Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

20 Ιαν 2012


Αν το ΠΑΣΟΚ επιλέξει να προστατέψει τον Παπανδρέου και τον Παπακωνσντίνου τότε θα σβηστεί οριστικά από τον εκλογικό χάρτη. Αυτό θα συμβεί γιατί θα έχει ταυτιστεί με ένα αυταπόδεικτο πλέον τραγικό ιστορικό λάθος. Υπάρχει ακόμη χρόνος να αποτινάξει από πάνω του το λάθος κουρεύοντας πολλά στελέχη του και επιστρέφοντας στις ρίζες του ολοταχώς. Το χειρότερο σενάριο θα είναι να οχυρωθεί πίσω από ένα 14% της κοινωνίας επιλέγοντας τον διχασμό “εμείς” και οι άλλοι, όπου το “εμείς” θα αφορά πλέον τους μειοψηφικούς οπαδούς μιας πολιτικής οικογένειας.

Τα αποκομμένα από την κοινωνία στελέχη πρέπει να αντιληφθούν τι γίνεται στα μεσαία και στα χαμηλά της κοινωνίας και την δυναμική που έχει αναπτυχθεί. Η κοινωνία έχει βγάλει συμπεράσματα τα οποία εύχεται να έρθει η έρευνα του εισαγγελέα και της βουλής να καλύψει και να αποδείξει παράγοντας απτά αποτελέσματα! Σε αυτά τα κομμάτια της κοινωνίας δημιουργείται ήδη ανακούφιση αλλά και λόγο εμπειρίας από τις εξεταστικές ανησυχία για πιθανή συγκάλυψη.

Για την ακρίβεια τυχών αποτυχία της βουλής πλέον να στοιχειοθετήσει κατηγορία δεν θα μετρήσει ώς αθώωση άλλα ως συγκάλυψη. Η Λαϊκή ετυμηγορία έχει βγει.

Και αν υπάρχει ακόμη το τεκμήριο της αθωότητας για την δικαιοσύνη, στην πολιτική και στο λαό αυτά είναι κουραφέξαλα! Το τεκμήριο της αθότητας δεν απέτρεψε την απώλεια έλεγχου και στην συνέχεια την παραίτηση Παπανδρέου. Ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου είναι πολιτικά τελειωμένοι. Περαιταίρω οι ίδιοι κάνουν λάθος να παραμένουν στην πολιτική δημιουργώντας στόχο και τρέφουν την οργή.

Εδώ δεν μιλάμε για βρώμικο 89 αλλά για μια βιβλική καταστροφή στην οποία το 99% του λαού είναι θύματα και όλοι έχουν άποψη. Στην Βουλή αυτή η άποψη απλώς θα παγιωθεί. Εδώ δεν μιλάμε για λίγα πακέτα παμπερς με κάποια εκατομμύρια μέσα, και σχεδόν κανέναν χαμένο, πάρα μόνο την ηθική τάξη.

Μιλάμε για ένα μνημόνιο που κόστισε μέχρι τώρα το 1/5 του εθνικού πλούτου της χώρας, κατάστρεψε επιχειρήσεις και οικογένειες, οδήγησε σε μετανάστευση και αυτοκτονίες διπλασίασε την ανεργία ενώ η καταστροφή συνεχίζεται με απροσδιόριστο ακόμη βάθος.

Τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ όσα έχουν ακόμη επαφή με την πραγματικότητα πρέπει να δουν γύρω τους ότι το ΠΑΣΟΚ είμαι πλέον χωρίς φίλους. Ότι ο τρόπος επικοινωνίας έχει αλλάξει από την εποχή της κρατικής ΕΡΤ. Ότι κανένας από όσους ενεμπλάκηκαν σε εξεταστικές δεν σώθηκε πολιτικά. Ότι η απώλεια ελέγχου που οδηγησε στην παραίτηση Παπανδρέου πυροδοτήθηκε από την λαϊκή ετυμηγορία.

Να τα δουν όλα αυτά και να αντλήσουν εμπειρία από το τι έπαθαν κόμματα και πρόσωπα που έφεραν το ΔΝΤ στην χώρα τους καθώς θα αντλήσουν χρήσιμα συμπεράσματα.

Το Ελικόπτερο κύριο ήταν μια λύση αλλά ο ΓΑΠ αποχώρησε από την πρωθυπουργία πριν η λαϊκή οργή φέρει το ελικόπτερο πάνω από το Μαξίμου αλλάζοντας μερικά καρέ από το έργο από αλλά όχι το σενάριο. Όπως και αν έχει το Game over για το ΠΑΣΟΚ είναι κοντά αλλά είναι στο χέρι του ΠΑΣΟΚ να αποτρέψει το τέλος του.




Θυμάμαι παλιότερα, που το «σύστημα ΠΑΣΟΚ» ακολουθούσε «νομότυπα» διαδικασίες οι οποίες αναφέρονταν σε σκάνδαλα ή σε «περίεργες» αποφάσεις υπουργείων κ.α., είχε κάνει σλόγκαν το «όποιος έχει στοιχεία να τα καταθέσει στη Δικαιοσύνη»!!!

Αυτά βεβαίως παλιότερα. Σήμερα, εν μέσω τρικυμίας (στο εσωτερικό του), αλλά και αντιμέτωπο με αρκετές υποθέσεις που τοποθέτησαν τον «σοσιαλισμό» απέναντι στο κοινωνικό συμφέρον, στα ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα, το ΠΑΣΟΚ αλλάζει ρότα και αρχίζει να αμφισβητεί δράσεις δικαστών...!

Και τι κάνει σήμερα το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ; Αμφισβητεί τη Δικαιοσύνη και καταγγέλλει διάφορα μέσω των πρωτοκλασάτων κηπουρών, φυτευτών, πρόθυμων, ολίγιστων (και άλλων συνομοταξιών που το απαρτίζουν), σε μία προσπάθεια αντεπίθεσης… Διαρρηγνύουν όλοι τα ιμάτιά τους ότι οι καταγγελίες για την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ δεν έχουν καμία βάση!

Έτσι, ο πρώην υπουργός Οικονομικών (που υπέγραψε την Δανειακή Σύμβαση και το Μνημόνιο Ι και που σήμερα ξεπουλάει λιγνιτικές μονάδες της ΔΕΗ) κινούμενος μέσα στο «ό,τι έχει απομείνει» από το ΠΑΣΟΚ και με ανακοίνωσή του (ως σημερινός Υπουργός Περιβάλλοντος Γιώργος Παπακωνσταντίνου) αντεπιτίθεται στους οικονομικούς εισαγγελείς, οι οποίοι ζήτησαν να διερευνήσει η Βουλή τυχόν ποινικές ευθύνες στους Γ. Παπανδρέου και Γ. Παπακωνσταντίνου, λέγοντας ότι επιχειρείται να ποινικοποιηθεί η αλήθεια.

Η ανακοίνωση:
“Η σημερινή ενέργεια των οικονομικών εισαγγελέων δημιουργεί τεράστια ερωτηματικά. Στην πράξη, αμφισβητούν τα επικυρωμένα από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας. Και αυτό γίνεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία για την χώρα.
Θυμίζω ότι ήμουν ο Υπουργός Οικονομικών που έλαβε την πρωτοβουλία για την ανεξαρτησία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, ώστε να πάψουν να υπάρχουν πολιτικές παρεμβάσεις που εξέθεσαν σε προηγούμενες περιόδους την Ελλάδα και τους Έλληνες. Αυτήν την ανεξαρτησία σεβάστηκα μέχρι κεραίας.
Δυστυχώς σήμερα επιχειρείται να ποινικοποιηθεί η αλήθεια για την πραγματικά δεινή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η χώρα το 2009″.
Η ανακοίνωση αυτή θα μπορούσε να είναι και ανέκδοτο, αλλά εμείς την παραθέτουμε θυμίζοντας εκείνο το «ωραίο» που λένε οι αστυνομικοί στο Αμέρικα: «Μπορείς να σωπάσεις, αφού οτιδήποτε πεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου»…

Το πιάσατε το υπονοούμενο;

Το ΠΑΣΟΚ σε τροχιά καταγγελιών και στο πνεύμα Παπακωνσταντίνου

Αμφισβητεί ευθέως τον οικονομικό εισαγγελέα Γρ. Πεπόνη, ενώ καλεί τον Άρειο Πάγο μα προχωρήσει στις νόμιμες ενέργειες, προφανέστατα εναντίον του ηπειρώτη εισαγγελέα.

Μάλιστα, κάνει λόγο και για διατάραξη της “ομαλής λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος”, κάτι το οποίο έχει καταλύσει το ΠΑΣΟΚ εδώ και χρόνια!

Τι λέει το ΠΑΣΟΚ, που προσπαθεί να υπερασπιστεί τους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου:
“Αφού για δεύτερη φορά οι ‘καταγγελίες’ των δύο οικονομικών Εισαγγελέων αρχειοθετήθηκαν από την προϊσταμένη αρχή τους και αποδείχθηκε ‘άνθρακας ο θησαυρός’, ο κ. Πεπόνης επανέρχεται για να ζητήσει με έγγραφό του την αποστολή στη Βουλή για τη διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Γ.Α. Παπανδρέου και του πρώην Υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, για την υπόθεση της αναπροσαρμογής του ελλείμματος του 2009 από την Ελληνική Στατιστική Αρχή.
Εάν δεν πρόκειται για μια ακόμη επίδειξη επικίνδυνης αφέλειας, από τον κ. Πεπόνη, τότε έχουμε να κάνουμε με μια καλά οργανωμένη παρέμβαση στην πολιτική και οικονομική ζωή, που θέτει σε άμεσο κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα, σε αυτή την εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία για τη χώρα και το λαό μας.
Η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου θα πρέπει να προχωρήσει, άμεσα, σε όλες τις εκ του νόμου προβλεπόμενες, ενέργειές της.
Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να παίζει με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας, το πολιτικό σύστημα και την ομαλή λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος”.
Μήπως κάποιοι εκεί στο ΠΑΣΟΚ άρχισαν να ανησυχούν ταμάλα για τα όσα έρχονται προς το μέρος τους;

Τέλος, μία απορία: Ο Παπακωνσταντίνου έχει βουλευτική ασυλία, υπουργική ασυλία ή μήπως δεν έχει καμία ασυλία;

Τα γλέντια σε λίγο αρχίζουν...


  • Για να αποκρυφτούν οι παράνομοι έποικοι που στέλνει συνεχώς η Άγκυρα, δεν καταγράφονται στην επίσημη απογραφή
Οι τουρκοκυπριακές αρχές παρουσίασαν στοιχεία της απογραφής που διενήργησαν στα Κατεχόμενα, σύμφωνα με τα οποία ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε 332.000 κατοίκους. Ακόμη και αν είναι αυθεντικός ο αριθμός, η σχέση Τ/Κ προς Ε/Κ που ήταν 20-80 έχει ανατραπεί. Αλλά είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα.

Για να αποκρυφτούν οι παράνομοι έποικοι που στέλνει συνεχώς η Άγκυρα, δεν καταγράφονται στην επίσημη απογραφή. Κατά τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς, ο πληθυσμός Τούρκων και Τουρκοκυπρίων στα Κατεχόμενα ξεπερνά τις 600.000.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να μετρηθεί -κατά προσέγγιση- ο πληθυσμός μιας χώρας. Έναν από αυτούς χρησιμοποίησε η κυπριακή εφημερίδα «Σημερινή» πριν από δυο χρόνια (δεν θυμούμαι ακριβή ημερομηνία), σε έρευνα που έκανε ως προς την ημερήσια κατανάλωση ψωμιού στα Κατεχόμενα. Έχοντας στοιχεία από το Επιμελητήριο, πόσο ψωμί καταναλώνει κάθε κάτοικος και πόσα ψωμιά πωλούν οι φούρνοι, βγήκε το συμπέρασμα ότι ο πληθυσμός των Κατεχομένων ξεπερνά τις 800.000 χιλιάδες κατοίκους.

Όμως, οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι -που αντιστρατεύονται τους εποίκους- μιλούν για ακόμη μεγαλύτερο αριθμό. Ο Τ/Κ δημοσιογράφος κ. Τουρκούτ Αφσάρογλου με άρθρο του στην «Αφρίκα» παρατηρεί ότι «ο πληθυσμός στο δρόμο δεν λέγει ψέματα», και ανεβάζει τον πληθυσμό στα Κατεχόμενα σε περισσότερο από ένα εκατομμύριο.

Και σημειώνει ότι «ο πραγματικός πληθυσμός μας είναι τόσος, αλλά για να μη ρεζιλευτεί η Άγκυρα, δεν ανακοινώνεται και έτσι η Άγκυρα νομίζει ότι ξεγελά και τους Τ/Κ και τον κόσμο».

Η Άγκυρα με τον εποικισμό του νησιού έχει ανατρέψει την ισορροπία. Σε περίπτωση που καταλήξει ο κ. Χριστόφιας σε συμφωνία, χωρίς να απομακρυνθούν οι έποικοι από το νησί (που το ζητούν και οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι) σε πολύ λίγα χρόνια η Κύπρος θα βρίσκεται σε τουρκικά χέρια.



Τελικά, θα πρέπει να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε για το κατά πόσο οι αντιμνημονιακοί πολιτικοί του Κοινοβουλίου μπορούν να κατανοήσουν την λέξη πατρίδα, πατριωτισμός και όλα τα παράγωγά τους... Δυστυχώς, ελάχιστα απέχουν από μία στομαχική διαμέσω του παχέως εντέρου εκκένωση αερίων (κοινώς κλανιά). Αφού, οι "βουβές" δράσεις που αναπτύσσουν, μπορεί να μην γίνονται γνωστές σύντομα, αλλά όταν τελικά μαθαίνονται, αναδύουν φοβερή βρώμα!!!

Κάποιοι πολιτικοί, στην αγωνία τους να εξασφαλίσουν ψήφους, έχουν εγκληματίσει κατ' επανάληψη. Και το έγκλημά τους έχει γίνει απέναντι στην χώρα. Γιατί, μόνο ως έγκλημα μπορεί να νοείται η "συνεργασία" του ΣΥΝ (εκεί δεν είναι και ο "πατριώτης" Τσίπρας;) με τους πρακτορίσκους εθνικιστές της Θράκης και το κόμμα που ίδρυσαν (προλειαίνοντας πολύ δυσάρεστες εξελίξεις στην περιοχή) με την βοήθεια (ηθική και φυσικά χρηματική) της Άγκυρας.

Εμείς παραθέτουμε το παρακάτω άρθρο, προκειμένου να κατανοήσουν κάποιοι πως "ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός" και να είναι πολύ επιφυλακτικοί, επειδή στις ημέρες που ζούμε, δυστυχώς, απέναντι από το κακό μπορεί να βρίσκεται το χείριστο...

Επικίνδυνες πολιτικές ακροβασίες με το κόμμα του γνωστού εξτρεμιστή της Θράκης Αχμέτ Σαδίκ επιχειρεί ο Συνασπισμός. Όπως αναφέρει η εφημερίδα "ο Χρόνος" ο ΣΥΝ και το κόμμα DEB έχουν ξεκινήσει συνομιλίες στην προσπάθεια των στελεχών του ΣΥΝ να προσελκύσει τους αγανακτισμένους πολίτες του κόμματος DEB.
Υπενθυμίζεται ότι το κόμμα DEB ιδρύθηκε με σκοπό να προσεταιριστεί όσους δηλώνουν Τούρκοι και πιστεύουν στην αυτόνομη παρουσία τους στα πολιτικά αυτοδιοικητικά θέματα και όχι μόνο. Ουσιαστικά ο ΣΥΝ με την κίνηση του αυτό αναγνωρίζει ένα κόμμα που προωθεί την εθνική διάσταση των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη σε αγαστή συνεργασία με το τουρκικό κράτος.
Και για να μην υπάρχουν αυταπάτες για το τι πιστεύουν τα στελέχη του κόμματος DEB αρκεί να διαβάσει κανείς τα λόγια του προέδρου του Μουσταφά Αλί Τσαβούς. Όπως είχε δηλώσει ο Αλί Τσαβούς πρόεδρος του κόμματος DEB:
«Μια μέρα αυτοί, που αγνοούν εμάς, αυτοί που αγνοούν το μεγάλο τουρκικό έθνος, θα διαψευσθούν. Εμείς στεκόμαστε ορθοί και ατενίζουμε το μέλλον με ελπίδα. Ζούμε στη Δυτική Θράκη ως Τούρκοι και Τούρκοι θα μείνουμε! Θα ήθελα εκ μέρους της Ένωσης Τούρκων Δασκάλων της Δυτικής Θράκης, να εκφράσω τις ευχές μου για τη μέρα του δασκάλου, τη μέρα όλων των δασκάλων μας, μνημονεύοντας πάνω απ’ όλα με σεβασμό, το μεγάλο δάσκαλο, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ”.
(http://www.azinlikca.net/eidhseis/deb-thraki-11292011.html).
Σύμφωνα λοιπόν με το δελτίο Τύπου που είχε λόγους για να νομιμοποιήσει και την πολιτική του υπόσταση το DEB, πληροφορούμαστε ότι η συνάντηση έγινε στη νομαρχιακή επιτροπή Ξάνθης του ΣΥΝ το Σάββατο 7 Ιανουαρίου με τον αντιπρόεδρο Οζάν Αχμέτογλου όπου συμμετείχε και η πρόεδρος του τμήματος γυναικών του DEB, ιατρός Νέτζιλά Τσαβούς.
Εκεί τους υποδέχθηκαν εκτός του γενικού γραμματέα της νομαρχιακής επιτροπής του Συνασπισμού στην Ξάνθη, Νίκου Καλιαμπάκα και των μελών της νομαρχιακής επιτροπής του Συνασπισμού και ο υποψήφιος βουλευτής του Συνασπισμού στον γειτονικό νομό, Χουσείν Ζεϊμπέκ.
Η κίνηση αυτή του ΣΥΝ προκαλεί πολλά ερωτηματικά καθότι μέχρι σήμερα ήταν γνωστή η θέση του κόμματος ενάντια στον εθνικισμό, την μισαλλοδοξία, και τον ρατσισμό. Φαίνεται ότι η ευαισθησία του κόμματος για τα παραπάνω θέματα αφορά μόνο ότι είναι ελληνικό ή προέρχεται από ελληνικούς κύκλους. Ας μην ξεχνάμε τις κινητοποιήσεις του ΣΥΝ κατά οτιδήποτε έχει να κάνει με τον εθνικισμό, το ρατσισμό και το σωβινισμό.
Όπως όμως αποδεικνύεται ποτέ δεν ασχολούμαστε για τον εθνικισμό, τον ρατσισμό και την μισαλλοδοξία που προέρχεται απο τα γειτονικά κράτην πόσο δε όταν μια συνεργασία με ανθρώπους που προωθούν τον τουρκιό εθνικισμό στην Θράκη μπορεί να φέρει περισσότερους ψήφους στις επερχόμενες εκλογές.

Τέλος, εμείς έχουμε να θέσουμε μία ερώτηση στους νεο-πατριώτες του ΣΥΝ:
Για πόσες ψήφους, ρε ομορφάντρες, είστε διατεθειμένοι να δώσετε και την Ήπειρο στην Αλβανία;

(Πληροφορίες από Defencenet)

  • Απειλεί ο νεροκολοκυθόμυαλος υπάλληλος των τοκογλύφων…
H ξευτιλοκυβέρνηση της δημοκρατικής εκτροπής του μεγαλοτραπεζοχλαπάτσα Λουκά Παπαδήμιου με τα μεγάλα connections και τις ιδιαιτέρες ικανότητες (πούντες γ@μѠ την ατυχία μας) αποδείχτηκε μούφα κρεμ καραμελέ!

Ο μετά πολλών επαίνων ανεπαρκής ο κύριος νεροβραστίδης απειλεί μέσω των υπουργών του να νομοθετήσει την κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας και να μειώσει ή και να καταργήσει εντελώς τον κατώτατο μισθό των 750 ευρώ μεικτά (καθαρά γύρω στα 600) για να πάρει το νέο δάνειο των 90 δις ευρώ, από τα οποία τα 60 δις θα πάνε για την κεφαλαιακή αναπλήρωση και τον αφελληνισμό των ελληνικών τραπεζών, ενώ τουλάχιστον 25 δις θα πάνε κυρίως σε ευρωπαϊκές τράπεζες για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων!

Μασαλάχ ρε ξευτίλα, έτσι κάνει τον πρωθυπουργό και ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας… Σήκω και φύγε ρε μαραμένο π@π@ρι, πριν πάρουμε τα στειλιάρια και σε πάρουμε στο κυνήγι… Ηλιθιοβλαμένε…

Ούτε μιας ημέρας ακόμα παραμονή στη κυβέρνηση ανέκδοτο του δοτού μη εκλεγμένου κλητήρα της Golldman Sachs που παριστάνει τον πρωθυπουργό και άμεση προσφυγή στις κάλπες για να αναλάβει τις ευθύνες του ο Ελληνικός λαός, που δε θα μπορέσει αυτή τη φορά να ισχυριστεί ότι δεν ήξερε ή ότι τον ξεγέλασαν…

Όξω π⓪ʋŞʈη απ’ την παράγκα…

Η φωτοσύνθεση είναι από το "Γρέκι"


Ο οικονομικός εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης που ερευνούσε την υπόθεση της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), μετά από καταγγελίες μελών της για παραποίηση των στοιχείων του ελλείμματος του 2009, διαβίβασε τον φάκελο στην εισαγγελία του Αρείου Πάγου.

Η ενέργεια αυτή σημαίνει ότι κ. Πεπόνης, προσέκρουσε πάνω σε ευθύνες πολιτικών προσώπων.

Για το λόγο αυτό, ως έχει υποχρέωση εκ του νόμου, ζήτησε να διαβιβαστεί ο φάκελος στη Βουλή προκειμένου αυτή να προχωρήσει στην σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής η οποία και θα αναζητήσει ενδεχόμενες ευθύνες του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, του Υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, αλλά και μελών της τότε κυβέρνησής.

Η υπόθεση αφορά καταγγελίες της καθηγήτριας Οικονομετρίας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και πρώην μέλους της ΕΛΣΤΑΤ Ζωής Γεωργαντά για τεχνητή διόγκωση του αναθεωρημένου ελλείμματος του 2009. Η κ. Γεωργαντά υποστηρίζει ότι τον Νοέμβριο του 2010 η ΕΛΣΤΑΤ, δεχόμενη πιέσεις από την Eurostat, εμφάνισε το έλλειμμα του 2009 στο 15,4% από 12- 13% που ήταν, με στόχο να ληφθούν επιπλέον δυσμενέστερα οικονομικά μέτρα. Η κ. Γεωργαντά υποστηρίζει ότι η διόγκωση έγινε με την ταξινόμηση στη Γενική Κυβέρνηση των ΔΕΚΟ, χωρίς, όπως λέει, να έχουν προηγηθεί, όπως εφαρμόζεται σε όλη την Ευρώπη, στατιστικές μετρήσεις.

Στο διαβιβαστικό του προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, ο κ. Πεπόνης αναφέρει ότι «από το σύνολο του συλλεγέντος αποδεικτικού υλικού (μάρτυρες και έγγραφα) και ιδίως από μαρτυρικές καταθέσεις, προέκυψαν στοιχεία σχέσιν έχοντα με αξιόποινες πράξεις του νόμου περί ευθύνης υπουργών και πρόσωπα κατέχοντα συγκεκριμένες θέσεις στην κυβέρνηση της Ελλάδας».

Ο κ. Πεπόνης υποστηρίζει ότι σε πολλές από τις καταθέσεις που έλαβε «ρητώς γίνεται λόγος για διόγκωση και αυθαίρετο προσδιορισμό του δημοσίου ελλείμματος του 2009 αφενός και ύπαρξη συναφώς και αφετέρου ευθυνών του τότε πρωθυπουργού, μελών της τότε κυβέρνησης και των τότε αρμόδιων υπουργών Οικονομικών».

Υπενθυμίζουμε, ότι ο Αντώνης Σαμαράς έχει δηλώσει ότι η ΝΔ ως κυβέρνηση θα προχωρήσει στη σύσταση μίας και μόνο Εξεταστικής Επιτροπής για το πως φτάσαμε στο Μνημόνιο.

Η διαβίβαση της δικογραφίας στην Βουλή προκάλεσε σάλο καθώς η ενέργεια του κ. Πεπονή συμπίπτει με την σφοδρή επίθεση του Κ. Σημίτη εναντίον της μνημονιακής πολιτικής του ΓΑΠ (Ο Σημίτης “θάβει” τον Γιώργο για το Μνημόνιο) αλλά και την προσπάθεια του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Προβόπουλου να αποστασιοποιηθεί από τις πολιτικές Παπανδρέου που οδήγησαν στο Μνημόνιο (Ο μετά την καταστροφή προφήτης, κ. Προβόπουλος).

Λέει μεταξύ άλλων ο κ. Σημίτης: «Η συμφωνία μεταξύ της ΟΝΕ και της Ελλάδας για την πολιτική, που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση».

Και: «Οι συντάκτες του Μνημονίου παρέλειψαν να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας παρά την ύφεση που επήλθε και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση», θα προσθέσει.

Ενώ, ο κ. Προβόπουλος μιλώντας σε εκδήλωση, άφησε αιχμές για τη διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, με την επισήμανση ότι η πορεία της χώρας προς την κρίση στην οποία έχει περιέλθει δεν ήταν αναπόφευκτη και θα μπορούσε να είχε ανακοπεί αν τα προβλήματα είχαν αντιμετωπιστεί εγκαίρως πριν αυτά αφεθούν να λάβουν εκρηκτικές διαστάσεις.

Ντροπή! Το υπουργείο Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ απειλεί τους δύο εισαγγελείς

Αυτά που συμβαίνουν πλέον στην χώρα αυτή ξεπερνούν κάθε πολιτική φαντασία. Από το πρωί το πρώτο θέμα στην επικαιρότητα είναι η διαβίβαση της υπόθεσης των παραποιημένων στατιστικών για το χρέος στην Βουλή από τον εισαγγελέα κ. Πεπόνη. Πράξη η οποία ανοίγει πλέον τον δρόμο για την σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το πως φτάσαμε στο Μνημόνιο και την καταστροφή της χώρας.

Τι κάνει όμως ο υπουργός Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ κ. Μ. Παπαϊωάννου; Όπως διαβάζουμε “μελετά τον φάκελο με τα υπομνήματα και τις ένορκες καταθέσεις των δύο οικονομικών εισαγγελέων”. Και “εξετάζει εάν θα στείλει ερώτημα στο Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου για την αντικατάσταση των δύο οικονομικών εισαγγελέων, μετά τις παραιτήσεις (αίτημα αντικατάστασής τους) που έχουν ήδη υποβάλει”.

Ακόμη εξετάζει εάν θα ζητήσει ή όχι την άσκηση πειθαρχικής δίωξης σε βάρος τους, κάτι που εμμέσως συμπεραίνεται από τη χθεσινή δήλωσή του, στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι οι κ.κ. Πεπόνης και Μουζακίτης «έπληξαν το κύρος της Δικαιοσύνης με τις συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές τους».

Όπως μάλιστα ακούγεται στην κυβέρνηση και σε συνεργασία Παπαϊωάννου με Βενιζέλου σκέφτονται να φέρουν νέα ρύθμιση για την αντικατάσταση των οικονομικών εισαγγελέων, εκτός κι αν αυτοί προλάβουν και παραιτηθούν. Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Βενιζέλος είχε αποπειραθεί να απομακρύνει τους δύο εισαγγελείς με νομοθετική έρευνα, ενώ όπως αποκαλύπτεται τώρα ετοιμαζόντουσαν να παραπέμψουν την υπόθεση των στατιστικών στην Βουλή.

Από την πλευρά των δυο εισαγγελέων λέγεται ότι τόσο ο κ. Παπαϊωάννου όσο και κάποιοι ανώτεροι δικαστές τους ζήτησαν να είναι προσεκτικοί στην έρευνά τους διότι θίγονται πρόσωπα και καταστάσεις πολύ ευαίσθητες.

Αυτή η έμμεση παρέμβαση στο έργο τους, τους έβγαλε από τα ρούχα τους γι’ αυτό και είχαν παραιτηθεί πριν από μερικές εβδομάδες. Η έρευνα που διεξήχθη φαίνεται ότι έγινε για τα μάτια του κόσμου και κατέληξε ότι οι παρεμβάσεις ήταν εντός των νόμιμων πλαισίων.

Όμως, όπως δείχνει και η χθεσινή ανακοίνωση, ο κ. Παπαϊωάννου εξοργίστηκε και γι’ αυτό σχεδιάζει και την καρατόμησή τους, με… νόμιμο πάντα τρόπο. Γιατί στις δημοκρατικές διακυβερνήσεις από το ΠΑΣΟΚ όλα γίνονται νόμιμα.

Ωστόσο, θα είναι ντροπή για το υπουργείο Δικαιοσύνης η απομάκρυνση των οικονομικών εισαγγελέων και ουσιαστικά θα πρόκειται για ωμή παρέμβαση.Αντί να παραιτηθεί ο υπουργός θα παραιτήσει τους εισαγγελείς οι οποίοι μάλιστα χαίρουν εκτιμήσεως από τον κόσμο γιατί έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Οι κ. Πεπόνης και Μουζακίτης ετοιμάζουν ηρωική έξοδο και θα πάρουν μαζί τους πολλούς άλλους αν τολμήσουν να τους καρατομήσουν.

Όμως, οι ίδιοι πολιτικοί που έβριζαν τη ΝΔ την εποχή του Βατοπεδίου και των ομολόγων για παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, τώρα κάνουν ακριβώς το ίδιο. Τότε ζητούσαν παραιτήσεις, τώρα είναι οι ίδιοι που εγκληματούν κατά της ανεξάρτητης δικαιοσύνης.

Δήλωση της Νέας Δημοκρατίας

Ο Εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μιχελάκης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Το γεγονός ότι ο οικονομικός εισαγγελέας κ. Γρ. Πεπόνης απέστειλε, σήμερα, προς την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου τη δικογραφία για την υπόθεση της ΕΛ.ΣΤΑΤ. εγείρει δύο μείζονα πολιτικά ζητήματα, καταλυτικής σημασίας για τη δεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα.

  • Το πρώτο, αφορά στην ουσία της διερευνόμενης υπόθεσης. Στις καταγγελίες, δηλαδή, μελών της ΕΛ.ΣΤΑΤ. για αυθαίρετη –κατά το φθινόπωρο του 2010- αναθεώρηση του ελλείμματος του 2009, κατόπιν πιέσεων του τότε υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου. Αναθεώρηση που αποτέλεσε συνέχεια του αρχικού φουσκώματος του ελλείμματος από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Και είχε ως συνέπεια την περαιτέρω επιδείνωση της εικόνας της χώρας μας, την επιβολή ακόμη πιο επώδυνων μέτρων και την εξώθησή της σε κατάσταση ελεγχόμενης χρεοκοπίας.
  • Το δεύτερο, αφορά τις καταγγελίες των Οικονομικών Εισαγγελέων για παρεμβάσεις στο έργο τους. Υπενθυμίζεται ότι, ενώ οι δύο Εισαγγελείς είχαν προχωρήσει στη διερεύνηση της υπόθεσης της ΕΛ.ΣΤΑΤ., εκδηλώθηκε απόπειρα παραμερισμού τους, με την κατάρτιση από τον υπουργό Οικονομικών κ. Βενιζέλο νομοθετικής ρύθμισης, που απέβλεπε δήθεν στην αναβάθμιση του θεσμού του Οικονομικού Εισαγγελέα.

Μετά τις σχετικές καταγγελίες των δύο Οικονομικών Εισαγγελέων, ακολούθησαν τα γνωστά γεγονότα και, μόλις χθες, εκδηλώθηκε νέα απόπειρα απομάκρυνσής τους, με το ερώτημα “εάν μπορούν να παραμείνουν στη θέση τους”, το οποίο έθεσε ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Παπαϊωάννου προς το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο.

Σε κάθε περίπτωση, ζητούμε την ταχύτατη και πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης».



  • Διακοπή στη μισθοδοσία των διπλωματικών υπαλλήλων και των εργαζομένων
Προβλήματα στην καταβολή της μισθοδοσίας σε πρεσβείες και προξενεία σημειώνονται αυτή την περίοδο, με αποτέλεσμα να μην πληρώνονται όχι μόνο έλληνες διπλωματικοί υπάλληλοι αλλά ακόμη και εργαζόμενοι στις αρχές εξωτερικού που προέρχονται από τις τοπικές κοινωνίες και βοηθούν στο καθημερινό έργο τους.

Σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ήδη υπάρξει αναβολή (ή κατ' άλλους αναστολή) της οφειλόμενης περί την 20η Ιανουαρίου καταβολή της μισθοδοσίας των αρχών εξωτερικού. Αυτό φέρεται να έχει αποφασίσει η Ενιαία Αρχή Πληρωμών περί της καθυστέρησης σχεδόν έξι εβδομάδων για την αποστολή της μισθοδοσίας.

Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι χαρακτηρίζουν υπερβολικά μακρύ το χρονικό αυτό διάστημα και δεν διστάζουν μάλιστα να κάνουν ευθεία σύνδεση ανάμεσα στην καθυστέρηση καταβολής της μισθοδοσίας και στην προσπάθεια να εμφανιστεί χαμηλότερο το δημοσιονομικό έλλειμμα της Ελλάδος ενόψει και των εξελίξεων με την τρόικα.

Η καθυστέρηση αυτή αναδεικνύει σοβαρά προβλήματα στην πληρωμή ακόμη και ενοικίων, ενώ θα μπορούσε να οδηγήσει σε αγωγές από τρίτους που εργάζονται σε αρχές εξωτερικού. Ηδη, οι άνθρωποι αυτοί έχουν υποστεί μειώσεις, ενίοτε και μονομερώς, ενώ δεν θα πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο κάποια στιγμή να στραφούν και νομικά εναντίον του ελληνικού κράτους.


Το “Heritage foundation”, αλλά και άλλα think tanks όπως το Fraser Institute του Καναδά, έχουν έναν δείκτη που τον ονομάζουν δείκτη οικονομικής ελευθερίας.

Η Ελλάδα είναι 119η στην γενική κατάταξη αυτού του δείκτη. Η αξιολόγηση που μας δίνει το Heritage foundation, είναι χώρα κυρίως μη ελεύθερη (mostly not free). Είμαστε πίσω από χώρες όπως Νιγηρία (116), Ινδονησία (115), Τανζανία (110), Νικαράγουα (101), Αίγυπτο (100), Αζερμπαϊτζάν (91).

Είναι δε εντυπωσιακό, ότι χώρες όπως το Μαρόκο (87), η Αλβανία (57) και η Ιορδανία (32) κατατάσσονται ανάμεσα στις χώρες που είναι σχετικά ελεύθερες (moderately free).

Αν κοιτάξει κανείς την αξιολόγηση του Fraser Institute, οι απόψεις συγκλίνουν λίγο πολύ με το Heritage. Και αυτοί μας κατατάσσουν ανάμεσα στους τριτοκοσμικούς. Με λίγα λόγια, μας λένε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα με πολύ φτωχή οικονομική ελευθερία.

Για να αλλάξει η κατάταξη της Ελλάδος (και άρα να γίνουμε μια καλύτερη χώρα), θα πρέπει να γίνει ανάλυση του τι μετράει αυτός ο δείκτης και στη συνέχεια να κάνουμε τις απαιτούμενες αλλαγές, έτσι ώστε να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας.

Το ερώτημα είναι, έχουμε κάνει αυτή την προσπάθεια; Εγώ λέω μάλλον όχι. Ας δούμε μια σύγκριση μεταξύ Ελλάδος και Ελβετίας στα σημεία.

Ιδιοκτησιακά δικαιώματα (property rights)

Το δικαίωμα στην ιδιοκτησία αξιολογεί την ικανότητα των ατόμων να συσσωρεύσουν ιδιωτική περιουσία, που εξασφαλίζεται με σαφείς νόμους και κατά πόσο αυτοί οι νόμοι εφαρμόζονται από την πολιτεία.

Ελλάδα 53, Ελβετία 2

Ελευθερία από τη διαφθορά (freedom from corruption)

Η διαφθορά διαβρώνει την οικονομική ελευθερία και εισαγάγει ανασφάλεια και αβεβαιότητα στις οικονομικές σχέσεις. Η βαθμολογία προέρχεται κυρίως από την Δείκτη Αντίληψης της Διαφθοράς της Διεθνούς Διαφάνειας (CPI) για το 2010, το οποίο μετρά το επίπεδο της διαφθοράς σε 178 χώρες.

Ελλάδα 80, Ελβετία 8

Δημοσιονομική Ελευθερία (fiscal freedom)

Η δημοσιονομική ελευθερία είναι ένα μέτρο φορολογικής επιβάρυνσης που επιβάλλεται από την κυβέρνηση. Περιλαμβάνει την άμεση φορολογική επιβάρυνση για φυσικά και νομικά πρόσωπα και το συνολικό ποσό των φορολογικών εσόδων ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Ελλάδα 150, Ελβετία 142 (εδώ υποθέτω ότι το Heritage εκτιμά ότι και οι δυο χώρες υπερφορολογούνται).

Κρατικές δαπάνες (government spending)

Δεν έχει γίνει προσπάθεια να εντοπιστεί το ιδανικό επίπεδο των κρατικών δαπανών. Το ιδανικό επίπεδο διαφέρει από χώρα σε χώρα, με παράγοντες που κυμαίνονται από τον πολιτισμό, τη γεωγραφία και το επίπεδο της ανάπτυξης. Ωστόσο, οι έρευνες έχουν δείξει ότι οι υπερβολικές κρατικές δαπάνες προκαλούν χρόνια ελλείμματα στον προϋπολογισμού και είναι μία από τις πιο σοβαρές αιτίες που σέρνει τον δυναμισμό μια οικονομίας.

Ελλάδα 166, Ελβετία 0

Να τονίσω ότι όποια αξιολόγηση και να δει κανείς, είτε από think tanks είτε από οργανισμούς (όπως ο ΟΗΕ η την Παγκόσμια Τράπεζα), είμαστε τελευταίοι στον δυτικό κόσμο στα πάντα, και βρισκόμαστε ανάμεσα στους τριτοκοσμικούς. Δεν έχει σημασία ποια είναι τα επίμαχα σημεία της αξιολόγησης, αυτό που έχει σημασία είναι ότι ανάμεσα στα κράτη του δυτικού κόσμου, είμαστε τελευταίοι.

Στην κατάταξη του Doing Business (αξιολόγηση επιχειρηματικότητας από την Παγκόσμια Τράπεζα), είμαστε 157οι στην κατηγορία του investor protection.

Και όταν δεν υπάρχει η επενδυτική προστασία, μην περιμένετε να δείτε επενδύσεις. Θα δείτε καιροσκόπους, διαπλεκόμενους (που θα πάρουν δουλείες από την πολιτική ηγεσία), κλέφτες λωποδύτες, απατεώνες (σαν αυτούς που συνέλαβε χθες η αστυνομία) και ενδεχομένως επιχειρήσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας, αλλά δεν θα δείτε στην Ελλάδα σοβαρές επιχειρήσεις που να παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες υψηλής προστιθεμένης αξίας, που απαιτούν ένα υψηλής προστιθεμένης αξίας εργατικό δυναμικό που παίρνει υψηλούς μισθούς. Όχι μόνο από ξένες εταιρείες, αλλά ούτε Ελληνικές.

Το έλλειμμα σε θεσμούς είναι ο κυριότερος λόγος που δεν είμαστε ανταγωνιστικοί και είμαστε φτωχοί σε οικονομική ελευθερία. Το εργατικό κόστος είναι το λιγότερο. Διότι αν το πρόβλημα ήταν απλά το εργατικό κόστος, η Γερμανία και η Ελβετία δεν θα έπρεπε να έχουν βιομηχανία.

Και αυτό το έλλειμμα σε θεσμούς είναι η αιτία της δουλείας μας. Και δεν το έχουν προκαλέσει οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Πορτογάλοι, οι Αμερικάνοι, οι Εβραίοι και οι της τεκτονικής στοάς, αλλά η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου, που έχουν μειώσει την οικονομική ελευθερία του μέσου πολίτη τόσο πολύ, που το καλύτερο που έχει να προσδοκά είναι μια δουλειά στο δημόσιο.

Αυτή είναι η αιτία της δουλείας μας. Για να σπάσουμε τις αλυσίδες, θα πρέπει τα πάντα να αλλάξουν. Διότι αν δεν αλλάξουν, τότε δεν θα έχουμε κανέναν άλλον να κατηγορήσουμε για αυτή τη δουλεία πάρα τους εαυτούς μας.



  • Όπως φαίνεται λεφτά υπήρχαν... Πού πήγαν τα λεφτά;
  • Οι κύριοι Γιώργος Παπανδρέου, Δημήτρης Δρούτσας, Σταύρος Λαμπρινίδης και οι στενοί συνεργάτες τους πρέπει να απαντήσουν

Σε σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες εξελίσσεται η υπόθεση που αφορά στα απόρρητα κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών και στους λόγους που τα σπατάλησε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ύστερα από επίμονες ερωτήσεις και αποκαλύψεις από τον επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξη Τσίπρα και μετά την παρέμβαση του στελέχους της Ν.Δ. κ. Προκόπη Παυλόπουλου, ο πολιτικός προϊστάμενος του υπουργείου απέστειλε επιστολή στον πρόεδρο της Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας.

Με την επιστολή αυτή, ο υπουργός Εξωτερικών κ. Σταύρος Δήμας κατέθεσε τα σχετικά έγγραφα στη Βουλή από τα οποία φαίνεται ότι είχαν εγκριθεί κονδύλια ύψους 18 εκατ. ευρώ και τελικώς δαπανήθηκαν 56.073.300 ευρώ για το 2010, ενώ για το 2011 είχε εγγραφεί πίστωση στον προϋπολογισμό του ΥΠΕΞ, ύψους 34,15 εκατ. ευρώ!

Έχουμε και λέμε λοιπόν: Επί κυβερνήσεως Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος τυγχάνει και έχει διατελέσει επί σειρά ετών υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη και να έχει τοποθετήσει τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε στο ΥΠΕΞ σε νευραλγικές θέσεις, δαπανήθηκαν σε μυστικά κονδύλια 90.223.300 ευρώ την ώρα που η χώρα βουλιάζει στη δίνη της χρεοκοπίας.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Στη διετία της φρενήρους διακυβέρνησης από τον κ. Γιώργο Παπανδρέου προωθήθηκαν «εθνικοί αντικειμενικοί σκοποί»; Σε ποιο επίπεδο; Ποια εθνική επιτυχία επετεύχθη από το υπουργείο Εξωτερικών; Άξιζαν περισσότερο από 90 εκατομμύρια ευρώ οι διπλωματικοί πειραματισμοί;

Γι’ αυτό λοιπόν ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ο στενός φίλος του κ. Δημήτρης Δρούτσας, ο στενός συνεργάτης του κ. Σταύρος Λαμπρινίδης καθώς και όσοι συμμετείχαν στο ιεραρχικό επιτελείο του υπουργείου Εξωτερικών θα πρέπει να απαντήσουν σε μια σειρά σημαντικών ερωτημάτων που έχουν διατυπωθεί.

Για παράδειγμα:

- Τι έγιναν τα κονδύλια για τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις;
- Γιατί δεν αποκαλύπτεται το αποθεματικό του Κράτους πριν από την εποχή του Μνημονίου;
- Τι συμβαίνει με την Επιτροπή Ειδικών Δαπανών, η οποία λέγεται ότι συγκροτήθηκε σε μια νύχτα;
- Γιατί δεν υπάρχουν έγγραφα της Επιτροπής που να αποδεικνύουν ότι τα ποσά δαπανήθηκαν για τους απόρρητους σκοπούς που προβλέπονται;
- Πότε θα δημοσιοποιηθεί στο πλαίσιο της περιλάλητης «Διαύγειας» η απόφαση για αύξηση των κονδυλίων ;

Οι αποκαλύψεις

Ας δούμε λίγο για την ιστορία τι έχει συμβεί:

Ο Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας είχε κάνει σχετικό ερώτημα στις 5 Σεπτέμβρη προς τα υπουργεία οικονομικών και εξωτερικών, σχετικά με την διαχείριση απορρήτων δαπανών των υπουργείων εξωτερικών, άμυνας και προστασίας του πολίτη τα οποία έχουν ξεπεράσει μέσα στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ πολλές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.

Η ερώτηση δεν αφορά που πάνε οι απόρρητες δαπάνες, ούτε τα σχετικά παραστατικά, αλλά το ύψος τους, αν υπήρξαν αυξήσεις σε σχέση με τις προϋπολογισθείσες δαπάνες, πότε αυτές έγιναν, αν μεταφέρθηκαν δαπάνες από άλλους κωδικούς, την προέλευση των αιτημάτων αύξησης των δαπανών και εάν έχουν τηρηθεί οι προβλεπόμενες από το δημόσιο λογιστικό και την ευρύτερη νομοθεσία διαδικασίες.

Ο υφυπουργός οικονομικών Φίλιππος Σαχινίδης δηλώνει αναρμόδιος να απαντήσει ενώ ο τότε υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Λαμπρινίδης επικαλείται ο νόμο 3566/2007 που προβλέπει την καταστροφή των σχετικών παραστατικών.

eggrafa1

eggrafa2

Είχε προηγηθεί η διαρροή εγγράφων που ανέφερε ότι στις 2 Μαρτίου 2010 εκταμιεύθηκαν κονδύλια ύψους 2,7 εκατ. ευρώ και μετά άλλο 1,575 εκατ. ευρώ με την υπογραφή αναρμόδιου για το θέμα υφυπουργού Οικονομικών Φ. Σαχινίδη, ο οποίος βρισκόταν στο στενό περιβάλλον του τότε πρωθυπουργού:

Το ένα είναι στις 2/03/2010, ημέρα που «σηκώνουν» 2.700.000 ευρώ.

eggrafa3

Μετά από δέκα μέρες μετά, σηκώνουν άλλα 1.575.000 ευρώ, με την υπογραφή και πάλι του «αναρμόδιου» για το θέμα υφυπουργού!

eggrafa4

Τελικά τι συμβαίνει στο υπουργείο Εξωτερικών;

Ποιος θα μπορέσει να δώσει υπεύθυνα απαντήσεις και να αποδείξει τι συνέβη κατά τη διάρκεια που διακυβέρνησε τη χώρα ο Γιώργος Παπανδρέου;




Ο Κώστας Σημίτης πέρασε στην Ιστορία, μεταξύ άλλων, για το… μπλοκάκι του. Σε εποχές που ο τότε πολιτικός εκφραστής ενός εκσυγχρονισμού ο οποίος έμεινε στα λόγια, δεν είχε και την καλύτερη των σχέσεων με τις νέες τεχνολογίες, χρησιμοποιούσε ένα σημειωματάριο τσέπης για να καταγράφει όσα του έλεγαν οι υπουργοί του. Κυρίως δε, για να μην ξεχνάει τις εκκρεμότητες που είχαν.

Φαίνεται ότι με την πάροδο των ετών, το μπλοκάκι… αράχνιασε. Διαφορετικά δεν εξηγείται το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός έρχεται σήμερα, σχεδόν δυο χρόνια μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβασης της Ελλάδας με την τρόικα, να κατακεραυνώσει τον Γιώργο Παπανδρέου, και να παραδεχθεί ότι το Μνημόνιο ήταν «μοιραίο λάθος» για την Ελλάδα.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις περιλαμβάνονται σε απόσπασμα ομιλίας που θα εκφωνήσει ο Κώστας Σημίτης στις 23 Ιανουαρίου στο Βερολίνο. Οι συνεργάτες του, δηλαδή… ο ίδιος, επέλεξαν να δημοσιοποιήσουν σήμερα τα «επίμαχα» αποσπάσματα, για να δείξουν την αντίθεση Σημίτη στο Μνημόνιο. Μόνο που προσπαθούν να ρίξουν τις ευθύνες στον Γιώργο Παπανδρέου. Αποκλειστικά, παραβλέποντας το γεγονός ότι πίσω από εκείνες τις μοιραίες αποφάσεις του διαδόχου του διαδόχου του Κώστα Σημίτη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, στοιχήθηκαν όλα τα κορυφαία στελέχη. Που σήμερα, επιδιώκουν να πείσουν την κοινωνία, ότι είχαν αντιρρήσεις.

Η… περίεργη εξωστρέφεια την οποία επιλέγει στη δεδομένη χρονική συγκυρία ο Κώστας Σημίτης, αποκαλύπτει την προδιάθεσή του να παρέμβει και στη διαδικασία διαδοχής στο ΠΑΣΟΚ. Ξεχνώντας μάλλον, ότι ακόμη και «πολιτικά τέκνα» του, τον έχουν αποκηρύξει.

Αποκαλύπτει βέβαια και κάτι ακόμη: Ότι… δεν υπάρχει Έλληνας που να πιστεύει πλέον στην προοπτική που δίνει για τη χώρα το Μνημόνιο. Αφού ακόμη και ο Σημίτης πέταξε λευκή πετσέτα, καταλαβαίνετε…



Και όμως, οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να εισρέουν στην Ελλάδα, χωρίς να μειώνουν καν τον μέσο μηνιαίο αριθμό εισόδου τους!!! Τι συμβαίνει και η Ελλάδα έχει γίνει το «μέλι» που έλκει εκατοντάδες λαθρομετανάστες χιλιάδες οι οποίοι ετησίως αποπειρώνται (πάντα επιτυχώς) και εισέρχονται στην χώρα;

Πριν από ένα ή δύο χρόνια, η Ελλάδα ήταν -ακόμη- μία χώρα παράδεισος, η οποία τραβούσε το ενδιαφέρον όλων εκείνων των «κατατρεγμένων» από την Αφρική και την Ασία, οι οποίοι έβλεπαν στην πατρίδα μας την μεγάλη ευκαιρία να διεκδικήσουν ένα δικαίωμα για μία καλύτερη ζωή. Οι εντός (ή και εκτός της Ελλάδας) ΜΚΟ που ασχολούνται με τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είχαν εργαστεί επί σειρά πολλών ετών, προλειαίνοντας το έδαφος για την υποδοχή των λαθρομεταναστών αλλά και για την ανοχή (κυρίως από κυβερνητικής άποψης) των δραστηριοτήτων τους εντός της Ελληνικής Επικράτειας.

Όμως, η Ελλάδα των ευκαιριών, η χώρα «παράδεισος», ο τόπος προορισμού που έδινε ιθαγένεια (και όχι απλά υπηκοότητα), δεν είναι πλέον σε θέση να φιλοξενήσει ούτε έναν λαθρομετανάστη. Οι υπάρχοντες επείγεται να αποχωρήσουν, αφού επιβαρύνουν πολλαπλώς την οικονομία και την κοινωνία (δημιουργώντας κυκλώματα παραοικονομίας, κυκλώματα εγκληματικότητας, αλλά και εξάγοντας από την Ελλάδα σημαντικότατα ποσά χρημάτων, ασκώντας ποικιλοτρόπως πίεση για μείωση των μισθών). Όμως, αντί αυτού, το Αφγανιστάν σχεδιάζει να ανοίξει πρεσβεία στην Αθήνα, προκειμένου να εξυπηρετεί (με έκδοση διαβατηρίων) τους Αφγανούς που ήρθαν παράνομα στην Ελλάδα!!!
Και όμως, ενώ η Ελλάδα δεν μπορεί να φιλοξενήσει πλέον κανέναν λαθρομετανάστη, κάποιοι βαδίζουν εβδομάδες ολόκληρες, διασχίζουν τα επικίνδυνα βουνά του Ιράν, δυτικά του Αφγανιστάν, και έπειτα παίρνουν τον δρόμο για την Τουρκία, προτού περάσουν μέσω ξηράς στην ανατολική Ευρώπη, ή μέσω θάλασσας στην Ελλάδα και την Ιταλία, με σκοπό να ξεφύγουν από μια χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση εδώ και τρεις δεκαετίες. Και όταν φτάσουν στην Ελλάδα, τότε βρίσκονται σε μία ανοιχτή φυλακή, στην οποία επιτρέπεται να μπαίνουν, αλλά απαγορεύεται να βγαίνουν (σύμφωνο της Μαδρίτης).

Ταυτόχρονα, η Ελληνική Συνοριοφυλακή δείχνει να αδυνατεί να ελέγξει και να αποτρέψει την καθημερινή είσοδο των λαθρομεταναστών και αρκείται στην απλή καταγραφή και στη συνέχεια, στην μεταφορά τους στην Αθήνα…! Πληροφορίες, αναφέρουν πως στο «ανακριτικό στάδιο» οι περισσότεροι λαθρομετανάστες αναφέρουν χώρες και πόλεις προέλευσης τις οποίες στη συνέχεια αδυνατούν να αναγνωρίσουν στον χάρτη, ενώ κατά την είσοδό τους είναι εφοδιασμένοι με χρήματα αλλά και με φωτοτυπημένο έγγραφο στο οποίο αναγράφονται τα… δικαιώματά τους!!!

Τι σημαίνει, όμως, για την Ελλάδα, η εισροή ενός τεράστιου αριθμού λαθρομεταναστών;
Τι σημαίνει άραγε το γεγονός πως σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν οι λαθρομετανάστες αυτοί είναι μουσουλμάνοι;
Η πρόσφατη απόφαση του Δήμου Αθηναίων για μαζική «ιθαγενοποίηση» τους, τι σημαίνει για τους Έλληνες πολίτες που κατοικούν στην Αθήνα, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα;
Ποιοι και γιατί επιμένουν στην γιγαντοποίηση ενός προβλήματος, του οποίου η κατάληξη – αποτελέσματα δεν είναι δυνατόν να διαγνωσθούν, ενώ όσοι τολμούν να «προφητεύσουν» με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία (εγκληματικότητα, αστυνομία σαρίας, ΜΚΟ που διαφημίζουν σε ξένες χώρες την Ελλάδα ως τόπο υποδοχής λαθρομετανάστευσης κ.α.) σκιαγραφούν ένα ζοφερό μέλλον που θα «εξαναγκάσει» σε συγκρουσιακές καταστάσεις;

Η αραβική άνοιξη, δηλαδή ο πόλεμος των μυστικών υπηρεσιών (με την προβιά του Ισλάμ) προκειμένου να υπάρξει στοχευμένη – προγραμματισμένη αλλαγή στις γεωπολιτικές και ενεργειακές ανακατατάξεις, είναι επίσης ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Και είναι ένα γεγονός που τείνει να γίνει πραγματικός κίνδυνος για κάθε κράτος και ιδιαίτερα για κάθε μη μουσουλμανικό κράτος (λόγω ισλαμικού φονταμενταλισμού). Και η «εμπλοκή» λαθρομεταναστών σε στρατιωτικού τύπου (ή επιπέδου μυστικών υπηρεσιών) κινδύνους, είναι επίσης καταγεγραμμένη. Ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα είναι η σύλληψη αλλοδαπού στην 122 πτέρυγα μάχης, ο οποίος συνελήφθη ενώ τριγυρνούσε στις 4 τα ξημερώματα μέσα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις!!!

Επανερχόμενοι στο αρχικό μας ερώτημα, «γιατί οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να έρχονται στην Ελλάδα;», διαπιστώνουμε πως δεν υπάρχει καμία λογική απάντηση, αφού φέρεται να γνωρίζουν πως έρχονται σε μία χώρα που δεν μπορεί να τους φιλοξενήσει, αλλά και αρχίζει να αντιδρά έντονα στις «δραστηριότητες» που αναπτύσσουν (η παραοικονομία είναι μη ελεγχόμενη, ενώ καταγεγραμμένα περιστατικά αναφέρουν αδυναμία της Ελληνικής Αστυνομίας να καταστείλει δημόσιες επιθέσεις λαθρομεταναστών κατά Ελλήνων πολιτών ή ακόμη και κατά ομάδων αστυνομικών), ενώ ήδη αρχίζει να γίνει πολύ έντονη η δυσφορία στην λατρευτική (ακόμη και δημόσια) επίδειξη του Ισλάμ που θέλουν να επιβάλουν οι λαθροεισερχόμενοι.

Η μόνη «λογική» απάντηση που μπορεί να δοθεί, σχετίζεται με τον επεκτατισμό του Ισλάμ (το οποίο είναι ένα κράμα πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και –τέλος- θρησκευτικών χαρακτηριστικών, με στόχευση στον απόλυτο έλεγχο του ανθρώπου) και την διαπιστωμένη τάση του να μπει στην Ευρώπη (την πατρίδα των σταυροφόρων). Η Ελλάδα αποτελεί το σύνορο, αλλά και τον ανθρώπινο κυματοθραύστη ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων (οι οποίοι για διάφορους λόγους έχουν εγκαταλείψει τις πατρίδες τους) και ουσιαστικά έχει μετατραπεί σε μία τεράστια ανοιχτή φυλακή υποδοχής όλων εκείνων που θέλουν να μετακινηθούν στην εσωτερική Ευρώπη, στην Γερμανία, την Γαλλία, την Ολλανδία κ.α. χώρες, στις οποίες είτε βρίσκονται ήδη συγγενείς τους, είτε υπάρχει προσφορά εργασίας και πολύ καλύτερες συνθήκες διαβίωσης… Και όμως, οι λαθρομετανάστες που τολμούν να φύγουν από την Ελλάδα προς την υπόλοιπη Ευρώπη, είναι ένας πολύ μικρός αριθμός, σε σχέση πάντα με όλους εκείνους που προτιμούν να μείνουν στην Ελλάδα. Γιατί άραγε δεν φεύγουν; Γιατί δεν τολμούν για το καλύτερο, αφού αυτό επιθυμούν;

Δυστυχώς, οι μαρτυρίες Ελλήνων πολιτών, αναφέρουν πως το τελευταίο διάστημα υπάρχουν πάρα πολλοί λαθρομετανάστες, ιδιαίτερα στην Αθήνα, οι οποίοι περιφέρονται αδιάφορα και δεν δείχνουν κανένα ενδιαφέρον για οτιδήποτε!!! Άλλες μαρτυρίες αναφέρουν την υπερκινητικότητα των λαθρομεταναστών αμέσως μετά την δύση του ηλίου, ενώ είναι ήδη γνωστές περιοχές στην Αθήνα, στις οποίες δεν κυκλοφορεί κανένας λογικός άνθρωπος οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Η αύξηση των δολοφονιών και βιασμών κατά την διάρκεια ληστειών κυρίως σε ανήμπορους γέροντες, έχει επίσης καταγραφεί, αλλά δεν έχει υπάρξει ουσιώδης απάντηση εκ μέρους της Αστυνομίας και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ Χ. Παπουτσή (o οποίος έχει ζητήσει ειδική προστασία της οικογενείας του από τους Έλληνες πολίτες), σχετικά με το τι προτίθεται να κάνει η κυβέρνηση προκειμένου να αντιμετωπίσει επαρκώς την διαρκώς αυξανόμενη λαθρο-εγκληματικότητα εις βάρος Ελλήνων πολιτών.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, εν μέσω μίας οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα και η οποία προφανώς δεν πρόκειται να τελειώσει μέσα στην επόμενη δεκαετία, οι λαθρομετανάστες συνεχίζουν να έρχονται σε μία χώρα γνωρίζοντας πως δεν θα έχουν δουλειά και ίσως εξαναγκαστούν σε μεγαλύτερη εξαθλίωση από την πατρίδα τους… Εκτός και εάν υπάρχουν άλλα σχέδια για την συνέχιση της παραμονής τους στην Ελλάδα, αφού οι κυβερνώντες την χώρα (λαθραίοι και αυτοί στην πολιτική) δείχνουν να ενδιαφέρονται πολύ για τους λαθρομετανάστες… Εξάλλου, έχουν αρχίσει εδώ και καιρό να ακούγονται πολλά για… αλλαγή πληθυσμού, αφού οι σημερινοί πολίτες δεν δείχνουν διατεθειμένοι να ανεχτούν περισσότερο ένα τσούρμο ανίκανων (και ίσως δοτών) πολιτικών να κυβερνά καταπατώντας κάθε έννοια λογικής, ηθικής και νομιμότητας… Ίσως οι λαθρομετανάστες να είναι η σανίδα σωτηρίας για τους (όπως όλα δείχνουν) απερχόμενους πολιτικούς «ταγούς». Ίσως, πάλι, οι λαθρομετανάστες να αποφασίσουν να ξεκινήσουν μία νέου τύπου "αραβική άνοιξη" εντός της Ελλάδας, προκειμένου να σταλεί μήνυμα προς την υπόλοιπη Ευρώπη... Γεγονός είναι πως πολλά μπορεί να συμβούν (αυξημένη είναι η "ανησυχία" των αστυνομικών (και άλλων αρχών ασφαλείας) σχετικά με τους λαθρομετανάστες και το Ισλάμ στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα)... Αρκεί βέβαια, να μην αντιδράσουν τα «πρόβατα» (βλ. σημερινοί Έλληνες πολίτες)…





Το έτος 2011 θα μείνει στην ιστορία ως μια περίοδος πρωτοφανούς αβεβαιότητας στην ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης. Από τη μία πλευρά, παρά τις ευρέως διαδεδομένες καταστροφολογικές εκτιμήσεις, η ΕΕ δεν θρυμματίστηκε και το πλάτος των ταλαντώσεων της αξίας του σχετικά νέου ευρωπαϊκού νομίσματος παρέμεινε σε ανεκτά όρια. Από την άλλη, είναι σαφές ότι οι συνέπειες των χειρότερων δοκιμασιών της "ολοκληρωμένης" Ευρώπης δεν έχουν ακόμη αντιμετωπιστεί και ότι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει η ΕΕ είναι μάλλον συστημικές παρά τυχαίες.

Τα αμφιλεγόμενα ψηφίσματα που προέκυψαν από τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ τον Δεκέμβριο του 2011 αντικατοπτρίζουν τη νέα πραγματικότητα της συμμαχίας, η οποία σε άλλες, καλύτερες μέρες της, λειτουργούσε ως ένα αυτόματο σύστημα, αλλά από τώρα και στο εξής μάλλον θα αναγκαστεί να καταφεύγει σε "χειροκίνητο έλεγχο". Ο κύριος λόγος για τον οποίο υιοθετήθηκαν σκληρά μέτρα, όπως αυτό της ίδρυσης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθερότητας και της κύρωσης ενός αρκετά αμφιλεγόμενου δημοσιονομικού συμφώνου, που αφορά στις χώρες-μέλη της ΕΕ - ενώ πολλαπλασιάζονται οι συγκρούσεις στο εσωτερικό της ΕΕ στα επίπεδα της οικονομίας, της εξωτερικής πολιτικής, κλπ. - είναι η παταγώδης αποτυχία των ευρωπαϊκών αρχών της "Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης", οι οποίες υιοθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990. Εκτιμώντας τη σοβαρότητα της κατάστασης, ο Γάλλος υπουργός επί των Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Jean Leonetti, προειδοποίησε απερίφραστα τον περασμένο Δεκέμβριο ότι: "Tο ευρώ, αλλά και το ίδιο το σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενδέχεται να διαλυθούν, εάν οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν κατορθώσουν να αντιμετωπίσουν τη χρηματοοικονομική κρίση που έχει πλήξει την Ευρωπαϊκή Ένωση".

Ενώ, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, οι εστίες αστάθειας, που εύκολα μπορούν να εξαπλωθούν και να μετατραπούν σε παγκόσμιες, συχνά γίνονται αιτία να αναπτύσσονται θεωρίες συνωμοσίας, θα πρέπει να αναγνωριστεί το γεγονός ότι οι εξωτερικές επιδράσεις συνέβαλαν ελάχιστα ή καθόλου στην κρίση της ΕΕ. Οι ΗΠΑ, η χώρα που γίνεται συνήθως στόχος αντι-συνωμοτικών και απορριπτικών σχολίων, προφανώς δεν αναμένεται να επωφεληθεί από την τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση. Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Timothy Franz Geithner, ήταν κάτι παραπάνω από σαφής όταν άφησε να εννοηθεί ότι οι "βαρέων βαρών" παίκτες της ΕΕ θα πρέπει να βοηθήσουν τους λιγότερο ευέλικτους ομόλογούς τους, απορροφώντας το βάρος της κρίσης του χρέους . Τόνισε επίσης ο Geithner ότι οι σχεδιαστές της ευρωπαϊκής πολιτικής θα πρέπει, μετά από συνεννόηση με τις κεντρικές τράπεζες να "στήσουν ένα τείχος προστασίας" για να τεθεί ένα τέλος στο παρόν πρόβλημα. Δεδομένου του ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Barack Obama, αντιμετωπίζει και αυτός δημοσιονομικές "μάχες" αλλά και λόγω του ότι οι οικονομίες των ΗΠΑ και της ΕΕ είναι στενά συνυφασμένες, η Ουάσιγκτον είναι λογικό να δείχνει ζωηρό ενδιαφέρον για τη βιωσιμότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Άλλoι παγκόσμιoι "παίκτες", συμπεριλαμβανομένης της Κίνας και των δυνάμεων του πολιτικοποιημένου Ισλάμ, είναι επίσης λογικό να παρακολουθούν στενά την κατάσταση. Αλλά το να τους κατηγορεί κανείς για την διεύρυνση του χάσματος μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας ή για την κακή αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας των χωρών της Νότιας Ευρώπης όχι μόνο δεν θα ήταν ρεαλιστικό, αλλά θα ήταν σαν να λέγαμε, π.χ., ότι ο Ronald Reagan, o Deng Xiaoping ή o Ossama bin Laden ήταν προσωπικά υπεύθυνοι για την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.

Με άλλα λόγια, μπορεί να είναι πρόσφορο για το κορυφαίο ευρωπαϊκό ντουέτο "Merkozy" να αναφέρεται σε μεμονωμένες περιστάσεις, όπως στην ανυπαρξία ανοιχτού ορίζοντα της Μεγάλης Βρετανίας και στη έλλειψη διάθεσής της να συνεργαστεί με την ΕΕ, ή στη συνήθεια των Ελλήνων να μην δουλεύουν τόσο σκληρά όσο πρέπει. Τα βαθύτερα, ωστόσο, αίτια πίσω από τα προβλήματα της Ευρώπης κατά τη διάρκεια της πορείας της προς την "Ολοκλήρωση" εντοπίζονται στις Βρυξέλλες, στα ίδια τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, της οποίας το αρχηγείο προσδίδει μια φουτουριστική εικόνα, που στερείται ουσιαστικού ύφους και χαρακτήρα, σε μια ολόκληρη περιοχή αυτής της πόλης.

Η οδυνηρή αλήθεια είναι ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία άρχισε να σχεδιάζει την αρχιτεκτονική δομή της ενωμένης Ευρώπης χωρίς πολλή φροντίδα για αυτούς που έμελλε να την κατοικήσουν. Οι συντάκτες των Συνθηκών του Μάαστριχτ, της Λισαβόνας, και άλλων παρεμφερών συνθηκών έμοιαζαν, κατά ένα αφελή τρόπο, να είναι πεπεισμένοι ότι η "Νέα Ευρώπη" θα γινόταν το "σπίτι" κάποιων νέων ανθρώπων, απαλλαγμένων από φυλετικές ή άλλες προκαταλήψεις, μη εγκλωβισμένων σε "περιχαρακωμένες" αντιλήψεις περί εθνικής ταυτότητας, και πρόθυμων να εγκαταλείψουν τις όποιες παραδόσεις είχαν ενστερνιστεί οι ίδιοι και οι πρόγονοί τους.

Ωστόσο, με το που εμφανίστηκε η κρίση στον ορίζοντα, αποκαλύφθηκε ότι οι διαχωριστικές γραμμές στην Ευρώπη, ανεξάρτητα από την τελωνειακή ένωση και το κοινό νόμισμα, ήταν εντονότερες από ό,τι ήταν πριν, ακόμη και από τις δεκαετίες του '70 ή του '80. Η βασική ιδέα που εκφράζεται σε ένα πρόσφατο δημοσίευμα της ιταλικής εφημερίδας "La Repubblica" είναι ότι η σημερινή Ευρώπη διέρχεται μια συνεχιζόμενη κρίση ταυτότητας και όχι μια χρηματοοικονομική κρίση.

Για να σφυρηλατηθεί μια ενωμένη Ευρώπη, απαιτείται ένα ευρωπαϊκό έθνος με ισχυρή αίσθηση συνοχής, αλλά η εμπειρική πραγματικότητα άλλα μοιάζει να φανερώνει στους αρχιτέκτονες της ΕΕ. Όπως σημειώνεται στην ίδια εφημερίδα, την "La Repubblica", ποτέ στην ιστορία δεν προϋπήρξε μια κοινή συνύπαρξη Λιθουανών, Κυπρίων, Μαλτέζων, Σλοβάκων, Ιταλών, Εσθονών, Βρετανών και Αυστριακών - για να μην αναφέρουμε τους Γερμανούς και τους Γάλλους - μέσα σε μια ολοκληρωμένη κρατική υπόσταση, όπου μοιράζονταν ο ένας με τον άλλο τους οικονομικούς τους πόρους, τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Και τα δύο ιστορικά καταγεγραμμένα εγχειρήματα οικοδόμησης ενός τύπου "αυτοκρατορίας της Γηραιάς Ηπείρου", βασισμένης σε μια αντίληψη περί ενός ενιαίου κυρίαρχου έθνους - η μια υπό τον Ναπολέοντα, η άλλη υπό τον Χίτλερ - φέρνουν στο νου, με αφορμή το πρόσφατο κύμα "εθνικιστικής αναγέννησης", ανατριχιαστικές ομοιότητες με άλλες εποχές, που έχουν από καιρό παρέλθει.

Έτσι ακριβώς και το ευρώ είναι ένα νόμισμα μετέωρο, που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Αφού κατάργησαν τα εθνικά νομίσματά τους, κάτω από την πίεση των Βρυξελλών, οι χώρες της ΕΕ διατήρησαν, κατά ένα ανεξήγητο και ίσως ύποπτο τρόπο, τα επιμέρους χρηματοπιστωτικά ιδρύματά τους, τους προϋπολογισμούς τους, και τις κεντρικές τους τράπεζες. Το προβλέψιμο αποτέλεσμα αυτού του τελευταίου γεγονότος ήταν, οι ισχυρότεροι "παίκτες" της ΕΕ να καταλήξουν να μοιράζουν ποσά, έτσι ώστε να διατηρηθούν οι ισολογισμοί των ασθενέστερων χωρών σε ανεκτή έως καλή κατάσταση, ενώ οι ασθενέστερες χώρες υπερχρεώθηκαν. "Το ευρώ μοιάζει με ένα ορφανό που υιοθετήθηκε από 17 γονείς, εντελώς ανόμοιους μεταξύ τους, και είναι απίθανο να επιτύχει να αποκτήσει αξιοπιστία ή να εμπνεύσει πολιτικό ενθουσιασμό", υπογραμμίζει η "La Repubblica" [1].

Η ΕΕ διαθέτει μεν ένα κοινό νόμισμα, αλλά οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι εξακολουθούν να ζουν σε διαφορετικές χώρες, με αποτέλεσμα να συνεχίζουν να λειτουργούν ως ξεχωριστές εκλογικές περιφέρειες, με κατά καιρούς διαφορετικές προτιμήσεις. Οι αποκαλούμενοι "αποτυχημένοι" της Ευρώπης - από την Ισπανία και την Πορτογαλία μέχρι τις δημοκρατίες της Βαλτικής - δεν έχουν καμμία πρόθεση να εγκαταλείψουν τις εθνικές ταυτότητές τους στο όνομα της Ενωμένης Ευρώπης ή να θυσιάσουν το οικονομικό τους εγώ για τον ίδιο σκοπό. Το πνεύμα αυτό δεν έχει ουσιαστικά εξασθενήσει σε καμμία από τις ευρωπαϊκές χώρες και αυτή τη στιγμή αντλεί όλο και περισσότερη ενέργεια και δύναμη, λόγω της γενικής δυσαρέσκειας με το μοντέλο της απρόσωπης οντότητας, που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες.

Όταν λαοί που έχουν επίγνωση της μοναδικής ιστορίας του έθνους τους παροτρύνονται να ενταχθούν σε μια πανευρωπαϊκή ταυτότητα και να υποκύψουν στις ντιρεκτίβες που παράγονται σωρηδόν από τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, η "προσφορά" συναντά την εύλογη αντίσταση, η οποία παίρνει διάφορες μορφές: από τις διαμαρτυρίες κατά της παγκοσμιοποίησης στη Δυτική Ευρώπη μέχρι τις κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση της μοναδικότητας της εθνικής ταυτότητας και των διακριτών θρησκευτικών πεποιθήσεων και παραδόσεων των Ελλήνων. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ένταση της αντίστασης θα εξακολουθήσει να αυξάνεται και στο άμεσο μέλλον.

Αναμφίβολα, οι Ευρωπαίοι έδειχναν πιο ενωμένοι στη δεκαετία του 1990, αλλά τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν όταν η ΕΕ πρόσθεσε στην ατζέντα της το υπερβολικά φιλόδοξο πόνημα της ενσωμάτωσης στην ενωμένη Ευρώπη εθνών που ιστορικά παρουσιάζονταν ως χώρες που ανήκαν σε μη φιλικά στρατόπεδα. Αντί να γίνει αφορμή για το άνοιγμα αναξιοποίητων αγορών, η εσπευσμένη ενσωμάτωση της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης έφερε την ΕΕ σε επαφή με έναν κόσμο, όπου κυριαρχούσαν η επαρχιακή νοοτροπία και οι παρασιτικές τάσεις. Οι εκκλήσεις των Βρετανών συντηρητικών για μια απόσυρση της χώρας τους από την ΕΕ δεν είναι με την πλήρη έννοια του όρου ενδείξεις "απομονωτισμού". Εδράζονται στην αντίληψη ότι ο "γάμος" μεταξύ της παλαιότερης δημοκρατίας της Ευρώπης και αυτής της ανερχόμενης "δεύτερης κατηγορίας" Ευρώπης είναι απλά ανέφικτος. Σύμφωνα με την περιοδική έκδοση "National Review": "Το νησί της Βρετανίας είναι, και δεν είναι, μέρος της Ευρώπης. Αποσύρεται με τρόπο μόλις ξεσπάσει μια κρίση, ενώ τρομοκρατείται στη σκέψη ότι ίσως αναγκαστεί να επανέλθει ενώ τα πράγματα θα είναι ακόμα σε βρασμό. Ο Βρετανός πρωθυπουργός, David Cameron, δείχνει να γνωρίζει καλά το παλιό αυτό σενάριο, αφού επιμένει να επαναλαμβάνει σθεναρά και δημόσια ότι η Μεγάλη Βρετανία εξακολουθεί να είναι ένα μέρος της καταρρέουσας Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ όταν βρίσκεται ανάμεσα σε οικεία και έμπιστα πρόσωπα παραδέχεται ότι αυτό δεν ισχύει.

Οι εκτιμήσεις των Αμερικανών δημοσιογράφων όσον αφορά τη βιωσιμότητα της ΕΕ επίσης δεν είναι και τόσο αισιόδοξες. Σε δημοσίευμά του το "National Review" αναφέρει [2]:

"Η σχιζοφρένεια αυτή έγκειται στο γεγονός ότι δεκάδες πολιτισμοί και ιστορίες έχουν αναγκαστικά συμπιεστεί σε μια μικρή ήπειρο, που αποτελείται από ένδοξους - και ιδιαίτερα υπερήφανους - λαούς".

Mια άλλη διαβρωτική τάση, η οποία απειλεί την ΕΕ και απέκτησε νέα ώθηση το 2011, είναι η εντατικοποίηση της εσωτερικής διαδικασίας διαστρωμάτωσής της. Η διαδικασία αυτή έχει ήδη οδηγήσει τη "συμμαχία" σε ένα κατακερματισμό κοινοτήτων διαφορετικών επιπέδων, οι οποίοι ανταγωνίζονται ανοιχτά η μια την άλλη για οικονομικούς, φυσικούς, και άλλους πόρους. Τα στρώματα που έχουν διαμορφωθεί σήμερα είναι:

(α) το ισχυρό στρατόπεδο με επικεφαλής την ηγεσία "Merkozy",

(β) το στρατόπεδο των Σκανδιναβών με τις δημοκρατίες της Βαλτικής,

(γ) οι χώρες της λεκάνης της Μεσογείου, και

(δ) οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Σαν να μην έφταναν αυτές οι καταστάσεις, η εικόνα της ΕΕ γίνεται όλο και πιο περίπλοκη, καθώς ένα συνονθύλευµα συνασπισμών με ετερογενείς δραστηριότητες αναπτύσσεται συνεχώς στους κόλπους της ΕΕ, γεγονός που καθιστά την ίδια όλο και πιο άμορφη και την διαχείρισή της όλο και πιο δύσκολη. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Πολωνία, η οποία έχει αφοσιωθεί στην σφυρηλάτηση του λεγόμενου "Ανατολικού Ομίλου", παρ' όλο που στις Βρυξέλλες κυριαρχεί ένας αυξανόμενος σκεπτικισμός γύρω από την προοπτική της ένταξης "ανατολικών εταίρων" στο μέλλον και η ηγεσία της ΕΕ προτιμά να περιορίζει τη σχέση μαζί τους σε υποσχέσεις οικονομικής βοήθειας. Σύμφωνα με τα ψηφίσματα της διάσκεψης του "Ανατολικού Ομίλου" που έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο, κατά τη διάρκεια της τριετίας 2010-2013 η ΕΕ θα διαθέσει 1,9 δισ. ευρώ για τα διμερή και περιφερειακά προγράμματα του ομίλου. Ωστόσο, οι Βρυξέλλες αρνήθηκαν να ανακοινώσουν οποιαδήποτε πολιτική δέσμευση όσον αφορά την Ουκρανία και άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες [3] . Η διοίκηση της ΕΕ αφήνει να εννοηθεί ότι ο "Ανατολικός Όμιλος" είναι μια τέλεια αφορμή να τηρούνται οι αποστάσεις από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και να εξασφαλίζεται η βεβαιότητα ότι δεν θα παρασυρθούν προς τη σφαίρα πολιτικής επιρροής της Ρωσίας [4]. Ο Γερμανός γεωπολιτικός παρατηρητής Κ. Müller τονίζει ότι:

"Ουσιαστικά η πρωτοβουλία έχει ως στόχο τον "εξευρωπαϊσμό" των εθνών της Ανατολικής Ευρώπης μέσω της εξαγωγής προς αυτούς του ευρωπαϊκού θεσμικού συστήματος, πράγμα που, κατά συνέπεια, θα απειλήσει σοβαρά την κυριαρχία τους..." [5].

Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που η Γερμανία έχει κερδίσει σημαντικά γεωπολιτικά πλεονεκτήματα στην περιοχή των Βαλκανίων, ενώ η Γαλλία επιδίδεται σε έντονες δραστηριότητες στη Νότια Ευρώπη, όπου ο Nicolas Sarkozy προπαγανδίζει τη Μεσογειακή Ένωση. Η δυναμική αυτή τροφοδοτείται από την κλιμάκωση της αντιπαλότητας ανάμεσα στο Βερολίνο και το Παρίσι, η οποία εκδηλώθηκε έντονα κατά τη διάρκεια της εισβολής στη Λιβύη και της διαμάχης γύρω από την ένταξη της Σερβίας στην ΕΕ, και δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε κρίσιμο ευρωπαϊκό ζήτημα μέσα στο 2012.

Το περιοδικό "Der Spiegel", με δημοσίευμά του, παρατηρεί με ειρωνικό τόνο ότι το Βερολίνο "θα πρέπει σύντομα να αποφασίσει με ποιό τρόπο θα καταφέρει τελικά θα χώσει τα δόντια του στις αναδυόμενες αγορές της Ρωσίας και της Ασίας, παραμένοντας συγχρόνως πιστό στους παραδοσιακούς συμμάχους του: τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και τις ΗΠΑ" [6].

Σύμφωνα με την περιγραφή του "Der Spiegel", η γραμμή που ακολουθεί το Βερολίνο μπορεί να συγκριθεί με το "σύνδρομο διπλής προσωπικότητας", το οποίο, θα πρέπει να σημειωθεί, αποτελεί σύμπτωμα της σχιζοφρένειας.

______________________

[1] Εφημερίδα "La Repubblica", 22.12.2011
[2] Περιοδικό "The National Review", 29.12.2011
[3] Ιστοσελίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης: http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ec/124843.pdf
[4] http://www.euractiv.com/east-mediterranean/eu-nato-keep-eastern-countries-bay/article-177760
[5] Κ. Müller: "Countries in Transition": Entwicklungsfade der osteuropäischen Transformation // Osteuropa. 2001. H.10. S.1163
[6] Περιοδικό "Der Spiegel", 29.08.2011

* Ο Pyotr Iskenderov είναι ερευνητής στο Τμήμα Σλαβικών Σπουδών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και ειδικός συνεργάτης του γεωστρατηγικού κέντρου "Strategic Culture Foundation". Το άρθρο του αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό "International Affairs".



Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος μας είπε χθες ότι θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τη σημερινή κατάσταση, ίσως και την ένταξή μας στο Μηχανισμό Στήριξης, αν κάναμε τις απαραίτητες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις.

Σε ομιλία του στην εκδήλωση του ΙΟΒΕ είπε επίσης ότι η πορεία της χώρας προς την κρίση στην οποία έχει περιέλθει δεν ήταν αναπόφευκτη και θα μπορούσε να είχε ανακοπεί αν τα προβλήματα είχαν αντιμετωπιστεί εγκαίρως πριν αυτά αφεθούν να λάβουν εκρηκτικές διαστάσεις. Όπως ανέφερε προειδοποιήσεις υπήρξαν και ήταν πολλές και επαναλαμβανόμενες. Ωστόσο οι αντιλήψεις αυτές αντιμετωπίστηκαν για πολλά χρόνια από επιφυλακτικά έως και πολύ αρνητικά, με αντιδράσεις που κλιμακώνονταν από σκεπτικισμό έως ανοικτή εχθρότητα και οξύ καταγγελτικό λόγο.

Και γιατί ο κ. Προβόπουλος δεν τα έλεγε όλα αυτά το 2008 και το 2009; Ή μήπως τα είπε αλλά… κατ’ ιδίαν κι έτσι ο κόσμος κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου;

Από μετά Χριστόν προφήτες έχουμε χορτάσει στη χώρα αυτή. Και ο κ. Προβόπουλος πλειστάκις φορές είπε πράγματα που θα μπορούσε να είχε πει πολύ νωρίτερα ώστε να γλιτώσει και η χώρα τα χειρότερα.

Όμως, αυτή τη φορά φαίνεται ότι έκανε κάτι άλλο, χειρότερο. “Κάρφωσε” τον μέχρι πρότινος φίλο του, τον κ. Παπανδρέου, αλλά και τον προκάτοχό του τον κ. Καραμανλή που τον διόρισε στην θέση του. Αλλά, όπως τα ποντίκια που φεύγουν από το καράβι όταν βουλιάζει έτσι και ο επικεφαλής της ΤτΕ δεν είπε τίποτε για τις δικές του ευθύνες και τα έριξε όλα στους άλλους.

Εκ της θέσεώς του όμως ο εκάστοτε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος είναι ο πρώτος από όλους που πρέπει να χτυπάει τα καμπανάκια για την οικονομία. Κι αν κανείς δεν ακούει να παραιτείται ενίοτε ώστε να δημιουργούν σοκ και να ξυπνάνε οι κοιμισμένοι.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, ο κ. Προβόπουλος μας έχει φλομώσει στις προφητείες αλλά κατόπιν εορτής.

Κατά τα άλλα, είναι πλέον προφανές ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι, στον ένα ή άλλο βαθμό, στο έγκλημα της οικονομίας παίρνουν τα… μέτρα τους ενόψει… Ειδικών Δικαστηρίων.

Τι κρύβει η αποκάλυψη του Προβόπουλου;

Η οικονομική και πολιτική επικαιρότητα οδηγεί συνδυαστικά στα παρακάτω πορίσματα, που αφορούν φυσικά, την ύπαρξη η μη, άλλου δρόμου, εκτός από αυτού του καταστροφικού που ακολούθησε η Ελλάδα:

Πρώτον, σχετικά με την αναφορά του κ. Προβόπουλου, πως η πορεία προς την κρίση θα μπορούσε να είχε ανακοπεί.. είναι αληθές.

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, στο παρελθόν και ειδικά κατά τις πρώτες ημέρες του μνημονίου, υπήρξε, το δημοσιογραφικό και αντιπολιτευτικό σημείο αναφοράς, πως ο κ. Παπανδρέου είχε αναλυτική επίσημη γνώση, για τα οικονομικά της χώρας. Και μάλιστα πριν από τις εκλογές του 2009.

Άρα είχε καταρριφθεί το «λεφτά υπάρχουν», από τη θέση του κ. Προβόπουλου, πως πάντα ενημέρωνε τους πολιτικούς αρχηγούς, με τα ίδια ακριβώς στοιχεία, ως όφειλε θεσμικά.

Σήμερα επανέρχεται και επαναλαμβάνει το αυτονόητο. Πως αν και ενημέρωνε, η τελευταία κυβέρνηση, ακολούθησε ένα δικό της δρόμο που οδήγησε σε πιστωτικό έμφραγμα.

Δεύτερον, σχετικά με τη διαπραγμάτευση του PSI. Διεξάγεται μεταξύ Ευρώπης και ιδιωτών επενδυτών, με την Ελλάδα κλασικό θεατή. Αλλά το ζητούμενο δεν είναι αυτό. Είναι πως οι εταίροι μας δανειστές, χρησιμοποιούν το επιχείρημα της «άτακτης και βίαιης πτώχευσης», ως μοχλό πίεσης, προκειμένου να επιτύχουν επιτόκια, ποσοστά και κουρέματα, τέτοια που να είναι βιώσιμα.

Αυτό αποδεικνύει πως ακόμη και αυτή την ύστατη ώρα, υπάρχουν διαπραγματευτικά εργαλεία. Που οι ξένοι, προφανώς τα γνωρίζουν καλά. Είναι ακριβώς ο ίδιος τρόπος που κάνουν και εξωτερική πολιτική.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και ΔΝΤ, γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμάς, τη δυναμική της Ελλάδας, για την κρίσιμη γεωστρατηγική περιοχή Βαλκανίων και Μεσογείου.

Επίσης γνωρίζουν πως η Ελλάδα είναι ένας πολύ καλός και πιστός πελάτης όλου του φάσματος της παραγωγής τους.

Είναι σαφές πως μία διαπραγμάτευση έχει όρους, προϋποθέσεις και διάφορα επίπεδα δράσης. Το οποίο συμβαίνει, αυτές τις ώρες. Όχι από εμάς. Αλλά από κάποιους που ξέρουν πως να το κάνουν και ίσως εν μέρει, να ήθελαν να φτάσουμε σε αυτό το σημείο. Για να διαπραγματεύονται όπως αυτοί θέλουν, με εμάς απόντες.

Η ουσία και η κατάληξη όλων των ανωτέρω, είναι πως η Ελλάδα έχει πάρει τα πλέον αντικοινωνικά και αντιαναπτυξιακά μέτρα με αποτέλεσμα την απόλυτη οικονομική ασφυξία και κοινωνική κατάρρευση.

Θύμα και πειραματόζωο, λοιπόν η Ελλάδα; Στα χέρια μιας μαθητευόμενης κυβέρνησης και μίας άβουλης ή/και επιτήδειας Ευρώπης;



Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν στη Ρωσία δείχνουν ότι η εκλογή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Προεδρία της χώρας, από τον πρώτο κιόλας γύρο της αναμέτρησης της 4ης Μαρτίου, φαντάζει οριακή.

Τα ποσοστά που συγκεντρώνει ο απόλυτος κυρίαρχος της ρωσικής πολιτικής σκηνής, στη μετά τον Μπόρις Γέλτσιν εποχή, κινούνται οριακά πάνω από το 50%. Η εκλογή του φυσικά δεν αμφισβητείται, το «κλείδωμά» της ωστόσο από τον πρώτο κιόλας γύρο, εντάσσεται στην ψυχολογία της πολιτικής επικοινωνίας.

Εφόσον έρθει, θα δείξει ότι παρά τις ρωγμές που έχει υποστεί η δημόσια εικόνα της ηγετικής παρουσίας του Βλαντιμίρ Πούτιν, το imperium του κάθε άλλο παρά αμφισβητείται. Αν δεν έρθει, και η εκλογή μετατεθεί στον δεύτερο γύρο, ο σύγχρονος τσάρος θα κληθεί να επικαιροποιήσει το πολιτικό μήνυμά του μέλλοντος, το οποίο κομίζει. Ενδεχομένως να χρειαστεί να πληκτρολογήσει… refresh και στην πολιτική συμπεριφορά του.

Σε κάθε περίπτωση, η επιστροφή του Βλαντιμίρ Πούτιν στο Κρεμλίνο, αποτελεί το tipping point για τη σύγχρονη ανθρωπότητα όπως τη γνωρίζουμε. Απέναντι σε μια ασθενική Αμερική, και με την Ευρωπαϊκή Ένωση να μην μπορεί να εμπνεύσει ούτε καν… τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, ο ρόλος της Ρωσίας στη διαμόρφωση του κόσμου μετά την κρίση, καθίσταται εκ των πραγμάτων κεντρικός και πρωταγωνιστικός.

Όσοι μάλιστα διάβασαν το προεκλογικό μανιφέστο του Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως δημοσιεύτηκε στη ρωσική εφημερίδα «Ιζβέστια», μάλλον δεν έχουν πολλές αμφιβολίες για το πόσο… ενδιαφέρουσα θα ξαναγίνει η διεθνής σκηνή, μετά την επανεκλογή του στην Προεδρία της Ρωσίας.

Το περιέγραψε με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο: Θέλει να ηγηθεί της εξόδου από την κρίση, και όχι να αφεθεί… όπου τον βγάλει το κύμα. Κάτι που φάνηκε και από τη χθεσινή ηχηρή παρέμβαση της Ρωσίας στο διοικητικό συμβούλιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, δηλαδή στο… εξοχικό της Ουάσινγκτον. Το πάρτι, που ξεκίνησε το 2008, με την κατάρρευση της Lehman Brothers, βαίνει προς το τέλος του.


Οργή προκάλεσε στις ισχυρές οικονομικά χώρες της Ασίας και της Αμερικής η ανακοίνωση της θέσης του ΔΝΤ ότι θεωρεί πως χρειάζεται ένα τρισεκατομμύριο δολάρια για να μπορέσει να χειριστεί αποτελεσματικά το πρόβλημα της «διάσωσης» χωρών στο άμεσο μέλλον. Ολοι κατάλαβαν ότι καθώς οι χώρες της Ευρωζώνης είναι αυτές που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση, η ανακοίνωση του ΔΝΤ είναι στην ουσία μια συγκαλυμμένη προσπάθεια να βάλει να πληρώσουν τμήμα του κόστους διάσωσης του ευρώ χώρες της... ασιατικής και της αμερικανικής ηπείρου!

Στην αρχή μάλιστα επικράτησε σύγχυση, καθώς μεταδόθηκε η πληροφορία ότι το ΔΝΤ ζητά πρόσθετο ποσό ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων, αλλά στη συνέχεια διευκρινίστηκε ότι αυτό είναι το συνολικό ποσό που θέλει το ΔΝΤ να διαχειρίζεται, πράγμα που σημαίνει ότι ψάχνει για να βρει πρόσθετη χρηματοδότηση μισού τρισεκατομμυρίου και όχι ενός.

Αυτό συμβαίνει επειδή αυτή τη στιγμή το ΔΝΤ έχει στη διάθεσή του 387 δισεκατομμύρια δολάρια και οι χώρες της Ευρωζώνης υποσχέθηκαν τον περασμένο μήνα ότι θα δώσουν στο ΔΝΤ άλλα 200 δισ. επιπλέον.

Οι ΗΠΑ πάντως ξεκαθάρισαν ότι δεν πρόκειται να δώσουν ούτε δολάριο παραπάνω. Αφενός ούτως ή άλλως δεν θα έδινε η Ουάσιγκτον λεφτά για να στηρίξει μια πολιτική που ενισχύει τη γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη και αφετέρου σε εννέα μήνες γίνονται στις ΗΠΑ προεδρικές και βουλευτικές εκλογές.

Ούτε ο Ομπάμα ούτε οι Δημοκρατικοί βουλευτές θέλουν να αυτοκτονήσουν για χάρη του Βερολίνου, αλλά έτσι κι αλλιώς θα ήταν αδύνατον να περάσει από το Κογκρέσο τέτοια απόφαση λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, ακόμη και αν ο Λευκός Οίκος προσπαθούσε να προωθήσει για οποιονδήποτε λόγο αυτό το «δώρο» δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων από τις τσέπες των Αμερικανών φορολογουμένων στους Ευρωπαίους.

Πολύ διστακτικοί στο να συνεισφέρουν στο ΔΝΤ εμφανίζονται και οι Βρετανοί, πράγμα που σημαίνει ότι ουσιαστικά η Ιαπωνία, η Κίνα, η Βραζιλία, η Ρωσία ή ακόμη και η Ινδία καλούνται να πληρώσουν τα «σπασμένα» της Ευρωζώνης και των άπληστων τραπεζιτών της! Δεν γνωρίζουμε πόσο επιτυχημένες θα αποβούν οι προσπάθειες εκβιασμού των χωρών αυτών, αλλά χωρίς την ενεργό συμμετοχή των Αμερικανών στο να βάλουν το μαχαίρι στον λαιμό ιδίως της Κίνας και της Ιαπωνίας, τα αποτελέσματα αναμένονται μάλλον μέτρια. Στο μεταξύ και εν αναμονή της υποβάθμισης τεσσάρων έως έξι κρατών της Ευρωζώνης και από τον οίκο αξιολόγησης Φιτς μέσα στο δεκαήμερο που μεσολαβεί μέχρι το τέλος Ιανουαρίου, η κατάσταση στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ επιδεινώνεται σταθερά.

«Το Ηνωμένο Βασίλειο τρέμει ότι θα είναι η επόμενη χώρα που θα χάσει το ΑΑΑ της» έγραφε χαιρέκακα στον τίτλο σχετικής ανάλυσής της η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» και εξηγούσε το γιατί στο ρεπορτάζ της. «Το Λονδίνο ανησυχεί καθώς βλέπει τους Ευρωπαίους εταίρους του να θέτουν θέμα τη νομιμότητα του ΑΑΑ του. Μετά τις πρόσφατες επιθέσεις του Παρισιού κατά της αγγλικής οικονομίας, επιτέθηκε με τη σειρά της και η Γερμανία.

Ετσι, για τον Μίκαελ Φουξ, νούμερο δύο της κοινοβουλευτικής ομάδας του πολιτικού σχηματισμού της καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ, ''αν κανείς θέλει να είναι συνεπής, πρέπει να υποβαθμίσει και το Ηνωμένο Βασίλειο'', του οποίου το χρέος και το δομικό έλλειμμα του προϋπολογισμού είναι μεγαλύτερα από όσο στη Γαλλία» υπογραμμίζει η γαλλική εφημερίδα.

«Την ίδια στιγμή που χειροκροτούν τη δρακόντεια δίαιτα λιτότητας που ακολουθεί χωρίς χαλάρωση το Λονδίνο, οι οίκοι αξιολόγησης ανησυχούν για τις ελάχιστα ικανοποιητικές προοπτικές ανάπτυξης της βρετανικής οικονομίας» τονίζει η «Μοντ». Λυσσαλέες αντιθέσεις κυριαρχούν πλέον μεταξύ των ηγετικών χωρών της Ευρώπης. Μόνο η κοινή προσπάθεια λεηλασίας των εισοδημάτων των λαών τους τις ενώνει...

«ΣΚΟΥΠΙΔΙ»: Για χρεοκοπία πάνε και την Πορτογαλία

Κατηγορηματικοί οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου. «Η Πορτογαλία κινείται μέσα στο έδαφος χρεοκοπίας. Οι μεγάλοι οίκοι δανειοληπτικής αξιοπιστίας αξιολογούν τη χώρα ως σκουπίδι» έγραφαν προχθές στους τίτλους του σχετικού ρεπορτάζ. Μόλις τον Ιούνιο θα λήξει ένα μεγάλο πορτογαλικό ομόλογο αξίας 10 δισεκατομμυρίων ευρώ και οι συνολικές ανάγκες δανεισμού της χώρας για ολόκληρο το 2012 ανέρχονται σε μόλις 17,5 δισ. ευρώ, αλλά παρ' όλα αυτά οι κερδοσκόποι του χρηματοπιστωτικού συστήματος έχουν ήδη καταδικάσει την Πορτογαλία. Μια χώρα που δεν είχε ούτε μεγάλο δημόσιο χρέος, ούτε υψηλές αποδοχές, ούτε καν τυχοδιώκτες τραπεζίτες σαν την Ιρλανδία. Τίποτε από αυτά όμως δεν φαίνεται να τη σώζει.

  • Γράφει ο Όθων Ιακωβίδης
Είναι γνωστό πια, σε όλο τον Ελληνικό λαό, ότι η χώρα έχει αρχίσει να κατρακυλά στο θανατηφόρο γκρεμό που την έσπρωχνε, τα τελευταία 30-35 χρόνια, η λαιμαργία των κομμάτων για Εξουσία. Μία λαιμαργία, επάνω στην οποία πάτησε “ο ξένος παράγων” για να καλλιεργήσει ακόμη πιο αποδοτικά (γι' αυτόν) την εξάρτηση της χώρας, με το λίπασμα των δανείων, που το καθεστώς πολιτικό σύστημα χρειάζονταν για να πληρώνει, επί δεκαετίες ολόκληρες, τους έμμισθους ψηφοφόρους του, πράσινους, γαλάζιους, κόκκινους κλπ, και να μπουκώνει τους “σπόνσορες” τού κόμματος με τις υπερτιμολογήσεις των έργων και των κάθε τύπου εξοπλισμών που αγόραζε το κράτος, προκειμένου μέρος αυτού του πακτωλού να επιστρέφει στο κόμμα, σαν “δωρεά”... (Το μοντέλο SIEMENS, με υπότιτλο “τα πιάνω και δεν με πιάνουν”, που αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε στο θερμοκήπιο διαφθοράς της μεταπολιτευτικής Ελληνικής Δημοκρατίας, αποτελεί σεμινάριο που διδάσκεται εμπεριστατωμένα στα επίλεκτα μέλη της διεθνούς κυβερνώσας Ολιγαρχίας).

Αυτή η πραγματικότητα, της κατακρήμνισης της ελληνικής κοινωνίας στη φτώχεια και στον εξευτελισμό της, προμηνύει και περιγράφει την επόμενη εικόνα του πολιτικού τοπίου, με σπαρμένες στις πλατείες κρεμάλες και γκιλοτίνες για τους ενόχους αυτής της καταστροφής, το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος πολιτικού συστήματος..

Με την εικόνα αυτή μπροστά τους, οι ένοχοι του εγκλήματος προσπαθούν να αποποιηθούν της ενοχής τους, ενοχοποιώντας ο ένας τον άλλο, (κατά την πάγια ψηφοθηρική πρακτική τους): Η ΝΔ θέλει να παρουσιάσει ότι το έγκλημα το διέπραξε το Πα.Σο.Κ, αυτό κατηγορεί τη ΝΔ ότι, όταν αυτό μαχαίρωσε το θύμα (για την Ελλάδα μιλάμε) αυτό ήταν ήδη σκοτωμένο, δηλαδή άψυχο πτώμα και η Αριστερά (προσπαθώντας να βγάλει τον εαυτό της από το κάδρο των ενόχων) κατηγορεί τον δικομματισμό (δηλαδή τους άλλους δύο μαζί) ότι μαχαίρωναν και πυροβολούσαν το θύμα μαζί, μέχρι να ξεψυχήσει...

Η Αλήθεια, έχει μία ιδιότητα: Αποκαλύπτεται πάντοτε, (δεν μπορεί να παραμείνει κρυμμένη ή καμουφλαρισμένη) όταν οι στιγμές είναι πραγματικά δραματικές, δηλαδή όταν την επόμενη στιγμή θα έχει κερδίσει τελεσίδικα η Ζωή ή ο Θάνατος.

Αυτή η στιγμή, πριν την αμετάκλητη έκβαση της τελευταίας και τελικής πράξης του δράματος, πριν το τελεσίδικο φτερούγισμα του Θανάτου, είναι η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Είναι η στιγμή που ο ταυρομάχος σημαδεύει τον ταύρο με το ξίφος του και ο ταύρος σημαδεύει τον ταυρομάχο με τα κέρατά του. Είναι η στιγμή που οι δύο μονομάχοι, στα 16 μέτρα απόσταση, σημαδεύουν με τα πιστόλια τους ο ένας τον άλλο. Είναι η στιγμή που κατρακυλάς στο γκρεμό και αν δεν μπορέσεις να πιαστείς από κάποιο κλαδί, από κάποια πέτρα, από ένα σχοινί, την επόμενη στιγμή σε περιμένει ο θάνατος στα κοφτερά βράχια, στον πάτο του γκρεμού.

Σ' αυτή τη θανάσιμη κατρακύλα, βρίσκεται σήμερα η πατρίδα μας.
Ζούμε τη δραματική στιγμή, λίγο πριν την πλήρη απώλεια, (δηλαδή το θάνατο) της Ελευθερίας μας, της Δημοκρατίας μας, της Ελλάδας μας.
Η κοινωνία μας, ζει τη “στιγμή της Αλήθειας” της μελλοντικής ύπαρξής της.

Σ' αυτή, λοιπόν, τη δραματικότατη στιγμή, έχουνε πέσει οι μάσκες που φόραγαν, όλα αυτά τα χρόνια, οι χονδρέμποροι της λαϊκής βούλησης, τα κόμματα, για να κοροϊδεύουν ασύστολα το πόπολο, προκειμένου αυτό, μέσα από τη στημένη (με την προπαγάνδα των ΜΜΕ) διαδικασία των εκλογών, να νομιμοποιεί τις παρανομίες τους και να αθωώνει το προσωπικό τους από τα εγκλήματα που καθημερινά έκαναν εις βάρος της κοινωνίας, με τελικό αποτέλεσμα τη σημερινή αφόρητη κατάσταση.

Ο σοσιαλισμός του Πα.Κο.Κ (για την προπαγάνδιση του οποίου ξοδεύτηκαν, όλα αυτά τα χρόνια, πολλά από τα δισεκατομμύρια Ευρώ που καλείται σήμερα να πληρώσει ο λαός, σοσιαλίζων ή μή) αποδείχθηκε ότι ήταν μία τεράστια μπαρούφα, αφού εγκαταλείφθηκε άρον-άρον από τους ίδιους τους προφήτες και αρχιερείς του, που σε μία νύχτα πέταξαν το ρούχο του σοσιαλισμού για να φορέσουν το κοστούμι του “κυβερνητισμού” που, όπως αποδείχθηκε, ήταν η πραγματική φορεσιά τους.

Ο πατριωτισμός της ΝΔ και του ΛΑΟΣ, αποδείχθηκε ότι κι αυτός δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μία άλλη οδός προς τον “κυβερνητισμό”, καθώς αποκαλύφθηκε ότι ήταν μία τεράστια παγίδα των πατριωτικών αισθημάτων του λαού, η οποία πνίγηκε (μέσα σε μία επιστολή Εθνικής υποταγής) στο όραμα της επικείμενης νίκης του πατριώτη Σαμαρά και στην εκπλήρωση της κρυφής προσδοκίας του υπερπατριώτη Καρατζαφέρη, με την απόκτηση υπουργικών καρεκλών από το κόμμα του.

Και τώρα, ήρθε η “στιγμή της Αλήθειας” και για την Αριστερά.
Όχι ότι είναι αθώα του ήδη συντελεσθέντος εγκλήματος, καθώς ήταν παρούσα στο φονικό και όχι μόνο δεν έβγαλε τσιμουδιά, αλλά λειτούργησε ως τσιλιαδώρος του εγκλήματος, που έδιωχνε την Αλήθεια μακριά, όταν αυτή (η Αλήθεια) ήταν η μόνη δύναμη που η εμφάνισή της θα μπορούσε να αποτρέψει το μακελειό. Όμως, το μερτικό της Αριστεράς (έστω και μικρό) από τα κλοπιμαία (τα δανεικά που μας γονάτισαν, εξαργυρωνόμενα σε ψήφους) και η (όποια) συμμετοχή της στον “κυβερνητισμό” που αυτά της εξασφάλιζαν, της στράβωσαν τα μάτια και της βούλωσαν το στόμα.

Αυτά, όμως, είναι πταίσματα μπροστά στο έγκλημα που φαίνεται ότι η Αριστερά θα διαπράξει τώρα, τη “στιγμή της Αλήθειας” της Ελληνικής κοινωνίας, για το καλό της οποίας κόπτεται ότι δουλεύει και ήρθε η ώρα να το αποδείξει

Λίγες μέρες μένουν, πλέον, ως τη στιγμή που η κυβέρνηση των ανδρεικέλων, με τη διευρυμένη τρικομματική πλειοψηφία στη Βουλή, ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή στον κρόταφο της πεσμένης στα γόνατα Ελλάδας, υπογράφοντας τη νέα “Δανειακή Σύμβαση”, που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από την αφαίρεση, όχι μόνο της ζωής, αλλά και της Ελευθερίας μας.

Κάθε ελπίδα να ορθοποδήσουμε στο ορατό μέλλον, θα θαφτεί κάτω από την ταφόπλακα του Αγγλικού Δικαίου, με σάβανο το “Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας”, ταριχευτές το ΔΝΤ και την Τρόϊκα και νεκροθάφτες τους “εκπροσώπους του λαού”....

Μπροστά σε αυτή, την τελευταία πράξη του δράματος του Ελληνικού Γολγοθά, (που θα παραδώσει οριστικά και αμετάκλητα, όλο τον πλούτο της Ελλάδας, του παρόντος και του μέλλοντος, στους κατακτητές της), η Αριστερά, έχει τη μεγάλη ευκαιρία, αν θέλει, επί τέλους, να παίξει κάποιο πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορία του τόπου και να απεκδυθεί, έτσι, τον ρόλο του κομπάρσου που, η παρουσία του στη σκηνή δεν επηρεάζει την εξέλιξη του έργου.

Όπως έχουν έρθει τα πράγματα, είναι η μόνη ορατή δύναμη που μπορεί να ανακόψει τη νεκρώσιμη πομπή και τον ενταφιασμό κάθε ελπίδας της χώρας.

Είναι η μόνη ορατή δύναμη (γιατί είναι μέσα στη Βουλή και διαθέτει το “δημόσιο βήμα”) που μπορεί να σαλπίσει την απαιτούμενη γενική αντεπίθεση του (αναμένοντος αυτό το πρόσταγμα) λαού ενάντια στους δυνάστες του που θέλουν να τον αφανίσουν.

Αυτό που πρέπει να κάνει αμέσως, αυτό που της ταιριάζει και ιστορικά, (με ένα ηρωικό αντάρτικο στην πλάτη της) είναι να καταγγείλει τους υπογράφοντες τις συνθήκες βουλευτές για εθνική προδοσία, να παρατήσει τα έδρανα, να βγει έξω, να καλέσει το λαό σε ύστατη και γενική επίθεση εναντίον του ένοχου καθεστώτος πολιτικού συστήματος και να πρωτοστατήσει σ' αυτή, μαζί με τον Πάνο Καμμένο, τη Σοφία Σακοράφα και όποιον άλλο έχει την ίδια οπτική, συμμετέχοντας σ' ένα πατριωτικό απελευθερωτικό μέτωπο χωρίς κομματικές διεκδικήσεις, σαν αυτό που έχει μαλλιάσει η γλώσσα του Μίκη Θεοδωράκη να καλεί να οργανώσουν οι υγιείς πατριωτικές δυνάμεις της Ελληνικής κοινωνίας .

Αν δεν το κάνει αυτό, ας μη περιμένει ότι θα έχει άλλη τύχη από αυτήν που περιμένει τους υπογράφοντες την παράδοση και κατοχή της Ελλάδας σε ξένες δυνάμεις...

Δεν μπορεί, όταν διακυβεύεται το μέλλον της πατρίδας, η ελευθερία της, η Δημοκρατία της και η ακεραιότητά της, η Αριστερά να συμπεριφέρεται το ίδιο, όπως όταν διακυβεύεται η εργασία ή ο μισθός των εργατών ενός εργοστασίου που αφήνει απλήρωτους τους εργάτες του ή όπως όταν θίγονται τα μεροκάματα και οι συντάξεις ενός κλάδου εργαζομένων.

Δεν μπορεί η Αλέκα κι ο Αλέξης με τον Φώτη, να επιδίδονται σε ανέξοδους βερμπαλισμούς εντός κι εκτός της Βουλής, που δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα, τη στιγμή που εξελίσσεται η παράδοση της Ελλάδας σε ξένες δυνάμεις, για την οποία, ως τώρα, “κάνουνε μόκο”.

Δεν μπορεί να κάνουν κοσμική και ρηματική αντιπολίτευση την ώρα που 1728 Έλληνες έχουν αυτοκτονήσει εξ αιτίας του εγκλήματος στο οποίο συμμετείχαν (έστω και ως τσιλιαδόροι) και η Αλέκα, και ο Αλέξης και ο Φώτης.

Την ώρα που ο Μίκης Θεοδωράκης, με την τεράστια πείρα του και την αλώβητη Δημοκρατική ευαισθησία του, βλέποντας και οσφραινόμενος το τί συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, αποφαίνεται πως “ ο λαός ωθείται στη βία”, η Αριστερά δεν μπορεί να μη κάνει πραγματική αντίσταση.

Δεν μπορεί να παραμένει στη Βουλή και να παρακολουθεί το βιασμό της Δημοκρατίας διαμαρτυρόμενη ησύχως, εντός των ορίων του κανονισμού, την τήρηση του οποίου επιβάλλει το συμβιβασμένο πλήρως με τον κατακτητή, ψοφοδεές καθεστώς.

Όταν βιάζουν την κόρη σου μπροστά σου, δεν τρέχεις να βρείς τηλέφωνο να ειδοποιήσεις την αστυνομία που θα έρθει μετά μία ώρα, όταν ο βιαστής θα έχει σκουπιστεί και θα έχει φύγει. Ορμάς επάνω του για να τον σκοτώσεις.

Αν οι χθεσινοί αντάρτες έγιναν (όπως δείχνουν τα πράγματα) σημερινοί ντιντήδες, θα τους φάει το μαύρο φίδι..... γιατί ο λαός, στο βάθος του, είναι πάντοτε αντάρτης και άγριος, έξω από κομματικά περιγράμματα και ψευδεπίγραφες ταμπέλες.

Για την Αριστερά της Ελλάδας, δεν θα υπάρξει μεγαλύτερη ευκαιρία για ένα λυτρωτικό γι' αυτήν, ραντεβού με την ιστορία..

Αυτή η μεγάλη στιγμή της Αλήθειας, θα δείξει και το πραγματικό πρόσωπό της.

Ελπίζεται (για το καλό όλων μας) να μην αποκαλυφθεί ότι και από την Αριστερά (ακριβώς όπως κατ' έξιν και επάγγελμα, κάνουν εδώ και χρόνια, τα “κόμματα εξουσίας” ΝΔ και Πα.Σο.Κ) επαληθεύεται η λαϊκή έκφραση “το μουστάκι είναι ο φερετζές τού πούστη”...