Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Σεπ 2015

Ένα αεροπλανοφόρο της είναι ήδη στην Ταρτούς, στέλνει μαχητικά, ελικόπτερα και 1000 πεζοναύτες στη Συρία

Σύμφωνα με ισπανικό μέσο που επικαλείται ασφαλείς ισραηλινές πληροφορίες το κινεζικό αεροπλανοφόρο Liaoning-CV-16 ελλιμενίστηκε στο συριακό λιμάνι της Ταρτούς και συνοδεύεται από ένα καταδρομικό.Το Πεκίνο στηρίζει τη Ρωσία στην στρατιωτική επέμβαση της στη Συρία συμμαχώντας με τη ρωσο-ιρανική πολιτική και συμμτέχοντας στη στρατιωτική συγκέντρωση δυνάμεων για την υποστήριξη του συριακού κράτους.

Ισραηλινές στρατιωτικές πηγές αναφέρουν ότι το κινεζικό αεροπλανοφόρο πέρασε μέσω της διώρυγας του Σουέζ στις 22 Σεπτεμβρίου, μία ημέρα μετά τη σύνοδο κορυφής στη Μόσχα μεταξύ του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν και του Ισραηλινού πρωθυπουργού Βενιαμίν Νετανιάχου.Ο Πούτιν ωστόσο δεν έκανε καμία αναφορά για το κινεζικό πολεμικό πλοίο που εισήλθε στην ανατολική Μεσόγειο ή για τον προορισμό του. Η άφιξή του προσθέτει μια νέα διάσταση στην παγκόσμια στρατιωτική υποστήριξη της Μόσχας και της Τεχεράνηςστη Συρία.Στρατιωτικές πηγές αναφέρουν ότι σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι κινεζικές δυνάμεις θα έχουν παρατεταμένη διαμονή στη Συρία.

Οι στρατιωτικές πηγές του Ισραήλ αναφέρουν ότι το αεροπλανοφόρο που βρίσκεται στην Ταρτούς είναι άνευ αεροσκαφών.Κινέζικα μαχητικά και ελικόπτερα θα πάρουν τις θέσεις του σε αυτό στα μέσα Νοέμβρη πετώντας επευθείας από Κίνα μέσω Ιράν ή μεταφερόμενα με γιγαντιαίες ρωσικές μεταφορές από Κίνα μέσω του εναέριου χώρου Ιράν κια Ιράκ.Αυτό εξηγεί ότι τις τελευταίες ημέρες παρατηρήθηκε η ίδρυση ενός ρωσο-συριο-ιρανικού "στρατιωτικού πυρήνα συντονισμού» στη Βαγδάτη. Ο μηχανισμός αυτός, καθώς η παρουσία ρώσων αξιωματικών στη Βαγδάτη αποδεικνύει ότι η ρωσική στρατιωτική παρουσία δεν περιορίζεται στη Συρία, αλλά έχει αρχίσει να εξαπλώνεται και στο Ιράκ.

Το όργανο συντονισμού - ή αίθουσα διαχείρισης πολέμου - παρουσιάστηκε ως αναγκαίο για να αρχίσει η συνεργασία με το Ιράν προς υποστήριξη των σιιτών πολιοτοφυλάκων που πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος.Αλλά πιο άμεσα, το όργανο αυτό είναι επειγόντως απαραίτητο για τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας των βαρέων στρατιωτικών πτήσεων ρωσικών, ιρανικών και κινεζικών που διέρχονται από τον ιρακινό εναέριο χώρο.

Οι στρατιωτικές ισραηλινές πηγές αναφέρουν ότι οι Κινέζοι θα αποστείλουν στη Συρία μια μοίρα J-15 που θα καταλάβουν κάποιες θέσεις στα decks του κινέζικου αεροπλανοφόρου ενώ τα υπόλοιπα μαχητικά θα σταθμεύουν στο Ρωσική αεροπορική βάση κοντά στο Λαττάκια. Οι Κινέζοι θα αναπτύξουν επίσης Z-18F ανθυποβρυχιακά ελικόπτερα και Ζ-18J ελικόπτερα. Επιπλέον, το Πεκίνο θα αποστείλει τουλάχιστον 1.000 πεζοναύτες για να πολεμήσουν στο πλευρό των συναδέλφων τους από τη Ρωσία και το Ιράν κατά των τρομοκρατικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων της ISIS.

Πηγές της ισραηλινής αντιτρομοκρατικής επισημάνουν ότι όπως ακριβώς θα δοθούν οδηγίες στους ρώσους πεζοναύτες να στοχεύσουν σε μαχητές από την Τσετσενία και τον Καύκασο, οι Κινέζοι πεζοναύτες θα τα αναζητήσουν να εξολοθρεύσουν Ουιγούρους μαχητές από τη βόρεια κυρίως μουσουλμανική κινεζική επαρχία Σιντζιάνγκ που μάχονται με την πλευρά των ισλαμιστών στη Συρία.

Όπως ο Πούτιν θεωρεί ανεπιθύμητη την επιστροφή των εμπειροπόλεμων τσετσένων μαχητών στη Ρωσία, έτσι και ο Κινέζος Πρόεδρος Xi θέλει να αποτρέψει την επιστροφή Ουιγούρων ισλαμιστών από τα συριακά πεδία των μαχών στο έδαφος της ασιατικής υπερδύναμης.

Πηγή Dimpenews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδάκη

O Sayed Ammar Nakshawani, ένας από τους πιο σημαντικούς ισλαμιστές θεολόγους γνωστός στον κόσμο του Ισλάμ, αποκαλύπτει τις διασυνδέσεις μεταξύ τις Σαουδικής Αραβίας και του ISIS (Daesh) και το πόσο το ISIS έχει διεισδύσει μέσα στην Ευρώπη.

Αρχίζοντας της αποκαλύψεις του μας λέει πως εδώ και λίγο καιρό η Σαουδική Αραβία έχει ορίσει έναν καινούργιο υπουργό υπεύθυνο για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο νέος αυτός υπουργός ονομάζεται Faisal bin Hassan Trad. Το εντυπωσιακό είναι πως ο υπουργός αυτός της Σαουδικής Αραβίας είναι και υπεύθυνος της ειδικής πενταμελούς ομάδας τον Ηνωμένων Εθνών που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το σκάνδαλο που δημιουργείται είναι πώς ένας φανατικός ισλαμιστής, όπως ο Faisal Bin Hassan Trad, κατέχει αυτήν την θέση και μπορεί και διορίζει σε θέσεις κλειδιά στον ΟΗΕ δικούς του ανθρώπους.

Η χώρα που εκπροσωπεί αυτός ο κύριος καταπατά κατάφορα τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών επιβάλλοντας δια της βίας ορισμένη ενδυμασία και ένα ορισμένο υποτιμητικό τρόπο ζωής. Για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην χώρα του Φαισάλ, η Διεθνής Αμνηστία έχει δημοσιεύσει πρόσφατα μια έκθεση όπου καταγγέλλονταν ότι στη Σαουδική Αραβία κάθε 2 ημέρες γίνονται με συνοπτικές διαδικασίες δημόσιες εκτελέσεις παραβατών του ισλαμικού νόμου, Σαρία. Συγκεκριμένα την περασμένη χρονιά εκτελέστηκαν 175 άτομα.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν υπάρχει καμία διαφορά με την ισλαμική καταπίεση που εφαρμόζεται από τους Τζιχαντιστές, με αυτή την κατάσταση που επικρατεί στην Σαουδική Αραβία.
Στην πραγματικότητα η κατάσταση που δημιουργήθηκε με τους Τζιχαντιστές που στηρίχτηκε και στηρίζεται από ορισμένα δυτικά κράτη, την Τουρκία και τα πλούσια εμιράτα του Περσικού κόλπου, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει με εκείνη της Σαουδικής Αραβίας.
Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του Sayed Ammar Nakshawani, στην πραγματικότητα το ISIS και η Σαουδική Αραβία είναι το ίδιο πράγμα.
«Λένε ότι η Σαουδική Αραβία έχει πρόβλημα με το ISIS, αλλά στην ουσία ποιο είναι αυτό το πρόβλημα; Και στο ISIS γίνονται εκτελέσεις βάσει της Σαρία, και στην Σαουδική Αραβία γίνεται το ίδιο. Και στο ISIS κυνηγάνε τους Σιίτες και στην Σαουδική Αραβία το ίδιο, και στο ISIS κυνηγάνε τους Χριστιανούς και στην Σαουδική Αραβία απαγορεύεται ο χριστιανισμός. Όταν η Σαουδική Αραβία ισχυρίζεται ότι έχει πρόβλημα με το ISIS, είναι το μεγαλύτερο πολιτικό ψέμα στον κόσμο.
Η Σαουδική Αραβία δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα με το ISIS, το μόνο που φοβάται είναι να μην χάσει την πρωτοκαθεδρία και αυτό είναι απειλή για τους δικούς της αρχηγούς.. Οι ιδεολογίες του ISIS είναι οι ιδεολογίες των Σαουδαράβων. Η ιδεολογία τους είναι πρώτον να εξοντωθούν εντελώς οι Σιίτες και στη συνέχεια εξόντωσι όλων των Χριστιανών συχνά με αποκεφαλισμό που γι’ αυτούς είναι κάτι το τελείως φυσιολογικό.
Όλα αυτά τα τώρα έρχονται και σε εσάς. Δεν υπάρχει σήμερα κράτος επάνω στην γη που να είναι μακριά από μια τρομοκρατική επίθεση του ISIS και της συνοδείας τους. Όπου και να βρίσκεστε, ακόμα και στο Λονδίνο, στή Νέα Υόρκη, παντού βρίσκονται άνθρωποι του ISIS γιατί φρόντισαν τις ιδεολογίες τους να τις διαδώσουν καλά στις υπόγειες στοές τον τζαμιών όπου κάνουν πλύση εγκεφάλου σε όλη την προσηλυτισμένη νεολαία.
Όταν αυτή η νεολαία διδάσκεται ότι θα είσαι ευλογημένος, ότι θα σωθείς αν εφαρμόζεις αυτούς τους νόμους που διδάσκει το ISIS, τότε να ξέρετε πως έχετε γεμίσει στην Ευρώπη σε κάθε γωνιά της με ανθρώπους νέους που είναι διατιθέμενοι ανά πάσα στιγμή να χτυπήσουν για να βρεθούν στο παράδεισο. Οι χώρες σας έχουν πλημυρίσει και κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή μια τρομοκρατική επίθεση.
Το ISIS δεν πεθαίνει και δεν θα εξαφανιστεί εύκολα. Έχει διεισδύσει παντού, άλλωστε στην πραγματικότητα είναι δημιούργημα των ίδιων των Δυτικών μαζί με την Σαουδική Αραβία. Αυτοί είναι υπεύθυνοι για την σφαγή στην Συρία, στο Μπαχρέιν και αύριο το ίδιο θα γίνει και στην ίδια την Ευρώπη».
Μετά από όλες αυτές τις αποκαλύψεις άραγε «κάποιοι» θα αφυπνιστούν έστω και την τελευταία στιγμή;



Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Γερμανία χρωστά χρήματα στην Ελλάδα και, σύμφωνα με αρκετούς υπολογισμούς, το ποσόν αυτό ανέρχεται σχεδόν στα διπλά χρήματα από αυτά που έχει λάβει η Αθήνα από τους Ευρωπαίους εταίρους της, αποφαίνεται σε σημερινό της δημοσίευμα η ισπανική ηλεκτρονική εφημερίδα El Publico.

Επικαλούμενη στοιχεία από μελέτες γνωστών και καθ” όλα έγκριτων Ισπανών ιστορικών κι οικονομολόγων, η αριστερών αποκλίσεων εφημερίδα δημοσιεύει, υπό τον τίτλο «Το χρέος της ναζιστικής Γερμανίας ξεπερνά όσα ζητούν οι Μέρκελ και ΕΕ από την Αθήνα» έναν εκτενή απολογισμό των γεγονότων από την επιβολή από το χιτλερικό καθεστώς του αναγκαστικού δανείου, ισοδύναμου με 3 δισ. ευρώ, τη συνδιάσκεψη του 1953 για τη διαγραφή του 63% του συνολικού εξωτερικού χρέους της Γερμανίας, έως τη συμφωνία των «Δύο συν Τέσσερις» του 1990 για τη μη πληρωμή των επανορθωτικών υποχρεώσεων του Βερολίνου, ενόψει της ενοποίησης των δύο Γερμανιών.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ιστορίας Εδμούνδο Φαγιάνας Εσκουέρ, εάν για το κατοχικό δάνειο «ισοδύναμο με 3 δισεκ. ευρώ», «εφαρμοσθεί ως σημείο αναφοράς το μέσο επιτόκιο των αμερικανικών ομολόγων, το ποσόν που θα έπρεπε σήμερα να καταβάλει η Γερμανία θα ήταν 163,800 δισ. ευρώ».

Ποσό που ουδέποτε καταβλήθηκε, υπενθυμίζει από την πλευρά του κι ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Παν/μιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης Κάρλος Σάνθ Ντίαθ, «μολονότι η Κατοχή στην Ελλάδα ήταν μία από τις ωμότερες στην Ευρώπη» επισημαίνοντας τις μεγάλες απώλειες, από πείνα και κακουχίες, μεταξύ του πληθυσμού τις χώρας και τις καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία της Ελλάδας.

«Ο υπολογισμός της καταστροφής» εκτιμά ο Φαγιάνας Εσκουέρ «ποικίλει ανάλογα με τις διάφορες εκτιμήσεις, που την ανάγουν σε έως και 300 δισ. ευρώ. Ποσό που ο Γάλλος οικονομολόγος και πρώην σύμβουλος του Νικολά Σαρκοζί, Ζακ Ντεπλά, ανεβάζει ακόμη και στα 575 δισ. ευρώ» υπογραμμίζεται στο ίδιο άρθρο. «Είναι σαφές πως με αυτά τα ποσά, η Ελλάδα όχι απλώς θα είχε λύσει το πρόβλημα του χρέους, αλλά θα της περίσσευαν και χρήματα» προσθέτει ο ίδιος καθηγητής.

Μάλιστα η εφημερίδα σημειώνει ιδιαίτερα, πως οι αποζημιώσεις, που αξιώνουν οι Έλληνες, δεν φθάνουν ούτε καν στα πραγματικά χρηματικά ύψη που πρέπει να τους δοθούν: «162 δισ. ευρώ, χωρίς να υπολογισθούν τα επιτόκια από την εποχή της Κατοχής (….) τα 108 δισ. αντιστοιχούν στις καταστροφές των υποδομών, ενώ τα υπόλοιπα στο καταναγκαστικό δάνειο της δοσίλογης κυβέρνησης».

Αναφορικά με τη δυσαρέσκεια της γερμανικής κυβέρνησης για τη μετεκλογική στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στο θέμα των επανορθώσεων, αλλά και στον παραλληλισμό που «τόλμησε» ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στο Βερολίνο με την κατάσταση που οδηγεί στην άνοδο των νεοναζί στην Ελλάδα, ο καθηγητής στο UCM Κάρλος Σανθ Ντίαθ δηλώνει πως «δεν ήταν μία αναιδής στάση. Κανένα άλλο έθνος δεν μπορεί να κατανοήσει καλύτερα την κατάσταση στην Ελλάδα. Η Ευρώπη οφείλει να διδαχθεί το μάθημα πως, όταν φέρνουν έναν λαό στην απογοήτευση και την ταπείνωση, ο δρόμος προς τον εξτρεμισμό ανοίγει διάπλατα».

Ο Σανθ Ντίαθ επιπλέον υπενθυμίζει πως η «Γερμανία πέτυχε από την Ευρώπη συμφωνία ότι πάνω απ’ όλα δεν πρόκειται να αποζημιώσει τις χώρες της Νότιας Ευρώπης», για τις «βοήθειες» εν είδει άλλου «Σχεδίου Μάρσαλ» που τις εξανάγκασε να της δώσουν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Συμφωνία που, όπως υπογράμμισε ο Γερμανός οικονομολόγος του London School of Economics Άλμπρεχτ Ριτσλ (σε συνέντευξή του στο Der Spiegel το 2011), καθιστά τη Γερμανία στον μεγαλύτερο χρεώστη του 20ου αιώνα, αλλά ακόμη και σε όλη την σύγχρονη χρηματοοικονομική ιστορία, καθώς ήταν πρωταγωνιστής στις πιο βαριές εθνικές χρεοκοπίες».

Κατά τον Σανθ Ντίαθ, η Ελλάδα έχει όλους τους καλούς λόγους και τα ιστορικά δεδικασμένα για να αξιώσει μία επίλυση του χρέους της… à la Γερμανικά, υπογραμμίζοντας πως χάρις σ’ αυτές τις χαριστικές συμφωνίες μπόρεσε να επανεκκινήσει το σημερινό γερμανικό οικονομικό θαύμα, να τεθούν οι βάσεις για τη σημερινή ανάπτυξή της.
Καταλήγοντας σχολιάζει: «Η Γερμανία ήταν η χώρα που επωφελήθηκε όσο καμία άλλη από την ΕΕ, συνεπώς είναι εκείνη που περισσότερο απ’οποιονδήποτε άλλο οφείλει να φροντίσει γι αυτήν».

Το άρθρο ολοκληρώνεται με την παρατήρηση του ίδιου καθηγητή, πως τα ψίχουλα που έδωσε η Γερμανία οιονεί επανορθώσεων στην Ελλάδα μεταπολεμικά, «ήταν μία αρχική δόση εν αναμονή της διαπραγμάτευσης για την καταβολή των αποζημιώσεων μετά τη (γερμανική) ενοποίηση. Όμως, τα πάντα παρέμειναν σ’ αυτό το σημείο και μάλλον θα παραμείνουν εκεί, εάν ο Τσίπρας δεν βγάλει την Μέρκελ από την οικονομική της αμνησία».

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε μένα να ορκιστείς. Σε μένα τον Απλό που κάθομαι στην ουρά του συσσιτίου της ζωής περιμένοντας δεκαετίες με την καραβάνα μου να στάξεις δύο σταγόνες περισσότερες ελπίδας.

Στα κόκαλα αυτών που σιώπησαν να ορκιστείς, για να έχεις το δικαίωμα της «δημοκρατίας» σου και να φοράς το κασμίρ κοστουμάκι σου.

Έτσι όπως στοιχίζεστε όλοι από τα κομμωτήρια και από τους ραφτάδες, να είμαι μπροστά σας, εγώ ο Απλός, να ορκιστείτε όλοι σας στα γόνατα ότι αν ένας από εσάς τολμήσει ξανά να πληγώσει την αξιοπρέπεια μου να βρει την επόμενη στιγμή σχοινί να κρεμαστεί.

Σε μένα να ορκιστείς, εσύ με το περιποιημένο νύχι και το χρυσό κουμπί στο μανίκι σου, ότι το γράσο από τα νύχια μου που δεν βγαίνει όσο και αν τα πλένω μετά την δουλειά δεν θα γίνει γράσο για την μηχανή του μασήματος σου. Ότι τα γόνατά μου που έχουν φθαρεί μαζί με το 5ετίας παντελόνι μου δεν θα γίνουν, για σένα αυτή τη φορά, σκαλωσιές προσωπικής αναρρίχησης.

Στα άσπρα μαλλιά μου να ορκιστείς που δεν τα φύσηξε κανένας αέρας αλλαγής όταν ήταν ακόμη καστανά. Που είναι τόσο άσπρα πια που με κάνουν αόρατο όταν στήνομαι στο ΙΚΑ για μια εξέταση ούρων. Αόρατο, όταν παίρνω το χαρτάκι της αναμονής για έξι μήνες και μου μένουν μόνο δύο ζωής. Σε αυτούς τους δυο μου μήνες να ορκιστείς, εσύ ο Αθάνατος.

Σε μένα να ορκιστείς που όταν έρχεται εκείνη η παγωνιά δεν βγαίνω να δω τα χωράφια μου απλά περιμένω την αυγή να δω τι έχει αφήσει. Ανοίγω την πόρτα σιγά-σιγά εκείνα τα πρωινά, γιατί στο λέω, η παγωνιά έρχεται κάθε χρόνο, χρόνια τώρα. Στο βιός μου να ορκιστείς, όταν ο μεσάζοντας έρχεται να κάνει παζάρια με τον ιδρώτα μου και με το γάλα του παιδιού μου.

Στην αγωνία μου να ορκιστείς που στα δεκαεπτά μου αρχίζω να μετρώ τα καρφιά που θα βάλω στην εργασιακή μου κάσα, σ’ αυτή που θα με χώσουν μόλις τελειώσω το σχολειό γιατί τα όνειρα, μου είπαν οι παλιοί, είναι γι’ αυτούς που στο τέλος νικιούνται.

Σε μένα να ορκιστείς που μου βγάλαν τα σωθικά μου αφού τα χημικά από την βιομηχανία τα είχαν λιώσει. Αναπηρική σύνταξη στα 42.

Στα μωρά μου να ορκιστείς που το μέλλον τους έγινε «φακελάκια» στο ΕΣΥ.

Σε μένα να ορκιστείς που όταν εσύ θα παίρνεις τον πρωινό σου καφέ εγώ θα έχω γυρίσει στο σπίτι με μισή φραντζόλα ψωμί και ένα πάκο απλήρωτους λογαριασμούς. Με ταμείο ανεργίας θα πορευτώ από τα 50 μου μέχρι το τέλος. Έκανα και κάτι εξτραδάκια μοιράζοντας τα ψηφοδέλτιά σου αυτές τις ημέρες.

Στο ξημέρωμά μου να ορκιστείς που δε με θέλει ούτε η ζωή, ούτε ο θάνατος.

Στον δικό μου Θεό να ορκιστείς, γιατί ο δικός σου, κοντά δύο αιώνες τώρα, έχει γίνει ο κατήγορός μου, ο τιμωρός μου, ο εχθρός μου.

Πηγή SimpleMan
Γράφτηκε Οκτώβριο του 2009



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Παναγιώτη Κωστόπουλου

Η παρελθούσα εκλογική αναμέτρηση, εξελίχθηκε σε μεγάλο θρίαμβο του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η νίκη εναντίον της δεύτερης και συσπειρωμένης(;) Νέας Δημοκρατίας με 7,5 μονάδες διαφορά, η εκ νέου συγκυβέρνηση με τους ΑΝ.ΕΛ. μετά την οριακή είσοδό τους στην βουλή και το εξωπέταγμα της Αριστερής Πλατφόρμας συν των βαριδίων Ζωής, Ραχήλ, Γιάνη και αρκετών ακραίων, γραφικών και ιδεοληπτικών από το κόμμα και από τη Βουλή;

Την προεκλογική περίοδο γίναμε μάρτυρες μιας πρωτόγνωρης δημοσκοπικής ομοφωνίας. Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις έδειχναν ισοπαλία μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων ή νίκη με πολύ μικρή διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αναποφάσιστοι, προερχόμενοι κυρίως από το ΣΥΡΙΖΑ σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν, φοβούμενοι μήπως τελικά καταφέρει ο Μεϊμαράκης και φέρει ξανά στην εξουσία τη Δεξιά, έτρεξαν τελευταία στιγμή να δώσουν σάρκα και οστά στο «δεύτερη φορά Αριστερά». Αν προσθέσουμε και την αψυχολόγητη (;) δήλωση του Μιχαλολιάκου περί ανάληψης της πολιτικής ευθύνης της δολοφονίας Φύσσα, τότε αντιλαμβανόμαστε πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του και το μεγαλύτερο μέρος των αναποφάσιστων. Βέβαια, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε την γοητεία που ασκεί ο Τσίπρας στα πλήθη, φέρνοντας μνήμες από τον τελευταίο γητευτή των μαζών Ανδρέα Παπανδρέου…

Απορίας άξιο είναι και το γεγονός ότι το 62% του «όχι», που στο δημοψήφισμα ψήφισε εναντίον της γερμανικής πολιτικής, στις εκλογές ψήφισε μαζικά, τον μνημονιακό πλέον ΣΥΡΙΖΑ!

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω και προσθέτοντας κάποια γεγονότα ακόμα θα διαπιστώσουμε πως είναι αρκετά πιθανό να μείνει ο Τσίπρας στην εξουσία για πολλά χρόνια, δικαιώνοντας τον χαρακτηρισμό αυτού και των συντρόφων του ως μεγίστων τακτικιστών. Το πρώτο γεγονός είναι η σχεδόν οριακή είσοδος του Ποταμιού στην Βουλή, παρά τις διαφορετικές προσδοκίες των στελεχών του. Το δεύτερο είναι η επανεμφάνιση μετά από καιρό, του μυστικοσύμβουλου, όπως έχει γραφτεί, του Τσίπρα, Κώστα Λαλιώτη. Το τρίτο γεγονός είναι η κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ σε πιο μετριοπαθείς απόψεις σε ορισμένα θέματα, η ψήφιση του μνημονίου και γενικά μια στροφή προς το πολιτικό κέντρο και την σοσιαλδημοκρατία. Το τέταρτο είναι η κατάργηση της διαχωριστικής γραμμής μνημόνιο – αντιμνημόνιο και το τελευταίο, ότι το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων και αρκετών βουλευτών και υπουργών πλέον του ΣΥΡΙΖΑ αποτελείται από πρώην πασόκους, με τη γνωστή εμμονική δίψα για εξουσία…

Έτσι, μπορούμε εύκολα να αντιληφθούμε πως η συγκρότηση μιας μεγάλης κεντροαριστερής παράταξης με αρχηγό τον Αλέξη είναι ante portas! Αυτό επιβεβαιώνεται και από την, όλο και μεγαλύτερη, σύμπτωση απόψεων που παρατηρείται σε πολλά θέματα μεταξύ των τριών προαναφερθέντων κομμάτων κατά την πάροδο του χρόνου και τη συζήτηση που διεξάγεται γύρω από το αυτό το θέμα. Αν επιπλέον, θέλουμε να δώσουμε τροφή στους συνομωσιολόγους, θα προσθέταμε την περίεργη φήμη περί κατάθεσης υποψηφιότητας για την κούρσα διαδοχής της ΝΔ, από τον προερχόμενο από το ΕΚΚΕ Τατούλη, ώστε να μην υπάρχει δεξιό κόμμα και να δοθεί άπλετος χώρος στη Χρυσή Αυγή!

Ο μεγαλύτερος όμως νικητής των εκλογών δεν ήταν άλλος από την Μέρκελ και τη Γερμανία. Γιατί συνέβη αυτό; Πολύ απλά γιατί κατάφεραν να εντάξουν στο «σύστημα» και στην πολιτική τους το μοναδικό αριστερό και μάλιστα ριζοσπαστικό, σύμφωνα με τον τίτλο του, κόμμα στην Ευρώπη. Αυτό βέβαια είχε συμβεί από την ψήφιση του 3ου και κατά τεκμήριο χειρότερου μνημονίου. Τότε είχε γίνει με «κωλοτούμπα» και απόφαση της κυβέρνησης, τώρα με την εκλογική πιστοποίηση της σύμφωνης γνώμης των ψηφοφόρων της, που της ανανέωσαν πανηγυρικά την εμπιστοσύνη τους. Το σημαντικότερο όμως απ’ όλα είναι η κατάργηση, εν τέλει, της διαχωριστικής γραμμής μνημόνιο – αντιμνημόνιο και ο αναβαπτισμός των πρώην μνημονιακών στη συνείδηση του κόσμου.

Γι’ αυτό, λοιπόν, οι Γερμανοί έτριβαν τα χέρια τους όταν «συνθηκολόγησε» ο Τσίπρας. Αν είχε συμφωνήσει νωρίτερα, ήταν έτοιμοι να δεχτούν να κάνουν κάποιες υποχωρήσεις, ώστε να πετύχουν το στόχο της ενσωμάτωσης της αριστερής κυβέρνησης στο σύστημα εξουσίας τους και έτσι εκ του αποτελέσματος ενισχύεται η άποψη ότι οι 7 μήνες «διαπραγμάτευσης» μας έβλαψαν πολύ, αφού δεν κερδίσαμε τίποτα απολύτως και στο τέλος πετύχαμε(!!!) τη χειρότερη δυνατή συμφωνία.

Εκτός λοιπόν της επιτυχίας των Γερμανών με την ενσωμάτωση του μοναδικού αριστερού (έστω κατ’ επίφαση) κόμματος στην Ευρώπη, τα αποτελέσματα των ελληνικών εκλογών έκοψαν το βήχα στα αριστερά ευρωπαϊκά κόμματα, που ονειρεύονταν εξουσία και αναχαίτιση της γερμανικής λαίλαπας. Με άλλα λόγια, ή γίνεσαι (νέος) ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δέχεσαι τα μέτρα και συνεχίζουμε να σε βοηθάμε, ή γίνεσαι ΛΑ.Ε. και τελειώνεις πολιτικά. Αυτός, λοιπόν, είναι άλλος ένας λόγος για τον οποίο επιβεβαιώνονται όσοι έλεγαν ότι ο Τσίπρας δεν έπρεπε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές τον Γενάρη του 2015, αλλά να κάνει υπομονή για να μπει ένα λιθαράκι ώστε να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη, κάτι που πλέον φαίνεται σχεδόν απίθανο, με υπαιτιότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποιοι, προτιμούμε να βάζουμε πάνω απ’ όλα το συμφέρον της πατρίδας και όχι το προσωπικό ή το κομματικό. Γι’ αυτό διαφωνούσαμε παντελώς μ’ αυτούς που έλεγαν ότι πρέπει να αφήσουμε τον Τσίπρα να πιεί το πικρό ποτήρι της εφαρμογής των νέων μέτρων, ώστε να στραφεί ο κόσμος εναντίον του και να γκρεμιστεί απότομα απ’ την εξουσία. Ο λαός όμως είχε διαφορετική άποψη. Βέβαια, στην ουσία ο ΣΥΡΙΖΑ εκλέχθηκε με την ψήφο του 17% του εκλογικού σώματος και το 45% της αποχής λέει πολλά για την απαξίωση του εκλογικού σώματος προς τους πολιτικούς.

Μπροστά μας έχουμε δύσκολες μέρες και η εφαρμογή των νέων μέτρων που προέρχονται από την ψήφιση του τρίτου μνημονίου, θα τις κάνει δυσκολότερες. Η κυβέρνηση με τους 155 βουλευτές εκ προοιμίου δεν πατάει γερά στα πόδια της. Οπότε, δεν είναι καθόλου απίθανο να οδηγηθούμε και σε άλλες εκλογές μέχρι να πετύχει ο Αλέξης και οι συν αυτώ, το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ας έχουμε τα αυτιά και τα μάτια μας ανοιχτά και ας γίνουμε επιτέλους ενεργοί πολίτες για να δώσουμε ένα τέλος στην κοροϊδία.

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ 
Πηγή "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!" 

Οι θρησκευτικές γιορτές του Ισλάμ χαρακτηρίζονται από παραδοσιακές δραστηριότητες, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις γιορτές όλων των θρησκειών. Την Πέμπτη 24/9/2015 οι μουσουλμάνοι όλου του κόσμου και, φυσικά, της Θράκης, γιόρτασαν την (χωρίς να προηγηθεί νηστεία) γιορτή του Κουρμπάν Μπαϊράμ (γιορτή της θυσίας), η οποία αφορά την θυσία του Αβραάμ στον Θεό (του είχε ζητηθεί να θυσιάσει τον γιό του και δέχτηκε, αλλά η ανθρωποθυσία δεν έγινε επειδή ο Θεός εμφάνισε ένα πρόβατο στη θέση του γιού του Αβραάμ, Ισαάκ, και συνεχάρη τον Αβραάμ για την πίστη του).

Στα πλαίσια αυτής της γιορτής, είθισται οι μουσουλμάνοι να σφάζουν αρνιά, να τα μαγειρεύουν και στη συνέχεια να μοιράζουν το φαγητό μεταξύ τους. Επειδή δεν έχουν όλες οι οικογένειες την δυνατότητα αγοράς και σφαγής (έχει ελέγξει άραγε η πολιτεία εάν το έθιμο εκτελείται σε νόμιμα σφαγεία με όλους τους κανόνες ασφάλειας και υγιεινής από «επαγγελματίες» σφαγείς που συνήθως έχουν την «ευλογία» του ψευτομουφτή της περιοχής;), μοιράζεται σε αυτές τις οικογένειες το φαγητό από την «θυσία».

Φυσικά, ουδέν μεμπτόν (πέραν του αιμοσταγούς εθίμου) για το έθιμο. Όμως, το να γίνεται αυτό κάτω από μία μεγάλη τουρκική σημαία, με τουρκικές επιγραφές και χορηγούς μέσα στην Ελλάδα, και την εμφάνιση μίας μικρής Ελληνικής σημαίας (με την επιγραφή Ελληνική Δημοκρατία), δημιουργεί μία εικόνα έντονων συνειρμικών μηνυμάτων, τα οποία είτε θέτουν την Τουρκία ως ισχυρό συγκυρίαρχο στην Ελληνική Θράκη, είτε δηλώνουν την τυπική (κυριολεκτικά) και αναγκαστική ύπαρξη του ελληνικού συμβόλου (σαφώς υποβαθμισμένου) εντός του ελληνικού εδάφους…

Εμείς δεν έχουμε να προσθέσουμε ή σχολιάσουμε οτιδήποτε. Αφήνουμε τα σχόλια σε όλους τους άλλους, «ειδικούς» και γνώστες… και ευχόμαστε «Χρόνια Πολλά» στους εορτάζοντες μουσουλμάνους συμπολίτες μας, οι οποίοι για μία ακόμη φορά επέτρεψαν να πολιτικοποιηθεί (από την Τουρκία και τα εγχώρια όργανά της) μία αμιγώς θρησκευτική γιορτή…

Σας παραθέτουμε και το βίντεο - πηγή, επειδή κάποιοι παραδόπιστοι και "έξυπνοι" ενδέχεται να ισχυριστούν ότι η φωτογραφία που παραθέσαμε ενδεχομένως να είναι αποτέλεσμα κάποιου φωτομοντάζ (μονταζιέρας, όπως συνηθίζουν οι ίδιοι να αναφέρουν)...




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Ακόμη ένα θρησκευτικό τάγμα στην Κομοτηνή

Ακόμη ένα θρησκευτικό τάγμα (tarikat) εμφανίστηκε στην Κομοτηνή. Αυξάνουν τα τελευταία χρόνια οι δραστηριότητες των θρησκευτικών ταγμάτων στην δυτική Θράκη. Τελευταία εμφανίστηκε στην Κομοτηνή και το τάγμα "Κάλεσμα Ισλάμ".

Η εφημερίδα "Μπιρλίκ" συνάντησε τον καταγόμενο από την Κομοτηνή Μπαρίς Σαλί, που είπε πως είναι μαθητής του θρησκευτικού τάγματος "Κάλεσμα Ισλάμ" και είχε μια σύντομη και πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία μαζί του.

Ο εν λόγω κύριος μεταξύ άλλων λέει πως το τάγμα αυτό έχει τζαμιά σε 200 χώρες, τα τζαμιά τους τα λένε Φαϊζάλ Μεντίνα, λέει πως έχουν δικό τους τηλεοπτικό κανάλι στο οποίο μάλιστα όπως λέει "δεν υπάρχουν γυναίκες, μουσική και ταινίες, διότι αυτά απαγορεύονται από το Ισλάμ".
Επίσης αναφέρει πως ο ηγέτης του τάγματος βρίσκεται στο Ισλάμ και πως ο ίδιος προσπαθεί να προωθήσει το τάγμα αυτό στην δυτική Θράκη.

Στο δρόμο των Ταλιμπάν δηλαδή…
Μόνο που αυτοί οι Ταλιμπάν είναι εισαγόμενοι...
Γιατί, δυστυχώς, υπάρχουν και οι εγχώριοι, που δεν κατοικούν στην Θράκη, αλλά απολαμβάνουν κρατικούς θώκους και θέσεις ευθύνης... Είναι εκείνοι που με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους έχουν εκθέσει και συνεχίζουν να εκθέτουν σε πολύ επικίνδυνο βαθμό την ελληνικότητα και τον ελληνισμό της Θράκης. Είναι οι "άτυποι συνεργάτες" (μεστοί ιδεοληπτικών αγκυλώσεων και εθνομηδενιστικών αντιλήψεων) των κάθε είδους Ταλιμπάν που εισέρχονται στην Ελλάδα και που παραβιάζοντας το Ελληνικό Σύνταγμα (στο οποίο ρητά αναφέρεται η ανεξιθρησκεία και η απαγόρευση προσηλυτισμού) εργάζονται συστηματικά προς την κατεύθυνση δημιουργίας (ελεγχόμενων) "βομβών" που έχουν την δυναμική να δημιουργήσουν πλείστα όσα προβλήματα στην εσωτερική ασφάλεια και ειρήνη της χώρας και να εκθέσουν σε πλείστους όσους κινδύνους τους Έλληνες πολίτες.

Σαν επίλογο, να καταθέσουμε πως στην Ελληνική Θράκη δραστηριοποιούνται και άλλα "τάγματα", με κυρίαρχο αυτό του Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος διεισδύει (με την άτυπη συμμετοχή - σιωπηλή παρακολούθηση του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής) στον χώρο της Παιδείας των μουσουλμανοπαίδων, παρέχοντας οικήματα διαμονής, παράνομα θρησκευτικά σχολεία (διδαχή Κορανίου) και με την βιτρίνα των σχολών ξένων γλωσσών επεκτείνει τις δραστηριότητές του. Η μοναδική αντίδραση που συναντούν οι άνθρωποι του Φετουλάχ Γκιουλέν στην Ελληνική Θράκη, προέρχεται από τουρκόφρονες μουσουλμάνους (που είναι πιστοί στις εντολές της Άγκυρας και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν), η οποία θεωρεί τον Φετουλάχ Γκιουλέν σαν τον πλέον επικίνδυνο για τα τουρκικά (Ερντογανικά) συμφέροντα...




Πληροφορίες από τα "Τουρκικά Νέα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιώργου Ρακκά

Δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης, και ήδη το πολιτικό κλίμα έχει ανατραπεί ξανά. Σε αυτό συνέβαλε το τσίρκο του νέου υπουργικού συμβουλίου: Η τοποθέτηση πολλών στελεχών του «κλίματος» ΓΑΠ (Μπόλαρης, Τζάκρη, Τόσκας) σε υπουργικές θέσεις, το “ανέκδοτο” του διορισμού Φίλη στο Υπουργείο Παιδείας, η τοποθέτηση μιας φανατικής «ανανίστριας» -της Σίας Αναγνωστοπούλου- ως υπουργού αναπληρωτή υπό του Φίλη, οι δηλώσεις της κυρίας Φωτίου για τα «γεμιστά», ο τραγέλαφος του «porta-porta» Δημήτρη Καμμένου, οι απειλές του Νικολόπουλου που και πάλι “έφαγε πόρτα” από τους ΣΥΡΙΖαίους.

Τι δεικνύουν όλα αυτά; Ότι η περίφημη “παντοδυναμία Τσίπρα” είναι καθ’ όλα επικοινωνιακή παντοδυναμία, η οποία ξεφουσκώνει θεαματικά όταν από τα μπαλκόνια, και τα στούντιο των προεκλογικών περιόδων, περνάμε στην βάσανο της διακυβέρνησης. Στην οποία, αυτός και το κόμμα του, δεν έχουν να επιδείξουν παρά ένα τεράστιο μηδενικό. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν αντίληψη για την πολιτική που θυμίζει κακό φοιτητικό συνδικαλισμό, την αντιμετωπίζουν μόνον ως εκλογικό άθλημα. Την ίδια στιγμή, είναι παντελώς κενοί ιδεολογικά, οραματικά και προγραμματικά, ζουν όντας σε διάσταση με τον πρακτικό κόσμο, και κατά συνέπεια είναι παντελώς ανίκανοι να κυβερνήσουν. Γι’ αυτό και η προεκλογική τους εκστρατεία θύμιζε, που επικεντρώθηκε γύρω από το «νέο» και το «παλιό» θύμιζε πολύ περισσότερο διαφήμιση απορρυπαντικού, παρά εκστρατεία ενός σοβαρού πολιτικού κόμματος.

Αυτός, είναι και ένας από τους κύριους λόγους για τον οποίον ο Τσίπρας θεωρείται από τους ξένους δανειστές ως «εκλεκτός» για την θέση του Έλληνα πρωθυπουργού: Είναι επί της ουσίας ακίνδυνος, μια «βιτρίνα» πίσω από την οποία μπορούν κάλλιστα να εξελίσσονται τα δικά τους σενάρια για την διακυβέρνηση της χώρας. Και την ίδια στιγμή, βέβαια, αυτή η «βιτρίνα» είναι πολύ βολική, καθώς λειτουργεί ως εργαλείο κοινωνικού κατευνασμού, ένα είδος τηλεοπτικού ηγέτη αποβλάκωσης των Ελλήνων.

Όλη αυτή η «επικοινωνιακότητα» πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις. Ιδιαίτερα, όταν την συνδυάσουμε με την πολιτική ουσία που κρύβεται από πίσω. Την πολιτική στρατηγική της κυβέρνησης σε όλα σχεδόν τα μέτωπα, από την εξωτερική πολιτική και τα εθνικά θέματα, μέχρι την Παιδεία, τα κοινωνικά προβλήματα, το ζήτημα του χρέους, τον τρόπο με τον οποίο εννοεί την «ανάπτυξη». Έχουμε και λέμε:

Στην εξωτερική πολιτική ακολουθείται η αμερικάνικη στρατηγική: Προώθηση ενός νέου σχεδίου Ανάν, αναγνώριση του Κοσόβου, ανάληψη πρωτοβουλιών “ενδιάμεσου” μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, συμμαχία με το Ισραήλ.

Στην Παιδεία. Όλη αυτή η εκπαιδευτική φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να είναι βγαλμένη από εγχειρίδιο αμερικάνικου «liberal» πανεπιστημίου: Πολυπολιτισμός, ‘διαθεματικότητα’, προτεραιότητα της «χρηστικής γνώσης» έναντι της γενικής, κλασικής ελληνικής παιδείας, κομπιουτεροποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας κ.ο.κ.

Στην κοινωνική πολιτική. Οι καταστροφές των μνημονίων κατονομάζονται «ανθρωπιστική κρίση», όχι για να τονιστεί η άμεση προτεραιότητα εφαρμογής μιας κοινωνικής πολιτικής υπέρ των ασθενέστερων. Αλλά ώστε να αντιμετωπιστεί η κοινωνική κρίση στο πλαίσιο μιας αμιγώς αμερικάνικης και νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την κοινωνική πολιτική: Βάουτσερ για πολύ μικρές, στοχευμένες ομάδες πληθυσμού, μικροεπιδοτήσεις για την αγορά τροφίμων, προώθηση της ελαστικής απασχόλησης ως απάντηση στην ανεργία κ.ο.κ. Αυτή την αντίληψη για την κοινωνική πολιτική είναι που προωθούν τα αμερικάνικα ιδρύματα, οι ΜΚΟ, και που έχουν εφαρμόσει οι διάφορες «πορτοκαλί κυβερνήσεις» σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ: Στο πλαίσιό της, η φτώχεια αντιμετωπίζεται ως «ανθρωπιστικό», και όχι ως κοινωνικό ζήτημα.

Το ίδιο ισχύει και για την πολιτική πάνω στο προσφυγικό: Η κυβέρνηση μιας ολόκληρης χώρας συμπεριφέρεται σαν να είναι Μη-Κυβερνητική Οργάνωση (ακόμα και ο αρμόδιος υπουργός της προέρχεται από αυτόν τον χώρο), και αρνείται να δει το ζήτημα στις κεντρικές γεωπολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές του διαστάσεις –στο ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα τρομακτικό αδιέξοδο συνωστισμού των προσφυγικών ροών στην χώρα μας.

Όσο για την στρατηγική «ανάπτυξης», δηλώσεις των αρμοδίων πριν ή μετά τις εκλογές δείχνουν ότι ακολουθούν την πεπατημένη που έχουν χαράξει εκθέσεις ινστιτούτων –αμερικάνικων, τι τυχαίο;– για την «Ελλάδα του 2020», με πρώτες και καλύτερες εκείνην της McKinsey, και της Boston Consulting Group: Έμφαση στις εξαγωγές ακατέργαστων προϊόντων ή προϊόντων χαμηλής προστιθέμενης αξίας, «εξορυκτισμός», “πράσινη ανάπτυξη”, επικέντρωση σ’ ένα τουριστικό μοντέλο φθηνής εκποίησης του ελληνικού συγκριτικού πλεονεκτήματος.

Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε την ιδιαίτερη “συμπάθεια” και το “σπρώξιμο” που ασκούν διάφορες πλευρές του αμερικάνικου κατεστημένου στον Αλέξη Τσίπρα τα τελευταία χρόνια· το γεγονός ότι ακόμα και η προεκλογική ρητορική, ή ο τρόπος με τον οποίον επιλέγει ο ΣΥΡΙΖΑ να “κινητοποιεί” τις μάζες ως κομπάρσους στην στρατηγική του, θυμίζει τις ανάλογες τακτικές που έχουν επιστρατεύσει τα διάφορα ψευδοκινήματα των ‘πορτοκαλί επαναστάσεων’ στα Βαλκάνια ή την Ανατολική Ευρώπη, τότε το συμπέρασμα είναι προφανές: Αυτή η κυβέρνηση είναι από τις πιο «αμερικάνικες» που έχουν περάσει ποτέ από αυτόν τον τόπο. Εξάλλου, η κεντροαριστερά σε αυτήν της την εκδοχή θεωρούνταν πάντοτε από την Πρεσβεία ως το καλύτερο πολιτικό εργαλείο προώθησης των συμφερόντων της υπερδύναμης στην χώρα μας. Και κάτι τελευταίο: Ο φιλοατλαντικός προσανατολισμός είναι η μόνη λογική ερμηνεία που μπορεί κανείς να δώσει για τα ελατήρια της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι μάλλον η Πρεσβεία βρήκε στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα έναν εκλεκτό, εξίσου δόλιο, μα λιγότερο βλάκα από τον Γεώργιο Ανδρέα Παπανδρέου…

Πηγή "Άρδην"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Ευάγγελος Διαμαντόπουλος
MA Middle East Studies

Η επιλογή της τουρκικής κυβέρνησης να υιοθετήσει από την αρχή της συριακής κρίσης μία άκρως επιθετική στάση κατά του πρώην στενού συμμάχου της Προέδρου Άσαντ αποδεικνύεται ξεκάθαρα λανθασμένη. Κάθε μέρα που το καθεστώς του κόμματος Μπάαθ επιβιώνει ενώ το Ισλαμικό Κράτος συνεχίζει τις θηριωδίες του καθίσταται όλο και πιο ξεκάθαρο διεθνώς πως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ο Άσαντ θα έχει μια θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για μια λύση στο συριακό ζήτημα. Από την αρχή των ταραχών στη Συρία, το 2011, ο Ερντογάν προτίμησε όχι μόνο να γυρίσει την πλάτη στον πρώην στρατηγικό του σύμμαχο αλλά να στηρίξει δημοσίως και με θέρμη την, κατά ένα σημαντικό μέρος, ισλαμιστική αντιπολίτευση όπως έπραξε και με άλλα αδελφά του στοιχεία στις υπόλοιπες χώρες που έπληξε η επονομαζόμενη “Αραβική Άνοιξη.” Έπαιξε και χάνει.

Η φημισμένη τουρκική διπλωματία δεν αξιολόγησε σωστά πρώτα και κύρια τον ρώσικο παράγοντα στην περιοχή. Από την αρχή των ταραχών στη Συρία έως και σήμερα η Ρωσία παραμένει μια πιστή σύμμαχος της κυβέρνησης σε διπλωματικό, στρατιωτικό και ανθρωπιστικό επίπεδο. Η επιθυμία των τούρκων για επιβολή ζωνών ασφαλείας για τους πρόσφυγες και τους αντικαθεστωτικούς στη Βόρεια Συρία αποτελεί κόκκινο πανί για τους Ρώσους με το επιχείρημα πως κάτι τέτοιο θα παραβίαζε την εθνική κυριαρχία της αραβικής χώρας. Η αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία των ρώσων στη Συρία καθιστά ουσιαστικά αυτό το σενάριο επιστημονική φαντασία χωρίς τη δική τους αποδοχή καθώς οι τούρκοι δεν θα ρίσκαραν ποτέ να βρεθούν, έστω και κατά λάθος, απέναντι σε ρωσικά στρατεύματα. Στην προ ημερών επίσκεψή του στη Μόσχα, ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Νετανιάχου πήρε μαζί του ανώτατα στελέχη του στρατού και των υπηρεσιών ασφαλείας και ανακοίνωσε μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο Πούτιν τη σύσταση ειδικού μηχανισμού για την αποφυγή τέτοιων ακριβώς ατυχών “συναντήσεων” στο έδαφος ή τους ουρανούς της Συρίας.

Στην πρόσφατη συνάντηση του ρώσου ΥΠΕΞ με τον τούρκο ομόλογό του στο Σότσι, ο Λαβρόφ συνόψισε την οπτική της Ρωσίας στο ζήτημα ως εξής: “Οι χώρες που ασχολούνται με το συριακό ζήτημα έχουν δύο επιλογές. Η πρώτη είναι να καθίσουν και να περιμένουν την ουτοπία της ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, που δεν πιστεύει κανείς πλέον ως πιθανή. Η δεύτερη είναι να συμμετέχουν σε μία ρεαλιστική και ειλικρινή συνεργασία για να σωθεί αυτή η ιστορική περιοχή.” Ο ΥΠΕΞ Σινιρλίογλου έβλεπε την άστοχη πολιτική της Άγκυρας για τη Συρία να καταρρέει όσο ο Λαβρόφ του ανέλυε πως η συνεργασία με τον Άσαντ και το καθεστώς του κατά της τρομοκρατίας είναι μονόδρομος ενώ οποιαδήποτε άλλη σκέψη είναι ανεδαφική.

Τα νέα όμως και από την άλλη μεριά του Ατλαντικού μόνο θετικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν για τον Ερντογάν αφού η Ουάσιγκτον εξετάζει πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο να συμπεριλάβει τον παράγοντα Άσαντ στην εξίσωση της επόμενης ημέρας για τη Συρία. Όσο το Ισλαμικό Κράτος γιγαντώνεται τόσο ο Άσαντ που αντέχει προβάλλει ως η λιγότερη κακή επιλογή. Το πρώτο επίσημο βήμα έγινε πριν λίγες ημέρες, μετά τη συνάντηση των ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου ο Κέρυ δήλωσε πως η Αμερική επιμένει στην απομάκρυνση του Άσαντ αλλά το πότε (“δεν χρειάζεται να είναι από τον πρώτο μήνα”) και πώς θα γίνει αυτό μένει να ξεκαθαριστεί στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης. Ο Σινιρλίογλου δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη του την αλλαγή των ισορροπιών αφού σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Κέρυ επέμεινε πως ο Άσαντ διεξάγει πόλεμο κατά των πολιτών του (συμπεριλαμβάνει και τους τζιχαντιστές άραγε σε αυτούς;) και δεν μπορεί να είναι μέρος μιας πολιτικής λύσης με κανέναν τρόπο.

Στη διάρκεια της τελευταίας συνεδρίασης του Αμερικάνικου Κογκρέσου σχετικά με τη Συρία αρκετοί Δημοκρατικοί εξέφρασαν έντονες αμφιβολίες στο κατά πόσο είναι λογικό να παραμένει ως προτεραιότητα η ανατροπή του Προέδρου της Συρίας την ώρα που οι τζιχαντιστές κερδίζουν συνεχώς έδαφος στην περιοχή. Επίσης, όλο και συχνότερα εμφανίζονται άρθρα στον τύπο που καλούν σε διακοπή του πολέμου και στην έναρξη διαπραγματεύσεων μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών, συμπεριλαμβανομένου και του Άσαντ. Όσο και να παρακαλάει τη Δύση ο τούρκος Πρόεδρος για την επιβολή ζωνών ασφαλείας αυτό δεν δύναται να πραγματοποιηθεί χωρίς την αποστολή χερσαίων δυνάμεων, κάτι που είναι εκτός συζήτησης. Συγχρόνως, η καχυποψία πως το AKP του Ερντογάν ακολουθεί τη δική του ισλαμιστική στρατηγική στη Συρία δεν λείπει από τις δυτικές πρωτεύουσες μειώνοντας τη βαρύτητα των θέσεων της γείτονος.

Πράγματι, η Τουρκία εξαντλεί όλες της τις δυνάμεις κατά των κούρδων του PKK εντός της χώρας και στο Ιράκ ενώ προσπαθεί να αποτρέψει την επέκταση του επίσης κουρδικού PYD στις γειτονικές περιοχές της Συρίας αντί να μάχεται κατά του Ισλαμικού Κράτους. Οι ΗΠΑ θεωρούν το PYD και το στρατιωτικό του παρακλάδι YPG ως συμμάχους τους κατά των τζιχαντιστών παρά τις πιέσεις των Τούρκων να τα αναγνωρίσουν ως συγγενείς του PKK και να τα χαρακτηρίσουν τρομοκρατικές οργανώσεις. Οι επίμονες εκκλήσεις του Ερντογάν για την επιβολή ζωνών ασφαλείας κοντά στα συρο-τουρκικά σύνορα, δήθεν για τους πρόσφυγες, απλά επιτείνει την καχυποψία της Ουάσιγκτον πως το μόνο που ενδιαφέρει την Τουρκία είναι να μην εξαπλωθούν περαιτέρω οι κούρδοι κοντά στα σύνορά της.

Το τρίτο μεγάλο λάθος του Ερντογάν είναι ότι πίστεψε πως θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τους πρόσφυγες ως μοχλό πίεσης για την επίτευξη των στόχων του στη Συρία. Από την αρχή της κρίσης η Τουρκία υποδέχτηκε τεράστιο όγκο προσφύγων στα εδάφη της χωρίς να τους επιτρέπει να αναχωρήσουν μαζικά προς την Ευρώπη θεωρώντας πως θα έπειθε έτσι το ΝΑΤΟ να αναλάβει έναν πιο ενεργό ρόλο κατά του Άσαντ. Όταν είδε πως οι δυτικές πρωτεύουσες δεν ακολουθούσαν τις παραινέσεις του κατά της συριακής κυβέρνησης στράφηκε στο Ισλαμικό Κράτος, η στήριξη της στο οποίο αναφέρεται στο διεθνή Τύπο και ψιθυρίζεται στις πρεσβείες. Ο Ερντογάν βοηθώντας τους τζιχαντιστές χειροτέρευε τη συριακή κρίση με διπλό στόχο την αποδυνάμωση του καθεστώτος Άσαντ αλλά και την προσέλκυση περισσότερων προσφύγων το δράμα των οποίων, νόμιζε, θα εξανάγκαζε τη διεθνή κοινότητα να επιβάλλει ζώνες ασφαλείας στη Βόρεια Συρία για την μετεγκατάστασή τους εκεί. Εφόσον ούτε αυτή η στρατηγική απέδωσε καρπούς, η Τουρκία προχώρησε στη σημερινή πολιτική της, που επηρεάζει και τη χώρα μας, αφήνοντας αλλά και προτρέποντας τους πρόσφυγες να μετακινηθούν προς την Ευρώπη. Με τη συνέχιση αυτής της ανεύθυνης πολιτικής και μεταφέροντας το πρόβλημα στην καρδιά της Δύσης η Τουρκία ευελπιστεί πως η ΕΕ και οι ΗΠΑ θα θεωρήσουν τον Άσαντ ως ρίζα του προσφυγικού προβλήματος και θα τον τελειώσουν.

Ο τούρκος Πρόεδρος έπαιξε λανθασμένα τα χαρτιά του στο ζήτημα της γειτονικής Συρίας και επιμένει να ποντάρει σε λάθος επιλογές αντί να πάει πάσο. Ίσως να πρέπει να ακούσει τις παραινέσεις του πρώην Προέδρου και άσπονδου φίλου του, Αμπντουλλάχ Γκιούλ, που επανειλημμένα έχει καλέσει για μια πιο μετριοπαθή και λογική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή. Ο Πρόεδρος Άσαντ είναι επικεφαλής ενός αυταρχικού καθεστώτος τις πρακτικές του οποίου καταδικάζει ορθά η διεθνής κοινότητα. Όμως, η επιβίωση του μπααθικού κρατικού και στρατιωτικού μηχανισμού έπειτα από τέσσερα χρόνια ενός σφοδρού εμφυλίου πολέμου σε συνδυασμό με τη σχεδόν εξάλειψη αυτών που αποκαλούνταν “μετριοπαθής αντιπολίτευση” και τη γιγάντωση της απόλυτης φρίκης που ονομάζεται Ισλαμικό Κράτος, καθιστούν, καλώς ή κακώς, τον Άσαντ έναν από τους κύριους παίκτες με τους οποίους θα συζητηθεί αναγκαστικά μια μεσοπρόθεσμη βιώσιμη λύση. Εφόσον η Ρωσία και οι ΗΠΑ συγκλίνουν τελικά προς την παραδοχή αυτή, τα επίμονα σχέδια του Ερντογάν κατά του Άσαντ και των κούρδων θα είναι ήσσονος σημασίας και θα επιτείνουν απλά την απομόνωσή του.

Πηγή OnAlert


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Μεγάλο σάλο έχουν προκαλέσει στην Τουρκία τα καινούργια εκπαιδευτικά βιβλία τα οποία χαρακτηρίζουν την μεγάλη μειονότητα των Αλεβιτών σαν άθεους και σαν ανθρώπους άνευ θρησκείας.

Συγκεκριμένα ένα χαρακτηριστικό κεφάλαιο που έχει τον τίτλο, «Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi», δηλαδή «Θρησκευτικός πολιτισμός και Γνώση Ηθικής», οι Αλεβίτες της Τουρκία ούτε λίγο ούτε πολύ χαρακτηρίζονται σαν άθεοι, άθρησκοι και ανήθικοι, δηλαδή… χωρίς ηθικές αρχές.
Παράλληλα αναφέρονται τα κυριότερα Ιδρύματα των Αλεβιτών σαν καθαρά λαογραφικά Ιδρύματα, χωρίς να έχουν καμία θρησκευτική διάσταση και πολύ περισσότερο καμία θρησκευτική παράδοση. Οι δε οίκοι προσευχής των Αλεβιτών, τα γνωστά Cem Evleri που για τους Αλεβίτες έχουν την ίδια αξία με τους ναούς των χριστιανών και τα τζαμιά των μουσουλμάνων, χαρακτηρίζονται σαν απλοί χώροι συγκέντρωσης διαφόρων ομάδων.

Όπως ήταν επόμενο οι χαρακτηρισμοί αυτοί, οι οποίοι για τους περισσότερους αποδίδονται στο ισλαμικό πρότυπο που θέλει να επιβάλει το καθεστώς του Ερντογάν ξεσήκωσαν την μεγάλη οργή των Αλεβιτικων οργανώσεων της Τουρκία και όχι μόνο.

Να σημειωθεί ότι αυτό το επεισόδιο είναι το αποκορύφωμα μιας μεγάλης σύγκρουσης των Αλεβιτών με το ισλαμικό καθεστώς των Ερντογάν- Νταβούτογλου που εξελίσσεται εδώ και χρόνια και τώρα έφτασε στο αποκορύφωμα της, προσθέτοντας άλλο ένα σημαντικό πρόβλημα στην σημερινή Τουρκιά της οποίας τα θεμέλια τρίζουν από την βάση τους.

Τέλος να προσθέσουμε και αυτό σαν δίδαγμα για τα δικά μας σχολικά βιβλία, οι αναφορές των τουρκικών σχολικών βιβλίων του μαθήματος των θρησκευτικών που είναι υποχρεωτικό για τον Χριστιανισμό, είναι μόλις 2,5 σελάδες και μα μειωτικό τρόπο.

Την ίδια ώρα εδώ στην Ελλάδα κάποιοι καινούργιοι «φωστήρες» της εκπαίδευσης ετοιμάζονται να θέσουν το μάθημα αυτό υπό διωγμό και την κατάργησης ουσιαστικά της ελληνορθόδοξης χριστιανικής παιδείας, το βασικότερο κύτταρο της ύπαρξης μας σαν Ελληνισμός και Ορθοδοξία.

Και εις ανώτερα!

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τι αποκαλύπτει έρευνα των Αρχών ασφαλείας

Ενδιαφέροντα στοιχεία για τα προφίλ των Γερμανών τζιχαντιστών, που ταξίδεψαν μέχρι τη Συρία και το Ιράκ για να ενταχθούν σε τζιχαντιστικές οργανώσεις, δίνει μια έρευνα που διεξήχθη από τις γερμανικές Αρχές.

Στην έρευνα συνεργάστηκαν η Γερμανική Κρατική Ασφάλεια, το Ομοσπονδιακό Γραφείο για την Προστασία του Συντάγματος, το Ομοσπονδιακό Εγκληματολογικό Γραφείο και το Κέντρο Πληροφοριών και Μελέτης ενάντια στον Εξτρεμισμό της Έσσης.

Οι ερευνητές ανέλυσαν τα προσωπικά δεδομένα 670 τζιχαντιστών, που ταξίδεψαν από τη Γερμανία στη Συρία και το Ιράκ από τον Ιούνιο του 2015, δηλαδή όσοι πήγαν στη Μέση Ανατολή το καλοκαίρι που μας πέρασε.

Στις 11 σελίδες της έρευνας -που διέρρευσε στα ΜΜΕ- φαίνεται αρχικά ότι η διαδικασία προσηλυτισμού τους στον τζιχαντισμό ξεκίνησε μέσα στην ίδια τη Γερμανία.
  • Για το 30% των περιπτώσεων «υπεύθυνο» είναι το διαδίκτυο. Οι γνωριμίες σε τζαμιά ευθύνονται για το 33% των στρατολογημένων ενώ οι «κακές παρέες» ευθύνονται για το 37%.
  • Επίσης, υπάρχουν και 9 περιπτώσεις που στρατολογήθηκαν μέσα στις φυλακές.
  • Το 78% των τζιχαντιστών εντάχθηκε στο Ισλαμικό Κράτος, το οποίο παραμένει η πιο «δημοφιλής» τρομοκρατική οργάνωση.
  • Από τους 670 που μελετήθηκαν στην έρευνα οι 234 επέστρεψαν στη Γερμανία, ωστόσο, μόνο 23 συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν.
  • Οι περισσότεροι Γερμανοί τζιχαντιστές ζούσαν στις πόλεις και το 21% είναι γυναίκες. Μέσος όρος ηλικίας είναι τα 25,9 έτη.
  • Το 1/3 των τζιχαντιστών έχουν παιδιά ενώ 80 τζιχαντιστές είναι μεταξύ 15 έως 18 ετών.
  • 409 από τους 670 τζιχαντιστές έχουν γεννηθεί στη Γερμανία και 399 είναι Γερμανοί πολίτες, από τους οποίους οι 160 έχουν διπλή υπηκοότητα.
  • Από τους 670 οι 114 είναι Γερμανοί και στην εθνική καταγωγή (και όχι μετανάστες με γερμανική υπηκοότητα ή αλλοδαποί μόνιμοι κάτοικοι Γερμανίας), οι οποίοι απαρνήθηκαν τον χριστιανισμό και εξισλαμίστηκαν. Οι περισσότεροι από τους 114 Γερμανούς ιθαγενείς είχαν εξισλαμιστεί πριν τα 22 τους έτη.
  • Οι περισσότεροι από τους μισούς, στο σύνολο των 670, πριν γίνουν τζιχαντιστές είχαν ποινικό μητρώο για επιθέσεις, κλοπές, ναρκωτικά και σεξουαλικές επιθέσεις.
  • 80 είχαν πάει στο Πανεπιστήμιο αλλά δεν είχαν αποφοιτήσει. 63 έφυγαν για τη Συρία μόλις ολοκλήρωσαν το Λύκειο.
Η έκθεση θεωρείται από ειδικούς ότι μπορεί να φανεί χρήσιμη και στις υπηρεσίες των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών.

Το ISIS αυξάνει την επιρροή του στο Αφγανιστάν

«Προφανώς υπάρχει μια μεγάλη εξάπλωση του ISIS», εξηγεί η έκθεση, η οποία επισημαίνει ότι ομάδες που έχουν δηλώσει ότι συντάσσονται με τους τζιχαντιστές έχουν εντοπιστεί σε 25 επαρχίες
Το Ισλαμικό Κράτος αυξάνει την επιρροή του στο Αφγανιστάν εις βάρος των Ταλιμπάν, σύμφωνα με την ανακοίνωση μιας επιτροπής ειδικών του ΟΗΕ.

«Ο αριθμός των ομάδων και των προσώπων που δηλώνουν πίστη στο ISIS ή που δηλώνουν ότι πρόσκεινται σε αυτό αυξάνεται σε πολλές επαρχίες του Αφγανιστάν», αποκαλύπτει η έκθεση της επιτροπής αλ Κάιντα-Ταλιμπάν.

Η επιτροπή βασίζεται σε εκτιμήσεις των αφγανικών δυνάμεων ασφαλείας, σύμφωνα με τις οποίες «περίπου το 10% των ενεργών μελών της αντίστασης στην οποία κυριαρχούν οι Ταλιμπάν έχουν εκφράσει τη συμπάθειά τους προς το ΙΚ». Όμως αυτός ο αριθμός «δεν είναι σταθερός διότι οι συμμαχίες αλλάζουν κατά τη διάρκεια της εποχής των συγκρούσεων» που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το ζήτημα ενδεχόμενου τερματισμού των κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας, στο πλαίσιο του σημαντικού ρόλου της Μόσχας στο θέμα της Συρίας, έθεσε ο Αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

"Ο καθένας είναι τόσο έξυπνος ώστε να γνωρίζει ότι δεν μπορείς από τη μια πλευρά να διατηρείς μόνιμα κυρώσεις και από την άλλη πλευρά να ζητάς να συνεργαστείς", δήλωσε ο κ. Γκάμπριελ σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε νωρίτερα σήμερα στο Βερολίνο και πρόσθεσε ότι "μια διαφορετική και καλύτερη σχέση" ξεκινάει με έναν δεύτερο αγωγό αερίου και τελειώνει με την άρση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας.

Ο Γερμανός αντικαγκελάριος επισήμανε ακόμη ότι "η διαμάχη για την Ουκρανία δεν μπορεί να επιβαρύνει την σχέση της Γερμανίας, της Ευρώπης και των ΗΠΑ με την Ρωσία τόσο ώστε η Ρωσία να χάνεται ως εταίρος στη Συρία" και προειδοποίησε ότι αν η Ρωσία ενισχύσει την στρατιωτική δράση της στην Συρία, η διένεξη θα μεγαλώσει και ακόμη περισσότεροι άνθρωποι θα εγκαταλείψουν τη χώρα.

Πηγή ΑΠΕ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Η ανθρωπιστική τραγωδία την οποία ζουν τόσοι αθώοι άνθρωποι που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και, όταν δεν πνίγονται στα νερά του Αιγαίου, αναζητούν από το μηδέν μία νέα αρχή φτάνοντας περπατώντας στη δυτική Ευρώπη αποτελεί ντροπή για την εποχή μας, για την Ευρώπη, για τον κόσμο.

Όμως, αυτό ήταν, είναι και, δυστυχώς, θα είναι πάντα η διεθνής πολιτική: μία αρένα στην οποία όταν μπουν μπροστά οι επιδιώξεις των μεγάλων, οι μικροί μπορεί να λιώσουν.

Η Ελλάδα έγινε, για μία ακόμα φορά, το πέρασμα όλων αυτών των ανθρώπων προς τη Δύση. Με αυτή την τραγωδία, οι μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης αντιλαμβάνονται πλέον κάτι στο οποίο επί τόσα χρόνια έκαναν τα στραβά μάτια: ότι η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο της Δύσης με την πιο ασταθή και επικίνδυνη περιοχή του κόσμου. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό δεδομένο. Εκείνο που δεν είναι όμως δεδομένο, είναι το πώς θα κινηθούν οι μεγάλοι της Ευρώπης μετά από αυτή τη διαπίστωση.

Για παράδειγμα, δεν μπορεί παρά να προκαλεί μέγιστη ανησυχία ο τρόπος με τον οποίο η Γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ ζητά σήμερα μια ασαφούς τύπου εμπλοκή της Τουρκίας στο «πέρασμα του Αιγαίου».

Τι εννοεί; Πιθανότατα, ούτε κι η ίδια ξέρει. Όμως, εμείς πρέπει να ξέρουμε. Και πρέπει να ξέρουμε ταυτόχρονα και τι θέλουμε αλλά και τι δεν θέλουμε από όλη αυτή τη φοβερή υπόθεση.

Δεν θέλουμε λοιπόν, σε καμία περίπτωση, ούτε να λειτουργήσει εις βάρος μας η αναστολή της Συνθήκης Σένγκεν, αλλά ούτε και να βρεθεί μέσα από αυτή την ανθρωπιστική τραγωδία η Τουρκία σε θέση να συναποφασίζει με την «Ευρώπη» χωρίς την Ελλάδα, ή, ακόμα χειρότερα, εις βάρος της.

Θέλουμε όμως να αξιοποιήσουμε όλη αυτή την νέα πραγματικότητα προκειμένου να πειστούν οι εταίροι μας ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει γονατισμένη, καθώς ο ρόλος της ως νοτιοανατολικού συνόρου της Ευρώπης είναι σήμερα περισσότερο καθοριστικός από ποτέ.

Θέλουμε λοιπόν να αντιληφθούν ότι ήρθε η ώρα να δουν τα πράγματα πιο ισορροπημένα και ως προς την πίεση που ασκούν στη χώρα, αλλά και στη στήριξή τους στα σύνορά μας.

Αλλά πρέπει να είναι η δική τους στήριξη. Της Ευρώπης.

Και όχι κάποιου άλλου που βλέπει στα ελληνικά σύνορα κάτι εντελώς διαφορετικό…

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου