Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

23 Ιουν 2013



Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που ζει εντάσεις στον μικρόκοσμό της. Πολλές χώρες βρίσκονται προ κοινωνικού ξεσπάσματος. Εκτός ελέγχου έχει οδηγηθεί η κατάσταση και στην Βραζιλία, όπου διαδηλωτής έχασε την ζωή του, ενώ η Πρόεδρος της χώρας, Ντίλμα Ρούσεφ, συγκάλεσε εκτάκτως το υπουργικό συμβούλιο.

Η Ελλάδα ήταν η αρχή. Το σκηνικό που βλέπαμε στους δρόμους της Αθήνας έχει μεταφερθεί με ακόμα χειρότερη μορφή σε άλλες χώρες. Χημικά, πετροπόλεμος, πλαστικές σφαίρες και άγριες συμπλοκές είναι το σκηνικό στους δρόμους των μεγάλων πόλεων της Τουρκίας και της Βραζιλίας. Πολιτική κρίση υπάρχει επίσης σε κράτη όπως η Τσεχία και η Βουλγαρία. Αν προσθέσουμε σε αυτά την «Αραβική Άνοιξη», το κλίμα φόβου για τρομοκρατικά χτυπήματα σε Η.Π.Α. και ΕΕ καθώς και τις παραδοσιακές εστίες έντασης σε Αφρική, Μέση και Άπω Ανατολή μπορούμε να καταλήξουμε εύλογα στο συμπέρασμα πως ολόκληρος ο πλανήτης βρίσκεται προ εκρήξεως.

Οι παγκοσμιοποιητές, προκειμένου να επιβάλλουν το παγκόσμιο κράτος σε όσες χώρες είναι δυνατόν, επιχειρούν να φέρουν τον πλανήτη λίγο πριν την κατάρρευση, η οποία θα κορυφωθεί ενδεχομένως μέσω ενός «περιποιημένου» τεχνητού κραχ στην οικονομία με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν είναι τυχαίο που οι λαοί απασχολούνται τόσο έντονα με τα εσωτερικά τους. Την -κατά τ’ άλλα δικαιολογημένη- οργή των πολιτών σπεύδει να εκμεταλλευτεί η παγκόσμια διαπλοκή για να φέρει μια «πανανθρώπινη λύση» που μόνο λύση δεν θα είναι.

Αυτό φαίνεται ότι είναι στην παρούσα φάση το σχέδιο. Στην πράξη θα δούμε τι θα αντιμετωπίσουμε. Η καθημερινότητα πάντως φωνάζει ότι ολισθαίνουμε σε πρωτόγνωρες εξελίξεις και καλό θα είναι να είμαστε έτοιμοι για το οτιδήποτε, χωρίς άγχος αλλά με τα μάτια ανοιχτά.


Πηγή: Πυγμή


Απήχθησαν στις 22 Απριλίου από ενόπλους κοντά στην τουρκοσυριακή μεθόριο

Αγρυπνία υπό το φως των κεριών πραγματοποίησαν οι Χριστιανοί του Λιβάνου το Σάββατο, για δύο τους Ορθόδοξους αρχιεπισκόπους που απήχθησαν στη Συρία τον Απρίλιο. Οι συμμετέχοντες έκαναν έκκληση προς τους απαγωγείς να τους απελευθερώσουν και προέτρεψαν τις συριακές δυνάμεις ασφαλείας να κάνουν περισσότερα για να καταφέρουν να επιτύχουν την απελευθέρωσή τους.

Επικεφαλής της αγρυπνίας ήταν ο Πατριάρχης Αντιοχείας, Ιωάννης, που οδήγησε περίπου 300 άτομα κοντά στην Τρίπολη του Λιβάνου ζητώντας την απελευθέρωση του αδελφού του, ελληνορθόδοξου αρχιεπίσκοπου Παύλου Γιαζίγκι και του Ορθόδοξου αρχιεπισκόπου Συρίας, Γιοχάνα Ιμπραήμ.

Ο Πατριάρχης Αντιόχειας δήλωσε ότι εκτιμά τις προσπάθειες των συριακών υπηρεσιών ασφάλειας για την απελευθέρωση των κληρικών. 

«Αλλά παρ 'όλα αυτά αναρωτιέμαι για την αδυναμία τους στο θέμα αυτό. Είναι πραγματικά ανίκανοι να κάνουν κάτι; », ανέφερε. «Πονάει η ψυχή μας να βλέπουμε αυτό που συμβαίνει στη πατρίδα », συμπλήρωσε ο Πατριάρχης αναφερόμενος στον εμφύλιο πόλεμο που έχει σκοτώσει περίπου 93.000 άτομα, και έχει προκαλέσει 1,6 εκατομμύρια πρόσφυγες.

Οι δυο Ορθόδοξοι ιεράρχες απήχθησαν στις 22 Απριλίου από ενόπλους κοντά στην τουρκο-συριακή μεθόριο, ενώ βρίσκονταν καθ' οδόν προς το Χαλέπι στο πλαίσιο ανθρωπιστικής αποστολής.




Ο πρώην σύμβουλος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (NSA) 'Εντουαρντ Σνόουντεν, αναχώρησε σήμερα από το Χονγκ Κονγκ συνοδευόμενος από "διπλωμάτες", ανακοίνωσε ο ιστότοπος Wikileaks, χωρίς να προσδιορίσει την εθνικότητά τους, ούτε τον τελικό προορισμό του Αμερικανού, ο οποίος κατηγορείται από τη χώρα του για κατασκοπεία.

Ο 'Εντουαρντ Σνόουντεν ταξιδεύει "με προορισμό μια δημοκρατική χώρα μέσω μιας ασφαλούς οδού, για να βρει άσυλο. Συνοδεύεται από διπλωμάτες και νομικούς συμβούλους του Wikileaks", αναφέρει ο ιστότοπος αυτός τον οποίο ίδρυσε ο Τζούλιαν Ασάνζ.

Το αεροσκάφος που αναχώρησε από το Χονγκ Κονγκ και το οποίο εκτιμάται ότι μεταφέρει τον 'Εντουαρντ Σνόουντεν, προσγειώθηκε στη Μόσχα μετά τις 17:00 τοπική ώρα, σύμφωνα με πηγές του αεροδρομίου.

Η άφιξη της πτήσης SU213 της Aeroflot εμφανίστηκε στον πίνακα του διεθνούς αεροδρομίου Σερεμέτιεβο της Μόσχας, στον οποίο αναγράφονται οι αναχωρήσεις και οι αφίξεις των πτήσεων, ενώ την ίδια στιγμή το ρωσικό τηλεοπτικό δίκτυο Ρωσία 24 μετέδιδε εικόνες του Airbus να κινείται στο διάδρομο προσγείωσης.

Αξιωματούχοι του αεροδρομίου δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσουν εάν πράγματι ο Σνόουντεν βρίσκεται στο αεροσκάφος αυτό. Σύμφωνα ωστόσο με πηγή της Aeroflot, ο Σνόουντεν είχε κλείσει θέση στην πτήση αυτή.

To Wikileaks πρόσθεσε ότι "ο Σνόουντεν ζήτησε τη βοήθεια των νομικών συμβούλων του ώστε να υπάρξουν εγγυήσεις για την ασφάλειά του" μετά το αίτημα των ΗΠΑ προς τις αρχές του Χονγκ Κονγκ για την έκδοσή του.

Η ομάδα των νομικών συμβούλων του Wikileaks και εγώ ενδιαφερόμαστε για την εγγύηση των δικαιωμάτων του κ. Σνόουντεν και για τη προστασία του", δήλωσε ο Ισπανός πρώην δικαστής Μπαλτάζαρ Γκαρθόν επικεφαλής της ομάδας των νομικών συμβούλων του Wikileaks και δικηγόρος του Τζούλιαν Ασάνζ.

Οι ΗΠΑ ενημερώθηκαν από τις αρχές του Χονγκ Κονγκ ότι ο πρώην σύμβουλος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ (NSA) Έντουαρντ Σνόουντεν εγκατέλειψε το Χονγκ Κονγκ για "μια τρίτη χώρα" και θα ζητήσουν συνεργασία με τις χώρες στις οποίες ίσως επιχειρήσει να μεταβεί ο Σνόουντεν, δήλωσε σήμερα αξιωματούχος του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης.

"Θα συνεχίσουμε να συζητούμε το θέμα με το Χονγκ Κονγκ και θα επιδιώξουμε συνεργασία για την εφαρμογή του νόμου με άλλες χώρες στις οποίες θα επιχειρήσει να μεταβεί ο Σνόουντεν", δήλωσε η εκπρόσωπος του υπουργείου Νάντα Τσιτρ.

Εξάλλου, ο διευθυντής της NSA στρατηγός Κιθ Αλεξάντερ ανακοίνωσε σήμερα ότι νέες διαδικασίες τέθηκαν σε ισχύ για την ασφάλεια πληροφοριών ώστε να αποτραπούν διαρροές όπως αυτές για τις οποίες ευθύνεται ο 'Εντουαρντ Σνόουντεν.


Πηγή: News IT


Τέσσερις όμορφες μέρες συμπληρώθηκαν μέχρι να αποφασίσει ο Φώτης Κουβέλης ότι δεν είναι πλέον ένας υπεύθυνος αριστερός, αλλά ένας ανεύθυνος συμφεροντολόγος που ξεκολλάει το ένα μετά το άλλο τα παράσημα του “βρώμικου ’89”.

Δεν συνηθίζω να κάνω υποθετικές πολιτικές αναλύσεις του ποδιού, τουλάχιστον όχι σε αυτό το μπλογκ. Από κοντά λέγονται όλα πιο εύκολα, όμως κάποιες φορές πρέπει να τα γράφεις για να μένουν.

Έχουμε και λέμε. Ο Σαμαράς θέλει να φύγει. Η ιστορία της ΕΡΤ είναι απλά η αφορμή. Πήγε να την κάνει και μάλιστα με τρόπο που μόνο αυτός έχει μάθει. Το χάος και την ψευτομαγκιά.

Δεν του βγήκε η μπούρδα του success story, δεν κατάφερε να πείσει κανέναν παρά μόνο τα λυκόρνια που τώρα μάς διαφημίζουν απ’ τα κανάλια τους ότι μάζεψαν τις μουσαντένιες μπουλντόζες από το γιαπί της Ολυμπίας οδού και τις πήγανε στην Αλβανία.

Τα νούμερα δείχνουν πως ότι επιβλήθηκε τον τελευταίο χρόνο πρέπει να έρθει μαζεμένο σε αυτό το καλοκαίρι. Ιούνης του ’12 και Ιούνης του ’13 είναι η μέρα με τη νύχτα. Ή μάλλον η βαθιά νύχτα με το μαύρο σκοτάδι πίσσα.

Πριν το τρίτο του ραντεβού με Κουβέλη - Βενιζέλο, ο Σαμαράς έφυγε για συνάντηση - εξπρές με την Μέρκελ. Εκτός προγράμματος και λογικής, αν σκεφτεί κανείς ότι το ίδιο απόγευμα υποτίθεται ότι οι τρεις συγκυβερνήτες θα έλυναν τις λεπτομέρειες της συμφωνίας για την ΕΡΤ.

Κάτι σαν να λέμε Κάννες και Παπανδρέου, αλλά με λιγότερο δράμα. Άλλωστε ο ένας συμμαθητής βγήκε και ανακοίνωσε δημοψήφισμα χωρίς να ξέρει τι να ρωτήσει, ενώ ο άλλος απλά επέλεξε να τα βροντήξει σε ζωντανή μετάδοση κάτω απ’ το φουστάνι του Κεδίκογλου.

Ο Σαμαράς δεν γουστάρει άλλο. Δεν του βγαίνει και θα κάνει τη μία μαλακία μετά την άλλη για να δείξει και στο τελευταίο ζώο πως τα νεοδημοκρατικά τζάκια ξερνάνε στους διαδρόμους της Συγγρού με τα φασισταριά που έχει μαζί του από την εποχή της Πολιτικής Άνοιξης.

Στα σκούρα ο Αντώνης έβαλε μπροστά τον Βενιζέλο. Όπως έκανε και ο Παπανδρέου. Όπως έκανε και ο Παπαδήμος με την ευχέρεια ενός φυτεμένου άσχετου, με καμία πολιτική καριέρα ούτε άγχος να επανεκλεγεί. Τρεις συμπτώσεις που δεν είναι καθόλου τυχαίες.

Κάθε φορά που το πολιτικό σύστημα πάει στα βράχια, όλοι γυρίζουν για βοήθεια στον Βενιζέλο. Όχι μόνο τα τρία τελευταία χρόνια, αλλά κι από την εποχή που το νέο σύνταγμα με το νόμο περί ευθύνης υπουργών έφερε την υπογραφή του.

Είναι προφανές ότι ο Βενιζέλος είναι ο μόνος και ο τελευταίος ικανός να προστατέψει το ενιαίο κόμμα της ΝΔ - ΠΑΣΟΚ και το πολιτικό σύστημα που εκπροσωπούν.

Λένε ότι ο Κουβέλης έγινε ξαφνικά ανεύθυνος κι ότι ο Σαμαράς κατάφερε μέσα από όλο αυτό να βγει κερδισμένος. Γιατί, τάχα μου, έφερε πίσω κάποιους ανεξάρτητους βουλευτές σαν τον Λοβέρδο, που μόλις αντιλήφθηκαν ότι θα ακολουθήσουν τη μοίρα του Ραγκούση και της Δαμαντοπούλου, έπαθαν τριπλό εγκεφαλικό.

Καμία ενίσχυση δεν πέτυχε ο Σαμαράς. Ο άνθρωπος δεν θέλει να κυβερνά άλλο. Δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση όλο αυτό. Ούτε ο προηγούμενος πρωθυπουργός της ΝΔ ήθελε να κυβερνήσει. Τι Καραμανλής τι Σαμαράς, η ιστορία ξανακάνει τον ίδιο κύκλο.

Όταν ο Κωστάκης αποφάσισε να τα βροντήξει κέρδισε τις δεύτερες εκλογές και ρήμαξε το σύμπαν. Τότε βέβαια δεν υπήρχε μνημόνιο, ούτε κρίση στην Ελλάδα και το πότε θα στήνονταν οι κάλπες το καθόριζαν ο ΔΟΛ και το Μέγκα. Τώρα τις ορίζει μόνη της η Μέρκελ.

Μόλις έπεσε το σήμα πως ο Αντώνης είναι έτοιμος να ακολουθήσει τη μοίρα του συμμαθητή του και του προκατόχου του και μέχρι να αποφασιστεί ότι η νέα κυβέρνηση του με τον Βενιζέλο έχει τη δυνατότητα να ζήσει και την επόμενη μέρα, ήταν σαν να είχαμε νέες εκλογές.

Αν δεν πιστεύετε εμένα, δείτε στο βίντεο τη φάτσα του Πρετεντέρη μέχρι να βγει για να βάλει τα πράγματα στη θέση του ο Βαγγέλης. Ούτε υποψήφιος βουλευτής την ώρα των εκλογικών αποτελεσμάτων δεν έκανε έτσι. Κι ας επιμένουν κάποια στο παραμύθιασμα για το μύθο της ψήφου. Άλλωστε, αν οι εκλογές είχαν νόημα θα τις είχαν καταργήσει.

Το ζήτημα σε όλη αυτήν την ιστορία είναι όταν ο Σαμαράς ξανα-αποφασίσει να την κάνει. Πότε θα είναι, ποιος θα την πληρώσει πάλι σαν την ΕΡΤ και, φυσικά, πόσο θα κοστίσει όλο αυτό στα μπάνια του Έλληνα. Γιατί το ελληνικό καλοκαιρινό μπάνιο είναι ιερό πράγμα και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να του σταθεί εμπόδιο.



Ο σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου του ΔΕΣΦΑ στη νήσο Ρεβυθούσα.
«Κλήρωσε» την περασμένη Πέμπτη, για το ποιος από τους δύο αγωγούς, ο ελληνικού ενδιαφέροντος Trans Adriatic Pipeline (TAP) ή ο ανταγωνιστής του Nabucco West, θα μεταφέρουν το αζέρικο αέριο στην Ευρώπη.

Η κοινοπραξία που με επικεφαλής τη βρετανική BP εκμεταλλεύεται το αζέρικο κοίτασμα του Σαχ Ντενιζ (με τη συμμετοχή επίσης των Statoil, Total και Socar) κατέληξε σύμφωνα με πληροφορίες στη σχετική απόφαση, που ωστόσο δεν θα ανακοινωθεί πριν υπάρξει διαδοχική ενημέρωση σε επιχειρηματικό και κυβερνητικό επίπεδο. Πριν δηλαδή ενημερωθούν οι εταιρείες που απαρτίζουν τις εταιρείες των δύο υποψηφίων αγωγών, του TAP και του Nabucco West, καθώς και οι κυβερνήσεις των χωρών απ’ όπου έχουν σχεδιαστεί να διέρχονται τα δύο έργα. Οι επίσημες ανακοινώσεις θα γίνουν την προσεχή Παρασκευή 28 Ιουνίου.

Όπως ωστόσο συμβαίνει πάντα σε τόσο σημαντικού ενδιαφέροντος συμφωνίες, αμέσως άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες αντικρουόμενες και ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για το ποιος από τους δύο αγωγούς πήρε τελικά το «χρίσμα» για τη μεταφορά του αζέρικου αερίου στη Δύση.

Μπερίσα : Υπέρ TAP η απόφαση

Έτσι, χαιρετίζοντας τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή στις Βρυξέλλες μεταξύ των προέδρων της Κομισιόν και του Αζερμπαϊτζάν Μ. Μπαρόζο και Ι. Αλίεφ, ο Σάλι Μπερίσα Πρωθυπουργός της Αλβανίας – που μαζί με Ελλάδα και Ιταλία αποτελούν μια από τις χώρες διέλευσης του TAP- έσπευσε να δηλώσει ότι η «απόφαση είναι υπέρ του TAP». Σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου του Αλβανού Πρωθυπουργού, «παρά το γεγονός ότι Μπαρόζο και Αλίεφ τόνισαν ότι η Ευρώπη χρειάζεται και τους δύο αγωγούς, είναι σαφές ότι η απόφαση είναι υπέρ του TAP, ένα έργο πιο κερδοφόρο». Τα όσα πάντως αναφέρει ο Αλβανός Πρωθυπουργός δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί.

Σιγή ιχθύος από Αθήνα

Αντίθετα μάλιστα, Έλληνες αξιωματούχοι ήταν ιδιαίτερα επιφυλακτικοί και φειδωλοί στις δηλώσεις τους. Ερωτηθέντες αν έχουν εικόνα για το ποιος από τους δύο αγωγούς είναι ο «νικητής», μετέφεραν αντικρουόμενες πληροφορίες, ακόμη και ότι η απόφαση μπορεί να είναι υπέρ του Nabucco, που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε τύχει μεγαλύτερης στήριξης σε επίπεδο Ε. Επιτροπής καθώς διέρχεται από περισσότερες χώρες (Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουγγαρία, και από εκεί κατευθύνεται προς Αυστρία).

Πιο σαφή εικόνα θα υπάρξει μέσα στα επόμενα 24ωρα, όταν σύμφωνα με τις πληροφορίες οι δύο διευθύνοντες σύμβουλοι, του TAP, Κ. Τούνγκλαντ και του Nabucco West Ρ. Μίτσεκ, θα ενημερωθούν από την αζέρικη πλευρά για το ποιος από τους δύο αγωγούς προκρίθηκε. Η πρώτη ενημέρωση θα γίνει σύμφωνα με τις πληροφορίες την Τρίτη 25 Ιουνίου στην πρεσβεία του Αζερμπαϊτζάν στη Βουδαπέστη. Λέγεται ωστόσο ότι οι εκπρόσωποι των δύο αγωγών έχουν δεσμευθεί να μην προβούν σε καμία ανακοίνωση πριν γίνει ενημέρωση από τους εκπροσώπους της κοινοπραξίας του Σαχ Ντενιζ και στις κυβερνήσεις που συμμετείχαν στο εγχείρημα.

Ανακοινώσεις τα επόμενα 24ωρα

Στο πλαίσιο αυτό, την Τετάρτη 26 Ιουνίου εκπρόσωποι της κοινοπραξίας πρόκειται να επισκεφθούν τη Ρώμη, τα Τίρανα, την Αθήνα και τη Βουδαπέστη προκειμένου να ενημερώσουν τις κυβερνήσεις των εμπλεκομένων χωρών. Οι επίσημες ανακοινώσεις από την κοινοπραξία δεν θα γίνουν πριν από τις 28 Ιουνίου.

Δεδομένου ωστόσο ότι οι «νικήτριες» χώρες, εκείνες δηλαδή από το έδαφος των οποίων θα διέλθει ο αγωγός που προκρίθηκε, δύσκολα θα μπορέσουν να κρατήσουν μυστική μια θετική είδηση, θεωρείται βέβαιο ότι η απόφαση θα γίνει γνωστή πολύ νωρίτερα.

Και τα δύο σχέδια, προβλέπουν σύνδεση των αγωγών με το τουρκικό σύστημα μεταφοράς, είτε στα σύνορα με τη Βουλγαρία, είτε με την Ελλάδα. Ουσιώδης διαφορά που θα μπορούσε –θεωρητικά τουλάχιστον και όχι πολιτικά- να δώσει πόντους υπέρ του TAP είναι ότι η διασυνοριακή σύνδεση Ελλάδας-Τουρκίας λειτουργεί ήδη από το 2007, ενώ με τη Βουλγαρία είναι στο επίπεδο του σχεδιασμού. Επομένως το πότε θα κατασκευαστεί η σύνδεση, είναι κάτι που εξαρτάται άμεσα από την επιλογή ή όχι του αγωγού Nabucco.

Πόσο σχετίζονται τα παραπάνω με το ΔΕΣΦΑ

Επισήμως, οι εξελίξεις με TAP-Nabucco δεν σχετίζονται με την επικείμενη συμφωνία της αζέρικης Socar να αποκτήσει το 66% του ΔΕΣΦΑ. Πρόκειται για δύο διαφορετικές διαγωνιστικές διαδικασίες, χωρίς η μία να επηρεάζει την άλλη, διαμηνύουν με κάθε ευκαιρία στελέχη της κυβέρνησης. Στελέχη ωστόσο της αγοράς επιμένουν ότι οι «τυπικές» -όπως χαρακτηρίζονται- εκκρεμότητες για την ολοκλήρωση της συμφωνίας εξαγοράς του ΔΕΣΦΑ από την Socar, ίσως και να είχαν κλείσει νωρίτερα αν δεν επίκειτο η απόφαση της κοινοπραξίας του Σαχ Ντενιζ (όπου μετέχει και η Socar) για τους αγωγούς.

Σε κάθε περίπτωση, μερικές ημέρες μετά την γνωστοποίηση της απόφασης για το ποιος από τους δύο αγωγούς θα μεταφέρει το αέριο του Μπακού στη Δύση, θα έχουμε ανακοινώσεις και στο μέτωπο του ΔΕΣΦΑ. Κι αυτό, δεδομένου ότι τόσο η πλευρά της Socar, όσο και εκείνη του ΤΑΙΠΕΔ διαμηνύει ότι «χρειάζεται ένα 10ήμερο για να ολοκληρωθούν οι τυπικές λεπτομέρειες της συμφωνίας».

Πηγή: Τα Νέα



Οι σημερινές εκλογές ανοίγουν τον κύκλο της εσωστρέφειας που απειλεί να «χωρίσει» στα δύο την Αλβανία εξαιτίας της διαμάχης των Σαλί Μπερίσα και Έντι Ράμα

Αίμα, σοκ, ξύλο και απειλές. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της εκλογικής διαδικασίας στην Αλβανία όπου δύο ισχυροί πολιτικοί αντίπαλοι, οι κ.κ. Σαλί Μπερίσα και Έντι Ράμα έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα οριστικής επικράτησης που μπορεί να γίνει αφορμή ακόμα και για εμφύλιο σπαραγμό μεταξύ των βασικών «φυλών» που απαρτίζουν το αλβανικό κράτος, τους γκέγκηδες και τους τόσκηδες. Μια τέτοια εξέλιξη αναμένεται να πλήξει την ευάλωτη σταθερότητα στα Βαλκάνια.

Όπως τονίζουν και οι διεθνείς παρατηρητές που θα εποπτεύσουν τις διαδικασίες οι συγκεκριμένες εκλογές και η διαφάνεια τους θα δείξουν αν η γειτονική χώρα μπορεί να ελπίζει σε μια ευρωπαϊκή πορεία και ένταξη στις χώρες μέλη της Ε.Ε.

Έντονο είναι το ελληνικό στοιχείο στις εκλογές με τα κόμματα Μέγκα ΕΕΜΜ (Ελληνική Εθνική Μειονότητα για το Μέλλον) και ΚΕΑΔ-Ομόνοια να κατεβαίνουν με το δημοκρατικό κόμμα του Σαλί Μπερίσα και σοσιαλιστικό του Έντι Ράμα αντίστοιχα.

Ένας νεκρός και ένας τραυματίας ειναι ο απολογισμός μιας δολοφονικής σύγκρουσης με πολιτικά κίνητρα μεταξύ οπαδών του κυβερνώντος Δημοκρατικού Κόμματος και της αντιπολίτευσης στο βόρειο τμήμα της χώρας, ενώ δεκάδες μικροεπεισόδια στα εκλογικά κέντρα και επιθέσεις εναντίον των ανθρώπων των ΜΜΕ στιγματίζουν τη μέχρι τώρα εκλογική διαδικασία.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του newsbomb.gr, πριν από λίγα λεπτά άγνωστοι ανατίναξαν το αυτοκίνητο του γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κινήματος του Ράμα στην Αυλώνα.

Σε πολλά κέντρα έχει σταματήσει η διαδικασία της ψηφοφορίας λόγω τεταμένης κατάστασης.

Περίπου 6.000 αστυνομικοί έχουν κινητοποιηθεί για να εξασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή της ψηφοφορίας.

Τις εκλογές αυτές παρακολουθούν από κοντά πάνω από 9000 παρατηρητές απο τους οποίους περίπου 1000 ξένοι, ενώ μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, το 1990, τα εκλογικά αποτελέσματα αμφισβητούνται συστηματικά.

Υπάρχουν παντού παρατυπίες. Εντονότερο είναι το πρόβλημα στον νότο όπου τα δυο μεγάλα κόμματα ΔΚ και ΣΚ προσπαθούν να υφαρπάξουν την ψήφο των Βορειοηπειρωτών.

Στις κάλπες θα προσέλθουν μέχρι τις 8 το βράδυ ώρα Ελλάδος 3.271.885 Αλβανοί σε 12 εκλογικές περιφέρειες σε όλη τη χώρα για να εκλέξουν τους 140 εκπροσώπους της νέας βουλής. Στις εκλογές συμμετέχουν συνολικά 66 κόμματα. Η μεγάλη πλειοψηφία τους είναι ενταγμένη στους δύο συνασπισμούς, ενώ άλλα τέσσερα κόμματα θα κατέλθουν αυτόνομα στη «μάχη» της κάλπης.

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Έντι Ράμα ηγείται του συνασπισμού «Συμμαχία για την Ευρωπαϊκή Αλβανία» που αποτελείται από 37 κόμματα- μεταξύ των οποίων και το Κόμμα Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ) του Βαγγέλη Ντούλε - ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα που κυβερνά τη χώρα επί μία οκταετία, ηγείται του συνασπισμού «Συμμαχία για την απασχόληση, ευημερία και ένταξη», που αποτελείται από 25 κόμματα.

Κορυφώνεται η κρίση εθνικισμού

Τεταμένο ήταν τις τελευταίες ημέρες το κλίμα εν' όψει των σημερινών εκλογών.

Προκλητικοί δήθεν Τσάμηδες μετέβησαν στη Βόρειο Ήπειρο να εγκαινιάσουν «μνημείο» και να ξαναδηλώσουν τις αναθεωρητικές ορέξεις τους!

Αφού έκαναν τα εγκαίνια του παράνομου «Μαυσωλείου» των Τσάμηδων, το οποίο χρηματοδότησε η κυβέρνηση Μπερίσα, ακολούθησε μουσουλμανική θρησκευτική τελετή στο χώρο όπου, όπως ισχυρίζονται, υπάρχουν οι τάφοι των «δολοφονημένων Τσάμηδων». Είναι γνωστό όμως ότι οι «Τσάμηδες» συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις των Ιταλών φασιστών και των Γερμανών Ναζί σφάζοντας, βιάζοντας και αρπάζοντας περιουσίες Ελλήνων. Η δολοφονική δράση τους αποτέλεσε και αποτελεί μία από τις μελανές σελίδες στις σχέσεις των Αθηνών με τα Τίρανα.

Πολλοί είναι αυτοί που ζουν με το απατηλό όνειρο ότι θα επεκταθούν τα εδάφη της μέχρι την Πρέβεζα! Αυτά όλα βέβαια γίνεται επειδή η Αλβανία έχει εσωτερικό πρόβλημα με τους «γκέγκηδες» της Βόρειας Αλβανίας να επιδιώκουν ισχυρή επικράτηση στην εξουσία και στα κέντρα λήψης αποφάσεων κάτι που δεν επιτρέπουν οι τόσκηδες, οι οποίοι μάλιστα χρησιμοποιούν ακραίες εθνικιστικές ομάδες που τους βαφτίζουν «τσάμηδες» ή «λιάπηδες» σε ένα γύρο θανάτου, πνιγμένο στη βία και στο αίμα.

Πηγή: Νewsbomb 




Οπως αναφέραμε στο άρθρο μας της Παρασκευής, τη δεκαετία του 2000 ο Ερντογάν εξουδετέρωσε το βαθύ κράτος των κεμαλιστών και των στρατοκρατών μέσω της στήριξης που του παρείχαν η Ουάσινγκτον και οι Βρυξέλλες, ενώ δύο από τα μέσα που χρησιμοποίησε για να πετύχει τον στόχο του ήταν ο εκδημοκρατισμός και η πολυφωνία, που έθετε στο περιθώριο τους μηχανισμούς του βαθέος κράτους!

Ομως όλα αυτά τα χρόνια που ο Ερντογάν ήταν απασχολημένος με την πολιτική του επιβίωση και το ξερίζωμα του βαθέος κράτους, η τουρκική κοινωνία γεύτηκε τους καρπούς της ελευθερίας και του εκδημοκρατισμού, έστω κι αν αυτός έγινε για λόγους σκοπιμότητας. Αυτή η φιλελεύθερη κοινωνία όμως, σε συνδυασμό με τις ανησυχητικές διαστάσεις που λαμβάνει το Κουρδικό στο εσωτερικό, στο Ιράκ και στη Συρία, προκάλεσαν σοβαρό προβληματισμό στον Ερντογάν και τον περίγυρό του, στον οποίο δεν συμπεριλαμβάνονται πλέον οι παλαιοί φιλελεύθεροι σύμβουλοι. Ο προβληματισμός έγκειται στο γεγονός ότι μια τέτοια κατάσταση έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνία-πρότυπο που έχει κατά νου, η οποία θα πρέπει να ενστερνίζεται και να υποκύπτει στις αρχές του σουνιτικού Ισλάμ, ενώ δεν θα πρέπει να τίθεται σε κίνδυνο και η εθνική συνοχή της τουρκικής κοινωνίας, που απειλείται από την πορεία ανάδειξης του Κουρδικού.

Γι’ αυτό ο Ερντογάν προχωρεί στην ψήφιση ενός νέου νόμου για τη ΜΙΤ, με τον οποίο παραχωρούνται υπερεξουσίες στην τουρκική μυστική υπηρεσία, που θυμίζουν την παντοκρατορία της KGB επί σοβιετικού καθεστώτος, όταν η υπηρεσία αυτή γνώριζε ανά πάσα στιγμή τι κάνει, τι λέει, αλλά και τι σκέφτεται κάθε σοβιετικός πολίτης, εξασφαλίζοντας μέσω αυτού του ασφυκτικού ελέγχου τη συνοχή αλλά και την επιβίωση του καθεστώτος!

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, με τον νέο νόμο η τουρκική μυστική υπηρεσία εξοπλίζεται με αρμοδιότητες που δημιουργούν στην ουσία ένα νέο βαθύ κράτος στην Τουρκία, το οποίο θα ορίζεται και θα κατευθύνεται από το γραφείο του πρωθυπουργού.

Με βάση τον νέο, υπό έγκριση νόμο, η ΜΙΤ δεν θα συλλέγει μόνον πληροφορίες, αλλά θα συλλέγει στοιχεία και θα παρακολουθεί όλους τους Τούρκους πολίτες, τις τηλεφωνικές συνομιλίες, τη διαδικτυακή αλληλογραφία, όλες τις τραπεζικές δοσοληψίες, τις αγορές μέσω πιστωτικών καρτών, τα φάρμακα που προμηθεύονται, τις ιατρικές εξετάσεις, τους βαθμούς που παίρνουν όλοι οι Τούρκοι μαθητές σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης, τα ταξίδια στο εξωτερικό και το εσωτερικό και ό,τι άλλο αφορά την προσωπική ή δημόσια ζωή του κάθε πολίτη.

Επίσης, με βάση τον νέο νόμο, η ΜΙΤ αποκτά την αρμοδιότητα να διεξάγει ψυχολογικές επιχειρήσεις, αλλά και άλλες επιχειρήσεις, όπως συλλήψεις, ανακρίσεις, απαγωγές, επιθέσεις σε «στόχους» κ.λπ., ενώ τα στελέχη της μυστικής υπηρεσίας που θα συμμετέχουν σε τέτοιου είδους ενέργειες και επιχειρήσεις δεν θα είναι υπεύθυνα για τις πράξεις τους και δεν θα διώκονται. Η ΜΙΤ θα μπορεί επιπλέον να διεξάγει επιχειρήσεις εναντίον εσωτερικών απειλών, χωρίς να είναι προϋπόθεση η απόφαση δικαστηρίου.

Οσον αφορά τις επιχειρήσεις στο εξωτερικό, ενώ μέχρι στιγμής μπορούν να διεξάγουν επιχειρήσεις οι ΤΕΔ, μόνο κατόπιν απόφασης της Βουλής, με τον νέο νόμο η ΜΙΤ μπορεί να σχεδιάσει και να διεξαγάγει επιχειρήσεις στο εξωτερικό χωρίς την άδεια κανενός.

Με την αρμοδιότητα της διεξαγωγής ψυχολογικών επιχειρήσεων η ΜΙΤ αποκτά τη δυνατότητα να εκθέτει και να εκβιάζει φυσικά πρόσωπα, μέσω ιστοσελίδων που της δίνεται η νομική δυνατότητα να δημιουργεί και να λειτουργεί, χωρίς να φοβάται νομικές και ποινικές ευθύνες.

Σημειώνεται ότι με βάση τις νέες αρμοδιότητες η ΜΙΤ αποκτά δικαίωμα να παραβιάζει με τον «νόμο» βασικά δικαιώματα των πολιτών της Τουρκίας, ενώ το προσωπικό της «θωρακίζεται» απέναντι στον νόμο, αφού όποια παράβαση του νόμου κάνουν εν ώρα υπηρεσίας δεν θα επισύρει καμία δίωξη και ποινή.

Υπάρχουν κι άλλες ρυθμίσεις, που αποτελούν αντικείμενο ειδικού ενδιαφέροντος και εκφεύγουν του πλαισίου ενός άρθρου. Ομως αυτό που μπορεί να διακρίνει κανείς, εξετάζοντας το περιεχόμενο αλλά και το πνεύμα αυτού του νομοσχεδίου, είναι το γεγονός ότι ο Ερντογάν, ο Νταβούτογλου και ένας στενός κύκλος συνεργατών και συμβούλων του εργάζονται μεθοδικά πάνω σε ένα νέο κρατικό μοντέλο, που θα έχει ως ιδεολογική βάση τις βασικές αρχές του σουνιτικού Ισλάμ, στις οποίες θα υποτάσσονται οι αρχές των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, όπως αυτές ορίζονται και γίνονται αποδεκτές από τη Δύση και τις πολιτισμένες χώρες.

Μιλάμε για ένα εντελώς νέο, υβριδικό μοντέλο, με στοιχεία από το σοβιετικό καθεστώς, από το καθεστώς της ιρανικής ισλαμικής επανάστασης και από τα μπααθικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής.

Αυτή είναι η νέα Τουρκία που προετοιμάζει για τους πολίτες της χώρας του αλλά και για τις γειτονικές χώρες ο Ερντογάν. Να το έχουμε υπ’ όψιν μας!
Του Κωστή Πλάντζου

Παγίδες και δυσάρεστες εκπλήξεις κρύβουν οι φετινές δηλώσεις εισοδήματος. Ιδιαίτερα προσεκτικοί θα πρέπει να είναι όσοι εισέπραξαν αποζημίωση απολύσεως, επίδομα ανεργίας ή μικρές αμοιβές "έναντι" των δεδουλευμένων τους καθώς εάν τα ποσά αυτά δεν καταχωρηθούν σωστά, μπορεί να πιαστούν στην «παγίδα» της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης.

Το ίδιο θα συμβεί όμως και με μια σειρά προνοιακά επιδόματα ή αμοιβές, όπως και το ΕΚΑΣ, που έλαβαν το 2012 εκατοντάδες χιλιάδες δικαιούχοι. Γενικά, οι κωδικοί του εντύπου Ε1 που «κρύβουν» έκτακτη εισφορά είναι οι 659-660,661-662,431-432,433-434,305-306. Στους κωδικούς «παγίδα» αναγράφονται και φορολογούνται με έκτακτη εισφορά 1%-4% οι συντάξεις αναπήρων πολέμου, το εξωιδρυματικό επίδομα, η ισόβια σύνταξη, το επίδομα πολύτεκνων, το ΕΚΑΣ, το επίδομα επικίνδυνης εργασίας.

Τι να προσέξουν οι άνεργοι

Ειδικότερα, βάσει της νομοθεσίας, μόνο η αποζημίωση απόλυσης εξαιρείται από την εισφορά αλληλεγγύης. Δηλώνεται στον κωδικό 657 (για τον σύζυγο) ή 658 (για τη σύζυγο) και αναγράφεται στον συγκεκριμένο κωδικό η αποζημίωση, ακριβώς για να μην υπαχθεί στα εισοδήματα επί των οποίων υπολογίζεται και εισφορά αλληλεγγύης.

Αντιθέτως: οι φορολογούμενοι που έχασαν την δουλειά τους μέσα στο 2012 θα πρέπει να προσέξουν κατά την συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης τον κωδικό 661 και 662 στον οποίο θα πρέπει να αναγραφεί τα επίδομα που εισπραχθηκε από τον ΟΑΕΔ. Απαιτείται να υπάρχει και η αντίστοιχη βεβαίωση την οποία βεβαίως μπορείτε να προμηθευτείτε και μέσα από τα ΚΕΠ ή από τον ΟΑΕΔ. Το επίδομα ανεργίας δεν απαλλάσσεται από την εισφορά αλληλεγγύης και φορολογείται με 1%-4%, αν το συνολικό ατομικό εισόδημα (τεκμαρτό ή μη) ξεπερνά τα 12.000 ευρώ.

Ιδιαίτερα προσεκτικοί θα πρέπει να είναι όσοι εργάστηκαν κάποιους από τους μήνες του 2012 ως μισθωτοί και στη συνέχεια έχασαν τη δουλειά τους. Σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να αναζητηθεί η βεβαίωση αποδοχών από τον εργοδότη . Θα δηλωθούν κανονικά οι μισθοί στον κωδικό 301 ή 302. Θα δηλωθεί επισης ο φόρος που παρακρατήθηκε στον κωδικό 315 και 316.

Τι δηλώνουν οι "απλήρωτοι"

Προσοχή θα πρέπει να επιδείξουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που δεν έχουν εισπράξει μισθούς του 2012 καθώς κινδυνεύουν να πέσουν στη παγίδα καταβολής φόρου για “ανύπαρκτες” αποδοχές. Για να μην βρεθούν προ δυσάρεστων εκπλήξεων οι συγκεκριμένοι φορολογούμενοι θα πρέπει να αναγράψουν στο σχετικό κωδικό του εντύπου της δήλωσης φορολογίας εισοδήματος μόνο τα ποσά που εισέπραξαν από την επιχείρηση η τον εργοδότη τους το 2012 αφού προηγουμένως ζητήσουν στη σχετική βεβαίωση αποδοχών τους να αναγραφούν ξεχωριστά τα ποσά που έχουν εισπράξει και τα δεδουλευμένα δεν έχουν εξοφληθεί.

Με ειδική διάταξη που επιβλήθηκε λόγω της κακής κατάστασης στην αγορά εργασίας, παρατείνεται και για τα εισοδήματα του 2012 το καθεστώς που προβλέπει ότι θα φορολογηθούν μόνο οι μισθοί που έχουν πραγματικά εισπραχθεί και όχι όλο το ετήσιο εισόδημα που αναγράφεται στην βεβαίωση αποδοχών που εκδίδει η επιχείρηση η ο εργοδότης.

Ωστόσο, για να αποφύγει ο εργαζόμενος περιπέτειες με την εφορία θα πρέπει στην πρώτη σειρά της βεβαίωσης αποδοχών που θα λάβει να αναγράφεται το συνολικό ποσό των αποδοχών που εισέπραξε εντός του 2012 και στην δεύτερη τα ποσά που δεν έχει εισπράξει έτσι ώστε να δηλώσει μόνο τα εισπραχθέντα και τον αναλογούντα φόρο. Τα υπόλοιπα χρεωστούμενα δεδουλευμένα θα τα δηλώσει όταν τα εισπράξει.

Για παράδειγμα, μισθωτός εισέπραξε το 2012 αποδοχές ύψους 10.000 ευρώ και η επιχείρηση του οφείλει άλλα 5.000 ευρώ δεδουλευμένα. Στη βεβαίωση αποδοχών θα πρέπει να αναγράφεται το ποσό των 10.000 ευρώ μαζί με τον αναλογούντα και τον παρακρατούμενο φόρο και το υπόλοιπο ποσό των 5.000 ευρώ σε ξεχωριστή σειρά ως οφειλή από δεδουλευμένα επί του οποίου δεν έχει υπολογισθεί ο φόρος. Με τη σειρά του ο εργαζόμενος θα αναγράψει στη φορολογική δήλωση τα 10.000 ευρώ Έτσι ο τελικός φόρος θα υπολογισθεί με βάση το εισόδημα των 10.000 ευρώ. Σε διαφορετική περίπτωση η εφορία θα υπολογίσει φόρο με βάση το συνολικό ποσό των 15.000 ευρώ και ο εργαζόμενος θα φορολογηθεί για ανύπαρκτο εισόδημα .

Ωστόσο, στο νόμο υπάρχει κενό καθώς δεν αποσαφηνίζεται τι θα γίνει στην περίπτωση που στην βεβαίωση αποδοχών της επιχείρησης η του εργοδότη δεν αναγράφονται ξεχωριστά τα ποσά που εισπράχθηκαν και τα οφειλόμενα.


Πηγή: Νew Μoney

Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1975 και μέχρι να το αναθεωρήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου και να το κάνει απόλυτα ολοκληρωτικό το 1986, εφόσον υπήρχε προφανής δυσαρμονία της συγκρότησης της Βουλής με το λαϊκό αίσθημα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορούσε να διαλύσει τη Βουλή και να προκηρύξει εκλογές. Αυτό το δικαίωμα το αφαίρεσε ο Α. Παπανδρέου και το πήρε για τον εαυτό του.

Σήμερα, στις απανωτές δημοσκοπήσεις που διενεργούνται, παρατηρούμε ότι η ΝΔ κινείται γύρω στο 20% - 21% σε πρόθεση ψήφου και το ΠΑΣΟΚ γύρω στο 4% – 5%. Με μια τραβηγμένη αναγωγή, το συνολικό ποσοστό των δύο κομμάτων φτάνει δεν φτάνει το 30%. Δηλαδή τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), αποσπούν αυτή τη στιγμή την επιδοκιμασία περίπου του 30% του λαού ενώ έχουν απέναντί τους το 70%.

Υπάρχει λοιπόν οφθαλμοφανέστατη πλήρης δυσαρμονία της συγκρότησης της εν ενεργεία Βουλής με το λαϊκό αίσθημα και αυτό θα πρέπει να διορθωθεί με επείγουσες εκλογές. Ας αφήσουμε δε και το bonus των 50 εδρών υπέρ του πρώτου κόμματος.

Εδώ όμως υπάρχουν δύο αδιέξοδα.
Πρώτον, ακόμα και εκλογές να γίνουν απλά θα αλλάξουν κάποια πρόσωπα στις θέσεις εξουσίας εντός του ίδιου πολιτικού συστήματος, όχι όμως και οι πολιτικές που ασκούνται και
Δεύτερον, το ισχύον Σύνταγμα δεν δίνει τη δυνατότητα στο λαό να επέμβει με λαϊκή πρωτοβουλία για να αλλάξει τα δεδομένα.

Τι κάνουμε; Απλά περιμένουμε την καταστροφή μας ή συνειδητοποιούμε ότι πρέπει να αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα.


Υποψιάζομαι ότι σε κοινωνίες (ή περιόδους) κατάδηλης παρακμής (όταν η κατά κεφαλήν καλλιέργεια μειώνεται δραματικά και η ανιδιοτέλεια μοιάζει κοινωνικό παράδοξο) οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ελάχιστα τη λέξη «ελπίδα» και πληθωρικά τη λέξη «αισιοδοξία».

Η ελπίδα προϋποθέτει λογική σκέψη, νηφάλια κρίση, εμπειρικά βεβαιωμένη εμπιστοσύνη, φανερώνει δηλαδή ρεαλισμό. Η αισιοδοξία είναι βεβαιότητα (αυθαίρετη) για ευνοϊκή, αίσια εξέλιξη συνθηκών και καταστάσεων, με άλογη εναντίωση στα δεδομένα της πραγματικότητας. Συνιστά σαφώς, ψυχολογικού χαρακτήρα, ατομοκεντρική επιθυμητική ενόρμηση. Γι’ αυτό και εκφέρεται συνήθως η αισιοδοξία ή ως ευήθης καύχηση («είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος!») ή ως ευδαιμονιστική δεοντολογία («πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι»!) – όχι ως λογικός συμπερασμός.

Για τον «αισιόδοξο» εξωραϊσμό των συλλογικών προοπτικών χρησιμεύει, ως υποκατάστατο της πραγματικότητας, η αόριστη επίκληση του παρελθόντος ή η αφηρημένη γενίκευση: «Πάντα έτσι γινόταν», «Περάσαμε και χειρότερα», «Η κρίση είναι διεθνής», «Η τύχη μας είναι κοινή με του ευρωπαϊκού Νότου». Με τέτοια ψυχολογήματα κατορθώνουμε οι άνθρωποι να αισιοδοξούμε. Κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην οδυνηρή, τρομακτική πραγματικότητα, ξεφεύγουμε και από την ανάληψη προσωπικής ευθύνης για ενεργό αντίδραση.

Ψυχολογική (άκριτη) επιλογή είναι και η αποφυγή της ευθύνης των αποφάσεων. Δεν εξασφαλίζει αισιοδοξία, αλλά μας δικαιώνει που μένουμε παθητικοί. Δικαιολογούμε την αδράνεια περιμένοντας καθοδήγηση για το πρακτέο: Κάποιος να μας υποδείξει τι πρέπει να κάνουμε, πώς να αντιδράσουμε, εμείς οι αδύναμες μονάδες, στην καταστροφή που ρημάζει τη χώρα, στα στυγερά εγκλήματα της κομματοκρατίας, τα ατιμώρητα. Το σταθερό μοτίβο της μοιρολατρίας των θυμάτων είναι: «Υποδείξτε μας τι να κάνουμε: Διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες τις καπελώνει το ΠΑΜΕ, τις καπηλεύεται ο τάχα και αριστερός παλαιοημερολογιτισμός. Οι απεργίες προσθέτουν βασανισμό στον συντριμμένο από τον σαδισμό των διεθνών τοκογλύφων πολίτη. Δώστε μας στόχο, δείξτε μας τον δρόμο, θέλουμε συγκεκριμένους εντοπισμούς δυνατοτήτων δράσης».

Τόσο η ανάγκη αισιοδοξίας όσο και η ανάγκη χειραγώγησης των κοινωνικών αντιδράσεων είναι απαιτήσεις ψυχολογικές, ανυπότακτες στον κριτικό έλεγχο – έχουν την ακαταμάχητη δύναμη του ενστίκτου. Μπορεί να εκβάλλουν εκεί ασυνείδητες ανασφάλειες ή και φοβίες, άρνηση της ενηλικίωσης και της διακινδύνευσης, ατολμία για πρωτοβουλίες και καινοτομίες. Η εκζήτηση οργανωτικών σχημάτων και ταλαντούχων «ηγετών» ίσως να καμουφλάρει την ανάγκη για τη μητρική ή την πατρική προστασία. Πάντως και πέρα από τα ψυχαναλυτικά στερεότυπα, η ιστορική εμπειρία μάλλον φανερώνει ότι το πρωτείο της κοινωνικής δυναμικής το έχουν οι συλλογικές συνειδητοποιήσεις.

Οι ζωτικοί κοινωνικοί μετασχηματισμοί δεν προκύπτουν από συνταγές, γεννιώνται από τις κριτικές συνειδητοποιήσεις, την ποσοτική ευρύτητα και έκταση των συλλογικών συνειδητοποιήσεων. Απαιτείται μια κρίσιμη μάζα, και στην Ελλάδα σήμερα αυτή η μάζα δεν έχει απαρτισθεί. Οι πολίτες, όλοι, δείχνουν εκρηκτικά οργισμένοι με ολόκληρο το κομματικό φάσμα και το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης: με τα σπιθαμιαία αναστήματα που οδήγησαν τη χώρα στον αυτοκτονικό υπερδανεισμό για χάρη του πελατειακού κράτους και για να πλουτίσουν όσα κοινωνικά σκουπίδια διέθεταν κομματική ταυτότητα. Εξαλλοι οι πολίτες και με όσους σιγοντάρησαν το εν ψυχρώ έγκλημα διαλύοντας τη χώρα με πορείες, απεργίες, καταλήψεις, σε καθημερινή βάση επί χρόνια, για να εκβιάσουν (στο όνομα της «Αριστεράς» και της «προόδου») τις τρελές απολαβές των «ρετιρέ» της χρυσαμειβόμενης ραστώνης και αναίδειας.

Οργισμένοι, έξαλλοι οι πολίτες, αλλά όχι και συνειδητοποιημένοι – τουλάχιστον η κρίσιμη μάζα που θα γεννούσε τον κοινωνικό μετασχηματισμό, αργεί να απαρτισθεί. Μάλλον δεν πρέπει να υπάρχει Ελληνας, στοιχειωδώς νοήμων και ψυχολογικά ισορροπημένος, που να μην αντιλαμβανόταν τον εμπαιγμό της ελληνικής κοινωνίας από την κυβέρνηση της τρικομματικής σύμπραξης. Αλλά σαφώς δίσταζε να τον καταγγείλει έστω και στις ιδιωτικές συζητήσεις, ίσως διστάζει και τώρα να τον παραδεχθεί ενσυνείδητα. Φοβάται το χειρότερο; Πάντως η αποδοκιμασία δεν κοινωνείται, η δυναμική της οργής δεν κυοφορεί γόνιμη ανατροπή.

Βλέπουν οι πολίτες τη δικομματική τώρα συμπαιγνία να σπεύδει βουλιμικά στην εξουσία, αδιαφορώντας και για τα προσχήματα. Μέσα στον εφιάλτη της χρεοκοπίας αυτοί διόριζαν, μοιράζονταν (4-2-1) τα ρουσφέτια. Ακουσαν οι πολίτες ακόμα και τον Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ να χαρακτηρίζει «κοινωνικό έγκλημα» τα όσα προσυπέγραψε πειθήνια, με «μνημόνια», η τρικομματική κυβέρνηση (ΣΚΑΪ, 18.6.2013). Αλλά, αν εξαιρέσουμε τις φτηνές φωνασκίες της επαγγελματικής αντιπολίτευσης, καμιά φωνή κοινωνικής ευθύνης, τόλμης, πόνου για τα κοινά δεν έγινε ευρύτερα ακουστή στην ελληνική κοινωνία.

Θεωρείται αυτονόητο ακόμα και σήμερα που ο κ. Σαμαράς επαγγέλθηκε κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», αλλά παρέδωσε τη νομή των υπουργείων σε όσους τον ανέβασαν στην αρχηγία του κόμματος –Πάνο Παναγιωτόπουλο, Λυκουρέντζο, Αβραμόπουλο, Στυλιανίδη– και συνεχίζει να διορίζει στο Δημόσιο Μεσσήνιους με νοοτροπία πρωτόγονων πολιτικών ηθών. Η χώρα όλη «κοιλάδα κλαυθμού και βρυγμού των οδόντων», όμως καμιά γενικευμένη κατακραυγή για την «δίχως αιδώ ή λύπην» τακτική του πρωθυπουργού. Και ο μεν κ. Βενιζέλος, ο «σοσιαλιστής», στύλος και αμύντορας της πολιτικής και της οικονομικής καταστροφής που προκάλεσε στη χώρα ο ολίγιστος των Παπανδρέου, τιμωρείται από τον λαό: το κόμμα του είναι πια ιστορικά ανύπαρκτο, τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις μετρώνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ακόμα και πιο βαθιά βυθισμένος στην πολιτική ανυπαρξία ο κ. Κουβέλης, ηγήτορας της κάποτε «εγγράμματης» Αριστεράς (του καριερισμού και της μηδενιστικής αρνησιπατρίας) επιβιώνει πια μόνο στον ρόλο κομπάρσου της ασπόνδυλης καιροσκοπίας. Βενιζέλος και Κουβέλης έχουν μετρημένα τελειώσει, μόνο ο Σαμαράς ευελπιστεί να τον ξαναψηφίσουν οι εθελότυφλοι της «αισιοδοξίας».

Το καινούργιο θα γεννηθεί μόνο όταν η οργή και η ντροπή κοινωνηθούν με θαρραλέο λόγο, δημόσιο και ιδιωτικό. Από στόμα σε στόμα, με έντυπη επωνυμία (και όχι διαδικτυακή ανωνυμία), με μπροστάρηδες του τίμιου λόγου όσους τίμησε η κοινωνία με τη θεσμική ευθύνη να υπηρετούν τις απαιτήσεις της για ποιότητα.
Το ισλάμ είναι το απόλυτο εργαλείο της γεωπολιτικής των ισχυρών για την εξασφάλιση των πηγών και των οδών ενέργειας. Δυστυχώς για την Ελλάδα, δεν διαθέτει μόνο ενεργειακές πηγές, δεν "κάθεται" μόνο στο μεγαλύτερο ενεργειακό κοίτασμα του πλανήτη αλλά και βρίσκεται στο σταυροδρόμι όλων των ενεργειακών δρόμων, έχοντας ταυτόχρονα ως γείτονα την ισλαμική Τουρκία, την φιλο-ισλαμική Αλβανία και την ΠΓΔΜ, ενώ έχει κατακλυσθεί από ισλαμιστές λαθρομετανάστες που αποτελούν ευθεία απειλή για την χώρα...

Τα αποτελέσματα αυτής της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας τα ζούμε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο και στον μέγιστο βαθμό, αφού δεν έχουμε πολιτικές ηγεσίες ικανές να ορθώσουν ανάστημα και να απαιτήσουν -τουλάχιστον- τον σεβασμό των ισχυρών. Με ολίγιστους, ευλύγιστους, επονείδιστους και εν πολλοίς αμφιβόλου ποιότητας και εθνικοφροσύνης "ταγούς", καταδικαστήκαμε στην βίαιη φτωχοποίησή μας προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων εκείνων που διαθέτουν πλήθος πληροφοριών για την Ελλάδα και -κυρίως- τους πολιτικούς της, οι οποίοι επέλεξαν να προσφύγουν στην "ασφάλεια" των ισχυρών (μία ενδελεχής έρευνα στις πάσης φύσεως οικονομικές τους δραστηριότητες θα αποδείξει εάν το έπραξαν αυτό για λόγους οικονομικού συμφέροντος ή επιβίωσης πολιτικής και φυσικής).

Το γιατί κανένας δεν αναρωτιέται τι θα συμβεί εάν γίνει πράξη το "παράδοξο" ολικής αντίστασης μίας χώρας απέναντι στους ισχυρούς, αποτελεί το μέγα ερώτημα, το οποίο θα απαντηθεί μόνο όταν οι πολίτες αποφασίσουν την πραγματική (και όχι την εικονική ή εξωλογιστική) διάσωσή τους.
Το όλο θέμα δεν είναι αν μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο.
Το μέγα ζητούμενο είναι να αποφασίσουμε να αντιδράσουμε στις δυνάμεις εκείνες που μας θέλουν πειθήνιους, υποταγμένους και άβουλους απέναντι στους σχεδιασμούς τους.

Αν τολμήσουμε, το μόνο βέβαιο είναι ότι θα κατορθώσουμε πολλά περισσότερα από τώρα που βρισκόμαστε σε πλήρη ακινησία.
Αν τολμήσουμε, θα έχουμε -τουλάχιστον- να λέμε ότι προσπαθήσαμε και δεν μείναμε ακίνητοι στόχοι προς... εξολόθρευση.

Οι "γραμματιζούμενοι" μας έχουν καταδικάσει ή έχουν γίνει συνεργοί στην γενοκτονία που αυτή τη στιγμή υλοποιείται στην Ελλάδα.
Οι "πολιτικοί" επέλεξαν να γίνουν "πωλητικοί" (και σταθερά πολοτικοί) και θρασύτατα παραμένουν σε μία εξουσία χρησιμοποιώντας σύγχρονες μεθόδους χειρισμού των μαζών. Μην σας παραξενεύει ο όρος, γιατί μας έχουν πολτοποιήσει, μας έχουν μετατρέψει σε μάζα, ενίοτε και σε όχλο, και κατορθώνουν μέσα από το συναίσθημα της απόλυτης αμφισβήτησης προς όλους και προς όλα, να παραμένουν πανίσχυροι στην θέση του δημίου μας.

Και όλα αυτά επειδή Ελλάδα είναι "μαγαζί γωνία" και είναι -ίσως- το πλουσιότερο κράτος του πλανήτη, ενώ -σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του φερόμενου ως πρωθυπουργού της χώρας Αντώνη Σαμαρά- η Ελλάδα και η Κύπρος διαθέτουν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και βρίσκονται σε μία Ευρώπη που είναι πάμφτωχη ενεργειακά.

Καταλάβαμε τι συμβαίνει;
Αν ναι, τότε γιατί δεν μπορούμε να οργανωθούμε για να βάλουμε τα πράγματα σε μία τάξη, για να ξαναφτιάξουμε την πατρίδα;

Προφανώς φοβόμαστε να εκτεθούμε σε μία μάχη που θα είναι δύσκολη. Αλλά, μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε πως αν δεν πολεμήσουμε τότε θα έχουμε μία εξαθλιωμένη ζωή και έναν ατιμασμένο θάνατο; Γιατί, όλοι μας θα ατιμαστούμε όταν οι νέοι θα έρχονται και θα φτύνουν στους τάφους μας επειδή δεν κάναμε τίποτε όταν μας έκλεβαν την πατρίδα κι εμείς συναινούσαμε στο να υποθηκεύουμε τις ζωές των επόμενων από εμάς.

Αυτό είναι το μοναδικό χρέος που έχουμε όλοι μας. Την ευθύνη σε αυτούς που δεν γεννήθηκαν, να τους παραδώσουμε την χώρα που δανειστήκαμε από τους προγόνους για να την παραδώσουμε ακέραιη στους απογόνους.

Αν δεν μπορούμε να το καταλάβουμε αυτό και συνεχίσουμε να φοβόμαστε, τότε ας στηρίξουμε όσους θα θελήσουν να μπούνε στον αγώνα με τα θηρία.
Αν δεν μπορούμε ούτε να τους στηρίξουμε, τότε ας σωπάσουμε, γιατί και η σιωπή μπορεί να είναι χρήσιμη, απέναντι στον πολυ-επίπεδο ψυχολογικό πόλεμο και τους συνεχείς ψυχολογικούς βομβαρδισμούς τους οποίους υφιστάμεθα.

Σε αυτή την πατρίδα θα ξημερώσει μόνο αν πάμε κόντρα στην "φορά" που μας έχουν βάλει.
Ειδάλλως, θα ακολουθούμε συνέχεια στο σκοτάδι και θα γίνουμε κατάδικοι της δειλίας μας, ντροπιασμένοι από την ιστορία και στερούμενοι να αποκαλούμαστε Έλληνες...

Επανερχόμενοι τώρα στο ότι «η Ελλάδα είναι μαγαζί γωνία» στην σύγχρονη γεωπολιτική σκακιέρα, γιατί εμείς ως φυσικοί ιδιοκτήτες του μαγαζιού παραμένουμε σιωπηλοί βλέποντας να μας το παίρνουν μέσα από τα χέρια (και να προσφέρουν εμάς σαν «δώρο»), ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούμε για το εάν είμαστε άξιοι να κρατήσουμε την κληρονομιά μας και να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας. Δυστυχώς, με όσα σήμερα γίνονται και με όσα δεν γίνονται, είμαστε η ζωντανή απόδειξη πως μας αξίζει να είμαστε δούλοι, αφού δεν μπορούμε να καταλάβουμε την πραγματική αξία της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας…

Αντί επιλόγου:
Μάχη της Βέργας και του Διρού (22-24/06/1826), ηρωική νίκη των Ελλήνων επί των Αιγυπτίων του Ιμπραήμ Πασά.
«Ελάβομεν το γράμμα σου, εις το οποίον είδωμεν να μας φοβερίζεις ότι αν δεν σου προσφέρομεν την υποταγήν μας θέλεις εξολοθρεύσεις τους Μανιάτες και την Μάνην. Διά τούτο και ημείς σε περιμένομεν με όσες δυνάμεις θελήσεις. Οι κάτοικοι της Μάνης γράφομεν και σε περιμένομεν».
Γεωργάκης Μαυρομιχάλης - Αρχηγός Σπαρτιατών, απάντηση στο ιταμό τελεσίγραφο του Ιμπραήμ Πασά της Αιγύπτου προς τους Μανιάτες, στις 29/5/1826.
Πηγή: Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!


Ο Ερντογάν άρχισε να "ξεφεύγει" τελείως

Αυτός ο τίτλος στον ιστοχώρο του «Μεσο-Ανατολικού Φόρουμ» προσελκύει την προσοχή στο σχετικό άρθρο που φέρει την εξ ίσου ξενίζουσα υπογραφή Ρεϊμόντ Ιμπραήμ.

Βέβαια στη χώρα μας και στην συγκεκριμένη συγκυρία το θέμα είναι φυσικό να κριθεί ίσως ανάξιο μεγαλύτερης προσοχής, αφού και εκτός της ζέουσας τοπικής και ευρύτερης επικαιρότητας. Αυτό όμως που από τις πρώτες αράδες σκανδαλίζει και παρασύρει σε περαιτέρω ανάγνωση είναι πως αυτός ο κ. Ρεϊμοντ Ιμπραήμ, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής και Ισλάμ, συγγραφέας, και μέλος του Φόρουμ, προκύπτει παντελώς «αδιάβαστος», στην ιστορία που με τόση φροντίδα διδάσκουν από ετών πάρ ημίν σοφοί ιστορικοί του αναστήματος της κ.Ρεπούση (της ΔΗΜΑΡ) του κ. Βερέμη (συνιδρυτού και τ. προέδρου του ΕΛΙΑΜΕΠ), του τηλεοπτικού σταθμού Σκάϊ και άλλων «προοδευτικών» δυνάμεων.
Η συνδρομή τόσων παραδοξοτήτων σ’ αυτό το κείμενο, μπορεί και να αναβαθμίζει το ενδιαφέρον του και να δικαιολογεί τον κόπο μετάφρασής του στήν ελληνική – ως ακολούθως:

«Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογκάν εχαρακτήρισε την εποχή των Χριστιανών αυτοκρατόρων του Βυζαντίου «ένα σκοτεινό κεφάλαιο» στην ιστορία. Κατά την άποψή του, μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, τον 15ο Αιώνα άρχισε «η εποχή του Διαφωτισμού».
Η σχετική ομιλία του έγινε κατά την τελετή της θεμελίωσης της νέας γέφυρας του Βοσπόρου, στις 29 Μαίου, επέτειο της οθωμανικής εισβολής στην Βασιλεύουσα το 1453.
Οι τουρκικές αρχές σημάδεψαν την επέτειο της νίκης επί του Βυζαντίου με σειρά πανηγυρισμών.
«Συνεχίζουμε σήμερα να γράφουμε ιστορία» δήλωσε ο Ερντογκάν κατά την τελετή.

Ο Πρόεδρος Ομπάμα είναι ο τελευταίος που θα διαφωνούσε με την δήλωση του Ερντογκάν (είναι, ως γνωστόν, σπουδαίοι φίλοι και σύμμαχοι), αλλά και κανένας από τους δυτικούς ηγέτες δεν φαίνεται να δείχνει την παραμικρή περιέργεια για την Βυζαντινή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, αν αφήσουμε την ακμαία χριστιανική αυτοκρατορία που άντεξε περισσότερο της χιλιετίας. Ούτε μοιάζουν διατεθειμένοι να κοιτάξουν το Ισλάμ στην ιστορική του συνέχεια μέχρι τις μέρες μας. Εάν το έκαναν θα τους εξέπληττε η συνεχής λιτανεία των χριστιανών μαρτύρων ύπό την μουσουλμανική οθωμανική κυριαρχία, μαρτύρων που περιελάμβαναν πολυάριθμους ορθόδοξους χριστιανούς πατριάρχες. Μπορεί επίσης να εκπλήσσονταν οι Δυτικοί ηγέτες μαθαίνοντας πως σε κάθε περιοχή που κατακτούσε το Ισλάμ το αποτέλεσμα ήταν συστηματικά τό ίδιο. Θεσμοθετημένος διωγμός και υποδούλωση των μη μουσουλμάνων.

Αυτό στο οποίο ο Ερντογκάν περήφανα αναφέρεται ως η « εποχή του Διαφωτισμού» ήταν στην πραγματικότητα ένα πολύ σκοτεινό κεφάλαιο για εκατομμύρια χριστιανών, διωκόμενων και ποδοπατούμενων σαν δευτεροκλασσάτων υπηκόων κατά το σύστημα dhima (θρησκευτικού διαχωρισμού).

Για την ιστορική ακρίβεια, το Βυζάντιο ήταν το κράτος Διαφωτισμού, επινοώντας και εισάγοντας (για να αναφέρουμε ελάχιστα παραδείγματα) την νοσοκομειακή περίθαλψη, την φιλανθρωπική αρρωγή στούς απόρους και το εκκλησιαστικής εμπνεύσεως και πρωτοβουλίας έθος της κοινωνικής δράσεως και αλληλεγγύης. Σε αυτό το κίνημα πρωτοστάτησε ο πολυαγάπητος ΄Αγιος Μέγας Βασίλειος όπως και ο μελίρρυτος Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης ο Χρυσόστομος της Κωνσταντινουπόλεως. Αμφότεροι (μεταξύ πολλών άλλων) ενσάρκωναν το χριστιανικό ιδεώδες της μέριμνας για τους ασθενείς και τους πένητες και διέδωσαν αυτό το ιδεώδες στην ευρύτερη Βυζαντινή κοινωνία.
΄Ολα αυτά καταστράφηκαν και σαρώθηκαν με την τουρκική μουσουλμανική νίκη επί του Βυζαντίου.

Σε πλήρη αντίθεση, οι Τούρκοι μουσουλμάνοι καθιέρωσαν ένα βάρβαρο θρησκευτικό απαρχάϊντ, ασκώντας επί των κατακτημένων χριστιανών την τυραννία σε όλες τις εκδηλώσεις που προέβλεπε το Σύμφωνο Ομάρ του 17ου Αιώνα και το καθεστώς dhima: Οι χριστιανοί όφειλαν να φέρουν ιδιαίτερη άχρωμη ενδυμασία, να παραμερίζουν στο πέρασμα των μουσουλμάνων, να μην μπορούν να χτίσουν ή να επισκευάσουν τις εκκλησίες τους, με σπσμένους τους σταυρούς -όσες δεν είχαν καταστραφεί ή γίνει τζαμιά. Ο όλος τρόπος ζωής τους ήταν μια συνεχής κατάσταση ταπείνωσης καί καταπίεσης.
Ο κανόνας της «συλλογικής τιμωρίας» εσήμαινε ότι εάν και ένας χριστιανός παραβίαζε του «Συμβόλαιο dhima» η ευθύνη εβάρυνε όλους, οδηγώντας σε αλλεπάλληλα πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων, συχνά επί της βάσει απλών φημών (όπως βλέπουμε σήμερα στην Αίγυπτο και σε άλλες ισλαμικές χώρες).

Ο Ισλαμικός Νόμος διαποτίζει την ισλαμική κουλτούρα και είναι γι’ αυτό το βασικό αίτιο αυτού που αποκλήθηκε Αρμενική Γενοκτονία, που δεν ήταν απλά ένα μεμονωμένο γεγονός του 1915, στο οποίο 1,5 εκατομμύριο Αρμένιοι σφαγιάσθηκαν από τους Τούρκους, αλλά εκτείνεται από τα αντιχριστιανικά πογκρόμ του 1894 μέχρι την καταστροφή της χριστιανικής Σμύρνης το 1922, με αντανακλάσεις έως τις αντιχριστιανικές ταραχές στην Κωνσταντινούπολη το 1955. Σε όλη αυτή τη περίοδο έχει υπολογισθεί ότι 3,5 εκατομμύρια Ορθόδοξοι χριστιανοί ΄Ελληνες, Αρμένιοι και Σύροι έχουν σφαγιασθεί, ή πεθάνει από πείνα και αρώστιες σε καταναγκαστικές πορείες. Ο χριστιανικός πληθυσμός της Κωνσταντινουπόλεως περίπου εξοντώθηκε κατά τον 20ο Αιώνα. Από περισσότερους των 100.000 το 1920, σε σχεδόν 2.000 σήμερα.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, πολλοί προκάτοχοι του οποίου θανατώθηκαν από τους Οθωμανούς, υποφέρει και το παλεύει, σε πείσμα της αξιοθρήνητης καταπίεσης που τον περιβάλλει από παντού.

Μέχρι και σήμερα η τουρκική κυβέρνηση αρνείται να αναδεχθεί την ευθύνη για την ιστορικά τεκμηριωμένη γενοκτονία κατά των χριστιανών. Και όπως δείχνουν οι βροντώδεις μεγαλαυχίες του Ερντογκάν, οι Τούρκοι μουσουλμάνοι παραμένουν πεισματικά υπερήφανοι για την κτηνώδη ιστορία τους (“their brutal history”), από τους αιώνες πολέμων κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας έως την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως το 1453, τους αιώνες της σκληρής δυνάστευσης των χριστιανικών πληθυσμών και της επιμονής σ’ αυτή την κυριαρχική νοοτροπία μέχρι και σήμερα.

Ο Ερντογκάν και η Τουρκία γιορτάζουν την ΄Αλωση της Κωνσταντινουπόλεως και η Δύση τους συγχαίρει. « Συνεχίζουμε να γράφουμε ιστορία» διακηρύσσει ο Ερντογάν και γράφουν -ή τη ξανα-γράφουν- υπό το βλέμμα υπνοβάτη ανάνδρων Δυτικών ηγετών, πολύ αμόρφωτων ή πολύ έντρομων για να αντιδράσουν στον ισχυρισμό του Ισλάμ για ηθική υπεροχή, για ιστορική αρετή και μελλοντική παγκόσμια κυριαρχία. Με τις πολιτικές τους, τη στάση και τις δηλώσεις τους, τα δυτικο-ευρωπαϊκά έθνη και οι ΗΠΑ, εκχωρούν το μέλλον στην ταχέως εξισλαμιζόμενη Τουρκία και βοηθούν στην πραγματοποίηση του διακηρυγμένου στόχου για ένα νέο παγκόσμιο Χαλιφάτο, αποφασισμένο να μας κατακτήσει όπως την Κωνσταντινούπολη πριν 560 χρόνια.

Κάθε τουρκικός εορτασμός της 29 Μαίου 1453 είναι ένα γάντι πρόκλησης που πετιέται προς τη Δύση. Κάθε τέτοια πρόκληση που περνά αναπάντητη από τη Δύση είναι άλλο ένα καρφί στο φέρετρο του χριστιανικού πολιτισμού, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των ελεύθερων ανθρώπων όπου γής. Υπάρχουν επομένως πλήθος λόγοι να αποκηρυχθεί ο ιστορικός ρεβιζιονισμός του Ερντογκάν.
Αλλά ο βασικός λόγος είναι απλός: απλώς δεν είναι αλήθεια.»

Αυτά άνευ υπερβολικών τύψεων για την πνευματική διαταραχή που ενδέχεται να επιφέρει η ανωτέρω σύντομη πραγματεία του Ισλαμολόγου και ειδικού επί Μεσανατολικών Θεμάτων στούς προμνησθέντες ημετέρους γίγαντες της ιστορικής επιστήμης, η για την διαταραχή της χώνεψης Ελλαδιτών φαν του Σουλεϊμάν και της Φατμαγκιούλ, ο υπεύθυνος μόνο για την μετάφραση Μ.Στυλ.

Aξιωματικός του τουρκικού ναυτικού "περιεργάζεται" τις βραχονησίδες Λέβιθα και Κίναρος επί ναυτικού χάρτη. Πρόκειται για ακόμα μια εξόχως συμβολική φωτογραφία που έδωσαν στην δημοσιότητα οι "φίλοι και σύμμαχοι" μετά το πέρας της ναυτικής άσκησης Denizkurdu του περασμένου μηνός, η οποία προβλέπει τον ναυτικό αποκλεισμό νήσων του Ανατολικού Αιγαίου από ισχυρή δύναμη του TDK, πάντα υπό το άγρυπνο βλέμμα του ΠΝ..

Επί του χάρτη φαίνεται εμφανώς το όριο των Εθνικών χωρικών υδάτων, το οποίο προφανώς δεν εμποδίζει την γείτονα να αμφισβητεί την κυριαρχία των συγκεκριμένων νήσων με κάθε ευκαιρία. (Βλέπε Στο στόχαστρο της Άγκυρας νησίδες στα Δωδεκάνησα) Οι "θαλασσόλυκοι" του τουρκικού γενικού επιτελείου έλαβαν την καταλληλότερη απάντηση λίγες ημέρες αργότερα, με την ανάπτυξη μεγάλου μέρους του Πολεμικού Ναυτικού στο Ανατολικό Αιγαίο στα πλαίσια της άσκησης "Καταιγίς 13".