Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Φεβ 2015

Ο κόσμος των αγορών εναντίον του κόσμου των εθνών - κρατών
Οι χώρες της Ρωμαιοσύνης σε ασφυκτικό κλοιό

Γράφει ο Θεόδωρος Νικητάκης

Στα τέλη του 19ου αιώνα η ανάδυση της αστικής τάξης θα συνοδευτεί από έναν πραγματικό πολιτισμικό σεισμό που θα δημιουργήσει βαθύτατη ρήξη στην ομαλή εξέλιξη του Δυτικού Πολιτισμού. Ρήξη που θα διαμορφώσει μια νέα ακόμη πιο βίαια ασυνέχεια στην διαμόρφωση της ιστορικής ταυτότητας του Δυτικού ανθρώπου. Η επανάσταση των αστών θα διαδεχθεί στην δυτική παράδοση τις ασυνέχειες του σχίσματος της Ανατολικής και της Δυτικής Εκκλησίας (1054), όπως και της Διαμαρτύρησης του Γερμανο-Ρωμαικού κόσμου (16ος αιώνας). (Αποκάλυψη Θ’, 1) ‘...Και ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδον ἀστέρα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεπτωκότα εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἡ κλεὶς τοῦ φρέατος τῆς ἀβύσσου...’.

Η δομημένη στα θεμέλια του Φεουδαλισμού καθεστυκία τάξη πραγμάτων θα κλονιστεί και θα διαπομπευθεί ως αναχρονιστική και εχθρική προς την πρόοδο της ανθρωπότητας. Η εντυπωσιακή επιστροφή της Δημοκρατίας στο ιστορικό προσκήνιο θα συνταράξει την γηραιά Ήπειρο οδηγώντας μία μετά την άλλη τις ελέω Θεού Μοναρχίες να αποδεχθούν την ιστορική τους χρεωκοπία. Η αρχαία κυρία θα πάρει την εκδίκηση της και με όπλο την Βιομηχανική επανάσταση θα ανατρέψει τις γηραιές μοναρχίες, επαναφέροντας στο επίκεντρο του πολιτισμού τον Ανθρώπινο Λόγο. Η αυθεντία του Υιού Λόγου του Θεού θα καθαιρεθεί στο όνομα της προόδου και του εκσυγχρονισμού που θα φέρνει μαζί της η επικράτηση της Θεάς Λογικής. (Αποκάλυψη Θ’, 2) ‘...καὶ ἤνοιξε τὸ φρέαρ τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβη καπνὸς ἐκ τοῦ φρέατος ὡς καπνὸς καμίνου καιομένης...’. Ένα νέο πρότυπο ανθρώπου θα ξεπροβάλλει. Ο Άνθρωπος της γνώσης και της επιστήμης. Η προσπάθεια συμπόρευσης του προτεσταντικού χριστιανισμού και της δημοκρατίας θα γεννήσει την Χριστιανοδημοκρατία. Το ευαγγελικό μήνυμα της σωτηρίας θα διαστρεβλωθεί καθώς η νέα τάξη πραγμάτων θα αγνοήσει επιδεικτικά την παραβολή του άφρονος πλουσίου και θα προσπαθήσει να ευλογήσει την συσσώρευση του κεφαλαίου στην οποία θα οφείλεται η δύναμη των αστών.
(Αποκάλυψη Θ’, 2) ‘... ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀὴρ ἐκ τοῦ καπνοῦ τοῦ φρέατος...’. Ο Καπιταλισμός, ως γνήσιο τέκνο της Χριστιανοδημοκρατίας θα επιβληθεί στον κόσμο μέσα από την ανατροπή των μοναρχιών και την εγκαθίδρυση δημοκρατικών καθεστώτων. Η εμφάνιση των δημοκρατιών θα δημιουργήσει τον κόσμο των εθνών-κρατών μέσα στα οποία οι Αστοί θα αποκτήσουν ισχύ, κοινή συνείδηση και στέρεο βηματισμό.

ΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΑΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Η συσσώρευση του κεφαλαίου θα προκαλέσει τεράστιες ανισορροπίες στον δυτικό Γερμανικό κόσμο εδραιώνοντας μία νέα ταξική διαφοροποίηση, εκφρασμένη αυτήν την φορά στην οικονομική δύναμη και την εκμετάλλευση. Οι σύγχρονοι Δυνατοί Αστοί θα βρεθούν στην θέση των χωροδεσποτών ενάμισυ αιώνα μετά την δική τους επανάσταση. Όταν η αστική δημοκρατία φθάσει να απειλήσει την ίδια την ουσία της ορθόδοξης αυτοκρατορίας της Ρωσίας, θα μετεξελιχθεί ως άλλος ιός σε μία νέου τύπου δημοκρατία που θα διαρρήξει κάθε σχέση με τον καθεστωτικό Χριστιανισμό και θα διεκδικήσει την αποκλειστικότητα της αυθεντίας. Ένας νέος τύπος Δημοκρατίας θα εμφανιστεί ο οποίος θα συνοδεύεται από μία εντελώς νέα οικονομική πρόταση διαχείρισης του πλούτου (σοβιετ, κολλεκτιβοποίηση) και θα αποτελεί την αιχμή του δόρατος για την διαμόρφωση μίας νέας ασυνέχειας στο δυτικό πολιτισμικό γίγνεσθαι. Η Λαική δημοκρατία θα σαρώσει το ένα τρίτο του πλανήτη συμπαρασύροντας τον κόσμο στο χάος. Θα παρουσιάσει τον εαυτό της ως τον απόλυτο υπερασπιστή των αδυνάτων και θα προπαγανδίσει την δυνατότητα της να εξαλείψει κάθε αδικία και εκμετάλλευση. Θα κηρύξει μια συνεχή επανάσταση και θα προσπαθήσει να καταλύσει το έθνος-κράτος στο όνομα μίας ενιαίας κομμουνιστικής διεθνούς. Ο ψυχρός πόλεμος που θα διαδεχθεί τις δύο παγκόσμιες πολεμικές συρράξεις του 20ου αιώνα θα υπαγορευθεί από τον ανταγωνισμό σε παγκόσμιο επίπεδο της Αστικής και της Λαϊκής Δημοκρατίας. Τα έθνη κράτη θα αντέξουν την αυξανόμενη πίεση του κομμουνισμού, προκρίνοντας ως πιο αποτελεσματικό όπλο για την ανάσχεση της επέκτασης των λαικών δημοκρατιών, την αυξανόμενη ευδαιμονία και την ευημερία των πολιτών τους. Η προβολή των πολιτισμικών και τεχνολογικών επιτευγμάτων της Δύσης θα οδηγήσει σε μαρασμό και διάλυση τις λαικές δημοκρατίες. Η μοναδική που θα καταφέρει να επιβιώσει (Κίνα) θα μετεξελιχθεί στην ουσία σε ένα υβρίδιο λαϊκής και αστικής Δημοκρατίας. Η επέκταση του Δυτικού πολιτισμού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου (world wide) θα σημάνει το τέλος των καιρών των εθνών. Η παγκοσμιοποίηση θα αποτελέσει πλέον τη νέα τάξη πραγμάτων. Στην προσπάθεια της η αστική δημοκρατία να αναχαιτήσει και να επικρατήσει επί της λαικής θα φέρει πιο κοντά και το δικό της τέλος. Τα έθνη κράτη θα βρεθούν σε ένα παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον το οποίο θα έχει ως εργαλείο ένα παγκοσμιοποιημένο τεχνολογικό δίκτυο επικοινωνίας. Το 1991 αποτελεί χρονιά σταθμό για την επικράτηση του δυτικού κόσμου των αστικών δημοκρατιών επί του ανατολικού μπλοκ των λαικών δημοκρατιών. Το 1991 όμως αποτελεί χρονιά ορόσημο και για την γέννηση της παγκοσμιοποιήσης με την εμφάνιση του απόλυτου εργαλείου διαδικτύωσης και επικοινωνίας, του internet (world wide web).

Η ΝΕΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Σε αυτόν τον νέο κόσμο η έννοια του χρήματος θα περνά υποχρεωτικά μέσα από την έννοια του χρέους. Κάθε επένδυση απαιτεί κεφάλαιο. Στην νέα οικονομία η διαθεσιμότητα κεφαλαίων δεν έχει περιορισμούς καθώς δεν είναι υποχρεωτική η ύπαρξη πραγματικών κεφαλαίων για την σύναψη δανείων. Αρκεί η εγγύηση της δυνατότητας πίστωσης του δανειζομένου από τον δανειστή. Το κόστος του χρήματος διαμορφώνει το επιτόκιο του δανείου, ενώ η εγγύηση αυτή καθαυτή αποτελεί το νέο τύπο κεφαλαίου, η εξόφληση του οποίου επιβαρύνει αποκλειστικά τον δανειζόμενο. Το πρόβλημα του δανειζόμενου είναι ότι το χρέος πρέπει να εξοφληθεί μέσα από παραγωγική διαδικασία και αυξανόμενες επενδύσεις στον πραγματικό κόσμο, τη στιγμή που οι εγγυήσεις που του παρέχονται ως κεφάλαιο ουσιαστικά δεν κοστίζουν τίποτα στον εγγυητή.
Η δυνατότητα παροχής εγγυητικών πιστώσεων αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο ο οικονομικά Δυνατός εξαργυρώνει την ισχύ και την φερεγγυότητα του στο κόσμο της νέας οικονομίας. Το σύστημα μοιάζει να δίνει στον δανειστή την δυνατότητα να δανείζεται κεφάλαια από το μέλλον (από το τίποτα), τα οποία αυτός με τη σειρά του τα δανείζει στον δανειζόμενο. Ο δανειζόμενος είναι αυτός που καλείται να παράξει τον πραγματικό πλούτο σε πραγματικό χρόνο και να τον αποδώσει στους ‘εγγυητές-δανειστές’ του σε τακτό χρονικό ορίζοντα ισσοροπώντας κάθε φορά την αρχική αυθαίρετη και ανεδαφική πιστωτική εγγύηση που έλαβε. Έτσι ο δανειζόμενος παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα ατελείωτο φαύλο κύκλο χρέους παραδίδοντας κάθε φόρα τον καρπό του ιδρώτα του στους πιστωτές του, ώστε να έχει την δυνατότητα να ξαναπευθυνθεί σε αυτούς όταν έχει ανάγκη από νέα κεφάλαια. Μόνο όταν ο δανειζόμενος κατορθώσει να παράξει κεφάλαιο πολύ περισσότερο από το χρέος του, ώστε πέρα από την επιβίωση του να μπορέσει να χρηματοδοτήσει περαιτέρω την οικονομική επέκταση του, δύναται να διαφύγει της μέγγενης του χρέους. Και όταν κατορθώσει πλέον κάτι τέτοιο αντιλαμβάνεται ότι είναι πιο προσοδοφόρο να στοιχηματίσει στην αδυναμία των φορέων της παραγωγικής οικονομίας να εξοφλήσουν τα χρέη τους, παρά να επιδοθεί ξανά στην προσπάθεια επέκτασης των παραγωγικών του δραστηριοτήτων.

Σε ένα τραπέζι στοιχημάτων όπως είναι ο σύγχρονος κόσμος των αγορών, ο σίγουρος νικητής είναι αυτός που κάθεται στο τραπέζι έχοντας την δυνατότητα να χάσει τα περισσότερα λεφτά. Το μέγεθος της παγκόσμιας οικονομίας των στοιχημάτων έχει σήμερα φθάσει να ξεπερνά το εκαντονταπλάσιο της πραγματικής οικονομίας. Όπως είναι προφανές, ακόμα και αν οι κινήσεις ενός επενδυτή στην παραγωγική οικονομία είναι στοχευμένες και σωστές βάσει του ισχύοντος οικονομικού περιβάλλοντος, η επιτυχία των επενδύσεων του δεν εξαρτάται από τις συνθήκες της πραγματικής οικονομίας αλλά από το στοίχημα που παίζεται πάνω στην επένδυση του από τους κερδοσκόπους ‘πολίτες’ της νέας εποχής. Εάν τα ποσά που θα στοιχηματισθούν εναντίον της επιτυχίας της επένδυσης είναι μεγαλύτερα, τότε οι παίκτες θα προσπαθήσουν να ανατρέψουν το οικονομικό κλίμα εναντίον του επενδυτή με συνεχείς κερδοσκοπικές επεμβάσεις στις πρώτες ύλες, τα μέσα διακίνησης, την ενέργεια και γενικά σε κάθε τι από το οποίο εξαρτάται άμεσα η πορεία της επένδυσης αυτής.

Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΑΚΡΙΔΩΝ
Στον κόσμο των αγορών δεν υπάρχει έλεος. Τα πάντα διατίθενται για κερδοσκοπικά παιχνίδια. Ακόμα και τα χρέη των εθνών κρατών και η δυνατότητα εξόφλησης τους. Το σημερινό παγκόσμιο κεφάλαιο έχει πλέον την δυνατότητα να συσσωρεύει όλο και μεγαλύτερο πλούτο διαλύοντας κάθε τομέα της παραγωγικής οικονομίας σε ένα συνεχές εξοντωτικό παίγνιο. Το παίγνιο έχει ένα θεωρητικό τέλος το οποίο σημαίνεται όταν δεν υπάρχει κάτι πάνω στο οποίο να μπορεί να στηθεί στοίχημα. Η απόλυτη ερήμωση συνιστά το τέλος. Επειδή η παραγωγική οικονομία εξαρτάται από τις πρώτες ύλες, το σύστημα των αγορών λειτουργεί ως επιταχυντικός συντελεστής ερήμωσης του πλανήτη προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα ολοένα αυξανόμενα χρέη που δημιουργούνται, καθώς οι ισχυροί του συστήματος απαιτούν την επιστροφή των εγγυήσεων που έδωσαν στους παραγωγικούς φορείς της οικονομίας, με την μορφή πραγματικού κεφαλαίου. Πραγματικό κεφάλαιο όμως υπάρχει μόνο στον φυσικό κόσμο του οποίου ο άνθρωπος αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και κεφαλή του. Η παραγωγική οικονομία εξαντλεί τις δυνατότητες του πλανήτη εξωθημένη στα άκρα από την κερδοσκοπική οικονομία των αγορών. Με άλλα λόγια οι αγορές προσομοιάζουν με αχόρταγα σμήνη ‘Ακρίδων’ που επιτίθενται στον πλανήτη καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμα τους, με σκοπό το άμεσο, γρήγορο και κοντόφθαλμο κέρδος. Διαλύοντας τον κόσμο, διαλύουν και την δυνατότητα του να παράξει την μελλοντική του ‘τροφή’. Με τον τρόπο αυτό οι ακρίδες υπογράφουν την ερήμωση του πλανήτη και την νομοτελειακή εξαφάνιση τους. (Αποκάλυψη Θ’, 3) ‘...καὶ ἐκ τοῦ καπνοῦ ἐξῆλθον ἀκρίδες εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη αὐταῖς ἐξουσία ὡς ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ σκορπίοι τῆς γῆς·...’.

Είναι προφανές ότι οι μεγάλοι τραπεζοπιστωτικοί όμιλοι (HBSC, Goldman Sachs), οι μεγάλες επιχειρήσεις που κατόρθωσαν την ανεξαρτητοποίηση τους από το τραπεζοπιστωτικό σύστημα και οι άνθρωποι (Warren Buffet, George Soros) που με στοχευμένες κερδοσκοπικές κινήσεις συσσώρευσαν μεγάλα κεφάλαια ιδρύοντας «επενδυτικές» εταιρείες κεφαλαίου (hedge funds, private equity companies), αποτελούν τους μεγάλους παίκτες της ανίερης σημερινής οικονομίας των αγορών. Τις μεγάλες ‘Ακρίδες’. Πλήθος μικρότερων ακρίδων τις ακολουθούν ευελπιστώντας να καρπωθούν τα υπολείμματα που αφήνουν πίσω τους, δίνοντας την εικόνα ενός πραγματικού στρατού εξόντωσης κάθε ανθρώπινης οικονομικής δραστηρίοτητας.

Η ΝΕΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ο καπιταλιστικός κόσμος μετεξελίχθηκε με την πάροδο των ετών από κόσμο των εθνών-κρατών σε κόσμο των ελεύθερων αγορών. Η ευδαιμονία και η ευημερία στοίχειωσαν τα όνειρα κάθε ανθρώπου πάνω στον πλανήτη. Η απογείωση της τεχνολογίας του έδωσε τη δυνατότητα να συμμετάσχει ενεργά στη νέα τάξη πραγμάτων (facebook, blogs, twitter). Μία νέα δημοκρατία εμφανίστηκε ξανά σε ένα εντελώς νέο οικονομικό τοπίο και προσπάθησε με ένα γρήγορο λίφτινγκ να κρύψει τις ρυτίδες της γηρασμένης και αποτυχημένης αρχαίας κυρίας. Η περίφημη ‘Ηλεκτρονική Συμμετοχική δημοκρατία’ των αγορών όπου ο πολίτης ξεπερνώντας τους περιορισμούς των κρατών και των εθνών, των παραδόσεων και των αρχών, του χώρου και του χρόνου, μπορούσε πλέον ανεμπόδιστα να βάλει το δάχτυλο στο μέλι. Να γίνει και αυτός μέτοχος της νέας τάξης πραγμάτων και να επιδιώξει το άμεσο και γρήγορο κέρδος. Ο κάθε άνθρωπος ξαφνικά είχε την δυνατότητα να απαρνηθεί το πρόσωπο του και να μετεξελιχθεί σε μία άπληστη αχόρταγη ‘ακρίδα’. (Αποκάλυψη Θ’, 8) ‘… καὶ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὡς πρόσωπα ἀνθρώπων...’. Το πρόσωπο του θα παράμενε ως προσωπείο που θα κάλυπτε την αλλαζονεία και την εξοντωτική μανία του. Ο πλούτος που θα συγκέντρωνε θα τον μετέτρεπε σε ευηπόληπτο εξευγενισμένο πολίτη με καλούς τρόπους και προσεγμένο ντύσιμο και συμπεριφορά. (Αποκάλυψη Θ’, 8) ‘...καὶ εἶχον τρίχας ὡς τρίχας γυναικῶν...’. Το όνειρο του θα ήταν πιο εύκολα πραγματοποιήσιμο εάν γινόταν δεκτός ως επίσημος ακόλουθος μίας μεγάλης ‘Ακρίδας’. Η μόρφωση του έπρεπε να στοχεύσει στα τεκταινόμενα και τις εξελίξεις της νέας οικονομίας (portfolium management, business administration). Οι χρηματοοικονομικές σπουδές θα τον έφερναν στο κατώφλι μίας μεγάλης επενδυτικής ή χρηματιστηρικής εταιρείας τοποθετώντας τον στην αιχμή της νέας οικονομίας. Στον αφρό του παιχνιδιού. Στο μέτωπο του νέου πολέμου για κέρδος και δύναμη. (Αποκάλυψη Θ’, 7) ‘...καὶ τὰ ὁμοιώματα τῶν ἀκρίδων ὅμοια ἵπποις ἡτοιμασμένοις εἰς πόλεμον…’. Κατορθώνοντας έτσι να ομοιάσει στο απόλυτο πρότυπο του ανθρώπου της νέας εποχής. Του Golden boy. (Αποκάλυψη Θ’, 7) ’…καὶ ἐπὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ὡς στέφανοι ὅμοιοι χρυσίῳ…’.

Ένας τεράστιος στρατός μικρών ακρίδων άρχιζε να χτίζεται πάνω στην απληστία του πολίτη της νέας εποχής με τη βοήθεια της τεχνολογικής πλατφόρμας του world wide web. Το νέο πολιτειακό επίτευγμα που βαφτίστηκε με το ελκυστικό όνομα ‘Συμμετοχική Δημοκρατία’, εδραιώθηκε στην ακόρεστη δίψα του ανθρώπου για μετοχή στο νέο κόσμο της τεχνολογίας, του πολιτισμού και της ευημερίας. Ο κόσμος των αγορών αποτέλεσε τον πολιορκητικό κρίο της άλωσης της αντίπερα όχθης των λαικών δημοκρατιών. Οι πανηγυρισμοί για την εδραίωση μίας νέας τάξης πραγμάτων και ένα πιο δίκαιο κόσμο προβλήθηκαν για άλλη μία φορά ως κατόρθωμα της εξέλιξης του ανθρωπίνου πολιτισμού σε ένα ανώτερο επίπεδο. Οι αστικές Δημοκρατίες των εθνών κρατών νίκησαν για να χάσουν. Στις αρχές του 1990 λίγοι μπορούσαν να δουν τον παγκόσμιο πόλεμο που ερχόταν ανάμεσα στις γηραιές και εξαντλημένες από τον ψυχρό πόλεμο αστικές δημοκρατίες και τις πανίσχυρες νεομφανιζόμενες αγορές. (Αποκάλυψη Θ’, 9) ‘...καὶ εἶχον θώρακας ὡς θώρακας σιδηροῦς, καὶ ἡ φωνὴ τῶν πτερύγων αὐτῶν ὡς φωνὴ ἁρμάτων ἵππων πολλῶν τρεχόντων εἰς πόλεμον...’

ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΤΩΝ ΑΚΡΙΔΩΝ
Η δύναμη στον κόσμο των αγορών θα ονομάζεται πίστωση. Νέες εταιρείες θα αναδυθούν στη νέα αυτή εποχή οι οποίες θα αξιολογούν την δυνατότητα του κάθε παίκτη να παρέχει πιστωτικές εγγυήσεις. Οι περίφημοι οίκοι αξιολόγησης (DBRS, Fitch, Moody's και S&P) θα προωθηθούν στο προσκήνιο της παγκόσμιας οικονομίας ως ένα μέσο αυτοκάθαρσης του συστήματος, το οποίο θα διακρίνει και θα αξιολογεί τους πραγματικά έχοντες και κατέχοντες από τους απατεώνες. Ως ένα μέσο που θα προστατεύει τους δανειστές απο τους αφερέγγυους δανειζόμενους και το αντίθετο. Οι εγγυήσεις θα αποκτήσουν αξιολόγηση και στον κόσμο των αγορών θα επικρατήσει μία φαινομενική τάξη, καθώς το σύνολο των παικτών θα διαμορφώνει την στρατηγική του βάσει των εκθέσεων και των εκτιμήσεων των οίκων αυτών. Έτσι η απόλυτη δύναμη με την πάροδο του χρόνου θα φύγει από τα χέρια των παικτών και θα μεταφερθεί στους οίκους αξιολόγησης, οι οποίοι ως άλλοι Στραγηγοί των Ακρίδων θα αποφασίζουν για την εξέλιξη, την διαμόρφωση και την κατάληξη των παιγνίων. Οι ακρίδες, μικρές και μεγάλες, θα χειραγωγηθούν και θα ωθούνται προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση ανάλογα με τις διαθέσεις των οίκων. Η αγελαία δύναμη των παικτών θα γίνει πολεμικό όπλο στα χέρια εκείνων που θα μπορούν να ελέγξουν τα αποτελέσματα μίας εκτίμησης για τις προοπτικές μιας επιχείρησης ή ενός κράτους. Με το τρόπο αυτό αργά και σταθερά το πραγματικό κεφάλαιο θα αντικατασταθεί από την δύναμη παροχής εγγυήσεων-πιστώσεων και κατόπιν από την απλή εκτίμηση της ικανότητας παροχής των εγγυήσεων αυτών. Λάθος εκτιμήσεις, στοχευμένα αλλοιωμένες εκθέσεις προόδου θα μπορούν να τινάξουν στον αέρα εταιρείες, επενδύσεις, κράτη ολόκληρα Μία πένα θα μπορεί να στρέψει τον στρατό των άπληστων ‘Ακρίδων’ στη νέα στοχευμένη λεία τους.

Ο φραγμοί στην κερδοσκοπία που είχαν θεσμοθετηθεί στα πλαίσια των εθνών κρατών θα φαντάζουν πλέον ξεπερασμένοι. Οι δυνατότητες για κέρδος απεριόριστες. Τα χρηματιστήρια επάνω στα οποία είχε εδραιωθεί η προσπάθεια της παραγωγικής οικονομίας για άντληση φθηνών κεφαλαίων θα μετουσιωθούν σε πεδία παιγνίων κερδοσκοπίας κάθε τύπου. Η δυνατότητα των εθνών κρατών να ελέγξουν τα παίγνια και να προστατεύσουν τις οικονομίες τους, προιόντος του χρόνου, θα απομειώνεται δραστικά. Η τιθάσευση των αγορών θα καθίσταται όλο και πιο δύσκολη καθώς η απληστία που θα χαρακτηρίζει τη συμμετοχική δημοκρατία ολοένα και θα αυξάνει. Την ίδια στιγμή δυνατότητα παραγωγής νέων κερδοσκοπικών παιγνίων θα επεκτείνεται με την εξέλιξη της τεχνολογίας. Πιο γρήγορο web, πιο γρήγορο κέρδος, πιο μεγάλη αμεσότητα, πιο γρήγορα και συναρπαστικά παιχνίδια (cds, futures, swaps). Ο στόχος πάντα ο ίδιος. Η ολοένα και μεγαλύτερη παραγωγή χρήματος, όχι όμως μέσα από παραγωγικές διαδικασίες αλλά μέσω τζόγου, προβλέψεων και στοιχημάτων.

Η εμφάνιση των οίκων αξιολόγησης και η αύξηση της δύναμης τους θα συμπορευτεί με την δημιουργία κλειστών, μυστικοπαθών λεσχών (λέσχη Bidelberg) στις οποίες θα συμμετέχει η ελίτ του σύγχρονου χρηματοοικονομικού συστήματος. Think Tanks (ομάδες συζήτησης) θα ξεπροβάλλουν προσπαθώντας να προσδιορίσουν τις εξελίξεις και να διαμορφώσουν το οικονομικό μέλλον του πλανήτη (Davos WEF, Trilateral Group). Η συμμετοχή μικρού ‘εκλεκτού’ τμήματος της πολιτικής ηγεσίας του κόσμου στις παραπάνω δραστηριότητες θα πυροδοτήσει συνωμοσιολογικά σενάρια χειραγώγησης των αστικών δημοκρατιών και της ελευθερίας των λαών. Η συνωμοσιολογία θα εντείνεται καθώς όλο και περισσότερο θα παρουσιάζεται το φαινόμενο της συγκέντρωσης του κεφαλαίου σε Εβραίους οι οποίοι θα αποτελούν ιδρυτικά (Τζόζεφ Ρετινγκερ, συνιδρυτής της Tριμερούς), τακτικά και μόνιμα μέλη των παραπάνω Clubs ενώ θα συμμετέχουν σε όλα τα παραπάνω Forum. Παράλληλα τελευταία δεν θα κρύβουν την διασύνδεση τους με τον Διεθνή Σιωνισμό και τον ΕλευθεροΤεκτονισμό (Μασονία, Ροδόσταυροι, Μυστικά Τάγματα). Αξίζει να σημειωθεί ότι οι επικεφαλείς των μεγαλύτερων τραπεζικών ομίλων (David Rockefeller, The Rothchilds), των κεντρικών ομοσπονδιακών τραπεζών (Alan Grinspan, Sam Bernanki), οι άνθρωποι που θα χαράζουν την εσωτερική και την εξωτερική πολιτική των υπερδυνάμεων (Henry Kisinger, Zbigniew Brezinski) φαίνεται να προέρχονται από τις τάξεις των Εβραίων Δυνατών του πλανήτη.

Η αυθαιρεσία των αγορών και των οίκων που τις κατευθύνουν θα αποδειχθεί το βασικό θέμα συζήτησης των διεθνών αυτών συναντήσεων κατά την τρέχουσα μεγάλη οικονομική κρίση που μαστίζει την διεθνή οικονομία. Στην κορυφή της ατζέντας των παραπάνω θα βρεθεί ο συγκεντρωτισμός της οικονομικής διακυβέρνησης του κόσμου, προκειμένου να γίνει εφικτή η άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν προκύψει, με την ταυτόχρονη καθιέρωση του ψηφιακού χρήματος που θα αποτελέσει το απόλυτο όπλο διαφάνειας της κίνησης και φορολόγησης των κεφαλαίων. Η σύγχρονη ιστορία θα ομοιάζει προκλητικά με τον ιστορικό βίο της ανθρωπότητας δύο χιλιετίες πριν, όταν η τρομακτικη για τα δεδομένα της εποχής εξάπλωση της Ρώμης στον τότε γνωστό κόσμο ανάγκασε την Ρωμαική σύγκλητο να παραδώσει ουσιαστικά την εξουσία, καθώς αδυνατούσε να διαχειριστεί άμεσα τις υποθέσεις του αχανούς κράτους.

Η ανάγκη για συγκέντρωση των εξουσιών και για λήψη άμεσων αποφάσεων μετουσίωσαν την Ρωμαική Res Public σε ένα απολύτως συγκεντρωτικό πολιτειακό σύστημα, με το σύνολο των εξουσιών να συγκεντρώνονται στα χέρια ενός ανθρώπου. Του Romanorum Imperator. Η γέννηση της ‘Αυτοκρατορίας’ ήταν γεγονός. Η γέννηση της Αυτοκρατορίας αποτελεί φυσική συνέχεια, νομοτελειακή συνέπεια της υπερεξάπλωσης της Δημοκρατίας. Η ιστορία φαίνεται να επαναλαμβάνεται ως φάρσα.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Σε κάθε εποχή οι άνθρωποι διαμορφώνουν κριτήρια εγκυρότητας της αλήθειας με βάση τα οποία κοινωνούν, αναπτύσσονται και συναλλάσσονται, και τα οποία παραδίδουν στις επόμενες γενιές ως παρακαταθήκη του προσωπικού τους βιώματος. Τα κριτήρια αυτά εξελίσσονται στο πέρασμα του χρόνου και διαφέρουν από τόπο σε τόπο, δημιουργώντας ήθη, έθιμα και παραδόσεις. Το σύνολο των ανθρώπων μίας εποχής που παρακολουθούν και αποδέχονται ένα σύνολο τέτοιων κριτηρίων συνιστούν ένα Πολιτισμό. Η κάθε πρόταση πολιτισμού κομίζει απαρέγκλιτα μια νέα πρόταση κοινωνίας των ανθρώπων όπως και ένα νέο οικονομικό σύστημα προσαρμοσμένο στις ανάγκες της πρότασης αυτής. Με αυτόν τον τρόπο ο κάθε πολιτισμός διαμορφώνει και προβάλλει ένα ξεχωριστό πρότυπο ανθρώπου που διεκδικεί για τον εαυτό του την αυθεντία της αλήθειας.

Σε κάθε πολιτισμό το ποθούμενο για τον απλό άνθρωπο θα έγκειται στο να ομοιάσει κατά το δυνατόν στο πρότυπο αυτό. Λίγοι είναι αυτοί που θα το κατορθώνουν και οι οποίοι θα αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση για τους σύγχρονους τους και φωτεινά διαχρονικά πρότυπα για το σύνολο της ανθρωπότητας. Η ολοκλήρωση της εκάστοτε πρότασης πολιτισμού στο πρόσωπο αυτών των λίγων θα φθάνει να τους κατατάξει στο πάνθεον της ανθρώπινης ιστορίας ως υπερ-πολιτισμικά και καθόλα διαχρονικά πρότυπα βίου και πολιτείας. Όλοι όμως θα τείνουν να προσεγγίσουν τα χαρακτηριστικά του προβαλλόμενων προτύπων, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, ανάλογα με τις δυνατότητες και τη θέληση τους. Ο δυνατός και αποφασιστικός άνθρωπος της πρωτόγονης εποχής θα χαρακτηριστεί ‘Ημίθεος’ καθώς θα καταφέρνει να ξεπερνά τα ανυπέρβλητα εμπόδια της φύσης χρησιμοποιώντας αποκλειστικά και μόνο τη φυσική του ρώμη και τη δύναμη της θέλησης του. Ο ‘Καλός και Αγαθός’ άνθρωπος του αρχαίου ελληνικού κόσμου και η θέληση του να αποτελέσει ‘Ον πολιτικό’, θα προκαλέσει την έκπληξη και τον θαυμασμό του κόσμου της Ανατολής των ‘Πιστών υπηκόων και των Ανίκητων Πολεμιστών’. Το άλμα που θα πραγματοποιήσει όμως ο μεσαιωνικός Ελληνο-Ρωμαικός κόσμος θα ξεπεράσει κάθε προηγούμενο καθώς θα θελήσει να μεταλλάξει τον φθαρτό και θνητό άνθρωπο σε ‘κατά χάριν Άγιο και Αθάνατο’. Εντούτοις, η δομή και η μόρφωση του Γερμανικού κόσμου θα αποτελέσουν καθοριστικά εμπόδια στην κατανόηση της πρότασης αυτής και στην ουσιαστική εξοικείωση μαζί της. Τελικά η ματαιοδοξία του Γερμανού ανθρώπου να αναρριχηθεί στην ηγεσία του πολιτισμένου κόσμου της εποχής με αποκλειστικό όπλο την στρατιωτική ισχύ, θα τον οδηγήσουν να την απορρίψει και να αποκλείσει με τον τρόπο αυτό κάθε πιθανότητα πνευματικής προόδου. Τα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα που θα ακολουθήσουν αναπόφευκτα, θα καθιερώσουν στη ψυχή του δυτικού ανθρώπου ένα νέο πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς βασισμένο σε ένα ιδιότυπο μείγμα παραδόσεων της αρχαίας Λατινικής Δύσης και των Αρχαίων Γερμανικών Εθίμων. Ο ‘Ευγενής ελέω θεού Ιππότης-Χωροδεσπότης’ θα κάνει την εμφάνιση του ως το απόλυτο εναλλακτικό πρότυπο ανθρώπου επάνω στο οποίο θα οικοδομηθούν οι ελέω θεού μοναρχίες της Δύσης. Θα περάσουν αιώνες πριν ο Λογικός Άνθρωπος της Αναγέννησης και των Φώτων διαδεχθεί τον Φεουδάρχη-Ιππότη στην πνευματική ηγεσία της του Δυτικού Πολιτισμού. Η ταχύτατη μετεξέλιξη του σε Αστό με την δύναμη της Τεχνολογίας και της Επιστήμης θα φέρει την επανάσταση της Αστικής Δημοκρατίας που θα επικρατήσει με την δύναμη και την λαμπρότητα που η Βιομηχανική Επανάσταση θα της προσπορίσει. Δημοκρατία η οποία μέσα από τις ποικίλες μεταλλάξεις που θα χαρακτηρίσουν τον σύγχρονο ιστορικό της βίο, θα γεννήσει τον σημερινό ‘Άνθρωπο Ακρίδα’ του νέου κόσμου των αγορών και της παγκοσμιοποίησης. Ένα πρότυπο ανθρώπου που τα χαρακτηριστικά του παραπέμπουν μάλλον σε Μεσαιωνικό Βαρβαρισμό και σε πρακτικές Σκοταδισμού και Εξαθλίωσης, παρά σε πολιτισμικό επίτευγμα φωτός και προόδου.

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ
Ο Γερμανο-Ρωμαικός κόσμος κατόρθωσε θανάσιμο πλήγμα στον Ελληνο-Ρωμαικό με την πρώτη άλωση της Βασιλεύουσας το 1204. Πλήγμα από το οποίο η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης ποτέ δεν κατάφερε να συνέλθει. Μοιραία, μετά από μόλις δύο αιώνες επιθανάτιας αγωνίας, η πολιτειακή υπόσταση της Ρωμηοσύνης, το σώμα-οικοδόμημα της Αυτοκρατορίας κατέρρευσε, μπροστά στην ασύγκριτη υπεροχή και την συντριπτική υπεροπλία του Μεγάλου Τούρκου. Σε πείσμα όμως των καιρών και των αντιξοοτήτων που θα συναντήσει στην πορεία του μέσα στη δεύτερη μετά Χριστόν χιλιετία η ψυχή του Ελληνο-Ρωμαικού κόσμου (Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία) θα επιβιώσει και θα συνεχίσει απτόητη μέχρι σήμερα να διακηρύττει την αλήθεια της πρότασης του ως το απόλυτο και ανυπέρβλητο πολιτισμικό επίτευγμα του ανθρώπου. Επίτευγμα που δεν θα έχει πραγματοποιηθεί ως κατόρθωμα του ανθρώπου αλλά ως πρόσκληση σε προσωπική σχέση κοινωνίας από τον Ίδιο τον Θεό. Πρόσκληση που στα πλαίσια του πολιτισμού αυτού ο άνθρωπος αποδέχθηκε και ακολούθησε.

Η ιστορική εξέλιξη των υπόδουλων ρωμηών δεν θα έχει συμβαδίσει με τις εκρηκτικές κοινωνικές ανακατατάξεις που θα έχουν λάβει χώρα στον Δυτικό Γερμανικό κόσμο. Η τουρκοκρατία δεν θα έχει αφήσει το περιθώριο της ανάπτυξης αστικής τάξης στα χρόνια του Ευρωπαικού Διαφωτισμού. Το νέο Ελληνικό κράτος θα αναγκαστεί να εισάγει τους αστούς από τον Ελληνισμό της διασποράς και τις παροικίες της Βιέννης, της Οδησσού και των Παρισίων. Μοιραία η δημοκρατία που θα αντιλαμβάνονται οι «ετερόχθονες» Έλληνες δεν θα έχει καμία σχέση με την δημοκρατία των ιθαγενών. Η επικράτηση των κοραιστών στους εμφύλιους πολέμους των χρόνων της επανάστασης θα προκρίνει την αστική δημοκρατία ως το μοντέλο οργάνωσης του νέου Ελληνικού κράτους. Μία αστική δημοκρατία εντελώς ξένη προς την κοινωνία και το βίωμα των μόλις «απελευθερωμένων» Ελλήνων. Το κράτος που θα εγκαθιδρυθεί θα προσπαθήσει να αλλοιώσει τον βίο και την πολιτεία τους. Ο προηγούμενος αφέντης ήταν σκληρός και βάρβαρος. Ζητούσε συνεχώς φόρους και επέβαλε χαράτσια. Ο τωρινός ήταν κάτι άλλο. Δεν του έφθανε η εξόφληση των επαίσχυντων δανείων που παραχωρούσε. Προχωρούσε πολλά βήματα παρακάτω την κατοχή. Επέβαλλε την αλλαγή του προσώπου του Ελληνικού λαού. Προωθούσε με βία την συστηματική αποκοπή του από τις παραδόσεις των πατέρων του και τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό του. Πιο εμφατικά δεν μπορούσε να το δηλώσει ο στρατηγός Μακρυγιάννης στα περίφημα απομνημονεύματα του όταν έγραφε : «Κάλλιο νὰ καθόμαστε μ᾿ ἐκεῖνον τὸν βασιλέα ὁποῦ ῾χαμεν (τον Σουλτάνο)– καὶ εἴχαμεν καὶ τὴν τιμή μας καὶ βαστούσαμεν καὶ τὴν θρησκείαν μας, κι᾿ ὄχι τοιούτως ὁποῦ καταντήσαμεν».

Η αλλοίωση του φρονήματος του Ελληνο-Ρωμαίου (Ρωμηού) δεν θα γίνει εφικτή ούτε κάτω από την βάρβαρη τουρκοκρατία, ούτε κάτω από την επιβολή της αστικής ή της λαικής ξενόφερτης δημοκρατίας.

Η αληθινή δημοκρατία στον έλληνα θα εκδηλώνεται σε όλο της το μεγαλείο στις αντιστάσεις εγρήγορσης που θα σχηματίσει απέναντι σε κάθετι εισαγόμενο. Όσοι Ευρωπαίοι αντιληφθούν την ελληνική ψυχή σαν τροφό και φυλακτήριο του αρχαίου ελληνορωμαικού κόσμου, και πάνω από όλα ως μοναδική ζωντανή παρακαταθήκη του σωτηριολογικού μηνύματος του ευαγγελίου που ο ίδιος ο Θεός κόμισε στην ανθρωπότητα με την ενανθρώπιση Του, θα καλέσουν τους Έλληνες με την ένταξη τους στην Ευρωπαική ένωση να σώσουν τον τυφλωμένο από την αλλαζονία της ευημερίας και της προόδου δυτικό κόσμο (Λαυρέντιος Γκέμερευ - Η Δύση της Δύσης). Θα δουν στο πρόσωπο των Ελλήνων την ύστατη ελπίδα τους για αναχαίτιση της ερήμωσης που απειλεί τον πλανήτη.

Η μεγάλη παγίδα θα στηθεί στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η δικτατορία θα κάνει μεγάλο κακό στο ψυχισμό του νεο-Έλληνα καθώς θα γελοιοποιήσει τις παραδόσεις του, προπαγανδίζοντας το γράμμα του νόμου όταν θα αγνοεί πλήρως την ουσία του. Εκεί που απέτυχε η αστική δημοκρατία (δεξιά) και η λαική δημοκρατία (αριστερά) θα επιτύχει το απόλυτο υβρίδιο τους (ΠΑΣΟΚ). Με σοσιαλεπώνυμο μανδύα, η αστική δημοκρατία θα γοητεύσει τους έλληνες με μεγάλα λόγια και βαρύγδουπα συνθήματα. Θα ανατρέψει την έξωθεν επιβαλλόμενη χριστιανοδημοκρατία που επί σαράντα και πλέον χρόνια όριζε τις τύχες του Ελληνικού λαού. Η μεγάλη ΑΛΛΑΓΗ που θα ευαγγελίζεται θα συντελείται ανεπαίσθητα καθώς θα μετεξελίσσεται σε μία πανίσχυρη συστημική Συμμετοχική Δημοκρατία συμπαρασύροντας τον απλό λαό σε ένα νέο κόσμο ψευδεπίγραφων υποσχέσεων. Η επίθεση της πράσινης ακρίδας στη λεία θα έχει μόλις αρχίσει. Ο λαός στην πλειοψηφία του θα εγκαταλείψει τις όποιες αντιστάσεις και θα επιδοθεί σε ένα όργιο πελατειακών σχέσεων με την πολιτική ηγεσία που θα τροφοδοτείται επί τρεις δεκαετίες μέσω δανεισμού, με το φθηνό πολυδιαφημισμένο χρήμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το φθηνό χρήμα που θα αποτελεί το επιστέγασμα μιας πολιτικής δύο αιώνων και θα δίνει πλέον στον χιλιοταλαιπωρημένο Έλληνα την δυνατότητα να καρπωθεί τα αγαθά του δυτικού πολιτισμού. Και να τα ξεχρεώσει μετά. Πρώτα η ηδονή και μετά η οδύνη. Ο Έλληνας θα λησμονήσει προκλητικά το αρχαίο δίλημμα που τέθηκε στον Ηρακλή μπροστά στο μονοπάτι της αρετής και της κακίας. Θα αδιαφορήσει πεισματικά να ακούσει τους Μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας του, κατηγορώντας τους ως αναχρονιστικούς, που θα τον προειδοποιούν από τα βάθη της ιστορίας να επιλέγει πάντα πρώτα τη οδύνη που φέρνει ηδονή και ποτέ το αντίθετο. Θα απλώσει τα πόδια του πολύ μακρύτερα από το πάπλωμα του καταστρατηγώντας την ίδια την λαική σοφία του. Το Ελληνικό κράτος από τις πρώτες στιγμές της ύπαρξης του θα έχει διαπράξει το μοιραίο λάθος. Κάτω από την ασφυκτική πίεση του εξευρωπαισμού θα έχει φορτωθεί με τεράστια χρέη τα οποία θα το έχουν οδηγήσει ουκ ολίγες φορές στο χείλος της καταστροφής και στη χρεωκοπία. Η εθνική ανεξαρτησία θα φαντάζει ισχυρισμός γελοίος ακόμα και για ανέκδοτο. Ο Ελληνικός λαός θα καθυστερήσει να συντονίσει τον ιστορικό του βηματισμό με το Ελλαδικό κράτος ενάμισυ ολόκληρο αιώνα.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΕΚΤΩΝ
Το πρώτο μεγάλο επεισόδιο του ψυχρού πολέμου, της σύγκρουσης της αστικής και της λαικής δημοκρατίας, θα παιχτεί στην Ελλάδα και δεν θα είναι καθόλου ψυχρό. Η θέρμη των αγωνιστών εκατέρωθεν θα χαρακτηρίσει ανεξίτηλα τον νέο ελληνισμό και θα τον οδηγήσει διαιρεμένο στην μεταπολίτευση. Διαιρεμένο με όρους δυτικούς (αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί), καθαρά βγαλμένους από την Γερμανική παράδοση των Φράγκων και των Αλαμανών. Κατά μία περίεργη συγκυρία το πρώτο μεγάλο επεισόδιο της σύγκρουσης της νέας ηλεκτρονικής Συμμετοχικής Δημοκρατίας των αγορών και της νικήτριας του Ψυχρού πολέμου, Αστικής Δημοκρατίας, θα παιχτεί και πάλι στην Ελλάδα, επαναφέροντας τη και πάλι στο προσκήνιο της ιστορίας.

Οι σύγχρονοι μεγάλοι αγιορείτες Γέροντες, ως γνήσιοι απόγονοι του αρχαίου Ελληνο-Ρωμαικού πολιτισμού θα συνεχίζουν να διαφυλάττουν μέσα από τα λόγια και το βίωμα τους το γνήσιο μήνυμα του Ευαγγελίου. Θα συνεχίζουν να βιώνουν την αλήθεια Του. Λίγοι ακόμη σύγχρονοι Έλληνες που θα τους έχουν ως πρότυπα βίου και πολιτείας, θα προσπαθούν με μετέωρα και αδύναμα βήματα να τους ακολουθούν, πορευόμενοι αντίθετα στα κελεύσματα των καιρών. Θα αναγνωρίζουν στα πρόσωπα τους, τους πραγματικούς πολιτικούς και ιστορικούς ηγέτες τους. Ο Γέροντας Παίσιος θα πει : ‘ Το Βυζάντιο έφτιαξε το Άγιον Όρος. Τώρα έφθασε ο καιρός το Άγιον Όρος να ξαναφτιάξει το Βυζάντιο’, προαναγγέλλοντας την τελική σύγκρουση των υπολειμμάτων του Ελληνο-Ρωμαικού κόσμου και του πανίσχυρου Δυτικού Γερμανο-ρωμαικού. Οι Αγιορείτες πατέρες, τελευταίοι ζωντανοί Προστάτες και Τιμητές του αρχαίου Ελληνο-ρωμαικού κόσμου θα αρχίσουν μετά από χρόνια σιωπής να προειδοποιούν τους σύγχρονους απογόνους των κόσμου αυτού, τους εκλεκτούς των εσχάτων καιρών, να συστρατευθούν μαζί τους στον πόλεμο που μόλις ξεκινά. Ο γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός, ο γέροντας Παίσιος, ο γέροντας Εφραιμ ο Φιλοθείτης, ο Γέροντας Πορφύριος θα μιλήσουν ανοιχτά ότι πίσω από το σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο σύστημα βρίσκονται οι Εβραίοι, οι απόγονοι αυτών που σταύρωσαν τον Κύριο και Βασιλέα των Ελληνο-Ρωμαίων. Η ανίερη συμμαχία τους με τον Γερμανο-Ρωμαικό προτεσταντικό κόσμο του οποίου οι πρόγονοι κατάφεραν θανάσιμο πλήγμα στο σώμα της Αρχαίας Ρωμαιοσύνης (1204) και οι οποίοι την παρέδωσαν στα χέρια του Αντίχριστου Ισλάμ, θα αποσκοπεί στην οριστική εξαφάνιση του αληθινού βιώματος της ορθοδοξίας από τον πλανήτη γη.

Η ισχύς του Δυτικού κόσμου θα εκφράζεται μέσα από την θεαματική τεχνολογία, την οικονομική παντοδυναμία, την στρατιωτική υπεροπλία και την πολιτισμική ηγεμονία όλου του πλανήτη. Ο ιστός που θα συγκρατεί το σύνολο σχεδόν των εθνών κάτω από την επιρροή του θα έχει μετεξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου από στρατιωτικο-πολιτικό (στρατιωτικές βάσεις σπαρμένες σε όλο τον κόσμο, χειραγωγούμενα καθεστώτα, δίκτυα κατασκοπίας), σε οικονομικό-τεχνολογικό (λειτουργική σύνδεση χρηματιστηρίων, δυνατότητες σύναψης δανείων και παροχή φθηνού χρήματος, ένταξη στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου, διαδίκτυο). Η προώθηση της ηλεκτρονικής συμμετοχικής δημοκρατίας του World Wide Web θα οδηγήσουν και τα τελευταία τμήματα του κόσμου που ήταν καθηλωμένα με πολιτικό-στρατιωτικούς όρους να επιδιώξουν την ‘απελευθέρωση’ και την οργανική ένταξη τους στον νέο κόσμο των αγορών και των ευκαιριών (Αραβική ‘Άνοιξη’ 2011).
Τα όπλα του νέου στρατού που σηκώνει ο Κύριος Των Δυνάμεων εναντίον της λοιμικής των στρατιών των ακρίδων είναι εδώ και δύο χιλιετίες γνωστά καθώς ‘Ουδέν καινόν μετά Χριστόν’. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες γνήσιοι Ελληνο-Ρωμαίοι θα γνωρίζουν ότι θα πρέπει να αντιπαρατάξουν την εγκράτεια απέναντι στην αφθονία και την απληστία, την υπομονή απέναντι στην κακοπάθεια και την ένδεια, την σύνεση και την ταπείνωση απέναντι στον εξευτελισμό και την προδοσία, την αγάπη απέναντι στη βία και στην κακία, μα πάνω από όλα την θυσία απέναντι στη δύναμη και την αλαζονεία. Το πανίσχυρο επικοινωνιακό δίκτυο που οι σύγχρονοι απόγονοι του αρχαίου κόσμου καλούνται να αντιτάξουν στο World Wide Web θα είναι εξίσου αρχαίο μα πάντα αποτελεσματικό και νέο. Η μονότονη επίκληση του ονόματος του Υιού Λόγου του Θεού για το καλό του πλησίον ‘Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον τον πλησίον μου’. ‘Όταν ο κάθε ορθόδοξος προσεύχεται για τον διπλανό του σχηματίζεται ένα πανίσχυρο ασύρματο δίκτυο επικοινωνίας του οποίου η συχνότητα βρίσκεται στον Λόγο του Θεού. Στον Ουρανό’.(Γέροντας Πορφύριος).

Σίγουρα οι επισημάνσεις και οι προειδοποιήσεις των σύγχρονων αγίων Γερόντων οδηγούν στο συμπέρασμα ότι μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η γιγαντιαία επίθεση των Ακρίδων στις χώρες που γέννησαν την Ρωμαιοσύνη. Την Ελλάδα και την Ιταλία. Επίθεση που είχε σαν αποτέλεσμα την τοποθέτηση τεχνοκρατών στην πολιτική ηγεσία και των δύο αυτών χωρών. Ανθρώπων ολοκληρωτικά αναθρεμμένων με το πνεύμα της νέας εποχής του κόσμου των αγορών (Λουκάς Παπαδήμος, Mario Monti) και πλήρως ενταγμένων σε κάθε μυστικοπαθή και ελιτίστικη λέσχη της νέας τάξης πραγμάτων. Το επόμενο βήμα του πολέμου σύμφωνα πάντα τους γέροντες θα είναι η επιβολή του ψηφιακού χρήματος ως το απόλυτο όπλο πάταξης της φοροδιαφυγής και του δημοσιονομικού ελέγχου. Η κάρτα του πολίτη θα αποτελέσει την πλατφόρμα της εξοικείωσης του κόσμου με το νέο χρήμα. Θα προπαγανδιστεί με κάθε μέσο και θα στεφανωθεί και πάλι με τις δάφνες της αξιοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του δίκαιου καταμερισμού των φόρων. Η εισαγωγή του ψηφιακού χρήματος θα αφαιρέσει την αξία από κάθε πραγματικό κεφάλαιο του αληθινού κόσμου καθώς θα την μεταφέρει στον εικονικό κόσμο του διαδικτύου. Η κατοχή πραγματικού πλούτου δεν θα σημαίνει τίποτα καθώς η συναλλαγή θα καθίσταται αδύνατη εάν δεν μεταφράζεται σε ψηφιακά credits, η διαχείριση των οποίων θα είναι εφικτή αποκλειστικά και μόνο μέσω του διαδικτύου.

Ο γέροντας Παίσιος θα μας προειδοποιήσει όλους εμφατικά : ‘Θα σας δίνουν κάρτες για να σας συνηθίσουν μ' αυτές. Κι όταν κάποτε όλα τα συγκεντρώσουν σε μια κάρτα (ταυτότητα,διαβατήριο,δίπλωμα οδήγησης κλπ) αυτό θα είναι το σφράγισμα, να μην το πάρετε’…‘Η ταυτότητα δεν είναι το σφράγισμα είναι η εισαγωγή τού σφραγίσματος’…’ Σιγά-σιγά, μετά την κάρτα και την ταυτότητα, δηλαδή το «φακέλωμα», θα προχωρήσουν πονηρά στο σφράγισμα. Με διάφορα πονηρά μέσα θα κάνουν εκβιασμούς, για να δέχονται οι άνθρωποι το σφράγισμα στο μέτωπο ή στο χέρι. Θα στριμώξουν τα πράγματα και θα πουν: «Μόνο με τις κάρτες θα κινήσθε. Τα χρήματα θα καταργηθούν».’…’Πίσω λοιπόν από τό τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως», ασφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται ή παγκόσμια δικτατορία, ή σκλαβιά τού Αντίχριστου. «... Ινά δώσωσιν αύτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς η επί των μετώπων αυτών, και ίνα μή τις δύνηται άγοράσαι ή πωλησαι, ει μή ό έχων τό χάραγμα, τό όνομα τοϋ θηρίου ή τον αριθμόν τοϋ ονόματος αύτοϋ. Ωδε ή σοφία εστίν ό έχων νουν ψηφισάτω τόν αριθμόν τοϋ θηρίου-αριθμός γάρ άνθρωπου εστί- και ό αριθμός αύτοϋ χξς΄.[4]. Διότι αυτός, ο αντίχριστος, θα είναι η αιτία. Ο προσδοκώμενος Μεσσίας των Εβραίων.

Ο γέροντας Παίσιος θα φθάσει να προβλέψει με απίστευτη ακρίβεια την τραγελαφική κατάσταση στην οποία θα βρεθεί η χώρα μας μετά την επίθεση των ακρίδων. ‘Θα έρθει καιρός που θα ανεβοκατεβαίνουν κυβερνήσεις, θα εναλλάσσονται τα κόμματα, θα ανακαλούνται διατάγματα, θα ψηφίζονται νόμοι και θα καταργούνται άλλοι, και θα επικρατήσει σύγχυση και ταραχή…’.
Όπως και τη συγκυριακή διαμόρφωση κοινού μετώπου μεταξύ των υποστηρικτών της ηττημένης και παρωχημένης λαικής δημοκρατίας και των γνήσιων απογόνων του Ελληνο-Ρωμαικού κόσμου, απέναντι στις στρατιές των ακρίδων της συμμετοχικής δημοκρατίας. Θα υποστηρίξει ενάντια σε κάθε λογική της εποχής εκείνης (1983): ‘…Τότε όμως θα αντιδράσουν λίγοι πιστοί Χριστιανοί, αλλά και το ΚΚΕ…’.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ
Πλήθος ανθρώπων σε όλο τον κόσμο θα ξεσηκωθούν απέναντι στις στρατιές των Ακρίδων αγανακτώντας από την λοιμική και την μανία τους. Δεν θα αντιλαμβάνονται οι δύσμοιροι ότι και οι ίδιοι θα έχουν μετεξελιχθεί, χωρίς να το καταλάβουν, σε μικρές Ακρίδες που θα κερδοσκοπούν παίζοντας στο χρηματιστήριο, θα υπερκαταναλώνουν εξαντλώντας τις πιστωτικές τους κάρτες και θα αδιαφορούν για τον διπλανό τους. Θα θεωρούν τους εαυτούς τους αθώους χωρίς να καταλαβαίνουν ότι η αχόρταγη συμπεριφορά τους θα έχει γιγαντώσει την μετανάστευση των εξαθλιωμένων του πλανήτη από τις χώρες που οι ίδιοι ερήμωσαν, προς τον ‘Πολιτισμένο κόσμο’ τους. Οι στρατηγοί τους, οι Μεγάλες Ακρίδες που τόσα χρόνια έμαθαν να ακολουθούν θα τους έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο. Μόλις πριν μερικές δεκαετίες ήταν που τους προσκαλούσαν στο μεγαλύτερο φαγοπότι της ιστορίας. Μία πρόσκληση στολισμένη με όλα τα κλασικά παραμύθια της αξιοκρατίας, της δικαιοσύνης και της αέναης αφθονίας. Κάλεσαν τους ανθρώπους με κολακείες να απαρνηθούν την ανθρωπιά τους, κάτι που πρώτοι αυτοί οι μεγάλοι και δυνατοί του κόσμου τούτου είχαν κάνει. Θέλησαν να κάνουν τους λαούς όμοιους τους. Και το κατάφεραν σε μεγάλο βαθμό σε όλο τον δυτικό κόσμο. Για άλλη μια φορά οι μεγάλοι του κόσμου βασίστηκαν στην απληστία και την αδιαφορία του κοινού ανθρώπου, για να στρατολογήσουν τεράστιους στρατούς. Να τους μετουσιώσουν σε τρομακτικές ακρίδες και να τους στρέψουν εναντίον των ανταγωνιστών τους και του πλανήτη ολόκληρου (υπερκαταναλωτική κοινωνία, χρηματιστηριακή κερδοσκοπία). Αφού τους έμαθαν να τρέφονται με τα υπολείμματα που άφηνε πίσω η καταστροφική μανία τους, στο τέλος τους εγκατέλειψαν πεινασμένους, αβοήθητους και πιο άπληστους από ποτέ. Τους άφησαν να αγανακτήσουν.

Νομοτελειακά οι μικρές ακρίδες θα πεθάνουν πρώτες όταν η τροφή εκλείψει. Η τροφή όμως δεν εξέλειψε. Απλά έφθασε η ώρα της αυτοκρατορίας όπου τροφή θα υπάρχει μόνο για όσους ενταχθούν πλήρως στο σύστημα. Για όσους εγκαταλείψουν και το τελευταίο φύλο συκής. Όλος ο κόσμος θα προσκληθεί στο τελευταίο και μεγαλύτερο φαγοπότι. Και η πλειοψηφία των σημερινών Αγανακτισμένων θα προσέλθει.

Στο τελευταίο εκείνο φαγοπότι η τροφή θα εκλείψει και για τους αδύνατους και για τους δυνατούς.
Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας καλεί να μην συμμετάσχουμε στο τελευταίο αυτό φαγοπότι της ερήμωσης. Μας καλεί να μην αποτελέσουμε οργανικά στοιχεία του θηρίου που θα ερημώσει τον πλανήτη. Του βδελύγματος της ερημώσεως. Να Του δείξουμε εμπιστοσύνη και να αφήσουμε το θέμα της τροφής μας στα χέρια Του. Να μείνουμε άνθρωποι όπως μας έπλασε. Να μην γίνουμε Ακρίδες.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό 'Τρίτο Μάτι' τον Ιανουάριο του 2012




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Δεν απειλούμε ούτε εκβιάζουμε, αλλά ούτε απειλούμαστε, ούτε εκβιαζόμαστε», δηλώνει ο πρωθυπουργός. Χτίσαμε συμμαχίες και καταθέσαμε τις προτάσεις μας. Θα τηρήσουμε τις δεσμεύσεις στους ψηφοφόρους μας και θα σεβαστούμε τους κανόνες της ΕΕ, αλλά όχι τη λιτότητα.

«Αποδείξαμε ότι δεν πορευόμαστε στο άγνωστο. Είχαμε και έχουμε στρατηγικό σχέδιο για τη διαπραγμάτευση», ξεκαθάρισε ο Αλέξης Τσίπρας μιλώντας στην κοινοβουλευτική του ομάδα. Όπως είπε στις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις που έγιναν στόχος ήταν να ειπωθεί η αλήθεια αλλά και το σχέδιο που υπάρχει, ενώ εκτίμησε ότι οικοδομήθηκαν συμμαχίες.
«Περιμένουμε τις προτάσεις των εταίρων. Περιμένουμε και τις προτάσεις της Γερμανίας, από την οποία δεν ακούσαμε κάτι συγκεκριμένο», είπε και σημείωσε ότι πλέον κανείς στην Ευρώπη δεν μιλά για την τρόικα.
«Μας δεσμεύουν οι κανόνες της ΕΕ. Θα τους σεβαστούμε αν και διαφωνούμε. Θα σεβαστούμε τον κανόνα για πρωτογενώς ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Η λιτότητα όμως δεν αποτελεί κανόνα της ΕΕ. Τα εξωφρενικά πρωτογενή πλεονάσματα δεν είναι κανόνας της ΕΕ».
Πρέπει να σταματήσει το δράμα της χώρας. «Υπάρχει», όμως, «μια κάστα εντός και εκτός της Ελλάδας, ένας σκληρός θύλακας νεοφιλελευθερισμού που θέλει η Ελλάδα να παραμείνει το πειραματόζωο».
Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα αν δεν είχε εκλεγεί ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα θα είχαν γίνει νόμος οι ρυθμίσεις που προέβλεπε το email Χαρδούβελη. Αν’ αυτού τώρα ξεκίνησε μια δύσκολη διαπραγμάτευση. «Η διαβούλευση χρειάζεται χρόνο. Χρόνο δεν χρειάζεται μόνο η Ελλάδα αλλά και οι εταίροι», είπε και σημείωσε με νόημα ότι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται προσφέρει κακή υπηρεσία στην Ευρώπη. 

Ιστορικές στιγμές
«Πρέπει να είμαστε περήφανοι που συμμετέχουμε σε αυτή τη διαδικασία», είπε στην αρχή της ομιλίας του. «Ζούμε ιστορικές στιγμές, πρέπει να βάλουμε τέλος στο πελατειακό κράτος και την ανθρωπιστική κρίση, βάζοντας μπροστά το ανθρώπινο κεφάλαιο».
Εκπροσωπούμε την Ευρώπη των λαών και της ισότητας. Στις 25 Γενάρη έγινε ένα μεγάλο βήμα. «Αν για κάτι νοιώθουμε περήφανοι είναι γιατί στις 26 Γενάρη οι πολίτες ανάσσαν και ένοιωσαν αξιοπρέπεια. Η δημοκρατία επέστρεψε στον τόπο που γεννήθηκε».
«Κυριαρχεί στον τόπο η βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί σκληρά και θα βάλει οριστικό τέλος στην τρόικα και τις πολιτικές της. Κυριαρχεί η βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση θα παρουσιάσει τον δικό της οδικό άξονα για έξοδο από την κρίση».
Ολοι ξέρουν ότι θα κάνουμε πράξη αυτό που λέμε. Η Ελλάδα δεν είναι πλέον αποδέκτης εντολών μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. «Χρειάστηκε μια εβδομάδα νέας κυβέρνησης και καταφέραμε να αλλάξει η ατζέντα της συζήτησης στην Ευρώπη» υποστήριξε ο πρωθυπουργός.
Επανέλαβε την ανάγκη να υπάρξει ένα κοινό σπίτι, η Ευρώπη, χωρίς ιδιοκτήτες και ενοικιαστές. «Δεσμευτήκαμε να εφαρμόσουμε αυτά για τα οποία μας ψήφισε ο ελληνικός λαός και είναι υποχρέωση και καθήκον μας να μην επιτρέψουμε οι πολίτες να εξαπατηθούν ξανά».
Σημείωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απειλεί καμία ισορροπία στην Ευρώπη, έρχεται να αποκαταστήσει την ισορροπία στην Ευρώπη, προσέθεσε. «Στόχος μας δεν είναι δημιουργήσουμε νέο διχασμό Βορά-Νότου». 

Κράτος φιλικό στον πολίτη
Όπως είπε ο πρωθυπουργός η κυβέρνηση δημιουργήθηκε άμεσα και σχηματίστηκε με μια δομή δέκα υπουργείων. «Αρχίσαμε από την κυβέρνηση για να αλλάξουμε το κράτος και να το κάνουμε ποιο χρήσιμο και λειτουργικό για τους πολίτες», είπε και σημείωσε ότι η αποδοχή της κοινής γνώμης είναι διπλάσια από αυτή των ψηφοφόρων. 

Οι «παρενθέσεις»
Ο πρωθυπουργός έστειλε μήνυμα σε όσους, όπως είπε εντός και εκτός Ελλάδας ονειρεύονται «παρενθέσεις». Δηλώσεις που λένε ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν τίποτα είναι επικίνδυνες για την Ευρώπη σε μια περίοδο που ανεβαίνει ο ναζισμός.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Σπύρος Ν. Λίτσας

Αν και θιασώτης της άποψης ότι η Ιστορία κινείται γραμμικά, δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι ως λαός βιώνουμε διαρκή deja vu.

Κι αυτό γιατί για άλλη μια φορά βρισκόμαστε εμπρός στο κομβικό δίλημμα «συστημική σταθερότητα ή εσωτερική παλινόρθωση / ανασυγκρότηση». Για πρώτη φορά μάς ετέθη ασφυκτικά από την Ιερά Συμμαχία τον 19ο αιώνα, όταν οι Φιλικοί, εμπνευσμένοι από τον δροσερό άνεμο νεοτερικής ανατροπής που φύσηξαν στο πρόωρα γερασμένο κορμί της γηραιάς ηπείρου η Αμερικανική και η Γαλλική Επανάσταση, έθεσαν σε κίνηση την εθνική παλιγγενεσία.
Τα πρώτα κράτη που έσπευσαν να αναγνωρίσουν τους επαναστατημένους Ελληνες ήταν η Αϊτή, υπό την ηγεσία του Ζαν Πιέρ Μπουαγιέ, και οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με το διάγγελμα του προέδρου Τζέιμς Μονρόε στις 4 Δεκεμβρίου 1822, αντιαποικιακές οντότητες που επιθυμούσαν την ανατροπή του status quo που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία μετά την ήττα του Ναπολέοντα.

Σήμερα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ αλλά και το ΔΝΤ δεν επιθυμούν μεγάλης κλίμακας μεταβολές ως προς τον τρόπο διαχείρισης του οικονομικού ζητήματος της Ευρώπης. Εκ πρώτης η αντίδραση αυτή είναι αναμενόμενη, αφού η πλειονότητα των αναλύσεων συμφωνεί στο ότι, αν η Ελλάδα αλλάξει μεθοδολογία, τότε η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία θα έχουν όλα τα αναγκαία επιχειρήματα ώστε να αντιταχθούν στη συνταγή της ευρωλιτότητας. Αυτό όμως που τρομάζει είναι η άποψη ότι η τοξικότητα θα διαχυθεί από τον Νότο στο σύνολο της γηραιάς ηπείρου και από κρίση χρέους θα μετατραπεί σε κρίση λειτουργίας του ενωσιακού μοντέλου.

Η προσέγγιση αυτή όμως είναι λανθασμένη. Η διατήρηση των συστημικών δεδομένων έρχεται να προσκρούσει στην ανάγκη εσωτερικής, κοινωνικής και οικονομικής ανασυγκρότησης της Ελλάδας. Χάσαμε πολύ χρόνο υποστηρίζοντας ανορθολογικά ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο, εγκλωβισμένοι σε μια ακατανόητη επιχειρηματολογία που δεν είχε να προσφέρει ουσιαστικά στην πραγματική οικονομία.
Ως αποτέλεσμα, οι αναλυτές προσεγγίζουν την ελληνική κρίση ως μαγική εικόνα. Οι άνεργοι καταγράφονται ως απρόσωποι αριθμοί, η άνοδος της Ακρας Δεξιάς περιστασιακή συνθήκη και όχι σύμπτωμα της βαθιάς ασθένειας που διαπερνά τον κοινωνικοπολιτικό κορμό της χώρας, το αποτυχημένο μοντέλο διαχείρισης της κρίσης μια πραγματικότητα που ήδη παρουσιάζεται σε επιστημονικές μονογραφίες ανά τον κόσμο αλλά όχι ως μια πραγματικότητα στο εσωτερικό αφήγημά μας που χρειάζεται αλλαγή πορείας.

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να συνεχίσει να εξηγεί με σαφήνεια και επιστημονικό ορθολογισμό στους εταίρους μας ότι η εξουθένωση της Ελλάδας, που δεν μπορεί να γίνει πλέον ανεκτή από τον ελληνικό λαό σε καμία των περιπτώσεων, όχι μόνο είναι αδιέξοδη, αλλά οδηγεί και στη συνολικότερη αποδόμηση της ευρωζώνης, αφού η αρχή της αλληλεξάρτησης πάνω στην οποία είναι χτισμένη η Ε.Ε. θα αρχίσει να λειτουργεί αντίστροφα, οδηγώντας το ευρωπαϊκό οικοδόμημα σε αποδόμηση.

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να συνεχίσει με σαφήνεια να καθιστά ξεκάθαρο ότι η συνέχιση της λιτότητας δεν μπορεί να παραταθεί, τόσο γιατί ο κυρίαρχος λαός αποφάσισε αντίθετα όσο και γιατί τυχόν διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης καθιστά την Ελλάδα φορέα αρνητικών εξελίξεων για το σύνολο της Ευρώπης δίχως τη θέληση των Αθηνών, εξαιτίας του ότι οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο έχουν αναλύσει λανθασμένα την εξίσωση της συστημικής θωράκισης, αγνοώντας παντελώς την αρχή της πολιτικοδημοσιονομικής αλληλεξάρτησης.
Τέλος, η Ελλάδα οφείλει να απευθυνθεί σε φορείς που έχουν αποδείξει την ευελιξία τρόπου σκέψης και προσέγγισης της διεθνούς πολιτικής, όπως οι ΗΠΑ, Βρετανία, Ισραήλ, Ινδία, Ιαπωνία και Νότιος Κορέα. Η συνέντευξη Ομπάμα στο CNN, που υποστηρίζει το τέλος της λιτότητας στην Ελλάδα, ενισχύει μια νέα στρατηγική από την Αθήνα. Χρειαζόμαστε ισχυρά στηρίγματα στο δύσκολο διάστημα που ανοίγεται εμπρός μας και που οφείλει να μας βρει ενωμένους, αν θέλουμε να επιστρέψουμε στη διεθνοπολιτική κανονικότητα.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στο μακρινό 2011 με συνεχή άρθρα μου: “οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Εμείς;”, “Χτυπώντας την πόρτα μιας κουφής Κυβέρνησης”, και “Υπάρχει πεπειραμένος χειρουργός για την Ελλάδα μας”, προσπαθούσα να χτυπήσω το καμπανάκι της ανησυχίας αλλά και της ενημέρωσης, πως η οικονομική κρίση της Ελλάδος δεν ήταν φαινόμενο Ελληνικό, όπως πολλοί καιροσκόποι και εθελοτυφλούντες ήθελαν να παρουσιάσουν, αλλά επρόκειτο για μια Ευρωπαϊκή αν όχι Παγκόσμια οικονομικοπολιτική κρίση. Επίσης, ισχυριζόμουν πως η μόνη λύση για την Ελλάδα μας θα ήταν η σκληρή διαπραγματευτική πολιτική από την πλευρά της τότε Κυβέρνησης Παπανδρέου με τους εταίρους μας, επενδύοντας στον φόβο των Ευρωπαίων για τη διάλυση της Ευρωζώνης από μια πιθανή πτώχευση της Ελλάδος. Άλλωστε, αυτό προέκυπτε από τις τοποθετήσεις έγκριτων οικονομολόγων της Ευρώπης και των ΗΠΑ, οι οποίοι διατύπωναν πως η κρίση αφορούσε όλη την Ευρωζώνη και πιθανή πτώχευση της Ελλάδος θα λειτουργούσε ως ντόμινο και για άλλες χώρες, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και πιθανότατα η Ιταλία και η Γαλλία, με αποτέλεσμα τη διάλυση της Ευρωζώνης.

Ωστόσο, αξίζει να σημειωθεί πως η διόγκωση του δημοσίου χρέους μας δημιουργήθηκε κυρίως λόγω της διαχρονικής σύναψης πελατειακών σχέσεων του κράτους με τους πολίτες μέσω της απονομής παράλογων προνομίων στους εργαζόμενους του δημοσίου, της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος από τις κυβερνήσεις και την δημιουργία ενός υπέρογκου και δυσκίνητου κράτους. Ενός κράτους που δεν νοιάστηκε να δημιουργήσει ανάπτυξη των παραγωγικών μονάδων του τόπου και πολλές φορές πολέμησε με φοβερά αντικίνητρα την όποια τέτοια ανάπτυξη. Ενός κράτους που δεν παράγει σχεδόν τίποτε. Και ευθύνη είχαν όλες οι κυβερνήσεις της Μεταπολιτεύσεως.

Πιστή σε αυτήν την πολιτική και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, που εξελέγη με το προεκλογικό δημαγωγικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», τάζοντας στον λαό μας λαγούς με πετραχήλια. Και μετεκλογικά υποθήκευσε το μέλλον μας με την υπαγωγή της χώρας στους όρους του επαχθούς Μνημονίου μέσω του εκβιαστικού διλλήματος «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Παράλληλα, η ίδια η κυβέρνηση καταρράκωνε την αξιοπιστία μας προς τρίτους με τις προδοτικές ατάκες περί Τιτανικού της Ελληνικής οικονομίας και άλλων τέτοιων δηλώσεων. Έτσι, μοιραία, βύθισε την Ελληνική οικονομία στην μεγαλύτερη ύφεση της μεταπολεμικής περιόδου.

Επίσης, θα μου επιτραπεί να θυμίσω πως εκείνη την εποχή, οι πιστωτές μας - ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ - αλλά και οι ΗΠΑ, με συνεχείς δηλώσεις των αντιπροσώπων τους - Μέρκελ, Σαρκοζί, Τρισέ - έδειχναν πως ανησυχούσαν για την ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδος, γιατί αυτόματα θα σήμαινε την απομάκρυνσή της από την ευρωζώνη και θα λειτουργούσε ως ντόμινο και για άλλες χώρες της, όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία και πιθανότατα η Ιταλία και η Γαλλία, με συνέπεια τη διάλυση του ευρώ. Αλλά δυστυχώς, δεν υπήρξε καμιά διαπραγματευτική στρατηγική από την κυβέρνηση Παπανδρέου και χάθηκε για την Ελλάδα η μεγαλύτερη ευκαιρία διευθετήσεως μεγάλου μέρους του χρέους από τους διεθνείς τοκογλύφους-κερδοσκόπους δανειστές μας.

Στη συνέχεια παρέλαβε το πιστόλι από το τραπέζι όπου το είχε τοποθετήσει ο Γιώργος Παπανδρέου, ο μετέπειτα Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και με την υποτελή και δουλική πολιτική του, το τοποθέτησε - το πιστόλι - στον κρόταφο των Ελλήνων. Ο Αντώνης Σαμαράς που ως αξιωματική αντιπολίτευση της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ, υπερθεμάτιζε κατά των συνταγών του Μνημονίου και υποσχόταν την κατάργησή του. Και στην συνέχεια έγινε Μνημονιακότερος του Γιώργου Παπανδρέου, υπογράφοντας τα επόμενα Μνημόνια της υποταγής στους “εταίρους μας”. Έτσι, αντί αυτός και η κυβέρνησή του να επενδύσουν επάνω στην δύσκολη χρονική στιγμή για την Ευρώπη και το τραπεζικό της σύστημα, διαπραγματευόμενος σκληρά, έχοντας ορατό την εποχή εκείνη το φόβο των Ευρωπαίων για την επικείμενη διάλυση της ευρωζώνης, αντίθετα αναλώθηκε σε ατέρμονες συζητήσεις με τους εκπροσώπους των “εταίρων” μας, εφαρμόζοντας απόλυτα την οικονομική τους πολιτική που δεν προσέδιδε καμία ελπίδα οικονομικής ανάκαμψης από την στιγμή που τα λεφτά των δανείων αποδίδονται για την εξυπηρέτηση του χρέους και δεν διοχετεύονται στην ανάπτυξη, κυρίως του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα της χώρας, αυξάνοντας έτσι καθημερινά το δημόσιο χρέος.

Υπό την πίεση λοιπόν, αυτής της ατέρμονης και ατελέσφορης πολιτικής, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου οδήγησε τον τόπο σε πρόωρες εκλογές. Όπως ακριβώς, και η κυβέρνηση Παπανδρέου των εκλογών του 2009. Και ο κυρίαρχος λαός μας, που αρχίζει και γίνεται σοφότερος, ανέδειξε την 25η Ιανουαρίου 2015 κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μια κυβέρνηση, δυο κομμάτων με πλείστες όσες ιδεολογικές αντιθέσεις, αλλά που την ενώνει ο διακαής πόθος της κατάργησης των Μνημονίων. Άλλωστε, αυτό ήταν το κυρίαρχο προεκλογικό σύνθημά τους και γι΄ αυτό ο Ελληνικός λαός τους εμπιστεύθηκε, ρίχνοντας στον Καιάδα της λήθης όσα κόμματα συντάχθηκαν με τη Μνημονιακή πολιτική. Τα δεκανίκια των Μνημονιακών κυβερνήσεων, ΛΑ.Ο.Σ και ΔΗ.ΜΑΡ διαλύθηκαν, το ΠΑ.ΣΟ.Κ πνέει τα λοίσθια και η σπαρασσόμενη Ν.Δ. θα προσπαθήσει να ανασυνταχθεί, αλλάζοντας πολιτική κατεύθυνση.

Ωστόσο, τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης είναι ενθαρρυντικά. Γιατί, δείχνει να τηρεί τις προεκλογικές δεσμεύσεις της προς τον Ελληνικό λαό, που ήταν η σκληρή διαπραγματευτική πολιτική απέναντι των “εταίρων” μας στη Ευρωζώνη. Κάτι δηλαδή, που δεν έπραξαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά. Είναι ενθαρρυντικά, γιατί δείχνει να αποδίδει η αλλαγή πλεύσης αυτής της κυβέρνησης σε σχέση με την υποτέλεια των προηγούμενων. Δείχνει πως οι Ευρωπαίοι “εταίροι” μας, αναδιπλώνονται μετά την σκληρή αντιπαράθεση της συνάντησης Βαρουφάκη- Ντάισελμπλουμ. Γιαυτό και η αυστηρή κριτική που ασκεί το Βερολίνο στον πρόεδρο του Eurοgroup Γερούν Ντάισελμπλουμ για τα αποτελέσματα της επίσκεψης του στην Αθήνα, ενώ από την κριτική των γερμανικών μέσων ενημέρωσης δεν ξεφεύγει και ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς. Αλλά, Ευρωζώνη δεν είναι μόνο η Γερμανία. Είναι όλα εκείνα τα κράτη – μέλη που έχουν τα ίδια προβλήματα με την Ελλάδα. και κυρίως ο ευρωπαϊκός νότος. Που αργά αλλά σταθερά θα υποκλιθούν και θα υλοποιήσουν την σκληρή διαπραγματευτική πλεύση της ελληνικής κυβέρνησης.

Συνεπώς, είναι σίγουρο πως δημιουργείται ήδη αναστάτωση στην Ευρώπη από αυτήν την σκληρή πολιτική και υπάρχουν κλυδωνισμοί στο οικοδόμημα του Ευρώ. Όπως είναι επίσης σίγουρο πως θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν διάφορες εκβιαστικές πιέσεις μέσω των οίκων αξιολόγησης. Η ελληνική κυβέρνηση όμως, δεν πρέπει να κάνει βήμα πίσω. Υπάρχει ακόμη χρόνος να τρομοκρατήσει τους τρομοκράτες. Στήριγμά της η νωπή εντολή του ελληνικού λαού.

Επικεφαλής «Ελλήνων Πολιτείας»
Επικοινωνία με τον συντάκτη

egerssi@otenet.gr


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Είναι σύνηθες να αντλούνται παραδείγματα της θεωρίας των παιγνίων για να περιγραφούν αντιπαραθέσεις στα παγκόσμια ζητήματα.

Από το «παιχνίδι του δειλού», κοινώς κότα, που οι «επαναστάτες χωρίς αιτία» της δεκαετίας του ’50 το γνωρίζουν από την ταινία με τον Τζέιμς Ντιν, ως το γεράκι με το περιστέρι (hawk - dove), που μάχονται για την ίδια τροφή, το βασίλειο των πτηνών εικονογραφεί πολύ ωραία τις στρατηγικές επιλογές.

Μιλώντας, όμως, για στρατηγική, το σκάκι ως μεταφορά παραμένει αξεπέραστο. Κράτη και άνθρωποι κινούνται γύρω από τη σκακιέρα, προσπαθώντας να αποκομίσουν στοιχειώδη κέρδη.
«Κάθε τόσο, φτάνει ένας μεγάλος δάσκαλος και αλλάζει το παιχνίδι με μια εντυπωσιακή κίνηση, όπως έκαναν ο Νίξον και ο Κίσινγκερ το 1972 με το άνοιγμα στην Κίνα.

Αυτή την περίοδο, η σκακιέρα σχεδόν κραυγάζει για τολμηρές νέες κινήσεις» έγραφε τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Γκίντεον Ράχμαν στους «Financial Times».

Εδώ είμαστε και σήμερα. Και επίσης αυτό που βλέπουμε είναι πως στην Ευρώπη δεν δείχνουν τόσο αδιάφοροι για το «σπουργίτι Ελλάδα», ακόμη κι όταν η έγνοια κρύβει άλλους σκοπούς.

«Είναι σαφές ότι η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωζώνη είναι το μεγαλύτερο ρίσκο για την παγκόσμια οικονομία» είπε ο ένοικος της Ντάουνινγκ Στριτ, στον αριθμό 11.

Η Βρετανία, βέβαια, δεν είναι μέλος της Ευρωζώνης και τούτη η αντεπίθεση εξηγείται εν μέρει και από την παραδοσιακή βρετανική στρατηγική, που στηρίζεται στην αρχή «διαίρει και βασίλευε», αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι δηλώσεις είναι μικρής σημασίας. Διαμορφώνουν κλίμα, αναγκαίο για κάθε βήμα.

Από το Παρίσι και το Λονδίνο έως τις Βρυξέλλες και τη Ρώμη του Ρέντσι, που έχει αίσθηση της ευρωπαϊκής αφήγησης και ξέρει να βρίσκει τις σωστές λέξεις και σχέσεις για τις δικές του υποθέσεις -μην το ξεχνάμε-, κάτι γίνεται.

Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε μετά τις δηλώσεις και τις εκδηλώσεις των κινήσεων. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε, χωρίς αφορισμούς ή πανηγυρισμούς.

Πηγή



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Και ποιος δεν έχει κάνει δήλωση τον τελευταίο καιρό για το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης ύψους 1,1 τρισ. ευρώ που ανακοίνωσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) τον προηγούμενο μήνα.

Οι ηγέτες από τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου χαιρέτισαν το πρόγραμμα, βλέποντας σε αυτό περαιτέρω αποκλιμάκωση των πιέσεων στο κόστος δανεισμού, ενώ από τις χώρες του «πυρήνα» η Γερμανίδα καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ και ο υπουργός Οικονομικών της Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν έπαψαν στιγμή να τονίζουν την ανάγκη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων υπό τον φόβο ότι οι αγορές κρατικών ομολόγων θα μπορούσαν να εκληφθούν ως ένα είδος νομισματικής χρηματοδότησης.

Αναμφισβήτητα, πρόκειται για ένα ιστορικό βήμα της ΕΚΤ σε μία ύστατη προσπάθεια να αυξήσει τις τιμές καταναλωτή και να τονώσει τη στάσιμη οικονομία της Ευρωζώνης.

Με κανέναν τρόπο, όμως, δεν θα πρέπει να θεωρηθεί πανάκεια για όλα τα προβλήματα, καθότι από την πρώτη κιόλας στιγμή υπογραμμίστηκε το περιορισμένο εύρος των πλεονεκτημάτων που θα μπορούσαν να προκύψουν από ένα τέτοιο εγχείρημα.

Οι αποδόσεις των ομολόγων της Ευρωζώνης βρίσκονται ήδη σε ιστορικά χαμηλά, εξαιρουμένων των ελληνικών για τους δικούς τους λόγους, ενώ η ΕΚΤ έχει ήδη κάνει πολλές στοχευμένες προσπάθειες για να αυξήσει τον τραπεζικό δανεισμό προς τις μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις, που συνιστούν τη ραχοκοκαλιά της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Το κρίσιμο σημείο σε όλα αυτά είναι η εξασθένηση του ευρώ, κάτι που μέχρι στιγμής έχει πραγματοποιηθεί και μάλιστα με επιτυχία. Συνεπώς, το νέο χρήμα που θα διοχετευθεί στην αγορά μπορεί εν τέλει να προκαλέσει πρόβλημα στην ίδια την ΕΚΤ και ίσως να εξελιχθεί σε ένα επικίνδυνο πείραμα.

Το χρήμα ανταλλάσσεται... και αυτοί που θα πωλήσουν τα ομόλογά τους στην ΕΚΤ θα αγοράσουν κάποιο άλλο ενεργητικό. Δεδομένου όμως ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης θα μειώσει περαιτέρω τις ομολογιακές αποδόσεις στην Ευρώπη, οι αποδόσεις άλλου σχετικά ασφαλούς ενεργητικού θα φαντάζουν πολύ πιο ελκυστικές.

Αυτό σημαίνει εμμέσως πλην σαφώς επιστροφή στο γνωστό carry trade, στην πρακτική δηλαδή να δανείζεσαι σε φθηνό νόμισμα και να επενδύεις σε νόμισμα που υπόσχεται μεγαλύτερα κέρδη.

Είναι γνωστό ότι η πρακτική αυτή με το γιεν οδήγησε σε πολύ μεγάλο βαθμό στη «φούσκα» που προηγήθηκε της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008.

Ο γνωστός μεγαλοεπενδυτής Τζορτζ Σόρος προειδοποίησε πριν από μερικές ημέρες ότι το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης θα δημιουργήσει φούσκες στις αγορές και θα ευνοήσει τους πλουσιότερους.

Και κάποιοι επενδυτικοί οίκοι, μεταξύ των οποίων η JP Morgan, προειδοποίησαν ότι κάθε απόπειρα ενίσχυσης της ρευστότητας ενέχει σοβαρούς κινδύνους και δεν αποκλείεται να οδηγήσει στο ξέσπασμα φούσκας. Μήπως λοιπόν αρχίζει μόλις τώρα ένα παγκόσμιο «παιχνίδι» αναζήτησης κέρδους έως ότου αυξηθούν τα επιτόκια; Και μήπως βρισκόμαστε στην απαρχή δημιουργίας μιας νέας φούσκας με νικητές και χαμένους;

Πηγή "Ναυτεμπορική"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στην πιο κρίσιμη στιγμή της μεταπολιτευτικής ιστορίας μας, για πρώτη φορά με μια κυβέρνηση της Αριστεράς στην ηγεσία της χώρας και έναν λαό που πολεμά να επουλώσει τις πληγές του και να επανακτήσει το χαμόγελό του, ένα ερώτημα «πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», που με εσκεμμένη αφέλεια θέτουν οι «εταίροι μας» και χαιρέκακα αναπαράγουν ξένα και ντόπια παπαγαλάκια: «Θα τιμήσουν οι Ελληνες τις υπογραφές τους; Θα τηρήσουν τα συμφωνημένα;»

Η απάντηση είναι -και πρέπει να είναι- ξεκάθαρη από την αρχή: μνημόνια και δανειακές συμβάσεις είναι έωλα για την εσωτερική έννομη τάξη, αντίθετα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και ανεπαρκή σύμφωνα με το Διεθνές. Εχουν ισχύσει de facto.
Και εξηγούμαστε: Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, που συμπλέκονται μεταξύ τους και αναντίρρητα συνιστούν ολότητες διεθνών συμβάσεων, έχουν μεν συναφθεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις της χώρας, αλλά δεν έχουν κυρωθεί από τη Βουλή. Πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών, κατ’ εντολήν της τρόικας, σφετερίστηκαν, με «νόμο», την αποκλειστική κατά το άρθρο 28 του Συντάγματος αρμοδιότητα της Βουλής να κυρώνει ή να απορρίπτει διεθνείς συμβάσεις και τις εγκαθίδρυσαν μόνο με τις υπογραφές τους. Η δικαιική ισχύς μνημονίων και δανειακών συμβάσεων, κατά την ελληνική θεμελιώδη συνταγματική τάξη, είναι μια πλάνη.
Υπό το πρίσμα του Δικαίου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, και συγκεκριμένα της ενοποιημένης Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ενωσης (ΣΛΕΕ), μνημόνια και δανειακές συμβάσεις τοποθετούνται εκτός αυτού του πλαισίου. Πρόκειται μόνο για ad hoc συμφωνίες χωρών-μελών της ευρωζώνης και τρίτων, τις οποίες, ενώ η ελληνική Βουλή δεν τις έχει κυρώσει, εν τούτοις η χώρα, μέχρι τώρα, υλοποιεί. Από την άλλη, αν τα μνημονιακά μέτρα και οι όροι των δανειακών συμβάσεων μπορούσαν να επιβληθούν μέσω των αποφάσεων του Συμβουλίου της Ε.Ε. ως τάχα υποχρεώσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, τότε μνημόνια και δανειακές συμβάσεις δεν θα χρειάζονταν, γιατί οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Ε.Ε. είναι άμεσα εκτελεστές.
Τέλος, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βιέννης του 1969, που ρυθμίζει την εγκυρότητα των συνθηκών στο Διεθνές Δίκαιο (και έχει κυρωθεί από τη χώρα μας με το Ν.Δ. 402/1974), μια χώρα, επί τη βάσει του άρθρου 46, μπορεί να ισχυριστεί τη μη δέσμευσή της από τους όρους μιας διεθνούς σύμβασης που φέρεται να έχει συνάψει, αν αυτή συνάφθηκε με προφανή παραβίαση μιας διάταξης εσωτερικού δικαίου θεμελιώδους σημασίας σχετικά με την αρμοδιότητα για τη συνομολόγηση και την επικύρωση συνθηκών.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως είναι προφανές, ο ισχυρισμός αφορά το ότι μνημόνια και δανειακές συμβάσεις συνάφθηκαν με αντισυνταγματικές εξουσιοδοτήσεις υπουργών και με ρητή δέσμευση να παρακάμψουν τη Βουλή (πόσο μάλλον όταν την παράβαση σου την έχουν υποδείξει αυτοί με τους οποίους συνεβλήθης), ενώ, όπως είπαμε, η κανονιστική τους ισχύ δεν καλύπτεται ούτε από τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Ε.Ε. Ενας τέτοιος ισχυρισμός, για να προταθεί πειστικά στo διεθνές forum και στα αντίστοιχα διεθνή και ευρωπαϊκά δικαστήρια, εάν χρειαστεί, προϋποθέτει ότι η χώρα ανάδειξε την παράβαση και παρέπεμψε στη Δικαιοσύνη τους πρωταίτιους. Αλλιώς, μπορεί να θεωρηθεί προσχηματικός. Αν εμείς δεν σεβόμαστε το Σύνταγμά μας και τη Δημοκρατία μας, φαίνεται ακατανόητο γιατί πρέπει να τα σεβαστούν οι «δανειστές» μας. Προς την ίδια κατεύθυνση συνηγορεί και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ.
Η χώρα, λοιπόν, έχει δανειστεί, αλλά de facto. Τα μνημονιακά προστάγματα και οι όροι δανεισμού της δεν τη δεσμεύουν ούτε νομικά ούτε ηθικά. Είναι και παραμένουν αυθαίρετα. Η εκταμίευση των δανείων, ή αλλιώς οι χρηματοδοτικές διευκολύνσεις της χώρας, είναι γεγονότα που αποσυνδέονται από τους όρους αποπληρωμής τους μέσω μνημονίων και δανειακών συμβάσεων. Περαιτέρω, το τι ακριβώς και πώς έχει δανειστεί η χώρα, γιατί οδηγήθηκε να δανειστεί, το τι οφείλει και σε ποιους είναι άλλη «μεγάλη» κουβέντα.
Πάντως, το άθροισμα δημόσιου και ιδιωτικού της χρέους, αντανακλώμενο στο ΑΕΠ της (γιατί αυτή τη σύγκριση αρέσκονται αυθαίρετα να κάνουν οι διάφοροι «ιθύνοντες»), ακόμη και σήμερα, είναι πολύ μικρότερο από αυτό πολλών άλλων, τάχα ισχυρών, εταίρων μας. Αυτά, κατ' αρχάς, διατρανώνονται προς πάσα κατεύθυνση. Δεν επαιτούμε ούτε παρακαλάμε. Δεν ανταλλάσσουμε τη δημοκρατία και την ελευθερία μας για την εύνοια κανενός. Υπερασπιζόμαστε τα δίκαιά μας, όπως επιτάσσουν το Σύνταγμά μας, η ιστορία μας και η αξιοπρέπειά μας.

Φώτης Σπυρίδων Μαζαράκης
*Δ.Ν. - δικηγόρος
Από efsyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλοι πρέπει να είμαστε περηφανοι που συμμετέχουμε στην ιστορική διαδικασία χειραφέτησης του ελληνικού λαού, που γράφει ιστορία, γιατί είναι αποφασισμένος να στηρίξει τις μεγάλες αλλαγές για το τέλος του πελατειακου κράτους, για την επιστροφή στη σταθερότητα, για πραγματικές μεταρρυθμίσεις, όχι απορρύθμισης και βαρβαρότητας, τόνισε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, από το βήμα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
«Είστε η φωνή των πολιτών, οι εκπρόσωποι ενός λαού που αποφάσισε με γενναιότητα για τη ζωή του και επέλεξε ελπίδα και ανασυγκρότηση... οι 149 βουλευτές και βουλευτίνες του ΣΥΡΙΖΑ αποτελείτε πλέον κομματι της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού λαού» είπε απευθυνόμενος στους βουλευτές του κόμματος.
Ο κ. Τσίπρας τόνισε μεταξύ άλλων πως κυριαρχεί η πεποίθηση ότι η νέα κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί σκληρά και θα βάλει οριστικό τέλος στην τρόικα και τις πολιτικές της.

«Η κυβέρνηση από τα πρώτα βήματα έδωσε ελπίδα στον πολύπαθο λαό. Έδωσε στην πατρίδα ταυτότητα που αναγνωρίζεται από όλο τον κόσμο. Έγινε θετικό σημείο αναφοράς στην Ευρώπη» ανέφερε.
Αναφέρθηκε ακόμη σε αίσθημα περηφάνειας που θα πρέπει να διακατέχει τους βουλευτές γιατί «οι πολίτες γέμισαν αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση ανεξάρτητα με το τι ψήφισαν. Γιατί επέστρεψε η δημοκρατία στον τόπο που γεννήθηκε. Δεν κυριαρχεί η ανασφάλεια. Κυριαρχεί η βεβαιότητα ότι η νέα κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί σκληρά για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια», τόνισε.

Συνεχίζοντας την κριτική του ο κ. Τσίπρας ανέφερε ότι «η ελληνικη δημοκρατία δεν είναι πλέον αποδέκτης εντολών μέσω μέιλ. Έχει δική της φωνή τη δική της διαπραγματευτική ισχύ».
«Χρειάστηκε μόνο μία εβδομάδα και καταφέραμε να αλλάξει η αντζέντα. Πράγμα που μαρτυρούν οι επαφές που είχα. Για να ξεκινήσει η συζήτηση στην Ευρώπη πάνω στα πραγματικά προβλήματα για να συζητήσουμε για την ανάπτυξη και όχι άλλο για τη λιτότητα, για να αποδομηθεί το κατεστημένο που θέλει περισσότερο λιτότητα» υπογράμμισε.
Ο κ. Τσίπρας διαβεβαίβωσε πως η ελληνική κυβέρνηση δεν απειλεί καμία ισορροπία στην Ευρώπη. «Δεν είναι απειλή είναι η ελπίδα για τις μεγάλες και αναγκαίες αλλαγές που πρέπει να συντελεστούν στην Ευρώπη, που είτε θα είναι δημοκρατική, είτε θα δυσκολευτεί να συνεχίσει να υπάρχει». 

Τόνισε επίσης για άλλη μία φορά πως υπάρχει επεξεργασμένο στρατηγικό σχέδιο για τη διαπραγμάτευση καθώς και πρόγραμμα για την παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου.
Όπως είπε η Ελλάδα έχει προτάσεις, τις οποίες κατέθεσε στους εταιρούς της, και περιμένει τις δικές τους προτάσεις. Σημείωσε μάλιστα πως η κυβέρνηση περιμένει με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και τις προτάσεις της Γερμανίας, από την οποία, όπως είπε, μέχρι σήμερα, δεν έχουμε ακούσε κάτι συγκεκριμένο.
Ο Πρωθυπουργός τόνισε πως η λιτότητα δεν αποτελεί κανόνα της Ευρώπης, δεν αποτελεί ιδρυτική συνθήκη της Ε,Ε. και συμπλήρωσε: Θα σεβαστούμε τους κανόνες, απαιτούμε όμως και από τους εταίρους μας να σεβαστούν τη λαϊκή κυριαρχία. 

«Μπορούμε να δεσμευτούμε στον ελληνικό λαό ότι θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά προκειμένου να γυρίσει ο τόπος σελίδα, εγγυόμαστε ότι θα μπει φρένο στις θυσίες χωρίς αποτέλεσμα που έκαναν οι Ελληνες και οι Ελληνίδες, αλλά ταυτόχρονα εγγυόμαστε διεκδίκηση με ασφάλεια στην Ευρώπη, εγγυόμαστε τις καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες που είναι απολύτως εξασφαλισμένες» πρόσθεσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Δημοσιογράφος, συγγραφέας


Περίοδοι μεγάλων πολιτικών αλλαγών και ανόδου νέων δυνάμεων στην Ελλάδα υπήρξαν συνήθως και περίοδοι αστάθειας στα ελληνοτουρκικά, με την Άγκυρα συχνά να «τεστάρει» τις νέες ηγεσίες των Αθηνών. Το πιο κλασικό σχετικό παράδειγμα ήταν η κρίση των Ιμίων, που συνέπεσε με την άνοδο του Σημίτη στην πρωθυπουργία. Άγκυρα και – παρασκηνιακά – Ουάσιγκτον, έδωσαν τότε ένα μάθημα για το ποιος κάνει κουμάντο στην περιοχή. Μάθημα που δεν ξέχασαν ποτέ ούτε ο Σημίτης (παρά τον φιλογερμανισμό του) ούτε οι Ευρωπαίοι. Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες από πρεσβείες τρίτων χωρών, η κυβέρνηση Ερντογάν-Νταβούτογλου εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να προκαλέσει μια μίνι-κρίση, στην Κύπρο κατά προτίμηση. Επιθυμεί αφενός να τεστάρει τον ΣΥΡΙΖΑ, στους κόλπους του οποίου έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί αντιφατικές απόψεις για τα εθνικά θέματα, αφετέρου να εκμεταλλευθεί την αστάθεια και αδυναμία Ελλάδας (και Κύπρου).

Δεν μπορεί άλλωστε να αποκλείσει κανείς ότι η Τουρκία θα ενθαρρυνθεί σε αυτό το παιχνίδι από τους Πιστωτές, αν τυχόν η Αθήνα θελήσει/υποχρεωθεί να οδηγηθεί σε σύγκρουση μαζί τους. Γι’ αυτό, η νέα κυβέρνηση της Αθήνας πρέπει να βρει τον τρόπο να στείλει ένα περισσότερο από σαφές αποτρεπτικό μήνυμα προς την ‘Αγκυρα για την αποφασιστικότητα της ελληνικής αντίδρασης σε τυχόν τουρκική πρόκληση, ανεξαρτήτως των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ελπίζει κανείς, σε αυτό τουλάχιστο το ζήτημα, η Τουρκία να βρει ενωμένα όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα.

Αποφασιστική σημασία έχει επίσης η ταχεία και αποφασιστική επανενεργοποίηση του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου, ουσιαστικού στοιχείου του ελληνισμού στην ελληνοτουρκική στρατηγική εξίσωση. Η άποψη ότι διάφοροι τρίτοι θα υπερασπιστούν την Κύπρο περισσότερο από την Ελλάδα, μόνο ως επικίνδυνη, αν όχι ύποπτη αυταπάτη μπορεί να θεωρηθεί.

Να τονίσουμε επίσης ότι δέκα χρόνια μετά την απόρριψη του εξωφρενικού σχεδίου Ανάν, δεν είναι δυνατόν πολιτικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Κύπρο, περιλαμβανομένου του ίδιου του Προέδρου Αναστασιάδη, να παίζουν ξανά με την επαναφορά ανάλογης φιλοσοφίας σχεδίου, δηλαδή με την ίδια την ύπαρξη συντεταγμένου κράτους στην Κύπρο. ‘Η να συνεχίζουν επαναλαμβάνοντας – αντί πολιτικής - τις επικίνδυνες αρλούμπες εισαγωγής για μια «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία» που ουδείς (πλην του Ανάν) δεν μπόρεσε ποτέ να περιγράψει και να εξηγήσει ποιος θα την κυβερνά. Η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και του δημοκρατικού χαρακτήρα του κυπριακού κράτους, οφείλει να είναι το κέντρο της ελλαδικής και κυπριακής εξωτερικής πολιτικής και στρατηγικής.

Δυστυχώς, περισσότερο από τους Τούρκους, την Κύπρο απειλεί κυρίως το εν Λευκωσία και Αθήνα «κόμμα των ανανιστών», διαχρονικών φορέων της ξένης εξάρτησης. Γιατί, όπως είπε το 1987, εξαγγέλλοντας το casus belli σε περίπτωση προέλασης των τουρκικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο, ο Ανδρέας Παπανδρέου, «αν η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί».

Θεωρητικά η προσεχής επίσκεψη Αναστασιάδη στη Μόσχα συνιστά επίσης μια μεγάλη ευκαιρία διεύρυνσης των γεωπολιτικών στηριγμάτων της Κύπρου. Λέμε θεωρητικά, γιατί οτιδήποτε έχει μέχρι τώρα κάνει ο Κύπριος Πρόεδρος αφενός στρέφεται κατά της πατρίδας του και του λαού της, αφετέρου συνιστά συνήθως στάχτη στα μάτια των Κυπρίων πολιτών, όπως έγινε με την αποστολή στη Μόσχα τις μέρες του bail in. Παραχωρήσεις οιασδήποτε μορφής προς τη Μόσχα, το Πεκίνο ή οποιονδήποτε άλλο έχουν νόημα, από την Αθήνα ή από τη Λευκωσία, μόνο στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής ανάκτησης της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας των δύο κρατών από τα δεσμά της ιδιάζουσας αποικιοκρατίας που υφίστανται («Χρεωκρατία», όπως την ονόμασε ο Βάσος Λυσσαρίδης). Κάτι που ανταποκρίνεται και στα δικά τους στρατηγικά συμφέροντα, εφόσον βέβαια μπορεί να το καταστήσει αισθητό αυτό το επιχείρημα η ηγεσία Αθηνών και Λευκωσίας.

Ελπίζει κανείς και η ελλαδική αριστερά, έστω και τώρα, να καλύψει το δυστυχώς ανεκμετάλλευτο έδαφος με τους Ρώσους και άλλους «εναλλακτικούς» του πλανήτη. Οι «παράπλευρες» αυτές σχέσεις συνιστούν ουσιώδη παράμετρο του ελληνικού στρατηγικού βάθους, όπως συνειδητοποίησαν στο παρελθόν, εφαρμόζοντας αντίστοιχες πολιτικές, όλοι οι σημαντικοί πολιτικοί Ελλάδας και Κύπρου από όλο το πολιτικό φάσμα. Με την ευκαιρία να τονίσουμε ότι η σημερινή συγκυρία που όλα τα βλέμματα παγκοσμίως είναι στραμμένα στην Ελλάδα, είναι μια μοναδική ευκαιρία να ειπωθούν πολλά ουσιαστικά πράγματα και για την Ευρώπη και για τις διεθνείς υποθέσεις, πέραν της ορθής πλην περιορισμένης αντιπολίτευσης στις πολιτικές λιτότητας.

Υπογραμμίσαμε την ανάγκη να αμφισβητηθούν και να μην αναγνωρισθούν οι δανειακές συμβάσεις. Υπογραμμίσαμε την κεντρική σημασία τους για την οργάνωση της αποικιακής σχέσης Πιστωτών-Ελλάδας, όπως και τους απαράδεκτους όρους τους, που οργανώνουν την έμμεση πλην σαφή κατάλυση της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. Ορισμένοι φίλοι παραδέχονται ότι αυτή είναι η ορθή θέση, εκτιμούν όμως ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να πάρουμε τέτοιες αλλαγές. Ξεχνάνε όμως ότι ξεκινά κανείς μια διαπραγμάτευση ζητώντας όσα μπορεί περισσότερα, πολύ περισσότερο όταν μπορεί να κινητοποιήσει πολύ ισχυρά επιχειρήματα και τη διεθνή νομιμότητα. Δεν τη ξεκινά κάνοντας το καλό παιδί και μπαίνοντας στα παπούτσια της άλλης πλευράς.

Ακόμα εξάλλου κι αν δεν πάρεις αυτό που θέλεις, ακόμα κι αν χρειαστείς να εφαρμόσεις μέτρα που δεν θέλεις, δεν έχεις λόγο να αναγνωρίσεις τη βασιμότητα και τη νομιμότητά τους.

Δυσκολεύεται άλλωστε κανείς να φανταστεί πως η Αριστερά, αν όχι η Δημοκρατία στην Ελλάδα θα μπορέσουν να επιβιώσουν επί μακρόν, αν δεν αμφισβητήσουν την ουσία της διαδικασίας κατάλυσης του κράτους έθνους και της δημοκρατίας στη χώρα που οργάνωσαν Δανειακές και Μνημόνια. Μακάρι εξάλλου να πετύχει το πλαν Α, ακριβώς όμως για να πετύχει χρειάζεται και πλαν Β.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σκληρή γραμμή και επίθεση από την πλευρά του Σόιμπλε, που προσφέρει στην Ελλάδα γερμανούς υπαλλήλους για έλεγχο της κυβέρνησης και γερμανική τράπεζα για επιβεβαίωση της γερμανικής κατοχής!

Με τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συναντήθηκε την Πέμπτη το πρωί ο ελληνας υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης στο Βερολίνο.

O κ. Σόιμπλε αρχίζοντας την ομιλία του στην κοινή συνέντευξη Τύπου είπε: «Eίχα την ευχαρίστηση να γνωρίσω το νέο μου συνάδελφο. Συζητήσαμε διεξοδικά, όχι πάντα με συμφωνία, αλλά είχαμε έναν διάλογο στο επίπεδο της παραδοσιακής φιλίας των δύο χωρών.

«Συμφωνήσαμε ότι θα παραμείνουμε δεσμευμένοι για μια ενωμένη Ευρώπη» δήλωσε και πρόσθεσε: Δεν είναι απλός ο δρόμος. Είχαμε μεγάλα προβλήματα -αν και διαφορετικά- από την κρίση στην ευρωζώνη. Ευτυχώς έχουμε βγει κατά ένα τρόπο από αυτή…»

Ο κ. Σόιμπλε σημείωσε ότι «η Ελλάδα είχε τον πιο δύσκολο δρόμο και αυτό δεν είναι καινούριο» ωστόσο συμπλήρωσε ότι «παρά την πρόοδο υπάρχουν πολλά να γίνουν ακόμα. Η Ελλάδα έχει τον πιο δύσκολο δρόμο».
«Πρέπει να δείξουμε τον σεβασμό μας για την πρόοδο που σημείωσε η Ελλάδα το τελευταίο διάστημα. Δεν είμαστε διαφορετικής άποψης για τους λόγους που έφτασε σε αυτή την κατάσταση. Αλλά υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν ακόμη στην Ελλάδα.

Έχουν υπάρξει σημαντικά βήματα προόδου όσον αφορά στην υλοποίηση του προγράμματος. Όσον αφορά στην ανεργία, θα υπάρχει μείωση αυτόν τον χρόνο. Η Ελλάδα είχε πρωτογενές πλεόνασμα. Η Ελλάδα ανήκει στη ζώνη του ευρώ αν και συμφωνήσαμε στο ότι υπάρχουν διαφωνίες. Είχαμε μια συζήτηση ανοιχτή.

Χθες ο κ. Βαρουφάκης είπε πως το χρέος είναι ένα πρόβλημα που όλοι πρέπει να προσπαθήσουμε να λύσουμε για αυτό όλοι πρέπει να ψάξουμε για κοινές λύσεις.

Η Ελλάδα πρέπει να διαπραγματευτεί με τους τρεις θεσμούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα διάσωσης. Για εμάς δεν τίθεται το θέμα μιας γερμανικής Ευρώπης αλλά να προσαρμοστούμε σε μια Ευρώπη που αλλάζει συνεχώς».

«Συμφωνούμε όλοι ότι η Ελλάδα ανήκει στο ευρώ. Συμφωνούμε ότι είναι χρέος μας να συμφωνήσουμε και να ψάξουμε για κοινές λύσεις. Η Ελλάδα πρέπει να διαπραγματευτεί με τους τρεις θεσμούς που χειρίζονται το πρόγραμμα της διάσωσης» υπογράμμισε.

«Δεν θέλουμε να γερμανοποιήσουμε την Ευρώπη. Θέλουμε να δώσουμε την απάντηση πως σε αυτό το περιβάλλον θα δημιουργήσουμε τις κατάλληλες συνθήκες για ανάπτυξη, πως να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα, να προχωρήσουμε στις μεταρρυθμίσεις» επεσήμανε ο κ. Σόιμπλε.

«Οσον αφορά στις εξαγγελίες της ελληνικής κυβέρνησης καταλαβαίνουμε ότι και οι πλούσιοι πρέπει να συμβάλουν, ότι πρέπει να καταπολεμηθεί η διαφθορά… Επανέλαβα την πρότασή μου στον κ. Βαρουφάκη να βοηθήσουμε την Ελλάδα για την δημιουργία ενός αποτελεσματικού φορολογικού μηχανισμού. Να στείλουμε δικούς μας υπαλλήλους στην Ελλάδα αν αυτό χρειαστεί….» ανέφερε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών, ενώ πρόσθεσε ότι οι δύο τους συζήτησαν και για διμερής τρόπους βοήθειας της Ελλάδας.

«Ο κ. Βαρουφάκης μου ζήτησε να σεβαστούμε τους έλληνες ψηφοφόρους και το κατανοώ» δήλωσε ο κ. Σόιμπλε ωστόσο υπενθύμισε ότι «αν και εχουμε ένα κοινό νόμισμα, έχουμε διαφορετικές οικονομικές πολιτικές».

«Οι κυβερνήσεις είναι δεσμευμένες όσον αφορά τους προϋπολογισμούς, να έχουν επιβεβαίωση και πιστοποίηση από τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια. Είναι σημαντικό να τηρούνται οι συμφωνίες. Σε ότι αφορά το πρόγραμμα σταθερότητας η προσφορά μας έφτασε ως εκεί που δεν πάει άλλο. Τα προβλήματα σε τελική ανάλυση πρέπει να λυθούν εκεί όπου δημιουργούνται. Για να αλλάξει το υφιστάμενο πρόγραμμα χρειάζεται μια συμφωνία» σημείωσε.

«Χωρίς αυτό το πρόγραμμα το ερώτημα είναι πως θα έχει η Ελλάδα πρόσβαση στις αγορές» πρόσθεσε και τόνισε ότι «το θέμα κούρεμα δεν τίθεται αυτή τη στιγμή στην ατζέντα».

Καταλήγοντας ο κ. Σόιμπε ανέφερε ότι είναι «κοινή ευθύνη των ευρωπαίων να κρατήσουν ενωμένη την Ευρώπη. Να πείσουν τις νέες γενιές για το πρόγραμμα ενωμένη Ευρώπη».
Πριν τη συνάντηση ο κ. Σόιμπλε υποδέχθηκε τον κ. Βαρουφάκη με σοβαρό ύφος, χωρίς χειραψία, χωρίς να ανταλλάξουν ούτε μία κουβέντα και χωρίς δηλώσεις μπροστά σε κάμερες και φωτογράφους.

«Είχα την χαρά να παρουσιάσω τις προτεραιότητες της κυβέρνησης για την Ελλάδα, για ευμάρεια οικονομική και κοινωνική», ανέφερε από την πλευρά του ο ελληνας υπουργός Οικονομικών Γ. Βαρουφάκης.

«Συμφωνήσαμε να εισέλθουμε σε διαβουλεύσεις για κοινή λύση στα ευρωπαϊκά προβλήματα, μια λύση που θα διαφυλάξει τα ευρωπαϊκά συμφέροντα» επεσήμανε και πρόσθεσε: «Δεν συζητήσαμε για το χρέος, δεν συζητήσαμε για κούρεμα αλλά συζητήσαμε για την προσέγγιση που πρέπει να έχουμε προκειμένου για να τελειώσει η κρίση».

«Οι Έλληνες θέλουν να τελειώσει η ταπείνωση και να σταματήσουν οι ανησυχίες της Γερμανίας. Μερικοί νομίζουν ότι η λύση έγκειται στο διαχωρισμό της Ελλάδας από την Ευρώπη. Χαίρομαι που ο συνομιλητής μου δεν το πιστεύει αυτό. Καιρός να τελειώνουμε με αυτές τις κακοήθειες για την Ελλάδα» πρόσθεσε.

«Σε αυτή την προσπάθεια θέλουμε την τεχνική στήριξη των εταίρων μας. Το ευάλωτο μοντέλο επιχειρεί κατέρρευσε, χάθηκαν χρόνια και χρήματα. Αντιμετωπίσαμε την χρεοκοπία σαν θέμα ρευστότητας και μας έδωσαν ένα πολύ μεγάλο δάνειο. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε και μια λίστα μεταρρυθμίσεων τα οποία ήταν φύλλα συκής. Αυτό δεν λειτούργησε» δήλωσε.

«Το μήνυμα μα είναι να περιμένετε μια κυβέρνηση που λέει τα πράγματα όπως είναι, μια κυβέρνηση έτοιμη να εφαρμόσει μακροοικονομικές ρυθμίσεις. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι χρόνος που θα μας επιτρέψει να παρουσιάσουμε τις θέσεις μας σε ΔΝΤ και Ευρώπη. Η Ευρώπη πρέπει να βρει ισορροπία μεταξύ των ευρωπαϊκών συμφωνημένων και της ανάγκης να μετεξελιχθούν οι κανόνες» υπογράμμισε.

Τέλος ο κ. Βαρουφάκης αναφέρθηκε στο φαινόμενο του ναζισμού. «Καλούμαι να αντιμετωπίσω από την αρχή την κρίση και νομίζω ότι μόνο ο γερμανικός λαός μπορεί να μας καταλάβει καθώς αντιμετώπισε μια αντίστοιχη κρίση. Ο ναζισμός έχει ξεριζωθεί από την Γερμανία. Χρειαζόμαστε τους Γερμανούς να μας βοηθήσουν να υπερασπιστούμε το ιερό οικοδόμημα της Ευρώπης» κατέληξε.

«Είπατε ότι χωρίς πρόγραμμα δεν υπάρχουν λεφτά. Μα στο θέμα της διαφθοράς, στο 90% των περιπτώσεων είναι πίσω μια γερμανική εταιρεία! Για ποιόν λόγο ο Χριστοφοράκος κυκλοφορεί ελεύθερος;» ρωτήθηκε ο Β. Σόιμπλε από δημοσιογράφο.

«Και στην γερμανία υπάρχει διαφθορά και φοροδιαφυγή. Ο καθένας να κοιτάξει την πόρτα του!! Εγώ ασχολούμαι με την χώρα μου. Η συμφωνίες όμως πρέπει να τηρούνται» απάντησε ο Σόιμπλε

«Αυτό εννοούσα ότι θέλουμε την βοήθεια σας για να καταπολεμήσουμε την διαφθορά! Δεν μπορεί ο Χριστοφοράκος να βρίσκει καταφύγιο στην Γερμανία και να γλιτώνει από την Ελλάδα! είπε ο Γ. Βαρουφάκης.

Τι αναφέρει το απόρρητο έγγραφο με τις σκληρές θέσεις του Βερολίνου για την Ελλάδα

Ζητά από την κυβέρνηση Τσίπρα να εγκαταλείψει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις από το σημείο που τις άφησε η κυβέρνηση Σαμαρά 

Με σκληρές θέσεις μπαίνει το Βερολίνο στη διαπραγμάτευση για τη νέα συμφωνία γέφυρα που ζητάει η κυβέρνηση για την επόμενη ημέρα και τη ρύθμιση του χρέους. Η Γερμανία ζητάει η Ελλάδα να τηρήσει όλες τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει και η κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις.

Σύμφωνα με έγγραφο της γερμανικής κυβέρνησης που αποκαλύπτει το πρακτορείο Reuters και το οποίο προετοιμάστηκε από το Βερολίνο για τη σημερινή συνάντηση των εκπροσώπων των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης που συμμετέχουν στο Euro Working Group της Πέμπτης στην οποία θα συζητηθεί η απάντηση της ευρωζώνης οι θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης για το χρέος και την πολιτική λιτότητας, η Γερμανία επιμένει στις θέσεις που συμφωνήθηκαν ως εκκρεμότητες στο περίφημο «e-mail Χαρδούβελη».

Με άλλα λόγια ζητεί η διαπραγματεύσεις να συνεχιστούν από το σημείο που τις είχε αφήσει η κυβέρνηση Σαμαρά.

Το γερμανικό έγγραφο υποστηρίζει ότι η Αθήνα δεν πρέπει να αντιστρέψει καμία από τις περικοπές και τις μεταρρυθμίσεις που έχουν υλοποιηθεί μέχρι στιγμής και να συνεχίσει την προσπάθεια να βελτιώσει τα δημοσιονομικά της και να ανακτήσει την εμπιστοσύνη της αγοράς.

«Το Eurogroup χρειάζεται μια σαφή και εμπροσθοβαρή δέσμευση από την Ελλάδα που να διασφαλίζει την πλήρη εφαρμογή των βασικών μεταρρυθμιστικών μέτρων που είναι αναγκαία για να διατηρηθεί εντός τροχιάς το πρόγραμμα», επισημαίνεται στο γερμανικό έγγραφο.

«Στόχος είναι η συνέχιση της συμφωνηθείσας μεταρρυθμιστικής ατζέντας (όχι υπαναχώρηση από τα μέτρα), σε σημαντικούς τομείς όπως στο φοροεισπρακτικό μηχανισμό, στην φορολόγηση, στη διαχείριση των δημοσιονομικών, στις ιδιωτικοποιήσεις, την υγεία, τις συντάξεις, την παιδεία και την καταπολέμηση της διαφθοράς», αναφέρεται χαρακτηριστικά.

Η Γερμανία καλεί επίσης την Ελλάδα να δηλώσει ότι θα τιμήσει τις δεσμεύσεις αποπληρωμής του χρέους της προς την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και το EFSF, καθώς και των δανείων από χώρες της ευρωζώνης που δόθηκαν στο πλαίσιο του πρώτου προγράμματος διάσωσης.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει επίσης να αποδεχθεί την ανεξαρτησία της Τράπεζας της Ελλάδος, του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), καθώς και των φορολογικών και στατιστικών αρχών.

Σύμφωνα με το Reuters, το Βερολίνο θέλει η Ελλάδα να επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3% του ΑΕΠ το 2015 και 4,5% το 2016 και να κλείσει το δημοσιονομικό κενό στον προϋπολογισμό του 2015 για να επιτύχει τον συμφωνημένο στόχο.

Η Γερμανία θέλει επίσης η Αθήνα να τηρήσει τη συμφωνία για τη μείωση της απασχόλησης στο δημόσιο κατά 150.000 εργαζόμενους, να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις του συνταξιοδοτικού συστήματος και να κρατήσει το μειωμένο κατώτατο μισθό.

Το Βερολίνο ζητά τη συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων των λιμένων, της ΔΕΗ και των εταιρειών κοινής ωφελείας, καθώς και την πώληση ακινήτων με στόχο να έχει έσοδα 2,2 δισ. ευρώ το 2015.  

«Στην βάση των στοιχείων που περιγράφονται πιο πάνω, είμαστε έτοιμοι να εντείνουμε περαιτέρω τη συνεργασία μας με την Ελλάδα για την προώθηση της ανάπτυξης και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Χρειάζονται περισσότερα και πρέπει να γίνουν περισσότερα, σε διμερή βάση καθώς και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο», καταλήγει το έγγραφο.

Σύμφωνα με πηγές που είναι σε θέση να γνωρίζουν οι ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να διαπραγματευθεί σκληρά με βάση το παραπάνω έγγραφο για το πλαίσιο της συμφωνίας πλαίσιο που ζητά για το μεσοδιάστημα μέχρι την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης για την επόμενη ημέρα και τη ρύθμιση του χρέους.

Οι ίδιες πηγές εκτιμούν ότι τα περιθώρια υποχώρησης των ευρωπαίων δεν είναι μεγάλα και περιορίζονται στο ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων και σε ορισμένα «περιφερειακά» θέματα. Επισημαίνουν ωστόσο ότι «δεν θέλουν να πάνε σε ρήξη με την Ελλάδα».

Όσον αφορά το κλίμα στο Eurogrpoup σημειώνουν ότι οι περισσότερες χώρες συντάσσονται με τις θέσεις του Βερολίνου και πως πολύ δύσκολο θα υπάρξουν χώρες που θα κάνουν πίσω και θα αποστασιοποιηθούν από τις θέσεις αυτές.

"Δυσαρέσκεια" του Βερολίνου για τη διαρροή του Reuters

Όπως διαβεβαιώνουν κύκλοι του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών στη Deutsche Welle η δημοσίευση του εγγράφου δεν έχει ουδεμία σχέση με τη συνάντηση Σόιμπλε-Βαρουφάκη.

Πιθανολογείται δε ότι πηγή διαρροής είναι οι Βρυξέλλες. Το εν λόγω έγγραφο είναι ένα σχέδιο (Draft Paper) του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών που έχει από καιρό σταλεί προς την Ομάδα Εργασίας των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης που προετοιμάζει τη συνάντηση του Eurogroup στις 16 Φεβρουαρίου.

Στο σχέδιο αναφέρονται oι πάγιες γερμανικές θέσεις για το ελληνικό χρέος. Με άλλα λόγια, τις ίδιες θέσεις υποστήριζε το Βερολίνο και με την κυβέρνηση Σαμαρά. Όπως διευκρινίστηκε, το σχέδιο αποτελεί τη «βάση» της γερμανικής κυβέρνησης στις συνομιλίες για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους στο Eurogroup.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ήταν το «τυράκι» στη φάκα υποδούλωσης λαών

Αν μη τι άλλο, ζούμε ενδιαφέρουσες μέρες. Η Γερμανική Ευρώπη δεν θέλει, ή μάλλον θέλει να αποφύγει, να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα.
Αφού πρώτα-πρώτα ξελάσπωσε τις τράπεζες που είχαν εμπλοκή στην Ελλάδα, και όταν λέμε τράπεζες εννοούμε πρώτα και κύρια τις Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες (λόγω και σχετικού μεγέθους), τώρα σφυρίζει αδιάφορα.
Η παγκόσμια κοινότητα οικονομολόγων, επενδυτών και δεν ξέρω τι, μόνο αυτο-ικανοποίηση δημοσίως δεν έδειξε όταν ο Βαρουφάκης παρουσίασε την πρόταση του προχθές. Βαρέθηκα να διαβάζω θετικές απόψεις.

Υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα: Το γερμανικό nein!

Ως εκ τούτου, οι επιλογές είναι απλές:
Αν η Ε.Ε. και "οι εταίροι" ενδιαφέρονταν ποτέ για να γίνει η Ελλάδα φυσιολογική, προφανώς μέχρι τώρα δεν θα πέρναγε τις αξιολογήσεις του ελληνικού "προγράμματος" αβασάνιστα.
Είδαν, ότι τα νούμερα μεταβλήθηκαν προς το χειρότερο. Το είδαν, δεν είναι κρυφό.
Το πρόγραμμα ποτέ δεν είχε σχεδιαστεί για 25% συσσωρευμένη ύφεση .
Το πρόγραμμα ποτέ δεν είχε σχεδιαστεί για ανεργία στο ταβάνι.
Το πρόγραμμα ποτέ δεν είχε σχεδιαστεί για να περιλαμβάνει συνταξιούχους χωρίς φάρμακα και "εργαζόμενους" με έναντι και μηδέν ή ελάχιστα χρήματα.
Το πρόγραμμα ποτέ δεν είχε σχεδιαστεί με κατανόηση και συνεργασία.

Τι έγινε το πρόγραμμα; Σχεδιάστηκε στο πόδι κατ' ουσίαν από το ΔΝΤ, παίρνοντας copy-paste άλλες χώρες, που (οποία έκπληξις) δεν ανήκαν σε νομισματική ένωση. Εκτός αν νομίζετε ότι το ΔΝΤ είχε "διασώσει" 5-6 χώρες που δεν είχαν δικό τους νόμισμα. Όχι, δεν υπήρχε ανάλογο.
Άλλες χώρες, πλην Ελλάδας, τα κατάφεραν στα χαρτιά καλύτερα (Ισπανία, Πορτογαλία) αλλά στην ουσία όχι και τόσο. Ο λόγος ήταν ο εξής απλός: Το "πρόγραμμα" τους δεν προέβλεπε τόσα μέτρα, τόση λιτότητα, τόσες μειώσεις εισοδημάτων.

Και ο μέγας Σόιμπλε που δήλωσε πρόσφατα πως "Η δυστυχία του ελληνικού λαού οφείλεται στις αποτυχημένες ελίτ", έχει μπροστά του μία κυβέρνηση η οποία είναι κατ' επίφαση "ριζοσπαστική αριστερά" και κατ' ουσίαν... κεντρώα, βασικά.
Και όλα τα όπλα μπαίνουν στο τραπέζι.
Μπορείτε να αυτοκτονήσετε με μαχαίρι, περίστροφο, κρεμάλα ή πηδώντας από τον 10ο. Δεν μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα.

Πανέμορφα λοιπόν. Είμαστε στην εποχή της Ιεράς Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Ο Αυτοκράτορας λέγεται (τώρα πια) καγκελάριος, και έχει πουλήσει στο δικό του εκλογικό σώμα το ψέμα του ότι "Δεν θα χάσουμε τίποτα από τα προγράμματα "διάσωσης", η Γερμανία θα κερδίσει κιόλας, η Γερμανία uber alles!".
Ο Αυτοκράτορας (και η Ευρωπαϊκή "Ένωση") είναι γυμνός.

Κανέναν υποτιμητικό συμβιβασμό με το Βερολίνο δεν πρέπει να κάνει η κυβέρνηση. Αρκετά μας τα είπε το κράτος των 3 bailouts και των ισάριθμων διαγραφών χρέους στις πλάτες των λαών του πλανήτη. Για να το κρατήσω απλά στα οικονομικά χωρίς να επεκταθώ στην ψυχοσύνθεση του λαού αυτού. Ούτε βήμα πίσω από τους "τεμπέληδες" Έλληνες.
Δεν έχει κανένα δικαίωμα το Βερολίνο να επικαλείται τις συμφωνίες που υπέγραψαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Τα προγράμματα διάσωσης απέτυχαν. Η Ελλάδα πεθαίνει και αυτοί δεν κάνουν βήμα πίσω. Πρόκειται για συμπεριφορά συμπλεγματική και ακατανόητη για υποτιθέμενη συνεργασία ανάμεσα σε λαούς.

Πάμε να παίξουμε τον ρόλο του Λεωνίδα. Μήπως αφυπνιστούν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι και αντιδράσουν έναντι στο Δ' (οικονομικό) Ράιχ που στήνει η Γερμανία.
Όσο και αν το αρνείται μπροστά στις κάμερες.
Το "γην και ύδωρ" που ζήτησαν οι Πέρσες είναι το αντίστοιχο του "3% πρωτογενές πλεόνασμα φέτος και 4% από του χρόνου" (= ασφυκτική λιτότητα) που ζητάνε οι Γερμανοί.

Σίγουρα η κατάσταση δεν είναι εύκολη. Αλλά κανένας δεν πρόκειται να ρισκάρει γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή με μια ενδεχόμενη αποχώρηση της Ελλάδας από την ΕΕ. Γι αυτό και ο Ομπάμα καλεί επειγόντως την Μέρκελ στην Ουάσιγκτον και δίνει αποκλειστικές συνεντεύξεις με θέμα την Ελλάδα...
Επειδή σε τυχούσα υπερβολική γερμανική πίεση προς την Ελλάδα υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο οι Έλληνες να θυμηθούν πως «υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές…»
Όσοι όμως νομίζουν πως μπορούν να εκβιάσουν την ελληνική κυβέρνηση και μέσω αυτής και τον λαό που έχει δώσει νωπή λαϊκή εντολή, κάνουν μεγάλο λάθος...
Ο λαός δεν εκφοβίζεται πια. Και ο Σαμαράς το έμαθε αυτό πολύ καλά...

Αναγνώστης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου