Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Μαρ 2017


Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Στη δημοσκόπηση του Zero 4, διαπιστώθηκε πως οι Έλληνες θα προτιμούσαν ως σύμμαχο τους τη Ρωσία, αμέσως μετά παραδόξως τις Η.Π.Α., με τη Γερμανία στην τελευταία θέση –  ενώ οι αρνητικές γνώμες για τον κ. Σόιμπλε ήταν συντριπτικά υψηλές. Η αιτία των προτιμήσεων αυτών έχει θεωρηθεί από πολλούς πως είναι η κοινή θρησκεία με τους Ρώσους, καθώς επίσης μία μη δικαιολογημένη από την ιστορία συμπάθεια – κάτι που κατά την άποψη μας δεν ισχύει, γεγονός που τεκμηριώνεται από το δεύτερο νικητή, τις Η.Π.Α., αφού δεν συμβαδίζει με το συνήθη αντιαμερικανισμό των Ελλήνων.

Πιστεύουμε λοιπόν πως ο λόγος δεν είναι άλλος από τη γοητεία που ασκεί ο πρόεδρος Putin, ακολουθούμενος από τον κ. Trump – ιδιαίτερα από εκείνη τη στιγμή και μετά που έγινε γνωστό το δόγμα του αμερικανού (άρθρο), το οποίο είναι πολύ κοντά σε αυτά που επιθυμεί η πλειοψηφία των ανθρώπων. Ο ίδιος ο πρόεδρος Trump είναι επίσης γοητευμένος από τον κ. Putin, όπως συμβαίνει με την κυρία Le Pen, με τον κ. Wilders στην Ολλανδία, με τον πρωθυπουργό της Ουγγαρίας κοκ. – με όλους τους εθνικιστές ηγέτες δηλαδή, οι οποίοι θαυμάζουν το Ρώσο πρόεδρο για τα αναμφίβολα σημαντικά επιτεύγματα του, καθώς επίσης για την πατριωτική στάση του.

Η γοητεία τώρα που ασκεί ο Ρώσος πρόεδρος δεν είναι παράδοξη, αφού πρόκειται για έναν ηγέτη που οδήγησε τη χρεοκοπημένη το 1998 χώρα του στην έξοδο από την κρίση, καθιστώντας την πολύ γρήγορα μία παγκόσμια δύναμη. Εκτός αυτού λειτουργεί πάντοτε με μεγάλη αποφασιστικότητα επιλέγοντας την κατάλληλη στιγμή για να δράσει – θαρραλέα μεν, αλλά με το μικρότερο δυνατό ρίσκο, όπως στην περίπτωση της Κριμαίας και της Μέσης Ανατολής.

Επί πλέον είναι συνεπής στα λόγια του, σοβαρός και φαίνεται πως ακούει τους Πολίτες της χώρας του, οι οποίοι είναι βέβαια αντίστοιχα υπερήφανοι και πατριώτες – ενώ κατάφερε να αντιμετωπίσει τις μαζικές επιθέσεις της Δύσης με σχετικά μεγάλη επιτυχία, χωρίς τον παραμικρό συμβιβασμό, πείθοντας ότι δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τα πυρηνικά του όπλα εάν τεθεί σε κίνδυνο η Ρωσία. Όσον αφορά τις σχέσεις του με τους άλλους ηγέτες είναι εξαιρετικά προσεκτικός, χωρίς αιχμές ακόμη και όταν του συμπεριφέρονται εχθρικά – αναζητώντας πάντοτε την ευκαιρία για να τους «βάλει στη θέση τους» έμμεσα, χωρίς να διστάσει να χρησιμοποιήσει τα δικά τους ΜΜΕ, απευθυνόμενος άμεσα στους δικούς τους Πολίτες.

Φυσικά γνωρίζει όσο κανένας άλλος να ελίσσεται, κρίνοντας από το ότι συνεχίζει να συνεργάζεται με την Κίνα, δίνοντας ταυτόχρονα την ελπίδα στις Η.Π.Α. ότι θα τοποθετηθεί με το μέρος τους, εάν επιλέξουν τη σύγκρουση – ενώ παρά το ότι είναι βασικός σύμμαχος του το Ιράν, έχει αναθερμάνει τις σχέσεις του με την Τουρκία, χωρίς να δείχνει πως σχεδιάζει να την εκδικηθεί για τα προβλήματα που του δημιούργησε (κατάρριψη του αεροσκάφους, δολοφονία του πρέσβη κοκ.).

Ειδικά όσον αφορά τον Τούρκο πρόεδρο, ο οποίος εξευτελίσθηκε σε τρομακτικό βαθμό από την Ολλανδία, με την απαγόρευση της προσγείωσης του αεροπλάνου του υπουργού του, πρόκειται για έναν ακόμη θαυμαστή του κ. Putin – για κάποιον τόσο υποταγμένο στη γοητεία του, ώστε να νομίζει πως είναι δυνατόν να τον στηρίξει ο Ρώσος, εάν τυχόν αντιμετωπίσει προβλήματα είτε στο εσωτερικό της χώρας του (πραξικόπημα, τρομοκρατία), είτε στο εξωτερικό (ΝΑΤΟ, Συρία κλπ.).

Προφανώς δεν έχει κατανοήσει ότι, η Τουρκία έχει παγιδευτεί πια στο σπιράλ του θανάτου, ενώ ο ίδιος περιμένει να αναδειχθεί επίσημα δικτάτορας, με την αλλαγή του Συντάγματος τον επόμενο μήνα. Οι συνεχείς τρομοκρατικές επιθέσεις, καθώς επίσης η απόπειρα του πραξικοπήματος την έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα, ο τουρισμός που στο παρελθόν αντιπροσώπευε πάνω από το 10% του ΑΕΠ της συρρικνώνεται, οι άμεσες ξένες επενδύσεις έχουν επιβραδυνθεί σημαντικά, το νόμισμα έχει υποτιμηθεί ανεξέλεγκτα και τα ελλείμματα καλπάζουν (γράφημα) – γεγονότα που ενισχύουν το ένα το άλλο, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που είναι αδύνατον να σταματήσει, όταν τεθεί σε λειτουργία.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ελλείμματος προϋπολογισμού (γαλάζια στήλη, αριστερή κάθετος), καθώς επίσης του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Τουρκίας (διακεκομμένη γραμμή, δεξιά κάθετος). Το 2016 επιδεινώθηκαν σημαντικά, αν και τα νούμερα πλέον χειραγωγούνται από την κυβέρνηση

Περαιτέρω, η χώρα έχει πλέον αποτύχει να συνδέσει το παραδοσιακό Ισλάμ με τον εκσυγχρονισμό, ενώ η όποια Δημοκρατία είχε επιτευχθεί υποχώρησε άτακτα – ειδικά μετά τον έλεγχο των ΜΜΕ από την κυβέρνηση, καθώς επίσης μετά από τους διωγμούς που έχουν δρομολογηθεί από το καθεστώς ενός προέδρου που θεωρείται ως αρχιερέας της διαφθοράς.

Ακόμη χειρότερα, ο πρόεδρος έχει ξεκινήσει έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο με τον κουρδικό πληθυσμό, παρά το ότι στα πρώτα χρόνια της ηγεσίας του είχε καταφέρει να σταματήσει τις εχθροπραξίες – από τη στιγμή εκείνη και μετά (2015) που το κόμμα του έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, επιλέγοντας τότε να επιτεθεί στην κουρδική παράταξη. Ένα τρίτο λάθος του ήταν η σύγκρουση με την οργάνωση του απόδημου κληρικού στις Η.Π.Α., παρά το ότι είχε στηριχθεί από τον ίδιο στην αρχή – έχοντας την υποψία πως συνωμοτεί εναντίον του.

Όσον αφορά τώρα τον τουρκικό στρατό, οι μαζικές εκκαθαρίσεις έχουν επιδεινώσει σημαντικά την ισχύ του – θυμίζοντας σε κάποιο βαθμό την καταστροφή του κόκκινου στρατού από τον Στάλιν τη δεκαετία του 1930, η οποία άφησε σχεδόν ανυπεράσπιστη τη Σοβιετική Ένωση, ανοίγοντας το δρόμο στο Χίτλερ να της επιτεθεί το 1941.

Στην καλύτερη περίπτωση λοιπόν, η Τουρκία υπό τον έλεγχο ενός μεμονωμένου ατόμου, ανίκανη να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές κρίσεις που αντιμετωπίζει, θα αποδυναμωθεί σοβαρά – δεν θα είναι δηλαδή ικανή να διατηρήσει τη θέση της ως περιφερειακή δύναμη, όπως τα τελευταία 100 χρόνια. Στη χειρότερη περίπτωση η οικονομία της θα καταρρεύσει απότομα και ξαφνικά – με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τεράστια προσφυγικά κύματα προς τη δυτική Ευρώπη, μαζί με αυτά των Σύρων, τα οποία θα αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερο την ΕΕ.

Ολοκληρώνοντας, ο κ. Putin μάλλον δεν είναι στενοχωρημένος από την οικονομικά εξασθενημένη απολυταρχία, όπως κατάντησε η Τουρκία σήμερα – αφού, μη έχοντας τη δυνατότητα να προστατεύσει ούτε τον εαυτό της, είναι ασφαλώς άχρηστη στο ΝΑΤΟ. Το γεγονός αυτό είναι μία καλή είδηση για το βασικό σύμμαχο της Ρωσίας στην περιοχή, για το Ιράν, ενώ αποτελεί μία «κρύα εκδίκηση» του ρώσου προέδρου – την οποία δεν θα καταλάβει καν ο Τούρκος ομότιμος του.

Πηγή Analyst

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Τ​​ακτικός αναγνώστης των εδώ κατά Kυριακή επιφυλλίδων επιστολογραφεί και λέει:
«Yπήρξα για σαράντα πέντε χρόνια ξεναγός, στα αγγλικά και κυρίως στα γερμανικά. Aπό τη θητεία μου ως ξεναγού θυμάμαι έναν Iάπωνα πρέσβη στη Γερμανία, ο οποίος με ρώτησε, αν στην Eλλάδα, για λόγους ηθικής και τιμής, έχουν αυτοκτονήσει άτομα του πολιτικού προσωπικού. Tου απάντησα ότι γνωρίζω μόνο τον Aλέξανδρο Kορυζή, πρωθυπουργό της Eλλάδος, όστις, για να μην υπογράψει, το 1941, την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς, αυτοκτόνησε. Mε ρώτησε, αν η χώρα τον τίμησε με ανδριάντες ή άλλες τιμές. Kαι απήντησα ότι είναι μάλλον άγνωστος στους νεωτέρους. Mου είπε ότι αυτό δεν είναι καλό σημάδι για τη χώρα».
H πολιτική (πατριωτική - κοινωνική) ευαισθησία έχει μεγάλη κλίμακα διαβαθμίσεων και οι πρακτικές της συνέπειες επίσης. Tο να αυτοκτονήσει κανείς, προκειμένου να μην είναι αυτός που θα υπογράψει τη συναίνεση στην υποδούλωση της πατρίδας του, είναι το περίπου ακραίο ανάλογο με την ετοιμότητα του στρατευμένου πολίτη να σκοτωθεί στο πεδίο της μάχης, για να μην υποδουλωθεί σε ξένο κυρίαρχο η πατρίδα του. Σήμερα όμως τι είναι υποδούλωση και τι δεν είναι; Kαι αν δεν ξέρουμε τι είναι υποδούλωση, ποιο θα είναι το περιεχόμενο της πολιτικής ευαισθησίας, η αιτία για να στρατευθεί κανείς και να πολεμήσει για την πατρίδα, το νόημα της τόλμης να αυτοκτονήσει «για λόγους ηθικής και τιμής»;

Tο ιστορικό σκηνικό έχει μεταβληθεί ριζικά. Σίγουρα, υπάρχουν ακόμα λαοί υπόδουλοι, που ζουν σε συνθήκες ολοκληρωτικού εξανδραποδισμού – οι Παλαιστίνιοι και οι Kούρδοι είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Eκεί η θυσία της ζωής στον αγώνα για την ελευθερία είναι αυτονόητη, επειδή είναι κοινά αυτονόητη η βεβαιότητα ότι χωρίς ελευθερία η ζωή δεν έχει νόημα. Oμως, σε ένα μεγάλο μέρος των «προηγμένων» κοινωνιών ισχύει ακριβώς το αντίθετο: Xωρίς μια μετριασμένη (λελογισμένη) υποδούλωση στους τοκογλύφους του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, οι λαοί δεν είναι δυνατό να απολαμβάνουν το ποσοστό καταναλωτικής ευχέρειας που δικαιολογεί την ύπαρξή τους. Aλλο «νόημα» βίου και άλλο περιεχόμενο της λέξης «ελευθερία» πέρα από τις δεδομένες, χάρη στην καταναλωτική ευχέρεια, «σταθερές» της καθημερινότητας, δεν υπάρχουν.

Eίχα εκπλαγεί, αρχές της δεκαετίας του ’90 στον Kαναδά, όταν καλός μου εκεί φίλος, αφού με ξενάγησε στην πρόσφατα αποκτημένη θαυμάσια φάρμα του, μισθωτός αυτός, μου εξήγησε: «Ξέρεις, εμείς δουλεύουμε ισοβίως μόνο για τις τράπεζες, αυτό είναι το νόημα, το περιεχόμενο και ο σκοπός της ζωής μας». Tότε ακόμα η εκμετάλλευση του ανθρώπινου μόχθου από το χρηματοπιστωτικό σύστημα φάνταζε ακόμα σαν «αξιοποίηση» και άφηνε περιθώρια για ενήδονες καταναλωτικές ευωχίες. Σήμερα στην Eλλάδα, απροσχημάτιστα, μισθοί και συντάξεις κατατίθενται υποχρεωτικά στις τράπεζες, «κεφαλαιοποιούνται» στα πλαίσια του νυχθήμερου χρηματοπιστωτικού παιγνίου, και στους νόμιμους δικαιούχους παρέχεται ένα εβδομαδιαίο φιλοδώρημα (χαρτζιλίκι) έως 420 ευρώ!

Tο ιστορικό σκηνικό έχει μεταβληθεί ριζικά. Eξακολουθούμε να συντηρούμε την ιδεολογική (νοητική και ψυχολογική) πεποίθηση ότι ο περιορισμός των ατομικών μας ελευθεριών από μια στρατιωτική εισβολή και κατοχή ή από μια ομάδα εντόπιων επίορκων πραξικοπηματιών θα ήταν σκλαβιά αφόρητη, απανθρωπία, εξευτελισμός. Eνώ η συμφωνημένη (με «μνημόνια») κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, ανεξαρτησίας και αυτοδιαχείρισης από δανειστές της χώρας λογαριάζεται ευεργέτημα, «σωτηρία» της πατρίδας και της συλλογικής αξιοπρέπειας.

Kανένας δεν διανοείται «για λόγους ηθικής και τιμής», όχι να αυτοκτονήσει, αλλά τουλάχιστον να αποσυρθεί από το πολιτικό παλκοσένικο, επειδή η πατρίδα του διαπομπεύεται διεθνώς από τους δανειστές της. Kαι όχι μόνο: κάθε δημόσια λειτουργία επιτροπεύεται από τους ξένους εγκαθέτους, η επιτρόπευση επιβάλλει συνθήκες εξωφρενικά άδικων στερήσεων ή και λιμοκτονίας σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ο ανθός του ανθρώπινου δυναμικού εξαναγκάζεται σε εκπατρισμό. Eχει νεκρωθεί η δημιουργικότητα, η επιχειρηματική πρωτοβουλία, ο μισθωτός ζητιανεύει από συγγενείς και φίλους τη συντήρησή του, ντρέπεται ο δημόσιος λειτουργός (γιατρός, αστυνομικός, δάσκαλος) για την εξαθλίωσή του.

Tι συνιστά «πολιτική ευαισθησία» σήμερα, λόγους «ηθικής και τιμής» που να γεννάνε ετοιμότητα θυσίας για την πατρίδα; H τρισμέγιστη ντροπή που ζούμε, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, μοιάζει να προετοιμάστηκε μεθοδικά τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια. Mεθοδεύτηκε η αλλαγή προτεραιοτήτων:

Ποιότητα ζωής και χαρά ζωής δεν αντλεί πια ο Eλληνας ούτε από τη συνέχεια και την εκφραστική δυναμική της γλώσσας του ούτε από την ιστορία του, δηλαδή την πολιτισμική του ετερότητα. Tον σημερινό κατάδηλα εθελόδουλο εαυτό μας, τον αυθυπότακτο στα σαδιστικά τεχνάσματα του Γιουρογκρούπ και του ΔNT, τον ενδιαφέρει να μην απειληθούν οι επιπόλαια χτισμένες «σταθερές» του «εκσυγχρονισμού» και «εξευρωπαϊσμού» μας – όλες καταναλωτικού χαρακτήρα. Ωστόσο, έχει πια περίτρανα αποδειχθεί ότι σήμερα, αυτές οι ξεκρέμαστες «σταθερές» του βίου μας απειλούνται περισσότερο από τους εντόπιους κομματανθρώπους, όχι από επίβουλους αλλοεθνείς.

Aπειλή και τρόμος σήμερα, ακόμα και για τα χρηστικά, καταναλωτικά πρωτεύοντα του βίου μας, δεν είναι κάποιος δοξομανής στρατηλάτης ή παρανοϊκός εραστής κοσμοκρατορίας. Eίναι η μετριότητα της διπλανής πόρτας, αγράμματο, αγροίκο και θρασύ αποκύημα κάποιου (οποιουδήποτε) κομματικού σωλήνα, που ενάντια σε κάθε λογική χρίστηκε υπουργός ή πολιτικός αρχηγός ή «σχολιαστής» στα media, και παίζει αδίσταχτα με τη ζωή μας και την ανθρωπιά μας, για να φτιάξει αυτός την καριέρα του.

Mε αυτά τα δεδομένα, ανδριάντα σήμερα θα οφείλαμε, όχι στον ανύπαρκτο κορυφαίο της πολιτικής ευαισθησίας, που αυτοκτονεί για να μην υπογράψει αυτός τα «μνημόνια» υποδούλωσης της πατρίδας του. Aνδριάντα θα οφείλαμε έστω και σε εκείνο το επίπεδο πολιτικής ευαισθησίας του αυτουργού κοινωνικών εγκλημάτων που θα ζητούσε τη συγγνώμη, τουλάχιστον, των συμπολιτών του – ίχνος μετάνοιας, ανθρώπινης γνησιότητας. ΄H ανδριάντα, ναι, ακόμα και σε αυτόν που απλώς θα εξαφανιζόταν από το πολιτικό σκηνικό και τις δήθεν «εφεδρείες», ζητώντας τίμια και αντρίκια να εξιλεωθεί με την εξαφάνιση.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου ήταν αυτός που έφερε μεγάλη αναστάτωση στην Ευρώπη τις τελευταίες ημέρες. Πάντως, δεν παρέλειψε να επισκεφθεί και τη διεθνή εμπορική και τουριστική έκθεση του Βερολίνου -εκεί, έγινε δεκτός χωρίς προβλήματα...

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Αυτές τις μέρες, η Ευρώπη δεν ακολουθεί τον βηματισμό που της επιβάλλουν μόνο τα δικά της προβλήματα -όπως οι επικείμενες εκλογικές αναμετρήσεις, τα σχέδια για το μέλλον της Ε.Ε. και του ευρώ, οι μικρές και μεγάλες συγκρούσεις ανάμεσα στους εταίρους, αλλά και η νομή των θώκων στους διάφορους θεσμούς.

Είναι αναγκασμένη, ταυτόχρονα, να χορεύει και στους... ανατολίτικους ρυθμούς του Ταγίπ Ερντογάν, του Μεβλούτ Τσαβούσογλου και των άλλων υπουργών της τουρκικής κυβέρνησης, οι οποίοι επιχειρούν να μεταφέρουν την προεκλογική τους εκστρατεία και την πολιτική αντιπαράθεση ενόψει του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου στους δρόμους και τις πλατείες των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων. Μαζί δε και στη θάλασσα και τους ουρανούς του Αιγαίου, όπου στον χορό πρωταγωνιστούν πιλότοι που εκτελούν περίπλοκους, περίτεχνους και άκρως επικίνδυνους ελιγμούς, έχοντας πάντα το δάχτυλό τους στη σκανδάλη...

Τα όσα συνέβησαν και ελέχθησαν τις τελευταίες ημέρες είναι παραπάνω από αποκαλυπτικά. Η εμμονή του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών να διεξάγει δημόσιες συγκεντρώσεις στο Αμβούργο, το Ρότερνταμ, αλλά και σε πόλεις της Αυστρίας, του Βελγίου και της Ελβετίας, εκεί δηλαδή όπου υπάρχει πολυπληθής τουρκική μειονότητα, σήμανε συναγερμό στις αρμόδιες αρχές οι οποίες (δικαίως) φοβήθηκαν ότι το σκηνικό θα οδηγούσε σε «πόλεμο» ανάμεσα στους υποστηρικτές του Ερντογάν και του «ναι» και τους αντιπάλους τους -Κούρδους και Τούρκους, αλλά και Ευρωπαίους, τόσο αριστερούς όσο και εθνικιστές.

Κάτι τέτοιο, όμως, θα απειλούσε να βάλει κυριολεκτικά «φωτιά» και στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό των παραπάνω χωρών, πολλές από τις οποίες (όπως Γερμανία και Ολλανδία) βρίσκονται μάλιστα σε προεκλογική περίοδο. Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι προφανές ότι η Ακροδεξιά θα επιχειρούσε να εκμεταλλευτεί πολιτικά τα βίαια γεγονότα, προκειμένου να ενισχύσει περαιτέρω το ρεύμα που καταγράφεται υπέρ της. Γι' αυτό και σχεδόν όλες οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις απαγορεύτηκαν, με την επίκληση λόγων ασφαλείας -κι αυτό, με τη σειρά του, είχε ως αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας «πόλεμος» δηλώσεων και ανακοινώσεων, ενίοτε με πρωτοφανείς χαρακτηρισμούς και κατηγορίες.

Η κατάσταση έδειξε να ξεφεύγει από τον έλεγχο κυρίως όσον αφορά στη Γερμανία. Εδώ, εκτός της αντιπαράθεσης για τις δημόσιες συγκεντρώσεις, το κλίμα δηλητηριάστηκε και από την προειδοποίηση της ομοσπονδιακής υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας (BfV) περί αυξημένης δραστηριότητας της ΜΙΤ (η τουρκική υπηρεσία πληροφοριών) στο γερμανικό έδαφος, όπου πράκτορές της φέρονται να «σκανάρουν» χιλιάδες αντιπάλους του καθεστώτος της Άγκυρας. Σαν να μην έφτανε αυτό, ακολούθησαν δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία Γερμανοί (και Αυστριακοί) πολίτες ανακρίνονται ή συλλαμβάνονται όταν φτάνουν σε τουρκικά αεροδρόμια καθώς θεωρούνται «ύποπτοι τρομοκράτες» -όπως συνέβη, άλλωστε, και με τον ανταποκριτή της εφημερίδας Die Welt, ο οποίος βρίσκεται στη φυλακή, σε καθεστώς απομόνωσης, κάνοντας τους παλιότερους να φέρνουν στη μνήμη τους εικόνες από το «Εξπρές του Μεσονυκτίου».

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι γεγονός ότι Ερντογάν και Τσαβούσογλου εμφανίστηκαν να είναι... αχάριστοι απέναντι στην Άγκελα Μέρκελ και την -μέχρι παρεξήγησης- στήριξη που τους έχει προσφέρει το προηγούμενο διάστημα, κυρίως στο ζήτημα του προσφυγικού. Έφτασαν να κάνουν λόγο για «ναζιστικές πρακτικές» από την πλευρά του Βερολίνου, εμμένοντας ακόμη και μετά την αντίδραση της καγκελαρίου. Μια αντίδραση, μάλιστα, η οποία ήταν ασυνήθιστα έντονη και οργισμένη για τα δικά της δεδομένα, εξαιτίας της εντεινόμενης αμφισβήτησης στο πρόσωπό της. «Η Μέρκελ δεν επιθυμεί να συμβάλει σε μία νίκη του Ερντογάν τον Απρίλιο (...) Από την πλευρά δε του κόμματός της, θα όφειλε σιγά-σιγά να αρχίσει να σκέφτεται τι είναι ανάγκη να κάνει ώστε να μη χάσει και τη δική της επανεκλογή», εξηγούσε η συντηρητική εφημερίδα FAZ.

Το ερώτημα που τίθεται, βεβαίως, είναι κατά πόσο ο «σουλτάνος» είναι διατεθειμένος να συνεχίσει ή και να κλιμακώσει την αντιπαράθεση και μετά το δημοψήφισμα. Πριν πάρει την απόφασή του, αναμφίβολα θα συνυπολογίσει το κόστος για την τουρκική οικονομία, που είναι ήδη βαρύ, ειδικά σε επίπεδο τουρισμού. Ήδη, πέρυσι, οι αφίξεις από τη Γερμανία ήταν μειωμένες κατά 25%, ενώ η τάση μοιάζει να επιδεινώνεται φέτος, αναγκάζοντας τις επιχειρήσεις του κλάδου να κάνουν νέες εκπτώσεις, της τάξης του 35%-40%, μετά από τις ακόμη μεγαλύτερες που έκαναν το 2016. Από μόνο του, όμως, αυτό δεν αρκεί όταν το πολιτικό κλίμα είναι δηλητηριασμένο και η τρομοκρατική απειλή πανταχού παρούσα.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tου Gideon Rachman 

Η Αγγελα Μέρκελ έχει χαρακτηρίσει την ιδέα ότι είναι ο ουσιαστικός ηγέτης του δυτικού κόσμου «παράλογη». Το άγχος της είναι δικαιολογημένο. Η σύγχρονη Γερμανία δεν έχει όρεξη να ηγείται της Δύσης και δεν είναι αρκετά ισχυρή για να αντέξει αυτό το φορτίο.

Οι μη ρεαλιστικές προσδοκίες δεν αποτελούν όμως τον μόνο λόγο για το άγχος της Γερμανίας. Αν η Μέρκελ κοιτάξει έξω από το γυάλινο κουτί του γραφείου της στο Βερολίνο, θα δει προβλήματα παντού. Στα ανατολικά, υπάρχουν οι όλο και πιο αυταρχικές και γερμανοφοβικές κυβερνήσεις της Πολωνίας και της Ουγγαρίας, και ακόμη ανατολικότερα η εχθρική Ρωσία. Στα δυτικά, υπάρχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ. Στα βόρεια, το Ηνωμένο Βασίλειο του Brexit. Και στα νότια, η Ιταλία και η Ελλάδα, που κατηγορούν όλο και συχνότερα τη Γερμανία για τα οικονομικά τους προβλήματα.

Η Γερμανία βρίσκεται έτσι αντιμέτωπη με έναν παλιό εφιάλτη: να αποτελεί μια μεγάλη, απομονωμένη δύναμη στο κέντρο της Ευρώπης. Η ειρωνεία είναι πως η μοναξιά της Γερμανίας δεν έχει να κάνει με την κακή της συμπεριφορά. Αυτό που αλλάζει γρήγορα είναι ο κόσμος γύρω της, καθώς ο λαϊκισμός και ο εθνικισμός δυναμώνουν τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ.

Πολλά μπορεί βέβαια να καταλογίσει κανείς στην κυβέρνηση της Μέρκελ για τον χειρισμό της κρίσης του ευρώ και του προσφυγικού. Κανείς όμως δεν μπορεί να αμφισβητήσει την αφοσίωση της σύγχρονης Γερμανίας στις φιλελεύθερες αξίες στο εσωτερικό, και στον διεθνισμό στο εξωτερικό.

Το πρόβλημα είναι ότι η αφοσίωση σε αυτές τις αξίες αποτελεί στη Δύση μάλλον την εξαίρεση παρά τον κανόνα. Ένας αμερικανός αξιωματούχος, επιστρέφοντας από την πρόσφατη διάσκεψη για την ασφάλεια στο Μόναχο, μου εξέφρασε τη χαρά του που είχε βρεθεί ξανά σε μια κανονική χώρα. Η γερμανική κανονικότητα όμως είναι τώρα αντικανονική.

Ο κίνδυνος και η ιδιαιτερότητα της θέσης της Γερμανίας αναδεικνύονται ακόμη περισσότερο αν συγκριθούν με την κατάσταση που αντιμετώπιζε στα μέσα του 2008, λίγο πριν από το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Το καλοκαίρι εκείνο, ένας χαρισματικός και ιδεαλιστής υποψήφιος για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, ονόματι Μπάρακ Ομπάμα, επισκέφθηκε το Βερολίνο και μίλησε σε ένα τεράστιο και ενθουσιώδες πλήθος.

Στη Μόσχα, ένας πιο φιλοδυτικός πρόεδρος, ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, διαδεχόταν τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Με την προς ανατολάς διεύρυνση της ΕΕ να έχει πρόσφατα ολοκληρωθεί, η Γερμανία περιβαλλόταν από φιλικές δημοκρατίες. Το ευρώ φαινόταν να λειτουργεί καλά και οι χώρες της νότιας Ευρώπης μοιράζονταν τον ενθουσιασμό της Γερμανίας για την ΕΕ. Τόσο η Βρετανία όσο και η Γαλλία είχαν φιλοευρωπαϊκές κεντρώες κυβερνήσεις.

Λιγότερο από δέκα χρόνια μετά, όλα έχουν αλλάξει ριζικά. Για τη Γερμανία, οι πιο ανησυχητικές εξελίξεις είναι αυτές που σημειώνονται κοντά στα σύνορά της. Η ΕΕ υποτίθεται ότι αποτελεί την ύστατη εγγύηση για να μην επιστρέψει η γερμανική απομόνωση. Αλλά η Βρετανία ψήφισε να φύγει. Το αποτέλεσμα του Brexit είναι ότι η ΕΕ χάνει μια χώρα που έπαιζε πάντα αποφασιστικό ρόλο στην ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη. Δημιουργείται επίσης ένα προηγούμενο και για μελλοντικές αποχωρήσεις. Είναι πλέον σαφές ότι η ΕΕ μπορεί να διαλυθεί.

Εξίσου ανησυχητικό για τη Γερμανία είναι ότι κάποιες άλλες χώρες μπορεί να παραμείνουν στην ΕΕ χωρίς να σέβονται τις θεμελιώδεις αξίες της και τους οικονομικούς της κανόνες. Η συρρίκνωση της δημοκρατίας στην Πολωνία και την Ουγγαρία – μαζί με την αναβίωση του εθνικισμού – ανησυχεί την κυβέρνηση Μέρκελ γιατί δεν υπάρχει θεραπεία.

Τις επόμενες εβδομάδες και μήνες, τα λαϊκιστικά και εθνικιστικά κόμματα θα σημειώσουν καλές επιδόσεις στις ολλανδικές και τις γαλλικές εκλογές. Αν η Μαρίν Λεπέν εκλεγεί πρόεδρος της Γαλλίας, πολλοί στο Βερολίνο πιστεύουν ότι η ΕΕ θα καταρρεύσει.

Την ίδια στιγμή, στην Ιταλία, το φιλοευρωπαϊκό κέντρο συρρικνώνεται υπό το βάρος της κρίσης. Το λαϊκιστικό και ευρωσκεπτικιστικό Κίνημα των Πέντε Αστέρων μπορεί να αναλάβει την εξουσία μέσα στο επόμενο 12μηνο. Και η κρίση στην Ελλάδα μπορεί να επιστρέψει.

Το Βερολίνο ανησυχεί και για τις εξελίξεις στη Μόσχα και την Ουάσινγκτον. Η Γερμανία ηγήθηκε της ευρωπαϊκής αντίδρασης στην παράνομη προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία. Το τίμημα όμως ήταν η απότομη επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στη Γερμανία και τη Ρωσία, κάτι που ασκεί μεγάλη ψυχολογική πίεση στο Βερολίνο.

Σε όλο τον Ψυχρό Πόλεμο, η Γερμανία μπορούσε τουλάχιστον να αντλεί υποστήριξη από τις ΗΠΑ. Αλλά στην εποχή του Τραμπ κάτι τέτοιο δεν είναι πλέον δεδομένο. Η γερμανική ηγεσία επενδύει τώρα στη νίκη του Εμανουέλ Μακρόν στη Γαλλία. Σε περίπτωση, αντίθετα, νίκης της Λεπέν, η απομόνωση της Γερμανίας θα είναι ολοκληρωτική.

* Ο Γκίντεον Ράχμαν είναι αρθρογράφος των Financial Times

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Εως και σχεδόν πενταπλάσιο φόρο πληρώνει ένας πολίτης, σε σύγκριση με βουλευτή, για το ίδιο ετήσιο εισόδημα.

Ο «Ελεύθερος Τύπος», αναλύοντας τα φορολογικά προνόμια που απολαμβάνουν οι Ελληνες βουλευτές κατέληξε ότι ποσά που αντιστοιχούν σε ποσοστά από 25% έως και 77% των καθαρών εισοδημάτων που λαμβάνουν ετησίως για τις δραστηριότητές τους στο κοινοβούλιο απαλλάσσονται από τον φόρο εισοδήματος.

Παράλληλα, από την έρευνα της εφημερίδας, προκύπτει ότι ένας πολίτης πληρώνει έως και 4,9 φορές υψηλότερο φόρο από ένα βουλευτή.

Από τα στοιχεία προκύπτει ότι οι βουλευτές έχουν τις παρακάτω παροχές και φοροαπαλλαγές:

1. Το ποσό της βουλευτικής αποζημίωσης ανέρχεται σε 5.780 ευρώ μηνιαίως και σε 69.360 ευρώ ετησίως (5.780 ευρώ Χ 12 = 69.360 ευρώ). Στο ποσό αυτό προστίθεται και το επίδομα γάμου, το οποίο ανέρχεται σε 35 ευρώ το μήνα ή σε 420 ευρώ ετησίως. Πριν υπαχθεί σε φόρο το ποσό της βουλευτικής αποζημίωσης αφαιρείται το ποσό των κρατήσεων για υγειονομική περίθαλψη και κοινωνική ασφάλιση, καθώς και τυχόν ποσά που αποδίδονται στο κόμμα. Το συνολικό ποσό των κρατήσεων αυτών μπορεί να φθάσει μέχρι και τα επίπεδα των 24.250 ευρώ. Το υπόλοιπο που απομένει, μετά την αφαίρεση των κρατήσεων αυτών, είναι το συνολικό καθαρό εισόδημα του βουλευτή.

Περαιτέρω, κατά την εκκαθάριση του φόρου εισοδήματος, αφαιρείται από το καθαρό αυτό εισόδημα το 25% του ακαθάριστου ποσού της βουλευτικής αποζημίωσης ως τεκμαρτή ετήσια δαπάνη για την κάλυψη των αναγκών μίσθωσης των πολιτικών γραφείων και λοιπών αναγκών άσκησης του βουλευτικού λειτουργήματος. Το ποσό που εκπίπτει (αφαιρείται από την καθαρή φορολογητέα βουλευτική αποζημίωση) ανέρχεται συγκεκριμένα σε 17.445 ευρώ (69.360 ευρώ Χ 25% = 17.445 ευρώ).

Επιπλέον, κατά την εκκαθάριση του φόρου εισοδήματος, από την ετήσια καθαρή φορολογητέα αποζημίωση του βουλευτή αφαιρείται, ως επιπλέον αφορολόγητο, ένα ποσό ύψους 10.868 ευρώ, το οποίο αντιστοιχεί στο μηνιαίο επίδομα βιβλιοθήκης ύψους 905,66 ευρώ (12 Χ 905,66 ευρώ = 10.868 ευρώ).

2. Πέραν της βουλευτικής αποζημίωσης, σε κάθε βουλευτή χορηγούνται και τα παρακάτω επιδόματα, τα οποία είναι αφορολόγητα (χωρίς παραστατικά):
* Επίδομα οργάνωσης γραφείου: 936 ευρώ το μήνα ή 11.230 ευρώ το χρόνο (936 ευρώ Χ 12 = 11.230 ευρώ).
* Αποζημίωση εξόδων μετακίνησης: 364 ευρώ το μήνα ή 4.368 ευρώ το χρόνο (364 ευρώ Χ 12 = 4.368 ευρώ).
* Ταχυδρομικά τέλη: 1.136,64 ευρώ το μήνα ή 13.632 ευρώ το χρόνο (1.136,64 ευρώ Χ 12 = 13.632 ευρώ).
* Αποζημίωση συμμετοχής σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, θερινά τμήματα, επιτροπές ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων, βουλευτών και δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης.

Πόσα κερδίζουν

Με βάση όλα αυτά τα στοιχεία, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, το συνολικό καθαρό ποσό του ετήσιου εισοδήματος από την κοινοβουλευτική δραστηριότητα μπορεί να φθάσει τα 74.760 ευρώ, χωρίς να συνυπολογίζεται η αποζημίωση για τη συμμετοχή σε επιτροπές, θερινά τμήματα κ.λπ.
Από αυτό το ποσό, το τελικό φορολογητέο μπορεί να περιοριστεί μόλις στα 17.217 ευρώ και το αφορολόγητο ποσό να φθάσει στις 57.543 ευρώ. Δηλαδή το φορολογητέο ποσό μπορεί να περιοριστεί μόλις στο 23% του συνολικού ετήσιου καθαρού εισοδήματος και το αφορολόγητο να φθάσει στο 77%.

Ουσιαστικά, για καθαρό εισόδημα ύψους 74.760 ευρώ ένας βουλευτής πληρώνει φόρο εισοδήματος και ειδική εισφορά αλληλεγγύης που αντιστοιχεί στο ποσό των 17.217 ευρώ. Με βάση τις ισχύουσες σήμερα κλίμακες υπολογισμού του φόρου εισοδήματος και της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης, το συνολικό ποσό των φόρων που πληρώνει ένας βουλευτής χωρίς προστατευόμενα τέκνα για εισόδημα 74.760 ευρώ από κοινοβουλευτική δραστηριότητα είναι μόλις 5.967,14 ευρώ, αφού επιβαρύνεται μόνο για τις 17.217 ευρώ, ενώ για τα υπόλοιπα 57.543 ευρώ απαλλάσσεται από το φόρο εισοδήματος.

Αντιθέτως, για ετήσιο καθαρό εισόδημα από μισθωτές υπηρεσίες ύψους 74.760 ευρώ ένας απλός πολίτης πληρώνει σήμερα φόρο εισοδήματος και ειδική εισφορά αλληλεγγύης συνολικού ύψους 29.190,37 ευρώ.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επιστρέφοντας από το Πακιστάν ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν απείλησε με μεγαλύτερη εμπλοκή της Τουρκίας στην συριακή κρίση, γράφει ο δημοσιογράφος Seth J. Frantzman* στην ιστοσελίδα του National Interest.

«Μετά την απελευθέρωση της αλ Μπαμ από το ΙΚ νέος στόχος της Τουρκίας είναι η Μανμπίζ. Αυτή είναι μια πόλη που ανήκει στους Άραβες και όχι στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις που δεν πρέπει επίσης να μετέχουν στην επιχείρηση κατά της Ράκα», δήλωσε ο Ταγίπ Ερντογάν αναφερόμενος στις ΣΔΔ που αποτελούνται κυρίως από κουρδικές δυνάμεις του YPG.

Γράφει ο δημοσιογράφος:

Η δήλωσή του αυτή αποτελεί ανοικτή πρόκληση στην αμερικανική πολιτική στη Συρία και, έμμεσα, απειλή για τις αμερικανικές δυνάμεις εκεί που μάχονται μαζί με τις ΣΔΔ. Οι ΗΠΑ έχουν αναπτύξει πολλά στελέχη των ειδικών τους δυνάμεων προς ενίσχυση Κούρδων και Αράβων συμμάχων τους στην ανατολική Συρία. Είναι πάντως η δεύτερη φορά που ο Ερντογάν απειλεί με επέκταση της δράσης του στην Συρία που έχει στόχο την ενίσχυση των σουνιτών ανταρτών που μάχονται κατά του Άσαντ. Ο Ερντογάν απείλησε επίσης του Κούρδους με εισβολή στην Μανμπίζ.

Στις 25 Φεβρουαρίου η φιλική του εφημερίδα Σαμπάχ είχε αναφέρει πως ο ο επικεφαλής των αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή (Central Command) στρατηγός Βοτέλ είχε πραγματοποιήσει μυστική επίσκεψη στην Συρία και είχε αφήσει να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ θα αναλάβουν ευρύτερο ρόλο στέλνοντας περισσότερα στρατεύματα. Οι Αμερικανοί ήδη έχουν ήδη εντείνει τις επιχειρήσεις κατά των τζιχαντιστών στη Ράκα μαζί με τους Ιρακινούς.

Οι τουρκικές απειλές έρχονται την ώρα που ο νέος Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιδιώκει την συντριβή του ΙΚ και απαιτεί από το Πεντάγωνο έναν νέο σχέδιο για τον σκοπό αυτό. Αυτό που οι ΗΠΑ φοβούνται είναι ότι οι Κούρδοι σύμμαχοί τους στην Συρία θα εμπλακούν σε σύγκρουση με τους επίσης συμμάχους τους Τούρκους. Αποτέλεσμα των ανησυχιών αυτών είναι να ακολουθούν επαμφοτερίζουσα πολιτική, μεταξύ CIA και Πενταγώνου. Από τη μια η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και ο πλέον στενός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή.

Αμέσως μετά την ορκωμοσία του, ο νέος επικεφαλής της CIA, Μάικ Πομπέο, μετέβη στην Τουρκία. Την ίδια ώρα το Πεντάγωνο συσφίγγει τις σχέσεις του με τους Κούρδους εξοπλίζοντάς τους ακόμα και με οχήματα μάχης.

Η Τουρκία αναμένει βελτίωση των σχέσεων με ΗΠΑ με την κυβέρνηση Τραμπ αλλά παράλληλα θέλει να δοκιμάσει την αντοχή των διμερών σχέσεων. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να εκδιώξει τις ΣΔΔ πέραν του Ευφράτη. Ωστόσο οι Κούρδοι και οι σύμμαχοί τους έδωσαν και κέρδισαν την σκληρή μάχη για την Μανμπίζ κατά του ΙΚ και μάλλον δεν θα υποχωρήσουν εύκολα έναντι των Τούρκων.

Για να ενισχύσουν τη θέση τους οι Κούρδοι μπορεί να επιδιώξουν να κερδίσουν την υποστήριξη του στρατού του Άσαντ, παραχωρώντας του τον έλεγχο χωριών, καθώς γνωρίζουν ότι η Τουρκία φοβάται άμεση εμπλοκή με τον υποστηριζόμενο από τη Ρωσία Άσαντ. Ο Ερντογάν χαρακτηρίζει τρομοκράτες τους Κούρδους και δηλώνει πως «Είναι αδύνατο η Τουρκία να αποδεχθεί την παρουσία ενόπλων τρομοκρατών στα σύνορά της». Χαρακτηρίζοντας όμως τους μαχητές με τους οποίους οι ΗΠΑ συνεργάζονται στενά εδώ και καιρό και οι οποίοι έχουν τον σημαντικότερο ρόλο στην ήττα των τζιχαντιστών ως τρομοκράτες, η Τουρκία έρχεται σε άμεση αντιπαράθεση με τους Αμερικανούς.

Η Άγκυρα θέλει να επηρεάσει την αμερικανική πολιτική ώστε η Ουάσιγκτον να υποστηρίξει τους φίλα προσκείμενους στην Τουρκία αντάρτες στην επίθεση κατά του προπυργίου των τζιχαντιστών, τη Ράκα. Μια τέτοια επίθεση όμως μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με την απομάκρυνση των Κούρδων και τον τερματισμό της υποστήριξής τους από τις ΗΠΑ.

Θα έρθει η Τουρκία σε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ; Και οι δύο πλευρές πρέπει να κινηθούν προσεκτικά καθώς η ήττα των τζιχαντιστών θα αφήσει πολιτικό κενό. Ποιος θα σπεύσει να το καλύψει; Η παρουσία τουρκικών και αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, τεθωρακισμένων και αεροσκαφών στην ίδια περιοχή αυξάνει τις πιθανότητες ενός ατυχήματος όπως συνέβη με το ρωσικό μαχητικό.

Στην ευρύτερη εικόνα η Τουρκία θέλει να δει πόσο μακριά η κυβέρνηση Τραμπ θα φτάσει στην υποστήριξη των Κούρδων. Αξίζει να σημειωθεί πάντως ότι ο Τραμπ κράτησε κοντά του τον ειδικό σύμβουλο του Ομπάμα και υποστηρικτή των Κούρδων Μπρετ Μακγούρκ.

Η Τουρκία μπορεί να προκαλέσει και σε άλλα σημεία την πολιτική Τραμπ. Στο βόρειο Ιράκ η Τουρκία βομβαρδίζει τους Κούρδους του ΡΚΚ και διατηρεί βάση στο ιρακινό Κουρδιστάν. Η Τουρκία θέλει να προστατεύσει τους σουνίτες Άραβες και Τουρκομάνους , την ώρα που οι ΗΠΑ συνεχίζουν να συνεργάζονται με τη Βαγδάτη η οποία αντιμάχεται την τουρκική παρουσία. Στόχος της Άγκυρας είναι η δημιουργία μιας σφαίρας επιρροής στην περιοχή. Και θα δει πόσο η σφαίρα αυτή μπορεί να επεκταθεί ακόμα και εις βάρος των ΗΠΑ.

Στις 6 Μαρτίου η κατάσταση στην Μανμπίζ, επίκεντρο του τουρκικού ενδιαφέροντος, πήρε νέα τροπή όταν το Πεντάγωνο ανακοίνωσε πως τα αμερικανικά στρατεύματα που βρίσκονται στην περιοχή θα αποτρέψουν όλες τις πλευρές να εμπλακούν με οποιονδήποτε άλλον αντίπαλο πλην του ΙΚ. Τη ίδια ώρα μια μεγάλη φάλαγγα τεθωρακισμένων οχημάτων με μεγάλες αμερικανικές σημαίες φωτογραφήθηκαν κοντά στη Μανμπίζ.

Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου χαρακτήρισε την παρουσία της φάλαγγας ως έμπρακτο σημείο ασφάλειας και αποτροπής. Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με την πληροφορία πως Ρωσία και καθεστώς Άσαντ σχεδιάζουν να δημιουργήσουν μια ζώνη αποτροπής μεταξύ Τούρκων και Κούρδων περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση και αποτρέπει ακόμα περισσότερο τουρκικές κινήσεις. Όμως το συριακό καθεστώς, οι Κούρδοι, οι ΣΔΔ, οι ΗΠΑ, η Τουρκία και οι υποστηριζόμενοι από αυτήν αντάρτες βρίσκονται, όλοι, πολλοί κοντά και ο κίνδυνος σύγκρουσης αυξάνει.

* Seth J. Frantzman is a Jerusalem-based journalist who holds a PhD from The Hebrew University of Jerusalem
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Στέλγιας

Η Άγκυρα απαντάει σε αυστηρό ύφος στα νέα μηνύματα των ευρωπαϊκών πρωτευουσών και δεν διστάζει ακόμη και να απειλήσει τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης. Οι νέες κινήσεις και δηλώσεις των ευρωπαϊκών χωρών προκαλούν την οργή και την αγανάκτηση της τουρκικής κυβέρνησης. Ως γνωστόν, την προηγούμενη εβδομάδα, σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους, η Άγκυρα έβαλε κατά των χωρών της Ε.Ε. Τι επιδιώκει;

Η τουρκική πλευρά επιχειρεί να διαδώσει το μήνυμα ότι σε θέματα που αφορούν την Τουρκία οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις φέρουν με ιδιαίτερα ανησυχητικό τρόπο πολλά κοινά στοιχεία με τα εθνικιστικά, ξενοφοβικά και ρατσιστικά καθεστώτα του Μεσοπολέμου. Η Άγκυρα κάνει λόγο για την άνοδο της ισλαμοφοβίας στην Ευρώπη και κατηγορεί την Ε.Ε. με το πρόσχημα ότι προσεγγίζει με διπλοπροσωπία την ίδια.

Ο πρόεδρος Ερντογάν, προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα, φθάνει στο σημείο να απειλήσει τη γερμανική κυβέρνηση τονίζοντας ότι «σε περίπτωση που το επιθυμούσα θα μπορούσα να μεταβώ ανενόχλητος στη Γερμανία και να απευθυνθώ σε εκατομμύρια Τούρκους που ζουν σε αυτήν τη χώρα. Έχω τη δυνατότητα να ξεσηκώσω εκατομμύρια ανθρώπους».

Για ποιο λόγο η Άγκυρα ανεβάζει τους τόνους στις σχέσεις της με την Ε.Ε.;
Και πού οδηγεί η ένταση τις δύο πλευρές;
Σε τελική ρήξη ή σε κάποια άλλη περιπέτεια;
Την παρούσα περίοδο τα συγκεκριμένα ερωτήματα απασχολούν τους πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους στην Άγκυρα. Η αντιπολίτευση της χώρας εκφράζει έντονη δυσφορία για το γεγονός ότι η Τουρκία απομακρύνεται με γοργούς ρυθμούς από τη Δύση. Την ίδια στιγμή, οι κύκλοι της κυβέρνησης επιρρίπτουν ευθύνες στη Δύση για αυτή την εξέλιξη και εστιάζουν σε τρεις σημαντικούς παράγοντες.

Πρώτον, σύμφωνα πάντα με την οπτική γωνία της διακυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), σε σειρά ζητημάτων, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιλέγει να γυρίσει την πλάτη της στην Τουρκία. Για παράδειγμα, στο θέμα των τουριστικών επιθεωρήσεων στα τουρκικά διαβατήρια, η Ε.Ε. δεν λαμβάνει υπόψη της τις θέσεις της Άγκυρας.

Απεναντίας, κρατάει την Τουρκία σε στάση αναμονής και προχωράει στην άρση των θεωρήσεων σε διαβατήρια άλλων χωρών που έχουν συνάψει στρατηγικής υφής συνεργασία με την Ε.Ε. πολύ αργότερα από την Τουρκία.
Επίσης, στο ζήτημα της Συρίας, στο κουρδικό ζήτημα, σε θέματα που αφορούν τις διμερείς σχέσεις και τα συμφέροντα της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή, η Ε.Ε. επιλέγει να αγνοήσει τις τουρκικές θέσεις. Σύμφωνα με την Άγκυρα, πίσω από αυτή την επιλογή κρύβεται η ισλαμοφοβία της Δύσης.

Δεύτερον, στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, η Ευρωπαϊκή Ένωση τήρησε αμφιλεγόμενη στάση. Καταδίκασε το πραξικόπημα με αξιοσημείωτη καθυστέρηση και σήμερα δεν επιστρέφει εκατοντάδες πραξικοπηματίες στην πατρίδα τους για να δικαστούν.

Τέλος, κατά τη νέα περίοδο, η Τουρκία αναζητεί και βρίσκει «εναλλακτικούς» προορισμούς στα πεδία της οικονομίας και διπλωματίας, όπως λ.χ. αυτούς της Ρωσίας, του Ιράν, της Κίνας. Αναδυόμενες δυνάμεις δείχνουν ενδιαφέρον για συνεργασία με την Άγκυρα σε πεδία που η Ε.Ε. επιλέγει την απραξία.

Τελικά σε ποιο συμπέρασμα μας οδηγούν οι τρεις προαναφερόμενοι παράγοντες;

Ρήξη ή σταδιακή επιδιόρθωση των διμερών σχέσεων Τουρκίας - Ε.Ε.;

«Όλα τα σενάρια έχουν τεθεί πλέον επί τάπητος. Σε περίπτωση που δεν επικρατήσει η ψυχραιμία, οι δύο πλευρές ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωπες με δυσάρεστες εκπλήξεις», σημειώνει πρώην στέλεχος του διπλωματικού κατεστημένου της Άγκυρας, το οποίο προσθέτει: «Την παρούσα περίοδο, αμοιβαία συμφέροντα επιβάλλουν συνεργασία».

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Νίκος Μελέτης

Τις τελευταίες εβδομάδες η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με μια πρωτόγνωρη κλιμάκωση της έντασης στις σχέσεις της με την Τουρκία, που με κάθε ευκαιρία ξεδιπλώνει και προωθεί εμπράκτως όλο το φάσμα των διεκδικήσεων της εις βάρος της χώρας μας αμφισβητώντας πλήρως το status quo.

Και ενώ οι αντιδράσεις της Αθήνας, παρά την εξαίρεση κάποιων ψύχραιμων χειρισμών του Υπουργείου Εξωτερικών, είναι αντιφατικές και αμήχανες, ξαφνικά επιστρατεύθηκε το …ιππικό!

Χωρίς να υπάρχει το οποιοδήποτε συγκεκριμένο στοιχείο ή οποιαδήποτε ένδειξη, ξαφνικά υπήρξε καταιγισμός δημοσιευμάτων για …αμερικανική παρέμβαση στην Άγκυρα με συστάσεις για να χαμηλώσει του τόνους στο Αιγαίο.

Η υποτιθέμενη αμερικανική παρέμβαση εφόσον υπήρχε θα απάλλασσε την κυβέρνηση από τον χειρισμό δύσκολων καταστάσεων, θα δικαιολογούσε την αντιφατικότητα των αντιδράσεων, καθώς πλέον όλα θα είχαν εναποτεθεί στον πέραν του Ατλαντικού Σύμμαχο κι έτσι η Αθήνα θα έπαιζε εκ του ασφαλούς το παιγνίδι της έντασης που στήνει ο Ερντογάν… Και τελικά ακόμη και η υποχώρηση σε ορισμένα ζητήματα θα ήταν …νομιμοποιημένη σε μια λογική κατευνασμού που επιβάλλεται ώστε να μην ενοχληθούν οι Αμερικανοί και αποδυναμωθεί η διάθεση τους για την «παρέμβαση».

Η δύσκολη σχέση που όλοι φαντάζονται ότι θα υπάρξει μεταξύ δυο προσωπικοτήτων όπως ο Ντ. Τραμπ και ο Ταγίπ Ερντογάν δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η Ουάσιγκτον σηκώνει τείχος προστασίας της Ελλάδας έναντι της τουρκικής επιθετικότητας.

Πιθανόν ο νέος Αμερικάνος πρεσβευτής Τζεφρυ Πάϊατ ο οποίος μάλλον περνά δύσκολες στιγμές, καθώς γνωρίζει ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση κάθε άλλο παρά εκτιμά την σημαντική εμπλοκή του στην Ουκρανική κρίση εναντίον της Μόσχας, εχει προφανή ανάγκη να αναζητήσει και να διεκδικήσει ρόλο που θα του ανοίξει δρόμο επικοινωνίας με την νέα αμερικανική ηγεσία αλλά και τον ίδιο τον πολιτικό προϊστάμενο του Ρεξ Τιλλερσον. Ο ίδιος παρά το κύρος που εχει στο κατεστημένο της Ουάσιγκτον, εχει ένα εξαιρετικά άβολο ρόλο σε μια κυβέρνηση που δεν κρύβει τα φιλορωσικά αισθήματα της.

Όμως και για κάποια στελέχη της Ελληνικής κυβέρνησης , είναι σημαντικό να επιβεβαιώσουν με κάθε τρόπο την υποτιθεμένη προσωπική «στενή σχέση» και την πρόσβαση που έχουν σε στελέχη του Λευκού Οίκου.

Συνεπώς μια νεφελώδης, γενική και αόριστη «αμερικανική παρέμβαση» είναι χρήσιμη ως διαρροή για αρκετούς λόγους.

Ενώ ούτε η αμερικανική ούτε η τουρκική πλευρά έχουν κάνει την οιαδήποτε νύξη, οι διαρροές έσπευσαν να «μαντέψουν» ότι στην σύντομη συνάντηση, που είχαν ο Ρεξ Τιλλερσον και ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου στο Μόναχο, όπου ήταν συνάντηση γνωριμίας και ενώ στην κορυφή της ατζέντας είναι φυσικά η Μ. Ανατολή, η Συρία και το ISIS, ο Αμερικανός ΥΠΕΞ έθεσε το θέμα των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο…

Υπήρξαν επίσης «διαρροές» ότι το θέμα των προκλήσεων ήγειρε κάποιος από τους βοηθούς Αμερικανούς βοηθούς Υπ. Εξωτερικών σε κάποιους τούρκους αξιωματούχους σε συνάντηση που είχαν για άλλα θέματα, και επίσης ότι το έθεσε στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικων και ο Αμερικάνος πρεσβευτής στην Άγκυρα Τζον Μπαας. Ο κ. Μπαας βεβαίως είναι σχεδόν persona non grata για το καθεστώς Ερντογάν και το πιθανότερο η οποιαδήποτε παρέμβαση του για τις προκλήσεις στο Αιγαίο, εάν έγινε, να μπήκε απευθείας στο αρχείο του γενικού γραμματέα του τουρκικού ΥΠΕΞ με τον οποίο συναντήθηκε.

Όσο για τις ενισχυτικές του αφηγήματος αυτού, διαρροές συμφωνα με τις οποίες ο γ.γ. του ΟΗΕ Α. Γκουτιέρες στην τηλεφωνική συνομιλία που είχε με τον Ταγιπ Ερντογάν, έθεσε και το θέμα των προκλήσεων στο Αιγαίο, θα ήταν πιο αξιόπιστες αν υπήρχε έστω και η παραμικρή μνεία στις ανακοινώσεις και διαρροές που έγιναν από τα δυο μέρη μετα την εμπιστευτική συνομιλία τους στο συγκεκριμένο θέμα… Κάτι τέτοιο δεν συνέβη…

Αυτά όμως αφορούν απλώς και μόνο την διαδικασία.
Η ουσία είναι ότι ακόμη κι αν υπήρξαν αυτού του είδους οι παρεμβάσεις αποδεικνύονται απολύτως αναποτελεσματικές και αυτό θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό στην Αθήνα και να μην προκαλεί επανάπαυση και θριαμβολογίες για την υποτιθεμένη «σχέση» με τον Λευκό Οίκο.

Οι προκλήσεις της Άγκυρας έχουν κλιμακωθεί και έτσι μετά τις NAVTEX για τις έρευνες στο Βόρειο Αιγαίο από το σκάφος CESME ακολούθησε η NAVTEX για τις έρευνες του PIRI REIS στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο, αλλά και η τούρκικη άσκηση δυτικά της Πάφου.

Με τις αμερικάνικες «παρεμβάσεις» όμως υπάρχουν μερικά ακόμη σοβαρά ζητήματα.

Σημαντική πηγή εντάσεων στο Αιγαίο αποτελεί η πάγια τακτική της Τουρκίας να παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 ν.μ. ,καθώς αναγνωρίζει ελληνικό εναέριο χώρο μόνο των 6ν.μ. υπεράνω των χωρικών υδάτων. Όμως τόσο η Ουάσιγκτον όσο και το ΝΑΤΟ αποδέχονται την τουρκική θέση και οι Αμερικανοί αναγνωρίζουν παγίως εναέριο χώρο μόνο 6 ν.μ. συνεπώς δεν αποδέχονται ως παραβιάσεις και προκλήσεις την πτήση τουρκικών μαχητικών στην περιοχή μεταξύ 6 και 10 ν.μ.. Σε αυτές τις περιπτώσεις ενδέχεται να επιρριφθεί και στην ..Αθήνα η ευθύνη για την ένταση καθώς αναγνωρίζει και αναχαιτίζει τα τουρκικά αεροσκάφη…

Στο θέμα επίσης των Ιμίων η Ουάσιγκτον ουδέποτε υποστήριξε την ελληνική θέση και παγίως δηλώνει ότι δεν εμπλέκεται σε θέματα που αφορούν κυριαρχία άλλων χωρών, ενώ αναφέρεται στις βραχονησίδες και με την ελληνική και την τουρκική ονομασία τους: Ιmia/Kardak. Συνεπώς η οποιαδήποτε παρέμβαση τους στο θέμα των «γκρίζων ζωνών» μάλλον θα ανοίξει, πάρα θα κλείσει ζητήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Εξάλλου, και πρέπει να υπενθυμίζεται με κάθε ευκαιρία, η παρέμβαση των Αμερικανών το 1996 απέτρεψε την σύγκρουση των δυο χωρών, με μια Ελλάδα που παρά τα πολιτικά προβλήματα, διένυε περίοδο αυτοπεποίθησης και οικονομικής ευμάρειας, υποχρεώθηκε όμως στην γνωστή συμφωνία απεμπλοκής (δια χειρός Χολμπρουκ) που προέβλεπε το άτυπο γκριζάρισμα των Ιμίων: no men, no flags, no ships.

Το ότι δεν επιθυμεί κανείς μια γενική σύγκρουση στο Αιγαίο είναι προφανές. Αυτό δεν σημαίνει ότι η όποια αμερικανική παρέμβαση θα γίνει σε κενό αέρος και στην βάση των ελληνικών θέσεων και του διεθνούς δίκαιου. Πολύ περισσότερο δεν πρέπει να υπάρχει η παρεξήγηση ότι η «παρέμβαση» όταν γίνεται αφορά μόνο την Τουρκία. Οι παρεμβάσεις για αυτοσυγκράτηση και διάλογο γίνονται και προς τις δυο πλευρές.

Ακόμη και οι πιο φιλέλληνες Αμερικανοί (και ο κ. Τραμπ προς το παρόν δεν εχει δώσει καθέναν σχετικό δείγμα γραφής) στράφηκαν τελικά και προς την Ελλάδα με συστάσεις για αποφυγή εντάσεων και τριβών. Και είναι κάτι που δύσκολα θα αλλάξει με δεδομένο ότι όταν ο κ. Τραμπ αποφασίσει και βρει χρόνο να ασχοληθεί με την Εξωτερική πολιτική, προφανώς το Αγαθονήσι και τα Ίμια δεν θα είναι στην κορυφή των προτεραιοτήτων του. Και με τον ίδιο τον Ταγιπ Ερντογάν θα πρέπει να αντιμετωπίσει ακόμη πιο σοβαρά ζητήματα. Το Κουρδικό, την σχέση με το Ιράν, τον ισλαμικό εξτρεμισμό, τις σχέσεις με την Ρωσία, το Ιντσιρλικ…

Την Δευτέρα στην συνάντηση που θα εχει ο Νίκος Κοτζιάς στην Ουάσιγκτον με τον Ρεξ Τιλλερσον, θα δοθεί η ευκαιρία για μια πρώτη προσέγγιση και ψηλάφηση των προθέσεων της νέας αμερικανικής κυβέρνησης. Βεβαίως τα κέντρα άσκησης εξωτερικής πολιτικής είναι πολλά στην κυβέρνηση Τραμπ. Καθώς σύμβουλοι όπως ο Στέφεν Μπάννον είναι πολύ πιο ισχυροί από τον κ .Τιλλερσον.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν θα είναι φρόνιμο για την χώρα να επαναπαυθεί στην «επέλαση» του Ιππικού…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Μακριά από το σημερινό χάος που επικρατεί στη δυτική τριάδα, στις Η.Π.Α., στην ΕΕ και στην Ιαπωνία, η στρατηγική τριανδρία που έχουν σχηματίσει η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν λαμβάνει σημαντικές αποφάσεις που δεν αφορούν μόνο την Ευρασία, αλλά ολόκληρο τον πλανήτη. Προφανώς βέβαια αφού πρόκειται για μία τεράστια περιοχή, στην οποία κατοικούν περίπου τα δύο τρίτα του πληθυσμού της γης ή περί τα 5 δις άνθρωποι.

Η σημαντικότερη εξέλιξη εν προκειμένω αφορά την κατασκευή μεγάλων έργων και δρόμων που θα συνδέουν όλες τις χώρες μεταξύ τους, φτάνοντας έως την άκρη της Ευρώπης (χάρτης). Πρόκειται για μία επένδυση ύψους περί το 1 τρις $ για τα επόμενα δέκα έτη, την οποία έχει προτείνει η Κίνα, ενώ έχουν αποδεχτεί τόσο η Ρωσία, όσο και το Ιράν.

Την ίδια στιγμή η Ρωσία προωθεί την οικονομική ένωση της Ευρασίας (EAEU), με στόχο την ενσωμάτωση των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών της κεντρικής Ασίας, ενώ το Ιράν αναλαμβάνει τον κύριο ρόλο στη σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής, με στόχο την ευημερία της. Και οι τρεις συμμαχικές δυνάμεις βέβαια προσπαθούν να ελέγξουν τις αναταραχές που σημειώνονται στην περιοχή, όχι μόνο στη Μ. Ανατολή αλλά, επίσης, στη Β. Αφρική, όπου μεταξύ άλλων διεξάγεται ο εγκληματικός πόλεμος της Σαουδικής Αραβίας εναντίον της Υεμένης, ο οποίος συνεχίζεται αμείωτος τα τελευταία δύο χρόνια.

Η κοινή πηγή αστάθειας πάντως για την ήπειρο της Ευρασίας προέρχεται από την ισλαμική τρομοκρατία, η οποία αναπτύσσεται ως μέσο σύγκρουσης και διαίρεσης. Με τη στρατιωτική στήριξη όμως της Ρωσίας, καθώς επίσης με την οικονομική της Κίνας, ο ρόλος του Ιράν γίνεται όλο και πιο αποφασιστικός.

Αντίθετα, οι Η.Π.Α., οι οποίες ήταν μέχρι πρόσφατα σε θέση να ελέγχουν την περιοχή κυρίως μέσω της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας, φαίνεται να χάνουν πια την επιρροή τους. Πόσο μάλλον μετά την προσέγγιση της Ρωσίας με την Αίγυπτο, η οποία φαίνεται πως εξελίσσεται θετικά.

Η περιοχή πάντως που ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις τρεις συμμαχικές δυνάμεις είναι ο κορμός της ηπείρου της Ευρασίας: οι πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας, τα περίπλοκα σύνορα μεταξύ του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, καθώς επίσης η περιοχή του Καυκάσου. Ειδικά όσον αφορά το Πακιστάν και το Αφγανιστάν, μία από τις πιο ασταθείς περιοχές του πλανήτη, συνεργάζονται όλοι μαζί για να μειωθούν οι εντάσεις, καθώς επίσης για να προωθηθούν οι ειρηνευτικές συνομιλίες, χρηματοδοτούμενες από τη Ρωσία και την Κίνα.

Η αστάθεια τώρα της συγκεκριμένης περιοχής εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ρόλο που η Ινδία, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και οι Η.Π.Α. σχεδιάζουν να παίξουν, έτσι ώστε να αντισταθμιστεί το τρίο της Ευρασίας: η Ρωσία, η Κίνα και το Ιράν. Με δεδομένο δε το ότι, το κέντρο διοίκησης και ελέγχου της διεθνούς τρομοκρατίας είναι στην Τουρκία και στη Σαουδική Αραβία, η αρνητική τους επίδραση γίνεται αισθητή από τη Συρία και τη Λιβύη, έως το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και τον Καύκασο. Ο καθοριστικός παράγοντας βέβαια δεν είναι πάντοτε οι Η.Π.Α., παρά το ότι ενθαρρύνουν όλες εκείνες τις προσπάθειες που στρέφονται κατά της ένωσης της ηπείρου της Ευρασίας.

Αυτό που δύσκολα τώρα μπορεί να διαπιστωθεί είναι ο ρόλος της Ινδίας στην περιοχή, γνωρίζοντας πως τρέφει εχθρικά συναισθήματα με το Πακιστάν και την Κίνα, ότι δείχνει μία υποταγή στις Η.Π.Α., ενώ διατηρεί ανέκαθεν φιλικές σχέσεις με τη ρωσική ομοσπονδία, αποτελώντας προηγουμένως έναν σημαντικό σύμμαχο της Σοβιετικής Ένωσης.

Το γεγονός όμως ότι η Ινδία είναι ένας σημαντικός πελάτης φυσικού αερίου του Ιράν, καθώς επίσης της Ρωσίας σε στρατιωτικό επίπεδο, καθιστά σχετικά εύκολο τον έλεγχο της από την τριανδρία της Ευρασίας, καθώς επίσης την αποκοπή της από τις Η.Π.Α.

Η δυσκολότερη όμως πρόκληση είναι η ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ του Αφγανιστάν και του Πακιστάν, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τα ινδικά γεωπολιτικά συμφέροντα στην περιοχή, τα οποία ευθυγραμμίζονται με αυτά των Η.Π.Α.

Ολοκληρώνοντας, παρά το ότι υπάρχουν προβλήματα στην ασιατική ήπειρο, ευρίσκονται στη διαδικασία επίλυσης τους. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, η μονοπολική διεθνής τάξη πραγμάτων, η παλαιά δηλαδή, τείνει προς το τέλος της. Στα πλαίσια αυτά είτε η δυτική τριάδα θα αποδεχθεί έναν ρόλο συμπρωταγωνιστή στα διεθνή τεκταινόμενα, αντί το σημερινό πρωταγωνιστικό της ρόλο, είτε θα απορρίψει την αναπόφευκτη ιστορική αλλαγή, καταδικάζοντας τον εαυτό της στη διαδικασία της λήθης. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για θετικές εξελίξεις, όσον αφορά την Ελλάδα, αφού καθιστούν ακόμη πιο σημαντική τη γεωπολιτική της σημασία.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Προ ημερών η Τουρκία διέκοψε τις παροχές νερού στη Συρία, με αποτέλεσμα ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στο φράγμα Τισχρίν να κλείσει

Η προσπάθεια της Τουρκίας να αποφευχθεί με κάθε θυσία η ίδρυση κουρδικού κράτους έχει, εκτός των άλλων δυσμενών συνεπειών, και τον έλεγχο των νερών των ποταμών Τίγρητος και Ευφράτου, των οποίων οι πηγές βρίσκονται σε κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας (με μικρούς παραποτάμους και υψηλότερα, στην τουρκική Αρμενία).

Από τους δύο αυτούς μεγάλους ποταμούς υδρεύεται και αρδεύεται η Μεσοποταμία, την οποία τεμάχισαν οι Αγγλογάλλοι ιδρύοντας τεχνητά κράτη. Η μέγιστη προσφορά των ποταμών στην περιοχή, διαπιστώνεται και από το γεγονός ότι οι πολιτισμοί που άνθισαν κοντά στα νερά του Τίγρητος είχαν σαν κύριες αρχαίες πόλεις την Κτησιφώντα, τη Σελεύκεια, την Νινευή. Κοντά στον Τίγρη, οι Σουμέριοι, οι Χαλδαίοι, Ασσύριοι και άλλοι λαοί δημιούργησαν και άκμασαν. Σήμερα στις όχθες του Τίγρητος είναι χτισμένες οι σημαντικές πόλεις Βαγδάτη, Βασόρα, Μοσούλη.

Είναι επομένως μεγάλη η οικονομική και κοινωνική αξία τους, αλλά κυρίως η γεωστρατηγική.
Στην εποχή μας, υπάρχουν δύο προβλήματα που αναζητούν λύση. Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΝΑSA, έχει φτάσει σε επίπεδα συναγερμού η απώλεια του γλυκού νερού στη Μέση Ανατολή, με την Τουρκία να βρίσκεται ανάμεσα στις χώρες όπου το γλυκό νερό φαίνεται να αρχίζει να μειώνεται δραματικά. Οι ερευνητές τονίζουν, πως τα αποθέματα νερού κατά μήκος της κοιλάδας των ποταμών Τίγρητος και Ευφράτη σε Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν, έχουν μειωθεί κατά 144 εκατομμύρια κυβικά μέτρα.

Στο περιοδικό της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης της ΝΑSA «Water Resources Research», αναφέρεται πως η κακή διαχείριση των υδάτινων πόρων στη Μέση Ανατολή, η αυξημένη ζήτηση σε υπόγεια νερά και οι επιπτώσεις της ξηρασίας του 2007, έχουν προκαλέσει απώλεια νερού σχεδόν ίση με το μέγεθος της Νεκράς Θάλασσας (!).

Προ ημερών, το κουρδικό Πρακτορείο Ειδήσεων Χαουάρ, μετέδωσε ότι η Τουρκία διέκοψε τις παροχές νερού στη Συρία, με αποτέλεσμα ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο στο φράγμα Τισχρίν να κλείσει, ενώ επίσης μειώνει σημαντικά τα επίπεδα των υδάτων στην σχετική δεξαμενή του. Το φράγμα προμηθεύει νερό και ρεύμα σε στρατηγικές περιοχές της βόρειας Συρίας, όπως η πόλη της Ιεράπολης και σε άλλα μέρη της κυρίως κουρδικής επαρχίας Κομπάνι.

Το γεγονός βέβαια ότι η Τουρκία παραβιάζει τις διεθνείς συμβάσεις ενέργειας, νερού και ποταμών, κόβοντας το νερό του Ευφράτη, δεν δείχνει να ανησυχεί τον Ερντογάν. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που η Τουρκία έχει στερήσει στους Σύρους το νερό ως μέσο για την προώθηση των πολιτικών στόχων της στην περιοχή. Το ίδιο είχε πράξει και τον Μάιο του 2014, μειώνοντας τα νερό στη λίμνη Άσαντ περισσότερο από 20 πόδια και δημιουργώντας προοπτικές για γενοκτονία μέσω της αφυδάτωσης.

Επανέφεραν όμως την κανονική παροχή, όχι επειδή σεβάστηκαν τις συμφωνίες, ή ενέδωσαν στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας, αλλά επειδή αντέδρασε το ISIS. Σε ένα βίντεο - ντοκιμαντέρ οι σουνίτες ισλαμιστές απείλησαν ότι θα… καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη ως αντίποινα επειδή η Τουρκία σταμάτησε την ροή υδάτων από το φράγμα Ατατούρκ στον Ευφράτη ποταμό.

Ήταν όμως οι ίδιοι τζιχαντιστές, που τον επόμενο χρόνο, Ιούνιο 2015, έκλεισαν τις πύλες του φράγματος του Ευφράτη στα δυτικά της χώρας, μειώνοντας την παροχή νερού και δίνοντάς τους μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων για να επιτεθούν στις κυβερνητικές δυνάμεις. Οι ισλαμιστές εξέτρεψαν τη ροή των νερών προς όφελός τους στο πεδίο μάχης γύρω από την πόλη του Ραμάντι. Η τακτική όμως αυτή απείλησε και τις νότιες επαρχίες με ξηρασία και το νερό είχε μειωθεί σε ανησυχητικά επίπεδα.
Με τον τρόπο που ενεργεί ο Ερντογάν, δεν θα προκαλέσει έκπληξη αν μειώσει ακόμη περισσότερο την παροχή νερού, που αποδεικνύεται τελικά ως ένα πολύ ισχυρό όπλο, παρά τη ύπαρξη υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Τζίμας

Ο δημοσιογράφος Μπόριαν Γιοβανόφσκι συνέτρωγε με συνάδελφό του στο εστιατόριο «Βοδενίτσα» στα Σκόπια, όταν κάποια στιγμή έκανε την εμφάνισή του στο τραπέζι ένα δεκάχρονο αγόρι. «Προδότη, να σηκωθείς να φύγεις από τη Μακεδονία», του είπε σε έντονο ύφος και όταν εκείνος ψύχραιμος τον ρώτησε αν ξέρει τι θα πει προδότης, ο πιτσιρικάς τον έφτυσε και απομακρύνθηκε. Ο Γιοβανόφσκι, εργαζόμενος σήμερα στην ιντερνετική τηλεόραση «Teve Nova» και γνωστός στην ΠΓΔΜ για την αντίστασή του στην πολιτική φίμωσης των ΜΜΕ από το καθεστώς Γκρούεφσκι, έχει υποστεί κατά καιρούς και χειρότερα, και μάλιστα είναι από τους πρώτους στη λίστα των δημοσιογράφων που έχουν αποκλειστεί από τα ελεγχόμενα από την κυβέρνηση δημόσια ή ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης. Τώρα, όμως, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ο Μπόριαν πρέπει να προσέχει όταν κυκλοφορεί στους δρόμους.

Οι οπαδοί του εθνικιστή πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι έχουν γίνει επιθετικοί απέναντι στους πολιτικούς τους αντιπάλους και ιδιαίτερα τούτες τις ώρες που διαδηλώνουν στους δρόμους υπέρ του ηγέτη τους. Σε καφέ της πόλης των Σκοπίων θαμώνες πέταξαν έξω Αλβανό βουλευτή του κόμματος της Σοσιαλδημοκρατικής Ενωσης, που διεκδικεί τον σχηματισμό κυβέρνησης, ενώ ο πρώην υπουργός Εσωτερικών και Εξωτερικών και στενός συνεργάτης του Κίρο Γκλιγκόροφ, καθηγητής Λιούμπομιρ Φερτσκόφσκι, προπηλακίστηκε από «πατριώτες» στο πάρκινγκ του πανεπιστημίου.

Ο διχασμός στον πληθυσμό οξύνεται επικίνδυνα τροφοδοτούμενος από το κλίμα πολιτικής αντιπαλότητας, το οποίο προκαλεί η παρατεινόμενη αβεβαιότητα στο θέμα του σχηματισμού κυβέρνησης και η απουσία προοπτικής άρσης του αδιεξόδου και ακουμπάει ευαίσθητες εθνοτικές ισορροπίες.

Στο Μοναστήρι άγνωστοι εκτόξευσαν βόμβες μολότοφ στο Μουσείο Αλβανικής Αλφαβήτου, προκαλώντας ζημιές, με τις αρχές να θεωρούν βέβαιο ότι πρόκειται για έργο εθνικιστών, ενώ στην πόλη της Αχρίδας πετάχτηκαν φέιγ βολάν εμπρηστικού αντιαλβανικού περιεχομένου. Η χώρα εμφανίζεται... τριχοτομημένη, καθώς στο παραδοσιακό διεθνοτικό ρήγμα Αλβανών-Σλαβομακεδόνων, προστέθηκε και ο διχασμός του σλαβομακεδονικού στοιχείου σε «προδότες» και «πατριώτες», ο οποίος διατρέχει ταχύτατα την κοινωνία.

Στους δρόμους και στις πλατείες των μεγάλων πόλεων οι οπαδοί του Γκρούεφσκι διαδηλώνουν καθημερινά υπέρ της προσφυγής της χώρας σε νέες εκλογές –είχαν γίνει πρόωρες τον Δεκέμβριο–φιλοδοξώντας ότι θα τις κερδίσει, με λάβαρο τον άκρατο εθνικισμό και την κινδυνολογία, ο ηγέτης τους και ταυτόχρονα «διανέμουν» πιστοποιητικά πατριωτισμού. Η αντιπολίτευση, που κατηγορεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Ιβανόφ για συνταγματικό πραξικόπημα, αφού αρνείται να δώσει στον ηγέτη της Ζάεφ εντολή σχηματισμού κυβέρνησης μολονότι πληροί τις προϋποθέσεις, αποφεύγει να καλέσει τους δικούς της οπαδούς σε δυναμικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίες, φοβούμενη ότι αν σμίξουν στις πλατείες με εκείνους του Γκρούεφσκι θα γίνει σφαγή.

Από το Τέτοβο, ιστορική έδρα τους, οι Αλβανοί, οι οποίοι έχουν συμφωνήσει με τον Ζάεφ για τη συγκρότηση κυβέρνησης, προειδοποιούν για ανεπιθύμητες εξελίξεις εάν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας εξακολουθήσει να μη συμμορφώνεται με τις συνταγματικές επιταγές, ενώ ο πρόεδρος της (σχετικά μικρής) σερβικής μειονότητας στην ΠΓΔΜ, Ιβάν Στοϊλκόβιτς, τάχθηκε στο πλευρό του Γκρούεφσκι, δηλώνοντας, ευθυγραμμιζόμενος με τη Μόσχα, ότι «το ΝΑΤΟ από κοινού με τα απομεινάρια της κυβέρνησης Ομπάμα επιχειρούν με βία να αναδείξουν τον Ζόραν Ζάεβ και τους Αλβανούς εξτρεμιστές στην εξουσία, ώστε να προκαλέσουν αιματοχυσία στη χώρα και εμφύλιο πόλεμο, αλλά και ανοιχτή σύγκρουση με τους Σέρβους και τη Σερβία».

Οι δύο πλευρές παραμένουν αμετακίνητες: ο Ζάεφ θέλει την εντολή για κυβέρνηση, την οποία παρά τις διεθνείς πιέσεις του αρνείται ο Ιβάνοφ με το επιχείρημα ότι θα παραδώσει τη χώρα στους Αλβανούς, ο Γκρούεφσκι επικροτεί –στην πραγματικότητα υπαγορεύει– τη στάση του προέδρου για να πάει σε νέες εκλογές. Και η διεθνής κοινότητα; Εχοντας αποτύχει (Μονγκερίνι) να συμβιβάσει τα πράγματα, σηκώνει τα χέρια.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάθε μέρα που περνάει γινόμαστε μάρτυρες ενός ακόμα επεισοδίου με την ισλαμιστική Τουρκία του Ερντογάν σε φάση παράκρουσης και όλο το εκεί κυβερνητικό στρατόπεδο να έχει ρίξει όλο το βάρος της στην έγκριση του ερωτήματος για τη μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευόμενη σε προεδρική Δημοκρατία, καθιστώντας τον Ερντογάν απόλυτο άρχοντα.

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Στο πλαίσιο αυτό, βασικός στόχος είναι η προέλκυση της ψήφου των Τούρκων του εξωτερικού, οι οποίοι στο ευρωπαϊκό έδαφος μετριούνται σε εκατομμύρια, με αποτέλεσμα να αποτελούν κρίσιμη εκλογική μάζα, στην οποία έχει στρέψει το ενδιαφέρον του ολόκληρο το «σύστημα Ερντογάν».

Σοβαρή συζήτηση στην Τουρκία για το αν θα πρέπει να αλλάξει το πολίτευμα δεν γίνεται, αφενός διότι όλα τα ΜΜΕ… «τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», ενώ όλη η συζήτηση δεν θα είχε καν νόημα εάν δεν υπήρχε ένα κεντρικό πρόσωπο που έχει ήδη συγκεντρώσει τεράστια ισχύ στα χέρια του, ο Ερντογάν, την οποία απλώς επιθυμεί να τη νομιμοποιήσει εκ των υστέρων, αφού το σύστημα στην Τουρκία είναι ήδη, de facto, προεδρικό.

Το άγχος των ισλαμιστών της Τουρκίας να προσελκύσουν φανατίζοντας το ακροατήριο εκτός Τουρκίας, με έμφαση το ευρωπαϊκό έδαφος, έχει κυριολεκτικά τρομάξει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ενώ ο τρόπος συμπεριφοράς των Τούρκων δεν έχει προηγούμενο στα σύγχρονα διπλωματικά χρονικά.

Μοιάζουν ακόμα και σε ανώτατο επίπεδο βαρύτατες προσβολές, όπως για παράδειγμα οι Γερμανοί και οι Ολλανδοί… Ναζί (απορούμε πως γλίτωσαν ακόμη τον χαρακτηρισμό οι Αυστριακοί), επιδεικνύοντας μια συμπεριφορά που τείνει να ξεφύγει ακόμα και από τα όρια που ορίζει το «erratic behavior» (σε ελεύθερη μετάφραση «απρόβλεπτη κι εκτός κανονικότητας» συμπεριφορά) της ψυχολογίας.

Στην πράξη αμφισβητείται η δυνατότητα ενός ευρωπαϊκού κράτους και της κυβέρνησής του να μην επιθυμεί τη μεταφορά του τουρκικού πολιτικού προβλήματος εντός της εκάστοτε χώρας, αλλά και το να έχει λόγο και να καθορίζει ποιος θα μπει στη χώρα και ποιος όχι!

Οι ίδιες σχεδόν χώρες ψέγονται επειδή δεν εκδίδουν μεγάλο αριθμό Τούρκων στρατιωτικών , οι οποίοι υπηρετούσαν σε θέσεις εξωτερικού και αρνούνται να γυρίσουν στη χώρα τους έχοντας δει την υποδοχή που επιφύλαξαν οι αρχές σε συναδέλφους τους, καθώς όποιος είχε οποιαδήποτε σχέση με τον Γκιουλέν – λες και δεν είχε και ο ίδιος ο Ερντογάν – ονομάζεται αυτομάτως πραξικοπηματίας.

Παράλληλα, όσοι θα ξεφύγουν από τις πολυετείς φυλακίσεις που μεθοδεύονται – πέραν του αιτήματος για επαναφορά της θανατικής ποινής – θα έχουν προβεί σε δηλώσεις μεταμέλειας που όμοιες μπορεί αν αναζητήσει κανείς την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και του «κομουνιστικού κινδύνου». Κάτι σαν ένα «πολιτικό αποτάσσομαι τον Σατανά»… που ακούγεται στις βαπτίσεις της Ορθοδοξίας…

Τις εξελίξεις αυτές η ενωμένη Ευρώπη τις παρατηρεί με ανησυχία και φανερή αμηχανία, παρά την οργισμένη καταδίκη των αναφορών περί «ναζιστικών συμπεριφορών» από την πλευρά του προέδρου της Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ενώ αποτελεί φωτεινή εξαίρεση η επίδειξη αυτοεκτίμησης των Ολλανδών που μόλις άρχισαν τους εκβιασμούς και τις απειλές οι Τούρκοι, έστειλαν ξεκάθαρο μήνυμα ότι άλλος κάνει κουμάντο στην Ολλανδία και πως θα πρέπει να το έχει με σαφήνεια υπόψη του κάθε ενδιαφερόμενος.

Πρόκειται για μια θετική εξέλιξη, διότι ίσως βοηθήσει στο να λάβει ένα τέλος η πολιτική κατευνασμού απέναντι στην ανεξέλεγκτη Τουρκία, η οποία θα πρέπει να μάθει με κάποιον τρόπο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι το να απειλεί κάθε μέρα που περνάει να πλημμυρίσει με πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες τις ευρωπαϊκές χώρες, είναι απλώς μη αποδεκτό και θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολύ σοβαρές περιπλοκές τις σχέσεις.

Αν το ίδιο γινόταν ακριβώς αντίστροφα, είναι σχεδόν νομοτελειακά βέβαιο ότι θα είχαμε στην καθημερινή συζήτηση την έννοια του casus belli (αιτία πολέμου), αν και ο αντίλογος θα προέβαλε ότι η Τουρκία… δεν είναι και τόσο ανεξέλεγκτη εάν καταλάβει ότι η ισορροπία δυνάμεων, όχι μόνο των στρατιωτικών, δεν είναι και απόλυτα ευνοϊκή, όπως άλλωστε φαίνεται και στην περίπτωση των σχέσεων με τη Ρωσία.

Πόσο καιρό άραγε θα πάρει στη Δύση να αντιληφθεί, ότι η όλη συμπεριφορά της Τουρκίας έχει ακυρώσει στην πράξη την Ατλαντική Συμμαχία και ότι το θέμα δεν είναι μόνο η κατάργηση κάθε έννοιας δημοκρατίας στη χώρα του Ερντογάν; Δεν αρκεί στο διηνεκές ο παρασκηνιακός χαρακτηρισμός της ως «troublemaker» (αυτός που δημιουργεί προβλήματα), αλλά πρέπει να ληφθούν ουσιαστικότερα μέτρα που θα επιβάλλουν κόστος σε συγκεκριμένες συμπεριφορές.

Δεν είναι δυνατό να λες στον ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου ότι δεν θέλεις να φανατιστεί η τουρκική παροικία στη χώρα σου με τα δικά τους προεκλογικά και ως δεν επιθυμείς να έρθει και να μιλήσεοι και αντί να ψάξει να βρει έναν τρόπο μετάβασης εκεί, μερικές συναντήσεις και κάποιες δηλώσεις που θα περάσουν το μήνυμα που θέλει, να σου απαντάει «όχι εγώ θα έρθω ό,τι και να κάνεις» και μόλις του λένε «όχι δεν θα έρθεις διότι δεν έχει άδεια το αεροπλάνο σου να προσγειωθεί», να απειλούν Θεούς και δαίμονες, μιλώντας για σκληρότατες πολυεπίπεδες κυρώσεις.

Η Δύση θα πρέπει να αντιληφθεί ότι τα σύνορα του κόσμου που συμμερίζεται τις αρχές και τις αξίες της βρίσκονται στο Αιγαίο. Κι αν υπήρχε απροθυμία όλες αυτές τις δεκαετίες να κατανοήσει την ελληνική επιχειρηματολογία, σήμερα φαίνονται τα όρια αυτής της στάσης, ενώ αν μη τι άλλο, οι Βρυξέλλες δεν μπορούν να αφήσουν ακάλυπτους και απροστάτευτους τους Ολλανδούς.

Ας ελπίσουμε ότι η Ευρώπη που διαθέτει πλούσια ιστορική εμπειρία για το που οδηγεί όταν επιμέρους χώρες αισθάνονται απειλούμενες, θα αντιληφθεί ότι η Τουρκία του Ερντογάν της διδάσκει ένα μεγάλο μάθημα. Το ότι το μέλλον δεν μπορεί παρά να είναι κοινό και χωρίς απεμπόληση της εθνικής ταυτότητας, η αποτελεσματική εξουδετέρωση των απειλών περνάει μέσα από «περισσότερη Ευρώπη», ταυτόχρονα όμως και σοβαρότερη.

Τα προβλήματα δεν λύνονται κρύβοντάς τα «κάτω από το χαλί», ούτε κατευνάζοντας τον παράλογο χωρίς όρια. Η Ευρώπη έχει μια τεράστια ευκαιρία – κίνητρο να σοβαρευτεί και να συζητήσει με ψυχραιμία και ορθολογισμό το μέλλον της. Διότι οι παραλογισμοί από την Τουρκία του Ερντογάν έρχονται αμέσως μετά τη μεγάλη ανησυχία που έχουν προκαλέσει οι εξελίξεις στις ΗΠΑ. Ακόμα και χρόνος για την αναστροφή του Brexit μπορεί να υπάρχει…

Πηγή Defence-Point



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο ιδιοκτήτης ενός χώρου στη Στοκχόλμη, όπου θα πραγματοποιούνταν σήμερα μια εκδήλωση στην οποία θα μιλούσε αξιωματούχος του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), ακύρωσε το συμβόλαιο, μετέδωσε το τουρκικό πρακτορείο Dogan.

Το πρακτορείο επεσήμανε ότι ο ιδιοκτήτης δεν αναφέρθηκε στον λόγο της ακύρωσης της εκδήλωσης.

Από την προηγούμενη εβδομάδα πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν εμποδίσει Τούρκους πολιτικούς να πραγματοποιήσουν εκδηλώσεις στο έδαφός τους στο πλαίσιο της προεκλογικής εκστρατείας υπέρ του «ναι» στο τουρκικό δημοψήφισμα για την ενίσχυση των εξουσιών του προέδρου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Διαψεύδοντας όσους πίστευαν ότι αρκεί η παρέμβαση ενός Αμερικανού πρεσβευτή στην Άγκυρα για να σταματήσουν οι προκλήσεις εις βάρος της χώρας μας, και ενώ αύριο στην Ουάσιγκτον ο Ν. Κοτζιάς συναντάται με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Ρεξ Τιλλερσον η Άγκυρα μετά από μια εβδομάδα έντασης ,πριν λίγες ώρες εξέδωσε νέα NAVTEX για συνέχιση των ερευνών του ωκεανογραφικού σκάφους TCG Cesme στο Βόρειο Αιγαίο.

Σύμφωνα με την NAVTEX 298/17 το TCG Cesme θα πραγματοποιήσει επιστημονικές , υδρογραφικές και ωκεανογραφικές έρευνες μεταξύ της 13-17 Μαρτίου σε μια περιοχή που εκτείνεται μεταξύ της Θάσου και της Σαμοθράκης στα διεθνή ύδατα αλλά σε περιοχές που η αρμοδιότητα για έκδοση NAVTEX ανήκει στις ελληνικές αρχές.

Είναι η τέταρτη NAVTEX που εκδίδει η Τουρκία για έρευνες του TCG Cesme στο Κεντρικό και Βόρειο Αιγαίο ,ενώ ήδη το άλλο ερευνητικό σκάφος R/V K.Piri Reis για το οποίο εχει αναγγελθεί ότι θα πραγματοποιήσει έρευνες στα διεθνή ύδατα της Μεσογείου , βρίσκεται εν πλω στην περιοχή της Σύμης με πορεία προς την Μεσόγειο. Η πραγματοποίηση ερευνών σε «διεθνή ύδατα» στην Μεσόγειο όμως ,και καθώς δεν έχουν ανακοινωθεί από την Άγκυρα συγκεκριμένες συντεταγμένες ,δημιουργεί ανησυχία καθώς θεωρείται δεδομένο ότι το τουρκικό ερευνητικό σκάφος θα κινηθεί στην ελληνική υφαλοκρηπίδα νοτίως του Καστελόριζου και στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal


Η νέα NAVTEX

TURNHOS N/W: 298/17
AEGEAN SEA
SCIENTIFIC (HYDROGRAPHIC AND OCEANOGRAPHIC) RESEARCH, BY TCG ÇEŞME BETWEEN 13-17 MAR 17 IN AREA BOUNDED BY;

A. 40 34.94 N - 024 57.97 E

40 36.10 N - 024 55.47 E
40 47.10 N - 024 56.30 E
40 49.11 N - 025 18.39 E
40 45.37 N - 025 27.89 E
40 36.58 N - 025 26.29 E
40 31.16 N - 025 17.13 E
40 23.30 N - 025 19.99 E
CAUTION ADVISED.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ματζάκος Ανδρέας

Την Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου και από ώρα 07.00 μέχρι 09.00, το τουρκικό πολεμικό σκάφος ‘’ΚΟΥΣΑΝΤΑΣΙ’’, εισήλθε στα ελληνικά χωρικά ύδατα (ΕΧΥ) και πραγματοποίησε βολές με πραγματικά πυρά.

Το επεισόδιο αυτό έρχεται σαν φυσική συνέχεια της υποχωρητικότητας που δείχνουν όλες οι μεταπολιτευτικές ελληνικές κυβερνήσεις απεμπολώντας σιγά-σιγά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε αέρα και θάλασσα στο Αιγαίο.

Αντιμετωπίσαμε τις παραβιάσεις των ΕΧΥ, ως απλά γεγονότα, χωρίς την απαιτούμενη αντίδραση ενός κυρίαρχου κράτους. Οι πολιτικές ηγεσίες για να μην αναλάβουν το κόστος που συνεπάγονται οι σοβαρές αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής, όχι μόνο υποβάθμιζαν τέτοια γεγονότα, αλλά τα αντιμετώπιζαν και ως συνήθη πρακτική της Τουρκίας.

Και έτσι φθάσαμε στην εκτέλεση πραγματικών πυρών εντός ΕΧΥ. Τα πυρά εκτελέστηκαν προς ανατολάς, ώστε να απαλύνουν την κατάφορη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και να δώσουν πάτημα στην ελληνική κυβέρνηση να δικαιολογήσει το γεγονός, στο εσωτερικό της ακροατήριο.
Γεγονός που καταδεικνύει ασφαλώς, ότι το επεισόδιο ήταν καλώς σχεδιασμένο και προετοιμασμένο από την τουρκική πλευρά.

Και όπως πολλοί νουνεχείς έγραφαν μετά τα Ίμια, εάν δεχθούμε ότι υπάρχουν γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο όπως επιθυμεί η Τουρκία σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων, στη συνέχεια αυτές οι ζώνες θα γίνουν μαύρες.

Είναι απολύτως βέβαιο ότι την επομένη φορά, το επεισόδιο θα είναι ακόμη πιο σοβαρό. Η Τουρκία θα αποθρασύνεται όσο εμείς υποχωρούμε. Όπως κάνει τα τελευταία 40 χρόνια.

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς, πως παραχωρούμε τόσο εύκολα τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στην Τουρκία!
Πως γίνεται να έχουμε το Διεθνές Δίκαιο με το μέρος μας και να μην το εκμεταλλευόμαστε!
Πως γίνεται να μην επιμένουμε στην εφαρμογή των προβλέψεων της Συνθήκης της Λωζάννης!!!

* Ο Ματζάκος Ανδρέας είναι απόστρατος Αξιωματικός του ΣΞ, κάτοχος MSc Στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές
Πηγή περιοδική ηλεκτρονική έκδοση «Κοινωνείν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα Σκόπια δεν απέχουν πολύ από τη διάλυση. Αυτή τη στιγμή είναι ένα ακυβέρνητο, «κατασκευασμένο» κρατίδιο, το οποίο συνταράσσεται από σκάνδαλα διαφθοράς, κομματικές έριδες, προσωπικούς ανταγωνισμούς και -πάνω απ' όλα- από την ασυμβατότητα των εθνολογικών ομάδων που... επιλέχθηκαν για να σχηματίσουν τούτο το ετερόκλητο μωσαϊκό.

Δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε να συμβαίνει κάτι τέτοιο εγγύς του βόρειου τμήματος της χώρας μας. Τα Σκόπια, που δαπάνησαν πολύ χρόνο, χρήμα και διπλωματικό κεφάλαιο σε μια γελοία απόπειρά τους να οικειοποιηθούν την ελληνική Ιστορία, τα σύμβολά μας και την κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του πρώτου Ελληνα κοσμοκράτορα, δεν μπορούν να «φρενάρουν» την πορεία τους προς το χάος.

Οι εκτιμήσεις για το μέλλον αυτού του μορφώματος δεν είναι καλές, αλλά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο πυρήνας του προβλήματος που αντιμετωπίζει ο εκεί πληθυσμός είναι η ίδια η μορφή, η σύσταση και ο στρατηγικός προσανατολισμός του κράτους. Δηλαδή, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν -μεταξύ αυτών και τμήμα της νέας αμερικανικής διοίκησης- ότι η επίλυση του αδιεξόδου στα Σκόπια είναι ο κατακερματισμός τους και η διανομή πληθυσμών και εδαφών όπου και όπως δει.

Μέρος του προβλήματος μέχρι σήμερα ήταν και η συμμαχία των ελληνόφωνων προθύμων! Δυστυχώς, από την πρώτη στιγμή που ανέκυψε το θέμα της ονομασίας, του Συντάγματος του κρατιδίου, των αλυτρωτικών βλέψεων των φανατικών ανθελλήνων και της ιστορικής καπηλείας που αποπειρώνται να κάνουν οι Σκοπιανοί, βρέθηκαν και (τυπικά) Ελληνες πολιτικοί, επιχειρηματίες, «διανοούμενοι», δημοσιογράφοι και «διαμορφωτές άποψης» που συνιστούσαν την άνευ όρων παράδοση των απαράγραπτων εθνικών δικαίων μας στους καταγέλαστους επίδοξους καταπατητές των οσίων και των ιερών μας.

Η πολιτική τάξη απέτυχε να διαχειριστεί το θέμα, με μοναδική φωτεινή εξαίρεση τη στάση που κράτησε ο Κώστας Καραμανλής, εκστομίζοντας το περήφανο ελληνικό «όχι» που ακούστηκε το 2008 στο Βουκουρέστι και το οποίο αφορούσε την ένταξη του κρατιδίου στο ΝΑΤΟ. Ο τότε πρωθυπουργός αρνήθηκε να δεχτεί την ένταξη των Σκοπίων στη νατοϊκή συμμαχία δίχως πρώτα να έχει βρεθεί μια μόνιμη και κοινά αποδεκτή λύση για την ονομασία αυτού του κράτους.

Ο Κώστας Καραμανλής όχι μόνο εξέφρασε τη λαϊκή βούληση και εκτέλεσε το εθνικό καθήκον του, αλλά «διάβασε» σωστά και τις εξελίξεις. Οι οπαδοί του «ναι», ούτε λίγο ούτε πολύ, ήθελαν να ηττηθεί η πατρίδα μας από έναν εφήμερο και ανίσχυρο κρατικό σχηματισμό!

Για τα Σκόπια, η μόνη ελπίδα διαφυγής από τη θανατηφόρα περιδίνηση που οδηγεί στο χάος είναι η Ελλάδα. Ομως, για να αποκαταστήσουν σχέσεις με την πατρίδα μας, πρέπει να πράξουν τα δέοντα και τα αυτονόητα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επίσημος χάρτης της Δωδεκανήσου υπό μορφή καρτ ποστάλ που κυκλοφόρησε το ιταλικό Υπουργείο Αποικιών, το 1929. Τα νησιά παραδόθηκαν αυτούσια στην Ελλάδα με την Συνθήκη Παρισίων 1947

Γράφει ο Γριβάκος Ευάγγελος
Αντιστράτηγος ε.α - Νομικός


Ως φυσικό επακόλουθο θεωρήθηκε η έντονη αντίδραση της Τουρκίας στην άρνηση της Ελλάδος (ουσιαστικά στην αμετάκλητη Απόφαση του Αρείου Πάγου) να εκδώσει τους οκτώ Τούρκους στρατιωτικούς, οι οποίοι την 16η Ιουλίου 2016 κατέφυγαν στην Ελλάδα και ζήτησαν πολιτικό άσυλο.

Με αφορμή την υπόθεση αυτή και αντικειμενικό σκοπό τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει, η Τουρκία έχει ήδη αρχίσει να καλλιεργεί ένα νέο τεχνητό κλίμα έντασης με την Ελλάδα στο Αιγαίο. Μετά την «επετειακή επίσκεψη» της 29ης Ιαν.2017 των Τούρκων Επιτελαρχών στα Ίμια και λίγες ώρες μετά τις δηλώσεις του Τούρκου πρωθυπουργού, Μπιναλί Γκιλντιρίμ, ότι «στο Αιγαίο υπάρχουν 130 βραχονησίδες που δεν έχουν ακόμη διευκρινισθεί σε ποιον ανήκουν», στις αρχές Φεβρουαρίου 2017 και κατά τον χρόνο που η πολεμική τους αεροπορία παραβίαζε κατάφορα τον εθνικό εναέριο χώρο της Ελλάδος, εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών ισχυρίσθηκε ότι «όπως διαπιστώθηκε από ελληνικά ΜΜΕ, η Ελλάδα, στα πλαίσια στρατιωτικής άσκησης, έστειλε αλεξιπτωτιστές σε ένα αποστρατιωτικοποιημένο νησί, την Κω, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο και τη Συνθήκη των Παρισίων 1947» και απείλησε πως «η Χώρα του θα κάνει τα απαραίτητα βήματα στο Αιγαίο, πάντα στα πλαίσια της πολιτικής και του Διεθνούς Δικαίου».

Και ενώ το ελληνικό ΓΕΣ βεβαίωνε ότι η «Άσκηση» ήταν μια προγραμματισμένη εκπαιδευτική δραστηριότητα ρουτίνας χωρίς τη συμμετοχή άλλων δυνάμεων (και μάλιστα αλεξιπτωτιστών) εκτός νήσου, το ΥΠΕΞ της Ελλάδος αντέκρουε τους τουρκικούς ισχυρισμούς τονίζοντας ότι «η Τουρκία είναι η μοναδική Χώρα που απαιτεί την αποστρατικοποίηση νήσων του Αιγαίου η οποία διέπεται από διεθνείς Συνθήκες.

Το καθεστώς των νήσων Λήμνου και Σαμοθράκης διέπεται από τη Σύμβαση της Λωζάννης του 1923 για τα Στενά, όπως αυτή αντικαταστάθηκε από τη Σύμβαση του Montreux 1936, των νήσων Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης 1923 και των νήσων του Ανατ. Αιγαίου (Δωδεκάνησα), από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων 1947».

Ειδικότερα τα Δωδεκάνησα (που για την ακρίβεια είναι… 14, όπως θα απαριθμηθούν κατωτέρω) διαμορφώνουν ένα σύμπλεγμα νησιών στο νοτιο-ανατολικό Αιγαίο το οποίο, λόγω της εξαίρετης γεωγραφικής του θέσεως, υπέστη στο παρελθόν πολλούς κατακτητές, όπως Πέρσες, Σαρακηνούς, Βενετούς, Γενουάτες, Σταυροφόρους, Τούρκους. Από το 1309 τα νησιά περιήλθαν στην εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και από το 1522, των Οθωμανών. Το 1821 επαναστάτησαν μαζί με την υπόλοιπη Ελλάδα, αλλά το 1830 επεστράφησαν, συν τη νήσο Σάμο, στην οθωμανική αυτοκρατορία. Με τον ιταλο-τουρκικό πόλεμο 1911-12 κατελήφθησαν από τους Ιταλούς, αλλά οι ελπίδες των κατοίκων τους να ενωθούν με την Ελλάδα αποδείχθηκαν φρούδες. Με τη Συνθήκη των Σεβρών, τον Αύγουστο 1920, περιήλθαν, πλην Ρόδου, στην Ελλάδα, όμως η Συνθήκη αυτή ουδέποτε εφαρμόστηκε στην πράξη και η επελθούσα μικρασιατική καταστροφή έδωσε την ευκαιρία στους Ιταλούς να τα «εξιταλίσουν» έτι περισσότερο.
Η οριστική παραχώρησή τους στην Ιταλία έγινε με τη Συνθήκη της Λωζάννης (1923), κυρίως βάσει του άρθρου 15 το οποίο ορίζει ότι «…η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των νήσων (αναφέρονται ονομαστικά και οι 14 νήσοι), κατεχομένων ήδη υπό της Ιταλίας και των εξ αυτών εξαρτωμένων νησίδων …».
Συναφές και το άρθρο 12 της Συνθήκης στο οποίο αναφέρεται: «…εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν ων τριών μιλίων της ασιατικής γης (με εξαίρεση την Ιμβρο, Τένεδο και Λαγούσες) παραμένουσι υπό την τουρκική κυριαρχία….». Η διάταξη αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για την απόδειξη της ελληνικότητας ων Ιμίων τα οποία απέχουν από την κοντινότερη τουρκική ακτή 3,65 μίλια ( ακριβείς μετρήσεις επί επισήμως αναγνωρισμένων χαρτών).

Επίσημος τουρκικός στρατιωτικός χάρτης του 1969. Τα Ίμια φαίνονται εντός ελληνικών χωρικών υδάτων. Η θαλάσσια μεθοριακή γραμμή διέρχεται μεταξύ αυτών και της νήσου Cato

Στις 4 Ιαν. 1932 υπεγράφη μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας η τεθείσα σε ισχύ από 10 Μαΐου 1933 «Συμφωνία για την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων μεταξύ του Καστελόριζου και της ακτής της Ανατολίας», με την οποία διευθετήθηκε το θέμα της κυριαρχίας επί όλων των νησίδων και βράχων που βρίσκονταν και από τις δύο πλευρές της θαλάσσιας διαχωριστικής γραμμής και οριοθετήθηκαν τα περιβάλλοντα χωρικά ύδατα.
Μετά από αυτή την εξέλιξη, στις 28 Δεκ. 1932, Ιταλοί και Τούρκοι εμπειρογνώμονες συναντήθηκαν πάλι στην ‘Αγκυρα και υπέγραψαν διμερές Πρωτόκολλο στο οποίο αναφέρονταν τα στίγματα της οριοθέτησης του υπολοίπου τμήματος των θαλασσίων συνόρων μεταξύ Δωδεκανήσου και μικρασιατικών ακτών και προσδιορίζονταν ονομαστικά σε ποιον ανήκουν οι περισσότερες νησίδες και βράχοι της περιοχής, οι οποίες «ουδεμίας αμφισβητήσεως αποτελούν αντικείμενον».
Η διαγράμμιση των θαλασσίων συνόρων έγινε με τη χρησιμοποίηση υδρογραφικών χαρτών του βρετανικού Ναυαρχείου και επ’ αυτής ορίστηκαν 37 σημεία (στίγματα) χαράξεως εκ των οποίων το υπ’ αριθ. 30 όρισε το θαλάσσιο σύνορο ως διερχόμενο στο μέσο της απόστασης μεταξύ του συμπλέγματος των βραχονησίδων Ίμια (Καρντάκ) που ανήκαν στην Ιταλία και της νήσου Cato που ανήκε στην Τουρκία (falling midway between the Kardak islets and the island of Cato).

Η Τουρκία κατά την κρίση των Ιμίων 1996 κήρυξε άκυρο το Πρωτόκολλο της 28ης Δεκ. 1932 με τη δικαιολογία ότι, εφόσον δεν είχε συζητηθεί στην τουρκική Εθνοσυνέλευση και δεν είχε επικυρωθεί, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από «ένα απλό Πρακτικό Συνεδρίασης υπογραφέν υπό κατωτέρου επιπέδου αξιωματούχων των δυο Χωρών, ανίκανο να δεσμεύσει νομικά την Τουρκία».

Διττή είναι η αντίκρουση της διακήρυξης αυτής. Πρώτον, διότι η τουρκική διπλωματία στις 20 Δεκ. 1935 αναγνώρισε επίσημα το κείμενό του και απεδέχθη ότι τούτο αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος της Συμφωνίας της 4ης Δεκεμβρίου 1932 (η οποία, σημειωτέον, κυρώθηκε κανονικά από την τουρκική Εθνοσυνέλευση) και, κατά συνέπεια, δεν απαιτείτο καμία Πράξη κύρωσής του από την τουρκική Εθνοσυνέλευση.
Και δεύτερον, διότι στις 6 Φεβρ. 1996, το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας με Δήλωσή του προς τη Διεθνή Κοινότητα απεδέχθη ότι «το Πρωτόκολλο της 28ης Δεκ. 1932 μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας είναι έγκυρο και παραμένει σε ισχύ». Εξάλλου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμά του της 15ης Φεβρ. 1996 θεώρησε τις τουρκικές ενέργειες στα Ίμια τον Δεκ. 1995-Ιαν. 1996 ως «παραβίαση εκ μέρους της Τουρκίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος» και επεσήμανε ότι «οι νησίδες ανήκουν στο νησιωτικό σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου, με βάση τις Συνθήκες της Λωζάννης 1923 και των Παρισίων 1947».
Κατόπιν τούτων διαφαίνεται ότι η Τουρκία στερείται του δικαιώματος επίκλησης τη ακυρότητας του Πρωτοκόλλου και της δυνατότητας να αλλάξει, δι’ αυτού, το status quo στο Αιγαίο.

Κατά τον Β΄ ΠΠ και μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών το 1943, τα Δωδεκάνησα κατελήφθησαν από τον γερμανικό στρατό και μετά την παράδοση της Γερμανίας, τον Μάιο 1945, από τον αγγλικό.
Μετά τη λήξη του πολέμου, στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων της 10ης Φεβρουαρίου 1947 μεταξύ των 21 κρατών που πολέμησαν κατά του Άξονα και των συμμάχων του, (συμπεριλαμβανομένης και της Ιταλίας, αλλά όχι της Τουρκίας), μαζί με τα υπόλοιπα θέματα που ρυθμίστηκαν ήταν και το καθεστώς των Δωδεκανήσων. Με βάση το άρθρο 14 της Συνθήκης – η οποία επικυρώθηκε από την Ελλάδα με το ΝΔ 423/1947, ΦΕΚ 226/22-10-1947- η Ιταλία, βάσει των ιταλο-τουρκικών Συμφωνιών 1932, υποχρεώθηκε να εκχωρήσει στην Ελλάδα ως διάδοχο κράτος, την πλήρη κυριαρχία επί των νήσων: Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λέρος, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη, Κως, Καστελλόριζo (σύνολο14), καθώς και παρακειμένων προς αυτάς νησίδων».

Επί πλέον, τα συμβαλλόμενα μέρη ομόφωνα κατέληξαν στην απόφαση αποστρατικοποίησης ολόκληρης της Δωδεκάνησου (Παράρτημα ΙΙΙ της Συνθήκης). Επιτράπηκε μόνο η ύπαρξη και λειτουργία ορισμένων Μονάδων Εθνοφυλακής κατά τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις της Συμφωνίας περί Αμοιβαίας Μειώσεως των Εξοπλισμών (Treaty on Conventional Forces in Eurore-CFE). Ο λόγος αφοπλισμού της Δωδεκανήσου ήταν ότι η Ελλάδα την εποχή εκείνη (1947) βρίσκονταν σε μια τέτοια ρευστή πολιτική κατάσταση, ώστε να είναι αβέβαιο σε ποιον από τους δύο μεγάλους Συνασπισμούς (Δυτικό ή Ανατολικό) τελικά θα εντάσσονταν. Και, ασφαλώς, ουδείς από τους Συνασπισμούς αυτούς θα ήθελε να έχει τα Δωδεκάνησα «οπλισμένα» εις βάρος του στην ευαίσθητη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.
Έκτοτε, όμως, η διεθνής κατάσταση και οι συσχετισμοί των δυνάμεων έχουν αλλάξει ριζικά. Η Ελλάδα τάχθηκε οριστικά στον δυτικό Συνασπισμό, ο ανατολικός Συνασπισμός διαλύθηκε στο τέλος της δεκαετίας του ΄80 και, το σημαντικότερο, τα (τότε) συμβαλλόμενα κράτη στη Συνθήκη των Παρισίων 1947 σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για την εφαρμογή αυτής, τουλάχιστον κατά το μέρος που αφορά την αποστρατικοποίηση και τον αφοπλισμό των Δωδεκανήσων διότι, απλούστατα, δεν έχουν κανένα συμφέρον προς τούτο. Με άλλα λόγια, η εφαρμογή της Συνθήκης ως προς το θέμα αυτό έχει ατονίσει και, κανονικά, θα πρέπει να θεωρηθεί ως μη ισχύουσα, με βάση τους σχετικούς κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

Οι κατά της Ελλάδος κατηγορίες της Άγκυρας για δήθεν παραβίαση των όρων της Συνθήκης περί αποστρατικοποίησης και αφοπλισμού της Δωδεκανήσου, είναι αβάσιμες και ανυπόστατες διότι:

➧ Σύμφωνα με το άρθρο 34 της διεθνούς Συνθήκης της Βιέννης «περί του Δικαίου των Συνθηκών», «μια Συνθήκη δεν παράγει δικαιώματα και υποχρεώσεις για τρίτες χώρες» παρά μόνο για τα συμβαλλόμενα μέρη. Η Τουρκία, όμως, όπως ελέχθη, δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Συνθήκη των Παρισίων 1947 η οποία αποτελεί γι’ αυτήν «res inter alios acta», δηλ. ζήτημα το οποίo αφορά κάποιον άλλον (τρίτον, αλλά όχι την Τουρκία).

➧ Στην ανωτέρω άρνηση νομιμοποίησης, ως argumentum ex contrario της Άγκυρας προβάλλεται ότι στα Δωδεκάνησα έχει δημιουργηθεί «αντικειμενικό καθεστώς», ερειδόμενο επί του ισχυρισμού διακινδύνευσης των δυτικών παραλίων της Μ.Ασίας. Με άλλα λόγια οι Τούρκοι υποστηρίζουν, αν είναι δυνατόν (ειρωνικά), ότι ολόκληρη η Στρατιά τους στα δυτικά παράλια κινδυνεύει από τις (περιορισμένες) ελληνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να ενεργήσουν στα Δωδεκάνησα(!!). Από τη δική τους πλευρά, όμως, αποσιωπούν τις επανειλημμένες αναθεωρητικές τάσεις τους ως προς το εδαφικό και νομικό καθεστώς των ελληνικών νησιών που ορίζεται από τις διεθνείς συνθήκες και νομιμοποιεί την Ελλάδα να προβεί στις αναγκαίες προπαρασκευές που θα της επιτρέψουν, αν παραστεί ανάγκη, να ασκήσει το υπό του άρθρου 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών νόμιμο δικαίωμα άμυνας για την προστασία των νησιών της.

Κλείνοντας το θέμα της αποστρατικοποίησης και του αφοπλισμού της Δωδεκανήσου θα πρέπει να τονισθεί ότι το ΝΑΤΟ, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αλλά και στη σύγχρονη εποχή την χαρακτηριζόμενη από ριζικές παγκόσμιες μεταβολές, ασάφεια των συγκρουσιακών μετώπων, ασυμμετρία των εμπολέμων δυνάμεων, επιδράσεις του πολυεθνισμού κλπ, δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με αυτό, διότι ανέκαθεν θεωρούσε τον χώρο ως αναπόσπαστο κομμάτι της Ανατολικής Μεσογείου επί της οποίας εξασκούσε ευρύτερο στρατηγικό έλεγχο μέσω των δύο κρατών-μελών του, την Ελλάδα και την Τουρκία.
Έτσι η διαφορά παραμένει διμερής και, εξαιτίας της Τουρκίας, στενά συνυφασμένη με τις υπόλοιπες ελληνο-τουρκικές διαφορές στο Αιγαίο. Για την αποτροπή της αδιάλλακτης και παραπειστικής πολιτικής της Τουρκίας, αυτό που χρειάζεται η Ελλάδα - αλλά, δυστυχώς, δεν το έχει κατορθώσει στον απαιτούμενο βαθμό μέχρι σήμερα - είναι μια σθεναρή, μακρόπνοη και τεκμηριωμένη εξωτερική πολιτική και διπλωματία, απαλλαγμένη από εσωτερικές επιδράσεις, κυβερνητικές μεταβολές και κομματικές διαμάχες, σε συνδυασμό πάντοτε με Ένοπλες Δυνάμεις υψηλής αποτρεπτικής ισχύος και υψηλό φρόνημα.

Την 31η Μαρτίου 1947, έλαβε χώρα η τελετή παραδόσεως της Δωδεκανήσου από τους Άγγλους στην Ελλάδα και ως στρατιωτικός Διοικητής Δωδεκανήσου τοποθετήθηκε ο Αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης. Με τον ν.518/1948, ΦΕΚ Α΄/7-9-1948 τα νησιά προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα από 28ης Οκτ. 1947 και έκτοτε -επί τέλους- αποτελούν ελληνικό έδαφος. Ο επίσημος εορτασμός για τη συνένωση έγινε την 7η Μαρτίου 1948 με την έναρξη της περιοδείας του βασιλέως Παύλου. Από τον Μάιο 1948 διοικούνταν από τον «Γενικό Διοικητή Δωδεκανήσου» μέχρι το 1955, χρονολογία σύστασης του Νομού Δωδεκανήσου.

Πηγή περιοδική ηλεκτρονική έκδοση «Κοινωνείν»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου