Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιαν 2017


«Ξαναχτύπησε» ο Γιγίτ Μπουλούτ: «Μακάρι να σηκώνονταν οι 300 του Λεωνίδα να πάνε να δούνε τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας...»

Για ξεπούλημα της Ελλάδας από τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα κάνει λόγο ο Γιγίτ Μπουλούτ, σύμβουλος του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, σε εκπομπή που παρουσιάστηκε στην κρατική τηλεόραση του τουρκικού τηλεοπτικού σταθμού TRT haber.

Ο Μπουλούτ, κορυφαίος σύμβουλος του Ερντογάν, είπε ότι η σημερινή κατάσταση που εισπράττει στην Ελλάδα έχει κάνει τους Έλληνες σκλάβους λόγω του χρέους ενώ όλα τα λιμάνια και τα κεφαλαία της χώρας έχουν περάσει στα χέρια της Γερμανίας.

Συγκεκριμένα ο Γιγίτ Μπουλούτ υποστήριξε:
«Όλα τα λιμάνια έχουν περάσει στα χέρια του γερμανικού κεφαλαίου, όλα τα χρηματιστήρια, όλες οι τράπεζες. Σήμερα δεν υπάρχει Ελλάδα. Μακάρι να σηκώνονταν οι 300 του Λεωνίδα να πάνε να δούνε τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας».
Και συνέχισε ο σύμβουλος του Ταγίπ Ερντογάν:
«Ένας πρωθυπουργός που δεν φοράει γραβάτα έκανε όλα όσα του είπαν η ΕΕ και το ΔΝΤ, πούλησε την Ελλάδα. Να σας το πω καθαρά. Σήμερα οι Έλληνες πολίτες δεν υπάρχουν, είναι όλοι σκλάβοι. Τι περιμένουν; Περιμένουν το χρέος εκεί..».




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 




Η διάλυση της Ευρωζώνης, καθώς επίσης της ΕΕ γίνονται περισσότερο πιθανές, μετά την εκλογή του νέου προέδρου – ενώ η Ελλάδα θα επηρεαστεί από πολλές πλευρές, μεταξύ των οποίων από το ΔΝΤ, καθώς επίσης από τη σύγκρουση του με τη Γερμανία.
«Η Γερμανία, η οποία διενέργησε δύο παγκοσμίους πολέμους, αιματοκύλισε την Ευρώπη, «γαλούχησε» το ναζισμό και δρομολόγησε το Ολοκαύτωμα, όπου αντί να τιμωρηθεί της χαρίστηκε το 50% των χρεών της, η πληρωμή των υπολοίπων με ρήτρα ανάπτυξης, καθώς επίσης ένα σχέδιο Μάρσαλ, ενώ της επετράπη ανόητα να ενωθεί ξανά, έχει το θράσος να κατηγορεί τις Η.Π.Α. για προστατευτισμό και αυταρχική συμπεριφορά – εκείνη τη χώρα δηλαδή που κυριολεκτικά της χάρισε τα πάντα, χωρίς ουσιαστικά κανένα αντάλλαγμα, εκτός από τη χρήση της ως «ανάχωμα» απέναντι στη Σοβιετική Ένωση, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.Προφανώς λοιπόν πρόκειται για το πιο αχάριστο κράτος του πλανήτη, χωρίς απολύτως καμία διάθεση υπερβολής – για μία χώρα που δεν διστάζει να εκμεταλλευθεί τους πάντες και τα πάντα, για να εξυπηρετήσει αποκλειστικά και μόνο τα δικά της συμφέροντα. Άλλωστε για αυτό λέγεται πως δεν έχει ιστορία, αλλά ποινικό μητρώο – γεγονός που ενισχύεται από τα σημερινά εγκλήματα ή/και τις απάτες πολλών εταιρειών της, όπως της Deutsche Bank, της Volkswagen, της Siemens κοκ.» (πηγή).
Ασφαλώς η εκλογή ενός νέου προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί ένα πολύ σημαντικό γεγονός, αφού πρόκειται για τη χώρα που κυριαρχεί στον πλανήτη, ενώ ηγείται της «δυτικής τριάδας» – στην οποία συμπεριλαμβάνονται εκτός από την ίδια η Ευρώπη, καθώς επίσης η Ιαπωνία (δευτερευόντως ο Καναδάς, η Αυστραλία και ορισμένα άλλα μικρότερα κράτη).

Η κυριαρχία τους αυτή δεν αφορά μόνο το γεωπολιτικό και στρατιωτικό σκέλος μέσω του ΝΑΤΟ αλλά, επίσης εάν όχι κυρίως, το οικονομικό – με τη βοήθεια του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχουν εγκαθιδρύσει και ελέγχουν απόλυτα, της Fed, της Wall Street, του δολαρίου, των τριών μονοπωλιακών εταιρειών αξιολόγησης, των επενδυτικών γιγάντων, των κερδοσκόπων, του διαδικτύου, της πληροφορίας κοκ.

Η σημερινή εκλογή είναι όμως ακόμη σπουδαιότερη, αφενός μεν επειδή οι Η.Π.Α. ευρίσκονται σε πορεία παρακμής, αφετέρου επειδή ο νέος πρόεδρος θεωρείται μη συμβατικός – με την έννοια ότι διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από όλους τους προηγουμένους αφού προέρχεται από την (πραγματική) οικονομία, ενώ δεν έχει καμία σχεδόν πολιτική εμπειρία. Εκτός αυτού φαίνεται πολύ αποφασιστικός ως επιχειρηματίας, ενώ πιθανολογείται πως εκ φύσεως θα θελήσει να κυβερνήσει τις Η.Π.Α. σαν μία μεγάλη εταιρεία – με στόχο το υψηλότερο εφικτό κέρδος, με το χαμηλότερο δυνατό κόστος.

Στα πλαίσια αυτά, κυρίως με βάση το κεντρικό μήνυμα της προεκλογικής του εκστρατείας, σύμφωνα με το οποίο θέλει να κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη, δεν είναι λίγοι αυτοί που τον συγκρίνουν με τον M. Gorbachev – ο οποίος ανέλαβε το 1985 τα ηνία της καταρρέουσας τότε Σοβιετικής Ένωσης, δηλώνοντας πως θέλει να μεταρρυθμίσει δραστικά το σοβιετικό κομμουνισμό, να τον κάνει οικονομικά αποτελεσματικότερο, καθώς επίσης να αυξήσει το βιοτικό επίπεδο του πληθυσμού.

Ο κ. Gorbachev, κατά κάποιον τρόπο όπως ο κ. Trump, αναρριχήθηκε στην κορυφή ενός μεγάλου ιεραρχικού συστήματος – στο οποίο η Ρωσία ήταν η επικεφαλής της Σοβιετικής Ένωσης, το κομμουνιστικό κόμμα ήλεγχε τόσο τη Ρωσία, όσο και ολόκληρη τη Σοβιετική Ένωση, ενώ ο γενικός γραμματέας ήλεγχε το κομμουνιστικό κόμμα. Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις του γενικού γραμματέα ήταν δεσμευτικές για τη Σοβιετική Ένωση – ενώ όσα ήθελε η Σοβιετική Ένωση όφειλαν να γίνονται αποδεκτά από τους «συμμάχους», καθώς επίσης από τα κράτη-δορυφόρους τους.

Επομένως, όταν κρυολογούσε ελαφρά η Ρωσία, όλες οι παραπάνω χώρες υπέφεραν από πνευμονία – όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα με τις Η.Π.Α., όσον αφορά τους δικούς τους «συμμάχους» και δορυφόρους. Προφανώς δε το κόστος διατήρησης της «σοβιετικής αυτοκρατορίας», ειδικά όσον αφορά την άμυνα της, ήταν τεράστιο για τη Ρωσία, ιδίως για τους απλούς Πολίτες της – κάτι που διαπιστώνεται επίσης στις Η.Π.Α., οι Πολίτες των οποίων είναι υπερχρεωμένοι, το δημόσιο επίσης, 50 εκ. επιβιώνουν από τα κουπόνια διατροφής, ενώ αρκετοί είναι θαμμένοι ζωντανοί (ανάλυση).

Ταυτόχρονα, η υπερδύναμη έχει τρομακτικά εμπορικά ελλείμματα με τους συμμάχους της (800 δις $), μεταξύ των οποίων με τη Γερμανία – η οποία δεν πληρώνει καν τη συμφωνηθείσα συμμετοχή της στα στρατιωτικά έξοδα του ΝΑΤΟ, χρησιμοποιώντας τα τεράστια πλεονάσματα της για να χρηματοδοτεί τον οικονομικό πόλεμο που διεξάγει κρυφά στην Ευρώπη.

Περαιτέρω, όταν ο κ. Gorbachev ανήλθε στην εξουσία αρχίζοντας να αλλάζει τα πάντα, τόσο οι σοβιετικές, όσο και οι ανατολικοευρωπαϊκές κομμουνιστικές ελίτ, εξεπλάγησαν και παρέλυσαν – ενώ η μεταρρύθμιση του ρωσικού οικονομικού και πολιτικού συστήματος, καθώς επίσης η έγκριση που δόθηκε στα κράτη του «Συμφώνου της Βαρσοβίας» να ακολουθήσουν το δικό τους ανεξάρτητο δρόμο, προβλημάτισαν ακόμη περισσότερο τις ελίτ. Κυρίως βέβαια επειδή όλες αυτές οι αλλαγές υπέσκαπταν την ισχύ τους, καθώς επίσης την ιδεολογική τους νομιμοποίηση – οπότε ήταν διαμετρικά αντίθετες, όσον αφορούσε την ηγεμονία τους.

Εν τούτοις, οι ελίτ δεν μπορούσαν καν να φαντασθούν την κατά μέτωπο σύγκρουση τους με το γενικό γραμματέα, αφού θεωρούταν αλάθητος όπως ο πάπας – κάτι που δεν ισχύει σήμερα στις Η.Π.Α. όπου ο νέος πρόεδρος αντιμετωπίζει τις επιθέσεις του συστήματος προτού καν εκλεγεί, μεταξύ των οποίων από τους Clinton, την CIA και τον G.Soros, ενώ ο κ. Putin τον προειδοποίησε για ένα ενδεχόμενο πραξικόπημα.

Σε κάθε περίπτωση, οι σοβιετικές ελίτ ήταν διχασμένες ανάμεσα στην υπονόμευση της κυριαρχίας τους, καθώς επίσης στην αδυναμία τους να αμυνθούν – οπότε περίμεναν άπρακτοι και σιωπηλοί τα αποτελέσματα των αποφάσεων του κ. Gorbachev, τα οποία γνωρίζουμε πλέον πολύ καλά σήμερα: μεταξύ αυτών τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το τέλος του κομμουνισμού ως καθεστώς και ως μορφή κοινωνικής οργάνωσης στην Ανατολική Ευρώπη, καθώς επίσης την τελική χρεοκοπία της Ρωσίας, μετά την υπαγωγή της στο ΔΝΤ.

Περαιτέρω, ο καπιταλιστικός κόσμος της Δύσης ήταν μετά το 1945 οργανωμένος με μία παρόμοια ιεραρχική δομή – όπου όλες οι χώρες ήταν μεν ίσες μεταξύ τους αλλά μία από αυτές, οι Η.Π.Α., ήταν «πιο ίση». Αποτελεί όμως αναμφίβολο γεγονός το ότι, ούτε η Ευρώπη και ειδικά η Γερμανία, ούτε η Ιαπωνία δεν θα ευρισκόταν σε τόσο καλή θέση, εάν οι Η.Π.Α. δεν δαπανούσαν τεράστιες ποσότητες χρημάτων, κόπο και χρόνο – για να ανοικοδομήσουν, καθώς επίσης για να στηρίξουν τις δύο αυτές περιοχές.

Στην ανώτατη ιεραρχική θέση τώρα της ηγετικής δύναμης της δυτικής τριάδας ευρίσκεται ο εκάστοτε αμερικανός πρόεδρος που μπορεί μεν να είναι διαφορετικός από τον προηγούμενο, περισσότερο ή λιγότερο συμπαθής, αλλά μέχρι σήμερα ακολουθούσε απαράβατα ορισμένους βασικούς κανόνες: όπως είναι η στενή στρατιωτική και πολιτική συνεργασία των δυτικών δημοκρατιών υπό την ηγεσία των Η.Π.Α., η οποία δεν τέθηκε ποτέ σε συζήτηση και δεν αποτέλεσε ποτέ αντικείμενο αντιπαράθεσης.

Σήμερα όμως ο κ. Trump, θεωρεί ξεπερασμένο, παρωχημένο όπως είπε το ΝΑΤΟ, καθώς επίσης ότι δεν έχει αντικείμενο – κατ’ αναλογία με τον κ. Gorbachev το 1985, όσον αφορούσε τότε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Δήλωσε επίσης πως αδιαφορεί τόσο για την ΕΕ, όσο και για την Ευρωζώνη – επαινώντας τη Μ. Βρετανία για την έξοδο της, αφού είπε ότι οι Πολίτες της πήραν πίσω τη χώρα τους, κάτι πολύ καλό!

«Ευρώπη; Ποιά Ευρώπη;», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας σωστά πως είναι το όχημα της Γερμανίας – η οποία θέλει επί πλέον να καλύπτεται πίσω από τον προστατευτικό τοίχο της νομισματικής ένωσης, για να μη φαίνονται οι ηγεμονικές της βλέψεις, καθώς επίσης ο παράνομος πλουτισμός της μέσω των πλεονασμάτων της. Εκτός αυτού ο κ. Trump θέλει να επιβάλλει δασμούς στην Κίνα, στο Μεξικό κοκ., αδιαφορώντας για τους κανόνες του ΠΟΕ – γεγονός που σημαίνει ότι, κατεδαφίζει κυριολεκτικά ολόκληρο το οικοδόμημα που είχαν κατασκευάσει οι Η.Π.Α. μετά το 1945, αλλάζοντας εντελώς την αρχιτεκτονική του.

Στα πλαίσια αυτά οι δυτικές ελίτ έχουν εκπλαγεί, καθώς επίσης παραλύσει, όπως οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ ζητούν εναγωνίως να συναντηθούν με το νέο πρόεδρο παρά το ότι τον κατακρίνουν, ενώ ελάχιστοι ήθελαν να εκλεγεί. Λογικά βέβαια, επίσης σε αναλογία με το 1985, αφού κανένας δυτικός ηγέτης δεν διανοείται να συγκρουστεί με τις Η.Π.Α. – επειδή καμία ευρωπαϊκή δύναμη, μόνη της ή μαζί με κάποια άλλη, δεν είναι σε θέση να κατασκευάσει ή να λειτουργήσει ένα σύστημα, όπως το αμερικανικό.

Ως εκ τούτου, όλες οι δυτικές ελίτ συμπεριφέρονται απέναντι στον κ. Trump όπως τα σκυλιά σε ένα λιοντάρι, με το οποίο βρέθηκαν στο ίδιο κλουβί χωρίς να το θέλουν – με την έννοια ότι προσπαθούν να είναι φιλικοί μαζί του, ελπίζοντας ότι δεν θα τους κατασπαράξει, καθώς επίσης πως σύντομα θα εγκαταλείψει το κλουβί, συνεχίζοντας όμως να τους προστατεύει από τα άλλα άγρια λιοντάρια.

Φυσικά οι δυτικές δημοκρατικές κοινωνίες είναι πιο ανθεκτικές και οργανωμένες, από ότι οι σοβιετικές στο παρελθόν – ενώ κυβερνώνται από τεχνοκρατικές ελίτ που γνωρίζουν πολύ καλά το αντικείμενο τους, σε αντίθεση με τις τότε κομμουνιστικές. Εκτός αυτού, ο καπιταλισμός ως σύστημα είναι οικονομικά πιο επιτυχημένος – οπότε πολύ δύσκολα θα έχει ο κ. Trump ανάλογα αποτελέσματα με τον κ. Gorbachev, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα κάνει τα ίδια ή περισσότερα λάθη.

Εν τούτοις είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι, θα κατεδαφίσει αρκετά μέρη του παλαιού οικοδομήματος – ενώ οι δηλώσεις του, σύμφωνα με τις οποίες η Κίνα βιάζει τη χώρα του, ενώ θα ήταν ανόητος αυτός που δεν θα επεδίωκε καλές σχέσεις με τη Ρωσία, προϊδεάζουν για μεγάλες γεωπολιτικές αλλαγές.

Ολοκληρώνοντας, η εκλογή του νέου προέδρου θα έχει σημαντικές επιπτώσεις επίσης για την Ελλάδα, αφενός μεν επειδή αυτός θα κατευθύνει πλέον το ΔΝΤ, αφετέρου λόγω της σύγκρουσης του με τη Γερμανία (άρθρο) – ενώ δεν πρέπει πλέον να υποτιμάει κανείς την προοπτική διάλυσης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης την αύξηση της ρωσικής επιρροής στην ήπειρο μας. Ακολουθεί η σημερινή τηλεφωνική συνομιλία του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο, με θέμα την εκλογή Trump.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 




Δεν είναι ντροπή να κληρονομήσουμε στα παιδιά μας μία θλιβερή αποικία, έρμαιο των δανειστών της; Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε εμείς, για τα τραγικά μας λάθη; Δεν πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι;
"Θυμηθείτε και προετοιμαστείτε: Όταν στύβεις μία λεμονόκουπα έως ότου δεν έχει πια καθόλου χυμό, την πετάς στα σκουπίδια".
Γράφει ο Σερένα Νομικού

Έχω την εντύπωση ότι, είμαστε μία από τις πλέον εγωιστικές γενιές που έχουν περάσει ποτέ από την Ελλάδα. Πιθανόν λόγω αυτού ακριβώς του εγωισμού και της βρώμικης ιδιοτέλειας μας, έχουμε «εκθρέψει» τη διαφθορά σε ολόκληρο το δημόσιο βίο. Επί πλέον, επιλέγαμε συνεχώς ανίκανες, προδοτικές κυβερνήσεις, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί η πατρίδα μας στην καταστροφή.

Όσον αφορά τα παιδιά μας, αφενός μεν τους έχουμε στερήσει εντελώς την αυτοτέλεια και τη μαχητικότητα, αφετέρου τα πλημμυρίσαμε με ανασφάλειες. Επιδεινώσαμε δε κατά πολύ τις δυνατότητες τους να επιβιώσουν μόνα τους, χωρίς τη δική μας στήριξη, στην κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζούγκλα που κατασκευάσαμε τις τελευταίες δεκαετίες. Όσο για όλα όσα τα διδάξαμε με τις πράξεις μας και όχι με τα λόγια, είναι καλύτερα να μην αναφερθώ.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, θέλουμε να τους κληρονομήσουμε μία υποδουλωμένη χώρα, έρμαιο των δικτατόρων δανειστών της, με δημόσια και ιδιωτικά χρέη που είναι αδύνατον ποτέ να πληρωθούν. Με την ανεργία στη στρατόσφαιρα, με τις επιχειρήσεις στο καναβάτσο, με το σύστημα υγείας ετοιμοθάνατο και με τα σχολεία διαλυμένα.

Εκτός αυτού, έχουμε επιτρέψει να μας κλείσουν όλες τις εξόδους διαφυγής, με τελευταία την κατάληψη του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος από τους διεθνείς κερδοσκόπους. Μία ενέργεια που, συν τοις άλλοις, απογείωσε ξανά το δημόσιο χρέος μας, προσθέτοντας πάνω από 40 δις € στο ήδη αστρονομικό επίπεδο των 320 δις €.

Έτσι, θέσαμε τον εαυτό μας μόνοι μας στην ομηρία των ξένων, παραδίδοντας χωρίς καμία αντίδραση τα κλειδιά της πατρίδας μας. Ακόμη χειρότερα, αναζητούμε δυστυχώς τρόπους, για να μεταβιβάσουμε τις υποχρεώσεις και τα τεράστια λάθη μας στις επόμενες γενιές. Επίσης, σαθρές δικαιολογίες για να μην νοιώθουμε τύψεις στη συνείδηση μας που όμως δεν παύει να μας κατηγορεί νύχτα και μέρα, ακόμη και όταν προσποιούμαστε πως δεν την ακούμε.

Λογικά λοιπόν κατηγορούμαστε πως αποτελούμε τη ντροπή της Ευρώπης. Λογικά μας αποφεύγουν τα παιδιά μας, νοιώθοντας αηδία για τους πολιτικούς που εκλέγουμε και για τις κενές, χωρίς νόημα συζητήσεις που διεξάγουμε. Λογικά θεωρούμαστε η γενιά της καταστροφής που δεν έχει καταλάβει καν πως όταν στύβει κανείς μία λεμονόκουπα, όπως έχουν ήδη κάνει οι δανειστές μας, την πετάει μετά στα σκουπίδια.

Για να μη μείνω τώρα στα λόγια, πρέπει πρώτα από όλα να καταλάβουμε τι έχουμε κάνει. Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε μία πάμπλουτη, παραδεισένια χώρα, η οποία το 1980 χρωστούσε μόλις το 25% του ΑΕΠ της, σε μία χρεοκοπημένη, πάμπτωχη αποικία, με 200% χρέος και χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας.

Πώς η κάθε κυβέρνηση που εκλέγουμε, σαν να είμαστε διανοητικά ανάπηροι, είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Αποθέωση η σημερινή που ψηφίσαμε ανεύθυνα, παρά το ότι γνωρίζαμε το χάος που είχε προκαλέσει μέσα σε ελάχιστους μήνες, κλείνοντας τις τράπεζες και μεταφράζοντας το ΟΧΙ μας σε ΝΑΙ.

Πώς επιτρέψαμε να προδώσουν την πατρίδα τους κάποιοι που αργότερα χρηματίστηκαν με σεμινάρια των 1.000 € το λεπτό. Πώς αφήσαμε εγκληματίες να πουλήσουν μετοχές τραπεζών που αγοράστηκαν για 170 € η μία με δικά μας χρήματα, μόλις πέρυσι, για 3 μόλις Σεντ, κατακλέβοντας την Ελλάδα και καταστρέφοντας κυριολεκτικά το μέλλον των παιδιών μας.

Για να μην πλατειάζω, αφού όλοι γνωρίζουμε τι κάναμε, είμαστε υποχρεωμένοι να πληρώσουμε εμείς για όλα αυτά τα λάθη μας, όχι τα παιδιά μας. Το πρώτο βήμα λοιπόν είναι να αποδοθούν οι ευθύνες σε αυτούς που τους ανήκουν: στους πολιτικούς που υπέγραψαν τα μνημόνια, στον πρωθυπουργό που μας κορόιδεψε πείθοντας μας ότι μπορεί να κυβερνήσει, στον πρόεδρο που εγκρίνει ότι του προσκομίζουν, στους τραπεζίτες που λήστεψαν τις τράπεζες τους, στους «Θεσμούς» που συμμετείχαν στη μεγάλη κλοπή (Τράπεζα της Ελλάδας) και σε όλους τους υπόλοιπους.

Στη συνέχεια πρέπει να αναλάβουμε τις δικές μας ευθύνες, ως ώριμοι, συνεπείς πολίτες αυτής της χώρας. Πρακτικά να απαιτήσουμε την άμεση χρεοκοπία της Ελλάδας, χωρίς να φοβηθούμε τις οδυνηρές της συνέπειες στην καθημερινότητα μας. Εάν δεν μπορούν οι Έλληνες, τότε θα πρέπει να το επιβάλλουν οι Ελληνίδες. Εάν όχι για την πατρίδα τους, τότε για τα παιδιά τους.

Δεν υπάρχει πάντως κανένας άλλος τρόπος για να προστατέψουμε την εθνική μας κυριαρχία και τα περιουσιακά μας στοιχεία. Για να αποφευχθεί η μεταφορά των δικών μας χρεών στις επόμενες γενιές.
Η χρεοκοπία βέβαια πρέπει να συνοδεύεται απαραίτητα από την παραδειγματική τιμωρία όλων όσων οδήγησαν την Ελλάδα στα σημερινά της αδιέξοδα, όπως έκαναν οι Ισλανδοί. Διαφορετικά δεν πρόκειται κανένας να μας την εγκρίνει ενώ, εάν δεν δηλώσει στάση πληρωμών μία χώρα, δεν μπορεί ποτέ να διαπραγματευτεί τη διαγραφή των χρεών της.

Χρειάζεται ασφαλώς «αρετή και τόλμη» μία τέτοια απόφαση. Εάν όμως δεν την πάρουμε, τότε θα είναι καλύτερα να ξεχάσουμε την ελληνική μας καταγωγή. Δεν θα την αξίζουμε, αφού θα αποδειχτεί πως ενδιαφερόμαστε ξανά μόνο για τον εαυτό μας και τη μίζερη βολή μας. Καθόλου για την πατρίδα μας, για τα παιδιά μας και για τη δικαιοσύνη που πρέπει να υπάρχει μεταξύ των γενεών.

Γνωρίζω βέβαια πως αυτοί που φοβούνται περισσότερο τη χρεοκοπία, όπως ο διάβολος το λιβάνι, είναι εκείνοι που απομύζησαν αχόρταγα την πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια: οι κάθε είδους διεφθαρμένοι, ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών, κάποια ΜΜΕ, οι αριστεροί δικτάτορες που θέλουν να τα κλέψουν για να τα φιμώσουν και διάφοροι άλλοι «προύχοντες» της χώρας.

Φοβούνται επειδή συνειδητοποιούν τις τεράστιες ευθύνες τους. Επομένως, δεν πρόκειται ποτέ να το επιτρέψουν, χωρίς να δώσουν τις μάχες που ξέρουν, η βασικότερη των οποίων είναι η παραπλάνηση της κοινής γνώμης. Θα τα καταφέρουν; Ελπίζω πως όχι, αφού έτσι θα διαιωνιζόταν τα μαρτύρια μας. Πιστεύω όμως πως ναι, αφού ποτέ κανένα πρόβατο δεν τόλμησε να επιτεθεί σε λύκο, ακόμη και όταν πέθαινε από την πείνα.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχασε την πυξίδα του γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού της προσανατολισμού. Η ιστορική παραδοχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή «Ανήκομεν εις την Δύσιν» έχασε το πραγματικό της νόημα και αντικαταστάθηκε από μια εμμονική σχέση εξάρτησης, με αμιγώς οικονομοτεχνικά χαρακτηριστικά, από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία. Η Ελλάδα υποβάθμισε συνειδητά την σχέση της με την άλλη όχθη του Ατλαντικού προκειμένου να «φανεί εντάξει» στις υποχρεώσεις τις προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, μη αξιοποιώντας έτσι έναν πολύτιμο σύμμαχο που θα μπορούσε να παίξει καίριο ρόλο στην ικανοποίηση των εθνικών μας συμφερόντων. Αυτό το χαμένο έδαφος καλούμαστε να καλύψουμε σήμερα.

Στις 6 το απόγευμα, λοιπόν, ώρα Ελλάδας, ορκίζεται 45ος Πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ. Μέχρι και πριν από μερικούς μήνες, η ευρωπαϊκή ελίτ θεωρούσε αυτό το ενδεχόμενο σαν «σύντομο ανέκδοτο». Για μια ακόμη φορά η Ευρώπη «πιάστηκε στον ύπνο», αποδεικνύοντας την αποτυχία της να είναι σοβαρός παίκτης στην παγκόσμια σκηνή.

Σε αντίθεση με τις άλλες δύο μεγάλες δυνάμεις, τη Μ. Βρετανία και τη Ρωσία, η Ε.Ε είναι παντελώς απροετοίμαστη να διαχειριστεί τη νέα πραγματικότητα που θα φέρει η διακυβέρνηση Τραμπ, καθώς ο νέος αμερικανός Πρόεδρος έχει καταστήσει σαφές πως οι ΗΠΑ δεν θα βάζουν για πάντα «πλάτη» προκειμένου να υπάρχει μια Ε.Ε, η οποία θα εξυπηρετεί στην ουσία τα γερμανικά συμφέροντα και μόνον. Αν οι Γερμανοί θέλουν μερίδιο «μεγάλης δύναμης» στο «παγκόσμιο σύστημα», θα πρέπει να το πληρώσουν οι ίδιοι. Όσο κι αν τους στοιχίσει…

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να δει πως αργά ή γρήγορα η Ελλάδα θα πρέπει «να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει». Και η απόφαση αυτή δεν θα διαμορφώσει απλά το μέλλον αλλά θα κρίνει και το αν θα υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα. Η κοινωνία ήδη το διαισθάνεται αυτό, όσο κι αν το πολιτικό σύστημα σφυρίζει αδιάφορα. Γι αυτό και στις δημοσκοπήσεις πλέον δεν κυριαρχεί τόσο ο φόβος για το «λόμπι της δραχμής» όσο ο τρόμος για τη «λούμπα του ευρώ».

Η ταύτιση της Δύσης με την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ελαχιστοποίησε και τα αντανακλαστικά της ελληνικής διπλωματίας στις ΗΠΑ. Κακά τα ψέματα, η χώρα μας σήμερα υποεκπροσωπείται στο μεγαλύτερο κέντρο λήψης αποφάσεων παγκοσμίως, στην Ουάσιγκτον. Υποεκπροσωπείται τόσο σε επίπεδο καθαρά υπηρεσιακό όσο και σε επίπεδο προώθησης των εθνικών μας επιδιώξεων μέσω ομάδων πίεσης, ειδικών ομάδων συμφερόντων κλπ. Και αυτή η επιφανειακή παρουσία της χώρας μας στην αμερικανική πρωτεύουσα φαίνεται ακόμη περισσότερο σήμερα, που το αμερικανικό πολιτικό σύστημα δέχεται ισχυρό κύμα ανανέωσης στα ανώτερα εκτελεστικά και διοικητικά κλιμάκια, με την έλευση του νέου αμερικανού προέδρου. Δεν έχουμε άλλο χρόνο για χάσιμο. Πρέπει να δουλέψουμε συστηματικά και με συνέπεια για να ξαναφέρουμε τα εθνικά μας θέματα στην πρώτη γραμμή ενδιαφέροντος στις ΗΠΑ.

Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις μπορεί να έχασαν την ισχυρή δυναμική τους τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της μονομέρειας της εξωτερικής μας πολιτικής, ωστόσο παρέμειναν αδιάβλητες στο πέρασμα του χρόνου. Είναι καιρός, μαζί με τα ψεύτικα ιδεολογήματα της Αριστεράς και τον επίπλαστο αντιαμερικανισμό που εξέθρεψαν τις τελευταίες δεκαετίες «καριερίστες του πεζοδρομίου», να αποβάλλουμε και προκαταλήψεις και στερεότυπα που αναπτύχθηκαν στις διμερείς μας σχέσεις. Να εστιάσουμε σε αυτά που μας ενώνουν και που εδράζονται πάνω στις αρχές της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Και να κατανοήσουμε επιτέλους ως κοινωνία αλλά και ως πολιτικό σύστημα πως η διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων περνά μέσα από την ισχυροποίηση των ιστορικών μας συμμαχιών, κυριότερη εκ των οποίων ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι η στρατηγική συμμαχία μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Ο Ντόναλντ Τραμπ επαναφέρει μια σύγχρονη άποψη του δόγματος Μονρόε. Προσαρμόζει τις αντιλήψεις περί οικουμενικού συμφέροντος στο αμερικανικό εθνικό συμφέρον. Το ίδιο οφείλουμε να πράξουμε και εμείς. Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούμε να δημιουργήσουμε την «κοινή γλώσσα» συνεννόησης που απαιτείται, ώστε η διακυβέρνηση Τραμπ να αποδειχθεί επωφελής για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, όπως και η Ελλάδα να αποδειχθεί αξιόπιστος στρατηγικός εταίρος και σύμμαχος των ΗΠΑ σε αυτή τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο παγκόσμιο σύστημα.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ ανοίγει το δρόμο για μια σειρά ριζικών αλλαγών στην εγχώρια και εξωτερική πολιτική.

Μια προεδρία Τραμπ μπορεί να οδηγήσει στην ακύρωση των πιο σημαντικών επιτευγμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, όπως το Obamacare, η πολιτική για το κλίμα και η συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν. Παρελθόν πρέπει να θεωρούνται οι ελπίδες των Δημοκρατικών για την διαμόρφωση του Ανώτατου Δικαστηρίου για μια ολόκληρη γενιά. Είναι πλέον πιο πιθανό ένα αρκετά πιο συντηρητικό δικαστήριο. Είναι πιθανή και μια δραματική στροφή στην εξωτερική πολιτική.

Πολλοί αναλυτές προειδοποιούν ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και στις επίσημες πολιτικές.

Οι επαναδιαπραγματεύσεις εμπορικών συμφωνιών αποδεικνύονται πολλές φορές λιγότερο ουσιαστικές από ότι αναμενόταν αρχικά. Οι δεσμεύσεις σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως η μετακίνηση της αμερικάνικης πρεσβείας στο Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ παραμερίζονται.

Αλλά παρουσιάζουμε επτά τρόπους με τους οποίους η ζωή θα μπορούσε να αλλάξει με πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ.

1) Ο κ. Τραμπ έχει αντιταχθεί στην εμπορική συμφωνία TPP μεταξύ των χωρών του Ειρηνικού και έχει ζητήσει ριζικές αλλαγές στη συμφωνία NAFTA με το Μεξικό και τον Καναδά. Οι πολιτικές αυτές φαίνεται πως ενίσχυσαν την απήχηση του στη «ζώνη της σκουριάς» στις μεσοδυτικές πολιτείες, κάτι που επηρέασε σημαντική το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών. Έχει επίσης απειλήσει με την επιβολή δασμών 45% στα αγαθά από την Κίνα, προκαλώντας φόβους για εμπορικό πόλεμο.

2) Ο κ. Τραμπ έχει δηλώσει πως η συμφωνία του κ. Ομπάμα με το Ιράν, η οποία έχει σαν στόχο να εμποδίσει την ισλαμική δημοκρατία να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, θα εξουδετερωθεί ή θα αναδιαρθρωθεί. Ενώ ο κ. Ομπάμα ξεκίνησε τη θητεία του παρουσιάζοντας το όραμα ενός κόσμου χωρίς πυρηνικά όπλα, ο κ. Τραμπ έχει διαμηνύσει ότι θα είναι ανοιχτός αν αποκτήσουν πυρηνικά οπλοστάσια η Ιαπωνία και η Νότιος Κορέα. Έχει αμφισβητήσει επίσης τις δεσμεύσεις των ΗΠΑ προς τους συμμάχους στο ΝΑΤΟ που δεν πληρώνουν για την ασφάλεια τους, ενώ έχει δείξει πως θα επιδιώξει μια πιο στενή σχέση με τον Ρώσο Βλαντιμίρ Πούτιν.

3) Ο κ. Τραμπ έχει υιοθετήσει την υπόσχεση των Ρεπουμπλικάνων να «ανακληθούν και να αντικατασταθούν» οι μεταρρυθμίσεις του Ομπάμα για την υγεία. Δεν έχει συγκροτήσει κάποια συνεκτική εναλλακτική πρόταση αλλά λέει πως θα ενθαρρύνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις αγορές σε διαφορετικές πολιτείες.

4) Ο κ. Τραμπ έχει υποσχεθεί να υλοποιήσει τη μεγαλύτερη φορολογική επανάσταση από την εποχή του Ρόναλντ Ρήγκαν, υποσχόμενος να προχωρήσει σε οριζόντιες περικοπές φόρων. Υποστηρίζει ότι καμία αμερικάνικη εταιρεία δεν θα πληρώσει πάνω από 15% φόρο για τα κέρδη της, έναντι 35% που ισχύει σήμερα. Ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής θα πέσει από το σημερινό 39,6%, καθώς ο Ρεπουμπλικάνος θα μειώσει τον αριθμό των φορολογικών κλιμακίων.

5) Για πολλούς πολιτικούς ακτιβιστές στις ΗΠΑ αυτή θα μπορούσε να είναι η πιο σοβαρή συνέπεια των εκλογών. Με το Ανώτατο Δικαστήριο να είναι αυτή τη στιγμή μοιρασμένο ανάμεσα σε 4 συντηρητικούς και τέσσερις πιο φιλελεύθερους δικαστές, πολλοί υποστηρικτές της Χίλαρι Κλίντον ήλπιζαν πως ένας ένατος δικαστής που θα επιλεγόταν από ένα Δημοκρατικό πρόεδρο θα άλλαζε τις ισορροπίες, πιθανότατα για μια γενιά. Αντίθετα, ο κ. Τραμπ είναι σχετικά εύκολο να κερδίσει την έγκριση της Ρεπουμπλικάνικης Γερουσία για την επιλογή του ενώ μπορεί να έχει την ευκαιρία να αντικαταστήσει κάποιον από τους πιο ηλικιωμένους φιλελεύθερους δικαστές.

6) Ο κ. Τραμπ έχει αποκαλέσει την παγκόσμια υπερθέρμανση μια απάτη που έχει επινοήσει η Κίνα για να καταστήσει λιγότερο ανταγωνιστική την αμερικάνικη μεταποίηση και έχει υποσχεθεί να ακυρώσει την συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, η οποία βασίστηκε σε μια συμφωνία του κ. Ομπάμα με την Κίνα. Διαμηνύει ακόμα πως θα σταματήσει όλες τις πληρωμές των ΗΠΑ προς τα προγράμματα του ΟΗΕ για την υπερθέρμανση του πλανήτη.

7) Αυτό είναι το ζήτημα που προκάλεσε τις μεγαλύτερες εντάσεις στην καμπάνια, τόσο μεταξύ των υποστηρικτών του κ. Τραμπ όσο και μεταξύ των ισπανόφωνων ψηφοφόρων που ήθελαν να τον εμποδίσουν να πάρει το Λευκό Οίκο. Η κα. Κλίντον και ο κ. Ομπάμα έχουν ταχθεί υπέρ ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων που θα έδιναν στους παράνομους μετανάστες μια ευκαιρία να λάβουν πλήρη ιθαγένεια. Αλλά ο κ. Τραμπ βάσισε την καμπάνια του στην υπόσχεση του να υψώσει ένα τείχος στα σύνορα με το Μεξικό, ζήτησε να απαγορευτεί η είσοδος Μουσουλμάνων στη χώρα και να απελαθούν 11 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες.

Ωστόσο, έκτοτε, έχει κάνει πιο αμφιλεγόμενες δηλώσεις, υποσχόμενος αντίθετα «εξονυχιστικούς ελέγχους» και αποφεύγοντας να ξεκαθαρίσει τα σχέδια του για τους μη μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ιπποκράτη Δασκαλάκη

Πέρασαν σχεδόν 130 χρόνια από τότε που ο καγκελάριος Bismarck δήλωσε ότι δεν σκόπευε να θυσιάσει ούτε τη ζωή ενός «Πομεριανού γρεναδιέρου» για τα Βαλκάνια. Λίγα χρόνια μετά, οι διάδοχοι και οι σύμμαχοί του ενεπλάκησαν, με αφορμή τον έλεγχο της περιοχής, στη μεγαλύτερη σφαγή που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η ανθρωπότητα, στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναμφίβολα, η πανσπερμία ανταγωνιζομένων εθνοτήτων, με ριζικά διαφορετικές καταβολές, που κατακλύζουν εδώ και αιώνες την περιοχή των Βαλκανίων ευθύνεται σημαντικά για τη συγκρουσιακή κατάσταση που επικρατεί. Αντίστοιχες όμως και οι ευθύνες των μεγάλων δυνάμεων που διαχρονικά ανταγωνίζονται για την επικράτηση και επιρροή τους χρησιμοποιώντας επιδέξια τους συναισθηματικούς, ευέξαπτους και ευκολόπιστους Βαλκάνιους.

Κατά γενική ομολογία, η τελευταία δεκαπενταετία, στα άλλοτε ταραγμένα Βαλκάνια, υπήρξε ασυνήθιστα ήρεμη. Εν μέρει παράδοξο, γιατί σχεδόν κανένα από τα προβλήματα που κληρονόμησε ο προηγούμενος αιώνας δεν έχει επιλυθεί. Η απαισιόδοξη σχολή σκέψης υποστηρίζει ότι η συσσώρευση των προβλημάτων οδηγεί σε δημιουργία εύφλεκτων συνθηκών και μια σπίθα μπορεί να πυροδοτήσει ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο ξέσπασμα βίας. Άλλωστε τα Βαλκάνια χαρακτηρίζονται ως η ευρωπαϊκή «πυριτιδαποθήκη». Αντίθετα, οι αισιόδοξοι φιλελεύθεροι ισχυρίζονται ότι οι κάτοικοι της περιοχής, κουρασμένοι από τις άσκοπες σφαγές και απολαμβάνοντας πλέον τα αγαθά της «δυτικής δημοκρατίας», θα περιορίσουν τους ανταγωνισμούς τους σε ελεγχόμενες εξάρσεις και εμπορικούς αντιπαραθέσεις. Οι ρεαλιστές από την άλλη, αιτιολογούν την πρωτόγνωρη και επίπλαστη ηρεμία που επικρατεί, ως αποτέλεσμα της παροδικής μείωσης του ενδιαφέροντος των μεγάλων δυνάμεων (κυρίως ΗΠΑ-Ρωσίας) αλλά και της αναγκαστικής επικέντρωσης των προσπαθειών των βαλκανικών χωρών στην ισχυροποίηση τους μέσω ανασύνταξης των οικονομικών, κοινωνικών και θεσμικών δυνάμεων και ένταξης στους δυτικούς θεσμούς.

Η διέλευση όμως ενός επιβατικού τραίνου, σε συνέχεια τριετών τουλάχιστον διαπραγματεύσεων, απέδειξε την επίπλαστη εικόνα της ειρηνικής συνύπαρξης Σέρβων και Κοσσοβάρων. Δικαιολογημένες και νωπές μνήμες συγκρούσεων και εχθρικά αισθήματα ξεπήδησαν σε αμφότερους τους λαούς ενώ ανεύθυνες και ανώριμες ηγεσίες προέβαιναν σε επίδειξη αποφασιστικότητας και σθένους απευθυνόμενες κυρίως στα εσωτερικά τους εκλογικά ακροατήρια. Οι κινητοποιήσεις των δυνάμεων καλύφθηκαν επικοινωνιακά, ΗΠΑ και Δύση έκαναν εκκλήσεις για μετριοπάθεια και η ένταση ταχύτητα αποκλιμακώθηκε. Η Πρίστινα, με τον «αέρα» του ευνοημένου κράτους της Δύσεως ακολουθεί μια ανένδοτη πολιτική γραμμή ενώ η Σερβία, χάρη της προσέγγισης με τη Δύση, φαίνεται να επιλέγει προσωρινά, έστω και διστακτικά, έναν περισσότερο συμβιβαστικό δρόμο.

Στο νοτίως της Σερβίας ευρισκόμενο «ακατανόμαστο κρατίδιο», η προβληματική συνύπαρξη σερβικού και αλβανικού στοιχείου συνεχίζεται εν μέσω τριβών που επιτείνονται από την ενδοσερβική πολιτική διαμάχη με αποτέλεσμα την αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Στα δυτικά σύνορα των Σκοπίων, τα Τίρανα, συνεπαρμένα από την καθυστερημένη αφύπνιση του αλβανικού εθνικισμού, απροκάλυπτα ενισχύουν κάθε αλβανική διεκδίκηση και καλλιεργούν ένα αποσταθεροποιητικό μεγαλοϊδεατικό εθνικισμό. Ο Αλβανός πρωθυπουργός δεν διστάζει να καλεί στο γραφείο του στα Τίρανα, τους αρχηγούς των αλβανόφωνων κομμάτων της ΠΓΔΜ για να δώσει κατευθύνσεις, σε μια επίδειξη προκλητικότητας και περιφρόνησης των αρχών καλής γειτονίας και μη επεμβάσεως στα εσωτερικά των άλλων κρατών. Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, τρεις εθνοτικές κοινότητες, ενισχυμένες από θρησκευτικές διαιρέσεις και με νωπές τις μνήμες των αιματηρότατων συγκρούσεων της δεκαετίας του 1990, αδυνατούν να συνυπάρξουν και συνεργαστούν στο πλαίσιο ενός τεχνητού κράτους που επέβαλαν ισχυρότερες εξωτερικές δυνάμεις. Σερβοβόσνιοι και Βόσνιοι Μουσουλμάνοι αναγκαστικά συμβιώνουν σε αυτό το τεχνητό κατασκεύασμα με μοναδικές επαφές τις εξαναγκαστικές προβλέψεις των συνθηκών του Dayton και την αγαστή συνεργασία σε έκνομες πράξεις. Ως γνωστόν, οι κάθε είδους εγκληματικές ενέργειες αποτελούν το χαρακτηριστικό γνώρισμα, ίσως και το μοναδικό συνδετικό ιστό, των κοινοτήτων των Δυτικών, κυρίως, Βαλκανίων.

Στη βορειανατολικά της βαλκανικής χερσονήσου και εγγύς των ουκρανικών πεδιάδων, ένα άλλο προβληματικό μόρφωμα, η Υπερδνειστερία, αναζητάει την «αναγνώριση» του φιλοξενώντας δυσανάλογα για το μέγεθος της, ρωσικά στρατεύματα στραμμένα προς την Ουκρανία. Δίπλα, η Μολδαβία, το φτωχότερο κράτος της Ευρώπης, διαμαρτύρεται για τη βίαιη απόσχιση των εδαφών της και απεγνωσμένα προσπαθεί να ενδυναμώσει την εθνική ταυτότητα της, αναπολώντας ενίοτε και την εποχή της συμπόρευσης με τη σταθερότερη Ρουμανία. Η τελευταία, εκμεταλλευόμενη θέση, μέγεθος και πόρους φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα της σταθεροποίησης και ανάπτυξης. Η γειτονική της Βουλγαρία, το κράτος φόβητρο των Βαλκανίων έναν αιώνα ακριβώς πίσω, βιώνει μια πρωτοφανή δημογραφική κατάρρευση και ισχνή οικονομική ανάπτυξη με έντονες διακυμάνσεις λόγω μιας βαθύτατης πολιτικής διάσπασης που σχετίζεται με τις βασικές επιλογές μεταξύ Ρωσίας και Δύσεως.

Στην αντίθετη άκρη των Βαλκανίων, δύο άλλα κράτη, Σλοβενία και Κροατία, έχουν από καιρό αποκηρύξει κάθε σχέση με τους προβληματικούς γείτονες τους και θεωρούν, εν μέρει και δικαίως, τους εαυτούς τους ως μέλη της «προοδευμένης» Κεντρικής Ευρώπης. Το μικρό Μαυροβούνιο, που μέχρι πρόσφατο πανηγύριζε την ελπιδοφόρα πορεία του προς την Ατλαντική Συμμαχία, παρακολουθεί αμήχανο τις «εμπρηστικές» δηλώσεις του μελλοντικού «πλανητάρχη» και ενδεχομένως να αναρωτιέται για την αποτελεσματικότητα των επιλογών του.

Παρά όμως τα προβλήματα και τις μικροεντάσεις, σήμερα επικρατεί ηρεμία στα Βαλκάνια. Τα πρόσφατα γεγονότα βορείως της Μαύρης Θάλασσας και στη Μέση Ανατολή έχουν αποσπάσει την προσοχή των αναλυτών από την πολύπαθη χερσόνησο. Η ένταξη των βαλκανικών χωρών σε ΝΑΤΟ και Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προβληθεί –δικαιολογημένα εν μέρει- ως πανάκεια στα συσσωρευμένα προβλήματα τους, καίτοι τα παραδείγματα των τριών «τυχερών» χωρών που ευτύχησαν να υλοποιήσουν το όνειρο της διπλής ένταξης (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία) δεν επιβεβαίωσαν πλήρως τις προσδοκίες.

Αναμφισβήτητα, εικοσιπέντε χρόνια μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων η εικόνα των Βαλκανίων έχει σημαντικά μεταβληθεί. Η ενσωμάτωση των τέως κομμουνιστικών κρατών στην ιδεολογική, οικονομική και θεσμική σφαίρα επιρροής της Δύσης έχει σχεδόν δρομολογηθεί παρά τις ανεπιτυχείς προσπάθειες της άλλοτε προστάτιδος των σλαβικών λαών, Ρωσίας. Όμως δεν πρέπει να υποτιμούμε τις διασυνδέσεις και αποφασιστικότητα της Μόσχας όπως και μια βαθιά επιρροή που ακόμη και σήμερα διατηρεί στους πληθυσμούς της περιοχής αλλά και σε μέρος των βαλκανικών ελίτ.

Ωστόσο, πέρα από την πολυδιάστατη εμπλοκή της Δύσης στην περιοχή και τα θετικά ή αρνητικά «επιτεύγματά» της, σημαντικά ζητήματα παραμένουν ανοικτά. Η βαλκανική περιφέρεια εξακολουθεί να είναι η πιο αδύναμη περιφέρεια της Ευρώπης. Παρά την περιορισμένη ευμάρεια των κατοίκων τους, δεν παύουν να αποτελούν περιοχή ανταγωνισμού και επέκτασης των αγορών. Ειδικά οι χώρες των Δυτικών Βαλκανίων απεγνωσμένα προσπαθούν να εξασφαλίσουν την οικονομική, πολιτική αλλά και εθνική εξασφάλιση μέσω της αβέβαιης ένταξης στους δυτικούς θεσμούς. Η επικαιρότητα όμως καταδεικνύει ότι αρκεί ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ή μια προβοκατόρικη «διακόσμηση» ενός τραίνου, για να ξυπνήσουν πάθη και να τεθούν σε κίνδυνο πολύχρονες διαπραγματεύσεις και επώδυνοι συμβιβασμοί. Μουδιασμένες οι ηγεσίες των βαλκανικών κρατών περιμένουν τις πρώτες ενδείξεις των διαθέσεων του νέου αμερικανού Προέδρου με το μέλλον των σχέσεων των δύο υπερδυνάμεων να είναι καθοριστικό και για τις εξελίξεις στην χερσόνησο του Αίμου. Ως εκ τούτου, μάλλον να μην περιμένουμε σημαντικές εξελίξεις στα Βαλκάνια για το πρώτο εξάμηνο του 2017.

Η γεωπολιτική σημασία των Βαλκανίων είναι αναμφισβήτητη ως συνδέουσα ζώνη μεταξύ Ανατολικής Μεσογείου και των πεδιάδων της Ουκρανίας. Κάθε προχώρηση της Μόσχας στην Ουκρανία, επαναφέρει τα Βαλκάνια ως ζώνης επαφής Δύσεως-Ρωσίας. Τα Βαλκάνια επίσης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο και στην εξασφάλιση της ενεργειακής επάρκειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο πρωταρχικής σημασίας «νότιος διάδρομος», για τη μείωση της ευρωπαϊκής ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία, διέρχεται από το χώρο αυτό. Παράλληλα αποτελούν και το διάδρομο μετακίνησης ανθρώπινων ψυχών προς την Ευρώπη με όλα τα προβλήματα και τριβές που αυτή η κίνηση επιφέρει.

Η χώρα μας, παρά την οικονομική κρίση που την μαστίζει, διαθέτει μεγαλύτερο ΑΕΠ από τους γείτονες της και αρκετά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Βέβαια βρίσκεται σε αντιπαράθεση με γειτονικά βαλκανικά κράτη για σωρεία λόγων ενώ η αντίπαλος Τουρκία προσπαθεί –με όχημα τις μουσουλμανικές κοινότητες και τις επενδύσεις- να διεισδύσει στην περιοχή, περικυκλώνοντας την Ελλάδα και αναβιώνοντας το Οθωμανικό μεγαλείο.

Όσο πιεστικά και δυσεπίλυτα και αν εμφανίζονται τα προβλήματα μας με Αλβανία και Σκόπια, έναντι αυτών των χωρών διαθέτουμε συντριπτικό πλεόνασμα ισχύος. Ο παράγοντας χρόνος είναι αβέβαιο υπέρ ποίου λειτουργεί, καθόσον συχνά απρόβλεπτες καταστάσεις ανατρέπουν τους σχεδιασμούς. Όμως μια σταθερή στρατηγική έναντι των βαλκανικών χωρών μόνο θετικά αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει. Η πολιτική αυτή δεν επιτρέπεται να χαρακτηρίζεται από υποχωρήσεις σε θέματα ζωτικών συμφερόντων μας αλλά δεν πρέπει να δημιουργεί και αισθήματα ανασφάλειας στους γείτονες που θα τους ωθήσει (απρόθυμα) στην αγκαλιά της Άγκυρας. Η συντριπτική μας υπεροχή επιτρέπει την εκδήλωση σταθερής πολιτικής, χωρίς να παγιδευόμαστε σε επιθετικές «κορώνες» και προχωρώντας παράλληλα σε συνεχή ανοίγματα και φιλικές προσεγγίσεις προς τους γειτονικούς λαούς. Παρά τις μακροχρόνιες αντιπαλότητες και συγκρούσεις, η χερσόνησος των Βαλκανίων αποτελούσε το «στρατηγικό βάθος» της χώρας μας. Η ιστορία (ειδικά η λησμονημένη Βυζαντινή Αυτοκρατορία) δείχνει το δρόμο, αρκεί να πιστέψουμε τις δυνατότητες, την υπεροχή μας και να «σοβαρευθούμε».

* Ο κ. Ιπποκράτης Δασκαλάκης είναι Υποστράτηγος (εα)

  • Πτυχιούχος τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου
  • Μεταπτυχιακό στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο
  • Μέλος του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών (ΕΛΙΣΜΕ)
  • Συνεργάτης του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ)
  • Διαλέκτης στη Σχολή Εθνικής Αμύνης (ΣΕΘΑ)
0030-210-6543131, 0030-6983457318
rafaelmarippo@yahoo.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



«Διαπιστώνει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή μορφοποιούν νέους θεσμούς, δομές και σχήματα είναι δύσκολο, εάν όχι σχεδόν ακατόρθωτο, να τα αξιολογήσουμε την ώρα που βρίσκονται στη δυναμική φάση της εξέλιξής τους.

Στην Πατρίδα μας οι μορφοποιήσεις είχαν ήδη ξεκινήσει από τη στιγμή που μας έβαλαν στο ΕΥΡΩ και την ΟΝΕ (όπως λέγεται με στατιστικά «μαγειρέματα») και νέοι θεσμοί, δομές και σχήματα, άγνωστα μέχρι τότε άρχισαν να κρυσταλλώνονται προοδευτικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο!..

Αφού «έφυγαν» από τη ζωή και από το πολιτικό προσκήνιο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου (παραμένει εν ζωή αλλά όχι στα πολιτικά δρώμενα ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που απετέλεσε μια αξιοσημείωτη πολιτική «παρένθεση» αλλά ΔΕΝ τον άφησε ο Αντώνης Σαμαράς να ολοκληρώσει κάποιο έργο) ως πολίτης και ως κοινωνικός επιστήμονας, από τη δική μου σκοπιά, την συχνά δηκτική και ελαφρά ειρωνική αλλά όχι κακοπροαίρετη, γνωστή σε εσάς από τα blogs ξεκαρδίζομαι στα γέλια με τις ανοησίες κάποιων που μας λένε ότι:
η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται από ... «χρυσές μετριότητες»!..

Στα μεγάλα οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά προβλήματα που συσσωρεύθηκαν επί σειρά δεκαετιών προστίθενται νέα και αντί για λύσεις έχουμε «επιταγές της τρόικα» (τώρα πιά των… «θεσμών») και δυστυχώς μοιάζει, από το καλοκαίρι του 2010 μέχρι και σήμερα, να μην αντιλαμβάνονται τα Κυβερνητικά στελέχη ότι κάθε φορά που επικαλούνται την…τρόικα ή τους «θεσμούς» για τις ανάλγητες αποφάσεις τους ουσιαστικά ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ τον θώκο εξουσίας που κατέχουν…

Οι Έλληνες που οδηγηθήκαμε να πιστέψουμε ότι δικαιούμαστε όχι «μια θέση στον ήλιο» αλλά τον ίδιο τον ήλιο και οδηγηθήκαμε «κακήν-κακώς» στο Ευρώ και την ΟΝΕ βιώνουμε μια κοινωνική πραγματικότητα απογυμνωμένη από οράματα και ΕΛΠΙΔΑ, βιώνουμε την κάποτε άγνωστη ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ έχοντας βουλιάξει στο τέλμα των ψεμάτων, της βόλεψης, της αφιλοτιμίας, του ωχαδερφισμού, της ανυποληψίας!...

Δεν τολμώ, όχι από ευπρέπεια ή φόβο αλλά από απλή λογική και ηθική, να πιστέψω ότι οι νεότεροι πολιτικοί ηγέτες μας οδήγησαν εδώ... εκ προθέσεως!...

Είναι πικρή η αλήθεια, όμως, ότι ‘έρπουμε’ πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Έλληνες και Ελληνίδες.

Νέοι και νέες μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα αλλά και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας, σε δημόσιους χώρους όπου με βρίσκουν και με αναγνωρίζουν (μολονότι αυτά τα τελευταία χρόνια σταμάτησα την συμμετοχή μου σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές επιλέγοντας την ΑΠΟΧΗ) μου θέτουν ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΑ ΠΙΚΡΟ ερώτημα:
«Αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάσατε για το δικό μας αύριο;»

Θυμίζω ότι στην πατρίδα μας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα:
«‘Όπου λιγοστεύουν οι ΑΕΤΟΙ και μαζί τους και οι πελαργοί πληθαίνουν τα... ερπετά!»

Σε παγκόσμια κλίμακα, είναι σχεδόν κανόνας, οι ενασχολούμενοι με την Πολιτική να αρνούνται την ύπαρξη προβλημάτων, να υποβαθμίζουν τη σημασία τους για να συνεχίσουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία ή με την προσδοκία κατάκτησής της και τα μύρια όσα... αυτή η σχέση αποδίδει!...

Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και πληθυσμιακά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν τεραστίων διαστάσεων προκλήσεις, που απαιτούν σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής, ακαδημαϊκής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να μπορέσουμε άμεσα να τα αντιμετωπίσουν αλλά και να τα επιλύσουν ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές...

Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους για κάθε σκεπτόμενο άτομο φίλες και φίλοι αναγνώστες, ΔΗΛΩΝΩ από το blog, δημοσίως, ότι δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των δήθεν «χρυσών» μετριοτήτων!...

Από πότε δηλαδή μια μετριότητα μπορεί να είναι «χρυσή», όπως κάποιοι χαρακτηρίζουν αυτούς και αυτές που πρυτανεύουν στην πολιτική, οικονομική, πνευματική μας ζωή, όταν η ίδια η έκφραση είναι αντιφατική;

Η Οικουμένη, βουλιάζοντας στην εξελισσόμενη δίνη τεραστίων προβλημάτων και μαζί η Πατρίδα μας Ελλάδα χρειάζονται ιστορική συνέπεια, κυμπαρλίκι και φιλότιμο...

Ηγέτες, γνήσιους ΑΕΤΟΥΣ, χρειαζόμαστε στους θώκους κάθε λογής εξουσίας για να σταματήσει ο Εθνικός ευτελισμός και ο καταποντισμός μας ως Λαού στην κατάπτυστη αναξιοπρέπεια της οικονομικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ένδειας!...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με την προεδρία Τραμπ αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, παρά τις πιθανές τροποποιήσεις λόγω των πιέσεων...

Είναι αναμφισβήτητο, ότι η σημερινή ημέρα, με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ, αποτελεί την απαρχή σημαντικών εξελίξεων, ακόμη και στην περίπτωση που προκύψει κάτι έκτακτο και δεν ολοκληρώσει την θητεία του ο καινούργιος πρόεδρος.

Στην στήλη πολλές φορές αναφέρθηκε ότι δεν είναι αληθές πως όποιος και να είναι πρόεδρος στις ΗΠΑ -και σε πάρα πολλές άλλες χώρες- η εξωτερική πολιτική παραμένει σταθερή. Απεναντίας, ακόμη κι αν παραμείνει σταθερός ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός -έχουν καταρτιστεί και 50ετή προγράμματα- αλλάζουν οι προτεραιότητες και οι τακτικές. Στην περίπτωση όμως του Ντόναλντ Τραμπ, αλλάζει πλήρως η αμερικανική πολιτική, και κατ’ επέκταση η παγκόσμια, όσον και αν οι πιέσεις είναι τέτοιες που μπορεί να υποχρεώσουν σε τροποποιήσεις της πολιτικής Τραμπ.

Και τούτο διότι, σε κάθε κράτος, πολύ περισσότερο στις ΗΠΑ, δεν είναι ο πρόεδρος που καθορίζει αποκλειστικά την ακολουθητέα πολιτική. Τα εξωθεσμικά κέντρα που τον επιλέγουν, τον προβάλλουν και τον αναδεικνύουν σε πρόεδρο έχουν συγκεκριμένους στόχους, που υπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα. Μάλιστα δε, αν αναλογιστεί κάποιος ότι κατά την τελευταία 40ετία δεν υπήρξε πρόεδρος στις ΗΠΑ που να διακρίνεται για την πολιτική του ευφυία, ή να μην είναι ευάλωτος, δεν χρειάζεται να σκεφτούμε για πολύ ποιοι κυβερνούν (και όχι μόνον στις ΗΠΑ).

Βεβαίως, δύσκολα μπορεί κανείς να βγάλει συμπεράσματα μόνον από τους λόγους και τις εξαγγελίες κατά την προεκλογική περίοδο, μπορεί όμως να στηριχτεί σε ενδείξεις. Όπως στην περίπτωση του Ισραήλ, φερ’ ειπείν, όπου μπορεί μεν ο Τραμπ να μη είναι ο Μεσσίας που ονομάτισαν ήδη, σίγουρα όμως αλλάζει άρδην η πολιτική Ομπάμα, ο οποίος αναφέρθηκε σ’ αυτήν κατά την αποχαιρετιστήρια ομιλία του, λέγοντας πως εγκυμονεί μεγάλος κίνδυνος (σημ.: ο εποικισμός, και η άρνηση αναγνώρισης παλαιστινιακού κράτους) για το ίδιο το Ισραήλ και είναι πολύ άσχημο για τους Παλαιστίνιους, τονίζοντας μάλιστα, πως όλο το πλέγμα που έχει διαμορφωθεί, αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια της ίδιας της Αμερικής.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ απάντησε στην αντι-ισραηλινή πολιτική Ομπάμα: «Μπαίνουμε σε μια νέα εποχή και όπως είπε και ο Ντόναλντ Τραμπ, αυτό πρόκειται να γίνει γρηγορότερα απ' ό,τι πιστεύουν κάποιοι. Σε αυτήν την καινούργια εποχή όσοι προσπαθούν να βλάψουν το Ισραήλ θα πληρώνουν βαρύ τίμημα», πρόσθεσε.

Το ενδιαφέρον του Τραμπ εστιάζεται στον Ειρηνικό διαβλέποντας ότι σε λίγο χρόνο η Κίνα δεν θα είναι απλώς μια περιφερειακή δύναμη, αλλά υπερδύναμη ικανή να ανταγωνιστεί τις ΗΠΑ σε πολλούς τομείς. Και όπως έγραψα σε παλαιότερο σημείωμα, αυτή η πολιτική υποχρεώνει τις ΗΠΑ να κλείσουν το μέτωπο με την Ρωσία. Κανείς δεν μπορεί να τα βάλει με όλους ταυτοχρόνως, ούτε καν το Βυζάντιο κατά την εποχή της παντοδυναμίας του.

Για την έναρξη της σύγκρουσης με την Κίνα, έγραψα προ ημερών, και είναι βέβαιο πως πολλά θα γραφούν προσεχώς επ’ αυτού. Πλην της Κίνας, υπάρχουν και δύο άλλα προβλήματα που ανακύπτουν και που μπορεί να καταστούν καθοριστικά. Πρόκειται για τον φόβο κατάρρευσης του Πακιστάν, όχι μόνον λόγω των αυξανομένων εντάσεων με την Ινδία, αλλά και λόγω απειλής ενίσχυσης εξτρεμιστικών ισλαμικών ομάδων. Πρόκειται επίσης και με την απρόβλεπτη συμπεριφορά της Βόρειας Κορέας, η οποία έχει έτοιμους διηπειρωτικούς πυραύλους.
Ως προς την Βόρεια Κορέα, μπορεί να διασκεδάζουμε με τα καμώματα του Προέδρου της, αλλά λησμονούμε ότι έχει 1.2 εκατομμύρια εν ενεργεία στρατιώτες. Τι θα συμβεί αν υπάρξει αποσταθεροποίηση του καθεστώτος; Η αστάθεια ή κατάρρευση ενός κράτους που διαθέτει όπλα μαζικής καταστροφής δεν είναι κάτι που μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Υ.Γ.: Για τρία εφιαλτικά σενάρια κάνει λόγο το βιβλίο «7 Deadly Scenarios: A Military Futurist Explores War in the 21st Century» του Andrew Krepinevich και ένα άρθρο των Bruce Bennett και Jennifer Lind, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό International Security.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες η Άγκυρα βάζει φρένο στην διαδικασία των συνομιλιών για το Κυπριακό, καθώς και η δεύτερη φάση της Πενταμερούς Διάσκεψης για τα θέματα Ασφάλειας και Εγγυήσεων σε επίπεδο τεχνοκρατών έληξε χωρίς η τουρκική αντιπροσωπεία να εχει καταθέσει γραπτώς συγκεκριμένες θέσεις και προτάσεις.

Στις συνομιλίες που ξεκίνησαν την Τετάρτη το πρωί στο Μον Πελεραν, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην διαμόρφωση του ερωτηματολογίου για τα ζητήματα που προκύπτουν στην εσωτερική -εξωτερική ασφάλεια, στην Εγγύηση της επομένης ημέρας και της εφαρμογής της Λύσης, όπου η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή πλευρά κατέθεσαν συγκεκριμένες προτάσεις και με την Ελληνική πλευρά να δηλώνει ότι έχει έτοιμο γραπτό κείμενο να καταθέσει, κάτι που δεν συνέβη όμως μια και η τουρκική πλευρά αρνήθηκε να καταθέσει τις δικές της θέσεις.

Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες η τουρκική πλευρά επιμένει, μέσω και των οδηγιών που μετέφερε με την εσπευσμένη μετάβαση του στην Γενεύη ο τούρκος αναπληρωτής πρωθυπουργός Τ. Τουρκές, στις γνωστές θέσεις για τα ζητήματα Ασφάλειας και Εγγυήσεων, έστω κι αν δηλώνει ότι είναι έτοιμη να συζητήσει κάποιες παραλλαγές, αλλά θέτει ως κόκκινη γραμμή την εξασφάλιση των τεσσάρων ελευθέριων και για τους τούρκους πολίτες, μετά την Λύση του Κυπριακού.

Η Αθήνα θεωρεί ότι με την απαίτηση αυτή οι Τούρκοι επιδιώκουν να εξασφαλίσουν ότι με την οικονομική ενίσχυση από την Άγκυρα θα επιτευχθεί η «άλωση» του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου , με την εξαγορά περιουσιών και επιχειρήσεων…

Σε ότι αφορά στην διαδικασία, σύμφωνα με πληροφορίες ο Ε. Άιντε θα διαμορφώσει το δικό του ερωτηματολόγιο, το οποίο θα πρέπει να αξιολογηθεί και να απαντηθεί από τα μέρη, αλλά ακόμη δεν έχει διευκρινισθεί, αν η επόμενη φάση θα είναι σε επίπεδο ΥΠΕΞ η σε επίπεδο Κορυφής, καθώς πλέον οι τεχνοκράτες έχουν ολοκληρώσει την αποστολή τους..

Ο τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλι Γιλντιρίμ μιλώντας στην τουρκική Εθνοσυνέλευση επανέφερε την σκληρή γραμμή δηλώνοντας ότι «δεν τίθεται θέμα συζήτησης των αποτελεσματικών εγγυήσεων και της ασφάλειας της Τουρκίας στην Κύπρο».

Ο κ. Γιλντιριμ δήλωσε ότι δεν τίθεται θέμα συζήτησης για την Τουρκία στα θέματα Εγγυήσεων τονίζοντας: «Για να μην επιστρέψουμε στην κατάσταση της δεκαετίας 60-70 στην Κύπρο δεν τίθεται θέμα συζήτησης των αποτελεσματικών εγγυήσεων και της ασφάλειας της Τουρκίας. Να υπάρξει δίκαιη διακυβέρνηση, να διασφαλιστούν τα δικαιώματα των κοινοτήτων, να διασφαλιστούν οι τέσσερις ελευθερίες. Αναφερόμαστε σε μια ενοποιημένη Κύπρο. Όταν αυτή η συμφωνία διασφαλιστεί η Τουρκία από πλευράς Κύπρου πρέπει να τύχει συμπεριφοράς σαν να έχει μπει στην ΕΕ»…

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Σήμερα ορκίζεται ο νέος, 45ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ.

Στον Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο είχε σχηματιστεί ένα μεγάλο μετώπο των ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας και Ρωσίας κατά του γερμανικού ναζιστικού καθεστώτος. Η ήττα ήρθε πολύ πικρή για την Γερμανία που αναστήθηκε μόνο χάριν της αμερικανικής παρέμβασης γιατί δεν ήθελε την Ευρώπη να πέσει στα νύχια του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού.

Σήμερα τα δεδομένα μοιάζουν πολύ, αλλά η ιστορία όταν επαναλαμβάνεται είναι ή φάρσα, ή τραγωδία και στην δεδομένη περίπτωση προβλέπεται μεγάλη τραγωδία για την Γερμανία, αλλά δυστυχώς και για όλη την Ευρώπη, που την έσυρε σε μια ανεπανάληπτη δική της καινούργια τραγωδία.

Δημιούργησε ένα άτυπο διευθυντήριο όπου ένας και μοναδικός άρχοντας, ο εμμονικός Βόλφγκαν Σόιμπλε, στην εμμονή του να καταστήσει την Γερμανία απόλυτο κυρίαρχο όλης της ηπείρου, οδήγησε τους ευρωπαϊκούς λαούς σε μια καταστροφική κατάσταση με πρώτο και καλύτερο θύμα την Ελλάδα.

Τα σημερινά αδιέξοδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με μια άτυπη γερμανική κατοχή, επικρέμονται τώρα σαν δαμόκλεια σπάθη σε αυτό το τερατωδώς δημιούργημα που τους μόνους που ωφέλησε ήταν μια γερμανική ελίτ και κυρίως την παγκόσμια ελίτ της Νέας Τάξης.

Παράλληλα προώθησε ένα ψυχροπολεμικό καθεστώς κατά της Ρωσίας, με πρώτο και μεγαλύτερο επιθετικό επιχείρημα την προκλητικότατη παρέμβαση στην Ουκρανία, δηλαδή στην αυλή της Ρωσίας, ανατρέποντας το νόμιμο καθεστώς και εγκαθιδρύοντας ένα ανδρείκελο ναζιστικό καθεστώς γερμανόφωνων εγκληματιών.

Όλα αυτά σήμερα με την ορκωμοσία του νέου Αμερικανού προέδρου μπαίνουν στο στόχαστρο μιας νέας συμμαχίας, ανάλογης της συμμαχίας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου κατά της αλαζόνος Γερμανίας.

Ο πόλεμος τώρα αρχίζει και θα είναι παράλληλος με την απόβαση στην Νορμανδία, την ίδια ώρα που οι Ρώσοι είχαν αρχίσει την προέλασή τους προς το Βερολίνο.

Οι Γερμανοί θα πληρώσουν την αλαζονεία τους και την καταστροφική τους πολιτική σε βάρος των άλλων ευρωπαίων εταίρων. Το πρόβλημα είναι τι θα γίνει με αυτούς του εταίρους και κυρίως με την χώρα μας.

Θα παραμείνουμε στην πλευρά των ηττημένων; Θα εξακολουθήσουμε να τροφοδοτούμε Τσολάκογλου, ή θα ανατρέψουμε την χαμένη πολιτική της μνημονιακής μας καταστροφής ???

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Νίκου Ιγγλέση

Το 2002 η Ελλάδα παρέδωσε τη νομισματική κυριαρχία της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και μετέτρεψε το 75% του τότε Δημόσιου Χρέους της, από δραχμές που ήταν, σε ευρώ. Έτσι το σύνολο του χρέους έγινε χρέος σε συνάλλαγμα, αφού η χώρα μας δεν έχει το δικαίωμα να εκδίδει ευρώ. Από τότε οι τόκοι και τα χρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πληρώνονται υποχρεωτικά από νέα δάνεια που δεν αποπληρώνουν, αλλά ανακυκλώνουν αενάως το χρέος.

Oκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα χρεοκόπησε, αφού δεν μπορούσε να δανείζεται από τις «αγορές», με βιώσιμο επιτόκιο, και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι δανειστές ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, οι εγχώριες κυβερνήσεις έγιναν μαριονέτες τους, η εθνική κυριαρχία απωλέσθη και η Ελλάδα έγινε αποικία.

Μεταρρυθμίσεις, μεσοπρόθεσμα προγράμματα, προαπαιτούμενα και αξιολογήσεις τέθηκαν στην ημερήσια διάταξη. Η οικονομία συρρικνώθηκε δραματικά (χάθηκε το 26% της εγχώριας παραγωγής),  η κοινωνία διαλύθηκε, η ανεργία έλαβε εφιαλτικές διαστάσεις (περισσότερο από το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού είναι άνεργο ή υποπασχολείται), εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι Έλληνες μετανάστευσαν και η δημόσια, καθώς και η ιδιωτική περιουσία λαφυραγωγούνται. Όλα αυτά έγιναν στο όνομα του ενιαίου νομίσματος και του ευρω-χρέους.

Η προπαγάνδα

Παράλληλα μια ολοκληρωτική προπαγάνδα – γκεμπελικής υφής – εξαπολήθηκε εναντίον των Ελλήνων για να μετασχηματιστεί όχι μόνο η οικονομική συμπεριφορά τους αλλά και ο τρόπος που σκέπτονται, που αξιολογούν, που κατανοούν την κοινωνία και τον κόσμο, προκειμένου να διαμορφωθεί ο «μνημονιακός ιδιότυπος» του νεοφιλελεύθερου – παγκοσμιοποιημένου ραγιά. Καμιά εναλλακτική λύση δεν είναι εφικτή μας λένε οι επικυρίαρχοι δανειστές και οι εγχώριοι συνεργάτες τους. Το ευρώ είναι μονόδρομος. Οι αντίθετες φωνές πρέπει να διαστρεβλωθούν, να συκοφαντηθούν και αναγκαστικά να σιωπήσουν. Το ρόλο αυτό ανέλαβαν όλα σχεδόν τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης.

Η δημοσκόπηση

Παρ’ όλα αυτά οι πολίτες, ενστικτωδώς οι περισσότεροι, δεν πείθονται, αμφισβητούν και αντιστέκονται. Σύμφωνα με τα στοιχεία πρόσφατης δημοσκόπησης (Δεκέμβριος 2016) της εταιρείας ALCO που έγινε για το μηνιαίο περιοδικό Point Zero και δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2017,  η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιλαμβάνεται ότι το ευρώ αποτελεί τη βασική αιτία για τα σημερινά δεινά τους και την καταστροφή της χώρας. Ένα ποσοστό 53% θεωρεί ότι η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη και η αντικατάσταση της δραχμής από το ευρώ ήταν μια λανθασμένη απόφαση. Μόνο το 38% θεωρεί ότι επρόκειτο για σωστή απόφαση, ενώ το 9% δεν εξέφρασε άποψη.

Στο ερώτημα αν τα πράγματα θα ήταν σήμερα καλύτερα για την οικονομία αν η Ελλάδα είχε παραμείνει στη δραχμή, το 50% απαντά “καλύτερα”, το 27% “χειρότερα”, ενώ το 12% λέει ότι θα ήταν “ίδια”. Είναι φανερό ότι η «γοητεία» του ευρώ έχει ξεφτίσει στη συνείδηση των πολιτών.

Τέλος, στο ερώτημα αν προσωπικά θα θέλατε η Ελλάδα να συνεχίσει με το ευρώ ή με δικό της νόμισμα, η εικόνα διαφοροποιείται. Ένα ποσοστό 53% απαντά με το ευρώ, το 33% με δικό της νόμισμα, ενώ το 14% δεν εκφράζει άποψη. Η πλειοψηφία, που έχει αρνητική άποψη για την ένταξη στην Ευρωζώνη, μετατρέπεται σε πλειοψηφία υπέρ της παραμονής σ’ αυτήν λόγω του φόβου που έχει καλλιεργήσει η προπαγάνδα ότι επιστροφή στη δραχμή συνεπάγεται μεγάλη υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος, αχαλίνωτο πληθωρισμό, ελλείψεις και δελτίο σε βασικά αγαθά (τρόφιμα, καύσιμα, φάρμακα κ.ά) καθώς και απώλεια των καταθέσεων.

Η εναλλακτική λύση

Τίποτα απ’ όλα αυτά δε χρειάζεται να συμβεί. Η έξοδος από την Ευρωζώνη με βάση ένα εθνικό σχέδιο θα γίνει με ισοτιμία ένα προς ένα (ένα ευρώ προς μία Νέα Δραχμή). Αμέσως μετά, αυτή η ισοτιμία θα «κλειδώσει», δηλαδή θα μείνει σταθερή και η δραχμή δε θα μπορεί να δεχτεί υποτιμητικές – κερδοσκοπικές επιθέσεις. Με τον τρόπο αυτό η μεταβίβαση θα γίνει ομαλά, δε θα υπάρξουν αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων και άρα δε θα υπάρξει πληθωρισμός.
Ελλείψεις και δελτίο στα εισαγόμενα αγαθά δε θα υπάρξουν γιατί το Ισοζύγιο Εξωτερικών Συναλλαγών έχει, λόγω της εσωτερικής υποτίμησης, ισοσκελιστεί. Η Ελλάδα, δηλαδή, από τις εξαγωγές προϊόντων που κάνει, από τον τουρισμό και τη ναυτιλία εισπράττει όλο το απαραίτητο συνάλλαγμα για να πληρώνει τις εισαγωγές που κάνει σήμερα. Τέλος οι καταθέσεις θα καλύπτονται με «ρήτρα ευρώ» και, λόγω της ισοτιμίας ένα προς ένα,  θα διατηρήσουν τη σημερινή αγοραστική αξία τους.

Για το εφικτό ενός τέτοιου σχεδίου η συζήτηση και ενημέρωση του ελληνικού λαού απαγορεύεται. Παράλληλα τεράστια ευθύνη έχουν οι πολιτικές ηγεσίες κομμάτων και οργανώσεων που αντιστέκονται στην ευρω-κατοχή, οι οποίες μέχρι σήμερα δεν έχουν παρουσιάσει ένα κοινό εναλλακτικό σχέδιο για τη σωτηρία της χώρας.

Ο διχασμός των κομμάτων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει κι’ ένα άλλο στοιχείο της δημοσκόπησης που προσδιορίζει ποιά πολιτικά κόμματα ψήφισαν, στις τελευταίες εκλογές, όσοι τάσσονται υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. Από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ το 41% υποστηρίζει την επιστροφή στη δραχμή και το 48% την παραμονή στο ευρώ. Ουσιαστικά ο ΣΥΡΙΖΑ  είναι ένα διχασμένο κόμμα. Το 41% που τάσσεται υπέρ του εθνικού νομίσματος αντιπροσωπεύει το 14,5% όσων ψήφισαν στις τελευταίες εκλογές, δηλαδή, περίπου 790.000 πολίτες. Από τους ψηφοφόρους της ΝΔ ένα 16% επιλέγει την έξοδο από το ευρώ. Το ποσοστό αυτό αντιπροσωπεύει το 4,5% όσων προσήλθαν στις κάλπες, δηλαδή, περίπου 244.000 πολίτες. Αλήθεια πόσο βέβαιη μπορεί να είναι η ΝΔ ότι θα διατηρήσει εγκλωβισμένους αυτούς τους ψηφοφόρους που αντιτίθενται στον ιδεολογικό-πολιτικό πυρήνα της πολιτικής της;  Στα άλλα κόμματα τα ποσοστά των ψηφοφόρων τους υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα είναι: ΚΚΕ 56%, Χρυσή Αυγή 49%, ΑΝΕΛ 28%, Ένωση Κεντρώων 28%, Το Ποτάμι 16% και ΠΑΣΟΚ 14%. Το αίτημα για απεγκλωβισμό της χώρας από το ξένο νόμισμα και αποκτάσταση της νομισματικής κυριαρχίας διαπερνά, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, όλα τα κόμματα της σημερινής Βουλής. Γι’ αυτό απαιτείται η δημιουργία ενός εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου που θα συσπειρώσει προοδευτικά την πλειοψηφία του ελληνικού λαού πέρα από τις υπάρχουσες κομματικές ταμπέλες – Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά – με στόχο την απαλλαγή της χώρας από τα δεσμά των δανειστών και την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας.

Ο γράφων δεν εμπιστεύεται την εγκυρότητα των δημοσκοπήσεων. Το δημοψήφισμα στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 2015, το δημοψήφισμα στη Μεγάλη  Βρετανία για το Brexit και οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ έδειξαν ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είναι «συστημικές», δηλαδή, υπερτιμούν τις καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις και υποτιμούν τα υπόγεια ρεύματα της κοινωνίας. Αυτό συμβαίνει είτε γιατί οι δημοσκοπικές εταιρείες έχουν εκλεκτικές συμπάθειες προς τις συντηρητικές δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, είτε γιατί δε διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία ανίχνευσης μιας πολύπλοκης κοινωνικής πραγματικότητας, είτε γιατί οι πολίτες, σε μεγάλο ποσοστό, αποκρύπτουν την άποψή τους, όταν αυτή δε θεωρείται πολιτικά ορθή (politically correct). Γι’ αυτό το λόγο το ποσοστό του 33% υπέρ της επιστροφής στο εθνικό νόμισμα μπορεί να είναι πολύ υψηλότερο.

Θυμίζουμε ότι σε πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση της εταιρείας ORB (θυγατρικής της Gallop) που έγινε ένα χρόνο πριν και δημοσιοποιήθηκε από το πρακτορείο Reuters στις 7-1-16 το ποσοστό των Ελλήνων που επιθυμούσε την έξοδο από το ευρώ ανήρχετο σε 44%. Με μια ενημέρωση των πολιτών για τον τρόπο μετάβασης και τα πλεονεκτήματα που προσφέρει το εθνικό νόμισμα στην οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας το ποσοστό αυτό μπορεί να γίνει, πολύ σύντομα,  πλειοψηφικό.

Ο Νίκος Ιγγλέσης είναι δημοσιογράφος και  συγγραφέας του βιβλιου «Η Επανάσταση του Grexit – Το Σχέδιο», εκδόσεις Α.Α.Λιβάνη, καθώς και του Δοκιμίου «Το νόμισμα και τα φετίχ του» που έχει αναρτηθεί στο http://greekattack.wordpress.com

* Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» στις  20-1-2017
Πηγή GreekAttack

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Ο Mark Mendelsohn, ήταν ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης. Το 2010 σε ένα συνέδριο στη Νέα Υόρκη (τίτλος του συνεδρίου: Παγκόσμια Σύνοδος για την Ηθική-Global Ethics Summit), και ενώ ακόμη εργαζόταν στο υπουργείο, δήλωσε μεταξύ άλλων πως «…οι ΗΠΑ θα φέρουν ενώπιον της Δικαιοσύνης την (παγκόσμια) διαφθορά με εντεινόμενο και αυστηρό τρόπο». Επίσης είχε δηλώσει πως υπάρχει μία στροφή στην πολιτική των ΗΠΑ σύμφωνα με την οποία: «…η (παγκόσμια) διαφθορά είναι θέμα Εθνικής Ασφάλειας για τις ΗΠΑ…». Ήταν, ίσως, η πρώτη φορά που συνδέθηκε η παγκόσμια διαφθορά ως έγκλημα με την Εθνική Ασφάλεια μίας χώρας… και ποιας χώρας μάλιστα.

Του Σωτήρη Ν. Καμενόπουλου

Αυτά τα βλέπουμε να πραγματοποιούνται ήδη. Τα βλέπουμε στο Μεξικό και στην Κολομβία για την καταπολέμηση των εμπόρων ναρκωτικών. Το βλέπουμε επίσης και με πρόσφατους νόμους στις ΗΠΑ κατά της διαφθοράς που έχουν διεθνείς προεκτάσεις, ελέω παγκοσμιοποίησης (π.χ. Dodd-Frank Wall Street Reform Act, Foreign Corrupt Practices Act κ.λπ.).

Βάσει των προαναφερθέντων Αμερικανικών Ομοσπονδιακών Νόμων, η Κυβέρνηση των ΗΠΑ κυνήγησε στα Αμερικανικά Ομοσπονδιακά Δικαστήρια, μεταξύ άλλων επιχειρήσεων, και τέσσερεις (4) θυγατρικές εταιρείες της γνωστής Siemens σε διάφορες χώρες (π.χ. Siemens Argentina SA, Siemens Venezuela SA, Siemens Bangladesh Ltd.κλπ.).

Αυτές οι θυγατρικές εταιρείες της Siemens θεωρήθηκαν από την Αμερικανική Κυβέρνηση πως ενεπλάκησαν σε διαφθορά. (Για περισσότερες πληροφορίες παραπέμπω τους αναγνώστες στα επίσημα ιστολόγια του Αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης στο τέλος του άρθρου).

Εδώ να παρεμβάλλω ορισμένα στοιχεία και αφήνω στη διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη να αποφασίσει αν αυτά είναι σχετικά ή όχι με το άρθρο: Οι ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχαν 700 χιλιάδες νεκρούς. Αντίστοιχα η Ελλάδα είχε 1.1 εκατομμύρια νεκρούς. Ελέω των Γερμανών φυσικά.

Παράλληλα, ας παραθέσω ένα ακόμη στοιχείο το οποίο επιφανειακά ίσως να μη σχετίζεται με τα παραπάνω. Ωστόσο θεωρώ πως σχετίζεται έμμεσα: αναφέρομαι στην πιθανότητα ύπαρξης μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου, και ίσως πετρελαίου, στη Νότια Κρήτη.

Σε αυτό το σημείο να υπενθυμίσω πως η Γερμανίδα Καγκελάριος κυρία Μέρκελ, τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης πραγματοποίησε ελάχιστα ταξίδια εκτός ΕΕ: για πρώτη φορά επισκέφτηκε την Κύπρο, για πρώτη φορά τη Μογγολία, έπειτα την Κίνα και μόλις πρόσφατα ήρθε στην Ελλάδα. Ποιο το κοινό χαρακτηριστικό όλων των επισκέψεων; Η αναζήτηση σπάνιων ορυκτών και ενέργειας… Τώρα ο αναγνώστης μπορεί να διευκολυνθεί στην αναζήτηση των δικών του συμπερασμάτων.

Αυτά που βλέπουμε σχετικά με το κυνήγι των φοροφυγάδων σε μία εκ των πολλών τραπεζών της Ελβετίας (μη ξεχνάμε: οι ΗΠΑ ήταν η πρώτη χώρα η οποία πίεσε «λιγουλάκι» τους κατά τα άλλα υπερόπτες και ψηλομύτηδες Ελβετούς), πιστεύω πως είναι προεκτάσεις μίας γενικότερης παγκόσμιας φιλοσοφίας για την καταπολέμηση της διαφθοράς.

Αυτές οι δράσεις, παγκοσμίως, και στην Ελλάδα, όπως είχε αναφέρει άλλωστε και ο Αμερικανός ανώτατος αξιωματούχος το 2010, θα ενταθούν. Θα μπορούσε μάλιστα κάποιος να ισχυρισθεί χωρίς υπερβολή πως τα τελευταία χρόνια βρίσκεται σε εξέλιξη ένας αθέατος Παγκόσμιος Πόλεμος: ο πόλεμος των μη διεφθαρμένων Κρατών εναντίον του Παγκόσμιου Οργανωμένου Εγκλήματος.

Οι αναγνώστες ας βγάλουν τα συμπεράσματά τους σχετικά με τα τρέχοντα αλλά και επερχόμενα πολιτικά γεγονότα. Θα δώσω μόνο μία σύσταση-συμβουλή σε όλους όσους άεργους αρέσκονταν να στριμώχνονται στα αριστερο-δεξιά πολιτικά γραφεία: προσέξτε με ποιούς πολιτικάντηδες κάνετε παρέα και ποιούς στηρίζετε.

Κάποιοι είναι ήδη καμένα χαρτιά. Ειδικά όλοι όσοι, αριστεροί ή δεξιοί, νυν ή πρώην, έμμεσα ή άμεσα, ενεπλάκησαν ή υποβοήθησαν τη διαφθορά. Και επιχειρηματίες συνάμα. Οι νέες καταστάσεις πλησιάζουν. Η σάπια Ελληνική Φεουδαρχία θα πέσει. Ίσως να φορά πορτοκαλί στολές… έχει άλλωστε σημασία το χρώμα της στολής;

Πηγή Defence-Point

Παραπομπές:
1. http://www.justice.gov/criminal/fraud/fcpa/
2. http://www.justice.gov/criminal/fraud/fcpa/cases/s.html
3. http://www.justice.gov/criminal/fraud/fcpa/cases/siemens-argentina.html

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Κατά παραδοχή του ΔΝΤ η Ελλάδα θα χρειαστεί 21 χρόνια ώστε το επίπεδο ανεργίας της να φτάσει στα επίπεδα του 2008.
Προφανώς το ΔΝΤ έμμεσα ομολογεί την ευθύνη του για την καταστροφή της χώρας, προφανέστερα όμως ακόμα αυτό δεν το ενοχλεί καθόλου και απαιτεί την ακόμη μεγαλύτερη εξαθλίωση του λαού, προκειμένου να αποπληρωθεί με αίμα, σαν καλό και ευσυνείδητο πιόνι της Παγκοσμιοποίησης, των τραπεζών, του τεράστιου πλούτου.

Άσχετα με τις αιτιάσεις και τις ειρωνείες της κυβέρνησης σχετικά με παλαιότερες "πετυχημένες" προβλέψεις του ΔΝΤ, καθώς και σε ομολογημένη λάθος συνταγή με λάθος μαθηματικούς συντελεστές, τούτη τη φορά φαίνεται πως η πρόβλεψη είναι λογική και όχι μόνον αληθοφανής, αλλά και πολύ αισιόδοξη.

Είναι γνωστό πως για να ξαναχτίσει κανείς αυτό που γκρέμισε σε έναν "α" χρόνο, θα χρειαστεί υπερπολλαπλάσιο χρονικό διάστημα.
Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μιά ολόκληρη οικονομία μιάς χώρας, όπου έχουν καταστραφεί δομές, έχει ξεπουληθεί δημόσιος και ιδιωτικός παραγωγικός πλούτος, έχει μεταναστεύσει ένα κρισιμότατο κομμάτι νεανικού επιστημονικού και τεχνικού εργατικού δυναμικού και όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία κυνηγιέται απ' τις κυβερνητικές βδέλλες σαν εγκληματίας, αλλά και σαν ιδανικός αιμοδότης μέχρι θανάτου.

Για να ανακτηθούν αυτές οι 1,5 εκατομμύριο χαμένες θέσεις εργασίας μέσα σε 21 χρόνια, θα πρέπει να δημιουργούνται 72.000 καινούργιες θέσεις κάθε χρόνο, σταθερά και αδιάλειπτα.
Αστεία πράγματα.
Από πού θα δημιουργηθούν αυτές οι θέσεις
Απ' τις 300.000 επιχειρήσεις που έκλεισαν;
Απ' αυτές που μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό
Από ληστρικές "επενδύσεις" τύπου Fraport;
Από πού;

Το νούμερο 21 είναι εξαιρετικά αισιόδοξο.
Προϋποθέτει πως όλα θα πηγαίνουν τέλεια τα επόμενα 21 χρόνια συνεχώς.
Και εννοείται πως όταν λέμε "τέλεια" εννοούμε τέλεια για το ΔΝΤ και τους λοιπούς τοκογλύφους.
Πως θα υπάρχουν δηλαδή συνεχώς για τα επόμενα 21 τουλάχιστον χρόνια δωσιλογικές κυβερνήσεις προδοτών, που θα πετσοκόβουν χρόνο με τον χρόνο συντάξεις, θα καταστρέφουν Υγεία και Παιδεία, θα δημεύουν με διάφορα προσχήματα τις περιουσίες των πολιτών προκειμένου μετά να τις εκποιήσουν προς όφελος των  "εταίρων"-δανειστών-τοκογλύφων.
Αυτή είναι η μόνη συνταγή που ξέρουν για τα "πρωτογενή πλεονάσματα" που απαιτεί το ΔΝΤ και η Ευρωπαϊκή  " Ένωση".

Κυρίως όμως προϋποθέτει πως θα υπάρχει τα επόμενα 21 χρόνια ένας λαός αποχαυνωμένος και παραδομένος στην ληστρική μανία της Νέας Τάξης, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας.
Ένας λαός που δεν θα αντιδράσει για τα επόμενα τουλάχιστον 21 χρόνια.
Αυτός είναι και ο πιό κρίσιμος και επίφοβος παράγοντας για το ΔΝΤ και λοιπούς ληστοσυμμορίτες: Ο λαός. Ο ανομολόγητος φόβος τους και ο κατ' εξοχήν εχθρός τους.

Και ο λαός είμαστε εμείς.
Εμείς απ' τους οποίους ήδη έκλεψαν 7 χρόνια ζωής και φιλοδοξούν να κλέψουν, να εξανδραποδίσουν άλλα τουλάχιστον 21 (Επίσημα. Χώρια τα 99 της παραχώρησης της εθνικής περιουσίας. Χώρια τα 60 ανεπισήμως ομολογηθέντα των επόμενων μνημονίων).

Ιδού η Ελλάδα, ιδού και το πήδημα.
Για να δούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Στέλιου Παπαθεμελή


Ωμός, αλλά τίμιος ο Τραμπ με την γερμανική Ευρώπη. Χωρίς εξωραϊσμούς προανήγγειλε το αναπόφευκτο τέλος του σημερινού παρηκμασμένου σχήματός της: «Κοιτάς την Ευρωπαϊκή Ενωση και είναι η Γερμανία. Γι’αυτό σκέφτηκα ότι ήταν έξυπνο εκ μέρους του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει. (…) Θεωρώ ότι θα αποχωρήσουν κι άλλοι …».

Καταλόγισε στην σιδηρά καγκελάριο «καταστροφικό λάθος» το δόγμα των ανοικτών συνόρων για το μεταναστευτικό. Η Μέρκελ, βέβαια, φρόντισε εξ αρχής να μετακυλήσει το βάρος κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα ξεθάβοντας το απαίσιο Δουβλίνο ΙΙ. Τέλος, προς βαθεία θλίψη των εθνομηδενιστών ο Τραμπ τάχθηκε υπέρ της εθνικής ταυτότητας.

Μπαίνουμε σε φάση δομικών μεταβολών μετά από μία μακρά περίοδο ακινησίας. Οι μεγαλόσχημοι τού Νταβός είναι μάλλον από τους πρώτους που το κατάλαβαν. Το δήλωσε ο οικοδεσπότης του, Κλάους Σβαμπ: «Οι ηγέτες πρέπει να ανταποκρίνονται στα αιτήματα των ανθρώπων που τους εμπιστεύθηκαν για να διοικήσουν και ταυτόχρονα να δώσουν όραμα για να προχωρήσουν μπροστά. Μόνον έτσι ο κόσμος μπορεί να φανταστεί ένα καλύτερο μέλλον». Ωραία λόγια, αλλά με πόσο αντίκρισμα;

Οι κυβερνώσες ελίτ δεν διδάσκονται από την όξυνση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων, στα αίτια και την αντιμετώπιση των οποίων οφείλουν επιτέλους να αφιερωθούν, και ψάχνουν τρόπους χειραγώγησης της κοινής γνώμης για να κλείσουν τον δρόμο σε ηγέτες που όλους συλλήβδην στιγματίζουν ως … λαϊκιστές. Σε λίγο αν θέλεις να απαξιώσεις κάποιον, του κολλάς τη ρετσινιά του λαϊκιστή.

Το Νταβός λειτουργεί εδώ και σαράντα χρόνια σαν το Μαντείο της Παγκοσμιοποίησης, από το οποίο εκπέμπεται μονίμως ο ίδιος χρησμός υπέρ της νεοφιλελεύθερης χρηματιστικής οικονομίας. Τώρα που η τελευταία «σέρνεται» και βάλλεται σοβαρά, σίγουρα οι ιεροφάντες της θα αναζητήσουν νέα ορολογία, αλλά πάντοτε στις ίδιες σταθερές ράγες ων πρώτη η ελεύθερη αγορά. Οι οκτώ πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη (Γκέιτς, Ορτέγκα, Μπάφετ, Σλιμ, Μπέζος, Ζάκενμπεργκ, Έλισον, Μπλούμπεργκ) που ιδιοποιούνται τον μισό πλούτο του κόσμου (έρευνα Oxfam) ανήκουν στους μόνιμους συνδαιτυμόνες του Νταβός. Δημιουργήματα ασύδοτων φοροδιαφυγών και φοροαπαλλαγών, προστατεύονται από ένα διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που οι ίδιοι χρηματοδοτούν. Οι λαοί ακούνε την ίδια υποκριτική επωδό «ζείτε πάνω από τις δυνατότητές σας»!

Όσο προκαλεί ο έξαλλος πλούτος των θαμώνων του Νταβός άλλο τόσο πρέπει να προκαλέσει αρνητικά η παρούσα εικόνα της ελληνικής οικονομίας σε σχέση με το ανθρώπινο δυναμικό της. Τελευταία στατιστικά στοιχεία:

Ο εστί μεθερμηνευόμενον σε κάθε εγαζόμενο αντιστοιχεί ένας συνταξιούχος, ή άνεργος. Θα είχε άραγε κάτι να μας πει γι’αυτό το δράμα του λαού μας η «ανταποκριτική και υπεύθυνη διακυβέρνηση» του Νταβός, όπως την ευαγγελίζεται ο Κλάους Σβαμπ, ο οποίος κατά τα άλλα χρησιμοποίησε προχθές ευάρεστες αναφορές όπως: «Η πραγματική διακυβέρνηση σε ένα σύνθετο, αβέβαιο και αγχωτικό κόσμο απαιτεί ηγέτες με ικανότητες να κουμαντάρουν το καράβι τόσο με το ραντάρ όσο και με την πυξίδα. Πρέπει να αντιλαμβάνονται τα σημάδια που φθάνουν από ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Και πρέπει να έχουν τη βούληση να κάνουν τις απαραίτητες διορθώσεις στην πορεία, δίχως όμως να χάνουν τον Βορρά, που εν προκειμένω είναι ένα ισχυρό όραμα βασισμένο σε αυθεντικές αξίες».

Ιλαροτραγωδία το πόρισμα της πλειοψηφίας της Βουλής μας για τα (θαλασσο)δάνεια κομμάτων και ΜΜΕ. Στο «επειδή» διαπιστώνει «τρίγωνο διαπλοκής πολιτικών-μμε-τραπεζών, κραυγαλέες περιπτώσεις παραβάσεων τραπεζικών κανονισμών, δανειακές συμβάσεις βρίθουσες από παραβάσεις κανόνων, τυπικών νόμων, τραπεζικών κανονισμών, κοινής λογικής κλπ. Στο «διά ταύτα», όμως, απαλλάσσει τους πάντες πάσης ποινικής ευθύνης. Τους καταλογίζει βέβαια την αόρατη «πολιτική ευθύνη»! Παραλείπει να μας ενημερώσει ότι ο λογαριασμός δεν θα παραμείνει ανεξόφλητος. Θα πληρωθεί εντόκως από τον ανυποψίαστο και μηδεμία σχέση έχοντα ατυχή Ελληνα φορολογούμενο.

Πολιτικό και μιντιακό σύστημα απέσχαν συστηματικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις που διατύπωσαν έναν ώριμο κριτικό λόγο, απέσχαν από κάθε σχολιασμό για τα διαδραματισθέντα στη Γενεύη. Η εθνική υπόθεση και το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας υπέστησαν βαρύ τραύμα. Υπό σοβαρές προύποθέσεις ιάσιμο. Αλλά ως εδώ και μη παρέκει. Και αν επί μήνες ο διάλογος Αναστασιάδη-Ακιντζή συντήρησε κάποιες ελπίδες για μία βιώσιμη λύση, το όλο σκηνικό του Άιντε το συνέθλιψε βγαίνοντας από το τζαμί (12/1/17) ο Ταγίπ Ερντογάν. Τα «απόνερα» της Διάσκεψης, που συνεχίζεται, είναι χωρίς νόημα. Συντηρούν απλώς τα προσχήματα μιας παταγώδους αποτυχίας.

Ο Ελληνισμός πρέπει να επανεξετάσει εκ βαθέων το υπαρκτικό του πρόβλημα. Λύση, αλλά σε καμία περίπτωση οποιαδήποτε λύση. Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθούμε όλοι μαζί της. Και πριν τη Γενεύη ήταν σαφές ότι Αττίλας και λύση είναι ασύμβατες έννοιες. Υπάρχοντος του Αττίλα δεν νοείται συζήτηση για λύση. Είναι αδιανόητη.

Στο μεταξύ το βορεινό υιοθετημένο του Ερντογάν απεργάζεται τη συστηματική εξαφάνιση του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού, καθώς δεν εγείρεται καμία σοβαρή ελλαδική αντίδραση. Το διεφθαρμένο αλβανικό καθεστώς, σφετερίζεται ελληνικές ιδιοκτησίες, χρησιμοποιεί τον υπόκοσμό του (αφθονεί αυτός) για λεηλασία ναών και ελληνικών σπιτιών, τα οποία είναι έρμαια της μαφίας οργανωμένου εγκλήματος.

Το κακό σταματά με αντίμετρα όχι με διπλωματικά διαβήματα.

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Το χειρότερο γι’ αυτούς είναι ότι δεν γνωρίζουν πως μπορεί να τροφοδοτούν τη θυμηδία!

«Κάποιους τους ενοχλεί που τη διακυβέρνηση της χώρας την έχουν κάποιοι που στη γαλλική επανάσταση τους έλεγαν «ξεβράκωτους», (sans- culotte), δήλωσε με στομφώδη… «σοβαρότητα» στην ολομέλεια της Βουλής, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Χρήστος Μαντάς.

Δεν παρατηρήσαμε αν τον χειροκρότησαν οι… ξεβράκωτοι σύντροφοί του: Ο υπουργός Οικονομίας Δ. Παπαδημητρίου και η σύζυγός του αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας των.

2,45 εκατ. δολαρίων σε Ιδιωτικό Συνταξιοδοτικό Πρόγραμμα, και των υπολοίπων τραπεζικών καταθέσεών τους εξωτερικού, που φτάνουν στα 3,14 εκατ. δολάρια, ή ο Γιώργος Σταθάκης με καταθέσεις άνω των 2 εκατ. ευρώ και 51 ακίνητα, η Φρόσω Καρασουρλίδου, με καταθέσεις, μετά συζύγου, 636.713 ευρώ και αμοιβαία κεφάλαια ύψους 250.000 ευρώ, ο υφυπουργός Εξωτερικών Γιάννης Αμανατίδης, με χαρτοφυλάκιο ύψους μισού εκατομμυρίου ευρώ, και αρκετοί άλλοι, ζηλευτά ευκατάστατοι. Σίγουρα πάντως δεν χειροκρότησε, καθώς δεν μπορούσε να είναι παρών, ο ευρωβουλευτής κ. Παπαδημούλης με περιουσία άνω του εκατομμυρίου.

Ενδεικτική και μόνο, και εξ αυτού ελλιπής, η σταχυολόγηση των ανωτέρω. Καμία προσωπική αιχμή και ουδείς ψόγος φυσικά. Καλά να είναι, να τα χαίρονται οι άνθρωποι.

Ψόγος είναι η «μετα -αλήθεια» στην οποία περιπλανιούνται οι Συριζαίοι από παλιά, πριν ακόμη και από τη θεμελίωση του όρου. Βυθισμένοι σε ένα φαντασιακό σύννεφο, ορίζουν εαυτούς ως απόγονους των «ξεβράκωτων» της γαλλικής επανάστασης, αυτών που ζούσαν ανήλιαγα και πεινασμένα, και έγιναν στρατιώτες της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Ίσως για όσους δεν γνωρίζουν τη νοοτροπία των μελών του κόμματος, να θεωρηθούν υπερβολικά όλα αυτά. Απλώς να θυμίσουμε και το σύνθημα που ακούστηκε στο συνέδριο, από νεολαίους: «Ούτε στα ξερονήσια, ούτε στις φυλακές, ποτέ τους δεν λύγισαν οι κομμουνιστές.

Θεωρούν επίσης εαυτούς, ως απόγονους των εξαθλιωμένων μουζίκων, που σηκώθηκαν από τις λάσπες και επαναστάτησαν κατά των τσάρων, για να εγκαθιδρύσουν μια νέα ιδέα που αρχικά είχε τη δύναμη θρησκείας, και να θεσπίσουν μια κοινωνική οργάνωση, που δελέασε τον μισό πλανήτη – πριν την άδοξη κατάληξή της.

Ως απόγονους εκείνων των εύπιστων και αποφασισμένων που άδραξαν τα όπλα επειδή τους πρόσταξε το κόμμα (δεν εξετάζεται εδώ ο λόγος), και την υπηρέτησαν με αυταπάρνηση, με θυσία ζωής, οικογένειας, μέλλοντος: «Είμαστε κυβέρνηση ζώντων τε και τεθνεώτων», που είπε ο Νίκος Φίλης στο συνέδριο. Η «δρακογενιά», όπως πιο εντυπωσιακά - επιστρατεύοντας την ποιητική του φαντασία - χαρακτήρισε τους κυβερνώντες ο μπαμπάς του κ. Παππά.

Θεωρούν ακόμη (την ώρα που μετρούν τις καταθέσεις τους), ότι ένα αδιόρατο ιδεολογικό νήμα τους συνδέει όχι μόνο με τους μπαρμπούντος της Σιέρα Μαέστρα, του Φιντέλ, (στην κηδεία του οποίου προσέτρεξε ο πρωθυπουργός… «μέχρι την παντοτινή νίκη των λαών») - αλλά και με τους καταπιεσμένους όπου γης, κάθε εποχής και από κάθε εξουσία!

Σε ευρύτερο πλαίσιο, αυτή περίπου την άποψη απέπνεε και η απάντηση του πρωθυπουργού με αφορμή τον… πολύπαθο κ. Καρανίκα (αυτός όντως έχει υποστεί υπερβολικό μηντιακό bullying, και όχι φυσικά ο πρωθυπουργός, ο οποίος υφίσταται τη δέουσα κριτική).

Απαντώντας στον κ. Μητσοτάκη, απάντησε ότι οι συνεργάτες του είναι άνθρωποι του λαού, δεν είναι απόφοιτου του Χαρβαρντ. Σε μετάφραση, οι… καταπιεσμένοι, οι ξεβράκωτου που λέει και ο κ. Μαντάς, που ξωπέταξαν τις δυνάστριες τάξεις και τους εκπροσώπους τους από την εξουσία.

Και αυτό «όχι απόφοιτοι του Χάρβαρντ», το θώρησε παράσημό του, μη κατανοώντας ότι δεν είναι και προς διαφήμιση, καθώς η σύγχρονη πραγματικότητα απαιτεί επιστημονική και εξειδικευμένη γνώση από τους συνεργάτες ενός πρωθυπουργού, πολύ περισσότερο όταν η χώρα βρίσκεται διαχρονικά σε ισορροπία οικονομικού τρόμου. (πάντως μπροστά σε κάποια τηλεοπτική οθόνη, ο διώκτης της αριστείας κος Μάρδας θα ένιωσε υπερηφάνεια).

Η θέση στην οποία τοποθετούν εαυτούς τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, έρχεται από παλιά. Μεγάλωσαν με αυτή, πλάστηκαν με τους μύθους που κουβαλούσαν, με τα διαβάσματα, τα κομματικά έντυπα, την ιδεολογική καθοδήγηση και τις διηγήσεις. Αυτοορίστηκαν συνεχιστές των «ξεβράκωτων», και αυτό δεν πρόκειται να αλλάζει ώστε να γειωθούν με την πραγματικότητα.

Η μυθοπλασία είναι παρηγορητική. Η πραγματικότητα είναι ζόρικο τοπίο, ειδικά όταν έπεσες σε αυτή με τέτοιες ψευδαισθήσεις, και έσπασες τα μούτρα σου.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Το Βερολίνο θα προτιμούσε η ελληνική κρίση να μην εμπλακεί στη γερμανική προεκλογική περίοδο. Τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά, κυρίως επειδή είναι εξαιρετικά αβέβαιο αν το ΔΝΤ θα εξακολουθήσει να συμμετέχει στο τρίτο ελληνικό πρόγραμμα.

Και όμως, η γερμανική Βουλή είχε συναινέσει πριν από δύο χρόνια στο τρίτο αυτό πρόγραμμα, επειδή η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί ότι ένας ανεξάρτητος τρίτος, το ΔΝΤ, θα επέβλεπε την εφαρμογή του προγράμματος.

«Στην ουσία είναι αυτή η υπόσχεση που εξελίσσεται τώρα σε εκρηκτικό μηχανισμό στο εσωτερικό της Γερμανίας. Αποδείχθηκε βεβιασμένη, επειδή το ΔΝΤ πιστεύει ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τη συμμετοχή του. Από την άλλη, η Ελλάδα θα χρειαστεί προφανώς στις αρχές του καλοκαιριού μια νέα χρηματοδοτική ένεση. Οι Ευρωπαίοι θα μπορούσαν να εμβάσουν τα χρήματα χωρίς πρόβλημα, η γερμανική βουλή όμως μπορεί να συναινέσει μόνο αν συμμετέχει και το ΔΝΤ» σχολιάζει η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου. Αν όχι, τότε διαφαίνεται μέσα στην πιο θερμή φάση του προεκλογικού αγώνα στη Γερμανία μια επικίνδυνη κατάσταση. Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να επιρρίψει στο Βερολίνο ότι βυθίζει τη χώρα στο οικονομικό χάος. Στη Γερμανία πάλι, τα ακραιφνώς δεξιά και αριστερά κόμματα δεν θα έχαναν την ευκαιρία για να κατακεραυνώσουν την ευρωπαϊκή πολιτική του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού.

«Μια τέτοια κρίση» υποστηρίζει η SZ «θα προκαλούσε τρομερή ζημιά στη Γερμανία και την Ευρώπη. Η γερμανική κυβέρνηση μπορεί να την εμποδίσει, αν αποδείξει έμπρακτα την πίστη της στην Ευρώπη επί του παραδείγματος της Ελλάδας. Υπάρχει εναλλακτική για το ΔΝΤ, είναι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας ESM που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της ευρωκρίσης και έκτοτε έχει συλλέξει σχετικές εμπειρίες. Είναι και αυτός, όπως και το ΔΝΤ, διακρατικός και πολιτικά ανεξάρτητος. Τα στοιχεία αυτά είναι αρκετά για να υποκαταστήσει, ως ελεγκτικός μηχανισμός, το ΔΝΤ στην Ελλάδα».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου