Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Δεκ 2015


Ερντογάν: Δεν τίθεται θέμα απόσυρσης των στρατευμάτων από το Ιράκ 

O πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyip Erdogan δήλωσε σήμερα ότι αποκλείει το ενδεχόμενο τα τουρκικά στρατεύματα να αποσυρθούν από το Ιράκ, αφού η Βαγδάτη κατηγόρησε την Άγκυρα ότι ανέπτυξε στρατιωτικές μονάδες στην ιρακινή επικράτεια χωρίς να έχει λάβει την άδεια της ιρακινής κυβέρνησης.

Μιλώντας σε μια συνέντευξη τύπου, ο Τούρκος πρόεδρος επισήμανε ότι τα τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται στο Ιράκ προκειμένου να εκπαιδεύσουν τους Κούρδους μαχητές, τους Πεσμεργκά, και ότι δεν πρόκειται να εμπλακούν σε μάχες.

Ο ίδιος γνωστοποίησε ότι θα πραγματοποιηθεί μια τριμερής συνάντηση μεταξύ της Τουρκίας, των ΗΠΑ και των κουρδικών αρχών του βορείου Ιράκ την 21η Δεκεμβρίου, ωστόσο δεν έκανε καμία αναφορά σχετικά με το ενδεχόμενο μιας συνάντησης με την ιρακινή κυβέρνηση.

Δηλαδή, ο τούρκος πρόεδρος δεν αναγνωρίζει την κυβέρνηση του Ιράκ ως νόμιμη κυβέρνηση, ούτε αναγνωρίζει ότι η Μοσούλη ανήκει στο Ιράκ, αλλά εμέσως αναγνωρίζει ως επίσημο συνομιλητή (και συνεργάτη;) τον ηγέτη των Κούρδων του Βόρειο Ιράκ, Μασούντ Μπαρζανί... Προκαλεί το Ιράκ και, με απλά λόγια, πιέζει για βομβαρδισμό των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων δημιουργώντας μία σύρραξη μεταξύ Ιράκ και Τουρκίας!!!
Το μοντέλο της Κύπρου, αυτή τη φορά με διαφορετικό τρόπο, επαναλαμβάνεται και στην περίπτωση της Μοσούλης, η οποία πολύ δύσκολα θα ανεχθεί την θρασύτητα και την επιθετικότητα του Ερντογάν, τη στιγμή μάλιστα που η Βαγδάτη έχει εξασφαλισμένη την συμμαχία της Τεχεράνης.
Σε περίπτωση βομβαρδισμού των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Ιράκ, το μεγάλο ερώτημα τίθεται στην θέση που θα πάρουν οι ΗΠΑ... Άραγε, ο τούρκος πρόεδρος έχει εξασφαλίσει την συμμαχία του Λευκού Οίκου ή προκαλεί θέλοντας να μετρήσει τις Ιρακινές αντιδράσεις;
Γεγονός είναι, πάντως, ότι ο Ερντογάν παίζει με τη φωτιά. Αν και κάποιοι ισχυρίζονται -όχι άδικα- πως είναι εκείνος που "βάζει φωτιές" ό,που μπορεί προκειμένου να αποκομίσει οποιαδήποτε κέρδη...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σε απάντηση για το περιστατικό με την κατάρριψη του ρωσικού Su-24, όχι μόνο επιβλήθηκαν οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Άγκυρας, αλλά αυξήθηκε σημαντικά η στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή, αναφέρει η Hürriyet Daily News.

Η Μόσχα κυριολεκτικά έχει περικυκλώσει την Τουρκία από όλες τις πλευρές και έχει αναπτύξει ελικόπτερα στην Αρμενία, έστειλε υποβρύχια στη Μεσόγειο Θάλασσα και έχει δρομολογήσει μία σημαντική παρουσία στρατιωτικού εξοπλισμού στη Λαττάκεια.

Πρώτα από όλα, η Μόσχα έστειλε 14 ελικόπτερα στη στρατιωτική βάση Ερεμπούνι, στην Αρμενία, σημειώνει το δημοσίευμα.

Οκτώ από αυτά είναι επιθετικά ελικόπτερα Mi-24, και ο συνολικός αριθμός τους ενδέχεται να αυξηθεί σε 15 μέχρι το τέλος του έτους. Τα υπόλοιπα είναι μεταγωγικά ελικόπτερα Mi-8.

Κατόπιν, η Ρωσία έστειλε το υποβρύχιο «Ροστόφ ον Ντον» που είναι εξοπλισμένο με πυραύλους ‘Καλίμπρ’ (κρουζ), έχει επίσης τη ναυτική βάση στην Ταρτούς, γράφει η Hürriyet.

Πριν από αυτά, δύο υποβρύχια και το καταδρομικό ‘Μόσχα’ που είναι εξοπλισμένο με σύστημα αεράμυνας παρόμοια με το S-300, έχει κατευθυνθεί στην ανατολική Μεσόγειο.

Τέλος, ο ρωσικός στρατός χρησιμοποιεί τη συριακή αεροπορική βάση Χμέουμιμ στη Λαττάκεια, που θεωρείται ένα από τα προπύργια του καθεστώτος Μπασάρ αλ Άσαντ, σημειώνει το άρθρο.

Προφανώς υπάρχουν 55 ρωσικά μαχητικά αεροσκάφη διάφορων τύπων- Su-30, Su-24, Su-25 και Su-34 και επτά ελικόπτερα Mi-24 και 5 ελικόπτερα Mi-8.

Επιπλέον, η βάση προστατεύεται από διάφορα συστήματα αεράμυνας- συστήματα μικρής, μεσαίας και μεγάλης εμβέλειας.

Ακόμη έχει αναπτυχθεί το πολύπλοκο σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου «Κρασούχα», καθώς επίσης και 15 άρματα μάχης και 30 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού, γράφει η Hürriyet Daily News.

The Hellenic Information Team

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Στα αραβικά η φράση του τίτλου είναι «Αλλάχου άκμπαρ». Ακούγεται φυσιολογικό σε τζαμί. Ηχεί, όμως, εφιαλτικό σε βαγόνι τρένου στην Ελλάδα...

Επαναλαμβάνεται (προς εμπέδωση) απόσπασμα της στήλης που δημοσιεύτηκε στις 7/12/2015 και ανέφερε τα εξής:
«Παρασκευή βράδυ προς Σάββατο: Για την ακρίβεια, η ώρα ήταν 12.15 (περίπου). Δύο νεαροί στέκονταν όρθιοι στο βαγόνι όπου βρισκόμουν και ήταν σχεδόν γεμάτο με επιβάτες. Ο ένας εκ των δύο μιλούσε στο κινητό ιδιαιτέρως χαμηλόφωνα. Μόλις ο συρμός έφυγε από τον σταθμό Βικτώρια, ο νεαρός έκλεισε το τηλέφωνο, το έβαλε στην τσέπη του, άρχισε να κραυγάζει "Αλλάχου άκμπαρ" και λοιπά στα αραβικά, και βάρεσε δυο γροθιές στα τζάμια της πόρτας του βαγονιού. Μία με το ένα χέρι και μία με το άλλο. Ηταν τόσο δυνατές, που έκαστη έσπασε το αντίστοιχο τζάμι που στόχευε ο μαινόμενος Αραβας. Λόγω της πικρής εμπειρίας που έχει ο πλανήτης από τους ισλαμιστές, ήταν αναπόφευκτο να υποθέσω, μόλις άκουσα τους αλαλαγμούς του φουρκισμένου νεαρού, ότι απείχαμε ελάχιστο από τη μεγάλη λευκή λάμψη μιας έκρηξης [...]».
«Περιέργως και... ευτυχώς, ο λυσσασμένος νέος δεν φορούσε γιλέκο με εκρηκτικά καλούδια πάνω του. Αρχισε να περιφέρεται στο βαγόνι με ματωμένα χέρια, που είχαν ανοίξει από τις γροθιές στα τζάμια της πόρτας. Με τις απότομες κινήσεις του πήρε παραμάζωμα τα ματογυάλια ενός κυρίου που τον κοιτούσε αποσβολωμένος. Ο εν εξάλλω ευρισκόμενος μουσουλμάνος πήγε να του επιτεθεί! Τον συγκράτησε ο συνοδός του και εξήλθαν του συρμού σχεδόν αμέσως. Ολο το περιστατικό διήρκεσε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Αν είσαι εκεί, παρών, το βλέπεις σαν σε αργή κίνηση».
Οι συνέπειες του δημοσιεύματος;

Οι διαδικτυακές κοινότητες, οι ενημερωτικές ιστοσελίδες, τα ιστολόγια και οι ειδησεογραφικές πύλες αντέδρασαν ακαριαία με χιλιάδες αναδημοσιεύσεις, σχόλια και εικασίες επί του θέματος.
Το κράτος έκανε, ως συνήθως, το καθήκον του. Δηλαδή, τίποτα. Ουδείς ενδιαφέρθηκε να μάθει οτιδήποτε για το περιστατικό. Ισως να μην ήθελαν οι άνθρωποι να ενοχλήσουν και χαλάσουν την εικόνα της διακριτικότητας που με κόπο, δάκρυα και φόρους έχουν οικοδομήσει. Εβίβα, Μέρκελ, και πάνω τούρλα!

Παναγιώτης Λιάκος
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Kadri Gursel

What should be the key question to ask for an accurate understanding of why Ankara downed a Russian Su-24 warplane in the Turkish-Syrian border region on Nov. 24? If we had tried to formulate the question on the day of the incident, most of us would have probably asked, “What interest does Ankara have in downing a Russian plane?” But now, two weeks after the incident, we have the chance to compare the two countries’ attitudes and actions in the crisis, and then the most accurate and pertinent question emerges: “What interest does Moscow have in making Turkey shoot down a Russian plane?”

Indeed, Turkey downed the plane but Russia was the playmaker in this crisis. The speed and scope of the sanctions Moscow slapped on Turkey immediately after the incident in the realms of tourism, foreign trade, investment and joint projects suggest that the set of moves could have been planned in advance for a potential Syria-related crisis. The deployment of S-400 air defense missiles at the Hmeymim air base in Syria only two days after the incident indicates that the deployment was pre-planned.

Another indication of pre-crisis preparation is the swift frontal attack by Russia’s propaganda machine on the issue of the Islamic State’s illicit oil trade with Turkey, directly targeting President Recep Tayyip Erdogan and his family. The Russian propaganda seems directed at the Western public, to further worsen Erdogan’s already unfavorable image and thus make it harder for NATO allies to back Turkey up. In short, the Russians have been trying to isolate Turkey in the crisis.

A similar review of Ankara’s actions offers no signs of significant pre-planning. In fact, Ankara has taken no steps of this kind. Its attitude since Nov. 24, when the Su-24 was downed, boils down to efforts to calm Russia's pushing a policy of planned escalation, and failing to do that, put on a brave face against the Russian sanctions. On Dec. 5, for instance, Erdogan sought to downplay Russia’s decision to significantly curb imports from Turkey, saying, “So what if you buy or not!” Similarly, he has repeated at every opportunity that Ankara will not apologize to Moscow.

Certainly, Turkey is not expected to apologize for shooting down a foreign warplane that allegedly violated its air space. But in any case, Russia’s goal here is not an apology and compensation to close the incident. Had it been, its sanctions would not have been so diverse, radical and comprehensive nor its tone so brusque.

Moscow’s ultimate objective appears to be the removal of the core reason that prompted its military intervention in Syria: the bankrupt Syria policy that Erdogan and his prime minister, Ahmet Davutoglu, have maintained with an irrational insistence.

No doubt one of the main reasons for the Russian intervention was to prevent the uncontrolled collapse of the Damascus regime. Battling IS was another. The United States getting Ankara’s approval to deploy warplanes at the Incirlik base, not far from Syria, could be seen as a secondary reason. Yet, the mother of all the reasons is Turkey’s Syria policy. Ankara’s proxy war against Damascus, backed by Riyadh and Doha, has been the primary factor behind the regime’s abrupt descent into an uncontrolled collapse.

Without Turkish soil being available for the indiscriminate use of jihadis since 2011, the conditions that gave rise to IS would have not taken hold in northern Syria, and IS would have not grown strong enough to become a major security threat for the whole world. In this sense, the deployment of the US Air Force to the Incirlik base in the fight against IS was also a result of Ankara’s policies.

As a prerequisite for the Russian intervention to achieve its goals, Moscow seems to have decided that Ankara should be deterred by any means necessary from maintaining its current Syria policy, and shaped its game plan around this political objective. Russia thus used crisis engineering to drag Turkey into a confrontation, which, at the end of the day, would be detrimental to Turkey.

Using its air power, Russia threatened Turkish interests in two ways. On the ground, anti-regime Turkmen groups, armed and organized by Turkey, and other jihadi factions were dealt setbacks, incurring major casualties against regime forces in critical areas in the mountainous region neighboring Turkey’s Hatay province. In the air, Ankara was provoked with multiple air space violations and radar harassment.

Moscow’s harassment and threats also had a psychological aspect, which obviously affected decision-makers in Ankara. A strong sign that they felt cornered and compelled to act against Russia could be seen in a statement Davutoglu made Nov. 22, two days before the downing of the Russian jet. He said after a security summit in Ankara, “Our security forces have been instructed to retaliate immediately in the event of any development threatening border security.”

This statement also explains the source of the political decision that led to the missile striking the Russian plane after it allegedly violated Turkish air space for as briefly as 17 seconds.

In sum, Turkey’s Syria policy has dragged it to a confrontation with Russia, and no one knows how and when it will end. Paradoxically, the United States has been the primary beneficiary of the crisis so far. The breakdown of the close ties between Vladimir Putin’s Russia and Erdogan’s Turkey — which remains a NATO member despite its Islamist and authoritarian tilt — can only please the United States, which was highly irked by those bonds. Ankara will now feel compelled to act as a more coherent partner of the West on security issues, as Russia’s military threat is forcing Turkey to move back closer to the Western bloc from which it had drifted in recent years. A Putin left with a bloody nose after a NATO member downed his plane could in no way be disturbing to Washington. On the contrary, it can only be pleasing.

In the wake of the plane incident and the deployment of S-400s in the area, Turkey has lost also the leverage it used to pressure the United States for a no-fly zone in Syria. Now Washington stands as the second capital after Moscow, where Ankara’s abandonment of its current Syria policy, the source of much instability and mistrust, will be greeted as a most welcome development.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



By Fehim Taştekin

After the tension that followed Turkey shooting down a Russian jet, Turkey is now caught up in a controversy with its other critical neighbor, Iraq. When the Turkish Armed Forces (TSK) sent soldiers accompanied by tanks to the camp at Bashiqa, 20 kilometers (12 miles) from Mosul, Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi issued an ultimatum for Turkish troops to leave within 48 hours. He said Iraq will consider all options, including turning to the Security Council, should Turkey fail to withdraw. Iraqi Defense Minister Khaled al-Obeidi said that about 1,000 soldiers had been sent without informing Baghdad, too many for a training mission.

Turkish Prime Minister Ahmet Davutoglu responded with a letter to Abadi saying Turkey will suspend sending troops to Bashiqa until the Iraqi government’s concerns are addressed. But the letter did not yield results. Iraqi Foreign Minister Ibrahim Jaafari said that the time was running out and repeated the warning that Iraq would turn to the UN if Turkey doesn’t withdraw its troops. Then the TSK announced that it had halted the dispatch of a new 350-strong unit waiting at the border, but 600 troops at Bashiqa now will not be withdrawn.

The crisis was brought about by a lack of coordination. The Iraqi government requires that all military assistance against the Islamic State go through Baghdad in coordination with the Ministry of Defense. The United States, which has defense and cooperation agreements with Iraq, is extremely careful to respect the Iraqi conditions.

There are several reasons Turkey tends to commit careless mistakes in Iraq.

A governmental vacuum in northern Iraq since 1991 has allowed Turkey to boost its influence in the region. The TSK's soldiers gained operational experience while deployed against the Kurdistan Workers Party (PKK). The Turkish military presence in various locations, including Sulaimaniyah and Erbil, was politically linked to Turkey’s wish to protect Turkmens in the region.

After the legal establishment of the Kurdistan Regional Government, Turkey’s military presence continued. Turkey claims it is at Bashiqa with the approval of Baghdad to train Hashd al Watani set up by former Mosul Governor Atheel Nujaifi and the peshmerga forces, but a deployment of 1,000 soldiers and 25 tanks gives the impression that the training camp has been turned into an operational base.

What could Turkey be hoping to achieve by reinforcements it wanted to send?

Following the downing of its plane, Russia has been targeting Turkey’s Syria plans, mainly by restricting the TSK’s operational capacity in the area between Aleppo and Turkey currently controlled by the opposition. In response, Ankara wants to have a presence in Mosul so as not to be totally sidelined in the Middle East game. Turkey’s focus on Mosul aims to deter the PKK forces deployed in the area alongside the peshmerga to liberate the Yazidi town of Sinjar from the Islamic State (IS).

In Ankara, there are increasing sentiments in the ruling party to restore the National Pact borders. The neo-Ottomans of the party want to be among forces liberating Mosul and thus restore their lost influence in the region. Ankara also wants to guarantee the future of oil agreements made with the Kurdish administration.

Ankara is also making a strategic choice. Turkey opposes the entry into Mosul of the Hashd al-Shaabi forces, which are on Baghdad's payroll and support Sunni-dominated Hashd al Watani, but backs its narrative with careless and baseless claims. For example, Ankara says, “Hashd al-Shaabi is fully Shiite and guided by Iran.” Those who say this are forgetting that the Turkmens Turkey is supposed to be protecting have fought alongside Hashd al-Shaabi. True, Hashd al-Shaabi was set up by a fatwa from Grand Ayatollah Ali al-Sistani, but it became a legal force attached to the Prime Ministry. Hashd al Shabi which is currently the most effective field element against ISIS in Iraq includes Sunni units. Those who mutter "Shiites must not enter Mosul" forget that 65% of the population of Iraq is Shiite. Iran’s influence is also exaggerated.

Turkmens who spoke to Al-Monitor were critical of Turkey and Nujaifi because of his hostility to the central government that tolerated IS. Turkey has been working with the wrong people in Mosul since 2003, they said, and Mosul cannot be liberated with Nujaifi and the militia he is leading.
They also said Turkmens in the ranks of Hashd al-Shaabi have acquired experience in fighting IS for a year and a half, and ignoring this resource will only serve IS.

KRG President Massoud Barzani’s administration, although not delighted with the Turkish military presence, is keeping quiet for the sake of commercial relations with Turkey. The KRG has no one else to turn to if its relations sour with Baghdad.

At this juncture, Arab opinions are important. Among Iraqi political circles, Turkey’s policies are held responsible for the fall of Mosul and empowerment of IS. Their popular slogan can be best summarized as, “Mosul will be liberated by all Iraqis. No other power, including Turkey, has the right to express reservations about Hashd al-Shaabi.”

Two Iraqi sources explained to Al-Monitor on condition of anonymity why they can’t depend on Nujaifi, saying, “Iraqi government ordered those trained at Bashiqa to participate in the Bayci operations. Nujaifi, though he didn’t have more than 2,000 fighters, wanted additional funds from the government, claiming he has 8,000-9,000 fighters. The payment was then stopped.”

Many people ask whether the latest Turkish move has anything to do with joining an operation to liberate Mosul.

According to Aydin Selcen, Turkey’s former consul general at Erbil, “You can’t say that 600 soldiers with the new reinforcements will have a bearing on the military picture on the ground. It will be more fitting to see this as a political and public relations move.”

Selcen told Al-Monitor, “This shows that the Bashiqa base is being transformed from temporary to permanent. This carries a political message to all parties, like Baghdad, Tehran, Moscow, Washington, Erbil and Kandil. But it doesn’t mean a display of force to liberate Mosul from IS and that Turkey will join such an operation in the near term.”

Selcen added, “After IS captured Mosul — or better to say took it over — the first thing it did was to erase the Iraq-Syria border to consolidate two war fronts. Reviewing what has been done in Bashiqa, it is obvious that training was given on the request of ex-governor Nujaifi with the consent of the Iraqi Kurdistan Regional Government that controls the region and with the knowledge of the US.”
Selcen warned that Ankara had taken a risky step military and politically, asking, “Is it worth it? Did we really calculate the consequences of what we are doing in these circumstances?”

Selcen concluded by summarizing what he saw as Ankara’s misguided calculations about Mosul: “Once we used to warn Massoud Barzani to get his act together and not to dream of ruling Kirkuk. Today Kirkuk oil is flowing to Turkey’s Ceyhan in the pipeline of the KRG. Now we are telling [Democratic Union Party] leader Salih Muslim not to lose his head. What if global forces tomorrow tell Ankara, ‘Don’t lose your head. Nobody will allow you to take over Aleppo and Mosul.’ Who is saying that Arabs of Mosul and Aleppo are waiting for Turks with open arms? How quickly we forgot the suicide attack against our Baghdad embassy on Oct. 14, 2003, and our special forces team that was brutally murdered in Mosul on Dec. 17, 2004.”

Turkey’s military presence in Iraq has suddenly become a source of dispute because of tensions with Baghdad. This can only complicate the Mosul issue, while increasing the possibility of hostilities against Turkish forces there.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Τα νέα παραμύθια των Σκοπιανών, τα ίδια ωραία λόγια για την ΑΟΖ, η Δύση που βγάζει τα μάτια της μόνη της και οι μπελάδες στο Βερολίνο

Ως πότε θα ταΐζουν τους Σλάβους των Σκοπίων με παραμύθια; Και ως πότε αυτοί οι… ευφυείς «Μακεδόνες» θα χαίρονται που τρώνε κουτόχορτο; Σλάβος «ερευνητής» των Σκοπίων έκανε «επιστημονική» έρευνα και διαπίστωσε ότι στην Ελλάδα ζουν από 600 έως 720 χιλιάδες… Μακεντόσκι!

Είναι κατανεμημένοι σε… 470 οικισμούς (ο «ερευνητής» επισκέφθηκε τους… 220) και διαπίστωσε ότι οι Μακεντόσκι (οι Σλάβοι δηλαδή) ανέρχονται στο 7% του πληθυσμού της χώρας μας και στο 25% περίπου του πληθυσμού της Μακεδονίας («Αιγαιακή Μακεδονία», γράφει ο… ερευνητής)

Και ο Αλεξιάδης εξελίσσεται σε αστέρι. Κάθε λίγες ώρες πληροφορούμαστε μια απόφαση του Υπουργείου του, η οποία ανατρέπει την προηγούμενη, και την οποία θα ανατρέψει η επόμενη. Ώσπου να υπογραφεί η απόφαση, ή να ψηφιστεί νομοσχέδιο, μη ακούτε τίποτε. Ούτε ο ίδιος ξέρει ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Η Δύση βγάζει τα μάτια της μόνη της. Το Βέλγιο προμηθεύει όπλα τους τζιχαντιστές μέσω Σαουδικής Αραβίας. Δηλαδή, οι Γάλλοι προμηθεύουν τους τζιχαντιστές με χημικά, οι Βέλγοι με όπλα. Και οι τζιχαντιστές τα στρέφουν εναντίον τους. Και σε λίγο και εναντίον μας. [Πρόκειται για έρευνα από την Διεθνή Αμνηστία του Βελγίου].

Κατά τη συνάντηση Τσίπρα - Αλ Σίσι - Αναστασιάδη, υπήρξαν τίτλοι στα ΜΜΕ που διαβεβαίωσαν ότι «επιταχύνεται η ΑΟΖ». Ο Α. Τσίπρας δήλωσε ότι οι τρεις «αποφάσισαν να προχωρήσουν τις διαπραγματεύσεις τους με γρήγορους ρυθμούς για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών τους, όπου αυτό δεν έχει γίνει».

Διαβάστε τώρα την ανακοίνωση της τριμερούς συνόδου κορυφής που έγινε στην Λευκωσία, στις 29 Απριλίου 2015. Οι τρεις ηγέτες υπέγραψαν διακήρυξη στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Κύπρος, Ελλάδα και Αίγυπτος αποφάσισαν να προχωρήσουν τις διαπραγματεύσεις τους με γρήγορους ρυθμούς για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών τους, όπου αυτό δεν έχει γίνει».

Ούτε τα λόγια δεν άλλαξαν οι συντάκτες των δηλώσεων. Όσο για το τι έγινε μετά τις 29 Απριλίου - με τους γρήγορους ρυθμούς; Τίποτε. Όπως τίποτε δεν θα γίνει και τώρα. Κατ’ αρχάς, Κύπρος και Αίγυπτος τα βρήκαν από το 2003. Η Ελλάδα, για να οριοθετήσει ΑΟΖ με Κύπρο και Αίγυπτο, πρέπει να αποφασίσει να συγκρουστεί ενόπλως με την Τουρκία. Σκέφτεστε αρχιστράτηγο τον Καμμένο; [η παραμυθίαση όμως του λαού, φέρνει κέρδη στους πολιτικούς - πόσοι θυμούνται ότι είπαν τα ίδια και πριν από 8 μήνες;]

Αλλά, ο αγωγός (αγωγούλης, είναι) μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας θα γίνει. Οι ΗΠΑ δεν έχουν αντίρρηση, αφού δεν θα περνά ρωσικό αέριο. Για υγροποιημένο πρόκειται, που από τον τερματικό της Αλεξανδρούπολης θα τροφοδοτεί την Βουλγαρία. Τουλάχιστον κάτι θα εισπράττουμε από τα μεταφορικά.

Στο Βερολίνο, χάνεται ο έλεγχος με τους πρόσφυγες. Σαράντα δικηγόροι προσέφυγαν κατά του τοπικού υπουργού Υγείας, ενώ την παραίτησή του υπέβαλε ο επικεφαλής του Κέντρου Χορήγησης Ασύλου, επικαλούμενος το χάος που προκλήθηκε στην υπηρεσία του, με τις αυξημένες καθημερινές ροές προσφύγων, τις οποίες είναι φύσει αδύνατο να ελέγξει. Και ύστερα κατηγορούν εμάς, με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και λαθρομετανάστες που καλούμαστε να διαχειριστούμε.

Καλλισθένης εν Δήμω
Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γεωργίου Κ. Φίλη Ph.D. 

Σε μείζονα περιφερειακή κρίση φαίνεται να εξελίσσεται σταδιακά η διαμορφωθείσα κατάσταση αναφορικά με την εισβολή των τουρκικών δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή της Μοσούλης. Τις τελευταίες ώρες το θέμα φαίνεται να περιπλέκεται όλο και περισσότερο, με τις εμπλεκόμενες πλευρές να αυξάνονται, ενώ οι πρωτοβουλίες της Άγκυρας δείχνουν πως φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση την Ουάσιγκτον, σε σημείο που να αναρωτιέται κανείς εάν η συγκεκριμένη κίνηση της Τουρκίας είχε ως σκοπό να τορπιλίσει την ίδια την πολιτική του Λευκού Οίκου, όπως έχει αυτή εκφραστεί με τον πλέον επίσημο τρόπο στις δηλώσεις του υπουργού άμυνας της χώρας, Ας Κάρτερ, από την 1η Δεκεμβρίου. Εξηγούμαστε.

Υπενθυμίζεται πως σε προηγούμενη ανάλυση με τίτλο «Τουρκικά στρατεύματα στη Μοσούλη: Κυνηγώντας νεοθωμανικές χίμαιρες» οι φίλοι ενημερώθηκαν για τις βασικές παραμέτρους του θέματος, το οποίο θέτει μία ακόμα μεταβλητή στη δύσκολη εξίσωση της ζητήματος του Ιράκ και της Συρίας.

Όπως αναφέρθηκε, οι αντιδράσεις τόσο της Βαγδάτης όσο και της Μόσχας αλλά και της Τεχεράνης αναμένεται να φέρουν την Τουρκία σε δύσκολη θέση, ενώ οι ΗΠΑ, με την αρχική τοποθέτησή τους, δεν προσφέρουν πλήρη κάλυψη στις ενέργειες της Άγκυρας. Έτσι, «πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις», η Άγκυρα έχει αρχίσει να γίνεται κοινωνός των πρώτων αντιδράσεων, οι οποίες είναι άκρως αρνητικές για την ίδια και ανησυχητικές για την τροπή που μπορεί να λάβουν τα γεγονότα.

Επιγραμματικά, η Ρωσία έχει θέσει το θέμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ενώ υπογραμμίζει την υποστήριξή της στο Ιράκ και στην προσπάθειά του να εκδιώξει τις τουρκικές δυνάμεις από το έδαφός του. Την ίδια στάση κρατάει και η Τεχεράνη, ενώ δεν είναι τυχαίο πως ακόμα και o Αραβικός Σύνδεσμος (Arab League) καταδίκασε με τον πλέον εμφατικό τρόπο την κίνηση της Τουρκίας.

Αμετακίνητη η Άγκυρα

Από την πλευρά της, η Άγκυρα, όπως αναμενόταν, δεν δείχνει σημάδια κάμψης, ενώ ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να «αποσύρει» τις -υποτίθεται- υπό αντικατάσταση δυνάμεις της από την περιοχή, έτσι η μονάδα που εισήλθε στο Ιράκ στην ουσία δεν πρόκειται να αντικαταστήσει κάποια αποχωρούσα δύναμη, αλλά θα την ενισχύσει. Κατά τα άλλα, η Άγκυρα δεσμεύτηκε πως δεν πρόκειται να στείλει άλλες δυνάμεις στην περιοχή, «σεβόμενη την εδαφική κυριαρχία του Ιράκ».

Από την πλευρά του, και όπως αναμενόταν, ο ηγέτης των Κούρδων του Βορείου Ιράκ, Μασούντ Μπαρζανί, κάλυψε την τουρκική κίνηση, υπογραμμίζοντας πως ήταν μία συνηθισμένη κίνηση-ρουτίνας της Τουρκίας με μικρές δυνάμεις η οποία έλαβε αδικαιολόγητες διαστάσεις αφού η Βαγδάτη έχει συμφωνήσει με την Άγκυρα στην αποστολή εκπαιδευτών για τις δυνάμεις που αγωνίζονται κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Κοινός τόπος Ιράκ - Κούρδων

Κατά τα άλλα, σε χθεσινή συνομιλία του Ιρακινού πρωθυπουργού, Χαϊντάρ Αλ-Αμπάντι, με τον ηγέτη των Κούρδων φαίνεται να υπήρξε ένας «κοινός τόπος» αναφορικά με τη σημασία της εδαφικής κυριαρχίας της χώρας, η οποία αποτελεί «κόκκινη γραμμή» και για τους δύο, ενώ ο Μ. Μπαρζανί φέρεται να απορρίπτει κάθε κίνηση ξένων στρατευμάτων στο εσωτερικό της χώρας χωρίς τη συγκατάθεση της κεντρικής διοίκησης. Η θέση τόσο του Ερμπίλ όσο και της Βαγδάτης είναι λεπτή και για την ώρα κανείς από τους δύο δεν έχει την πολυτέλεια να θέσει σε κίνδυνο τη συνεργασία τους. Για τον λόγο αυτό, η ανακοίνωση αναφορικά με τη συνομιλία ήταν ισορροπημένη και διπλωματική, αλλά είναι προφανές πως το Ερμπίλ έχει εγκρίνει την τουρκική κίνηση.

Η Βαγδάτη, όπως αναμενόταν, κρατάει την πλέον σκληρή στάση, η οποία συνίσταται στην απαίτησή της να αποχωρήσουν οι τουρκικές δυνάμεις από το έδαφός της, ενώ προχωράει και σε αντίμετρα κατά της Τουρκίας στον οικονομικό τομέα. Επιπροσθέτως είναι εμφανής η πρόθεση της κυβέρνησης Αμπάντι να εμπλέξει σε επίπεδο στρατιωτικό τη Μόσχα αλλά και την Τεχεράνη, η οποία έχει θέσει τους Σιίτες του Ιράκ υπό την προστασία της. Δεν είναι τυχαίο πως οι ιρακινές δυνάμεις προχώρησαν σε από αέρος καταγραφή και στοχοποίηση των θέσεων των τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή, ανεβάζοντας τον πολεμικό πυρετό περαιτέρω.

Πέραν όλων των παραπάνω, η πλέον ενδιαφέρουσα εξέλιξη, η οποία συνδέεται άμεσα με τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ στην περιοχή, είναι πως η Βαγδάτη εξαγγέλλει σε κάθε τόνο και με κάθε τρόπο πως δεν δέχεται πλέον καμία ένοπλη δύναμη στο έδαφός της, δεν έχει ζητήσει καμία στρατιωτική βοήθεια από κανέναν, ενώ αυτό που επιθυμεί είναι να της παρασχεθεί εξοπλισμός, εκπαίδευση και αεροπορική υποστήριξη στις επιχειρήσεις της κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Η αποστολή στο Ιράκ που ετοιμάζουν οι ΗΠΑ...

Δεν είναι τυχαίο πως την 1η Δεκεμβρίου ο υπουργός άμυνας των ΗΠΑ, Ας Κάρτερ, με τον πλέον επίσημο τρόπο, ανακοίνωσε τα επόμενα βήματα της Ουάσιγκτον στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η αποστολή στο Ιράκ «ειδικής δύναμης» η οποία «θα βοηθήσει τις δυνάμεις των Ιρακινών και τους Πεσμεργκά στο να πιέσουν ακόμα περισσότερο το ISIL». Οι συγκεκριμένες μονάδες αποστολή θα έχουν να «διενεργήσουν επιδρομές, να ελευθερώσουν ομήρους, να συλλέξουν πληροφορίες, και να αιχμαλωτίσουν ηγετικά στελέχη του ISIL». Σύμφωνα με τον υπουργό άμυνας, «οι επιδρομές στο Ιράκ θα λάβουν χώρα μετά από πρόσκληση της κυβέρνησης του Ιράκ, και θα επικεντρωθούν στο να υπερασπιστούν τα σύνορα της χώρας και να ενδυναμώσουν τις δυνατότητες των Ιρακινών ενόπλων δυνάμεων».

Σαμποτάρεται από την Τουρκία

Είναι προφανές πως η κίνηση της Τουρκίας στην ουσία «αδειάζει», εάν όχι σαμποτάρει, τα σχέδια των ΗΠΑ για την αποστολή δυνάμεων εδάφους στο Ιράκ, αφού η Βαγδάτη θα έχει πλέον έναν λόγο παραπάνω να απαιτήσει την αποχώρηση όλων των δυνάμεων που βρίσκονται στο έδαφός της και στην ανάληψη όλων των επιχειρήσεων από τις ιρακινές δυνάμεις και τους Πεσμεργκά. Είναι ενδεικτικό πως την ημέρα των δηλώσεων του Αμερικανού υπουργού, δελτίο Τύπου από το γραφείου του πρωθυπουργού του Ιράκ εξέφρασε την κάθετη διαφωνία του για κάθε τέτοιο σχεδιασμό. Πόσο μάλλον μετά την κίνηση της Τουρκίας, η οποία, εάν μείνει χωρίς αντίδραση ή εάν συνοδευτεί και από την αποδοχή των αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων, θα οδηγήσει στην κατάρρευση της κυβέρνησης, αφού οι σιιτικές οργανώσεις και τα κόμματα θα αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους από το πρόσωπο του πρωθυπουργού.

Με βάση τα παραπάνω, καθίσταται σαφές πως η πρωτοβουλία της Τουρκίας, πέραν της κλιμάκωσης που δημιουργεί και της εχθρότητας και της αντίδρασης που έχει καταφέρει να συσσωρεύσει εναντίον της, στην πραγματικότητα εμποδίζει τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, αφού θα είναι πολύ δύσκολο πλέον να στείλουν στρατεύματα στη χώρα με τη συγκατάθεση της Βαγδάτης. Ταυτοχρόνως με την κίνησή της αυτή, η Τουρκία στέλνει τη Βαγδάτη κατευθείαν στις αγκάλες της Ρωσίας και του Ιράν, αφού το να εκλάβουν οι Ιρακινοί την τουρκική κίνηση ως υποκινούμενη από τις ΗΠΑ αυτήν την περίοδο θα ήταν το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου. Τέλος, με το να μην αφιχθούν αμερικανικές δυνάμεις στο έδαφος για να χτυπήσουν του τζιχαντιστές, το Ισλαμικό Κράτος στην πραγματικότητα ενισχύεται και παίρνει «ανάσες», με άλλα λόγια η Άγκυρα ενισχύει εμμέσως την πολεμική προσπάθεια των εξτρεμιστών.

Η προσωπική ατζέντα της Τουρκίας και ειδικά αυτή της νεοθωμανικής της ηγεσίας θέτει σε κίνδυνο την ίδια τη στρατηγική των ΗΠΑ στο Ιράκ, ενώ ταυτοχρόνως αυξάνει τον κίνδυνο μίας γενικής και ανεξέλεγκτης ανάφλεξης στην περιοχή η οποία, υπό ορισμένες συνθήκες, θα μπορούσε να λάβει αποκαλυπτικές διαστάσεις. Για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται η εκτίμηση πως η Τουρκία, μπροστά στον κίνδυνο της συμμαχίας Ανατολής-Δύσης στο θέμα του Ισλαμικού Κράτους, δεν θα διστάσει να τινάξει ολόκληρη την περιοχή στον αέρα μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσει τις νεοθωμανικές της χίμαιρες.

* Ο κ. Γεώργιος Φίλης είναι διδάκτωρ Γεωπολιτικής (Durham University, UK), Επισκέπτης καθηγητής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στο τμήμα Διεθνών Επιχειρήσεων του DEREE – The American College of Greece και μέλος του Institute of Diplomacy & Global Affairs (DEREE) καθώς και του Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας & Άμυνας (georgios.filis@hotmail.com).
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Άρθρο του δημοσιογράφου David Maria De Luca στην εφημερίδα «Il Foglio», δείχνει πως η Αλβανία έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και βρίσκεται πιο κοντά στο ριζοσπαστικό Ισλάμ, όπως σημειώνει η αλβανική ‘Panorama’.

«Πριν από επτά χρόνια, δεν έβλεπες γυναίκες με μαντίλες και γενειοφόρους άνδρες», δήλωσε ο Άλφρεντ Τζαμέτα, από την κωμόπολη Σουνέι που βρίσκεται 6 χιλιόμετρα από τα Τίρανα.

Ο Τζαμέτα από το Σουνέι πήγε να εργασθεί στην Ιταλία το 2008. Εκείνη την εποχή, όπως λέει ο ίδιος, ήταν πολύ δύσκολο να γίνει διάκριση μεταξύ ενός μουσουλμάνου και ενός χριστιανού στην Αλβανία.

Το 2012 όταν επέστρεψε στη χώρα του, την είδε να έχει αλλάξει σημαντικά. Λίγα χιλιόμετρα από το Σουνέι στην κωμόπολη Τασκίν, κάποιο ισλαμικό ίδρυμα από το Κουβέιτ έχει χτίσει ένα ισλαμικό πολιτιστικό κέντρο. Γύρω από αυτό υπάρχουν μερικά καταστήματα που εξυπηρετούν μόνο με τρόφιμα ‘Halal’.
Στο Σουνέι, άλλο ισλαμικό ίδρυμα από το Κατάρ, έχει χτίσει ένα νέο τζαμί, όπου κάθε ημέρα συγκεντρώνονται για να προσκυνήσουν γυναίκες με μαντίλες και άνδρες με μακριά γένια.

Τα τελευταία χρόνια έχουν χτισθεί εκατοντάδες νέα τζαμιά στην Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο.

Ο Τζαμέτα λέει ότι η επιρροή του ριζοσπαστικού Ισλάμ στην Αλβανία, αυξάνεται συνεχώς.

«Μερικές φορές ομάδες ανδρών με μακριά γενειάδα, ήρθαν στο σπίτι μου και ζήτησαν να κλείσω την τηλεόραση γιατί είναι όργανο των απίστων».
«Τους είπα να φύγουν. Στο σπίτι μου τηρώ τους δικούς μου κανόνες».

Ένας από αυτούς ήταν ο 32χρονος Αλμπάν Ελέζι, ηλεκτρολόγος. Τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους συνελήφθη στην Ιταλία μπλεγμένος στη διεθνή τρομοκρατία.
Σύμφωνα με τον Ιταλό εισαγγελέα ο Ελέζι ήταν μέρος μιας ομάδας Ισλαμιστών που προσηλύτιζε νέους, προκειμένου να τους στείλει να πολεμήσουν στη Συρία στο πλευρό του Ντάις (ισλαμικό κράτος).

Σήμερα, έχει γυρίσει στην Αλβανία, βρίσκεται στο Σουνέι, έχει μια μακριά γενειάδα και δεν μιλάει στους δημοσιογράφους. Ζει σε ένα μικρό σπίτι στην κωμόπολη. Ο Ελέζι σήμερα ονομάζεται Ανάς αλ Αμπούμπι και έχει αποδεχθεί το ριζοσπαστικό Ισλάμ.

Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι πολλοί ιμάμηδες κηρύττουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ (βαχαμπισμό) και αρκετοί έχουν συλληφθεί τόσο στην Αλβανία όπως και στο Κοσσυφοπέδιο.

Οι αλλαγές στη μουσουλμανική θρησκεία στην Αλβανία είναι εμφανείς, οι αρχές κάνουν ότι μπορούν προκειμένου να εμποδίσουν την εξάπλωση των θρησκευτικών αιρέσεων στη χώρα.
Η Αλβανία που ήταν η χώρα της θρησκευτικής ανοχής, αρχίζει να ριζοσπαστικοποιείται;

The Hellenic Information Team


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Φενέκου

Διαβάζουμε καθημερινά πλήθος επιφανειακών δημοσιευμάτων για την αδυναμία της Ελλάδος να ελέγξει τα θαλάσσια σύνορα της.

Μάλιστα, οι Ευρωπαίοι αίφνης θυμήθηκαν ότι είναι και θαλάσσια σύνορα της Ευρώπης, ενώ έκαναν ότι μπορούσαν μέχρι τώρα για να μην ασχοληθούν και να μας αφήσουν μόνους μας με το πρόβλημα των τουρκικών παραβιάσεων των ελληνικών χωρικών υδάτων και του ελληνικού εναέριου χώρου. Μας κατηγορούν, μάλιστα, για αδυναμία ελέγχου των θαλασσίων συνόρων (τώρα έγιναν ευρωπαϊκά!) και μας απειλούν με απομόνωση και έξοδο από τη συνθήκη Σένγκεν!

Οι καιροσκόποι γραφειοκράτες των Βρυξελλών επέμεναν για κοινές περιπολίες με την Τουρκία, αγνοώντας βασικά ζητήματα για το πώς λειτουργεί η αποτροπή στη θάλασσα και για το πώς η ανάγκη για τη διάσωση ανθρώπων στη θάλασσα επηρεάζει συνολικά την επιχείρηση.

Η αποδοχή τελικά της συνδρομής της FRONTEX μας δίνει ένα διαπραγματευτικό πλεονέκτημα, αλλά, μην γελιόμαστε, δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί ο έλεγχος του ρεύματος των μεταναστών, εάν δεν συνεργασθεί η τουρκική πλευρά ελέγχοντας τα δικά της χωρικά ύδατα με περιπολίες και με έλεγχο στις δικές της ακτές.

Συγκεκριμένα, η αποτροπή στη θάλασσα για τις βάρκες των διακινητών δεν μπορεί να ισχύσει για τους παρακάτω λόγους:

Από τη στιγμή που οι βάρκες (υπερφορτωμένες, μιας χρήσεως) βγουν στη θάλασσα και περάσουν είτε όχι τα χωρικά ύδατα, εάν τα πλοία περιπολίας τις εντοπίσουν, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ανεβάσουν τους ανθρώπους επάνω για να μην πνιγούν και να τους μεταφέρουν με ασφάλεια στη ακτή. Τα τουρκικά πλοία περιπολίας στη τουρκική ακτή (αν είναι στα τουρκικά ύδατα οι βάρκες) και τα ελληνικά πλοία στην ελληνική, αν οι βάρκες εντοπισθούν στα Ελληνικά ύδατα. Εάν οι δουλέμποροι, είτε οι ίδιοι οι μετανάστες, αναποδογυρίσουν τις βάρκες μόλις δουν τα πλοία περιπολίας (αυτό κάνουν), τότε η επιχείρηση γίνεται «διάσωση ανθρώπου στη θάλασσα» και ενεργοποιούνται οι διαδικασίες «έρευνας και διάσωσης». Στην περίπτωση αυτή πρωτεύων στόχος γίνεται πλέον η διάσωση των ανθρώπων, όπου κι αν ευρίσκονται οι ναυαγοί! Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνουν και την είσοδο στη χώρα μας. Να πιεσθούν οι βάρκες για να επιστρέψουν στα τουρκικά ύδατα δεν μπορεί να γίνει στην πράξη, γιατί οι βάρκες είναι καρυδότσουφλα και θα ανατραπούν, σε οιαδήποτε ασταθή κατάσταση πίεσης και πανικού, με τραγικά αποτελέσματα. Θα είναι εγκληματική πράξη, όπως είδαμε να συμβαίνει κατά κόρον στη περιοχή της Λαμπεδούσας στην Ιταλία.

Εάν οι Τούρκοι δεν ελέγξουν στα δικά τους ύδατα και στις ακτές τους την επιβίβαση των μεταναστών στις βάρκες (εκεί έχει έννοια η αποτροπή), δεν μπορεί να αποτραπεί η είσοδός τους στη χώρα μας!

Σε ό,τι αφορά τη δική μας πολιτική στα ευρωπαϊκά όργανα για το ζήτημα αυτό, δεν έχουμε επιτύχει να φωτίσουμε όλες τις πλευρές του ζητήματος, με αποτέλεσμα να δρομολογούνται ενέργειες που δεν λύνουν το πρόβλημα και είναι εις βάρος μας.

Η «κοινωνία αξιών» από το προηγούμενο χρόνο, πολύ έγκαιρα, είχε προτείνει τη δημιουργία «μικτών ευρωπαϊκών κέντρων καταγραφής» - «ευρωπαϊκών προξενικών αρχών» στην Τουρκία. Θα μπορούσαν επίσης οι πρεσβείες και τα προξενεία των ευρωπαϊκών χωρών στη Τουρκία να παραλαμβάνουν τα αιτήματα ασύλου από τους πρόσφυγες και να κάνουν τους δέοντες ελέγχους. Η πρόταση αυτή θα αποδυνάμωνε τους δουλέμπορους, θα απέτρεπε τους πνιγμούς, θα αποδυνάμωνε την υστερόβουλη πολιτική πολλών ευρωπαϊκών χωρών αφού οι έλεγχοι των αιτήσεων ασύλου και οι προωθήσεις θα γινόταν απευθείας για τις χώρες προορισμού κάθε πρόσφυγα, χωρίς να γίνεται η Ελλάδα ενδιάμεσος σταθμός, όπου τελικά εγκλωβίζονται.

Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας αποδέχθηκε τα πάντα που του επιβλήθηκαν, χωρίς να διεκδικήσει τίποτε, ψελλίζοντας κάτι αόριστο για «hot spots», χωρίς να έχει καταλάβει τι ζητάει, αποδεχόμενος τελικά τη χειρότερη των λύσεων που του επιβλήθηκε! Να γίνει η Ελλάδα ο χώρος συσσώρευσης και εγκλωβισμού των εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων!

Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι τα «ευφυολογήματα» προς τον Νταβούτογλου για τους εξοπλισμούς και για τον έλεγχο στη θάλασσα λειτουργούν εις βάρος μας. Μας εκθέτουν διεθνώς και «στρώνουν το έδαφος» στους Τούρκους για να ξαναφέρουν στο προσκήνιο τις αμφισβητήσεις τους για το Αιγαίο (οι παραβιάσεις που ακολούθησαν το επιβεβαιώνουν).

Βρισκόμαστε σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σημείο για τη χώρα, με ραγδαίες εξελίξεις στο γεωπολιτικό περιβάλλον της περιοχής μας και στο τιμόνι της εξωτερικής πολιτικής είναι ένας «ψευτοκαθηγητής» και ένας τουλάχιστον αμαθής πρωθυπουργός! Απαιτείται η άμεση αντικατάσταση του υπουργού εξωτερικών με μια προσωπικότητα αναγνωρισμένου διεθνούς κύρους, απ’ όποιο χώρο κι αν προέρχεται!

Η σύγκλιση συμβουλίου υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τα κρίσιμα θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας είναι πλέον αναγκαία, ακόμη και μετά την τελευταία τραγελαφική συνάντησή τους. Χρειάζεται όμως κατάλληλη προετοιμασία από όλους και με προτάσεις από την αντιπολίτευση, που έχει κι αυτή ευθύνες και δεν μπορεί να παραμένει παθητική και αδρανής.

* Ο Στέλιος Φενέκος είναι Πρόεδρος της «Κοινωνίας Αξιών»
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κωνσταντίνου Παπαλουκά

Ο​​ταν είχε επιλεγεί η Αθήνα ως πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους το 1834, αριθμούσε 6.000 πολίτες. Λιγότερους συγκριτικά με το Ναύπλιο και τους 60.000 της σκλαβωμένης ακόμη Θεσσαλονίκης. Η επιλογή αυτή έγινε από τον βασιλοπάτoρα Λουδοβίκο, καθώς η δολοφονία του κυβερνήτη Καποδίστρια από τη συνωμοσία Μαυροκορδάτου-προεστών είχε δρομολογήσει την άφιξη ενός ξένου βασιλιά που θα έβγαζε τη χώρα από την αναρχία στην οποία είχε εισέλθει.

Μέσα σε λιγότερο από δύο αιώνες ο συνωστισμός που παρουσίασε η Αθήνα έφτασε τον αριθμό των κατοίκων στα 6 εκατ., ο Καποδίστριας απέκτησε πανεπιστήμιο, έγινε όνομα μεταρρυθμιστικού σχέδιου δημόσιας διοίκησης και πήρε τη θέση του στην πίσω μεριά του νομίσματος των 20 λεπτών, θέση την οποία κινδύνευσε μάλιστα πρόσφατα να χάσει μέσω «δημοψηφίσματος».

Ενα από τα πρώτα στοιχεία της προσωπικότητας του αθηνόφιλου μετοίκου ήταν η οικειοθελής ισοπέδωση της ταυτότητάς του, της διαλέκτου, των ηθών και εθίμων του τόπου από τον οποίον προερχόταν. Ολα εις τον ιερόν βωμόν της αθηνοποίησης. Η αυτολησμόνηση οδήγησε στη δημιουργία ενός πολίτη με χαρακτηριστικά επιφανειακού τυχοδιώκτη. Χωρίς διάθεση για διατήρηση της ιστορικής του συνέχειας, ψάχνει τον καινούργιο του ρόλο και αποτάσσεται τις ρίζες του. Ως συνέπεια της πολιτισμικής του ανευθυνότητας καταλήγει έρμαιο των κομμάτων, τα οποία, από τη δολοφονία του Καποδίστρια και έκτοτε, χειραγωγούνται και κατευθύνονται από τις μεγάλες δυνάμεις της εκάστοτε εποχής. Η παραμελημένη του γενέτειρα, η «Περιφέρεια», και ο ξεχασμένος ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, του Πόντου, της Σμύρνης, της Κύπρου και της Β. Ηπείρου καλούνται συχνά να πληρώσουν το τίμημα ανεπαρκών και άτυχων πολιτικών αποφάσεων των λησμονούντων νεοαστών της Αθήνας.

Η υπερπόντια δε γέφυρα μεταξύ του χρυσού αιώνα του Περικλή και του επίχρυσου αιώνα των Ολυμπιακών του 2004 σείσθηκε συθέμελα με το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης χρέους. Η σταδιακή κατάρρευσή της απέτυχε να κρατήσει ζωντανή την εθνική υπερηφάνεια που μόλις είχε δημιουργήσει, οδηγώντας τον Ελληνα πρώτα σε απογοήτευση και έπειτα σε ανησυχητική αποσύνδεση από τα κοινά. Ενώ το μεταπολιτευτικό κράτος των Αθηνών καταρρέει, με την αποχή στις τελευταίες εκλογές να έχει φτάσει το 45,5%, ο Ελληνας πολίτης νιώθει την ανάγκη να στηριχθεί αυτή τη φορά σε κάτι πιο γνώριμο από τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου. Κάτι ξεχασμένο, που να τον αναπαύει, ώστε να νιώσει τον κοινωνικό επαναπατρισμό του, ανακτώντας τη χαμένη του υπόσταση, δημιουργώντας συνοχή στην ύπαρξή του. Η ένταση που δημιούργησαν οι πρόσφατες ατυχείς δηλώσεις του υπουργού Παιδείας δίνουν το έναυσμα για εθνική περισυλλογή. Αυτή που ποτέ δεν βρήκαμε τον χρόνο και το θάρρος να τολμήσουμε, γιατί ήμασταν είτε εθνικά είτε οικονομικά «απασχολημένοι».

Φθάνει η ώρα για τον εθνικό μας επαναπροσδιορισμό. Αυτόν που ξεκίνησε να συμβαίνει επί Καποδίστρια, αλλά σταμάτησε με «τρία ασημένια βόλια». Πρώτον, διότι ως ευρω-διαπομπευμένοι δεν έχουμε πλέον την ανάγκη να διχαζόμαστε σε δοτές και ετεροχρονισμένες ξένες ιδεολογίες, που ουδέποτε είχαν σχέση με την πολιτισμική ταυτότητα του ελληνισμού και σήμερα έχουν αντίκτυπο στην επιβίωση του Ελληνα. Δεύτερον, διότι δεν «ανήκομεν» απλά εις την Δύσιν, καθώς ήμασταν για πάνω από 1.000 χρόνια και Δύση και Ανατολή, κι ας καταλήξαμε για τους Δυτικούς από «Εγγύς Ανατολή» σε έναν «πυλώνα σταθερότητητας κι ασφάλειας». Τρίτον, διότι πρέπει ο Ελληνας πολίτης να απογαλακτιστεί από την εθνική αφήγηση που έχει πλασαριστεί εντέχνως από Γάλλους αρχαιολόγους και Βρετανούς υπαλλήλους, χωρίς αυτόματα να αμφιταλαντεύεται για τον υπερατλαντικό του προσανατολισμό. Μια αφήγηση που εμμένει σε στοιχεία Διαφωτισμού εμποτισμένα με κλασικισμό και ουμανισμό, διαγράφοντας με μια μονοκονδυλιά μια πλούσια και αξιοζήλευτη ιστορία και παράδοση άνω των δέκα αιώνων. Μια ιστορία που έχει σκοπίμως αποσιωπηθεί και διαστρεβλωθεί μέσω της συστηματικής της απόκρυψης από παλαιότερους Δυτικούς συγγραφείς, μέσω της απουσίας της από ακαδημαϊκά ιδρύματα και αγγλοσαξονικές βιβλιοθήκες. Αποτελεί πνευματικό κατόρθωμα των παλαιών δυτικών κύκλων το γεγονός ότι η οποιαδήποτε ανάσυρσή της ταυτίζεται άμεσα με εθνικιστικές ή ακόμα και γραφικές επιδιώξεις, τη στιγμή που σήμερα στην Αμερική το ενδιαφέρον για αυτή την άγνωστη περίοδο ολοένα και ανθεί.

Ερχεται ο καιρός που το ελληνικό εθνος από ανάγκη για επιβίωση θα αναζητήσει να βρει φωνές καθαρές, χωρίς παρελθόν φτιαγμένο από φάμπρικες επίπλαστων προσωπικοτήτων, και θα επισκεφθεί το παρελθόν αναζητώντας την ιστορική αλήθεια που θα τον οδηγήσει στην αλλαγή νου, συνηθειών και πράξεων. Είναι σημαντικό ο ελληνισμός να κατανοήσει πλέον εις βάθος πως το «ψευδορωμαίικο» είχε κοντά ποδάρια. Μακριά όμως από εθνικιστικές κορώνες και απαλλαγμένος από σύγχρονους προκρίτους, καλείται να επαναδιεργαστεί την Ιστορία του. Η Αθήνα κρίνεται ακόμη και έπειτα από 181 χρόνια μικρή για να χωρέσει όλη την αλήθεια του ελληνισμού. Κι αν θελήσει να τη χωρέσει, θα πρέπει να αλλάξει.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Παπαλουκάς είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Harvard στο Belfer Center for Science and International Affairs
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Έχει ενοχοποιηθεί για την τοποθέτηση βόμβας στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, έχει ενοχοποιηθεί για την σύνδεσή της με τη Χαμάς, έχει ενοχοποιηθεί για το λαθρεμπόριο όπλων από τη Λιβύη με τα οποία εξοπλίστηκαν οι τζιχαντιστές.

Στις 14 Ιανουαρίου ακόμα και οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν έξι μέλη της για σχέσεις με την αλ Κάιντα. Ο λόγος, μα για την τουρκική «ανθρωπιστική» οργάνωση ΙΗΗ, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως τρομοκρατική από το Ισραήλ, τη Γερμανία και την Ολλανδία. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση Ομπάμα δεν τόλμησε να της αποδώσει τον ίδιο χαρακτηρισμό, αν και το σχετικό αίτημα υπέγραψαν 87 γερουσιαστές και από τα δύο κόμματα. Αυτό αναφέρει η ιστοσελίδα www.investigativeproject.org του ειδικού για θέματα τρομοκρατίας, Steven Emerson. Προσθέτει:

Η ΙΗΗ πρωτοστάτησε στην οργάνωση του στολίσκου προς τη Γάζα, το 2010, στον οποίοι συμμετείχαν και Έλληνες, στελέχη και πρώην στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Η επέμβαση των Ισραηλινών είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο εννέα μελών της ΙΗΗ και τη διάρρηξη των σχέσεων Ιερουσαλήμ-Άγκυρας.

Τότε η «ανθρωπιστική» οργάνωση είχε κυκλοφορήσει μια διακήρυξη, με τίτλο «Νίκη στη Γάζα», τονίζοντας ότι το «ισλαμικό έθνος» πρέπει να βοηθήσει τη Χαμάς στον ιερό πόλεμο κατά του Ισραήλ, «με τον τρόπο που ο παντοδύναμος Αλλάχ επιθυμεί».

Οι τουρκικές αρχές που στήριξαν την οργάνωση την κατηγόρησαν ότι στρατολογεί τρομοκράτες που μάχονται με τις ταξιαρχίες της αλ Κάιντα στην Συρία, ότι περιθάλπει τραυματίες, ότι τους προμηθεύει με όπλα. Τον Ιανουάριο ένα φορτηγό μεταφοράς «ανθρωπιστικής» βοήθειας της ΙΗΗ βρέθηκε να μεταφέρει όπλα.

Κατά συνέπεια Ισραήλ, Γερμανία και Ολλανδία χαρακτήρισαν την οργάνωση ως τρομοκρατική. Οι ΗΠΑ όμως, συνεχίζοντας, τα χάδια προς την Τουρκία, δεν έλαβε κανένα μέτρο, αν και Ομπάμα εξέφρασε «τη βαθιά του ανησυχία για τη δράση της και για τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Χαμάς».

Η ΙΗΗ είναι μέλος της μουσουλμανικής «Ένωσης του Καλού», την οποία το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών έχει χαρακτηρίσει ως τρομοκρατική. Αμερικανοί γερουσιαστές είχαν υποβάλει ερώτηση στην κυβέρνηση σχετικά με τις σχέσεις της ΙΗΗ με τη Χαμάς, την οποία οι ΗΠΑ έχουν χαρακτηρίσει τρομοκρατική οργάνωση. Ωστόσο δεν έλαβαν απάντηση.

Ανάλογες προσπάθειες γερουσιαστών δεν ευοδώθηκαν, όταν ζήτησαν από την τότε υπουργό Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον να χαρακτηριστεί η οργάνωση ως τρομοκρατική. Τίποτα δεν έγινε, αν και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραδέχτηκε ότι η ηγεσία της ΙΗΗ είχε επαφές με την ηγεσία της Χαμάς.

Γιατί οι ΗΠΑ διστάζουν; Ποιος Τούρκος πολιτικός έχει στενές σχέσεις με την ΙΗΗ; Μα φυσικά ο Ερντογάν, ο οποίος την υποστήριξε τον στολίσκο προς τη Γάζα, αν δεν σχεδίασε ο ίδιος το όλο θέμα. Από την άλλη ο Ομπάμα είχε χαρακτηρίσει τον Ερντογάν ως έναν από τους ηγέτες με τον οποίο διατηρούσε τις καλύτερες σχέσεις. Υπήρχαν και αμερικανικά κέντρα σκέψης, όπως το Center for American Progress (CAP) που με κανέναν τρόπο δεν επιθυμούσαν τον χαρακτηρισμό της ΙΗΗ ως τρομοκρατικής οργάνωσης. Η δε CAP είχε μεγάλη επιρροή στο περιβάλλον Ομπάμα.

Και όμως αποδείξεις υπάρχουν. Πέραν των σχέσεων με τη Χαμάς, το 2012, πλοίο της ΙΗΗ μετέφερε όπλα στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό. Τα όπλα προέρχονταν από τη Λιβύη. Στο όλο θέμα ενεπλάκη και η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η άλλη αγαπημένη του Ερντογάν.

Οι σχέσεις της ΙΗΗ με την αλ Κάιντα ανιχνεύονται από το 2003. Γαλλικές πηγές κατηγόρησαν ευθέως την οργάνωση για σχέσεις με την τρομοκρατία. Το Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών της Δανίας κατήγγειλε πως οι τουρκικές αρχές, ήδη από το 1997 γνώριζαν για το ποιόν της και σε έφοδο στα γραφεία της είχαν ανακαλύψει όπλα και εκρηκτικά. Ύστερα όμως ήρθε ο Ερντογάν.

Τα μέλη της οργάνωσης που συνελήφθησαν τον Ιανουάριο είχαν εμπλοκή στις συγκρούσεις στη Βοσνία, την Τσετσενία και το Αφγανιστάν. Σύμφωνα με τους Δανούς, η οργάνωση στρατολογούσε, ήδη από το 1996, μέλη για την επικείμενη «τζιχάντ», ενώ είχε σχέσεις με τρομοκράτες σε Ιταλία και Αλγερία.

Ο πρόεδρος Ομπάμα όμως δεν θέλει να διακινδυνεύσει μια σύγκρουση με τον Ερντογάν και για αυτό δεν χαρακτηρίζει τρομοκρατική οργάνωση την ΙΗΗ, χωρίς καν να εξηγεί, επίσημα, το γιατί.

H ίδια οργάνωση, για να έρθουμε και στα δικά μας, πρωτοστατεί στην προσπάθεια να ξαναγίνει τζαμί η Αγία Σοφία.

Investigativeproject

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η Ρωσία κλείνει την «τανάλια» γύρω από την Τουρκία, καθώς μετά την διπλωματική διαχείριση της κρίσης των πρώτων ημερών, η Μόσχα μεθοδεύει αργά -και βασανιστικά- όχι μόνο τα οικονομικά αντίποινα, αλλά και τα στρατιωτικά μέτρα που υψώνουν φράγμα σε οποιαδήποτε κρυφή σκέψη της Άγκυρας για επιβολή τετελεσμένων στην Συρία και στο Ιράκ, καλυπτόμενη πίσω από την ισχύ της Συμμαχίας των Προθύμων που επιχειρούν εναντίον του ISIS και των δυνάμεων του Άσαντ.

Η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού, η οποία όπως υποστηρίζει η Μόσχα έγινε προμελετημένα, πρόκειται για μια πράξη που για την Ρωσία αποτελεί «εν ψυχρώ δολοφονία» ενός Ρώσου πιλότου και μια μη αποδεκτή προσβολή και πρόκληση εις βάρος του ρωσικού Έθνους.

Όπως και στην περίπτωση του Ισραήλ, ακόμη κι αν οι διπλωματικές επαφές αποκατασταθούν πλήρως, η καχυποψία και η εχθρότητα δεν θα φύγουν ποτέ από τις ρωσοτουρκικες σχέσεις. Κυρίως, όμως, εξανεμίσθηκε κάθε εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Τ. Ερντογάν που πλέον γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος όλο και πιο επικίνδυνος.

Η Τουρκία πλέον έχοντας διαρρήξει τις σχέσεις της με το Ιράκ, λόγω της προσπάθειας παρέμβασης στην Μοσούλη, έχοντας συγκρουσθεί με το Ιράν το οποίο ευθέως κατηγόρησε το καθεστώς Ερντογαν για συνεργασία με το ISIS, βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα περιβάλλον που η ενίσχυση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας την περιορίζει σε ρολό παθητικού παρατηρητή.

Οι ρωσικοί S-300 και S-400 έχουν επιβάλει ουσιαστικά μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων τουρκικών μαχητικών στην Συρία, με δυνατότητα επέκτασης αυτής της ζώνης και στο βόρειο Ιράκ (εφόσον ζητηθεί από την Ιρακινή κυβέρνηση), και η Μαύρη Θάλασσα είναι «επικίνδυνη» θάλασσα πια για την Τουρκία, καθώς η ρωσική υπεροπλία είναι συντριπτική.

Η Ρωσία κάνοντας την «μεγάλη επιστροφή» επιδεικνύει τις νέες στρατιωτικές δυνατότητες που έχει αναπτύξει. Μετά την έκπληξη που επεφύλασσε στους Δυτικούς Συμμάχους με την εκτόξευση πυραύλων Κρουζ από τον στόλο της Κασπίας, που έπληξαν στόχους στην Ρακή, την «πρωτεύουσα» των τζιχαντιστων, η Μόσχα συνέχισε τις εκπλήξεις.

Μόλις την Τρίτη διέρρευσε η είδηση ότι ένα υπερσύγχρονο ρωσικό υποβρύχιο εντοπίστηκε στα χώρια ύδατα της Συρίας. Λίγες ώρες αργότερα η Ρωσία πραγματοποίησε το πρώτο πλήγμα στόχων στην Συρία με εκτόξευση πυραύλων Κρουζ τύπου Kalibr από ρωσικό υποβρύχιο. Τα ρωσικά βομβαρδιστικά Tu-95MS είναι εξοπλισμένα με τηλεκατευθυνόμενους πύραυλους Raduga Kh-101, που έκαναν το ντεμπούτο τους στην Συρία πριν δυο μήνες

Με την εκτόξευση των πυραύλων από το ρωσικό υποβρύχιο κλάσης Kilo, η Μόσχα έστειλε το μήνυμα ότι πλέον έχει την δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλου Κρουζ μεγάλου βεληνεκούς, κάτι στο οποίο μέχρι τώρα είχαν το μονοπώλιο οι ΗΠΑ και οι Σύμμαχοι τους.

Οι ρώσοι που έχουν πουλήσει υποβρύχια κατηγορίας Kilo στην Κίνα, την Ινδία και το Ιράν, βρίσκουν την ευκαιρία να προβάλλουν τα πλεονεκτήματα του «προϊόντος» αλλά και την αποτελεσματικότητα των πυραύλων Κρουζ με τα οποία μπορούν να εξοπλιστούν. Δεν είναι τυχαία η αναφορά του Πούτιν σε αυτούς τους πυραύλους Kalibr, και στο γεγονός ότι έχουν δυνατότητα να φέρουν εκτός από συμβατικές και πυρηνικές κεφαλές. Όταν εξέφραζε την ελπίδα ότι δε θα χρειαστούν... πυρηνικά για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας...

Ο Α. Νταβούτογλου, μόλις προέκυψε η κρίση με την Ρωσία, έσπευσε στο Μπακού για να εξασφαλίσει την στήριξη του Αλίγιεφ και να αποσπάσει την δέσμευση για παροχή επαρκών ποσοτήτων φυσικού αερίου, εφόσον η σύγκρουση με την Ρωσία φθάσει στα άκρα. Στο πλαίσιο αυτό ο κ. Νταβούτογλου έκανε επιθετικές δηλώσεις για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, στοχοποιώντας την Αρμενία.

Δυο ημέρες αργότερα έγινε γνωστό ότι η Ρωσία αποφάσισε να ενισχύσει την στρατιωτική παρουσία της στην σύμμαχο της Αρμενία. Η Μόσχα έστειλε 14 ελικόπτερα στην Αεροπορική βάση Ερεμπουνι κοντά στο Ερεβάν. Επτά από αυτά είναι επιθετικά ελικόπτερα Mi-24 και τα υπόλοιπα είναι Mi-8 μεταφορικά ελικόπτερα, ενώ σύμφωνα με τον σχεδιασμό της Μόσχας εντος των προσεχών 20 ημερών θα αναπτυχτούν ακόμη 8 ελικόπτερα Mi-24 στην Αρμενία.

Η Ρωσία έχει προχωρήσει στην ενίσχυση της αεροπορικής βάσης Hmeymim έξω από την Λαττάκεια, που αποτελεί ένα από τα προπύργια του Άσαντ.

Στην βάση αυτή σταθμεύουν 55 ρωσικά αεροσκάφη στα όποια περιλαμβάνονται μαχητικά SU-30 και βομβαρδιστικά SU-24, SU-25 και SU-34, καθώς και επτά ελικόπτερα Mi-24 και πέντε Mi-8.

Η ρωσική βάση έχει πλήρη αντιαεροπορική κάλυψη με συστήματα Pantsir-S1, Buk-M2, S-200, Pechora-2M και συστοιχίες S-400.

Οι ρώσοι έχουν αναπτύξει στην βάση αυτή και την πλατφόρμα ηλεκτρονικού πολέμου Krasukha που μπλοκάρει όλα τα τηλεκατευθυνόμενα συστήματα. Στην ρωσική βάση εδρεύουν επίσης 15 τεθωρακισμένα και 30 θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού.

Όπως αποκάλυψε η ισραηλινή ιστοσελίδα DEBKA, η Ρωσία μετέφερε στην Συρία απροσδιόριστο αριθμό υπερσύγχρονων τελευταίας γενιάς τεθωρακισμένων Τ-90. Το «καμάρι» των ρωσικών τεθωρακισμένων με βάρος 46,6 τόνων, με ακτίνα δράσης 380 χιλιόμετρων με ταχύτητα 45 χλμ σε συνθήκες μάχης και 65 χλμ σε κανονικές συνθήκες.

Το Τ-90 διαθέτει τρία αμυντικά συστήματα, το σύστημα Shtora μια «ηλεκτρονική κουρτίνα» που έχει την δυνατότητα να παρεμβληθεί και να αλλοιώσει τα ηλεκτρονικά συστήματα των αντιαρματικών πυραύλων, διαθέτει κανόνι 125 mm και σύστημα τηλεκατευθυνόμενων αντιαρματικών πυραύλων ΑΤ-11.

Η Ρωσία πραγματοποιεί αυτές τις ήμερες μεγάλη αεροναυτική άσκηση εντός του FIR Λευκωσίας, με εκτόξευση και πυραύλων με την συμμετοχή όλης της ρωσικής αρμάδας που πλέει στην περιοχή στην οποία κυριαρχεί το πυραυλοφορο αντιτορπιλικό MOSKVA. Tο ενδιαφέρον είναι ότι οι περιοχές που έχουν δεσμευθεί εκτείνονται σε όλη την θαλάσσια περιοχή ανοικτα των συριακών ακτών, αλλά και μέχρι το βόρειο άκρο της Κατεχόμενης Καρπασίας, όπου η Τουρκία υποστηρίζει ότι υπάγεται στην δικαιοδοσία του ψευδοκράτους.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Ένα απίστευτο οικονομικό έγκλημα διεπράχθη τον περασμένο μήνα εν μέσω σιωπής των μέσων ενημέρωσης, με την υποτιθέμενη ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Το ελληνικό δημόσιο - δηλαδή όλοι ο Έλληνες φορολογούμενοι - έχασε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ ταυτόχρονα οι ελληνικές τράπεζες πέρασαν για ένα κομμάτι ψωμί κυριολεκτικά στους ξένους! Επιπροσθέτως, μέσω αυτής της ανακεφαλαιοποίησης καταστράφηκαν εντελώς όλοι οι παλιοί μέτοχοι των ελληνικών τραπεζών. Πρέπει να είναι πλέον εντελώς ηλίθιος όποιος δώσει λεφτά για να αγοράσει μετοχές ελληνικών τραπεζών! Ηλίθιος ή αδίστακτος κερδοσκόπος που να διαχειρίζεται κολοσσιαία ποσά δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ!

Είναι πραγματικά ανήκουστο πόσο απίστευτα φθηνά πουλήθηκαν στην ανακεφαλοποίηση οι νέες μετοχές των τεσσάρων συστημικών τραπεζών της χώρας μας.

Η πιο ακριβή μετοχή στην ανακεφαλαιοποίηση ήταν αυτή της Άλφα Μπανκ, η οποία κοστίζει - εδώ κρατήστε την αναπνοή σας - μόνο... τέσσερα (4) λεπτά του ευρώ!!! Ναι, το ξαναγράφουμε για να μην νομίζετε ότι έγινε τυπογραφικό λάθος: τέσσερα λεπτά του ευρώ κόστιζε η ακριβότερη μετοχή ελληνικής τράπεζας στην ανακεφαλαιοποίηση!

Με ένα κέρμα του ενός ευρώ δηλαδή μπορούσατε να αγοράσετε... 25 μετοχές της Αλφα Μπανκ που ήταν ακριβή! Γιατί η μετοχή της Εθνικής Τράπεζας πουλήθηκε στη μισή τιμή της Αλφα - δηλαδή μόνο 2 λεπτά!!!

ΑΡΠΑΞΑΝ ΤΖΑΜΠΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Οσο για τη μετοχή της Γιούρομπανκ αυτή ήταν ακόμα φτηνότερη. Δεν κόστιζε παρά μόλις ένα (1)... λεπτό! Εδινε δηλαδή ένα παιδάκι ένα ευρώ και αντί για κουλουράκια έπαιρνε... εκατό μετοχές της Γιούρομπανκ! Ναι, εκατό!

Αυτή όμως που έσπασε κάθε ρεκόρ ήταν η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία καθόρισε την τιμή της μετοχής της στην ανακεφαλαιοποίηση στα... τρία δέκατα του ενός λεπτού! Με άλλα λόγια με ένα ευρώ μπορούσε κάποιος να αγοράσει... 333 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς! Με τρία ευρώ αγόραζε... 1000 (χίλιες) μετοχές αυτής της τράπεζας! Χίλιες τραπεζικές μετοχές με τρία ευρώ!

Εννοείται φυσικά ότι μετοχές ανακεφαλαιοποίησης δεν μπορούσαν να αγοράσουν μεμονωμένοι επενδυτές. Αυτό ήταν απαγορευμένο. Ολο το κόλπο ήταν στημένο για να πάρουν κυριολεκτικά τσάμπα τις ελληνικές ξένοι άρπαγες κερδοσκόποι (αυτοί που αποκαλούνται «γύπες» γιατί επίπτουν επί οικονομικών πτωμάτων) αλλά και κάποιοι Ελληνες «θεσμικοί επενδυτές» μπασμένοι στα κόλπα.

ΠΩΣ ΕΦΑΓΑΝ ΔΕΚΑΔΕΣ ΔΙΣ. ΕΥΡΩ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Οι τραπεζίτες χρησιμοποίησαν και ένα άλλο κόλπο. Αυτό της μείωσης του αριθμού των μετοχών (στα αμερικανικά αυτό αποκαλείται reverse split). Οποιος είχε δηλαδή π.χ. 100 μετοχές της Τράπεζας Πειραιώς ή της Γιούρομπανκ έπαιρνε... 1 νέα μετοχή, όποιος είχε 50 μετοχές της Αλφα Μπανκ έπαιρνε 1 καινούργια και όποιος είχε 15 παλιές μετοχές της Εθνικής έπαιρνε μία καινούργια.

Για να καταλάβουμε καλύτερα πώς αφανίστηκαν οι παλιοί μέτοχοι και καταστράφηκαν εντελώς οικονομικά χάνοντας όλα τα λεφτά που είχαν δώσει για αγορά τραπεζικών μετοχών, θα δώσουμε ένα παράδειγμα.

Αν κάποιος είχε πάρει 15 μετοχές της Εθνικής Τράπεζας στην εποχή που αυτή στοίχιζε 23 ευρώ, θα είχε δώσει 345 ευρώ. Αυτές τις 15 μετοχές όμως τις αλλάζει υποχρεωτικά με 1 νέα μετοχή, η αξία της οποίας την Πέμπτη στο Χρηματιστήριο ήταν... 85 λεπτά! Εδωσε 345 ευρώ και παίρνει 85 λεπτά!

Σημειώνεται ότι οι μετοχές της Εθνικής μπήκαν στη συνεδρίαση της Πέμπτης με τιμή 1,21 ευρώ και αμέσως «κλείδωσαν» υφιστάμενη πτώση... 30% (!) στα 85 λεπτά.

Αιτία αυτής της καταβαράθρωσης είναι το γεγονός ότι στις 14 Δεκεμβρίου θα μπουν στην αγορά οι νέες μετοχές με 30 λεπτά - με άλλα λόγια 15 (!) φορές πάνω από την τιμή αγοράς που ήταν 2 λεπτά. Μιλάμε δηλαδή για κέρδος των κερδοσκόπων απατεώνων της τάξης του... 1.500%.

ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΤΟ Τ.Χ.Σ.

Η ελεεινή κομπίνα των τραπεζιτών είχε στόχο πρώτα από όλα να λεηλατήσει τα λεφτά που είχε βάλει το ελληνικό κράτος μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το γνωστό πλέον Τ.Χ.Σ. Με τις κομπίνες που προαναφέρθηκαν τα κατάφεραν άριστα.

Το Τ.Χ.Σ. είχε την πλειοψηφία των μετοχών στις τρεις από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες. Πιο συγκεκριμένα είχε το 66,93% των μετοχών στην Τράπεζα Πειραιώς, είχε το 66,4% στην Αλφα Μπανκ και το 57,24% στην Εθνική Τράπεζα. Στη Γιούρομπανκ το μερίδιο του Τ.Χ.Σ. ήταν μειοψηικό καθώς ανερχόταν στο 35,41%.

Μετά τη σκανδαλώδη ανακεφαλαιοποίηση το Τ.Χ.Σ. είχε χάσει και από τις τέσσερις τράπεζες την πλειοψηφία! Στην Τράπεζα Πειραιώς το ποσοστό του έπεσε από το 67% στο... 26%, στην Αλφα Μπανκ από το 66% στο... 11%. Στην Εθνική έπεσε από το 57% στο 35% ενώ στη Γιούρομπανκ κυριολεκτικά εκμηδενίστηκε, καθώς από το 35% έπεσε στο... 2,7%.

Πέρυσι το καλοκαίρι, το 2014, αν το Τ.Χ.Σ. πουλούσε τις μετοχές που κατείχε το Δημόσιο θα είχε εισπράξει 20 δισεκατομμύρια ευρώ. Τώρα μετά την ανακεφαλαιοποίηση και το οικονομικό έγκλημα κατά του ελληνικού κράτος το δημόσιο της χώρας μας δεν πιάνει ούτε... μισό δισεκατομμύριο! Από 20 δισεκατομμύρια ευρώ, ούτε μισό!

Είδατε πώς τα κατάφεραν οι τραπεζίτες; Πήραν ξανά οι ιδιώτες τις ελληνικές τράπεζες στα χέρια τους με ασήμαντα ποσά μέσω του ξεπουλήματός τους σε εξευτελιστική τιμή.

Εκβίαζαν φυσικά την κυβέρνηση Τσίπρα ότι αν δεν ανακεφαλαιοποιηθούν με τόσο ευνοϊκούς όρους θα φάνε τις... καταθέσεις όλων των δύστυχων Ελλήνων που τους έχουν εμπιστευθεί τα λεφτά τους. Δεν ήθελε φυσικά και πολύ για να υποκύψει ο Τσίπρας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ

Μέσα στο κλίμα αυτό συνεχίζεται η απόσυρση καταθέσεων από τις τράπεζες. Κάποτε, προ εξαετίας, οι τραπεζικές καταθέσεις των Ελλήνων είχαν φτάσει τα 252 δισεκατομμύρια ευρώ. Από τότε που άρχισε όμως η πολιτική των μνημονίων, οι καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες κατέρρευσαν για δύο λόγους.

Ο πρώτος λόγος ήταν ότι καθώς η ανεργία σχεδόν τετραπλασιάστηκε, περνώντας από το 7,8% το 2008 στο 26,5% το 2014, ο κόσμος ήταν υποχρεωμένος να επιβιώνει ξοδεύοντας από τις καταθέσεις του ή «τσοντάροντας» από τις καταθέσεις για να πληρώνει τους φόρους του ή για να επιβιώσει χωρίς να πεινάσει σαν την Κατοχή.

Ο δεύτερος λόγος ήταν ότι ο κοσμάκης διαισθάνθηκε πως οι ελληνικές τράπεζες δεν θα δίσταζαν καθόλου να του φάνε τις καταθέσεις, αν τους δινόταν η ευκαιρία, οπότε πολλοί διοχέτευσαν τις καταθέσεις τους είτε στο εξωτερικό είτε σε κρυψώνες εκτός τραπεζικού συστήματος. Ετσι κι αλλιώς λιγότερες είναι οι πιθανότητες να κλέψουν τα λεφτά από τις κρυψώνες οι κλέφτες ή οι ληστές παρά να τα κλέψουν οι τραπεζίτες. Είναι η νοοτροπία που κυριάρχησε στην Ελλάδα, ιδίως μετά τη ληστεία των καταθέσεων της Κύπρου το 2013. Εδώ που τα λέμε δεν έχει κι άδικο ο κόσμος που δεν εμπιστεύεται καθόλου μα καθόλου τους τραπεζίτες. Χειρότεροι άρπαγες δεν υπάρχουν!

Η κατάρρευση κάθε εμπιστοσύνης προς το τραπεζικό σύστημα δεν άργησε να προκαλέσει ολέθρια αποτελέσματα.

Υπό το πρίσμα αυτό οι καταθέσεις των Ελλήνων στις τράπεζες μειώνονται συνεχώς. Πάνω από 130 δισεκατομμύρια ευρώ - οι μισές δηλαδή καταθέσεις - έχουν πια φύγει από τις ελληνικές τράπεζες. Τον Οκτώβριο του 2015 δεν είχαν πια απομείνει παρά 121 δισεκατομμύρια καταθέσεις, με 30 δισεκατομμύρια να έχουν κάνει φτερά μόνο μέσα στο 2015.

ΠΕΝΤΑΠΛΑΣΙΑ ΧΡΕΗ ΑΠΟ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ!

Οι επιχειρηματίες αποδεικνύονται απαράδεκτοι σε ό,τι αφορά τις καταθέσεις των επιχειρήσεών τους σε σχέση με τα δάνεια που έχουν πάρει και χρωστούν στις τράπεζες. Τον Οκτώβριο του 2015 οι επιχειρήσεις είχαν καταθέσει στις ελληνικές τράπεζες μόνο 19,8 δισεκατομμυρίων ευρώ. Είχαν όμως... πενταπλάσια (!) δάνεια ύψους 96,5 δισεκατομμύρια ευρώ, αποδεικνύοντας εμπράκτως πόσο σαθρή είναι η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα, αφού οι επιχειρήσεις στηρίζονται στα... δανεικά λεφτά.

Τα 121 δισεκατομμύρια των καταθέσεων λοιπόν ήταν 19,8 δισ. καταθέσεις επιχειρήσεων και 101,2 δισεκατομμύρια καταθέσεις νοικοκυριών.

Τα νοικοκυριά χρωστούσαν τον Οκτώβριο στις τράπεζες λιγότερα από τις καταθέσεις τους σε αυτές - για την ακρίβεια 94,9 δισ. ευρώ. Από αυτά τα σχεδόν 95 δισεκατομμύρια, τα 67,9 δισ. ευρώ ήταν οφειλές από χορηγηθέντα στεγαστικά δάνεια από τις τράπεζες και τα 27 δισεκατομμύρια αφορούσαν σε καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες.

Τα νοικοκυριά δηλαδή έχουν τραπεζικά χρέη που ισούνται με το 94% των τραπεζικών τους καταθέσεων και οι επιχειρήσεις έχουν τραπεζικά χρέη που φτάνουν στο... 487% των τραπεζικών τους καταθέσεων! Οι επιχειρήσεις δηλαδή μόνο δανείζονται.

Είναι εξόφθαλμο ότι κάτι δεν πάει καλά με τους Ελληνες επιχειρηματίες και ότι ο κλάδος αυτός βρίθει απατεώνων που στήνουν επιχειρήσεις μόνο με δανεικά...

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΚΑΚΟΠΛΗΡΩΤΕΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Από τους Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους επιχειρείται να καλλιεργηθεί ο μύθος ότι δήθεν οι Ελληνες είναι συστηματικοί κακοπληρωτές άρα απατεώνες.

Ουδέν αναληθέστερον αυτού. Το 2007, το 2008, το 2009 - πριν δηλαδή χτυπήσει η κρίση την πατρίδα μας, όχι μόνο οι νοικοκυραίοι, αλλά ακόμη και οι επιχειρηματίες πλήρωναν κανονικά τα χρέη τους στις τράπεζες, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να έχει το χαμηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη μη εξυπηρετούμενωνν δανείων.

Το 2007, για παράδειγμα, μόνο το 3,6% των στεγαστικών δανείων ήταν «κόκκινα». Ακόμη πιο εντυπωσιακό, μόλις το 4,7% των επιχειρηματικών δανείων δεν εξυπηρετείτο. Οσο για τα καταναλωτικά «κόκκινα» ήταν μόνο το 6% αυτής της κατηγορίας των δανείων.

Καθώς όμως εκτινασσόταν η ανεργία και κατέρρεε η ελληνική οικονομία, με την ανεργία από το 8,4% του 2007 να απογειώνεται στο 26,5% το 2014 και τη σωρευτική ύφεση να φτάνει το 2014 το 26% η κατάσταση άλλαξε άρδην.

Το 2014, τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια που δεν εξυπηρετούνται εκτινάχθηκαν από το 6% στο... 49,5%.

Το ίδιο παρατηρούμε και στα επιχειρηματικά δάνεια. Μιλώντας πάντα για το 2014, βλέπουμε το 4,7% του 2007 να γίνεται πέρυσι 33,5%.

Δεν αμφιβάλλουμε ότι υπάρχουν και απατεώνες που προσπαθούν να εκμεταλλευθούν τις δύσκολες καταστάσεις και ενώ μπορούν, δεν πληρώνουν τα δάνειά τους περιμένοντας και εκμεταλλευόμενοι κάθε ρύθμιση για τους αναξιοπαθούντες, πραγματικά. Αυτούς οι τράπεζες τους υπολογίζουν σε ίσως 10%.

Το υπόλοιπο 90% όμως είναι κυριολεκτικά θύματα της ανελέητης κρίσης και της στάσης των Γερμανών απέναντι στην πατρίδα μας...

Πηγή "Ελευθερία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Πράγματι έχουμε ήδη γίνει το νέο  Άουσβιτς, τόσο για τους λογής μετανάστες-πρόσφυγες, όσο και για τους ιθαγενείς, για τους οποίους η (δυσεύρετη πιά) εργασία φτάνει ίσα-ίσα για να τους ''απελευθερώσει'' από την πείνα της ημέρας.

Η χώρα-στρατόπεδο με τις πολλές επόμενες γενιές σκλάβων είναι εδώ!

Κι όμως.
Την Παρασκευή πριν το δημοψήφισμα του Ιουλίου ο πρωθυπουργός που τότε φερόταν και φαίνοταν σαν ηγέτης, μαζί με την σύμπνοια ενός εξεγερμένου ήδη λαού, φάνηκε να σώζουν την παρτίδα.
Αυτή η πάντα ευτυχής συνεργασία λαού και ηγέτη, έφερε την ιστορική νίκη στο δημοψήφισμα, ένα δημοψήφισμα που όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων είχε προκυρηχθεί επί τούτου την τελευταία στιγμή, ώστε να μην αφήσει κανένα περιθώριο στην ΕΚΤ παρά να απαιτήσει από την Τράπεζα της Ελλάδος (με επί κεφαλής τον απόλυτο προδότη, τον άνθρωπο-σύμβολο της υποτέλειας και του δωσιλογισμού) το κλείσιμο των τραπεζών, μέτρο το οποίο έλπιζαν ότι θα λειτουργήσει εκβιαστικά και ενάντια προς την βούληση των πολιτών.

Η εμπνευσμένη όμως συνεργασία λαού και ηγέτη -όπως τότε εκείνος φαινόταν- νίκησαν τον φόβο και έφεραν ένα βήμα πριν την σωτηρία τόσο την χώρα όσο και την Ευρώπη των λαών. 
Γι αυτό κι η μετέπειτα προδοσία ήταν πιό πικρή. Γιατί είχαμε φτάσει ένα βήμα πριν την νίκη. Στην ουσία είχαμε ήδη νικήσει.

Είναι αδιανόητο να σου παίρνει κανείς την νίκη μέσα από τα χέρια, να την κάνει ήττα και διασυρμό, και να σε εξαναγκάζει σε δια βίου δουλεία.
Γι αυτό, τούτος ο τάχα ηγέτης δεν έχει καμία δικαιολογία και κανένα δικαίωμα ''δια να ομιλεί'', πόσο μάλλον για να δηλώνει πως διαπραγματεύεται κι ακόμη περισσότερο για να λεονταρίζει κόντρα δήθεν στις κατουρημένες ποδιές που φιλούσε μέχρι χθες, και βέβαια θα ξαναφιλήσει αύριο.

Και είναι απαράδεκτη οποιαδήποτε επίκληση οποιασδήποτε ''στρατηγικής'' ή ''τακτικής'' για να δικαιολογήσει όσα εγκληματικά συνέβησαν μετά το δημοψήφισμα. 

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΠΙΚΑΛΕΙΣΑΙ ΤΑΚΤΙΚΟΥΣ Ή ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥΣ ΕΛΙΓΜΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ ΜΙΑ ΝΙΚΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΧΕΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΕΣ. 

Σταματήστε το έγκλημα εναντίον της χώρας και του λαού!
Είσαστε εξίσου απατεώνες με όλους τους προηγούμενους.
Κι ακόμη χειρότεροι αφού προδώσατε μιά ήδη κερδισμένη νίκη.

Είσαστε εγκληματίες πολέμου, αφού σε πόλεμο βρισκόμαστε, με θύματα-πολλά θύματα, κατάλυση της κυριαρχίας του κράτους, και λεηλασία της χώρας.
Και ως εγκληματίες πολέμου θα δικαστείτε όταν επιστρέψει ο καιρός ειρήνης στον τόπο.
Σε ισόβια αν είσαστε ακόμη τότε εν ζωή, σε απαξία και στον βόρβορο της ιστορικής μνήμης αν έχετε  προλάβει να δραπετεύσετε δια του φυσικού τέλους.

 Όπως και νά 'χει, σταματήστε τώρα!
Όσο ακόμα υπάρχει καιρός για όλους μας!... 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Η τελευταία προκλητική ενέργεια της Τουρκίας, να εισβάλει στο βόρειο Ιράκ και να τοποθετήσει στρατεύματα κοντά στη Μοσούλη, μπορεί να "πάγωσε" μετά την αρχική αντίδραση της κυβέρνησης της Βαγδάτης, όμως, δεν παύει να αποτελεί μία επιθετική πράξη κατά του Ιράκ, η οποία αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα κινδυνεύει να δημιουργήσει τετελεσμένα κατοχής Ιρακινού εδάφους.
Η κυβέρνηση του Ιράκ, γνωρίζοντας τις (προ)διαθέσεις της Άγκυρας (τόσο για το βόρειο Ιράκ και την Μοσούλη, όσο και για τμήμα της βορειοδυτικής Συρίας (περιοχή Τουρκμάνων) αλλά και την ήδη εφαρμοζόμενη τακτική της έμμεσης εγκόλπωσης στην τουρκική επικράτεια στην Κύπρο, αντέδρασε έντονα και απειλεί τώρα με κλιμάκωση, συγκεκριμένα με επίθεση, κατά του τουρκικού στρατιωτικού τμήματος που βρίσκεται ήδη μέσα σε Ιρακινό έδαφος.

Έτσι, τώρα, η Βαγδάτη απειλεί άμεσα την Τουρκία πως θα προχωρήσει σε αεροπορικό βομβαρδισμό της τουρκικής στρατιωτικής δύναμης που εισέβαλε στο βόρειο Ιράκ χωρίς να ζητήσει και να υπάρξει σχετική άδεια από την νόμιμη κυβέρνηση της Βαγδάτης. Σημειώνεται, επίσης, πως η απειλή αυτή εκτοξεύθηκε από τον αρχηγό της Ιρακινής αεροπορίας.

Αυτή η αντίδραση του Ιράκ κατά της Τουρκίας ανησύχησε την Άγκυρα η οποία ανακοίνωσε πως ο Αχμέτ Νταβούτογλου για τον λόγο αυτό θα μεταβεί εκτάκτως στην Βαγδάτη προκειμένου να εφησυχάσει την Ιρακινή κυβέρνηση σχετικά με την τουρκική επέμβαση - εισβολή στο Βόρειο Ιράκ.

Το Ιράν τοποθετείται απέναντι στην Άγκυρα

Ταυτόχρονα, όπως αναφέρουν τουρκικές εφημερίδες, το Ιράν μετά την προμήθεια από την Ρωσία των αντιαεροπορικών πυραύλων S-400 προχωρά και σε μία ακόμη σημαντική προμήθεια, αυτή των αρμάτων μάχης Τ-90, δημιουργώντας μία νέα δυσάρεστη έκπληξη στην Τουρκία των Νταβούτογλου - Ερντογάν.
Αξίζει να επισημανθεί πως στη Συρία, σύμφωνα με το επίσημο ιρανκό πρακτορείο ειδήσεων IRNA, βρίσκονται ήδη "Φρουροί της Επανάστασης" οι οποίοι πολεμούν στο πλευρό των συριακών δυνάμεων κατά των τζιχαντιστών και κατά των Τουρκμάνων.

Στριμωγμένη στη γωνία η Τουρκία

Αυτές οι εξελίξεις καταστρέφουν τα σχέδια της Τουρκίας, η οποία αρχίζει να αισθάνεται την πίεση των γειτόνων της, αλλά και την σταδιακή απομάκρυνση των "συμμάχων" της. Είναι άγνωστο κατά πόσο θα μπορέσει (και κυρίως με ποιόν τρόπο) να ανταπεξέλθει η Άγκυρα σε αυτές τις αρνητικές για την ίδια αλαλγές που επέβαλε η έλευση της Ρωσίας στην περιοχή.
Η Τουρκία, μέχρι πριν μερικούς μήνες κατείχε τον ρόλο του "καταλύτη" των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Σήμερα, πολλοί δυτικοί αναλυτές φοβούνται πως η Τουρκία έχει μετακινηθεί στον ρόλο του... "πυροκροτητή" εξελίξεων που δεν επιθυμούν οι δυτικοί, αφού (λόγω της τουρκικής συμμετοχής στο ΝΑΤΟ) υπάρχει το ενδεχόμενο η Τουρκία να προκαλέσει - εξαναγκάσει εμπλοκή του ΝΑΤΟ σε μία σύγκρουση που θα έχει τα χαρακτηριστικά ενός πρωτοφανούς σε μέγεθος πολέμου.

Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται σε ιδιαίτερα μειονεκτική θέση. Έχει τοποθετηθεί απέναντι στην Ρωσία (μετά και την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους), έχει δημιουργήσει ιδιαίτερα αρνητικές εντυπώσεις στις αραβικές χώρες και οι πρακτικές που ακολουθεί την απομονώνουν έναντι χωρών της Δύσης (πλην της Γερμανικής Ευρώπης η οποία υποτάχθηκε στον τουρκιό εκβιασμό πληρώνοντας στον Ερντογάν λύτρα διαχείρισης της ροής λαθρομεταναστών).

Η Ελλάδα πρέπει να ετοιμάζεται για τουρκικό ξέσπασμα

Η ό,ποια αντίδραση της Τουρκίας θα πρέπει να προβληματίσει ιδιαίτερα την Ελλάδα, η οποία βιώνει το δικό της δράμα με την οικονομική (και πολιτική κρίση) των τελευταίων χρόνων. Με δεδομένο πως η Τουρκία μπορεί να επιχειρήσει κάποια κίνηση κατά της Ελλάδας (για εσωτερική της κατανάλωση), με δεδομένη την "στάση εφησυχασμού" της συγκυβέρνησης Τσίπρα Καμμένου, αλλά -κυρίως- με δεδομένη την ανάγκη της Τουρκικής κυβέερνησης να ταράξει τα νερά και να στείλει ένα επικίνδυνο μήνυμα προς τη Δύση, ίσως οι κατοικούντες στο Μέγαρο Μαξίμου θα έπρεπε να σκεφτούν πάρα πολύ σοβαρά την αναθεώρηση επί των ιδεοληψιών τους, και να προχωρήσουν στην επιλογή στήριξης της στρατιωτικής - αμυντικής διάταξης της Ελλάδας, αφού όπως είναι γνωστό, "ο απελπισμένος είναι και ο πιό επικίνδυνος αντίπαλος"...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η κρίση, ο ρόλος του ΔΝΤ και οι μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό σχολιάζονταν χθες στον γερμανικό Τύπο, ενώ ξεχώρισε σχόλιο της Süddeutsche Zeitung, που απευθύνει έκκληση για πιο επιεική μεταχείριση της Ελλάδας, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle.

«Αυτές τις μέρες η Ελλάδα θα είχε αρκετούς λόγους να απελπίζεται με την κατάσταση της Ε.Ε.

Καθώς στις Βρυξέλλες θεωρούν ότι η λύση της προσφυγικής κρίσης βρίσκεται στην Τουρκία, αλλά όχι στις ακτές της, η Ε.Ε. υπόσχεται στην υποψήφια προς ένταξη Τουρκία οικονομική βοήθειαδισεκατομμυρίων ευρώ ή ακόμα και κατάργηση της βίζας.

Αντιθέτως, η Ελλάδα, που υποφέρει από την κρίση, βρίσκεται ενώπιον αποκλεισμού από το Σένγκεν, γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

“Είναι περίεργο το πώς συμπεριφέρεται η Ε.Ε. σε ένα κράτος-μέλος της”, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα.

“Αλλά και στις μεταρρυθμίσεις για το τρίτο πακέτο βοήθειας, σύμφωνα με τους τεχνοκράτες της, τίποτα δεν γίνεται αρκετά γρήγορα.

Ωσάν να μην ήταν ξεκάθαρο για όλους το καλοκαίρι, κατά την υπογραφή του τρίτου πακέτου, ότι η χώρα δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στο ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα.

Σχεδόν κάθε εβδομάδα η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα ψηφίζει μεταρρυθμίσεις στο κοινοβούλιο, περικόπτοντας δισεκατομμύρια.

Κάθε νομοσχέδιο φέρνει νέα οδυνηρά μέτρα.

Οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε διαλυθεί από μία τόσο σκληρή πολιτική.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, με μία πλειοψηφία μόνο τριών ψήφων, εμφανίζεται απρόσμενα ανθεκτική, όπως φαίνεται και από την υπερψήφιση του προϋπολογισμού λιτότητας για το 2016”, σημειώνεται στο δημοσίευμα.

Πολιτικοί κύκλοι στην Ελλάδα σχολίαζαν θετικά το ως άνω δημοσίευμα, χαρακτηρίζοντάς το σπάνιαεξαίρεση σε έναν γερμανικό Τύπο, ο οποίος χρησιμοποιεί, περίπου, ως “σάκο του μποξ” τη χώρα μας. Όσον αφορά δε την ανθεκτικότητα της κυβέρνησης Τσίπρα, τόνιζαν ότι αυτή δεν είναι καθόλου βέβαιηστο αμέσως προσεχές διάστημα, εφόσον συνεχίζει να επιμένει στην εφαρμογή των εξοντωτικώνμέτρων του τρίτου μνημονίου. Αντίθετα, από τις αρχές του χρόνου που μας έρχεται, μάλλον, θα πρέπει να αναμένονται εξελίξεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου