρή γραμμή θα ανατροφοδοτήσει την τρομοκρατία στην Τουρκία. Ομοίως, η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για τους πρόσφυγες είναι πιο πιθανό από πρωτύτερα να μη τηρηθεί, και με μικρο-πολιτικές ο Erdogan να κρατήσει η σχέση του με τους Ευρωπαίους εταίρους επί σφύρας και άκμονος.

Η πιθανή νίκη του Erdogan στη μάχη επί του ζητήματος της διεύρυνσης των εξουσιών του προέδρου, θα του προσφέρει μεγάλη ανακούφιση. Ακόμα, και αν οι περισσότερες από τις διατάξεις δεν θα τεθούν σε ισχύ έως τις επόμενες εκλογές το 2019, η νίκη θα ενθαρρύνει τον Erdogan να ενεργεί ως ένας de facto "Εκτελεστικός Πρόεδρος" συνεχίζοντας να υπερβαίνει τις τυπικές αρμοδιότητες όλο το 2017. Μια εξουσία, που θα οδηγήσει την Τουρκία σε επιβαρυντικές πολιτικές, όχι μόνο στον οικονομικό τομέα, αλλά και σε κινδύνους ασφαλείας.

Στην περίπτωση που τα πράγματα πάνε άσχημα για την Τουρκία στη Συρία, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πολύ πιο οργανωμένο πραξικόπημα κατά του Erdogan, αφού δεν μπορεί να βλέπει μακριά. Ο Erdogan αποδεικνύει με τις πράξεις του ότι ο ίδιος είναι αμετροεπής. Η επόμενη κίνησή του θα καθορίσει κατά πόσον ή όχι είναι επίσης ένας ηλίθιος.

Όσον αφορά στα καθ’ ημάς σίγουρα ο πόλεμος δεν είναι επιδιωκόμενος ακόμη κι’ αν πιστεύουμε ότι έχουμε την ευκαιρία να κερδίσουμε. Αλλά να γνωρίζουμε ότι οι συνθήκες πολέμου πάντα υπάρχουν. Ως εκ τούτου η συνεχής επαγρύπνηση είναι απαραίτητη, και η ισχυρή θέληση για να νικήσεις τον εχθρό είναι απαραίτητη. Κλείνοντας να επισημάνουμε ότι το δίλημμα δεν είναι ψύχραιμες διαπραγματεύσεις με το "νευρικό γείτονα" ή πόλεμος, αλλά ισχυρή αποτροπή ή πόλεμος.

* Ο Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Μιχάλη Διακαντώνη

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποτελούν αδιαμφισβήτητα το σημαντικότερο κεφάλαιο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Απ’ την περίοδο των σεισμών του 1999, ξεκίνησε μια προσπάθεια επαναπροσέγγισης των δύο χωρών μέσω συνεργασίας σε θέματα «χαμηλής πολιτικής» (εμπόριο, τουρισμός, πολιτισμός) που συνοδεύτηκε απ’ την μείωση της στρατιωτικής έντασης, αλλά και την έναρξη διερευνητικών επαφών για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας.

Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε το 2009 μέσω της σύστασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας, που αποσκοπούσε στην περαιτέρω διεύρυνση των δεσμών των δύο κρατών στους προαναφερθέντες τομείς. Οι συγκεκριμένες δράσεις είναι σύμφωνες με τη Φιλελεύθερη σχολή σκέψης στις Διεθνείς Σχέσεις, η οποία υποστηρίζει ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση και η ύπαρξη συνεργασίας σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, είναι ικανή να δημιουργήσει ισχυρούς δεσμούς ανάμεσα στα κράτη, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα πολεμικών συγκρούσεων.

Η προσδοκία που γεννάται, είναι ότι οι εν λόγω διαδικασίες με την πάροδο του χρόνου, θα διευκολύνουν την επίτευξη συγκλίσεων σε θέματα «υψηλής πολιτικής», όπως είναι αυτά της εθνικής ασφάλειας και κυριαρχίας. Ποιος είναι, όμως, μέχρι ώρας ο πραγματικός αντίκυπος αυτών των πολιτικών προσέγγισης Ελλάδας-Τουρκίας και ποια η πιθανή εξέλιξή τους, με βάση τις υπάρχουσες συνθήκες στο εγχώριο και διεθνές περιβάλλον;

Η Τουρκία ως «αρνητής» του Διεθνούς Δικαίου

Προτού αναφερθούμε στα αποτελέσματα που επιτεύχθησαν μέσω της διπλωματικής προσέγγισης των δύο κρατών, θα πρέπει να τονίσουμε ότι οι ελληνοτουρκικές διαφορές εκτείνονται σ’ ένα μεγάλο εύρος ζητημάτων και χαρακτηρίζονται απ’ την διαχρονική άρνηση της Τουρκίας να αποδεχτεί τα τετελεσμένα που προκύπτουν απ’ το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες και Συμβάσεις. Πιο συγκεκριμένα, η Τουρκία[1]:
  • το 1973 παρείχε παράνομη άδεια ερευνών στην κρατική εταιρεία πετρελαίου για την περιοχή του Αιγαίου, αμφισβητώντας ευθέως μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, τα όρια της οποίας προβλέπονται απ’ τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982).
  • αμφισβητεί, με απειλή πολέμου (casus belli), το νόμιμο και κυριαρχικό δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ παραβιάζει διαρκώς και τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο.
  • αμφισβητεί την κυριαρχία επί ελληνικών νησιών, καθώς και τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας, αποσκοπώντας στη δημιουργία «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων (1947) και των Ιταλο-Τουρκικών Συμφωνιών του 1932. Επιπλέον, απαιτεί την αποστρατικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, παρά τα όσα ορίζονται στη Σύμβαση του Montreux (1936), τη Συνθήκη της Λωζάννης και σε αντίθεση με την ισχυρή παρουσία τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στις ακτές της Μικράς Ασίας.
  • αμφισβητεί τις αρμοδιότητες που ασκεί η Ελλάδα εντός του FIR Αθηνών, βάσει των αποφάσεων του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO), παραβιάζοντας με τα πολεμικά της αεροσκάφη τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας. Όσον αφορά τις περιοχές έρευνας και διάσωσης, η Τουρκία εξέδωσε το 1988 κανονισμό που επεκτείνει τα δικαιώματά της σε τμήμα του FIR Αθηνών. Ο κανονισμός αυτός έρχεται σε αντίθεση με τη διεθνή πρακτική, τις συστάσεις του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ) και του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας, αλλά και με όσα ορίζονται στις Συμβάσεις του Σικάγο (1944) και του Αμβούργου (1979).
  • έχει εισβάλλει στρατιωτικά στην Κύπρο απ’ το 1974 και κατέχει παράνομα το 37% της νήσου, παραβιάζοντας τα δικαιώματα των Ελληνοκυπρίων προσφύγων, των αγνοουμένων και των συγγενών τους, ενώ συνεχίζει με συστηματικό τρόπο τον παράνομο εποικισμό, έχοντας μάλιστα προβεί σε μονομερή ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους το Νοέμβριο του 1983. Οι ενέργειες αυτές έχουν καταδικαστεί κατ’ επανάληψη με σειρά αποφάσεων και ψηφισμάτων, τόσο απ’ τη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όσο και μέσα από ευρωπαϊκά όργανα και άλλα διεθνή fora.
  • ασκεί παρεμβατική πολιτική εναντίον της Ελλάδας στη Δυτική Θράκη μέσω του Προξενείου Κομοτηνής και των ψευδομουφτήδων που αυτό τοποθετεί στην περιοχή. Οι εκφοβισμοί αλλά και τα οικονομικά κίνητρα που χρησιμοποιούνται από «σκιώδη» τουρκικά στοιχεία, αποσκοπούν να συνενώσουν και να εκτουρκίσουν τις διαφορετικές συνιστώσες της μουσουλμανικής μειονότητας, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια ανάκτησης της ιδιαίτερης ταυτότητας των Πομάκων και των Ρομά. Τελικός σκοπός είναι η να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι στην Δυτική Θράκη υφίσταται τουρκική και όχι μουσουλμανική μειονότητα (σε αντίθεση με όσα ορίζει ρητώς η Συνθήκη της Λωζάννης).[2]
Οι θετικές εξελίξεις σε ζητήματα οικονομίας και η κατευναστική πολιτική της Ελλάδας

Παρά τις διαχρονικές εστίες τριβής μεταξύ των δύο κρατών, υπάρχουν τομείς στους οποίους παρουσιάζονται θετικές εξελίξεις, όπως είναι το εμπόριο, οι επενδύσεις, ο τουρισμός, η ενέργεια και ο πολιτισμός.

Σε επίπεδο εμπορικών συναλλαγών, ενώ το 1997 ο όγκος του εμπορίου μεταξύ των δύο χωρών ανερχόταν στα 729 εκατομμύρια δολάρια, το 2014 έφθασε στα 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια, για να πέσει στο επίπεδο των 2,99 δις δολαρίων το 2015 εξαιτίας της επιβολής των capital controls στην Ελλάδα και της διεθνούς πτώσης της τιμής του πετρελαίου (καθώς μεγάλο κομμάτι των ελληνικών εξαγωγών αφορά τον κλάδο των πετρελαιοειδών). Αξίζει να σημειωθεί, ότι απ’ το 1998 έως και το 2009 η Ελλάδα παρουσίαζε έλλειμμα στις εμπορικές της συναλλαγές με την Τουρκία.[3]

Στο επίπεδο των άμεσων ξένων επενδύσεων (ΑΞΕ), οι ροές μεταξύ των δύο κρατών είναι διαχρονικά χαμηλές. Μετά τη συμφωνία για την Τελωνειακή Ένωση μεταξύ Τουρκίας-Ε.Ε. (1995) υπήρξαν αυξητικές τάσεις, με την χώρα μας να πραγματοποιεί τις μεγαλύτερες ΑΞΕ τα έτη 2006-2007 εξαιτίας της απόκτησης της τουρκικής τράπεζας Finansbank απ’ την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος και της Tekfen Bank από την Eurobank EFG (και οι δύο πουλήθηκαν, το 2016 και το 2012 αντίστοιχα, λόγω της ανάγκης ανεύρεσης τραπεζικών κεφαλαίων που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση). Οι τουρκικές ΑΞΕ είναι χαμηλότερες σε σχέση με τις ελληνικές, και περιορίζονται τα τελευταία έτη στο άνοιγμα υποκαταστημάτων της τουρκικής τράπεζας Ziraat σε Αθήνα, Κομοτηνή, Ξάνθη και Ρόδο και στην απόκτηση πλειοψηφικών πακέτων μετοχών σε ελληνικές μαρίνες. Τα ελληνικά γραφειοκρατικά εμπόδια αλλά και η επενδυτική αβεβαιότητα που προκάλεσε η ελληνική οικονομική κρίση, αποθάρρυναν σε σημαντικό βαθμό την προσέλκυση σημαντικών κεφαλαίων απ’ την Τουρκία.[4]

Ο τουρισμός είναι ένα ακόμη πεδίο στο οποίο ανθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αναφέρεται χαρακτηριστικά, ότι ενώ το 2000 μόλις 218.000 Έλληνες επισκέπτονταν την Τουρκία, το 2015 ο αριθμός τους ανήλθε σε 755.000. Αντίστοιχα, ενώ το 2003 περίπου 170.000 Τούρκοι τουρίστες επισκέπτονταν την Ελλάδα, το 2015 ο αριθμός αυτός έφθασε τις 898.000[5]. Παράλληλα με τον τουρισμό, αναπτύσσονται και πρωτοβουλίες για πολιτιστικά δρώμενα που έχουν σαφώς οικονομικές απολήξεις για πολλούς Δήμους των δύο χωρών. Αν και ο τομέας του τουρισμού αποφέρει σημαντικά έσοδα για Ελλάδα και Τουρκία και αναπτύσσει πολυεπίπεδα τις σχέσεις των δύο λαών, είναι ευαίσθητος σε δυσμενείς πολιτικές εξελίξεις (όπως η τρομοκρατία ή η ύπαρξη διακρατικών εντάσεων).

Στον ενεργειακό τομέα, έχουν επίσης προωθηθεί σημαντικές συνεργασίες μεταξύ των δύο χωρών. Ελλάδα και Τουρκία στηρίζονται ενεργειακά σε μεγάλο βαθμό στις ρωσικές εισαγωγές και προσπαθούν να περιορίσουν την εξάρτησή τους αυτή, μέσω της συμμετοχής τους στον Νότιο Ενεργειακό Διάδρομο (Southern Gas Corridor). Το σχέδιο αυτό προβλέπει την προμήθεια αερίου από χώρες της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν σε πρώτη φάση) μέσω της κατασκευής ενός δικτύου νέων αγωγών. Στο δίκτυο αυτό περιλαμβάνεται ο αγωγός TANAP (Trans Anatolian Pipeline) για την Τουρκία και ο αγωγός TAP (Trans Adriatic Pipeline) για την Ελλάδα. Επιπλέον, οι δύο χώρες συνεργάζονται ενεργειακά μέσω του Διασυνδετηρίου αγωγού φυσικού αερίου Τουρκίας-Ελλάδας (ITG) που εγκαινιάστηκε το 2007, ενώ την ίδια χρονιά ξεκίνησε και η διασύνδεση του ελληνικού και τουρκικού ηλεκτρικού δικτύου μέσω Θράκης. Μελλοντικά, υπάρχει η δυνατότητα να υλοποιηθούν δύο ακόμη ενεργειακά έργα: το πρώτο αφορά την κατασκευή του αγωγού Turkish Stream που προβλέπει την μεταφορά ρωσικού φυσικού αερίου μέσω των ελληνοτουρκικών συνόρων στην υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ το δεύτερο αφορά την κατασκευή ενός αγωγού Κύπρου-Τουρκίας που θα μεταφέρει το αέριο απ’ τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου στη γείτονα χώρα (και σε άλλες χώρες της Ευρώπης σε δεύτερη φάση). Επί του παρόντος, η πραγματοποίηση και των δύο αυτών έργων συναντάει σοβαρά εμπόδια, τόσο για γεωπολιτικούς όσο και για νομικούς λόγους (προσπάθεια ευρωπαϊκής απεξάρτησης απ’ το ρωσικό αέριο, ατελής οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ κρατών και άλυτο κυπριακό ζήτημα).

Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω στοιχεία, πρέπει να ληφθεί υπόψιν και η κατευναστική διπλωματική στάση της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία απ’ την δεκαετία του 1990 και εντεύθεν. Είναι χαρακτηριστικό, ότι αν και τον Ιανουάριο του 1996 είχαν προηγηθεί τα πολύ σοβαρά γεγονότα των Ιμίων, η ελληνική κυβέρνηση –σε μια ομολογουμένως πολύ άτυχη διπλωματική στιγμή- έσπευσε να υπογράψει τη Συμφωνία της Μαδρίτης (Ιούλιος 1997) με την οποία αναγνώριζε τα «νόμιμα και ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο». Ακολούθως, το Δεκέμβριο του 1999, στη Σύνοδο Κορυφής στο Ελσίνκι, η Τουρκία έλαβε τον τίτλο της υποψήφιας χώρας- μέλους προς ένταξη στην Ε.Ε., με την ταυτόχρονη δέσμευση για την παραπομπή όλων των εκκρεμών ελληνοτουρκικών διαφορών στο Δικαστήριο της Χάγης. Την περίοδο 2000-2002 υπογράφησαν 16 συμφωνίες στο εμπόριο, τις επενδύσεις, τον τουρισμό, τις μεταφορές και στον επιστημονικό και τεχνολογικό τομέα, ενώ μετά την ίδρυση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας (2009) υπήρξαν πάνω από 25 κείμενα συμφωνιών που αφορούν θέματα από την επιχειρηματικότητα, την οικονομία και τον αθλητισμό έως και το ευαίσθητο προσφυγικό ζήτημα. Γενικότερα, η διπλωματική στάση της Ελλάδας καθ’ όλο αυτό το διάστημα μπορεί να χαρακτηριστεί από συντηρητική έως και παθητική, με ιδιαίτερο βάρος να δίνεται στην τήρηση των κανόνων Διεθνούς Δικαίου και στην αποφυγή προκλητικών ενεργειών που θα μπορούσαν να δυναμιτίσουν τις διμερείς σχέσεις.

Ο συνεχής αναθεωρητισμός της Τουρκίας

Πώς, όμως, ανταποκρίνεται η Τουρκία σε αυτή την κατευναστική στάση της Ελλάδας; Αποτελεί η συνεργασία σε ζητήματα χαμηλής πολιτικής, μια αφετηρία για την ήπια και ειρηνική συνύπαρξη στις δύο πλευρές του Αιγαίου ή εκλαμβάνεται ως ένδειξη διπλωματικής αδυναμίας απ’ την γείτονα χώρα;
Δυστυχώς, η τουρκική ηγεσία φαίνεται όχι μόνο να διατηρεί αλλά και να εντείνει την διαχρονικά αναθεωρητική της πολιτική έναντι της Ελλάδας. Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δήλωσε ότι «η συνθήκη της Λωζάννης (με την οποία καθορίστηκαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα) δεν είναι ένα αδιαμφισβήτητο ιερό κείμενο. Και βέβαια θα το συζητήσουμε […] Έχουμε επίγνωση ότι θα θίξουμε τα συμφέροντα αρκετών. αλλά και πάλι θα το πράξουμε[6]». Σε μια άλλη αποστροφή των λόγων του είχε τονίσει ότι η Τουρκική Δημοκρατία αποτελεί τη συνέχεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για αυτό «άλλα είναι τα φυσικά σύνορα της χώρας μας και άλλα τα σύνορα της καρδιάς μας[7]». Η αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων είναι συνεχής και άμεση με τον ίδιο τον Ερντογάν να δηλώνει τον Σεπτέμβριο του 2016 ότι «με τη Λωζάννη δώσαμε στους Έλληνες τα νησιά, που αν φωνάξεις από τις ακτές του Αιγαίου, θα ακουστείς απέναντι. Είναι αυτό νίκη; Εκείνα τα μέρη ήταν δικά μας. Εκεί έχουμε ακόμα δικά μας νησιά[8]».

Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και οι δηλώσεις σημαντικών στελεχών της τουρκικής κυβέρνησης: Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, απαντώντας γραπτώς σε ερώτηση που κατέθεσε Τούρκος βουλευτής σχετικά με το καθεστώς των νησιών στο Αιγαίο είπε ότι «τα Ίμια είναι τουρκικό έδαφος[9]» ενώ και ο Τούρκος Υπουργός Άμυνας, Ισμέτ Γιλμάζ, τον Μάρτιο του 2015 εντός της τουρκικής Βουλής ανέφερε ότι: «Η Ελλάδα έχει μόνο εκ των πραγμάτων και προσωρινά, κανόνα κυριαρχίας πάνω στα νησιά με την ονομασία EGAYDAAK και η διοίκηση της εκεί δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα νησιά αυτά είναι έδαφος της Τουρκικής Δημοκρατίας[10]». Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί, ότι το αρκτικόλεξο EGAYDAAK στα επίσημα τουρκικά έγγραφα, αναφέρεται σε 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες των οποίων η κυριότητα -σύμφωνα με τους Τούρκους- δεν παραχωρήθηκε στην Ελλάδα με συμφωνίες[11].

Οι δηλώσεις αυτές των Τούρκων αξιωματούχων δεν είναι τυχαίες ούτε και αποτελούν μεμονωμένες περιπτώσεις εθνικιστικής ρητορικής, καθώς είναι σύμφωνες με τα όσα διακηρύσσονται στον λεγόμενο «Εθνικό Όρκο» της Τουρκίας (“Misakı Mill”î). Το κείμενο αυτό θεωρείται ο Καταστατικός Χάρτης της Τουρκίας και αποτελεί αντικείμενο εκπαίδευσης στα σχολεία και σχολές όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Για να γίνει πλήρως αντιληπτή η ουσία του «Εθνικού Όρκου», παρατίθεται η ακόλουθη φράση του Μουσταφά Κεμάλ που αναφέρεται εντός αυτού: «Κάθε έδαφος όπου ζουν Τούρκοι περιλαμβάνεται στο Misakı Millî. Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τα νησιά (τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο), καθώς επίσης θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας, τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη».[12] Ο ίδιος ο Ερντογάν αναφερόμενος στον «Εθνικό Όρκο» έχει δηλώσει ότι: «Η Τουρκία πάντοτε αγκάλιαζε όλους τους καταπιεσμένους πληθυσμούς και τα θύματα και ποτέ δεν εγκαταλείψαμε τους ομοεθνείς μας μόνους […] Γίνεται να φανταστεί κανείς την Αδριανούπολη χωριστά από τη Θεσσαλονίκη ή το Κίρτζαλι;»[13].

Η Τουρκία δεν αμφισβητεί όμως μόνο σε επίπεδο ρητορικής τα ελληνικά σύνορα, αλλά και μέσω των πρακτικών που ακολουθεί σε καθημερινό επίπεδο: οι μαζικές παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου, οι συνεχείς NAVTEX που εκδίδει και με τις οποίες δεσμεύει μεγάλες περιοχές του Αιγαίου, οι Διοικητικές Εκθέσεις Δραστηριοτήτων που εκδίδει η τουρκική Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών στις οποίες αναφέρει τα Ίμια ως τουρκικό έδαφος αναλαμβάνοντας παράλληλα να τα προστατεύει και να τα επιτηρεί σε 24ωρη βάση[14], η «επίσκεψη» του Τούρκου αρχηγού ΓΕΕΘΑ με πυραυλάκατο και ομάδα ειδικών δυνάμεων στα Ίμια[15], αλλά και η προ ολίγων ημερών πραγματοποίηση άσκησης με πραγματικά πυρά εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων απ’ το τουρκικό πλοίο «Κουσάντασι»[16] είναι μόνο ενδεικτικές των τουρκικών προθέσεων. Το προσφυγικό ζήτημα, αποτελεί, άλλωστε, ένα ακόμη μέσο της τουρκικής διπλωματίας προς αυτή την κατεύθυνση: Πέραν του διακηρυγμένου απ’ τη δεκαετία του 80’ «Δόγματος Οζάλ», σύμφωνα με το οποίο για την κατάκτηση της Ελλάδας δεν είναι απαραίτητος ένας πόλεμος αλλά η βαθμιαία αποστολή σε αυτήν 3-4 εκατομμυρίων φανατικών Μουσουλμάνων[17], η Τουρκία φαίνεται να εκμεταλλεύεται την παρούσα κατάσταση προκειμένου να διεξάγει δραστηριότητες ελέγχου πέριξ των Ιμίων, του Φαρμακονησίου και της Κω, παραβιάζοντας τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα[18].

Σε σχέση με το Κυπριακό ζήτημα, η Τουρκία παρά την όποια πρόοδο παρατηρείται κατά καιρούς στις διαπραγματεύσεις, αρνείται πλήρως την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και επιμένει στο αναχρονιστικό καθεστώς των εγγυήσεων, ζητώντας ουσιαστικά την επίσημη κατοχύρωση της παράνομης τουρκικής εισβολής του 74’. Ο Ερντογάν δήλωσε προσφάτως ότι «η Τουρκία θα παραμείνει για πάντα στην Κύπρο»[19] ενώ η σημασία που αποδίδει η τουρκική διπλωματία στο νησί της Αφροδίτης, προκύπτει πρόδηλα και απ’ τα γραφόμενα του Τούρκου πρώην Πρωθυπουργού, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του “Στρατηγικό Βάθος”: «ακόμη και αν δεν υπήρχε εκεί, έστω, και ένας Τούρκος μουσουλμάνος, η Τουρκία θα ήταν υποχρεωμένη να θέσει ένα κυπριακό ζήτημα». Υποστηρίζει μάλιστα με έμφαση ότι καμία χώρα δεν μπορεί να παραβλέψει ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά της ζωτικής της περιοχής και ότι η Τουρκία είναι υποχρεωμένη να ενδιαφέρεται στρατηγικά για την Κύπρο εξαιρουμένου του ανθρώπινου στοιχείου[20].

Το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων

 Με βάση τα όσα περιγράφησαν ανωτέρω, είναι αρκετά πιθανή η όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο μέλλον. Σε αυτό το γεγονός συντείνουν τόσο παράγοντες που αφορούν την εσωτερική κατάσταση των δύο χωρών, όσο και η διεθνής συγκυρία. Η πίστη στα αποτελέσματα της οικονομικής αλληλεξάρτησης ξεθωριάζει, καθώς η παράταση της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, αλλά και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η τουρκική οικονομία λόγω του πραξικοπήματος και της τρομοκρατίας, κάνουν δύσκολη την περαιτέρω διεύρυνση των διμερών εμπορικών και επενδυτικών δεσμών. Το προσφυγικό ζήτημα, θα προκαλέσει, όχι μόνο διπλωματικές αλλά και οικονομικές τριβές, εντείνοντας τον ανταγωνισμό στον τουριστικό τομέα ακόμη και με τη χρήση αθέμιτων μέσων, ενώ η διαπιστωμένη ύπαρξη ενεργειακών κοιτασμάτων στο Αιγαίο θα δημιουργήσει επιπρόσθετες διενέξεις.

Στο εσωτερικό της Τουρκίας, η προσπάθεια του Ερντογάν, να κερδίσει το προσεχές δημοψήφισμα προκειμένου να αποκτήσει εκτελεστικές υπερεξουσίες, τον έχει οδηγήσει σε αναγκαστική συμμαχία με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ήδη συζητείται το ενδεχόμενο της εισόδου δύο ή τριών μελών των  Γκρίζων Λύκων στο κυβερνητικό σχήμα[21]). Αυτό σημαίνει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θα αναγκαστεί να υιοθετήσει εθνικιστικές κορώνες ή ακόμη και να προβεί στην πρόκληση μιας χαμηλής ή υψηλής εντάσεως ελληνοτουρκικής κρίσης για να προσελκύσει τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους, ενώ προφανώς δεν αναμένεται να επιδείξει ελαστική στάση σε ζητήματα που αφορούν τις ελληνοτουρκικές ή τουρκο-κυπριακές διαφορές. Περαιτέρω, η σταδιακή Ισλαμοποίηση της Τουρκίας, η έλλειψη αξιόπιστων δημοκρατικών θεσμών, ο περιορισμός της ελευθερίας της έκφρασης και το πολιτικό πογκρόμ που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου, ολοένα και απομακρύνουν την χώρα του απ’ την ευρωπαϊκή της προοπτική. Το γεγονός αυτό έχει αρνητικές επιπτώσεις τόσο για την οικονομία της Τουρκίας, όσο και για τους ορίζοντες της εξωτερικής της πολιτικής, οδηγώντας αναπόφευκτα την εστίαση της προσοχής της στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.
Η απόρριψη απ’ την ελληνική δικαιοσύνη της έκδοσης των 8 Τούρκων πραξικοπηματιών στην Τουρκία, αλλά και η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να κατοικηθούν 28 μικρά νησιά του Αιγαίου για εθνικούς λόγους[22], οξύνουν ακόμη περισσότερο το κλίμα μεταξύ των δύο χωρών. Επιπλέον, καθώς η οικονομική συγκυρία για την Ελλάδα είναι πολύ δυσάρεστη και επανέρχονται στο προσκήνιο σενάρια Grexit, δεν μπορούν να αποκλειστούν σπασμωδικοί ελληνικοί διπλωματικοί χειρισμοί που θα οδηγήσουν ηθελημένα ή άθελα σ’ ένα ελληνοτουρκικό επεισόδιο.

Οι αρνητικές προϋποθέσεις που υφίστανται σε σχέση με τα ελληνοτουρκικά ζητήματα, δεν πρέπει να αποτρέψουν την Ελλάδα απ’ την επιδίωξη της βελτίωσης των διπλωματικών της δεσμών με την Τουρκία. Όσο, όμως, ο κανόνας του διεθνούς συστήματος είναι η αναρχία, είναι αναπόδραστο για τα κράτη να λειτουργούν με ρεαλιστική λογική και όχι με ιδεολογικές ονειρώξεις. Το αρραγές εσωτερικό μέτωπο, η σωστή λειτουργία και προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων και η άσκηση πολυμερούς διπλωματίας είναι τα μέσα με τα οποία η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει αποτροπή σε όποιον επιβουλεύεται τα εθνικά της συμφέροντα.

* Ο Μιχάλης Διακαντώνης είναι οικονομολόγος, διεθνολόγος και συντονιστής ερευνών του του ερευνητικού τομέα ΤΟ.ΡΕ.ΝΕ. στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου. 

Πηγές
[1] http://www.mfa.gr/zitimata-ellinotourkikon-sheseon/
[2] http://defencenews.gr/index.php/diethneis-sxeseis/313-oi-meionotites-tis-thrakis-o-rolos-tou-tourkikoy-prokseneiou
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=809277
http://www.liberal.gr/arthro/115440/epikairotita/2017/H-MIT-fakelonei-ellines-kai-polites-38-choron.html
[3] Yazgan, Nuve, Politics of Interdependence: An analysis of Turkish-Greek economic relations (Master thesis), Ghsan Dogramacı Bilkent University, Μάιος 2016. σελ. 98-99.
[4] Ibid, σελ. 111-119.
[5] Ibid, σελ. 125-127.
[6] http://www.protothema.gr/politics/article/630728/o-erdogan-amfisvitei-ti-sunthiki-tis-lozanis-kai-anoigei-thema-sunoron/
[7] http://www.kathimerini.gr/882975/article/epikairothta/kosmos/erntogan-alla-einai-ta-fysika-synora-kai-alla-ta-synora-ths-kardias-mas
[8] http://www.thetoc.gr/politiki/article/i-tourkia-amfisbitei-ellinika-dikaiwmata-sto-miso-aigaio
[9] http://www.naftemporiki.gr/story/1177929/tsabousoglou-ta-imia-einai-tourkiko-edafos
[10] http://www.newsbomb.gr/ellada/ethnika/story/571224/proklisi-toyrkoy-ypam-16-nisia-katexontai-paranoma-apo-tin-ellada
[11] Μηνάγιας, Χρήστος, Απόρρητος Φάκελος Τουρκία-Η Εθνική Στρατηγική της Τουρκίας, σελ. 243-267, 2014, Εκδόσεις Κάδμος.
[12] http://www.geostrategy.gr/pdf/20110220%20TUR%20Ataturk%20&%20Erdogan.pdf
[13] http://www.kathimerini.gr/879543/article/epikairothta/politikh/erntogan-den-mporoyme-na-agnohsoyme-toys-omoe8neis-mas-se-dytikh-8rakh-kai-kypro
[14] http://www.armynow.net/bomba-minagia-aktofylaki-elegxous-imia/
[15] http://www.sigmalive.com/news/international/400700/polemiko-ploio-me-ton-tourko-geetha-kai-komantos-sta-imia
[16] http://www.protothema.gr/politics/article/655159/tourkiko-polemiko-ekane-voles-duo-milia-apo-to-farmakonisi/
[17] http://www.kathimerini.gr/850302/opinion/epikairothta/politikh/h-proioysa-islamopoihsh-ths-elladas
[18] http://www.armynow.net/bomba-minagia-aktofylaki-elegxous-imia/
[19] http://www.iefimerida.gr/news/312847/erntogan-o-stratos-mas-den-feygei-apo-kypro-i-ellada-vazei-xana-sta-podia
http://mignatiou.com/2016/12/akintzi-choris-strato-ke-engiisis-diapragmatefsis-telos-ochi-prosartisi-se-tourkia/
[20] http://www.liberal.gr/arthro/93630/amyna–diplomatia/2016/apokaluptoume-tin-tourkia-tou-Erdoan.html
[21] http://www.kathimerini.gr/895738/article/epikairothta/kosmos/eisodos-twn-gkrizwn-lykwn-sthn-kyvernhsh-syzhteitai-sthn-agkyra
[22] http://www.ant1news.gr/news/Politics/article/462898/santorinios-tha-katoikithoyn-ta-mikra-nisia-toy-aigaioy

Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ατμόσφαιρα όξυνσης πυροδοτείται στην αλβανική πολιτική ζωή καθώς για έβδομη συνεχή ημέρα η κεντροδεξιά αντιπολίτευση διαδηλώνει στο κέντρο των Τιράνων ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης Ράμα, ανεβάζοντας στα ύψη του τόνους της ρητορικής της.

Μάλιστα, χθες, μιλώντας σε χιλιάδες διαδηλωτές ο ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος, Λουιζλίμ Μπάσα, κάλεσε τους οπαδούς του σε πολιτική ανυπακοή και σχολιάζοντας την παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης είπε απευθυνόμενος στην κυβέρνηση: “Πόλεμο θέλετε πόλεμο θα έχετε”, ενώ απευθυνόμενος στους διαδηλωτές είπε: “Σπάστε τους τα λάστιχα των αυτοκινήτων, σπάστε τους τα τζάμια σε όποιον αδίκως σας τιμωρεί”.

Ανακοίνωσε, δε, ότι τις επόμενες μέρες πρόκειται να οργανωθεί ακόμα μεγαλύτερη και μαχητικότερη διαδήλωση στα Τίρανα, με αίτημα την διενέργεια των εκλογών του Ιουνίου από υπηρεσιακή κυβέρνηση. Λάδι στη φωτιά του τεταμένου πολιτικού κλίματος έριξαν τις τελευταίες μέρες οι δηλώσεις δυτικών παραγόντων.

Ειδικότερα, ο πρέσβης του ΟΑΣΕ στα Τίρανα, Bernd Borchardt, σε χθεσινή ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή ανέφερε ότι στην Αλβανία κυκλοφορούν 2 δισεκατομμύρια “βρώμικα” ευρώ προερχόμενα από ναρκωτικά, τα οποία μπορεί να χρησιμοποιηθούν και στις επικείμενες εκλογές. Ωστόσο, μετά τον σάλο που προκλήθηκε ανασκεύασε τη δήλωσή του, λέγοντας ότι έκανε αναφορά στο 2013, περίοδο που κυβερνούσε η σημερινή αντιπολίτευση.

Χθες, εξάλλου, επισκεπτόμενος τα Τίρανα ο αρχηγός της ιταλικής υπηρεσίας δίωξης της Μαφίας- Φράνκο Ρομπέρτι, δήλωσε ότι η διακίνηση των ναρκωτικών από Αλβανία προς Ιταλία τριπλασιάστηκε και ότι τα χρήματα από το λαθρεμπόριο πηγαίνουν στη χρηματοδότηση των εξτρεμιστικών ισλαμικών οργανώσεων.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών εξωτερικού, η BND, κατά τα φαινόμενα κατασκόπευε μεγάλο αριθμό ξένων δημοσιογράφων στο εξωτερικό για αρκετά χρόνια, εκ των οποίων εργαζόμενοι στο BBC, στο Reuters και στην εφημερίδα New York Times. Επίσης παρακολουθούνταν μεταξύ άλλων τηλέφωνα ειδησεογραφικών πρακτορείων του Κουβέιτ, του Λιβάνου, της Ινδίας, δημοσιογραφικών ενώσεων στο Νεπάλ και την Ινδονησία.

Οι επικριτές κάνουν λόγο για μαζική παραβίαση της ελευθερίας του Τύπου.

Ο 44χρονος Αρνό Ζαζτμάν δεν είναι ο τύπος του ανθρώπου που μπορεί να εκληφθεί ως τρομοκράτης, έμπορος όπλων ή ναρκωτικών. Ο βέλγος δημοσιογράφος μετέδιδε τα ρεπορτάζ του από την Αφρική επί σχεδόν 20 χρόνια, με έντονο ενδιαφέρον για το Κονγκό. Για 10 χρόνια, ήταν στην Κινσάσα ως ανταποκριτής, πρώτα του BBC και στη συνέχεια του γαλλικού τηλεοπτικού δικτύου France 24. Τα θέματά του επικεντρώνονταν στα ξεχασμένα παιδιά του Κονγκό, στις μάχες με τους αντάρτες και στις πρώτες ελεύθερες εκλογές της χώρας από το 1965.

Στη χρονιά των εκλογών αυτών, τον Σεπτέμβριο του 2006, η Bundesnachrichtendienst (BND), η υπηρεσία Πληροφοριών Εξωτερικού της Γερμανίας, έδειξε ενδιαφέρον για τη δημοσιογραφική του δουλειά. Πράκτορες συμπεριέλαβαν δύο τηλεφωνικούς αριθμούς του δημοσιογράφου στο Κονγκό στη λίστα παρακολούθησης της υπηρεσίας.

Ο δημοσιογράφος δεν ήξερε τίποτε. Γερμανοί αξιωματούχοι ουδέποτε τον ενημέρωσαν ότι το τηλέφωνό του είχε παγιδευτεί, όπως ο ίδιος αναφέρει. 'Ενιωσε τρομοκρατημένος όταν ήρθε σε επαφή με το Spiegel για το θέμα της παρακολούθησής του από τους Γερμανούς. "Δεν είναι καλό συναίσθημα να ξέρεις ότι κάποιος ακούει όταν εσύ χειρίζεται ιδιαίτερα ευαίσθητες πηγές", δήλωσε.

Ο δημοσιογράφος από το Βέλγιο δεν είναι ο μόνος δημοσιογράφος που παρακολουθείτο. Σύμφωνα με τα έγγραφα που περιήλθαν σε γνώση του Spiegel, η BND παρακολουθούσε τουλάχιστον 50 ακόμη αριθμούς τηλεφώνου, φαξ και διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που ανήκουν σε δημοσιογράφους ή αίθουσες ειδήσεων σε όλο τον κόσμο από το 1999.

Μεταξύ αυτών υπήρχαν περισσότερες από 10 συνδέσεις που ανήκαν στο BBC, συχνά στα γραφεία της διεθνούς υπηρεσίας του, BBC World Service. Τα έγγραφα αναφέρουν ότι η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών δεν παγίδευε μόνο τηλέφωνα των ανταποκριτών του BBC στο Αφγανιστάν, αλλά είχαν στόχο αριθμούς τηλεφώνου και φαξ των κεντρικών γραφείων του BBC στο Λονδίνο.

Ένας αριθμός τηλεφώνου που ανήκε στην New York Times στο Αφγανιστάν περιλαμβανόταν επίσης στη λίστα της BND, όπως και αριθμοί τηλεφώνων που ανήκουν στο Reuters στο Αφγανιστάν, το Πακιστάν και τη Νιγηρία. Οι γερμανοί κατάσκοποι παρακολουθούσαν επίσης την ανεξάρτητη εφημερίδα της Ζιμπάμπουε Daily News πριν ο δικτάτορας Ρόμπερτ Μουγκάμπε απαγορεύσει την έκδοσή της για επτά χρόνια το 2003. Άλλοι αριθμοί τηλεφώνων ανήκουν σε ειδησεογραφικά πρακτορεία του Κουβέιτ, του Λιβάνου και της Ινδίας όπως και σε δημοσιογραφικές ενώσεις στο Νεπάλ και την Ινδονησία.

Για το σκέλος στη Γερμανία της οργάνωσης Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα, η συστηματική παρακολούθηση δημοσιογράφων από την BND συνιστά "σκανδαλώδη επίθεση στην ελευθερία του Τύπου" και "μια νέα διάσταση της παραβίασης του Συντάγματος", δήλωσε ο Κρίστιαν Μιρ, επικεφαλής της οργάνωσης στη χώρα. Η ελευθερία του Τύπου "δεν είναι ένα δικαίωμα που χορηγείται από την καλοσύνη της γερμανικής κυβέρνησης, είναι ένα απαραβίαστο δικαίωμα του ανθρώπου που ισχύει και για τους ξένους δημοσιογράφους".

Τα στοιχεία αυτά έρχονται στη δημοσιότητα καθώς η γερμανική κοινοβουλευτική επιτροπή έρευνας που εξετάζει την υπόθεση κατασκοπείας των ΗΠΑ στη Γερμανία ολοκληρώνει την έρευνά της. Η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ η οποία προσήλθε ενώπιον της επιτροπής την περασμένη Πέμπτη, ήταν ο τελευταίος μάρτυρας που κλήθηκε και τώρα τα μέλη της επιτροπής εργάζονται για την έκδοση του πορίσματός τους.

Σίγουρα η παρακολούθηση δημοσιογράφων που τεκμηριώνεται στα έγγραφα που περιήλθαν σε γνώστη του Spiegel δεν ήταν ακούσια.

Οι Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα ανησυχούν ότι η BND θα συνεχίσει την παρακολούθηση ξένων δημοσιογράφων. Και ο νέος νόμος που διέπει την BND, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο, δεν θα το αλλάξει αυτό.

Η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών αρνήθηκε να σχολιάσει τους ισχυρισμούς. "Όσον αφορά τις επιχειρησιακές πτυχές των δραστηριοτήτων της, η BND προβαίνει σε σχόλια αποκλειστικά στη γερμανική κυβέρνηση ή στην αρμόδια επιτροπή του γερμανικού κοινοβουλίου", ανακοινώθηκε από το γραφείο Τύπου της BND.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρακολούθησα με μεγάλη προσοχή την συνέντευξη που παραχώρησε ο Έλληνας ΥΠ.ΕΞ. κ. Νίκος Κοτζιάς στον Τ/Σ ΣΚΑΪ και στον κ. Αλέξη Παπαχελά, στα πλαίσια της εκπομπής ΙΣΤΟΡΙΕΣ.
Περιμένοντας την αποδελτίωση της επόμενης ημέρας αντιλήφθηκα ότι κάποιοι σίγουρα ενοχλήθηκαν από την προσέγγιση του Έλληνα Υπουργού στα ζητήματα της Θράκης.  Η κοινή γνώμη και οι διαμορφωτές της είναι εθισμένοι στην (κατ)ανάλωση ενός «ενημερωτικού τυφλοσούρτη» αναπαράγοντας στερεότυπα τα οποία, όμως, δεν επιτρέπουν στην κατανόηση αλλά μάλλον συμβάλλουν στην συγκάλυψη της πραγματικότητας.

Οι κλισέ ερωτήσεις του κ. Αλ. Παπαχελά στο ζήτημα της Θράκης, έδωσαν την αφορμή στον κ. Νίκο Κοτζιά να πει ορισμένες αλήθειες που σίγουρα κάποιους ενόχλησαν: όχι στην Αθήνα, αλλά στην Θράκη ΜΑΣ.

Η αναφορά του στις εσωτερικές αντιθέσεις που έχουν αναπτυχθεί στο εσωτερικό του κοινωνικού ιστού της τρισυπόστατης Μειονότητας, η αμφισβήτηση της παντοδυναμίας του τουρκικού προξενείου, τα ζητήματα (υπ)ανάπτυξης του μειονοτικού πληθυσμού με ιδιαίτερη αναφορά στη θέση των γυναικών και στα φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας όπως η διαδεδομένη χρήση ναρκωτικών αλλά και τα αναπτυξιακά κίνητρα που πρέπει να δοθούν για την διαβίωση των κατοίκων της Θράκης, σίγουρα ΕΝΟΧΛΗΣΑΝ ΠΟΛΛΟΥΣ.

Το ποιούς και γιατί ας το αναλύσουμε σε επόμενα σημειώματά μας!

Παραθέτουμε τα σχετικά αποσπάσματα από την συνέντευξη:

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θέλω να σας ρωτήσω τώρα για το θέμα της Θράκης.
  1. Από ό,τι αντιλαμβάνομαι, υπάρχει μια ένταση εντός της μειονότητας μεταξύ Γκιουλενιστών και μη Γκιουλενιστών, το ένα.
  2. Και το δεύτερο, υπάρχουν και κάποια επεισόδια που κάποιοι λένε ότι μπορεί να είναι και προβοκάτσιες, κάποια καψίματα αυτοκινήτων, κ.ο.κ. Σας ανησυχεί το τι γίνεται στη Θράκη αυτή τη στιγμή;
Ν. ΚΟΤΖΙΑΣ: Η Θράκη είναι ελληνικό έδαφος, κομμάτι της ελληνικής πολιτείας, και πάντα πρέπει να φροντίζουμε να εφαρμόζονται όλοι οι νόμοι.

Επίσης, όπως είναι κακό κάθε τοίχος που βάφεται -είδατε το επεισόδιο με τον Άγγελο Συρίγο, προχθές στο Πάντειο- εξίσου κακό, με άλλη πολιτική διάσταση βέβαια, είναι να βάφονται τείχη πάνω στην Κομοτηνή και εκεί που ζει η μουσουλμανική μειονότητα.

Νομίζω ότι αυτό που ενοχλεί τους Τούρκους σήμερα, είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι των Ρομά και των Πομάκων έχουν αποκτήσει εθνική ελληνική συνείδηση, περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν, και μια αίσθηση της διαφορετικότητας προς το κομμάτι της μειονότητας που θα αυτοπροσδιοριστεί ως τουρκογενές. Το δεύτερο είναι ότι σε αυτό το τουρκογενές κομμάτι, υπάρχει ένα κυνήγι μαγισσών, έχουν ανακαλύψει Γκιουλενιστές -εγώ δεν τους ήξερα- και μάλιστα όπως ξέρετε υπάρχει και μια περίπτωση ενός εκπαιδευτικού, τον οποίο προσπαθούσαν να τον απομακρύνουν από ένα -παρανόμως- από ένα σχολείο που ήταν για παιδιά, μουσουλμανόπαιδα, και για τουρκογενή αυτοπροσδιορισμό.

Νομίζω ότι από τη μια μεριά δεν είναι καλό να εισάγονται στην Ελλάδα οι εσωτερικές αντιθέσεις της Τουρκίας, από την άλλη μεριά δείχνει ότι αυτό το κατά πολλούς, συμπαγές κομμάτι των ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ότι έχουν σχέσεις με την Τουρκία και που καθοδηγούνται -όπως λέγεται- από το προξενείο της Κομοτηνής κλπ, αποδεικνύεται ότι δεν είναι έτσι ακριβώς. Ότι υπάρχουν διαφοροποιήσεις ότι, όπως κάθε κοινωνικός ιστός, έχει τις εσωτερικές του αντιθέσεις και βλέψεις.

Εγώ, αυτό που κύρια με ενδιαφέρει στη Θράκη, είναι η υλοποίηση μιας απόφασης, που πήρε ο Πρωθυπουργός, και ανέθεσε εμένα, ως μέλος της Κυβέρνησης, όχι ως Υπουργός Εξωτερικών, να υλοποιήσω, είναι η δημιουργία ενός think tank, ενός πολιτικού φορέα, που να δει τα ζητήματα της οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης της Θράκης, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα. Διότι, η κοινωνία αυτή χάνει ένα μεγάλο κομμάτι από τα νιάτα της, φεύγουν στο εξωτερικό. Οι γυναίκες αυτών των ανθρώπων δεν περνάνε καλά, εσώκλειστες στις οικογένειες των μειονοτικών, έχουμε φαινόμενα μεγάλης διάδοσης ναρκωτικών. Αυτά τα αρνητικά φαινόμενα του κοινωνικού ιστού, για μένα είναι σοβαρότερα από το αν επηρεάζει ή δεν επηρεάζει το Προξενείο της Κομοτηνής.

Γιατί το λέω αυτό; Διότι, μπορεί να επηρεάζουν τρίτοι παράγοντες στο χώρο, μόνο όταν υπάρχουν κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα. Αν ξαναδώσουμε μια πνοή ανάπτυξης της Θράκης, αν ξαναδώσουμε μια ελκυστικότητα στο να πάνε επενδύσεις, να μείνει ο πληθυσμός εκεί, τότε νομίζω θα περιοριστούν, δεν λέω ότι θα εξαλειφθούν, άλλου είδους φαινόμενα, ή προβοκάτσιες όπως εσείς είπατε.

Δυστυχώς, έχω αποστείλει δύο φορές επιστολή στα ελληνικά κόμματα να μου δώσουν έναν εκπρόσωπο, μαζί με εμπειρογνωμοσύνη, για να συζητηθούν αυτά τα ζητήματα, για να τα λύσουμε ως ένα εθνικό πρόβλημα που αφορά όλους και το μέλλον της χώρας. Δεν έχουν ανταποκριθεί όλα τα κόμματα. Περιμένω και ελπίζω να το κάνουν στο άμεσο χρονικό διάστημα.

Πηγή ViaDiplomacy


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ρωσία προειδοποίησε σήμερα ότι θα ασκήσει βέτο στο σχέδιο ψηφίσματος των Ηνωμένων Εθνών, που προωθούν οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Βρετανία, για την επιβολή κυρώσεων στη Συρία, την οποία κατηγορούν για χρήση απαγορευμένων χημικών όπλων.

"Μόλις εξήγησα με σαφήνεια τη θέση μας στους εταίρους μας. Εάν υποβληθεί το κείμενο θα ασκήσουμε βέτο" είπε ο αναπληρωτής πρεσβευτής της Ρωσίας στα Ηνωμένα Έθνη, Βλαντίμιρ Σαφρόνκοφ, μετά από μια συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ο Σαφρόνκοφ υποστήριξε ότι το μέτρο αυτό είναι "μονομερές", ότι δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις ότι η Δαμασκός χρησιμοποίησε χημικά όπλα και ότι το προσχέδιο είναι αντίθετο "με τη θεμελιώδη αρχή" του να θεωρείται κανείς αθώος μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα και να αποδειχθεί το αντίθετο.

Τα Ηνωμένα Έθνη και ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων, μετά από κοινή έρευνα κατέληξαν τον Οκτώβριο του 2016 στο συμπέρασμα ότι το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ εξαπέλυσε τουλάχιστον τρεις επιθέσεις με χημικά όπλα, το 2014 και το 2015, σε τρεις πόλεις, το Τελ Μανάς, το Κμένας και το Σαρμίν. Διαπιστώθηκε επίσης ότι και οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους χρησιμοποίησαν αέρια μουστάρδας το 2015.

Η εκπρόσωπος των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Νίκι Χέιλι δεν πείστηκε από τα επιχειρήματα της Μόσχας. "Για πόσο καιρό ακόμη θα συνεχίσει η Ρωσία να φροντίζει το συριακό καθεστώς και να του βρίσκει δικαιολογίες; Πεθαίνουν άνθρωποι, από ασφυξία. Είναι βάρβαρο. Είτε θα είναι κανείς υπέρ των χημικών όπλων είτε θα είναι κατά", σημείωσε.

Το σχέδιο ψηφίσματος προβλέπει την απαγόρευση ταξιδιών στο εξωτερικό και το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων 11 Σύρων –κυρίως υψηλόβαθμων στρατιωτικών– και 10 οργανισμών. Απαγορεύεται επίσης η πώληση ή η παραχώρηση στον στρατό και τη συριακή κυβέρνηση ελικοπτέρων και άλλου στρατιωτικού υλικού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου