Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

5 Νοε 2012



Η κρύα νύχτα πλησιάζει.
Εκείνη που θα κρατήσει μερικές μέρες, μπορεί κάποιες βδομάδες.


Τότε που ο δικός μας Νόμος δεν θα βρει στο ραντεβού του ούτε τη μάνα του τη Δικαιοσύνη.


Αγήτευτη η Επιείκεια.

 
Χωρίς παραγραφές κι αποδείξεις, δίχως δικονομίες και… καταστατικά.

Μόνο τα μάτια της συνείδησης θα τρεμοπαίζουν στο αχνό συννεφιασμένο φεγγαρόφωτο, κι η Θέμιδα θα λούζεται με την Αστραία μακριά.


Κανένα καταφύγιο για όποιους αδίκησαν, δεν θα φαίνονται τα χρώματα των ιδεολόγων που μας λήστεψαν.

Θα στραφταλίζουν μόνον οι χρυσές μασέλες τους, κι οι γερασμένες τους πλισέ κοιλιές μπρος από τα «γιατί» των κοπτήρων μας, τα λευκότατα μάρμαρα της δημόσιας ηθικής αναστηλώνονται αρχαιοπρεπώς.

Κείνο το βράδυ οι παπάδες που ξόκειλαν και πόρνεψαν θα συρθούν στο κουρείο. Όσοι κατσαπλιάδες κούρσεψαν το βιος των παιδιών μας θα νιώσουν ασήκωτα τα τσουβάλια με τις λίρες στην τρεχάλα τους.


Οι δάσκαλοι που αστόχησαν να φυσήσουν τη γνώση, θα χαθούν στου ανέμου την αμορφωσιά.

Το πρησμένο κηφηναριό στο να μετρά αργίες κι επιδόματα, βλέπει το τέλος τ΄ ουρανού, μελίσσι δεν τους γνωρίζει πιά.
 
Πολιτικοί που ψεμμάτισαν θα σμίξουν αλαφιασμένοι με τη Σειρήνα να τους δείξει το μονοπάτι για τη συκιά με το έτοιμο θηλιασμένο σκοινί.

Οι δικαστές που ψευδόρκησαν θα στέκουν κατουρημένοι για το έλεος που δεν είχαν στέρξει στους ταπεινούς.


Δεν αργεί να σηκωθεί ο πεινασμένος.
Λιανίζει το βρόγχο του φόβου που του έδεσαν στο λαρύγγι.


Θα είναι οι νύχτες των Αγίων Ναμάτων, δίχως να σταλάξει ούτε μια δίκαιη σταγόνα αίμα.
Μόνο φυγόκεντρος κι η λέμφος απ΄ τα καρκινώματα διαχωρισμένη.


Μόνο καταρρακτώδεις ροές αγανάκτησης κι η δειλή σαπίλα του κορμιού τους που θα σπαρθεί χιλιόσταλτη στα πέρατα.


Η σκοτεινή βάπτιση θα μας βρει γαλήνιους στο ξημέρωμα της Ηούς, κουρασμένοι στο μπλε γιορτάσι τ΄ ουρανού, το σεφερικό μεσογειακό μας ακρωτήρι να αναφυσάται από πνοές ειρήνης, ανάσα αθανασίας.

Το μαβί αγιάζι του δειλινού, ψυχρό, περονιάζει για τα καλά.

Σκοτείνιασε ήδη.
Κλείσ’ το παράθυρο γυναίκα, το νου σου στα παιδιά.


Πηγή 

Κατατέθηκε στη Βουλή το σαρωτικό πολυνομοσχέδιο για την «Έγκριση Mεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016 – Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του Ν.4046/2012 και του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2013-2016». Περιλαμβάνει τις περικοπές στις συντάξεις, στους μισθούς, στα επιδόματα.

Φέρνει την νέα εφεδρεία, αλλά και απομάκρυνση 2.000 υπαλλήλων φέτος. Φέρνει προς ψήφιση και την δέσμευση για μέτρα 18,9 δις ευρώ έως το τέλος του 2016.

Απελευθερώνει επίσης πολλούς κλάδους, προβλέπει την επιστροφή των 555 εκατ ευρώ από τις τράπεζες προς το δημόσιο, προβλέπει το νέο καθεστώς του ΕΤΕΑΝ, έχει διατάξεις για την αξιοποίηση του Ελληνικού.

Μεταξύ άλλων το σχέδιο νόμου που καλείται να ψηφίσει η βουλή των Ελλήνων με την διαδικασία του καπτεπείγοντος έως την Τετάρτη το βράδυ προβλέπει:

* Μετάταξη- Μεταφορά προσωπικού. Εισάγεται στη μεγαλύτερη δυνατή έκτασή του ο θεσμός της υποχρεωτικής μετάταξης ή μεταφοράς προσωπικού, «ώστε να ενισχυθεί, με γνώμονα το συμφέρον της δημόσιας υπηρεσίας, η κινητικότητα του προσωπικού σε όλο το εύρος του δημόσιου τομέα και σε κάθε κατεύθυνση μέσα σε αυτόν. Το θεσπιζόμενο μέτρο, που αναφέρεται σε υποχρεωτικές μετακινήσεις προσωπικού με μόνιμο χαρακτήρα».

* Διαθεσιμότητα. «Διεύρυνση των δυνατοτήτων αξιοποίησης του μόνιμου και με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου προσωπικού των δημοσίων υπηρεσιών και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, οργανικές θέσεις των οποίων καταργούνται. Η κατάργηση των θέσεων έχει ως άμεση συνέπεια την αυτοδίκαιη θέση σε διαθεσιμότητα των υπαλλήλων, για την οποία εκδίδονται διαπιστωτικές πράξεις». Η διαθεσιμότητα διαρκεί ένα έτος, μετά την πάροδο του οποίου ο υπάλληλος απολύεται, σύμφωνα με το άρθρο 101 του Υπαλληλικού Κώδικα και το άρθρο 105 του Κώδικα Κατάστασης Δημοτικών Υπάλληλων, εφόσον δεν μεταταχθεί ή μεταφερθεί σε άλλη θέση.

* Αργία στο πλαίσιο της πειθαρχικής και ποινικής διαδικασίας. «Αντικαθίστανται και τροποποιούνται διατάξεις των κωδίκων των δημοσίων υπαλλήλων, των υπαλλήλων των Ο.Τ.Α. και των δικαστικών υπαλλήλων, οι οποίες αφορούν τις περιπτώσεις θέσεως προσωπικού σε αυτοδίκαιη και δυνητική αργία. Ταυτόχρονα οι ρυθμίσεις αυτές επεκτείνονται και εφαρμόζονται αναλογικά, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις και συνέπειές τους, σε ολόκληρο το δημόσιο τομέα και σε όλες τις κατά περίπτωση πειθαρχικές διαδικασίες που ισχύουν και εφαρμόζονται στους φορείς του».

* Κατάργηση ειδικοτήτων και οργανικών θέσεων. «Καταργούνται οι οργανικές θέσεις σε ορισμένες κατηγορίες, κλάδους και ειδικότητες, για τις οποίες κρίνεται ήδη, ενόψει των σύγχρονων εξελίξεων και αναγκών της Διοίκησης, ότι δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες των φορέων στους οποίους ανήκουν οργανικά, την ίδια στιγμή μάλιστα που το προσωπικό αυτό θα μπορούσε να αξιοποιηθεί προς το συμφέρον της δημόσιας υπηρεσίας σε φορείς, στους οποίους υπάρχουν μεγάλες ανάγκες σε προσωπικό».

Εμφαση δίδεται σε «θέσεις των κατηγοριών ΔΕ και ΥΕ των ειδικοτήτων Διοικητικού, Διοικητικού – Λογιστικού, Διοικητικού – Οικονομικού και Διοικητικών Γραμματέων υπαλλήλων με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, οι οποίοι δεν έχουν προσληφθεί με διαγωνισμό ή με διαδικασία επιλογής σύμφωνα με προκαθορισμένα και αντικειμενικά κριτήρια υπό τον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής ή με ειδικές διαδικασίες επιλογής που περιβάλλονται με αυξημένες εγγυήσεις διαφάνειας και αξιοκρατίας, δηλαδή υπαλλήλους, των οποίων η εργασιακή σχέση με το δημόσιο, συμπεριλαμβανομένων των προσλήψεων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δημιουργήθηκε με άλλες διαδικασίες».

Όπως αναφέρεται «με τις παραπάνω διατάξεις τίθεται σε εφαρμογή το συνολικό σχέδιο κινητικότητας το οποίο έχει στόχο την αναδιοργάνωση και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού. Με την εφαρμογή των παραπάνω διατάξεων αναμένεται τουλάχιστον 2000 υπάλληλοι να ενταχθούν στο πρόγραμμα, σύμφωνα με το οποίο είτε θα μετακινηθούν σε άλλες υπηρεσίες, είτε θα αποχωρήσουν κατά το άρθρο 101 του Υπαλληλικού Κώδικα.

Με τον τρόπο αυτό η χώρα ταυτόχρονα ανταποκρίνεται και στη σχετική δέσμευσή της, η οποία προβλέφθηκε σε αντικατάσταση της ήδη νομοθετημένης υποχρέωσης αποχώρησης 15.000 υπαλλήλων το 2012».

* Περιορισμοί προσλήψεων στο Δημόσιο τομέα – Περιορισμός θέσεων μετακλητών υπαλλήλων. Λόγω των δυσμενών δημοσιονομικών συνθηκών, παρατείνεται κατά ένα έτος, δηλαδή από 31.12.2015 σε 31.12.2016, η προβλεπόμενη περίοδος ισχύος του κανόνα μία πρόσληψη για κάθε πέντε αποχωρήσεις. Επίσης, προβλέπεται περαιτέρω μείωση στις εγκρίσεις των προσλήψεων του έκτακτου προσωπικού για τα έτη 2013 και 2014 καθώς και περιορισμός του αριθμού των θέσεων όλων των κατηγοριών μετακλητών υπαλλήλων σε υπηρεσίες που καταλαμβάνονται από το π.δ. 63/2005 και σε αποκεντρωμένες διοικήσεις κατά 20%.

Παράλληλα:

• Καταργούνται, από 1-1-2013, τα επιδόματα εορτών και αδείας.

• Αναστέλλονται, από 1-1-2013 και μέχρι το τέλος του έτους 2016, τα Κίνητρα Επίτευξης Στόχων (ΚΕΣ) και Δημοσιονομικών Στόχων (ΚΕΔΣ).

• Μειώνεται η αντιμισθία των προέδρων των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων κατά 50%.

• Καταργείται και η καταβολή αποζημίωσης στους αιρετούς από τη συμμετοχή τους σε συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων, των οικονομικών επιτροπών των δήμων.

• Μειώνονται εκ νέου οι αποδοχές των γενικών γραμματέων υπουργείων, των γενικών γραμματέων αποκεντρωμένων διοικήσεων, καθώς και των ειδικών γραμματέων υπουργείων.

• Καταργείται, από 1-1-2013, το χρονοεπίδομα που καταβάλλεται στους δικηγόρους με έμμισθη εντολή του δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΟΤΑ.

• Θεπσίζονται αναδρομικά από 1-8-2012, οι μειώσεις επί των αποδοχών όλων των αμειβομένων με ειδικά μισθολόγια.Προβλέπεται ότι με απόφαση του Υπουργού Οικονομικών θα καθορισθεί ο χρόνος και ο τρόπος επιστροφής των αχρεωστήτως καταβληθεισών αποδοχών, λόγω της εφαρμογής των διατάξεων που προβλέπουν την περικοπή των αποδοχών των αμειβομένων με ειδικά μισθολόγια.

• Οι δύο τελευταίες δόσεις της έκτακτης παροχής στους εν ενεργεία δικαστικούς λειτουργούς και μέλη του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, η καταβολή των οποίων προβλέπεται για τα έτη 2012 και 2013, σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 9 του άρθρου 5 του ν.3620/2007 (ΦΕΚ 276 Α’), όπως ισχύει, θα καταβληθούν τα έτη 2013 και 2014, όπως αναλυτικά αναφέρεται στην προτεινόμενη διάταξη. Σχετική χρονική μετακίνηση της καταβολής ισχύει και για τους συνταξιούχους δικαστικούς.

• Ρυθμίζεται η πληρωμή δαπανών παρελθόντων οικονομικών ετών και η εκκαθάριση ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων.

• Το ΕΤΕΑΝ θα έχει νέο και εφεξής μόνο τρόπο εξόφλησης των υποχρεώσεων προς τα πιστωτικά ιδρύματα τη καταβολή μετρητών, προκειμένου η εταιρία να ανταπεξέλθει στις αυξημένες υποχρεώσεις της λόγω κατάπτωσης εγγυήσεων έναντι δανείων επιχειρήσεων, στο πλαίσιο σύστασης και λειτουργίας της. Η εταιρία πλέον θα λαμβάνει μετρητά από το Ελληνικό Δημόσιο και θα επιστρέφει σε αυτό ισόποσης ονομαστικής αξίας ομόλογα, προκειμένου να καταβάλει μετρητά στα πιστωτικά ιδρύματα προς εκπλήρωση των υποχρεώσεών της λόγω κατάπτωσης εγγύησης.

* Ρυθμίζονται θέματα σχετικά με την αποπληρωμή των δανείων, που έχουν λάβει από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (Τ.Π.Δ.) οι Ο.Τ.Α. Α’ και Β’ βαθμού.

* Προβλέπεται η καταβολή από τις τράπεζες άπαξ χρηματικού ποσού, συνολικού ύψους πεντακοσίων πέντε εκατομμυρίων και εξακοσίων χιλιάδων ευρώ (555.600.000), όπως αυτό θα καθορισθεί επακριβώς στην σύμβαση προεγγραφής που υπογράφεται μεταξύ του ΤΧΣ και έκαστου πιστωτικού ιδρύματος, το οποίο θα λάβει κεφαλαιακή ενίσχυση βάσει των διατάξεων του παρόντος σχεδίου νόμου. Σημειώνεται ότι το ως άνω ποσό έχει ήδη ενταχθεί στα έσοδα.

* Ρυθμίσεις για το επάγγελμα του Ορκωτού Εκτιμητή.

* Αναστολή προσλήψεων και διορισμών στους ΟΤΑ.

* Ρυθμίσεις για την παραχώρηση δικαιώματος χρήσης των κοινόχρηστων χώρων και κτηρίων των ΟΤΑ και των ν.π.δ.δ. αυτών έναντι ανταλλάγματος.

• Εκμίσθωση Επιβατηγών Ιδιωτικής Χρήσης αυτοκινήτων, μοτοσικλετών και τετράκυκλων οχημάτων με οδηγό.

* Διάθεση παρασκευασμάτων πρώτης βρεφικής ηλικίας και από τα καταστήματα λιανικής πώλησης τροφίμων, ειδών παντοπωλείου και ειδών μαζικής κατανάλωσης.

* Άρση περιορισμών στη διάθεση προϊόντων καπνού.

* Τροποποιήσεις στο π.δ. 340/1989 «Περί του επαγγέλματος Λογιστή-Φοροτεχνικού-άδειας ασκήσεως».

* Απελεθέρωση στην αδειοδότηση σχολείων και εκπαιδευτηρίων.

* κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής για τη διενέργεια ενεργειακής επιθεώρησης κτιρίων, λεβήτων και εγκαταστάσεων θέρμανσης και εγκαταστάσεων κλιματισμού καθορίζεται με έγγραφη συμφωνία των μερών.

* Ρυθμίσεις για το επάγγελμα του φορτοεκφορτωτή, τις εταιρίες προσωρινής απασχόλησης, τα ιδιωτικά γραφεία ευρέσεως εργασία.

Μεταβίβαση της κυριότητας στο Δημόσιο για τρία ακίνητα του παραλιακού μετώπου

Περιέρχονται στο Ελληνικό Δημόσιο κατά πλήρη και αποκλειστική κυριότητα, με τα παραρτήματα και τα συστατικά τους, τα παρακάτω ακίνητα, τα οποία βρίσκονται στην έκταση του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού -Αγ. Κοσμά και ανήκουν στους παρακάτω οργανισμούς.

- ΕΟΤ: έκταση 169.450 τμ περίπου, επί της οποίας έχει ανεγερθεί το κτιριακό συγκρότημα του Ανατολικού Αεροσταθμού, συνολικής επιφανείας 36.500,00 τ.μ. περίπου (κτίριο Saarinen) και το οποίο περιλαμβάνει τα κτίρια αναχωρήσεων, αφίξεων, ναυλωμένων πτήσεων, καθώς και το γειτονικό κτίριο του τελωνείου, συνολικής επιφανείας 10.000,00 τ.μ. περίπου.

- ΕΛΤΑ: κτίσμα του πρώην Αεροδρομίου Ελληνικού εμβαδού 145,28 τ.μ. περίπου, το οποίο βρίσκεται στο ισόγειο του κτιρίου με αριθμό 49Α του πρώην Δυτικού Αερολιμένα.

- Πρώην Νομαρχία Αθηνών, νυν Περιφέρεια Αττικής: έκταση του πρώην Αεροδρομίου Ελληνικού εμβαδού 40.419,00 τ.μ. περίπου.

Επίσης, παρέχεται η νομοθετική εξουσιοδότηση με το Προεδρικό Διάταγμα με το οποίο εγκρίνεται το Σχέδιο Ολοκληρωμένης Ανάπτυξης του Μητροπολιτικού Πόλου Ελληνικού – Αγ. Κοσμά, να τροποποιούνται ή αναθεωρούνται γενικά πολεοδομικά σχέδια, εγκεκριμένα ρυμοτομικά σχέδια και σχέδια πόλης, καθώς και τοπικά ρυμοτομικά σχέδια, οι ρυθμίσεις των οποίων, κατά το μέρος που αφορούν τον Μητροπολιτικό Πόλο Ελληνικού – Αγ. Κοσμά, οφείλουν να εναρμονίζονται με το ολοκληρωμένο σχέδιο ανάπτυξης της περιοχής.

Επίσης, το πολυνομοσχέδιο προβλέπει την επιτάχυνση της αξιοποίησης ακινήτων που ανήκουν στο υπουργείο Δικαιοσύνης και ακινήτου στο Μαρούσι που ανήκει στο υπουργείο Παιδείας.

Διαβάστε ολόκληρο το νομοσχέδιο εδώ



Ποιοί επωφελούνται από όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες και με ποιό τρόπο; Γιατί συνέβησαν, εάν ήταν σκηνοθετημένα γεγονότα;

Πρώτη δημοσίευση 22/7/2010 07:18:00 μ.μ.

Η απάντηση στο ερώτημα "Ποιοί ωφελούνται;" είναι: οι παγκοσμιοποιητές, δηλ. κέντρα που δεν βρίσκονται σε συγκεκριμένες χώρες, τα οποία επιδιώκουν τη εδραίωση παγκόσμιας διακυβέρνησης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διεθνής σταθερότητα, καθώς και τα συμφέροντά τους.

Η απάντηση στο ερώτημα "Γιατί συνέβησαν όλα αυτά;" απέχει πολύ από το να είναι απλή και ίσως μάλιστα να είναι υπερβολικά περίπλοκη. Η ενορχηστρωτές της παγκοσμιοποίησης έχουν πολύ ευρύ ορίζοντα σχεδιασμού και τα σχέδιά τους συνήθως πετυχαίνουν πολλαπλούς στόχους ταυτόχρονα, σε διαφορετικά επίπεδα (τοπικό, περιφερειακό, παγκόσμιο). Δεν υπάρχει μόνο ένας λόγος για τον οποίο συμβαίνουν όσα συμβαίνουν. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους έχουμε αυτά τα τεκταινόμενα, στο βαθμό που η λογική, τα δεδομένα και η διαίσθηση το επιτρέπουν.

Επιγραμματικά, οι στόχοι των παγκοσμιοποιητών είναι οι εξής:

α. Σε εθνικό επίπεδο, στόχος τους είναι:

1) Να αποκτήσουν τον έλεγχο των πόρων στρατηγικής σημασίας που διαθέτει η Ελλάδα.
2) Να εξασφαλιστεί ότι οι Έλληνες δεν θα είναι πάνω από το σύστημα ελέγχου.
3) Να διασφαλιστεί ο μακροπολιτικός έλεγχος, μέσω του χρέους.
4) Να διασφαλιστεί ο έλεγχος του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

β. Σε περιφερειακό επίπεδο, στόχος τους είναι:

Να "παγκοσμιοποιηθεί" η Τουρκία, δηλ. να μετατραπεί σε προτεκτοράτο: έτσι θα έχουν εξασφαλίσει τον έλεγχο και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, καθώς και τον έλεγχο των "περιουσιακών στοιχείων" της Τουρκίας, στρατηγικής ή άλλης φύσεως.

γ. Σε παγκόσμιο επίπεδο, στόχος τους είναι:

1) Να επιβάλουν καθολική τρομοκρατία ώστε να εδραιωθεί η εξουσία τους στα επίπεδα του σχεδιασμού, της διαχείρισης και της αντίδρασης.
2) Να εξασφαλιστεί ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ο υπ' αριθμόν 1 παίκτης και το "εκτελεστικό σώμα" της παγκοσμιοποίησης, βοηθώντας το δολάριο να διατηρήσει την υπεροχή του ως νομισματικό πρότυπο συναλλαγών, έναντι του ευρώ.
3) Να μετατρέψουν την Ελλάδα σε δοκιμαστικό σωλήνα για την εφαρμογή νέων μεθόδων ελέγχου.

Ακολουθεί μια λεπτομερής ανάλυση:

α. Σε εθνικό επίπεδο οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν:

α1) Την απόκτηση του ελέγχου των πόρων στρατηγικής σημασίας που διαθέτει η Ελλάδα:

Η Ελλάδα έχει σημαντικά αποθέματα ορυκτών και πόρων ενέργειας, για τα οποία οι αρχές της χώρας συστηματικά αποφεύγουν να κάνουν λόγο. Οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν να εξασφαλίσουν τον έλεγχο όλων αυτών των ενεργειακών πόρων, διότι είναι στρατηγικής σημασίας για τα διεθνή σχέδιά τους. Ο παγκόσμιος έλεγχος των φυσικών πόρων είναι ουσιαστικά ένα σενάριο-τέλος παιχνιδιού, όπου μπορεί κανείς να επικρατήσει και να ασκήσει πλήρη έλεγχο. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αυτοί οι φυσικοί πόροι περιλαμβάνουν το πετρέλαιο και τον άνθρακα, καθώς και ορυκτά, πολύτιμα μέταλλα, μάρμαρα κλπ.
Στο παρόν κλίμα, η "υποτιμημένη" χρηματιστηριακή αγορά χρησιμεύει επίσης για να εξαγοραστούν κάποιες πολύ κερδοφόρες ελληνικές εταιρείες σε πολύ χαμηλές τιμές.

α2) Τη διασφάλιση ότι οι Έλληνες δεν θα είναι πάνω από το σύστημα ελέγχου:

Οι Έλληνες έχουν μια τάση αυτοσυντήρησης και βάζουν συχνά τον εαυτό τους πάνω από το συλλογικό καλό. Αυτό τους οδηγεί στο να φοροδιαφεύγουν και υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου Έλληνες πολίτες κάνουν κέρδη από τη διαφθορά στο δημόσιο τομέα.

Σε ένα κράτος δίκαιο και με αγαθές προθέσεις (κράτος που επιθυμεί το καλύτερο για τους πολίτες του), η τάση αυτή είναι καταστροφική για το ίδιο το κράτος. Για παράδειγμα, αν οι άνθρωποι καταστρέφουν το σύστημα ή φοροδιαφεύγουν, πώς μπορεί να λειτουργεί αυτό το σύστημα; Απλά δεν θα λειτουργεί και όλοι θα χάσουν. Αντίθετα, σε ένα κράτος άδικο και με κακές προθέσεις (κράτος που επιθυμεί λιγότερο από το καλύτερο για τους πολίτες του), η στάση αυτή είναι χρήσιμη για το λαό και λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας.

Το πρόβλημα για τους παγκοσμιοποιητές, στα πλαίσια αυτού του σεναρίου, είναι ότι με αυτόν τον τρόπο οι πολίτες παρακάμπτουν τα συστήματα ελέγχου που απαιτούν από τις μάζες των πολιτών να νοιώθουν φόβο και ευθύνη για το μέλλον τους (και συνεπώς να γίνονται επιρρεπείς στην χειραγώγηση), ενώ παράλληλα υποδουλώνονται με το να είναι χρεωμένες, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για προβληματισμό και δράση. Είναι παράδοξο το γεγονός ότι η διαφθορά και η φοροδιαφυγή επιτρέπουν σε ορισμένους να αυξάνουν τα εισοδήματά τους πάνω από το μέσο επίπεδο και έτσι να ζουν μια καλύτερη ζωή από τον μέσο πολίτη. Κανείς λογικός δεν τάσσεται ούτε υπέρ της διαφθοράς ούτε υπέρ της φοροδιαφυγής, ωστόσο είναι κοινώς γνωστό στην ελληνική κοινωνία ότι, ακόμη και τώρα, σε περίοδο κρίσης, πολλοί από αυτούς που δημιουργούν "μαύρο χρήμα", δεν περνάνε μόνο "ζωή και κότα", αλλά φροντίζουν να επανακυκλοφορεί χρήμα στην αγορά, με θετικά αποτελέσματα.

Έτσι, είναι καιρός τα "παραθυράκια" αυτά να κλείσουν: Όλα πρέπει να φορολογούνται --ακόμη και αν τα έσοδα από τους φόρους των πολιτών στη συνέχεια σπαταλώνται ανεύθυνα-- και οι κρατικές δαπάνες πρέπει να μειωθούν, έτσι ώστε οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα να βγάζουν τελικά λιγότερα από τη διαφθορά ή ακόμη, σε ορισμένες περιπτώσεις, από τους υπερβολικά υψηλούς μισθούς τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι παγκοσμιοποιητές θα έχουν αργότερα καλύτερο έλεγχο κάποιων στοιχείων που θα μπορούσαν αργότερα να αποδειχθούν "παρίες".

α3) Τη διασφάλιση του μακροπολιτικού ελέγχου μέσω του χρέους:


Εδώ πρόκειται για κάτι σχεδόν αυτονόητο. Ενώ η Ελλάδα έχει γίνει αντικείμενο ελέγχου μέσω κυβερνήσεων ανδρείκελων για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα, το χρέος εξασφαλίζει, ακόμη και όταν θα υπάρξει μια κυβέρνηση μη-ανδρείκελων, το ότι θα είναι η Ελλάδα οικονομικά εξαρτώμενη από το διεθνές κεφάλαιο, το οποίο θα έχει πάντα δυνατότητες άσκησης επιρροής ώστε να μπορεί να δανείζει. Έτσι, ακόμη και αν συμβεί μια εξέγερση αύριο το πρωί και ένας νέος πρωθυπουργός αναλάβει καθήκοντα με τις καλύτερες προθέσεις για το συμφέρον του τόπου, η χώρα θα συνεχίσει να υποκύπτει στις απαιτήσεις ξένων δυνάμεων. Διαφορετικά θα πτωχεύσει. Και η πτώχευση είναι μια ολέθρια επιλογή για την ποιότητα ζωής, η οποία θα μπορούσε τότε εύκολα να αποδοθεί στον ηγέτη μη-ανδρείκελο ("…γιατί οδήγησε τη χώρα σε χρεοκοπία").

Από άποψη κοινωνικής λειτουργίας, πολλοί Έλληνες προτιμούν μια ποιότητα της ζωής όπως έχει (ακόμη και με μείωση -20%-30%) από την πτώχευση. Και αυτό το δίλημμα τέθηκε στους πολίτες αριστοτεχνικά από τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Αυτοί που υποστηρίζουν την ανάσχεση των πληρωμών είναι λιγότεροι από εκείνους που ισχυρίζονται ότι ο διεθνής δανεισμός ήταν η λογική επιλογή. Η ελευθερία έχει ένα τίμημα και δεν είναι όλοι πρόθυμοι να το πληρώσουν. Η δε τάση των πολιτών να αντιστέκονται στις αλλαγές και να επιμένουν σε παλιά πρότυπα συμπεριφοράς είναι κάπως εντονότερη στη συγκεκριμένη περίπτωση.

α4) Τη διασφάλιση του ελέγχου του ελληνικού τραπεζικού συστήματος:


Οι ελληνικές τράπεζες, που απέδειξαν ότι είναι αρκετά σταθερές και εξαιρετικά ισχυρές και κερδοφόρες κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 ετών, δέχονται θανάσιμο πλήγμα μέσω αυτής της κρίσης (βλέπε ρευστότητα, δείκτες αποπληρωμής δανείων κλπ). Η αξία τους στην αγορά έκανε βουτιά, πράγμα που τις καθιστά πολύ "ελκυστικές" για εξαγορές και θα διευκολύνει την ένταξή τους στο παγκοσμιοποιημένο τραπεζικό σύστημα. Για παράδειγμα, σήμερα οι δείκτες για τις περισσότερες τράπεζες έκαναν βουτιά 11% έως 13% στη χρηματιστηριακή αγορά της Αθήνας. Το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης είναι δύσκολο να εκτελεστεί με ένα πλήθος τραπεζών που εξυπηρετούν πολλαπλά αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Επομένως, οι περιφερειακές τράπεζες θα πρέπει είτε να κλείσουν (όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, μαζικά), είτε να συγχωνευθούν με τις μεγαλύτερες τράπεζες, οι οποίες είναι ήδη ευθυγραμμισμένες με τους στόχους των παγκοσμιοποιητών. Θα παρακολουθούμε πώς θα εξελίσσονται τα πράγματα για τις ελληνικές τράπεζες. Έχουν γίνει ήδη συζητήσεις για συγχωνεύσεις (που ίσως να εξυπηρετούσαν ως μηχανισμοί άμυνας).

β. Σε περιφερειακό επίπεδο, οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν:


β1) Την "παγκοσμιοποίηση" της Τουρκίας, δηλ. την μετατροπή της σε προτεκτοράτο, με σκοπό τον έλεγχο και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, καθώς και τον έλεγχο των "περιουσιακών στοιχείων" της Τουρκίας, στρατηγικής ή άλλης φύσεως.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η οποία ελέγχεται από τους παγκοσμιοποιητές μέσω μιας δυτικού τύπου δημοκρατίας, η Τουρκία έχει μια κυβέρνηση που λειτουργεί σε δύο επίπεδα, πράγμα που διασφαλίζει τα συμφέροντά της με κάθε κόστος. Στο πρώτο επίπεδο βρίσκονται οι ένοπλες δυνάμεις και στη δεύτερο οι πολιτικοί. Υπάρχει εδώ μια αναλογία με το Ιράν, όπου στο πρώτο επίπεδο έχουμε τους ισλαμιστές ηγέτες και στο δεύτερο επίπεδο τους πολιτικούς. Οι χώρες που έχουν τέτοια συστήματα, όπως ακριβώς και οι δικτατορίες/ολιγαρχίες, είναι δύσκολο να ελεγχθούν και συνεπώς το πολιτικό τους σύστημα πρέπει να ευθυγραμμιστεί με δυτικού τύπου δημοκρατίες, δηλαδή κυβερνήσεις ανδρείκελων.

Το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης προβλέπει την μετατροπή της Τουρκίας σε προτεκτοράτο, είτε με ειρηνικά μέσα, είτε με τη βία.

Σύμφωνα με την ειρηνική εκδοχή, η Ευρώπη θα κάνει τα στραβά μάτια στις περισσότερες αναχρονιστικές πολιτικές της Τουρκίας και θα της ζητήσει να υιοθετήσει δυτικού τύπου "μεταρρυθμίσεις", προκειμένου να μπει στην ΕΕ ή να συνάψει μια ειδική σχέση με αυτήν. Αυτό θα είναι το αναγκαίο βήμα για την εξάλειψη της πρώτης βαθμίδας της κυβέρνησης, τις ένοπλες δυνάμεις. Αφού θα επιτευχθεί αυτό, οι πολιτικοί θα είναι εύκολο να ελεγχθούν. Αυτή τη στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση εφαρμόζει μια προσέγγιση πολύ χαμηλών τόνων με την Τουρκία, του τύπου "ας τα θέσουμε όλα επί τάπητος και να βρούμε λύσεις", ακόμη και αν αυτό σημαίνει την παραχώρηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Τουρκία.

Σύμφωνα με τη λιγότερο ειρηνική εκδοχή, μια "ασθενής" Ελλάδα θα παίξει το ρόλο του "δολώματος" για τους υπερεθνικιστές στρατηγούς της Τουρκίας, για να την προκαλέσει να επιτεθεί στην Ελλάδα. Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, οι ΗΠΑ να πουν στους Τούρκους στρατηγούς: "Θέλουμε ένα κοσμικό κράτος και όχι ισλαμικό και θα υπάρξει πρόβλημα με τα ζωτικά μας συμφέροντα αν εσείς αναλάβετε την ηγεμονία της περιοχής". Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να παραπλανήσουν τότε τους στρατηγούς δίνοντάς τους την εντύπωση ότι θα έχουν την υποστήριξή τους σε μια επίθεση κατά της Ελλάδας (όπως έγινε και στην περίπτωση της εισβολής στην Κύπρο το '74), διαβεβαιώνοντάς τους ότι η Ευρώπη δεν θα εγγυηθεί την ασφάλεια της Ελλάδας επειδή δεν υπάρχει τέτοια συμφωνία με την ΕΕ. Εξάλλου, η ΕΕ με το ζόρι βοήθησε την Ελλάδα στην παρούσα οικονομική κρίση, και το έκανε μόνο όταν είδε ότι η κρίση θα μπορούσε να προκαλέσει ένα φαινόμενο ντόμινο, που τελικά θα επηρέαζε και τις υπόλοιπες χώρες. Στη συνέχεια, αφού οι Τούρκοι στρατηγοί δαγκώσουν το δόλωμα και επιτεθούν, η Δύση θα πάρει το μέρος της "φτωχής Ελλάδας" και θα αποκρούσει την Τουρκία, επιβάλλοντας στην τελευταία εξευτελιστικούς και ταπεινωτικούς όρους παράδοσης. Οι στρατηγοί θα κριθούν για τα κίνητρά τους και στη συνέχεια οι ίδιοι και οι "υπερεθνικιστικές" τους ιδέες θα θεωρηθούν τα αίτια για την πτώση της Τουρκίας. Στο σημείο αυτό ίσως ακολουθήσει μια πολιτική μεταρρύθμιση και από τότε και στο εξής η Τουρκία αναγκαστικά θα ελέγχεται από αυτούς που θα θελήσουν να γεφυρώσουν το χάσμα της με τη Δύση, δηλ. από κυβερνήσεις-ανδρείκελα.

Ας σημειωθεί εδώ ότι πρόσφατα διέρρευσαν λεπτομέρειες σχετικά με ένα μυστικό σχέδιο ("Σχέδιο Βαριοπούλα") υψηλόβαθμων αξιωματούχων του τουρκικού στρατού που προωθούσε στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία. Αυτό θα συμπεριελάμβανε εισβολή στην Ελλάδα, κάποιες μυστικές επιχειρήσεις σε τουρκικό έδαφος και την απομάκρυνση από την εξουσία των ηγετών του Ισλάμ στην Τουρκία. Φαίνεται πως αυτοί που συνομωτούσαν με στόχο την εκπλήρωση αυτών των στόχων ήταν μάλλον πεπεισμένοι από τις ΗΠΑ μέσω της προσέγγισης των "αντικρουόμενων συμφερόντων". Δυστυχώς γι' αυτούς, το όλο σχέδιο να κάνουν στρατιωτικό πραξικόπημα αποκαλύφθηκε, με αποτέλεσμα να συλληφθούν δεκάδες υψηλόβαθμοι αξιωματικοί.

γ. Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι παγκοσμιοποιητές θα επιδιώξουν:

γ1) Την επιβολή καθολικής τρομοκρατίας, με σκοπό την εδραίωση της εξουσίας τους στα επίπεδα του σχεδιασμού, της διαχείρισης και της αντίδρασης.

Εδώ πρέπει να ληφθεί υπ' όψιν ότι η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα φέρει σε όλα τα επίπεδα τη σφραγίδα της παγκοσμιοποίησης. Τα πράγματα εξελίσσονται προς την κατεύθυνση της επίτευξης μιας συναίνεσης μεταξύ διαφορετικών χωρών, οι οποίες θα έχουν πειστεί για το ότι τα μεμονωμένα έθνη-κράτη αργούν να αντιδράσουν, να επικοινωνήσουν και να συντονιστούν μεταξύ τους για την αντιμετώπιση απειλών οικονομικής ή άλλης φύσεως. Διαβάστε την ομιλία του κ. Παπανδρέου υπέρ της παγκοσμιοποίησης σε συνέδριο του Economist στις 29/04/2010, όπου υπογραμμίζει την ανάγκη να παγκοσμιοποιηθούν τα συστήματα διαχείρισης κρίσεων σε όλες τις χώρες, εδώ και τώρα, ενώ παράλληλα τονίζει ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ταυτόχρονα μια ευκαιρία ώστε όλες οι χώρες να θεσπίσουν μεταρρυθμίσεις προς την δημιουργία ενός ενιαίου, παγκοσμιοποιημένου κράτους. Διαφορετικά, υπονοεί, ποιός ξέρει τι μας μας περιμένει; Αν οι κυβερνήσεις δεν φροντίσουν να το κάνουν, ίσως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Ιταλία να γίνουν οι επόμενες εστίες κρίσης. Είναι σαν να τους λέει: "Ή θα φροντίσετε να εδραιωθεί το νέο καθεστώς ή θα αφανιστείτε από το φαινόμενο του ντόμινο". Διαβάστε επίσης την ομιλία του κ. Τρισέ (του επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας) προς το Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων.

Όσον αφορά την ευρωπαϊκή πολιτική, η όλη διαδικασία της διαπραγμάτευσης για να χορηγηθεί δάνειο στην Ελλάδα πήρε πάνω από δύο μήνες, ένα απίστευτα μεγάλο διάστημα. Επιπλέον, δεν υπήρξε ταύτιση στις πολιτικές, με τη Γερμανία να διαφωνεί με τη Γαλλία σε διάφορα σημεία, πράγμα που έκανε για άλλη μια φορά τον παγκόσμιο τύπο να γράψει ότι "μια ευρωπαϊκή νομισματική ένωση δίχως πολιτική ένωση είναι καταδικασμένη", δήλωση που υπονοεί ότι αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη είναι μια ενιαία εξουσία, ένα είδος πολιτικής ένωσης. Κι όμως, η Ελλάδα αποτελεί μόλις το 2% του ΑΕΠ της Ευρώπης, με οικονομικά προβλήματα που θα έπρεπε να λύνονται με το πάτημα ενός κουμπιού της ΕΚΤ. Το θέμα της οικονομικής της κρίσης είναι στην ουσία αμελητέο, αν λάβει κανείς υπ' όψιν τον τρόπο με τον οποίο κάποτε επέτρεψε η εν λόγω τράπεζα στην Ελλάδα να αναπτυχθεί και να γίνει αυτό που έγινε. Όλα αυτά τα προβλήματα που τώρα προέκυψαν είναι απλώς πρόσχημα και ευκαιρία για τους παγκοσμιοποιητές για μια βαθύτερη προώθηση της ευρωπαϊκής "ολοκλήρωσης".

Ακόμα και αν το εγχείρημά τους αποτύχει από ένα σημείο και μετά, το όλο σκηνικό που έχει στηθεί θα διαθέτει ήδη όλα τα φόντα για "αποδείξεις" ως προς το τι προκάλεσε την καταστροφή (έλλειψη συντονισμού, έλλειψη πολιτικής "ολοκλήρωσης", πόλεμοι των αγορών, κλπ). Επομένως, αν πρόκειται να προκύψει ένα νέο σύστημα μετά την πτώση του παρόντος, θα είναι παγκοσμιοποιημένο, δηλαδή θα βασίζεται στην "ολοκλήρωση". Τα νομίσματα και οι πόλεμοι των αγορών επίσης θα παίξουν ρόλο, δεδομένου ότι αποτελούν μια "προβληματική αντίθεση" που θα γίνει αφορμή για την εισαγωγή ενός παγκόσμιου νομίσματος.

Σε περίπτωση που οι Έλληνες εξεγερθούν εναντίον του ΔΝΤ και της εξόφλησης του χρέους της χώρας, τότε η κίνηση αυτή θα χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα προς αποφυγή για άλλες χώρες. Θα είναι σαν να λένε στους πολίτες των άλλων χωρών: "Κοιτάξτε τι συμβαίνει στην Ελλάδα! Δεν είναι καλύτερα να είστε αραγμένοι στον καναπέ σας και να μην αντιδράτε παρά να ζείτε μέσα σ' ένα χάος;" Παράλληλα, στην Ελλάδα έχει κανείς την αίσθηση ότι η κυβέρνηση ασκεί όλο και περισσότερες πιέσεις στους πολίτες, προκειμένου να τους φέρει στα όρια της ανοχής τους και να εξεγερθούν. Η πίεση αυτή ασκείται με προσεκτικά ελεγχόμενες δόσεις, έτσι ώστε να μην μοιάζει υπερβολική. Προς το παρόν, αυτοί που έχουν διαθέσεις για εξέγερση είναι μια μειονότητα, αλλά αυτό ίσως αλλάξει, μόλις ανακοινωθεί μια νέα δέσμη μέτρων λιτότητας.

γ2) Την διασφάλιση ότι οι ΗΠΑ θα παραμείνουν ο υπ' αριθμόν 1 παίκτης και το "εκτελεστικό σώμα" της παγκοσμιοποίησης, βοηθώντας το δολάριο να διατηρήσει την υπεροχή του ως νομισματικό πρότυπο συναλλαγών έναντι του ευρώ.

Οι μηχανισμοί της παγκοσμιοποίησης που φροντίζουν πάντα να "διασώζεται" το δολάριο στις εκάστοτε κρίσεις είναι ήδη γνωστοί και θα ήταν ανώφελο να κατονομαστούν εδώ για άλλη μια φορά. Η δράση τους απλώνεται σε ευρύ πεδίο, από το χειρισμό της τιμής του χρυσού μέχρι την κατασκευή σεναρίων αβεβαιότητας για το μέλλον του ευρώ. Η ελληνική κρίση ήταν ακριβώς ένα τέτοιο σενάριο, στο οποίο τον κύριο ρόλο κλήθηκε να παίξει ο κ. Παπανδρέου.

Ας σημειωθεί ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, νυν πρωθυπουργός της Ελλάδας, είναι Αμερικανός πολίτης, γεννημένος στις ΗΠΑ από Αμερικανίδα μητέρα και πατέρα. Ο πατέρας του, Ανδρέας Παπανδρέου, ήταν κατά το ήμισυ Έλληνας και είχε λάβει ιθαγένεια ΗΠΑ από το 1942. Ο Γιώργος, ή Jeffrey όπως ονομαζόταν στην Αμερική, μεγάλωσε ως επί το πλείστον εκτός Ελλάδας, όπου και μορφώθηκε. Είναι απόφοιτος του Harvard. O κ. Jeffrey-Γιώργος Παπανδρέου έχει ελληνική ιθαγένεια λόγω της καταγωγής του πατέρα του, αλλά σημειώστε το εξής: όταν ένας Αμερικανός εκλέγεται σε δημόσιο αξίωμα σε άλλη χώρα -- στην προκείμενη περίπτωση στην Ελλάδα -- τότε οφείλει να υποβάλει το έντυπο DS-82 μαζί με την αίτηση ανανέωσης του διαβατηρίου του. Το έντυπο DS-82 πρέπει να συνοδεύεται από ειδική υπεύθυνη δήλωση, όπου θα δίνει εξηγήσεις ενόρκως, μια δήλωση του τύπου: "Ναι μεν έχω ορκιστεί πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά υπόσχομαι να παραμένω πιστός στο σύνταγμα και τους νόμους των ΗΠΑ". Αν δεν υποβάλει το έντυπο με την υπεύθυνη δήλωση, τότε είναι πιθανόν να θεωρηθεί εχθρός των ΗΠΑ. Κανονικά, ο κ. Παπανδρέου θα έπρεπε να είχε αποποιηθεί την αμερικανική του υπηκοότητα λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων με τα υπό όρκον ανειλημμένα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, αλλά δεν το έπραξε. Ο πατέρας του, αντίθετα, είχε αποποιηθεί την αμερικανική υπηκοότητά του πριν αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού στην Ελλάδα.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κ. Παπανδρέου ήταν απλά η μαριονέτα για την υλοποίηση όλων αυτών των πολιτικών. Η εκ των έσω προκατασκευασμένη κρίση δανεισμού είχε ως αποτέλεσμα η ισοτιμία ευρώ-δολαρίου να σημειώσει πτώση (από 1,55 - € 1 σε 1.25 - € 1), γεγονός τεράστιας σημασίας, αφού η ευρωζώνη δεν εκτυπώνει τεράστιες ποσότητες τραπεζογραμματίων εκ του μηδενός, ακολουθώντας την πολιτική του "σκληρού ευρώ". Ας μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη δεν έχει τα συστημικά προβλήματα στο εμπόριο και το δημοσιονομικό έλλειμμα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ. Σε γενικές γραμμές, η Ευρώπη είναι οικονομικά ασύγκριτα πιο ισχυρή απ' ό,τι οι ΗΠΑ, αλλά με τους χειρισμούς της αγοράς, την εκμετάλλευση του ψυχολογικού παράγοντα και την χειραγώγηση των ΜΜΕ, που προέβλεπε π.χ. την καταστροφή του ευρώ, ήταν θέμα χρόνου να επιστρέψουν οι αγορές στα ζεστά, φρεσκοτυπωμένα δολάρια.

γ3) Τη μετατροπή της Ελλάδας σε δοκιμαστικό σωλήνα για την εφαρμογή νέων μεθόδων ελέγχου.

Λόγω της ανάγκης για καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, η Ελλάδα είναι ιδανικός χώρος για την εφαρμογή των πειραματικών πολιτικών που θα μπορούσαν υπό άλλες συνθήκες να συναντήσουν σθεναρή αντίσταση από τους πολίτες. Μεταξύ των πολιτικών αυτών που θα εφαρμοστούν είναι:

1) Η απαγόρευση συναλλαγών σε σκληρό νόμισμα που θα υπερβαίνουν τα 1500 €. Όλες οι συναλλαγές θα πρέπει να γίνονται είτε μέσω των τραπεζών είτε σε ηλεκτρονική μορφή (πιστωτικές κάρτες), ώστε να παρακολουθούνται. Οι συναλλαγές που δεν θα τηρούν αυτό τον κανόνα θα θεωρούνται άκυρες. Αυτό θα είναι το πρώτο βήμα για την εισαγωγή ενιαίου ηλεκτρονικού νομίσματος.

2) Η κάρτα γραμμωτού κώδικα (barcode). Μέχρι στιγμής οι πολίτες χρησιμοποιούν χάρτινες αποδείξεις αλλά αυτό θα αλλάξει. "Για την καλύτερη παρακολούθηση και καταγραφή των συναλλαγών", οι πολίτες θα πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με μια μοναδική κάρτα γραμμωτού κώδικα, που θα χρησιμοποιείται για την πραγματοποίηση οποιασδήποτε εμπορικής συναλλαγής. Η κάρτα γραμμωτού κώδικα θα ενημερώνεται αυτόματα με κάθε συναλλαγή και θα κοινοποιούνται στο υπουργείο οικονομικών όλα τα στοιχεία της συναλλαγής: ποιός αγόρασε τι, πότε, από ποιόν και πόσο πλήρωσε. Χωρίς αυτή την κάρτα οι πολίτες δεν θα μπορούν να κάνουν οποιαδήποτε αγορά, ακόμα και τρόφιμα. Το σχέδιο αυτό δεν μπορεί παρά να μας φέρνει στο νου το κείμενο της "Αποκάλυψης" που κάνει λόγο για το "σημάδι του θηρίου".

Το πιθανότερο είναι να υπάρχουν και άλλες πολλές πτυχές σε αυτή την προμελετημένη κρίση που δεν έχουν παρουσιαστεί σε αυτή την ανάλυση. Θα πρέπει να τις παρακολουθούμε και να ενημερωνόμαστε καθώς οι εξελίξεις θα τρέχουν.


Πηγή


ΟΙ ΕΝΤΟΝΟΙ κραδασμοί και οι σφοδρές αναταράξεις που προκαλεί στην πολιτική μας σκηνή η επικείμενη ψηφοφορία στη Βουλή, για το τρίτο κατά σειράν μνημόνιο που επιβάλλουν οι δανειστές στη χώρα μας, απειλούν όχι μόνο την κυβερνητική συνοχή και σταθερότητα, αλλά και αυτή....
καθεαυτή την επιβίωση του παρόντος φθαρμένου και αναποτελεσματικού πολιτικού συστήματος. Κινούμενη άμμο θυμίζει το πολιτικό μας τοπίο. Η κοινωνία βράζει. Πρόσωπα και σχήματα που κυριάρχησαν στην πολιτική μας ζωή τις τελευταίες δεκαετίες, παίζοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους, αμφισβητούνται πλέον ευθέως. Και στο παρασκήνιο έχουν ήδη ατύπως δρομολογηθεί διαδικασίες διαδοχής τους από νέα και κατά το δυνατόν άφθαρτα πρόσωπα, από νέα και κατά το δυνατόν άφθαρτα σχήματα. Η πολιτική και οι πολιτικοί αναζητούν τη χαμένη τους αίγλη και αξιοπιστία, μέσα από επώδυνες συγκρούσεις και ανατροπές.

Ο ΤΟΚΕΤΟΣ θα είναι δύσκολος και μακρύς. Το «παλαιό» αντιστέκεται με λύσσα. Και το «νέο», που δυστυχώς αρκετές φορές προέρχεται από πολυχρησιμοποιημένα και πρόχειρα... ανακυκλωμένα πολιτικά υλικά του παρελθόντος, προχωρεί δειλά και άτολμα. Παρ’ όλα αυτά, το τέλος της μακράς περιόδου της μεταπολίτευσης, το οποίο η χώρα συζητά θεωρητικά εδώ και μια δεκαετία, φαίνεται πως αυτή τη φορά είναι πράγματι κοντά. Ολα δείχνουν ότι κλείνει πλέον οριστικά το πολιτικό κεφάλαιο μιας ολόκληρης εποχής. Εικόνα παρακμής, μιζέριας και αποσύνθεσης παντού. Ελπίδα πουθενά. Χώρα σε βαθειά ηθική, πολιτική και οικονομική κρίση, πολιτικό προσωπικό σε... νευρική κρίση και λαός σε προχωρημένη κατάθλιψη. Εκρηκτικά συστατικά που ενεργοποιούνται τώρα, με... πυροκροτητή τη βαθειά οικονομική ύφεση και τα νέα, εξαιρετικά σκληρά μέτρα, που επιβάλλει στη χώρα η τρόικα.

ΕΙΤΕ ΨΗΦΙΣΤΕΙ την Τετάρτη στη Βουλή, όπερ και το πιθανότερο, είτε όχι το τρίτο κατά σειράν μνημόνιο, το βέβαιο είναι ότι από την επόμενη μέρα τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο στην πολιτική μας σκηνή. Ηδη το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η εικόνα του θυμίζει ΕΔΗΚ επί ημερών Ιωάννη Ζίγδη. Τα καπετανάτα των πρώην υπουργών, που ξαφνικά παριστάνουν ότι δεν θυμούνται τίποτε από τα έργα και τις ημέρες τους στην κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αυξάνονται και πληθύνονται. Ολοι θέλουν να γίνουν αρχηγοί. Ολοι προετοιμάζουν νέα σχήματα. Και ενώ το δηλώνουν απροκάλυπτα, εξακολουθούν να παραμένουν στις τάξεις του καταρρέοντος Κινήματος. Δεν υπάρχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο. Βουλευτές παραδέχονται δημόσια ότι μετέχουν σε διεργασίες για την ίδρυση νέων κομμάτων και το κόμμα στο οποίο σήμερα ανήκουν δεν τους διαγράφει...

ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΗΜΑΡ, όμως, η οποία καταπίνει την κάμηλο των περικοπών μισθών και συντάξεων και διυλίζει τον κώνωπα των εργασιακών, θεωρώντας ατυχώς ότι έτσι μειώνει τη φθορά που λογικά της προξενεί η συμμετοχή της στην κυβέρνηση, η κατάσταση δεν είναι πολύ καλύτερη. Οι εσωτερικές διαφωνίες και κόντρες είναι πλέον καθημερινό ανάγνωσμα και ακρόαμα. Και βέβαια η δημοσκοπική απήχηση του κόμματος βαίνει μειούμενη. Οσο για τη Νέα Δημοκρατία, μπορεί ο συνεκτικός ιστός της εξουσίας, η αντοχή της δημοτικότητας Σαμαρά και η δημοσίως ομολογούμενη από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ανετοιμότητά του να κυβερνήσει να περιορίζουν μέχρι στιγμής τις απώλειές της και να διατηρούν σε σχετικώς καλό επίπεδο την εσωτερική της συνοχή, όμως αυτά είναι προσωρινά. Η εφαρμογή του σκληρού πακέτου των 19 δισ. ευρώ θα φέρει σύντομα ρήγματα, τριβές και συγκρούσεις. Και αν η σημερινή κυβέρνηση δεν πείσει άμεσα ότι διαφέρει σημαντικά από τις δύο προηγούμενες, των κ.κ. Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου, προσφέροντας πειστικό και ρεαλιστικό αναπτυξιακό όραμα και πραγματικές λύσεις για τη δραστική μείωση της ανεργίας, τότε είναι βέβαιο ότι η επόμενη μέρα της Ν.Δ. δεν θα διαφέρει καθόλου από αυτήν που επεφύλαξε ο λαός στο ΠΑΣΟΚ...

ΤΟ ΠΑΡΟΝ πολιτικό σύστημα δύει. Είμαστε μπροστά σε τέλος εποχής. Από τη σημερινή πολιτική τάξη θα επιβιώσουν μόνον όσοι λίγοι έχουν εργασθεί ή θα εργασθούν, έστω και τώρα, έντιμα και ειλικρινά υπέρ του λαού και του έθνους. Οι πολιτικοί «μπαγαπόντες», που εργάζονταν και εργάζονται μόνον υπέρ των προσωπικών και των κομματικών τους συμφερόντων, σύντομα θα «εξαερωθούν»! Τριάντα οκτώ χρόνια πολιτικού ψεύδους και εξαπάτησης του λαού μας είναι πολλά. Στη νέα εποχή οι πολίτες θα επιβάλλουν στους πολιτικούς τους ταγούς τα στοιχειώδη, τα χρειώδη: Αγάπη για την πατρίδα, ειλικρινή και άμεσο πολιτικό λόγο, έντιμη και ικανή διαχείριση, εργατικότητα, πυγμή και ανθρωπιά. Οι Ελληνες δεν αναζητούν πλέον φωτισμένες ηγεσίες, ούτε... θεόσταλτους σωτήρες. Χόρτασαν από τέτοιους... «Κανονικούς» ανθρώπους χρειάζεται η χώρα, με σπονδυλική στήλη και με τις παραδοσιακές αρχές και αξίες που οδήγησαν το έθνος μας στις επιτυχίες του παρελθόντος. Δεν θέλουμε πολλά... Τα αυτονόητα ζητούμε!

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι τα αποτελέσματα της εφαρμογής ενός τριανταοκτάχρονου μεταπολιτευτικού πολιτικοκοινωνικού μοντέλου. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί ερίζουν γύρω από τις αιτίες των συνεπειών που κτυπούν σαν τυφώνας σήμερα τη χώρα και το λαό και προσπαθούν να ρίξουν τις ευθύνες οι μεν στους δε, εκτός από αυτούς τους ίδιους. Κανένας κομματάνθρωπος όμως δεν μιλάει για την πραγματική αιτία του προβλήματος. Η πραγματική αιτία δεν είναι οικονομική, ούτε κάν πολιτική. Είναι δυστυχώς πολιτειακή.

Το τέλος της εφτάχρονης δικτατορίας σηματοδότησε και το οριστικό τέλος του απαρχαιωμένου θεσμού της βασιλείας για την Ελλάδα. Τη θέση της βασιλευόμενης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας πήρε… η προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Στην πραγματικότητα η μόνη ουσιαστική αλλαγή που έγινε ήταν να αντικατασταθεί ο θεσμός της βασιλείας με τον άνευ ουδεμιάς θεσμικής βαρύτητας θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας (λόγω του τρόπου εκλογής του και της έλλειψης αρμοδιοτήτων). Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει ο απόλυτος εξουσιαστής – πρωθυπουργός της χώρας σε ένα μονοπρόσωπο πολίτευμα, ο εκάστοτε κομματικός αρχηγός του σχετικά πλειοψηφούντος (λόγω εκλογικού νόμου) κόμματος.

Απόλυτος λοιπόν άρχων ένας αναλώσιμος κομματικός αρχηγός (με την έπαρση της ισόβιας επανεκλογής), εκπροσωπώντας ένα κόμμα μειοψηφίας στο λαό. Αποτέλεσμα αυτού ήταν να αποκοπεί η πολιτική από το λαό, να γιγαντωθεί η πολιτικοοικονομική διαπλοκή και να περιέλθει η πολιτική τάξη σε ομηρία κρατικοδίαιτων παρασίτων. Το κράτος και τα κρατικά ταμεία χρησιμοποιούνται ως κομματικά λάφυρα και η κοινωνία σπρώχνεται εντελώς έξω από την πολιτική και τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος ιδιωτεύοντας και αντιγράφοντας τη διαφθορά της πολιτικοοικονομικής διαπλοκής. Σήμερα η κοινωνία οδηγείται στην εξαθλίωση προκειμένου να αντληθούν χρήματα από τις περιουσίες των πολιτών για να διασωθούν και να επιβιώσουν τα κρατικοδίαιτα παράσιτα και να ικανοποιηθούν οι έξωθεν προστάτες τους, διατηρώντας στο ακέραιο και την εξουσία τους.

Δεν υπάρχει πλέον θεσμός να αντιδράσει. Θεσμός να μας σώσει. Η κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή είναι στρατευμένοι λόχοι κάτω από τις διαταγές του κομματικού αρχηγού. Η Δικαιοσύνη ανακαλύπτει τώρα ότι θυσιάζεται μαζί με τον υπόλοιπο λαό, γιατί τόσα χρόνια δεν όρθωσε το ανάστημα που έπρεπε, αλλά και ούτε μπορούσε επί της ουσίας, λόγω του διορισμού της ηγεσίας της από τον κομματικό αρχηγό. Το Ελεγκτικό Συνέδριο κρίνει τις διατάξεις για το συνταξιοδοτικό αντισυνταγματικές, αλλά ο κομματικός αρχηγός αδιαφορεί. Πριν λίγες ημέρες απορρίφθηκαν από τη Βουλή δύο διατάξεις, αλλά ο κομματικός αρχηγός τις επαναφέρει και απειλεί τους βουλευτές με διαγραφή. Τόσο σοβαρά μέτρα που εξοντώνουν έναν ολόκληρο λαό περνούν στη Βουλή με ένα μόνο άρθρο, γιατί αυτό επέλεξε ο κομματικός αρχηγός. Πουθενά στο Σύνταγμα δεν υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες που θα περιόριζαν την απολυταρχική εξουσία του κομματικού αρχηγού – πρωθυπουργού. Η προστασία του Συντάγματος αφήνεται με το άρθρο 120 στους πολίτες, αλλά με τέτοιες προϋποθέσεις που ουσιαστικά ακυρώνουν τους ίδιους τους πολίτες.

Η χώρα μας λοιπόν αντιμετωπίζει σοβαρό πολιτειακό πρόβλημα και όσοι δεν θέλουν να το δουν σπρώχνοντας το κεφάλι τους μέσα στις κομματικές άμμους, κάνουν κακό σε ολόκληρο το λαό. Τα δημόσια ταμεία έχουν αδειάσει. Ας “ξελαμπικάρουν” επιτέλους έστω τώρα. Τέλος της μεταπολίτευσης χωρίς να τελειώσει και το πολίτευμά της δεν νοείται.

Αυτό λοιπόν το ολοκληρωτικό πολίτευμα πεθαίνει τώρα μαζί με όλο τον μεταπολιτευτικό πολιτικό εσμό που αυτό γαλούχησε και πλούτισε. Πανικόβλητοι φθαρμένοι πολιτικοί αναζητούν σανίδα σωτηρίας στα χρήματα της τροϊκας και περιφέρονται από κόμμα σε κόμμα ή σχεδιάζουν να ιδρύσουν νέα κόμματα, υποσχόμενοι στα συμφέροντα που τους στήριζαν ότι μπορούν ακόμα να προασπίσουν τα ίδια συμφέροντα. Αλλά είναι ήδη πολύ αργά για πολλούς από αυτούς.

Ήρθε η ώρα να επαναχαράξουμε τις σχέσεις κοινωνίας και πολιτικής. Ήρθε η ώρα να μπει η ίδια η κοινωνία στην πολιτική. Να πάρει η ίδια η κοινωνία τον απόλυτο έλεγχο της εξουσίας.


  • Το κακούργημα έχει όνομα δράστη. Χρειάζεται να το γράψω;
  • Σε 48 ώρες η Βουλή θα κληθεί να αποφασίσει για το νέο μνημόνιο - μπαλτά και ακόμα δεν έχει δοθεί στους βουλευτές το πολυνομοσχέδιο που κυκλοφορεί ότι θα είναι μεταξύ 500 και 1.500 σελίδων!

Ο Βουλευτής Επικρατείας των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τέρενς Κουίκ, έκανε την εξής δήλωση.

«Γράφω αυτές τις λέξεις ώρα 20:00 της Δευτέρας 5 Νοεμβρίου 2012. Σε περίπου 48 ώρες η Βουλή θα κληθεί να αποφασίσει για νέο Μνημόνιο - μπαλτά της Ελλάδας και του Έλληνα.

Το πολυνομοσχέδιο των 500 (ή των 1.500 σελίδων, όπως κυκλοφορεί) που περιέχει όλες τις εξοντωτικές διατάξεις, δεν έχει δοθεί ακόμα στους Βουλευτές.

Αύριο συνεδριάζει η αρμόδια Επιτροπή και μεθαύριο έχουμε ονομαστική ψηφοφορία με μόλις 10 ώρες συνεδρίαση στην Ολομέλεια.

Το κακούργημα σε βάρος της νοημοσύνης μας, έχει όνομα δράστη ή δραστών. Και τα κόμματά τους το ίδιο. Χρειάζεται να τα γράψω; Οι Βουλευτές της συγκυβέρνησης,καμαρώνουν για όλα αυτά;

Υ.Γ.: Ο σχολιασμός μου για την όποια τελική ψήφο τους, την Τετάρτη το βράδυ. Απόψε θέτω μόνο το ζήτημα της παράδοσης του πολυνομοσχεδίου».
H φωτογραφία είναι του Δημήτρη Ζωγράφου

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου*

Η Ελλάδα. Όχι η Ελλάδα, η χώρα μου. Όχι η χώρα μου, η πατρίδα μας. Όχι η πατρίδα, εγώ, δηλαδή εμείς εισερχόμαστε στην πλέον κρίσιμη φάση της κρίσεως μας. Τώρα πια θα βιώσουμε σε όλη της την διάσταση την κρίση της ελληνικής κρίσεως, αν και θα μπορούσαμε να την αποφύγουμε!

Μην γελάς, εδώ δεν παίζουμε με λόγια, καθώς τα λόγια δεν έχουν πια σημασία. Σημασία έχει πως δεν έχουν σημασία τα λόγια! Και αυτά έπαψαν να έχουν σημασία, διότι η μορφή της ελληνικής κρίσης και η εξέλιξή της οδήγησαν στο να εξαφανιστεί η έννοια της πραγματικότητας, έτσι όπως αυτή ορίζεται μέσω της κοινωνικής προϋπόθεσης της αλήθειας.

Δεν λέω την αλήθεια, ομιλώ την αλήθεια μου, η οποία έχει ως αφετηρία κάποια εμπειρική αποτύπωση της αλήθειας που ορίζει με πολιτικό τρόπο την συνείδηση. Εσύ αναγνώστη δεν πιστεύεις ότι λέω οπωσδήποτε την αλήθεια, αλλά θεωρείς ότι έχω πρόθεση να πω την αλήθεια. Αυτό είναι μια βασική αρχή της επικοινωνίας μας. Είσαι καλός αποδέκτης, με δυνατότητα συνεργασίας. Η ανάδρασή (σου), οποιαδήποτε μορφή κριτικής αντίδρασης, θα το επιβεβαιώσει. Θα μεταφέρει την αλήθεια μου σε ένα ανώτερο επίπεδο, σε αυτό του διαλόγου, προκαλώντας αφηγηματική κρίση στην εκφορά της γνώμης μου. Από την κρίση αυτή κάτι θετικό θα γεννηθεί. Μια μικρή ή μεγαλύτερη μεταβολή στη συνείδηση με την έννοια της βελτίωσης των γνωστικών δεξιοτήτων. Και αυτό αποκαλείται πρόοδος.

Ακόμη και στην περίπτωση εκείνη όπου κυριαρχεί το σύμπλεγμα κάτι καλό θα έβγαινε, με την έννοια της πιθανής συνειδητοποίησης της παραμορφωτικά μεροληπτικής ερμηνείας, η οποία αποκαλύπτει την διαταραχή. Οι εναλλακτικές ερμηνείες τότε προσφέρουν ανακούφιση, ξεμπλοκάροντας την κριτική λειτουργία που ορίζει την συνεργατική μορφή του διαλόγου, μέσω του οποίου σχετικοποιείται αντικειμενοποιούμενη η υποκειμενική αλήθεια του Άλλου (πομπού), ισχυροποιώντας ωστόσο την αλήθεια του αποδέκτη σε μια γνωσιολογική βάση που δομεί ένα προσωρινό πλαίσιο βεβαιοτήτων. Δίχως αυτό δεν μιλάμε για αφηγηματική κρίση, που θα μπορούσε να οδηγήσει σε προοδευτικές μορφές επίλυσης κοινωνικοοικονομικών προβλημάτων (πολιτική διαδικασία), αλλά για κρίση του εαυτού (απολιτική, μεταφυσική διαδικασία) .

Η κρίση του εαυτού εκφράζει την κρίση του πολιτικού και της πολιτικής και δυστυχώς εδώ βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα, ως μια γενικευμένη κατάσταση. Αυτή είναι η κρίση της ελληνικής κρίσεως, που οφείλεται στον εκμηδενισμό του πολιτικού διαλόγου με την έννοια που όρισα προηγουμένως. Εδώ πλέον το ψέμα δεν είναι μέρος της αλήθειας κάποιου πολιτικού υποκειμένου, αλλά ολόκληρος ο διάλογος δομείται στη βάση της παραμυθίας. Όχι του μύθου αλλά της απόλυτης παραπλάνησης, του συνειδητού απόλυτου ψεύδους.

Πρόκειται για ένα παιχνίδι κατά το οποίο όλοι μοιάζει να θεωρούν ότι όλοι οι άλλοι ψεύδονται. Έτσι, καταρχήν καταργείται ο βασικός κανόνας που ορίζει την σχέση μας (πολιτική δομή) ως (συν)ομιλούντα όντα. Ακούγοντας όλους ανεξαιρέτως τους κυβερνητικούς παράγοντες να ορίζουν την κρίση μέσω της διαλεκτικής των δόσεων, είναι σαν να ακούς να σου λένε: «Δώσε βάση, όλα όσα θα σου πω είναι ψέματα, αλλά αυτό δεν πρέπει να σε κλονίζει μια και αυτά που σου λένε οι αντίπαλοί μας ψέματα είναι επίσης». Η μόνη αλήθεια είναι ότι δίχως την δόση ….τερματίζονται τα ψέματα. Άρα, η δόση μετατρέπεται σε ηγεμονεύων στοιχείο της κυρίαρχης πολιτικής αφήγησης που αποσκοπεί στην δόμηση μιας μονοδιάστατης αλήθειας. Και αυτό, φίλε αναγνώστη, αποκαλείται πολιτική διαστροφή, που θεραπεύεται αποκλειστικά μέσω εναλλακτικών προσεγγίσεων.

Τέτοιες προσεγγίζεις όμως - όπως είναι οι δικές μας και αρκετές άλλες κυρίως από αριστερά, αλλά και μερικές από δεξιά - ακυρώνονται εξ’ υπαρχής, καθώς θεωρούνται επίσης αφηγήσεις ψεύδους από την «κοινή γνώμη» και όχι αφηγήσεις μιας κάποιας αλήθειας. Έτσι, βασιλεύει το χάος στον πολιτικό διάλογο, το οποίο ενισχύουν όχι μόνον οι επαγγελματίες γκεμπελίσκοι του καθεστώτος, αλλά και όσοι αντίπαλοί του εμπλέκονται σε αυτή την μορφή «διαλόγου» ψευδόμενων υποκειμένων.

Και τι είναι ψέμα σε αυτή την περίπτωση; Όχι απλώς η παραποίηση της αλήθειας του Άλλου με την έννοια της σκόπιμης/χυδαίας πρόκλησης «κρίσης βεβαιοτήτων» ή λοιδορίας στην αφήγηση του Άλλου, αλλά επίσης η κραυγαλέα αντίθεση στην σχέση του δηλούμενου στόχου με την εφαρμοζόμενη στρατηγική και το παρουσιαζόμενο πρόγραμμα. Αυτό το τελευταίο συνθέτει γλαφυρά την κρίση της ελληνική κρίσης με όρους «μνημονίων» και με master point την «δόση» και δυστυχώς δεν αφορά αποκλειστικά τα κόμματα της Συγκυβέρνησης.

Η κρίση της Ελληνικής κρίσεως, λοιπόν, αποτελεί μια βαθύτατη πολιτική κρίση που αντανακλά μια πρωτόγνωρη πολιτισμική κρίση για την χώρα και οδηγεί μετά βεβαιότητος σε γενικευμένη διάλυση. Η κρίση αυτή έχει ως κύριο φορέα την διαπλοκή και τα κόμματα που Συγκυβερνούν, όπως και όσους στηρίζουν την πολική τους ταυτότητα στην διάχυση του ψεύδους, ως μορφή διαβούλευσης: κάνουμε διάλογο όχι κρίνοντας την αλήθεια του Άλλου, αλλά παραμορφώνοντάς την ή θεωρώντας ότι όσα σημειώνει ή εκστομίζει αυτός είναι εκ των προτέρων ψέματα. Μπορεί να είναι, αλλά αυτό θα μπορούσε εύκολα ή δυσκολότερα να αποδειχθεί μέσω μιας γνήσια κριτικής διαδικασίας και όχι με την διαλεκτική της ψευδολογίας.

Η διαλεκτική αυτή καταλήγει να ορίζει το πραγματικό με απολύτως παραμορφωτικούς όρους ακόμη και με την λογική του οικονομισμού και όχι ασφαλώς με πολιτικούς όρους. Έτσι η «δόση» μεταβάλλεται στην μόνη πραγματικότητα που μπορεί να συνθέσει αλήθεια και ο «διάλογος» αποκτά σχιζοφρενικά χαρακτηριστικά. [«σχίζειν» (:διαχωρισμός) και «φρένα» (:λογική), με την έννοια μιας γενικευμένης ψυχοκοινωνικής διαταραχής που χαρακτηρίζεται από προβλήματα στην αντίληψη της πολιτικής πραγματικότητας].

Είναι αυτά τα σχιζοφρενικά χαρακτηριστικά του πολιτικού «διάλογου» στην Ελλάδα που οδηγούν στην αδυναμία οργάνωσης ενός κινήματος ανατροπής του καθεστώτος της διαπλοκής, το οποίο παγίδευσε την ελληνική κοινωνία στην φτωχοποίηση και στην χρόνια αποδιοργάνωση σε σημείο διάλυσης. Η κρίση της ελληνικής κρίσεως δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να εκφράζει ετούτη την κοινωνικοπολιτική σχιζοφρένεια που απέκτησε ενδημικά χαρακτηριστικά πλέον στον τόπο μας.

Η λύση βρίσκεται σε μια μορφή γνωστικής- κοινωνικής «θεραπείας». Στον απεγκλωβισμό από την μοναδική αλήθεια που ορίζει η «δόση», μέσω της επίγνωσης ότι η χώρα δεν μπορεί να ξεφύγει από την κρίση αν δεν ξεφύγει προηγουμένως η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών από τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το πολιτικό φαινόμενο και τις πολιτικές σχέσεις. Απαιτείται αλλαγή, δηλαδή, στο σύστημα πολιτικών πεποιθήσεων και προσβλέψεων των Ελλήνων, πράγμα που θα προκαλέσει μια κρίσιμη συναισθηματική και συμπεριφορική αλλαγή μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας. 
Και τούτο έχει δύο παραμέτρους: 
1) αντίληψη πως η κρίση είναι πολιτική και διεθνοπολιτική και με πολιτικά μέσα αντιμετωπίζεται, και όχι με οικονομιστικές ή/και χρηματοπιστωτικές ή δημοσιονομικές μεθοδεύσεις και 
2) επίγνωση ότι η κρίση είναι ταξική και προκαλεί νέες κοινωνικές διαστρωματώσεις, διαχωρίζοντας απολύτως τα δύο τρίτα της κοινωνίας από το υπόλοιπο ένα τρίτο. 
Στον «ελληνικό Τιτανικό» προσφέρονται σωσίβια αποκλειστικά για το ένα τρίτο της κοινωνίας. Αυτό καταμαρτυρούν τα νέα αντιλαϊκά μέτρα της φριχτής Συγκυβέρνησης.

Στο μέτρο που συνειδητοποιηθούν αυτά τα δύο πράγμα, θα διαμορφωθεί ένα προσωρινό πεδίο βεβαιοτήτων που θα καταλήξει στη σύσταση εναλλακτικών πολιτικών αφηγήσεων, οι οποίες θα δομούν εναλλακτικές αλήθειες επί των οποίων θα μπορούσε να ξεκινήσει ένας γνήσιος πολιτικός διάλογος στην χώρα. Έτσι θα μπορούσαν να υπάρξουν νέες συνθέσεις και ιδεολογικές αποκρυσταλλώσεις, ώστε να ξεμπλοκαριστεί το κίνημα ανέργων-εργαζομένων, μακριά από ρατσιστικούς εθνικισμούς και υπερβατικούς, θεοκρατικούς στοχασμούς α λα Σαμαρά και των συγκυβερνητών του. 
Αυτό απαιτεί χρόνο που δεν υπάρχει πια. Ο χρόνος μπορεί να «κατασκευαστεί» σήμερα μόνον μέσω προσφυγής σε εκλογές, αντί για υπερψήφιση του καταστροφικού με κοινωνικούς και εθνικούς όρους «πακέτου μέτρων» που εισηγείται η κυβέρνηση Σαμαρά. Και μόνον ότι έτσι θα απεγκλωβιζόταν ο πολιτικός διάλογος από την «δόση», θα ήταν θετικό και απαραίτητο για την δημιουργία οποιασδήποτε σκέψης και οποιουδήποτε σχεδιασμού εναλλακτικής πολιτικής ως προς την «πολιτική των δόσεων» (: πολιτική των μνημονίων). 
Αν δεν απεγκλωβιστούμε από στην στρατηγική που ορίζουν τα μνημόνια με την τρόικα, δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουμε διαπραγματευτική ικανότητα στην ΕΕ και στην χρηματαγορά, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούμε να αναπτύξουμε πολιτικό διάλογο στο εσωτερικό. Αν δεν επιλυθεί η κρίση της ελληνικής κρίσεως με όρους κοινωνικοπολιτικής χειραφέτησης των Ελλήνων θα οδηγηθούμε σε καθεστώς προτεκτοράτου και τυπικής χούντας μέσα σε ένα γενικευμένο πολιτικό κομφούζιο. 

Ποιους ωφελεί αυτό; Εκείνους που καλλιέργησαν τους όρους εξευτελισμού του πολιτικού διαλόγου, που συμπίπτει ως διαδικασία με την αποθέωση των τηλεπολιτικών, της γλώσσας του τραπεζικού μάρκετινγκ, καθώς και με την διάσπαση του κινήματος των εργαζομένων και την συκοφαντία ή χυδαία διάσταση του συνδικαλισμού, με την παράλληλη αποθέωση του συμπλέγματος και του ατομισμού ή του συντεχνιασμού. 
Ωφελεί ασφαλώς και τους «εμπόρους» της επανάστασης, όχι όμως εκείνους τους επαναστάτες - με ή χωρίς εισαγωγικά - οι οποίοι πείστηκαν πως η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε δίκιο τοποθετώντας τον πλουραλισμό στη βάση της δημοκρατικής οργάνωσης, λέγοντας: «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει». 
Η σύγχρονη αντίληψη του πλουραλιστικού σοσιαλισμού σε συνδυασμό με αμεσοδημοκρατικές στρατηγικές δεν θα έδινε άμεση απάντηση στην Ελληνική κρίση, θα επίλυε όμως το ζήτημα της «κρίσης της ελληνικής κρίσεως». Αν δεν αντιμετωπιστεί το τελευταίο η κοινωνικοπολιτική κρίση θα γεννήσει πολιτικά τέρατα στη χώρα μας.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.


Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ίσως και να κάνω κατάχρηση της «ποιητικής ελευθερίας» με τον όρο του τίτλου μου «σαν… πρεζόνια» αλλά ομολογώ ότι και εγώ όπως, εάν όχι ΟΛΟΙ, οι περισσότεροι από τα 10 εκατομμύρια Ελλήνων έχουμε πια κουραστεί, έχουμε μπουχτίσει με το επαναλαμβανόμενο σήριαλ των «δόσεων»…

Ξεκίνησε το «παραμύθι» με τις δόσεις, όπως ελπίζω να θυμάστε τον Μάη του 2010, αλλά με τόση ανεργία, τόση ανέχεια, τόσα ψέματα, τόσες φρούδες ελπίδες, τόσες «δεσμεύσεις» που δεν δεσμεύουν τους πολιτικούς και το ΣΥΣΤΗΜΑ και τόση συνεχιζόμενη ζέστη εδώ και 7 μήνες δικαιολογούμαστε να… ξεχνάμε!..

Από το ιστορικό όνειδος του «λεφτά υπάρχουν» και την καταβολή της πρώτης δόσης της ιστορικά-ανιστόρητου (ίσως και ξεχασμένου) επιδόματος αλληλεγγύης που το είχαν εισπράξει ακόμη και κάτοικοι των πολύ-σικ-Βορείων και Νοτίων προαστίων (όπως έλεγε ο φίλος μου Γιώργος Αυτιάς) μέχρι την πρόσκληση της τρόικα και το «τηλεοπτικό σποτ» του Καστελόριζου μέχρι αυτή τη δόση των 31,5 δις που όπως λέγεται θα πάει ΑΥΤΑΝΔΡΗ στον «πάτο του πίθου των Τραπεζιτών και Δανειστών μας» ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΜΕ…

Μπουχτίσαμε εμείς ο ιστορικός Λαός της Ελλάδας από αυτούς που πάντα μας σώζανε αλλά τώρα επιμένουν να θέλουν να μας…σώσουν ξανά!...

Το είπε ο συνάδελφος καθηγητής Πανεπιστημίου και Τσάρος τώρα της ελληνικής Οικονομίας κ Στουρνάρας ότι την άλλη εβδομάδα… στεγνώσαμε!...

Το είχε πει πρώτος επί Κυβερνήσεως του κ Γιώργου Παπανδρέου ο τότε Υπουργός Υγείας κ Λοβέρδος (ανάμεσα στους 33 διασωθέντες στο… υπόλοιπο του ΠΑΣΟΚ που είχε κατατροπώσει την ΝΔ του κ Καραμανλή τον Οκτώβριο του 2009 όταν… “λεφτά υπήρχαν!”)

Καταντήσαμε σαν τα «πρεζόνια» να περιμένουμε την επόμενη ΔΟΣΗ μας γιατί αλλιώς μπροστά μας η… ΚΟΛΑΣΗ!

Καλά ΔΕΝ ζούμε ήδη στην Κόλαση με επίσημη γενική ανεργία στο 25%, με την ανεργία των νέων κοντά στο 60%, με μυριάδες λουκέτα, με αμέτρητες αυτοκτονίες από έντιμους ανθρώπους, με καθημερινά αυξανόμενες ουρές συμπατριωτών μας να συνωστίζονται σε γραμμές συσσιτίων, με τις «Διεθνείς Αγορές» να μας λοιδορούν ως χαραμοφάηδες και τεμπέληδες και ανεπρόκοπους…

Άντε λοιπόν, από μεθαύριο τελειώνουν και οι Αμερικανικές εκλογές και αφού ΜΑΛΛΟΝ θα βρεθούν τα απαιτούμενα «κουκιά» για το πρόσθετο «ΝΑΙ» στην τρόικα, θα την πάρουμε – εμείς τα πρεζόνια – τη δόση, θα μείνει για λίγους ακόμη μήνες στην Κυβέρνηση η τρόικα Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη και των Βουλευτών τους και μετά θα περιμένουμε τις εκλογές της Γερμανίας!

Το 2013, θα την πούνε κούρεμα, θα την πούνε αναδιάρθρωση, θα την πούνε επιμήκυνση;

Σίγουρα θα βρούνε όνομα για την επόμενη… “δόση” μας…

Αδέλφια μου «πρεζόνια» θα σας θυμίσω το βιβλίο μου: «Καληνύχτα Ελλάδα!...»



  • Πρωτοφανής η έπαρση της κυβέρνησης Σαμαρά που έχει de facto καταργήσει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο
  • Αναπάντητες 300 ερωτήσεις βουλευτών, 120 μέρες έχει να εμφανιστεί ο Αντ. Σαμαράς στην ολομέλεια!

Τον πλήρη εξευτελισμό της Βουλής επιχειρεί να πετύχει η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά, επιβάλλοντας -στους τέσσερις μήνες διακυβέρνησής της- ένα ιδιότυπο μοντέλο αντι-κοινοβουλευτικής εξουσίας.

Τον ρυθμό της συγκεκριμένης αντιδημοκρατικής τακτικής που ευτελίζει τον κορυφαίο θεσμό της χώρας τον δίνει ο ίδιος ο πρωθυπουργός καθώς έχει 120 ημέρες να εμφανιστεί στην Ολομέλεια! Συγκεκριμένα, ο κ. Σαμαράς έχει εγκαταλείψει τα κοινοβουλευτικά του καθήκοντα από τις 6 Ιουλίου 2012, όταν και εξήγγειλε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης.

Παρά δε τις συνεχείς εκκλήσεις που δέχεται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τις δεκάδες ερωτήσεις που του έχει αποστείλει κυρίως ο κ. Αλέξης Τσίπρας, την δημοκρατική απαίτηση να ενημερώνει την Βουλή για κάθε ενέργεια της κυβέρνησης και το θεσμικό του καθήκον να παραβρίσκεται κάθε δεύτερη Παρασκευή στη Βουλή για την «ώρα του Πρωθυπουργού», ο ίδιος επιλέγει να ενημερώνει αποκλειστικά την Γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και όχι τον ελληνικό λαό!.

Υπ’ αυτά τα δεδομένα, τις «δημοκρατικές τους ευαισθησίες» έχουν χαλαρώσει και οι υπόλοιποι υπουργοί, αρνούμενοι να συμμετάσχουν στον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Κάθε Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη και Παρασκευή –ημέρες κατά τις οποίες οι βουλευτές υποβάλλουν προς τους υπουργούς επίκαιρες ερωτήσεις, επερωτήσεις και αναφορές- η Ολομέλεια εκπέμπει εικόνες ντροπής, καθώς τα υπουργικά έδρανα είναι άδεια. Κατά μέσο όρο, από τις 40 ερωτήσεις που υποβάλλονται εβδομαδιαίως προς το σύνολο σχεδόν των μελών του υπουργικού συμβουλίου, είναι ζήτημα αν απαντώνται οι πέντε και αυτές το πολύ από δύο υπουργούς. Οι υπόλοιποι απλά αρνούνται να παραστούν και να υποβληθούν στον κοινοβουλευτικό έλεγχο.

Ίδια εικόνα επικρατεί και στις γραπτές ερωτήσεις που υποβάλλουν οι βουλευτές, αναμένοντας υπουργικές απαντήσεις για θέματα που απασχολούν ιδιαιτέρως τις περιφέρειές τους. Από το σχετικό δελτίο των υπηρεσιών τις Βουλής προκύπτει ότι περισσότερες από 300 ερωτήσεις περιμένουν απαντήσεις, πολλές εξ αυτών έχουν υποβληθεί από τον περασμένο Αύγουστο!

Τρία πρόσωπα, τρία λάθη στο προεδρείο

Σε όλο αυτό το εξαιρετικά αντιδημοκρατικό και επικίνδυνο τοπίο που διαμορφώνει η αντιθεσμική συμπεριφορά του πρωθυπουργού και των υπουργών του, η οποία «τραυματίζει» την καρδιά του κοινοβουλευτισμού, πρέπει να προστεθούν και οι επιλογές του κ. Σαμαρά για το Προεδρείο της Βουλής. Ειδικότερα, λίγους μήνες μετά την «τοποθέτηση» του κ. Ευάγγελου Μεϊμαράκη ως Προέδρου της Βουλής και τρίτου πολιτειακού παράγοντα της χώρας «έσκασε» η αποκάλυψη της «Real News» με καταγγελίες που τον θέλουν εμπλεκόμενο σε σκάνδαλο «μαύρου χρήματος». Συνέχεια στο θέμα –βέβαια- δεν δόθηκε, όμως ενδεικτική της άποψης της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού για τον θεσμό της Βουλής ήταν η χυδαία φρασεολογία που χρησιμοποίησε ο κ. Μεϊμαράκης για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να κατηγορήσει τους δημοσιογράφους.

Εξίσου ατυχής ήταν και η επιλογή του κ. Θανάση Νάκου ως αντιπροέδρου του κοινοβουλίου και υπεύθυνου για την επιτροπή ελέγχου των «πόθεν έσχες» των βουλευτών καθώς αποδείχθηκε ότι, την ίδια που τον τοποθετούσαν υπεύθυνο να ελέγχει τους άλλους, το ΣΔΟΕ ήλεγχε και τα δικά του περιουσιακά στοιχεία.

Ως τρίτη λανθασμένη επιλογή καταγράφεται αυτή του κ. Γιάννη Τραγάκη. Ο σημερινός Α αντιπρόεδρος του κοινοβουλίου έχει καταφέρει να διορίσει όλο του το σόι στην Βουλή ενώ πρόσφατα «κατάφερε» να κάνει λάθος και στην κρίσιμη ψηφοφορία των αποκρατικοποιήσεων κάνοντας δεκτό άρθρο που δεν είχε συγκεντρώσει τον απαραίτητο αριθμό ψήφων!

Πηγή: newsbomb.gr