Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Ιουλ 2015

Του Φιόντορ Λουκιάνοφ

Ετσι όπως είναι η κατάσταση σήμερα στο διεθνές πολιτικό-διπλωματικό σκηνικό, δεν μπορεί να γίνει λόγος για καλοκαιρινή ανάπαυλα. Παρόλα αυτά, ενόψει του Αυγούστου, μπαίνουμε σε μια πιο ήσυχη φάση. Ποια είναι όμως, τα κυριώτερα εκκρεμή ζητήματα, μέχρι το Φθινόπωρο;

Ανησυχητικό σύμπτωμα της περιόδου που παρήλθε, ήταν οι όλο και πιο συχνές συζητήσεις για έναν μεγάλο πόλεμο. Ο φόβος, ο οποίος φάνηκε να φεύγει για πάντα στο σύνορο της δεκαετίας του 1990, κάνει ξανά την εμφάνισή του. Την ίδια ώρα, όπως επισημαίνουν πολλοί ειδικοί, δεν υπάρχει κανένας πραγματικός λόγος ούτε για κούρσα εξοπλισμών, ούτε για σοβαρή σύγκρουση συμφερόντων. Στο σύγχρονο κόσμο όμως το σύνορο ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Τα σημαντικότερα γεγονότα της σεζόν που τελείωσε, είναι η διαδικασία του Μινσκ, η επιδείνωση της κρίσης του ελληνικού χρέους και η επιτυχής ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Το καθένα από αυτά έχει την προϊστορία και τη λογική του. Συνολικά ωστόσο, αυτά συνθέτουν μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα της παγκόσμιας πολιτικής. Ουκρανία, Ελλάδα και Ιράν, είναι τα τρία πρόσωπα του σημερινού σκηνικού της διεθνούς πολιτικής και διπλωματίας.

Η διαδικασία του Μινσκ είναι το παράδειγμα της απελπισμένης προσπάθειας να σταματήσει η μεγάλη αιματοχυσία. Οι προσπάθειες των συνομιλητών κατευθύνονται στη διαμόρφωση διατυπώσεων, οι οποίες θα είναι συγκεκριμένες στον ελάχιστο βαθμό, επειδή σαφείς και επακριβώς καθορισμένες υποχρεώσεις δεν θέλησε κανείς να αναλάβει. Εν τω μεταξύ όλοι επαναλαμβάνουν σαν ευαγγέλιο ότι εναλλακτική λύση στα συμφωνηθέντα στο Μινσκ δεν υπάρχει, και αυτό είναι αλήθεια. Η διακοπή του μεγάλου πολέμου αποτελεί ήδη επίτευγμα, αλλά η εγκαθίδρυση μιας διαρκούς ειρήνης φαίνεται αδύνατη. Είναι κατανοητό ότι η κατάσταση είναι εύθραυστη και επικίνδυνη, αλλά καταδεικνύει μια από τις σημερινές αλήθειες. Δηλαδή, ότι στον κόσμο που βρίσκεται σε μια μεταβατική περίοδο και είναι άγνωστο που οδεύει, υπάρχουν προβλήματα τα οποία δεν λύνονται με τίποτα και το μέγιστο που μπορεί να γίνει, είναι η προσπάθεια να ελαχιστοποιηθεί η έντασή τους.

Υπό αυτό το φόντο, οι συνομιλίες για το Ιράν είναι ο αντίθετος πόλος. Αυτές διήρκεσαν τόσο πολύ καιρό επειδή οι βασικοί μετέχοντες, Τεχεράνη και Ουάσιγκτον, επεδίωξαν να καταγράψουν ξεχωριστά κυριολεκτικά το κάθε βήμα, και μάλιστα όσο γίνεται πιο συγκεκριμένα ώστε να μην προκύψει διπλή ερμηνεία. Η αιτία ήταν απλή, δηλαδή η πλήρης δυσπιστία του ενός απέναντι στον άλλο. Δεν υπήρχε χώρος για κανενός είδους συμφωνίες μεταξύ κυρίων, τα πάντα έπρεπε να είναι πρωτοκολλημένα και οι μηχανισμοί ελέγχου να έχουν προβλεφθεί εκ των προτέρων. Μόνο σε αυτή την περίπτωση υπάρχει ελπίδα για υλοποίηση και η πρόσφατη συμφωνία επιτρέπει να υπάρξει αυτή η ελπίδα. Η διαδικασία Γενεύης-Βιέννης (σε αντίθεση με αυτή του Μινσκ) απέδειξε ότι αν οι ενδιαφερόμενες πλευρές γνωρίζουν επακριβώς τι θέλουν και επιθυμούν πραγματικά να φτάσουν σε συμφωνία, τότε μπορούν να πετύχουν πολλά. Είναι κατανοητό, βέβαια, ότι καθοριστικό ρόλο σε όλα αυτά έπαιξε η γενική πολιτική κατάσταση, καθώς η καταρρέουσα Μέση Ανατολή υποχρεώνει να υπερπηδηθούν οι προηγούμενοι περιορισμοί και να αναζητηθούν νέες μορφές πολιτικής επιβίωσης.

Πικρή γεύση για την Ελλάδα

Στην Ελλάδα, ο «συμβιβασμός» που επιτεύχθηκε τελικά, άφησε σε όλους μια πικρή γεύση και την αίσθηση ότι τίποτα δεν επιλύθηκε, ενώ ταυτόχρονα επιβλήθηκε μια λύση δια της βίας. Από τη μία πλευρά, είναι σαφές από καιρό ότι στην Ευρωζώνη πρέπει να μπει μια τάξη, αλλά για να συμβεί αυτό, αν η συναίνεση δεν διαμορφώνεται από μόνη της, τότε χρειάζεται η πολιτική βούληση κάποιου. Αυτός ο κάποιος είναι προφανώς η Γερμανία, η ισχυρότερη χώρα της ΕΕ. Από την άλλη πλευρά, η εμφάνιση αυτής της βούλησης τρόμαξε αμέσως τους πάντες και το κυριότερο, προέκυψε το ερώτημα: Ξέρει άραγε ο ηγέτης τι κάνει; Όπως και να έχει, η κρίση στην Ευρωζώνη έδειξε έναν τρίτο τύπο διαπραγματευτικής προσέγγισης, την επιβολή του ισχυρότερου την οποία, άλλος τη δέχεται εθελούσια ή πρόθυμα, και άλλος με φόβο και αμφιβολία.

Το τέταρτο σημαντικό γεγονός της σεζόν που εκπνέει, οι επιτυχίες του Ισλαμικού Κράτους, επισκιάζει εν μέρει όλα τα παραπάνω, καθώς επιδεικνύει μια θεομηνία ενώπιον της οποίας η διπλωματία και η πολιτική είναι ανίσχυρες, σε οποιαδήποτε μορφή και αν εκδηλώνονται. Το ΙΚ είναι μια συστημική θραύση του μοντέλου, του σχήματος, βάσει του οποίου είχε δομηθεί η Μέση Ανατολή. Ο κόσμος ζει επώδυνες αλλαγές εδώ και πολύ καιρό. Σήμερα όμως επεκτείνεται η αβεβαιότητα, όχι μόνο για το μέλλον, αλλά και για το ότι οι γνωστοί τρόποι επίλυσης των κοινωνικών προβλημάτων δεν είναι καθόλου αποτελεσματικοί.

Ο Φιόντορ Λουκιάνοφ είναι επικεφαλής του προεδρείου του Συμβουλίου εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής
Πηγή Rossiyskaya Gazeta


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Προκλητικός εμφανίστηκε για μία ακόμη φορά ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα ο οποίος ανακίνησε για μία ακόμη φορά το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας και των συνόρων, αμφισβητώντας τα ανοικτά.

Εάν δεν υπάρξει συναίνεση μέσω των διαβουλεύσεων, όπως συμφωνήσαμε, στο θέμα της ΑΟΖ τότε αυτό θα κριθεί από τρίτους, για τους οποίους θα αποφασίσουμε από κοινού, ανέφερε χαρακτηριστικά. Στη συνέχεια κάνοντας ειδική αναφορά στο «Οικόπεδο 5», είπε ότι «έρευνες υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή θα ξεκινήσουν, όταν επιλυθεί σε ποια χώρα ανήκει το κομμάτι αυτό της θάλασσας, που ανήκει, όπως νομίζω, στην Αλβανία».
Ο κ. Ράμα έχει, κατά καιρούς, κατηγορήσει την προηγούμενη αλβανική κυβέρνηση υπό τον Σαλί Μπερίσα ότι «πούλησε» το «οικοπέδο 5» στην Ελλάδα, με την υπογραφή της συμφωνίας για την υφαλοκρηπίδα το 2009, η οποία στη συνέχεια ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας, κατόπιν προσφυγής του Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Η Αλβανία εδώ και πολύ καιρό έχει ξεκινήσει ένα «ύποπτο» παιχνίδι σε βάρος της Ελλάδας, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να αμφισβητήσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας. Θυμίζουμε ότι ο Μπερίσα, πριν από περίπου ένα χρόνο, είχε φτάσει στο σημείο να δηλώσει ότι τα σύνορα της Αλβανίας φτάνουν μέχρι την Πρέβεζα!

Στις αρχές Μαΐου, τα Τίρανα έστειλαν διάβημα στην Αθήνα, σε έντονο ύφος, ζητώντας να γίνει τροποποίηση του προγράμματος ερευνών για υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο, με τον ισχυρισμό ότι παραβιάζονται αλβανικά χωρικά ύδατα. Μάλιστα, έφτασαν στο σημείο να ζήτησαν και τους χάρτες των χερσαίων ερευνών στην Ήπειρο. Ουσιαστικά, η Αλβανία θέτει με προκλητικό τρόπο θέμα χερσαίων συνόρων με την Ελλάδα. Οι διπλωματικές πηγές κάνουν ξεκάθαρα λόγο για προσπάθεια αμφισβήτησης των ελληνικών συνόρων.

Ο Ράμα τέλος, δεν παρέλειψε να κάνει αναφορά και στην ελληνική κρίση, σημειώνοντας πως «ήταν αναμενόμενο πως θα επηρεάσει την αλβανική οικονομία, αλλά προς το παρόν δεν είχαμε τις συνέπειες που περιμέναμε». Ο Αλβανός πρωθυπουργός δήλωσε ακόμη πως έχει προσκαλέσει τον Έλληνα ομόλογό του Αλέξη Τσίπρα να επισκεφθεί την Αλβανία, ενώ ο ίδιος δεν έχει στην «ατζέντα» του κάποια επίσκεψη στην Αθήνα εντός του τρέχοντος έτους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Σφοδρή κριτική στις θέσεις που αναπτύσσει σε σχέση με την Ελλάδα, στην «ειδική έκθεσή» της, η αποκαλούμενη «Επιτροπή σοφών» που συμβουλεύει τη γερμανική κυβέρνηση, ασκεί ο οικονομικός συντάκτης της αυστριακής εφημερίδας «Ντερ Στάνταρντ», Αντράς Σιγκέντβαρι, σε σημερινό σχόλιό του, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Γερμανική απώλεια επαφής με την πραγματικότητα».

Το σημαντικότερο συμβουλευτικό όργανο της γερμανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης σε οικονομικά ζητήματα, το Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων, παίρνει θέση στην κρίση στην Ελλάδα, με την «ειδική έκθεσή» του, που αποτελεί σημαντική απόδειξη για το πόσο η πλειονότητα των Γερμανών οικονομολόγων έχει χάσει κάθε επαφή με την τρέχουσα οικονομικο-πολιτική πραγματικότητα στην Ευρωζώνη, τονίζεται εισαγωγικά στο σχόλιο.

«Στο έγγραφό τους οι εμπειρογνώμονες ζητούν να προβλεφθεί στις ευρωπαϊκές συνθήκες η δυνατότητα μιας εξόδου από το ευρώ, ωστόσο το όργανο δεν έχει κατά νου την οικειοθελή έξοδο μιας χώρας αλλά την αποπομπή της», σημειώνεται στο σχόλιο.

Η «έλλειψη προθυμίας συμβιβασμού» μια χώρας καθιστά ευάλωτη σε εκβιασμούς την Ευρωζώνη, γι’ αυτό και θα πρέπει να είναι δυνατή η έξοδος «ως Ultima Ratio» (σ.σ. «έσχατη λύση»), γράφουν οι σύμβουλοι (σ.σ.: της κυβέρνησης της καγκελαρίου Μέρκελ), υπονοώντας τις αντιπαραθέσεις με την Ελλάδα.

Εάν η πρόταση εφαρμοζόταν, σημειώνει ο σχολιαστής, αυτό θα σήμαινε την αρχή του τέλους της Ευρωζώνης: Το πολιτικό κλίμα θα δηλητηριαζόταν, διότι τα κράτη θα άρχιζαν να απειλούνται μεταξύ τους, λέγοντας «δεν σου ταιριάζει το μέτρο Χ; – Μπορούμε και να σε αποπέμψουμε» .

Αλλά και από οικονομική άποψη η ιδέα είναι καταστροφική, καθώς έπειτα από μια αλλαγή της συνθήκης οι επενδυτές θα άρχιζαν αμέσως να κερδοσκοπούν θέτοντας το ερώτημα «ποιον αφορά η έξοδος από το ευρώ: την Ελλάδα, την Πορτογαλία;», με αποτέλεσμα να εκτινάσσονται στα ύψη τα επιτόκια για αυτές τις χώρες, συμπληρώνει.

Καταλήγοντας στο σχόλιό του, ο κ. Σιγκέτβαρι, επισημαίνει, με μεγάλη δόση ειρωνείας, ότι, εάν σε αυτό το Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων βρίσκονται πραγματικά οι καλύτεροι Γερμανοί οικονομολόγοι, τότε θα πρέπει κανείς να ανησυχεί περισσότερο για την Ομοσπονδιακή Γερμανία παρά για την Ελλάδα.

ΑΠΕ-ΜΠΕ, Δ. Δημητρακούδης, Βιέννη


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε περιόδους κρίσης, σε περιόδους, όπου η ΕΙΚΟΝΑ κατισχύει της πραγματικότητας, οφείλουμε να σχεδιάζουμε και υλοποιούμε πολιτικές, που θα μας παρέχουν τη μέγιστη ωφέλεια.

Η Ελλάδα δείχνει (εικόνα και όχι μόνον) να βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Ανθρωπιστική κρίση,ύφεση,ανεπάρκεια πόρων(;), συνεχής διεθνής δανεισμός, δεσμεύσεις, υποθήκευση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, υπερβολικό και μη εξυπηρετούμενο Δημόσιο και Ιδιωτικό χρέος. Μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης.

Οι «πολιτικοί μας ταγοί» επιλέγουν το μη χείρον βέλτιστον. Από την αυτοκτονία επιλέγουν την καταστροφή(κατά τα λεγόμενά τους). Αλήθεια υπάρχει διέξοδος,υπάρχει άλλος δρόμος; Και βέβαια η απάντηση είναι ΝΑΙ υπάρχει. Φτάνει να αξιοποιήσουμε όλα μας τα συγκριτικά πλεονεκτήματα.
Ένα από αυτά είναι τα 6000 νησιά μας τα σχεδόν 15000 χιλιόμετρα της Ελληνικής ακτογραμμής.

Άμεσα και πριν την ολοκλήρωση της όποιας συμφωνίας με τους δανειστές να δείξουμε πόσο ισχυροί είμαστε. Να προχωρήσουμε, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ισραήλ, σε άμεση οριοθέτηση της Ελληνικής ΑΟΖ στο σύνολο της θαλάσσιας έκτασης, που μας αναλογεί και που λόγω των νησιών, πενταπλασιάζει (κατά τον Καθηγητή κ. Ηλία Μπεριάτο) την έκταση της Ελλάδας .

Έτσι θα είμαστε το δεύτερο κράτος που έχει οριοθετήσει ΑΟΖ χωρίς πρώτα να την έχει ανακηρύξει. Προυπόθεση είναι να αναλάβει τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία η Ελληνική Κυβέρνηση(ακόμα και με την διαδικασία του κατεπείγοντος), με δεδομένο μάλιστα ότι έχει, ρητά αναφερθεί (The Concept of the Exclusive Economic Zone (EEZ), International Union For Conservation of Nature, 25 October 2012) ότι :
«Η δικαιοδοσία στην ΑΟΖ μπορεί μόνο να εξασκηθεί με τον όρο ότι προηγουμένως έχει δημιουργηθεί με βάση τους νόμους του παράκτιου κράτους. Αυτός ο όρος αναφορικά, με την δημιουργία της είναι απολύτως αναγκαίος. Χωρίς αυτόν το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει ΑΟΖ».
Ιδού λοιπόν η ευκαιρία σε όλους τους Πολιτικούς μας να αποδείξουν ότι είναι Πολιτικοί με Π κεφαλαίο.

Τα νησιά κυρίως μας προσφέρουν την ευκαιρία της μεγένθυσης της Ελληνικής Επικράτειας με τα όποια και οικονομικά οφέλη. Υπενθυμίζουμε ότι ως γνωστό, στη νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (του 1982) αναφέρει ρητά στο άρθρο 121, ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ ενός νησιού καθορίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζεται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Τα νησιά δηλαδή, δικαιούνται να έχουν ΑΟΖ αρκεί να το δηλώσουμε και να την προσδιορίσουμε. Αυτή είναι και η σημαντική διαφορά της νέας σύμβασης για το δίκαιο της θάλασσας από την προηγουμένη. Μπήκε η ΑΟΖ που υπερκαλύπτει την έννοια της υφαλοκρηπίδας.

Αυτό αναμφισβήτητα είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, γιατί η Τουρκία δεν μπορεί να προβάλλει τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλει για δεκαετίες τώρα για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου. Ότι δηλαδή τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι βρίσκονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας.  Βέβαια για να αναγνωριστεί δικαίωμα ΑΟΖ σε βραχονησίδες ή βράχους, η Σύμβαση με σαφήνεια διευκρινίζει πως αυτές θα πρέπει ή να έχουν από μόνες τους οικονομική ζωή ή να μπορούν να συντηρήσουν από μόνοι τους ανθρώπινη διαβίωση.Στους ανησυχούντες για αντιδράσεις Τουρκίας και λοιπών δυνάμεων τους παραπέμπουμε στην αναγνώριση της ΑΟΖ της Ρωσίας από την Τουρκία.

Ας μην ξεχνάμε και την σημερινή εμπλοκή της Τουρκίας στα σύνορά της με τη Συρία, τα ανυπέρβλητα εσωτερικά της προβλήματα (που ξεκινούν από τις αντιφάσεις της Τούρκικης κοινωνίας/οικονομίας). Η αδύναμη θέση της Τουρκίας είναι δεδομένη. Ώρα για αποφάσεις, ώρα για ουσιαστικές κινήσεις.
Ιδού η Ρόδος…..

Δημήτρης Σκουτέρης
Πολιτικός Επιστήμων-Πολιτικός Αναλυτής
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Το εγχείρημα της ένωσης της Ευρώπης με στόχο την κοινότητα ή την ομοσπονδία τα τελευταία χρόνια είναι εμφανές ότι βρίσκεται σε πολύ προβληματική κατάσταση. Αφορμή γι' αυτό μπορεί να θεωρείται η διεθνής οικονομική κρίση, που ξεκίνησε από τις διεθνείς αγορές της Wall Street, αλλά η βάση της όλης εμπλοκής δείχνει δομική για την Ευρώπη, από την ιδρυτική μετα-ψυχροπολεμική ιδρυτική της συμφωνία του Μάαστριχτ: όταν δηλαδή η μόλις τότε ενοποιημένη Γερμανία, απαλλαγμένη από τα πολεμικά της χρέη για δεύτερη φορά μετά το 1953, επεδίωξε και πέτυχε το ευρώ να γίνει σχεδόν μάρκο.

Το λάθος του γαλλικού παράγοντα της εποχής είναι ότι επέτρεψε κάτι τέτοιο, με το βάσιμο πλην ανιστόρητο επιχείρημα ότι Ευρώπη δεν μπορεί να υφίσταται χωρίς τη Γερμανία. Το ανιστόρητο βρίσκεται στο γεγονός ότι η Γερμανία βλέπει πάντα την Ευρώπη με συγκεκριμένη οπτική. Αυτή δεν έχει καμία διαφορά από εκείνη του Γ' Ράιχ, που αποτελεί μέρος ή έστω σεχταριστική αντίληψη του ενιαίου Ράιχ από τη εποχή του Βίσμαρκ. Ουσιαστικά για το Βερολίνο η Ευρώπη είναι πάντα μια αμιγώς γερμανική υπόθεση. Περίπου 20 χρόνια μετά τη Συμφωνία του Μάαστριχτ το ευρώ και η διάρθρωση της οικονομίας και της λειτουργικότητας της ευρωζώνης δεν απέχουν πολύ από εκείνη που σχεδιάστηκε στον Μεσοπόλεμο για το Ράιχμαρκ.

Η κεντρικά ελεγχόμενη οικονομία των «19» από το Βερολίνο και τη Φρανκφούρτη, τουλάχιστον ως προς τους κανόνες και όρια χρέους και ελλειμμάτων, εξυπηρετεί αποκλειστικά τη γερμανική ηγεμονία.
Η Ελλάδα αποτέλεσε και αποτελεί με τα συνεχή προβλήματα προσαρμογής και τις διαδοχικές της χρεοκοπίες ένα «φύλλο συκής» των δομικών ζητημάτων συνοχής και προσανατολισμού που διακατέχουν την Ε.Ε., όπως επίσης η επιρροή που ασκεί στο κρίσιμο ως προς τις επιλογές του Eurogroup η ηγετική και ισοπεδωτική ταυτόχρονα παρουσία του Γερμανού υπουργού Οικονομικών κ. Σόιμπλε. Ουσιαστικά όμως τα ζητήματα συνοχής της Ευρώπης με τα απαγορευτικά χρέη και τη δημοσιονομική ανισορροπία μεγάλων δυνάμεων εκ των μελών της, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, αλλά και ο τρόπος ενσωμάτωσης των χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ ή των βαλτικών, απειλούν με πλήρη και συγκρουσιακού χαρακτήρα διάλυση.

Η Ευρώπη καθορίζεται ως προς τον προσανατολισμό της από τρεις παραδοσιακές ισχυρές δυνάμεις; τη Γερμανία, τη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Στην παρούσα φάση και στο επίπεδο των επονομαζόμενων ηπειρωτικών δυνάμεων παρατηρείται ύστερα από πολλά χρόνια σύγκρουση Βερολίνου - Παρισιού. Το πρώτο επιζητεί αυτόματους μηχανισμούς κυβερνητικής διαχείρισης για τη ζώνη του ευρώ με υπερυπουργό Οικονομικών και ελεγχόμενους προϋπολογισμούς ή μοντέλα όπως τα Μνημόνια, που εφαρμόζονται στην περίπτωση της Ελλάδας για τους απείθαρχους. Τα Παρίσι αντίθετα προβάλλει τη συγκρότηση ενός πυρήνα των έξι (Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Μπενελούξ) ιδρυτικών μελών στη Συμφωνία της Ρώμης του 1957, με κοινή κυβέρνηση, Κοινοβούλιο και οικονομική ένωση. Προκρίνει δηλαδή πολιτική διαβούλευση αντί του αυτοματισμού των μηχανισμών. Οι δύο προσεγγίσεις δεν συγκλίνουν και πολύ σύντομα μπορεί να οδηγήσουν τον πυρήνα της Ευρώπης σε συγκρούσεις.

Το Ηνωμένο Βασίλειο από την εποχή της Μ. Θάτσερ έχει διαχωρίσει πλήρως τη θέση του από τις διαδικασίες συσσωμάτωσης της Ευρώπης με μεταφορά αρμοδιοτήτων από το εθνικό στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Προέκρινε και ιστορικά έχει δικαιωθεί μια ζώνη διευρυμένων ελεύθερων συναλλαγών και μετακίνησης κεφαλαίων, υπηρεσιών, προϊόντων.

Η Ελλάδα στα επόμενα χρόνια που θα επανακαθοριστούν οι συνθήκες στην Ευρώπη θα πρέπει να επιλέξει διαδρομή και συμμάχους. Το βέβαιον είναι ότι η πορεία της Ελλάδας στην Ευρώπη είναι μια γαλλική υπόθεση, ρνώ η πλέον σημαντική στρατηγική συμμαχία που θα μπορούσε να συνομολογηθεί, ύστερα από αυτήν με το Ισραήλ που εξελίσσεται, είναι εκτός Ευρώπης, με την παλαιά σύμμαχο, τις ΗΠΑ, και οικονομικά τη ζώνη δολαρίου.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνέστησε επιτροπή αλήθειας για το χρέος και πρωτοστατεί στην επιτροπή για το πώς μπήκαμε στο μνημόνιο, καλώντας διάφορους αξιωματούχους να καταθέσουν. Ξαφνικά ξεσηκώθηκαν οι αρχάγγελοι του κοινοβουλευτισμού, την διαβάλουν, την διακωμωδούν και ζητούν την απομάκρυνσή της. Αργότερα (να το θυμηθείτε) θα ζητήσουν και την ποινική της δίωξη.

Η Νάντια Βαλαβάνη μίλησε, το βράδυ του δημοψηφίσματος για άνοιγμα των θυρίδων, προφανώς ενώπιον εισαγγελέα ώστε να δούμε αν υπάρχει εκεί μαύρο χρήμα. Ξαφνικά, η ίδια χάθηκε πολιτικά και συνεχίζει να διαβάλλεται από τους αρχαγγέλους της κάθαρσης.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης εκπόνησε Plan B, για την εξασφάλιση ρευστότητας και την διάσωση των πολιτών σε περίπτωση που οι Γερμανοί μας πετούσαν εκτός ευρώ. Ξαφνικά ξεσηκώθηκαν οι αρχάγγελοι της δημοκρατίας και πολλοί πολίτες κατελήφθησαν αυθόρμητα από την επιθυμία να του κάνουν και από μία μήνυση, ώστε να τον δουν πίσω από τα κάγκελα.

Κάτι περίεργες συμπτώσεις!

Και τι κάνει ο κ. Τσίπρας;

Είναι μάλλον ο πρωθυπουργός που έβλεπε τα τραίνα να περνούν…

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τολμάνε και μιλάνε για εσχάτη προδοσία τα ρετάλια...
Οι γερμανοτσολιάδες...
Οι προδότες...
Όσοι έπρεπε ήδη να είναι καταδικασμένοι κι εκτελεσμένοι για το κορυφαίο έγκλημα της προτεκτορατοποίησης της χώρας και της υποδούλωσης του λαού!   

Κατηγορούν τον πρώην υπουργό των οικονομικών για το εναλλακτικό σχέδιο που σχεδίαζε (ελληνικά: plan B) και που τα ίδια τα καθάρματα που τώρα τον κατηγορούν θα τον ξανακατηγορούσαν αν δεν είχε σχεδιάσει!

Το χειρότερο όμως είναι πως βρίσκονται και άνθρωποι μέσα σ' αυτή την κυβέρνηση που είτε συμφωνούν, είτε συμφωνούν με την σιωπή τους.

Εδώ βέβαια ψήφισαν τα προαπαιτούμενα (δηλαδή το στήσιμο του κ@λου) για ν΄αρχίσει η συζήτηση για το νέο μνημόνιο!

Εδώ πήραν την κατάλληλη στάση ως ένδειξη καλής θέλησης στο @@@ίσι που έρχεται, πριν αυτό έρθει, έτσι για προθέρμανση, στην καταδίκη του ''πρώην'' θα  κώλωναν;

Και μάλιστα όταν τους θυμίζει με μόνη την παρουσία, τις γνώσεις και την στάση του, το χάσμα που υπάρχει μεταξύ πραγματικών πολιτικών και χ@σμένων τενεκέδων;

Τολμάνε τα νεοδημοκρατικά, πασοκικά, ποταμίσια, αλλά και κάποια αριστερά τσόλια να μιλάνε για εσχάτη προδοσία στην χώρα που, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ, ένας, one, ein, uno, bir, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν έχει τιμωρηθεί για την καταστροφή της χώρας. 

ΕΝΑΣ, ένας ρε γερμανοτσόγλανοι, ρε απόγονοι των δωσιλόγων και των μαυραγοριτών της Κατοχής... 

ΕΝΑΣ,  να κάτσει στο σκαμνί για την τερατουργία που επιτελέσατε...

Παρά θέλατε και θέλετε να ξανακυβερνήσετε, ταγματαλήτες, κουκουλοφόροι!

Αλλά έχετε βρεί τον κοσμάκη, έναν λαό καθημαγμένο, που θέλει να δεί επί τέλους κάποιον να τιμωρείται για το μαρτύριο που περνάει και θέλετε να του προσφέρετε σαν εξιλαστήριο θύμα τον ΜΟΝΟΝ που προσπάθησε να βρει (και μάλλον είχε βρει) μιά εναλλακτική της καταστροφής λύση.

Μιά λύση που αν αποδεικνύοταν σωστή, οι κρεμάλες θα ήταν πολύ λίγες για σας!

Το ότι βγήκατε από το πλάνο ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΑΣ ΞΕΧΑΣΑΜΕ.

Ξέρουμε πως είσαστε εκεί έτοιμοι για κάθε λογής καινούργια ατιμία και κακουργία.

Είμαστε όμως κι εμείς εδώ και σας περιμένουμε. 

Δεν φοβηθήκαμε την τρομοκρατία των ΜΜΕ και τις κλειστές τράπεζες και κάθε είδους μουτσούνα του Δ' νεοναζιστικού ράϊχ τής Ενωμένης τοκογλυφικής Ευρώπης!

Απατεώνες σαν και σάς θα φοβηθούμε;...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η έκρυθμη κατάσταση στην Τουρκία και το διπλό μέτωπο κατά Συρίας και PKK προκαλούν ανησυχία στο γερμανικό στρατό, ιδίως αναφορικά με τη συνδρομή του ή όχι στο πλαίσιο ενδεχόμενων νατοϊκών επιχειρήσεων.

Οι τουρκικές αεροπορικές επιδρομές στη Συρία μέχρι στιγμής δεν επηρεάζουν τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει ο γερμανικός στρατός στην περιοχή, σύμφωνα με το γερμανικό υπoυργείο Άμυνας. «Μέχρι στιγμής τα τεκταινόμενα δεν έχουν καμία επίδραση στη δική μας παρουσία στην περιοχή της Τουρκίας και του Β. Ιράκ», ανέφερε τη Δευτέρα από το Βερολίνο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου.
Η γερμανική παρουσία στην περιοχή κινείται στο πλαίσιο του μέχρι τώρα σχεδιασμού, ενώ οι γερμανικές δυνάμεις βρίσκονται σε στενή συνεργασία με τις τοπικές αρχές.

Γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή από το 2013

Από το 2013 ο γερμανικός στρατός έχει τοποθετήσει συστήματα αεράμυνας τύπου «Patriot» στα τουρκοσυριακά σύνορα. Το νατοϊκό σύστημα προστασίας «Αctive Fence» στην τουρκική πόλη Καχραμανμάρα δρα προστατευτικά απέναντι σε βαλλιστικούς πυραύλους. Ωστόσο τα συστήματα αυτά δεν έχουν «απολύτως καμία σχέση» με την παρούσα κατάσταση. Η γερμανική δύναμη που βρίσκεται στην περιοχή είναι επιφορτισμένη επίσης με την εκπαίδευση κούρδων μαχητών Πεσμεργκά, εξοπλίζοντάς τους με σύγχρονο οπλισμό.
Οι Πεσμεργκά θεωρούνται από τη Δύση ως ο στρατός των Κούρδων του Β. Ιράκ και έτσι έχουν την υποστήριξη της Γερμανίας και άλλων δυτικών χωρών στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους. Σύμφωνα με στοιχεία του γερμανικού υπ. Άμυνας «80 γερμανοί στρατιώτες» βρίσκονται ήδη στο Β. Ιράκ στο πλαίσιο ειδικών προγραμμάτων στρατιωτικής εκπαίδευσης Πεσμεργκά.
Μέχρι στιγμής υπολογίζεται ότι έχουν εκπαιδευτεί περίπου 2.800 Πεσμεργκά. Ωστόσο το εύλογο ερώτημα το οποίο μέχρι στιγμής δεν έχει τεθεί ανοιχτά είναι κατά πόσο ωφελεί να εκπαιδεύει κανείς τους Πεσμεργκά, όταν και αυτοί πλέον αποτελούν στόχο της Τουρκίας.

«Καμία σύγκριση» Πεσμεργκά και PKK

Ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπ. Άμυνας υπογραμμίζει ότι είναι σημαντικό να γίνει διαχωρισμός μεταξύ των Πεσμεργκά και του PKK, το οποίο χαρακτηρίζεται από την ΕΕ ως τρομοκρατική οργάνωση. Ως προς αυτό «δεν τίθεται θέμα σύγκρισης». Στο μεταξύ στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους είναι αναμεμειγμένοι τόσο οι Πεσμεργκά όσο και το PKK. Ωστόσο αναφορικά με το ερώτημα κατά πόσο ο γερμανικός στρατός είναι βέβαιος ότι τα όπλα που προορίζονται για τους Πεσμεργκά δεν καταλήγουν στο PKK, το γερμανικό υπ. Άμυνας εμμένει στην επανάληψη της αρχής της «τελικής χρήσης των όπλων».

Σύμφωνα με αυτή την αρχή πρέπει να γίνεται σαφές ότι τα όπλα που παρέχονται στους Πεσμεργκά, παραμένουν στα δικά τους χέρια. Παράλληλα ο επικεφαλής της Κ.Ο. των Σοσιαλδημοκρατών Άξελ Σέφερ ζήτησε από τη γερμανική κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει ότι «ο γερμανικός στρατός δεν θα εμπλακεί σε μια σύγκρουση Τουρκίας και κουρδικών στρατιωτικών δυνάμεων». Σύμφωνα με τον Σέφερ, η Γερμανία οφείλει να καταστήσει σαφή αυτή τη θέση στο πλαίσιο της συνόδου των 28 χωρών μελών του ΝΑΤΟ.

Η Γερμανία αναμένει να ακούσει τις προτάσεις της Τουρκίας, ωστόσο, σύμφωνα με την εκπρόσωπο του υπ. Άμυνας, δεν τίθεται θέμα αυτόματης ενεργοποίησης της «συμμαχίας». Μια τέτοια απόφαση θα ήταν εν τέλει πολιτική και για την ώρα φαντάζει «μακρινή».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Θανάση Τζιούμπα

Την Τρίτη 28/7 συγκλήθηκε, με αίτημα της Τουρκίας, έκτακτη σύνοδος του ΝΑΤΟ, για να εξετάσει τα «θέματα ασφαλείας», μετά το μακελειό στο Σουρούτς και την «επίθεση» του ISIS στο μεθοριακό φυλάκιο που κόστισε την ζωή σε ένα τούρκο στρατιωτικό.

Πρόκειται για την ενεργοποίηση ενός σχεδίου που από καιρό έχει καταστρωθεί από την πολιτική ηγεσία του νεο-οθωμανισμού και τα στρατιωτικά επιτελεία. Η κυβέρνηση του Σουλτάνου Ερντογάν και του Μεγάλου Βεζύρη Νταβούτογλου, από την αρχή του συριακού εμφυλίου αναζητά τρόπους να μεταβάλλει την έμμεση εμπλοκή σε άμεση στρατιωτική επέμβαση και κατοχή συριακού εδάφους.

Αν κάτι τέτοιο δεν έγινε ακόμη πραγματικότητα, οφείλεται σε δύο λόγους: ο ένας είναι και του καθεστώτος της Δαμασκού, σε συνδυασμό με το χαοτικό τοπίο του συρφετού της «συριακής αντιπολίτευσης». Το δεύτερο και σημαντικότερο είναι η ηρωική αντίσταση των Κούρδων της Συρίας που μέσα σε μερικούς μήνες κατάφεραν μια ταπεινωτική ήττα του τζιχαντισμού στο Κοπμπάνι και έφτασαν να απειλούν την ίδια την «πρωτεύουσα» του ISIS, την Ράκα.

Όλα αυτά έφεραν σε αδιέξοδο τα τουρκικά σχέδια για διαμελισμό της Συρίας με έναν πόλεμο μέσω αντιπροσώπων: η υποτιθέμενη εξόριστη κυβέρνηση που εγκατέστησε στην Κωνσταντινούπολη δεν αντιπροσωπεύει τίποτε, ενώ στο πεδίο των συγκρούσεων κυριάρχησαν οι Κούρδοι πεσμεργκά έναντι των μαυροφορεμένων συντρόφων του «Τζιχάντι Τζών». Η υποστήριξη και η συνεργασία των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας με τον ISIS υπήρξε απροκάλυπτη, αλλά όχι αρκετή. Η ανατροπή ήταν τεράστια, οι κουρδικές σημαίες ανεμίζουν στα ΝΑ σύνορα της Τουρκίας, ενώ στο εσωτερικό της, ως αντανάκλαση, το κουρδικό κίνημα γνωρίζει νέα άνθηση με το HDP, που εξελίσσεται σε ρυθμιστή της πολιτικής ζωής.

Είναι η ώρα για το σχέδιο Β΄, αυτό της στρατιωτικής δράσης. Κι εδώ έρχεται η προβοκάτσια. Γιατί πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηριστεί η επίθεση στο πολιτιστικό κέντρο του Σουρούτς με τα δεκάδες θύματα, σε μια περιοχή όπου ο στρατιωτικός και αστυνομικός έλεγχος των δυνάμεων είναι κάτι παρά πάνω από ασφυκτικός; Ή ακόμη περισσότερο το «μεθοριακό επεισόδιο» της σύγκρουσης με ενόπλους του ISIS; Το καθεστώς της Άγκυρας κατασκεύασε τις αφορμές για την ανάληψη στρατιωτικής δράσης και ξεκαθάρισε από την αρχή τους στόχους: ο ISIS και (κυρίως) το ΡΚΚ.

Η κλιμάκωση άρχισε με τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς, που, ας σημειωθεί, συνοδεύτηκαν από μια παροιμιώδη αστοχία όσον αφορά στους στόχους του ISIS. Το επόμενο στάδιο είναι η δημιουργία μιας «ελεγχόμενης ζώνης» σε βάθος 40 χιλιομέτρων. Η ζώνη βέβαια αυτή περιλαμβάνει τα εδάφη που τα κουρδικά όπλα και η θυσία των ανδρών και γυναικών του YPG και YPJ έχουν ήδη απελευθερώσει και εκκαθαρίσει από τους τζιχαντιστές, που η μόνη πρόσβαση που έχουν πλέον εκεί είναι μέσω Τουρκίας και σε συνεργασία με τις τουρκικές αρχές (από εκεί έγινε και η προσπάθεια αντιπερισπασμού με την επίθεση στο Κομπάνι στις 25/6).

Η κατάσταση παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις για την διεθνή ειρήνη. Ο τυχοδιωκτισμός του σουλτανάτου, όχι άσχετος με τα εσωτερικά αδιέξοδα, επιχειρεί να μεταβάλλει έναν ήδη τραγικό εμφύλιο πόλεμο σε πόλεμο κρατών και αλλαγή συνόρων. Οι διαστάσεις που μπορεί να πάρει με δεδομένη την αντίθεση του Ιράν που μπορεί να εξελιχθεί σε άμεση εμπλοκή (προς μεγάλη ανακούφιση των Ισραηλινών που ηττήθηκαν διπλωματικά στο ζήτημα των πυρηνικών), είναι απρόβλεπτες.

Σε ένα τέτοιο θολό τοπίο η Άγκυρα επιχειρεί να σπάσει την απομόνωση και να δημιουργήσει μια «συμμαχία προθύμων» μέσω του ΝΑΤΟ. Δίνοντας ως αντάλλαγμα την χρήση της βάσης του Ινσιρλίκ από την αεροπορία των ΗΠΑ, επιδιώκει την πολιτική κάλυψη της επιθετικότητας της με την καραμέλα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, όπως η ίδια βέβαια την αντιλαμβάνεται.

Η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, και θα κληθεί να στηρίξει την τυχοδιωκτική αυτή επιχείρηση εναντίον του κουρδικού κινήματος και λαού και εναντίον της σταθερότητας, (όσης έχει απομείνει) στην περιοχή. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει με ποια πολιτική είναι. Και κριτήρια για την στάση της δεν μπορεί παρά να είναι το δίκαιο και το εθνικό συμφέρον, που στην περίπτωση αυτή ταυτίζονται απόλυτα: καμία συνέργεια, ούτε καν έμμεση, στα σχέδια των νεο-οθωμανών και της βουλιμίας τους, βουλιμίας που ήδη μας αγγίζει, στην Κύπρο, το Αιγαίο, την Θράκη.

Πηγή Άρδην

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η Τουρκία βρήκε το απόλυτο «άλλοθι» για να σβήσει από το χάρτη τους Κούρδους. Από τυπικός εταίρος του συνασπισμού εναντίον των τζιχαντιστών (του αυτοαποκαλούμενου Ισλαμικού Κράτους) γίνεται βασικός παίκτης και κερδίζει γεωπολιτικούς «πόντους» με την ευλογία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ.

Με πρόσφατη απόφασή της η Τουρκία δίνει πρόσβαση στο συνασπισμό να χρησιμοποιεί τις αεροπορικές της βάσεις. Ο συνασπισμός εναντίον του ΙΚ τελεί υπό τη στήριξη των ΗΠΑ. Οι πρώτες αεροπορικές επιθέσεις έγιναν στις αρχές της εβδομάδας μόνο που οι στόχοι ήταν πιο κοντά στο PKK. Η επίθεση στα στρατόπεδα των Κούρδων ανταρτών ουσιαστικά ακυρώνουν την ειρηνευτική διαδικασία με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK).

Ο Κούρδος ηγέτης Σελαχατίν Ντεμιρτάς με δηλώσεις του στο BBC υποστηρίζει πως η Άγκυρα θέλει να δημιουργήσει μια λωρίδα ασφαλείας στα σύνορα με τη Συρία για να ανακόψει την πορεία του κουρδικού λαού στη δημιουργία ενός κράτους.

Η Τουρκία ανακοίνωσε την απόφασή της να εισέλθει στον πόλεμο εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, μετά την επίθεση αυτοκτονίας στο Σουρούκ όπου 32 ανθρώποι, κυρίως Κούρδοι, έχασαν τη ζωή τους. Ταυτόχρονα ανέφερε τα περί "ζώνης ασφαλείας" κατά μήκος των συνόρων στη βόρεια Συρία.

Αλλαγές στο γεωπολιτικό χάρτη

Τελικά ποιος είναι ο εχθρός;
Η Τουρκία, το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ δηλώνουν πως είναι οι τζιχαντιστές. Ομως οι YPG (Μονάδες Προστασίας του Κουρδικού Λαού) αναφερόμενοι στις πρόσφατες πρωτοβουλίες της Τουρκίας στο μέτωπο της Συρίας δηλώνουν ότι «Αντί να επιτεθούν στις θέσεις που κατέχουν οι τρομοκράτες του ΙΚ, οι τουρκικές δυνάμεις επιτίθενται στις αμυντικές μας θέσεις».

Είναι αλήθεια αυτό;
Αν δούμε τις προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις εκ μέρους του ΝΑΤΟ: «Δεν υπάρχει διασύνδεση ανάμεσα σε αυτά τα αεροπορικά πλήγματα εναντίον του PKK και την πρόσφατη συνεννόηση να ενταθεί η συνεργασία ΗΠΑ-Τουρκίας εναντίον του» ανέφερε στο Twitter ο Μπρετ Μακγκέρκ, αναπληρωτής ειδικός προεδρικός απεσταλμένος για τον συνασπισμό εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.
Τελικά η Τουρκία με άλλοθι τον αγώνα κατά των τζιχαντιστών πλήττει κουρδικές περιοχές; Αυτό που είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό σε ό,τι αφορά τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή είναι ότι το PKK, σύμφωνα με την Ουάσινγκτον είναι τρομοκρατική οργάνωση (απόλυτη σύμπνοια με την τουρκική θέση).

Τι κι αν οι ακτιβιστές του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (OSDH) δήλωσαν αμέσως μετά τις επιθέσεις ότι πρόκειται προφανώς για την πιο σοβαρή επέμβαση της Τουρκίας στις ζώνες που τελούν υπό κουρδικό έλεγχο στη συριακή σύγκρουση.

Γιατί όμως ενοχλεί την Τουρκία η δράση των YPG;

Οι YPG είναι η πιο οργανωμένη και η πιο αποτελεσματική εναντίον του ΙΚ δύναμη στη Συρία, όμως η Τουρκία βλέπει την προώθησή της με κακό μάτι λόγω των δεσμών της κουρδικής αυτής οργάνωσης της Συρίας με το PKK. Όπως δήλωσε στο BBC o Ντερμιτάς η Τουρκία έχει ενοχληθεί πολύ από τις νίκες των Κούρδων ανταρτών οι οποίοι στο πόλεμο με τους τζιχαντιστές φαίνεται να αποκτούν την κυριαρχία αρκετών περιοχών και άρα θέτουν τις βάσεις για ένα κουρδικό κράτος.

H ίδια η Τουρκία δεν αρνείται τις προθέσεις της. Ο τούρκος πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου εξέφρασε την εκτίμηση ότι οι αεροπορικές επιδρομές που εξαπολύει η Τουρκία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους και των ανταρτών του PKK μπορεί να αλλάξουν την ισορροπία στη Συρία και στο Ιράκ.

Το ΝΑΤΟ παρακολουθεί πολύ στενά τις εξελίξεις και διαβεβαιώνουμε τη σύμμαχό μας Τουρκία για την μεγάλη μας αλληλεγγύη, είπε ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Στόλτενμπεργκ σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου. Ο Νταβούτογλου είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο ATV ότι «είναι σημαντικό το ΝΑΤΟ να κατανοήσει σωστά τις προθέσεις μας». Αν κρίνουμε από τις δηλώσεις που έγιναν από τη Συμμαχία προφανώς τις κατανοεί.

Οι ΗΠΑ ήδη έχουν επιβεβαιώσει ότι εργάζονται με την τουρκική ηγεσία για στρατιωτική συνεργασία στο μέτωπο της Συρίας. Από την άλλη κάνουν «τα στραβά μάτια» σε ό,τι αφορά τους κουρδικούς στόχους.

Η επίσκεψη Ερντογάν στην Κίνα αυτήν ακριβώς την περίοδο δεν είναι άσχετη των γενικότερων εξελίξεων στα σύνορα Συρίας Τουρκίας. Ο απεσταλμένος του BBC στο Πεκίνο αναφέρει ότι επανεκκινείται η συζήτηση για αγορές αμυντικών πυραυλικών συστημάτων από την Κίνα.

Πηγή newsbomb


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Στέφανος Κασιμάτης

Ε​​ξι μήνες με πρώτη φορά Αριστερά ή, αν προτιμάτε, με κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας και, καθώς από σήμερα ξεκινά η άδειά μου και για μένα τυπικά κλείνει η φετινή «σεζόν», λέω να κάνω τον απολογισμό.

Τι μας αφήνει αυτή η πρωτόγνωρη εμπειρία; Με τους υπολογισμούς του Reuters, που δημοσιεύθηκαν προσφάτως, μας αφήνει ένα κόστος 63 δισ. στην οικονομία. Με τους υπολογισμούς τους δικούς μου (που είμαι πολύ πιο ολιγαρκής...), μας αφήνει ένα δεκαπενθήμερο διακοπών – και αυτές αμφίβολες, διότι υποτίθεται ότι στο μεταξύ θα «τρέχει» διαπραγμάτευση για τη συνολική συμφωνία ή, για να το πούμε με τ’ όνομά του, Μνημόνιο. Μια εύθραυστη ανακωχή κερδίσαμε, λοιπόν, και αυτό είναι όλο.

Η γενική εικόνα της κατάστασης που αφήνω πίσω είναι τέτοια ώστε θα προτιμούσα να την ξεχάσω. Το κυβερνών κόμμα έχει εκ των πραγμάτων διασπαστεί, ενώ η κυβερνητική πλειοψηφία στη Βουλή θα διαμορφώνεται πλέον κατά τις εκάστοτε συνθήκες: πότε από εδώ με ψήφους ευρωπαϊστών και κεντροδεξιών, πότε από εκεί με ψήφους κομμουνιστών, δραχμιστών, εθνολαϊκιστών. Αποτέλεσμα της διάσπασης είναι ότι η κυβέρνηση έχει περιέλθει σε πρωτοφανή σύγχυση, την οποία αποδίδει θαυμάσια η ωραία φράση του Ν. Βούτση: «Είμαστε στη μνημονιακή παρέα, αλλά όχι στη μνημονιακή λογική».

Τόσο το χειρότερο, λοιπόν, διότι μπροστά μας υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γίνουν – και να γίνουν πράξεις, όχι μόνο νόμοι. Πράγματα τα οποία οι προηγούμενοι, με μισή καρδιά, δεν κατάφεραν να τα κάνουν. Πόσο εκτός πραγματικότητος θα πρέπει να είναι κάποιος, για να νομίζει ότι θα τα καταφέρουν αυτοί, οι οποίοι δεν έχουν καθόλου καρδιά για το έργο που πρέπει να γίνει;
Ας ληφθεί υπ’ όψιν, μάλιστα, ότι αυτή τη φορά είναι αλλιώς: δεν μιλούμε για έναν ακόμη κύκλο της ελληνικής αποτυχίας, το Grexit έπαψε πια να είναι ταμπού, βρίσκεται επάνω στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης και το ξέρουμε όλοι. Η απώλεια εμπιστοσύνης από την πλευρά της Ευρώπης δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς ιθύνοντες, νομίζω ότι πηγαίνει και παρακάτω. Δείτε, λ.χ., την ιδέα του περίφημου ownership· ότι η συμφωνία βασίζεται στην απαίτηση μια ολόκληρη κυβέρνηση να αλλάξει ως εκ θαύματος ιδέες, χάρη σε μία υπογραφή, είναι τόσο παράλογη και εξωπραγματική όσο ήσαν και οι ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ για την οικονομία, την Ευρώπη, το τραπεζικό σύστημα κ.ο.κ. Η μεταστροφή του Σαούλ σε Παύλο δεν γίνεται με μια τζίφρα.

Αν καταφεύγουν πια σε τέτοια ακραία μέσα οι εταίροι προκειμένου να καταφέρουν να συνεννοηθούν μαζί μας και να συμφωνήσουμε, τότε είναι προφανές πως οι όροι απευθύνονται στην Ελλάδα γενικώς, όχι μόνο στην κυβέρνησή της. Η ευθύτητα αυτή –πείτε την και ωμότητα– απενοχοποιήθηκε και απελευθερώθηκε, αφού το 61,3% του εκλογικού σώματος στην Ελλάδα είπε στους Ευρωπαίους: «Δεν σας θέλουμε». Το δημοψήφισμα ήταν τεράστιο λάθος, που ίσως αποδειχθεί μοιραίο στην πορεία της υπόθεσης. Το αποτύπωμα που άφησε στην Ευρώπη το ηρωικό «όχι» (που, υποτίθεται, σήμαινε «ναι» κ.λπ.) είναι ο παραλογισμός που υπάρχει στη συμφωνία.

Αυτό όμως που σε κάνει να ανατριχιάζεις όταν σκέπτεσαι το μέλλον (το μετά τις διακοπές, τέλος πάντων) είναι ότι η κυβέρνηση δείχνει αφύσικα ατάραχη μπροστά στις προκλήσεις που την περιμένουν. Ή το παράκαναν παριστάνοντας ότι δεν τρέχει τίποτε με τη διάσπαση ή δεν έχουν πάρει είδηση, οπότε κινδυνεύουμε άπαντες.

Το ζήτημα της διακυβέρνησης είναι άμεσα συναρτημένο με την παραμονή στο ευρώ και την αποφυγή της κατάρρευσης στον γκρεμό της δραχμής – με ανατίναξη του κράτους παρομοίασε τις συνέπειες της εξόδου ο ίδιος ο πρωθυπουργός, υπενθυμίζω. Και όμως, τους βλέπεις να χαριεντίζονται αυτάρεσκα στις τελετές παραλαβής υπουργείων – σαν να ζουν για λίγο και αυτοί τη δική τους, αν όχι εποχή, τουλάχιστον εβδομάδα της αστακομακαρονάδας. Βλέπεις επίσης την κυβέρνηση τελείως αναποφάσιστη, μετέωρη. Εχει αποδεχθεί την πραγματικότητα της διάσπασης, όχι όμως και τις συνέπειές της. Θα βαδίσει, λοιπόν, την οδό του σουρεαλισμού «και βλέπουμε», που θα έλεγε και ο Φλαμπουράρης ρουφώντας το φραπεδάκι του.

Η διάσπαση τους παρέλυσε, διότι ως αληθινοί αριστεροί έχουν μέσα τους την απαραίτητη δόση του ψώνιου ότι δήθεν μιλάμε με την Ιστορία! (Ως προς δε τις αισθητικές αναλογίες του, σας παραπέμπω στο πάντα αυστηρό ύφος της Νάντιας Βαλαβάνη.) Συνεπώς, όπως η πολιτική πάντα προηγείται της οικονομίας και η θεωρία της πραγματικότητας, έτσι και τώρα, για το είδος των αριστερών που απαρτίζουν την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα προηγείται και η χώρα μπορεί να περιμένει. Η πραγματικότητα της χρεοκοπίας που τόσο πολύ τρόμαξε τον Αλέξη Τσίπρα τώρα ωχριά μπροστά στο υπαρξιακό δράμα της Αριστεράς, που διασπάται στους έξι μήνες της πρώτης φοράς της.

Καθώς πλησιάζω στο τέλος της τελευταίας στήλης γι’ αυτήν τη σεζόν, αφήνω λοιπόν τον ΣΥΡΙΖΑ σε κατάσταση όπου οι δύο πλευρές παίζουν μεταξύ τους το blame game. Κάτι έμαθαν τουλάχιστον από όλους αυτούς τους μήνες που άλλαζαν την Ευρώπη με τη σκληρή τους διαπραγμάτευση...

Εν πάση περιπτώσει, το έργο συνεχίζεται. Θα επιστρέψουμε, είτε θέλουμε είτε όχι, στην παρακολούθηση της συγχώνευσης πολιτικής και σουρεαλισμού, που επιτελείται στις μέρες μας με την «πρώτη φορά Αριστερά», και με κάνει να σκέπτομαι ότι η εποχή του «ανήκωμεν εις την Δύσιν» κινδυνεύει να τελειώσει με τρόπο που θυμίζει ταινία του Μπουνιουέλ.

Αρκετά όμως με την καταστροφή. Τώρα να σας αποχαιρετήσω με κάτι αισιόδοξο: τη μόνη λύση για τη σωτηρία της Ελλάδας, αν όχι ως χώρας τουλάχιστον ως έννοιας στην ιστορική πορεία της ανθρωπότητας. Η πατρότητα της ιδέας ανήκει σε έναν εκ των σοφών γερόντων φίλων μου και είναι η εξής: να απαγορευθεί στους Ελληνες να ζουν σε απόσταση μικρότερη των 200 χιλιομέτρων ο ένας από τον άλλον. Συμφωνώ απολύτως, υπό την προϋπόθεση ότι ο περιορισμός θα αφορά οικογένειες και όχι άτομα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Όπως κι αν το δει κανείς, αν δεν είναι σήμερα η Μεγάλη Πέμπτη του Αλέξη Τσίπρα, δεν θα είναι ποτέ: σήμερα ο πρωθυπουργός ξαπλώνει για τα καλά στο κρεβάτι του Προκρούστη.

Από τη μία, οι δανειστές που φτάνουν στην Αθήνα νικητές και τροπαιούχοι: είχαν φύγει με τις εκλογές τρεις, για να επιστρέψουν τώρα τέσσερις. Είχαν αποπεμφθεί θριαμβευτικά από την Αθήνα και από τα υπουργεία, για να γυρίσουν τώρα ακόμα πιο θριαμβευτικά σε αυτά…

Από την άλλη, ακόμα χειρότερα: το κόμμα: ο Τσίπρας θα έρθει σήμερα αντιμέτωπος με την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία, όπως άλλωστε και συνολικά τον κομματικό μηχανισμό, δεν φαίνεται να ελέγχει – μάλλον το αντίθετο. Εκεί, θα αναμετρηθεί με τα αριστερά της Αριστεράς και αναμένουμε να δούμε τι θα γίνει, με όλα τα ενδεχόμενα να είναι ανοικτά και την πιθανότητα να ηττηθεί στο κόμμα αλλά να προχωρήσει πρώτα σε συμφωνία με τους δανειστές και μετά σε εκλογές να συγκεντρώνει τις πιο μεγάλες πιθανότητες.

Όμως, σε αυτή την περίπτωση, κολλάμε πάλι στους από πάνω, στους δανειστές, που είναι λίαν αμφίβολο αν μετά τα όσα ψηφίστηκαν -και όπως ψηφίστηκαν- στη Βουλή θα τον αφήσουν να πάει σε εκλογές…

Με άλλα λόγια, οι δύο άσπονδοι φίλοι του Τσίπρα, οι νεότεροι, οι δανειστές που τον «παρέλαβαν» μετά τις εκλογές ως πρωθυπουργό και οι παλαιότεροι, οι αριστεροί που εν πολλοίς τον οδήγησαν εκεί «σκίζοντας τα μνημόνια», από σήμερα είναι σα να «συμμαχούν», ακούσια βέβαια, εναντίον του. Και περίπου κυριολεκτικά, τον σταυρώνουν.

Όχι πώς είναι ο ίδιος άμοιρος ευθυνών για το ότι βρέθηκε σε αυτή τη θέση: εκείνος υποσχέθηκε, εκείνος ζήτησε «Όχι»…

Αν γλυτώσει ο ίδιος από όλο αυτό, θα είναι μεγάλος παίκτης.

Αν επιπλέον καταφέρει να γλυτώσει και τη χώρα, θα αναδειχθεί σε μεγάλο ηγέτη. Μακάρι…

Μέχρι τότε όμως θα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα, από αυτή τη Μεγάλη Πέμπτη και μετά.

Δύσκολα τόσο για τον ίδιο όσο και για την Ελλάδα, η οποία έχει μεν αντέξει πολλά, αλλά, τελικά, πόσα πια μπορεί να αντέξει;

Αλήθεια, πόσα;

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου