Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

10 Απρ 2012

Ενας δεκαεξάχρονος έμεινε σχεδόν φυτό μετά από άγρια κακοποίηση σε αστυνομικό τμήμα του Ηρακλείου Κρήτης, από κουκουλοφόρους άνδρες των ειδικών μονάδων της Αστυνομίας, επειδή δεν σταμάτησε με το «παπάκι» του όταν του έκαναν σήμα αστυνομικοί... Μεταφέρθηκε άρον αρον και νοσηλεύεται στην Αθήνα...

Ο πρόεδρος της Ενωσης Φωτορεπόρτερ, με εγκεφαλικό αιμάτωμα και κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, εγχειριζόταν μέχρι αργά χθες...

Μία ακόμη συνάδελφος του αστυνομικού ρεπορτάζ χτυπήθηκε βαριά στο Σύνταγμα ενώ κάλυπτε τις εκδηλώσεις για τον τραγικό αυτόχειρα Χριστούλα...

Και αυτά είναι τα σοβαρά περιστατικά που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας μόλις τα τρία τελευταία 24ωρα. Γιατί άνευ φωτογραφίας ή βίντεο, η Αστυνομία ουδέποτε παραδέχεται ότι βιαιοπραγεί ασυστόλως κατά πολιτών... Δυστυχώς όμως, τα «ανώνυμα» θύματα είναι πολύ περισσότερα και, ακόμη δυστυχέστερα, οι περισσότερες περιπτώσεις δεν γνωστοποιούνται ευρύτερα και κυρίως δεν τιμωρούνται ούτε ελαφρά οι πρωταγωνιστές τους.

Από την εποχή της ζαρντινιέρας στη Θεσσαλονίκη και της δολοφονίας του νεαρού Γιουγκοσλάβου τουρίστα μέχρι και τον βαρύ τραυματισμό του συνάδελφου Κυπραίου, μόνο στην περίπτωση Γρηγορόπουλου ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης επέπεσε βαρύς επί των κεφαλών των θυτών.

Στις υπόλοιπες περιπτώσεις τα όσα διαδραματίστηκαν μόνον οργή μπορούν να προκαλέσουν, ακόμη και στον πιο συντηρητικό δημοκρατικό πολίτη.

- Δεκάδες τα περιστατικά πολιτών που έχουν συλλάβει οι κάμερες να πέφτουν θύματα άγριας αστυνομικής βίας. Αλήθεια, τι έγινε με τον νεαρό που με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις έδινε μάχη για τη ζωή του επί πολλές ημέρες στο Κρατικό Νικαίας το περασμένο καλοκαίρι; Με τον άλλο στα ίδια γεγονότα που τον κλοτσούσαν πεσμένο στο οδόστρωμα της Πανεπιστημίου –από τα τηλεοπτικά highlights εκείνων των ημερών– και για τον οποίο τηλεοπτικά θορυβημένος ο κ. Οικονόμου είχε υποσχεθεί... ΕΔΕ;

Τώρα όμως το ποτήρι έχει ξεχειλίσει και δεν φτάνουν απλώς οι επίσημες διαβεβαιώσεις περί ανακρίσεων. Οι διμοιρίες των ΜΑΤ που επιχειρούσαν στο Σύνταγμα είναι γνωστές, υλικό από τις κάμερες υπάρχει άφθονο και οι επικεφαλής τους τους ξέρουν με τα μικρά τους ονόματα. Αν θέλουν οι συνάδελφοι του κ. Οικονόμου, σε λίγες ώρες έχουν πόρισμα, διαφορετικά θα πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα.

Ωστόσο οφείλει να κατανοήσει η πολιτική ηγεσία ότι η Ελλάδα δεν είναι... Συρία. Και ότι δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζεται εγκληματική βία ατιμωρητί, σε βάρος δημοσιογράφων που καταγράφουν γεγονότα.

Διότι ή υπήρχαν εντολές να χτυπηθούν οι δημοσιογράφοι (πόσο τυχαίο άραγε είναι ότι επί δύο συνεχή βράδια στο Σύνταγμα το σύνολο σχεδόν των ρεπόρτερ που κάλυπταν τα γεγονότα έφαγαν ξύλο;) ή κάποια φασιστοειδή που καλύπτονται από τη στολή και γουστάρουν τσαμπουκάδες και βία έχουν όλη την άνεση να χτυπούν τους πεσμένους κάτω άοπλους πολίτες (οποία ανδρεία!)

Στην πρώτη των περιπτώσεων –αν δηλαδή υπάρχουν εντολές– τότε η... Συρία είναι κοντά. Πόσο νομίζουν κάποιοι ότι μπορούν να κυβερνούν βασισμένοι στην ωμή βία;

Ας μην ξεχνούν ότι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή δεν έχουν καμιά λαϊκή νομιμοποίηση για την πολιτική που εφαρμόζουν. Οτι είναι πολύ προσωρινοί. Αν αισθάνονται αιώνιοι, τότε η χώρα έχει σοβαρό πρόβλημα.

Αν πάλι ισχύει το δεύτερο και ό,τι συμβαίνει είναι έργο των θερμοκέφαλων, τότε ή θα πρέπει να σταλούν αμέσως σπίτι τους ή να καταλάβουν ότι η εφαρμογή των εντολών της υπηρεσίας τους δεν είναι θέμα προσωπικού τσαμπουκά και ότι με τους διαδηλωτές δεν έχουν προσωπικές διαφορές. Οτι τους πεσμένους κάτω οι άντρες, ρεεε, δεν τους χτυπάνε!!! (Και για να μην αδικούμε κανέναν, αξίζουν συγχαρητήρια στον άνδρα των ΜΑΤ που παρεμπόδισε συνάδελφό του να χτυπήσει με κλοτσιές την πεσμένη κάτω, και ήδη τραυματισμένη στον αυχένα από χτύπημα, δημοσιογράφο που κάλυπτε το πρώτο βράδυ μετά την αυτοκτονία Χριστούλα τα γεγονότα της πλατείας Συντάγματος.)
Επαναδημοσίευση άρθρου μας

Ο γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες οικονομικός αναλυτής Max Keiser εμφανίστηκε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του δορυφορικού τηλεοπτικού σταθμού Russia Today, όπου απάντησε σε κάποια ερωτήματα που αφορούν στις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα.

"Το απίστευτα δυσανάλογο χρέος της Ελλάδας έχει, στην πραγματικότητα, συσσωρευθεί σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο και φορτώθηκε στον ισολογισμό της Ελλάδας", δήλωσε ο οικονομικός αναλυτής, και περιέγραψε στην κατάσταση ως "οικονομικό ολοκαύτωμα".

"Το χρέος της Ελλάδας δεν προέρχεται από την Ελλάδα", είπε ο Keiser.
"Προέρχεται από αυτές τις άλλες χώρες, που έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως χωματερή τοξικού χρέους. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί να αποπληρώσει αυτό το τοξικό χρέος ο ελληνικός λαός. Αλλά εξυπακούεται ότι οι Έλληνες δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν αυτό το χρέος. Επομένως, σύντομα θα γίνουμε όλοι μάρτυρες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος".

Στο Ελληνικό Κοινοβούλιο θα διεξαχθεί τις επόμενες ώρες ψηφοφορία για ένα νέο Μνημόνιο, του οποίου την επικύρωση απαιτούν οι δανειστές, προτού χορηγήσουν στη χώρα ένα νέο δάνειο, ύψους 130 δισ. ευρώ. Το νέο Μνημόνιο προβλέπει περαιτέρω περικοπές και μια συμφωνία με τους ιδιώτες κατόχους του ελληνικούς χρέους.

Κατά τη γνώμη του Max Keiser:
"Το όλο εγχείρημα του ευρώ ήταν ιδέα της Γερμανίας. Ήταν ένα εγχείρημα ύπουλο, που αποσκοπούσε στο να γίνει δυνατή η επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Τώρα που η Γερμανία επανενώθηκε, τριγυρνάει στην Ευρώπη σαν το πεινασμένο θηρίο και λεηλατεί τη δημόσια περιουσία χωρών όπως η Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι σήμερα αυτό που ήταν κάποτε οι Εβραίοι της Ευρώπης. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός οικονομικού ολοκαυτώματος που οργάνωσε η Γερμανία".

Ο παρουσιαστής του δελτίου έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα στον Keiser, που αφορά στα πιθανά κίνητρα που βρίσκονται πίσω από τη χορήγηση δανείων με τρομακτικά υψηλό επιτόκιο στην Ελλάδα από την ΕΚΤ, το ΔΝΤ και τους "ευρωκράτες" των Βρυξελλών, και παρομοίωσε αυτό που γίνεται εις βάρος της Ελλάδας σαν μια θηλειά γύρω από το λαιμό της που δένεται όλο και πιο σφιχτά.

Στο ερώτημα αυτό, ο Max Keiser, απάντησε:
"Τα τελευταία δέκα χρόνια, από το ξεκίνημα αυτής της νομισματικής ένωσης, όλοι οι προαναφερθέντες ταΐζουν τους Έλληνες τοξικό χρέος με το ζόρι. Όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο της Goldman Sachs σε αυτή την υπόθεση, και πώς η τράπεζα αυτή, με το τεράστιο τοξικό χρέος που είχε, φρόντισε ώστε η Ελλάδα να συμπεριληφθεί στη ζώνη του ευρώ. Ήταν όλα προσχεδιασμένα. Η Γερμανία γνώριζε πολύ καλά ότι μια μέρα το οικοδόμημα του ευρώ θα κατέρρεε και όλο αυτό το διάστημα ανυπομονούσε να γίνει η έκρηξη για να τρέξει και να μαζέψει τα πολύτιμα λάφυρα. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή έχει εισβάλει στην Ελλάδα και είναι έτοιμη να εισβάλει και στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Έχουμε να κάνουμε με ένα 4ο Ράιχ. Η Γερμανία έχει όλα τα χαρτιά της τράπουλας στα χέρια της και παίζει την παρτίδα πανέξυπνα".

Όσον αφορά το νέο Μνημόνιο που προτάθηκε στην Ελλάδα, ο Max Keiser δήλωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη με αυτά τα μέτρα που λαμβάνονται. "Μέσω αυτού του νέου γύρου μέτρων λιτότητας", υπογράμμισε ο αναλυτής, "η Ελλάδα οδηγείται δέσμια σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία τραίνου προς την "τελική λύση". Το ΔΝΤ θα έχει από πριν αγοράσει όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές και τα βαγόνια που θα οδηγήσουν τους Έλληνες προς αυτή την "τελική λύση".

"Εάν η συμφωνία επιτευχθεί, οι ιδιώτες κάτοχοι του ελληνικού χρέους αναμένεται να έχουν περίπου 70 % μείωση στην αξία των επενδύσεών τους", εξήγησε ο αναλυτής. "Ωστόσο, αυτοί οι ιδιώτες επενδυτές, στων οποίων το χρέος πρόκειται να τους γίνει "κούρεμα", έχουν ήδη ασφαλίσει πλήρως αυτό το χρέος στην αγορά των CDS και, ακόμα και αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα, αυτοί θα έχουν εξασφαλισμένο το κέρδος τους", τόνισε ο Keiser.

"Δεν υπάρχει κανένα ρίσκο γι' αυτούς. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μέγγενη. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλο το τοξικό χρέος που έχει συσσωρευθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών στη Γερμανία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, έχει φορτωθεί στον ισολογισμό της Ελλάδας. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση έχει την απαίτηση να πληρώσει ο ελληνικός λαός για όλο αυτό το τοξικό χρέος. Το χρέος της Ελλάδας δεν δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, αλλά σε αυτές τις άλλες χώρες. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν χωματερή του παγκόσμιου τοξικού χρέους".

Σε ερώτηση γύρω από αν θα τεθούν νέοι όροι στην Ελλάδα στο προσεχές μέλλον, ο Κeiser υπενθύμισε:
"Την ελληνική κυβέρνηση την έχουν διορίσει οι τραπεζίτες. Και η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση εκπαιδεύτηκε στη Σχολή του Σικάγου, εκεί ακριβώς που εκπαιδεύτηκε και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Christine Lagarde. Πάει καιρός που οι Έλληνες στερούνται κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης. Αυτό που οφείλουν να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να επαναστατήσουν και να αντικαταστήσουν αυτή την κυβέρνηση, ώστε να αποκτήσουν αυτοδιάθεση και να επανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία".

Τέλος, όταν ρωτήθηκε για το αν θα πρέπει να πιστέψουμε στις θεωρίες συνομωσίας για τους Rothschilds, o Max Keiser εξήγησε:
"Δεν έχει σημασία το αν θα τις πιστέψουμε, αλλά το αν θα συνειδητοποιήσουμε πως η ύπαρξη αυτών των τραπεζών είναι συνώνυμη με την απόλυτη ανομία. Το είδαμε αυτό στην πράξη όταν, από την τράπεζα MF Global των ΗΠΑ, ένα δισεκατομμύριο δολάρια που ανήκαν σε απλούς καταθέτες έκαναν φτερά. Και δεν έγινε ούτε μια εισαγγελική έρευνα για την υπόθεση! Δεν υπάρχουν νόμοι. Οι κυνηγετικοί νόμοι καταργήθηκαν και έχουν όλοι αρπάξει μια καραμπίνα και λεηλατούν. Η Γερμανία το ξέρει αυτό καλά και το απολαμβάνει. Στα χέρια της θα καταλήξει σε λίγο όλη η δημόσια περιουσία της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας".

Haircut και στο χρέος των νοικοκυριών προτείνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προκειμένου να έρθει γρηγορότερα η ανάκαμψη μετά από περιόδους κρίσης!

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται σε μελέτη του ΔΝΤ για τη σχέση ιδιωτικού χρέους, ενυπόθηκων δανείων, τιμών κατοικιών και οικονομικής δραστηριότητας, το βάρος που αποτελεί το χρέος των νοικοκυριών στην ορμή της ανάκαμψης μετά από περιόδους κρίσης μπορεί να αντιμετωπιστεί με τολμηρά και καλά σχεδιασμένα προγράμματα αναδιάρθρωσης τα οποία μπορούν να μειώσουν σημαντικά τις ιδιωτικές χρεοκοπίες και τις κατασχέσεις.

Η μελέτη του ΔΝΤ επικεντρώνεται στις τελευταίες δεκαετίες, αξιοποιεί όμως και την εμπειρία από τη Μεγάλη Ύφεση του 1929. Όσο μεγαλύτερο είναι το χρέος που συσσωρεύεται σε νοικοκυριά σε περιόδους ισχυρής ανάπτυξης, με υποθήκες, προσωπικά δάνεια ή πιστωτικές κάρτες, τόσο βαθύτερη είναι η επακόλουθη ύφεση και τόσο πιο αδύναμη η ανάκαμψη, αναφέρει το ΔΝΤ.

Εξετάζοντας το πώς αντιμετωπίστηκε η Μεγάλη Ύφεση, αλλά και η υποχώρηση τιμών κατοικιών στην Ισλανδία και την Ουγγαρία σήμερα, την Κολομβία το 1999, και τη Σουηδία, τη Φινλανδία και τη Νορβηγία τη δεκαετία του 1990, η μελέτη καταλήγει στο ότι οι επιπτώσεις της «φούσκας» των τιμών κατοικιών στην οικονομική δραστηριότητα μπορούν να αντισταθμιστούν με κυβερνητικές πολιτικές που στοχεύουν στη μείωση του χρέους των νοικοκυριών.

Το κρίσιμο, όμως, ερώτημα που προκύπτει είναι: Ποιός μπορεί να πιστέψει τις "καλές διαθέσεις" ενός κατά συρροήν δολοφόνου, όπως είναι το ΔΝΤ; Και όταν ένας δολοφόνος λυπηθεί το θύμα του, μήπως του δίνει απλά την χαριστική βολή για να μην υποφέρει;
Όσοι αφελείς, λοιπόν, προσέλθετε... το ΔΝΤ σας σκέφτεται και προτείνει για εσάς...

Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Η περίοδος είναι ακατάλληλη, αφού ορίζεται ως προεκλογική. Εχει δηλαδή στα χαρακτηριστικά της την αναξιοπιστία των εκλογικών και μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Δεν θα πρέπει όμως να μας διαφύγει η ουσία του ζητήματος. Την Ελλάδα τη χάνουμε όχι μόνον εξαιτίας της οικονομίας, αλλά και γιατί δεν μπορούμε να κρατήσουμε στεγανά τα σύνορά μας από τους λαθρομετανάστες.

Η Ευρώπη, από το Δουβλίνο 2 που υπέγραψαν ο Κ. Σημίτης, συνεπής εχθρός του εθνικού κράτους, και η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μας έχει εγκαταλείψει στην τύχη μας, μια αποθήκη ανθρώπων στα νοτιοανατολικά σύνορά της. Μάλιστα με οδηγίες και κανονισμούς κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να υποθάλψει την ισλαμοποίηση της Ελλάδας, τον αφανισμό της εθνικής κοινωνικής μας συνοχής.

Από την άλλη πλευρά, ο θεωρητικός των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, ο απολογητής των «λατιφούντια» της παγκοσμιοποίησης, ο Γ. Παπανδρέου, όταν βρέθηκε στη θέση του πρωθυπουργού, πέρασε από το υπουργείο Εσωτερικών, με τον εξ απορρήτων υπουργό του τότε Γ. Ραγκούση, τον νόμο 3838/2010 περί ιθαγένειας. Με τη νομοθεσία αυτή άνοιξε ο δρόμος για εύκολες «ελληνοποιήσεις» λαθρομεταναστών, όχι εντός της Ευρώπης όπως πολλοί θέλουν να λένε, αλλά εντός της Ελλάδας, αφού η χώρα μας, χάρη στο Δουβλίνο 2, είναι αποκλεισμένη από την υπόλοιπη Ενωση στο ζήτημα αυτό.

Φυσικά, από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο καμία ενόχληση δεν υπήρξε για τον νόμο αυτό, τουναντίον, μάλλον ενθάρρυνση. Στη συνέχεια όμως άρχισαν τα ζητήματα με την ασφάλεια που προσφέρει η Σένγκεν στην Ευρώπη, το κατά πόσον θα πρέπει να εξαιρεθούν χώρες όπως η Ελλάδα από αυτήν και όλα τα υπόλοιπα. Ταυτόχρονα, στα αεροδρόμια της Γερμανίας, για παράδειγμα, οι Ελληνες, παρά το απολύτως αξιόπιστο ευρωπαϊκό τους διαβατήριο, κάθονται στον έλεγχο στην ουρά των επιβατών που προέρχονται από χώρες εκτός Σένγκεν...

Τις περιόδους διακυβέρνησης της χώρας από τον Κ. Σημίτη και τον Γ. Παπανδρέου, με το ΠΑΣΟΚ πλειοψηφόν στο Κοινοβούλιο, θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε ως μια ενότητα, όχι μόνο στα ζητήματα της οικονομίας και του ευρώ αλλά και σε αυτά της απεθνικοποίησης του κράτους των Ελλήνων. Ετσι, στα χρόνια του πρώτου οργανώθηκαν οι ΜΚΟ και οι Ανεξάρτητες Αρχές, στην περίοδο του δεύτερου, που το καθεστώς ανερυθρίαστα γκρέμισε την Ελλάδα των Ελλήνων, κάποιες από τις ΜΚΟ χρηματοδοτήθηκαν αδρά για να χειριστούν και να χειραγωγήσουν εκλογικά τους χιλιάδες λαθρομετανάστες που διέρχονται καθημερινά τα σύνορά μας και καταλαμβάνουν τις πόλεις και τα χωριά μας.

Η εμπλοκή της συγγενούς του Γ. Ραγκούση, Αννας Νταλάρα, στα περί μεταναστευτικής πολιτικής επέτεινε τα προβλήματα και οργάνωσε ακόμη περισσότερο την Ελλάδα-Μπαγκλαντές που θα βρουν οι γερμανικές ειδικές ζώνες για να παράγουν φθηνά προϊόντα και υπηρεσίες. Αλλά, φυσικά, το «βαθύ κράτος» του ΠΑΣΟΚ και οι «μεταρρυθμιστές» του Γ. Παπανδρέου, υπό τον γενικό τίτλο «ανθρώπινα δικαιώματα», απλώς οργάνωναν έναν κομματικό στρατό ανώνυμων ψηφοφόρων τους, μια πράσινη «λεγεώνα των ξένων», και δεν ενδιαφέρθηκαν για τίποτα παραπέρα.

Από κοντά και η τάχα ανανεωτική Αριστερά της εποχής Αλαβάνου, και φυσικά η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά των «μπαχαλάκηδων», των κουκουλοφόρων και των επιχειρησιακών ομάδων ειδικών αποστολών ξένων μυστικών υπηρεσιών. Αλλοθι απέναντι σε όλα αυτά η πάντα καθωσπρέπει Νέα Δημοκρατία, που φοβόταν να αναδείξει το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης μήπως την κατηγορήσουν για ακροδεξιά απόκλιση και ρατσισμό.

Φθάσαμε στο σήμερα. Οι λαθρομετανάστες που βρίσκονται στη χώρα μας υπολογίζονται στα 2.000.000. Σημαντικές πόλεις μας, και ειδικά η Αθήνα, έχουν ολόκληρες περιοχές γκετοποιημένες, η εγκληματικότητα στα ύψη, ενισχυμένη και από την πρωτοφανή οικονομική κρίση, το παρεμπόριο έχει κυριαρχήσει του εμπορίου, τα προβλήματα δημόσιας υγείας εκτός ελέγχου, η πορνεία πρωτοφανής, οι νοικοκυραίοι κι οι ηλικιωμένοι απολύτως ανυπεράσπιστοι. Η οργάνωση της «Χρυσής Αυγής», μαζί με κατοίκους των περιοχών που πλήττονται έχει αναλάβει, ως μορφή αυτοδικίας και αυτοπροστασίας, την ασφαλή μετακίνηση ηλικιωμένων και την αστυνόμευση μέρους του κέντρου της Αθήνας και παραδοσιακών αστικών περιοχών.

Η Ελλάδα σε διαδικασία βίαιης «ισλαμοποίησης», αφού τα στίφη των λαθρομεταναστών προέρχονται κατά κύριο λόγο πλέον από την Ασία και τη Βόρειο Αφρική, και μάλιστα από χώρες του ριζοσπαστικού Ισλάμ, γίνεται πρόσφορο έδαφος επέκτασης της επιρροής της Τουρκίας. Οχι μόνο σε επίπεδο Θράκης, αλλά ολόκληρης της επικράτειας, με υπουργούς όπως η πρώην Παιδείας Αννα Διαμαντοπούλου να καθιερώνει την τουρκική γλώσσα ως δεύτερη υποχρεωτική στις μειονοτικές περιοχές, όπου όμως σε λίγο θα έφθανε και στο κέντρο της Αθήνας, μεταφράζοντας τους Μουσουλμάνους σε Τούρκους.

Στο οικονομικό πεδίο τα αποτελέσματα και τα κέρδη από το δουλεμπόριο ανθρώπων και προϊόντων είναι εντυπωσιακά. Το «μαύρο χρήμα» πακτωλός, διαφθείρει πολιτικούς, κόμματα, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσίους υπαλλήλους, ενώ χρηματοδοτεί στρατιά από ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρηματίες.

Αυτό όμως που σοκάρει είναι τα διαφυγόντα κέρδη για το κράτος και τους Ελληνες. Με στοιχεία ΟΟΣΑ, ο τζίρος του παρεμπορίου, στο οποίο επιδίδονται οι λαθρομετανάστες και τα κυκλώματα που τους διακινούν, φθάνει στην Ελλάδα, σε ετήσια βάση, τα 25 δισ. ευρώ σε τζίρο. Τα διαφυγόντα κέρδη σε ΦΠΑ υπολογίζεται ότι αγγίζουν τα 9 δισ. ευρώ, χωρίς να προστίθεται σε αυτά η ασύλληπτη φορολογητέα ύλη. Επίσης, από τη μαύρη εργασία και τις άλλες δραστηριότητές τους οι λαθρομετανάστες εξάγουν τον χρόνο σε παράνομο συνάλλαγμα περίπου 12 δισ. δολάρια.

Αν αυτά τα ποσά τα προσθέσουμε στον κρατικό προϋπολογισμό, τότε η δημοσιονομική εικόνα της Ελλάδας αλλάζει άρδην και τα περιθώρια αποπληρωμής των δημόσιων χρεών προς την Ευρώπη γίνονται ρεαλιστικά. Ταυτόχρονα θα πρέπει να υπολογίσουμε ότι σε συνθήκες μόνιμης ύφεσης, όπως αυτή που βρίσκεται η Ελλάδα, το παρεμπόριο/λαθρεμπόριο και η «μαύρη εργασία» των λαθρομεταναστών εκτοξεύουν τη χρεοκοπία μικρομεσαίων επιχειρήσεων αλλά και την ανεργία των νέων Ελλήνων.

Απέναντι σε όλα αυτά, η τελευταία μετακίνηση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη του Μ. Χρυσοχοΐδη, που είναι από τα σημαίνοντα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά αντιμετωπίζει με υπευθυνότητα και αποφασιστικότητα την εθνική του ταυτότητα και ευθύνη υποστηρίζοντας τις αρχές του νόμου και της τάξης, αλλά και η αναβάθμιση του πολύπειρου και πολύτιμου σε τόσο δύσκολα «στοιχήματα», πρώην Αρχηγού της ΕΛΑΣ Λ. Οικονόμου και γραμματέα του ίδιου υπουργείου, σε υφυπουργό, άνοιξαν τον δρόμο για αντίδραση στην ισλαμοποίηση της Ελλάδας.

Και τελικά είναι καλό που όλα αρχίζουν επί εποχής κοινοβουλευτικής κυριαρχίας ΠΑΣΟΚ. Το κράτος αντιδρά με συντονισμένες ενέργειες, επιλογές και αποφάσεις στον εθνικό και κοινωνικό εξανδραποδισμό, πέρα από τις κομματικές περιχαρακώσεις. Δίνει κάποια πρώτα μηνύματα ότι οι Ελληνες μπορούν να διαχειρισθούν την επικράτειά τους και να σταθεροποιήσουν τα σύνορά τους. Είναι μια πρώτη μάχη για την ανάκτηση της χώρας μας, που τη χάσαμε με τα μνημόνια και όχι μόνον.

Τριάντα στρατόπεδα παραμονής λαθρομεταναστών αναγγέλθηκαν για όλη την Ελλάδα. Εκτός οικιστικού ιστού, με μέτρα ασφαλείας, αυστηρό υγειονομικό έλεγχο, συγκρότηση αυστηρότερων διαδικασιών επαναπροώθησης. Στη βάση της προστασίας της Δημόσιας Υγείας και αντιμετώπισης της πορνείας και του αίσχους των διαμερισμάτων-αποθηκών στις πόλεις, και ειδικά στην Αθήνα, όπου μένουν δεκάδες λαθρομετανάστες με την ώρα.

Υπάρχουν περιφέρειες που αντιδρούν στα στρατόπεδα. Κάνουν λάθος! Αν εμείς δεν εμπιστευθούμε το κράτος μας, τότε δεν δικαιούμαστε κράτους. Θα μείνουμε όμηροι στη γερμανική Ευρώπη που ανατέλλει. Από αριστοκρατικό έθνος της Ευρώπης, της Μεσογείου και του κόσμου, θα καταλήξουμε παρίες, στο Μπαγκλαντές της Ευρώπης, να σφαζόμαστε με τους Ασιάτες και τους Αφρικανούς για ένα κομμάτι ψωμί και μια θέση εργασίας στη νέα «λίστα του Σίντλερ», που έχουν ήδη δρομολογήσει για μας οι «εταίροι» μας.

Την Ελλάδα θα την ανακαταλάβουμε εκ των έσω. Ετσι άλλωστε τη χάσαμε. Οφείλουμε, ειδικά μετεκλογικά που η καχυποψία θα έχει εκλείψει, να δείξουμε εμπιστοσύνη και συμμετοχή στην εθνική προσπάθεια επιβολής ελέγχου στην Ελλάδα. Το όλον θα κρίνει το μέλλον μας. Η επικράτεια και η κυριαρχία των Ελλήνων επί αυτής, τη μοίρα μας. Αν αντιμετωπίζουμε την περιοχή μας ως Ελλάδα, τότε θα ηττηθούμε και στην περιοχή και στη χώρα μας. Η ισλαμοποίηση και η ανομία είναι ο καρκίνος που κατατρώει τα κόκαλα του έθνους μας. Η συνοχή, η συγκρότηση, η συστράτευση, η επιβολή του εθνικού νόμου και της δημόσιας τάξης θα είναι μια πρώτη μάχη και μια συντεταγμένη πρώτη εθνική νίκη.

Οχι άλλο τοπικιστικές μονομέρειες και μικροαστικές υστερίες. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μας, η υπέρτατη κοινωνική συλλογική αναφορά μας. Αν τη χάσουμε, δεν υπάρχουμε. Αν αρχίσουμε να την ξανακερδίζουμε, θα πάμε και πιο πέρα. Κάθε μάχη, με συγκροτημένο εθνικό τρόπο, είναι μια κρίσιμη καμπή. Η αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης είναι εθνική υπόθεση, δεν είναι ξενόδουλη επιταγή. Η Ευρώπη, με οδηγίες για το πολιτικό άσυλο και απαγορεύσεις, προσπαθεί να ναρκοθετήσει την πρώτη αυτή εθνική προσπάθεια. Μην τους διευκολύνουμε, μη δικαιώσουμε τα απαξιωτικά σχόλια και τα βρωμερά σχέδια τους για μας.

Και ας ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη μια πρόβλεψη στελέχους της Frontex, το 2007: «Αν η είσοδος των παράνομων μεταναστών συνεχισθεί με τους ίδιους ρυθμούς, τότε το 2018 ο αριθμός των μουσουλμάνων που θα ζουν στην Ελλάδα θα φτάσει τα 5 εκατομμύρια». Ο ρυθμός από τότε έχει αυξηθεί. Το 2018 είναι δύο χρόνια νωρίτερα από το 2020 των μνημονίων…

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η ημερομηνία των εκλογών δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, αλλά έχει ήδη αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Μέχρι πρότινος, ορισμένοι κύκλοι εντός και εκτός Ελλάδας προσπαθούσαν να διατηρήσουν στη ζωή το παρόν κυβερνητικό σχήμα. Η προσπάθειά τους, όμως, έπεσε στο κενό. Μετά το ρήγμα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, άλλωστε, οι εκλογές εξαρτώνται από την πολιτική βούληση του αρχηγού της Ν.Δ. Και ο Σαμαράς βιάζεται. Εχει συνειδητοποιήσει ότι μετά την προσχώρησή του στο στρατόπεδο του Μνημονίου η εκλογική επιρροή του κόμματός του έχει πάρει την κατιούσα.

Το μικροπολιτικό όργιο των τελευταίων ημερών στο Κοινοβούλιο επιβεβαιώνει ότι έχουμε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. Η πλημμυρίδα άσχετων τροπολογιών αποτυπώνει με τον πιο κραυγαλέο -και εξευτελιστικό για τη δημοκρατία- τρόπο τις χρόνιες παθογένειες του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Αποδεικνύει ότι κυρίως τα δύο μεγάλα κόμματα δεν έχουν διδαχθεί τίποτα, ότι συνεχίζουν τις γνωστές πελατειακές πρακτικές τους, λες και δεν έχει μεσολαβήσει η κρίση.

Στην πραγματικότητα, όμως, η πολιτική του Μνημονίου λειτουργεί ως παράγοντας όχι διαφοροποίησης, αλλά ανατροπής του παραδοσιακού πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης. Μέχρι τώρα, το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. ήταν τα κόμματα – πυλώνες που με τον ανταγωνισμό τους και την εναλλαγή τους στην εξουσία διαμόρφωναν το κλίμα και οριοθετούσαν τις ασκούμενες πολιτικές.

Η σταθερά αυτή δεν υφίσταται πια. Από κεκτημένη ταχύτητα, οι «γαλάζιοι» και οι «πράσινοι» συνεχίζουν τα ρουσφέτια και τους ξύλινους καβγάδες τους, αλλά η κύρια διαχωριστική γραμμή έχει μετατοπισθεί. Δεν είναι ανάμεσά τους, αλλά ανάμεσα στους υποστηρικτές και στους αντιπάλους της πολιτικής που υπαγορεύει η τρόικα.

Η συνεργασία των άλλοτε άσπονδων αντιπάλων στην κυβέρνηση Παπαδήμου είναι αποτέλεσμα ακριβώς αυτής της μετατόπισης. Το Μνημόνιο είναι το κοινό πρόγραμμα όχι μόνο της παρούσας κυβέρνησης, αλλά και της κυβέρνησης που -με βάση τις δημοσκοπήσεις- κατά πάσα πιθανότητα θα προκύψει από τις κάλπες. Αυτό είναι το σημαντικό και όχι ο συσχετισμός δυνάμεων μεταξύ Ν. Δ. και ΠΑΣΟΚ, δηλαδή πόσα υπουργεία θα πάρουν οι «γαλάζιοι» και πόσα οι «πράσινοι».

Η κρίση έπληξε τα θεμέλια του πελατειακού συστήματος, αλλά αυτό που κυρίως αποδομεί πολιτικοεκλογικά τα δύο κόμματα εξουσίας είναι η ταύτισή τους με την πολιτική που υπαγορεύει η τρόικα. Η ανάδειξη του Μνημονίου σε κεντρικό κριτήριο εκλογικής συμπεριφοράς αποδομεί πολιτικοεκλογικά το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., γεγονός που με τη σειρά του προκαλεί ρήγματα.

Αν και οι εκλογές θα αλλάξουν ριζικά τον πολιτικό χάρτη, δεν αναμένεται να αναδείξουν έναν παγιωμένο συσχετισμό δυνάμεων. Η «γαλαζοπράσινη» κυβέρνηση θα έχει μπούσουλα το Μνημόνιο, αλλά η πολιτική της θα την φέρει σε αντίθεση με τη μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας. Στο τέλος του 2012 πιθανότατα θα έχουμε νέα αρνητικά δημοσκοπικά ρεκόρ για τους συνεταίρους και κρίση πολιτικής νομιμοποίησης για μία κυβέρνηση με θητεία μόλις μερικούς μήνες. Εχει αποδειχθεί ότι το Μνημόνιο καταστρέφει την εκλογική επιρροή των κομμάτων που το υποστηρίζουν. Το είδαμε με το ΠΑΣΟΚ, το είδαμε με τον ΛΑΟΣ, το βλέπουμε με τη Ν.Δ.

Από την άλλη πλευρά, οι «αντιμνημονιακές» δυνάμεις είναι ένα ετερόκλητο φάσμα που δεν αθροίζεται πολιτικά, επειδή δεν διαθέτει κοινό σχέδιο για τη χώρα. Με άλλα λόγια, θα εισέλθουμε σε μια μεταβατική περίοδο, αφού το παλαιό πολιτικό σύστημα δεν έχει ακόμα πεθάνει και το νέο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.

Πηγή


Το έγγραφο από τις Ελληνικές μυστικές υπηρεσίες. Ένας φάκελλος που δεν άνοιξε ποτέ: Η προδοσία της Κύπρου που έφερε την συνεχιζόμενη εως σήμερα, γενοκτονία του Ελληνισμού.

Ποιά ήταν τα πρωτοπαλίκαρα;

Μα αυτοί που έμειναν “πιστοί στις αρχές της 21ης Απριλίου” και μετά πρωτοστάτησαν στην μαύρη χούντα του Ιωαννίδη.

Ναι, μιλάμε για την στυγνότερη χούντα που απετέλεσε την αρχή της μεγάλης προδοσίας σε συνεργασια με μεγαλοεκδότες και “συμμάχους”.

Όλως τυχαίως, σε αυτή την στυγνή χούντα, οι Δαμανάκηδες σιώπησαν. Μέχρι την σφαγή βρεφών από τους κεμαλοναζί εισβολείς.

Αυτός που ανακάλεσε τα υποβρύχια και διαπραγματεύθηκε την μονομερή κατάπαυση πυρός, αυτός που άφησε τους Έλληνες της Κύπρου έρμαια στις ορδές των μισανθρώπων, ανταμοίφθηκε. Σε τέτοιον βαθμό ώστε οι εκδότες που σύμφωνα με τις καταγγελίες στην Κυπριακή βουλή, συνεργάστηκαν στο πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, να τους αφιερώνουν διθυράμβους. Ακόμα και στο κατάπτυστο συγγραφικό τους έργο.

Εμείς σήμερα κάνουμε ένα δώρο στην αλήθεια και την ιστορική πραγματικότητα.
Την ίδια στιγμή που οι ήρωες αγωνιστές και πεσόντες παραμένουν δίχως αναγνώριση, δείτε ποιά “παλικάρια” τιμήθηκαν.
Δυστυχώς, ο λαός που ανέχεται τέτοιες ύβρεις, έχει ζοφερό μέλλον.
Η αφύπνιση είναι μονόδρομος.

Οι αποκαλύψεις θα συνεχιστούν.

Στρατηγός

Συνιστά παραβίαση δικαιώματος

Παραβίαση ανθρωπίνου δικαιώματος συνιστά η ρίψη δακρυγόνων εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών. Αυτό αποφάνθηκε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο Στρασβούργο, το οποίο εξέτασε την προσφυγή ενός Τούρκου εκπαιδευτικού, που είχε δεχτεί δακρυγόνο ουσία στο πρόσωπο, σε διαδήλωση κατά του ΝΑΤΟ, τον Ιούνιο του 2004, στην Κωνσταντινούπολη.

Συγκεκριμένα το ευρωπαϊκό δικαστήριο έκρινε ότι η ρίψη δακρυγόνων εναντίον διαδηλωτών και ιδιαίτερα εναντίον μεμονωμένων προσώπων συνιστά παραβίαση του άρθρου 3 της Σύμβασης Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με το οποίο απαγορεύεται η πάσης φύσεως κακομεταχείριση, αποφάσισε το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο 44χρονος σήμερα εκπαιδευτικός Αλί Γκιουνές είχε δεχθεί κατά πρόσωπο δακρυγόνο από την τουρκική αστυνομία, κατά τη διάρκεια της συμμετοχής του σε ειρηνική διαδήλωση κατά της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ.

Φωτογραφία του όπου βαστάζεται από δύο αστυνομικούς κι ένας τρίτος τον "ψεκάζει" με το χημικό στο πρόσωπο, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Σαμπάχ", διαψεύδοντας τους ισχυρισμούς της τουρκικής αστυνομίας ότι ο Γκιουνές και άλλοι διαδηλωτές είχαν επιτεθεί με ξύλα και πέτρες κατά των αστυνομικών.

Παρά τις επανειλημμένες προσφυγές του στην τουρκική δικαιοσύνη, ουδεμία έρευνα για τον εντοπισμό του αστυνομικού που τον είχε ψεκάσει με χημικό έγινε και ο ίδιος δεν βρήκε το δίκιο του.

Το Δικαστήριο, σήμερα, ωστόσο, καταδίκασε την Τουρκία, για παραβίαση των άρθρων της Σύμβασης που απαγορεύουν την κακομεταχείριση ανθρώπων και τα βασανιστήρια και την υποχρέωσε να καταβάλλει 10.000 ευρώ στον παθόντα και να πληρώσει και 1.500 ευρώ για δικαστικές δαπάνες.

Στο σκεπτικό της απόφασης του το Δικαστήριο υπογραμμίζει ότι η χρήση δακρυγόνων εναντίον ανθρώπων προκαλεί δυσκολίες στην αναπνοή, ναυτία, εμετούς, σπασμούς στο στήθος και σε ισχυρές δόσεις μπορεί να προκαλέσει, βλάβη στους πνεύμονες και εσωτερική αιμορραγία και ως εκ τούτου συνιστά διακριτή πράξη κακομεταχείρισης και βασανισμού.

Το Δικαστήριο επισημαίνει ακόμη ότι, παρόλο που τα δακρυγόνα δεν συμπεριελήφθησαν στον κατάλογο των χημικών όπλων, για τα οποία απαγορεύθηκε η παραγωγή, αποθήκευση και χρήση τους, με την Διεθνή Σύμβαση του 1993, εντούτοις η Επιτροπή κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, έχει ιδιαίτερα τονίσει ότι, η χρήση δακρυγόνων σε κλειστούς χώρους αποτελεί μια δυνητικά επικίνδυνη ενέργεια.

Με την απόφαση του το Δικαστήριο συμπεραίνει ότι, ο αδικαιολόγητος ψεκασμός διαδηλωτή (εν προκειμένω του Αλί Γκιουνές), έχει σκοπό να προκαλέσει έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο.


Το ΔΝΤ αρέσκεται να ρίχνει αλάτι στις πληγές. Η επικεφαλής του οργανισμού Christine Lagarde επισκέφτηκε προσφάτως την Ουάσιγκτον, ζητώντας περισσότερα δισεκατομμύρια, ώστε το ΔΝΤ να συνεχίζει να στηρίζει χρεοκοπημένες τράπεζες στην Ευρώπη, και να αλυσοδένει με χρέη διάφορα αναπτυσσόμενα κράτη του πλανήτη.

Η Lagarde έχει αποστολή να μαζέψει άλλα $500 δις για το ΔΝΤ, με σκοπό περαιτέρω διασώσεις ευρωπαϊκών χωρών, ή αλλιώς για την αντιμετώπιση «κρίσεων».

Η έκκλησή της για λεφτά έγινε 64 χρόνια μετά την υπογραφή του σχεδίου Μάρσαλ, ζητώντας από τους Αμερικανούς φορολογούμενους να ψάξουν βαθιά μέσα στη καρδιά τους, και να θυσιαστούν για το σύνολο, για να βοηθήσουν να ξοφληθούν οι λογαριασμοί της Ευρώπης.

Μόνο που σήμερα δεν έχουμε 1948, και η Ευρώπη δεν προσπαθεί να συνέλθει από τον ναζισμό. Έχουμε 2012, και η ευρωζώνη αποσυντίθεται, επειδή ως ιδέα από την αρχή ήταν λάθος. Οι ρωγμές της ήταν εξ αρχής εμφανείς, παρά τις προσπάθειες της συμμορίας της Goldman Sachs να καλύψει τις ανταλλαγές χρέους που βοήθησαν την Ελλάδα να ενταχθεί με ψέματα στην ευρωζώνη, με την συμμορία να κερδίζει το 12% όλων των εσόδων της του 2001 σε μια μόλις ημέρα. Η Lagarde δεν αναφέρθηκε σε αυτή τη κομπίνα στη διάρκεια της ομιλίας της, αλλά διαβεβαίωσε το ακροατήριο ότι τα χρήματα του θα χρησιμοποιηθούν με προσοχή.

Το περίεργο με όλα αυτά είναι ότι κάποιοι περιμένουν πως ο κόσμος θα τα πιστέψει.

Όποιος όμως γνωρίζει το παρελθόν του ΔΝΤ, και τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί, ξέρει και πως θα χρησιμοποιηθούν αυτά τα χρήματα. Ως τρόπος για να υπογράψουν οι κυβερνήσεις την καταδίκη (σε χρέος) των λαών τους.

Στη δεκαετία του 1990, το ΔΝΤ έθεσε όρους, προκειμένου να δανείσει την Βραζιλία, που ήθελαν τροποποιήσεις στο Σύνταγμα της χώρας. Στη συνέχεια πίεσε για την εφαρμογή τους.

Στο Περού το 1978, το ΔΝΤ κατάφερε να τετραπλασιάσει την παράνομη παραγωγή κόκας, αφού εξαθλίωσε τους αγρότες, δίνοντας τους την επιλογή ή να πεινάσουν ή να καλλιεργήσουν κόκα. Οι αγρότες επέλεξαν το δεύτερο.

Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα, και πολλές κομπίνες. Δισεκατομμύρια δολάρια που το ΔΝΤ δάνεισε στη Ρωσία (1990ς) κατευθύνθηκαν στους ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς κάποιων ολιγαρχών γκάνγκστερ.

Ένα συγκεκριμένο δανειακό πακέτο ύψους $4.8 δισ που δόθηκε από το ΔΝΤ, μπήκε από τη μία πόρτα της ρωσικής κεντρικής τράπεζας, και βγήκε από την άλλη. Ο λαός δεν είδε ούτε ένα ρούβλι στις τσέπες του. Απλά συνέχισε να πάσχει από ανεργία, απώλειες στο χρηματιστήριο, και υποτίμηση του ρωσικού νομίσματος σε επίπεδο μεγάλου κραχ.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών των «επιχειρήσεων» είναι πάντα το ίδιο. Ο κόσμος θεωρεί (δικαίως) ότι του φορτώνουν τον λογαριασμό κάποιου άλλου,
και αποφασίζει να βγει στους δρόμους. Αυτό βλέπουμε να γίνεται στην Ευρώπη από τότε που ξέσπασε η κρίση, και σήμερα το φαινόμενο ενισχύεται. Την περασμένη εβδομάδα αυτοκτόνησε μπροστά στο ελληνικό κοινοβούλιο ένας 77χρονος συνταξιούχος, επειδή όπως έγραψε, δεν ήθελε να ψάχνει για φαγητό στα σκουπίδια. Το ΔΝΤ εξέδωσε ανακοίνωση, δηλώνοντας την θλίψη του για το περιστατικό, όμως οι Αθηναίοι ξαναβγήκαν στους δρόμους, συγκρουόμενοι με την αστυνομία.
Αυτού του είδους οι διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες δεν είναι απλά προβλέψιμες, αλλά αποτελούν και μέρος του γενικότερου σχεδίου. Τα έγγραφα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που διέρρευσαν το 2001, περιγράφουν τα τέσσερα στάδια της λεηλασίας ενός κράτους, μεταξύ των οποίων και το στάδιο των ταραχών. Ο λαός βγαίνει στους δρόμους ενάντια στα μέτρα λιτότητας που συνοδεύουν τα δάνεια του ΔΝΤ, αναγκάζοντας το ξένο κεφάλαιο να φύγει, και τα κράτη να χρεοκοπήσουν, με αποτέλεσμα οι διάφοροι ξένοι κερδοσκόποι να αγοράσουν τα πάντα σε μισή τιμή!

Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ινδονησία το 1998, και στη Βολιβία το 2000. Συνέβη επίσης στον Ισημερινό και στην Αργεντινή το 2001.

Οι σημερινές εξελίξεις στην Ευρώπη δεν είναι ακριβώς οι ίδιες με αυτά που συνέβησαν αλλού, αλλά μάλλον αποσκοπούν στη συγκέντρωση της ισχύος και της εξουσίας στην ΕΕ και στην ΕΚΤ. Όμως, η κρίση έδωσε την μοναδική ευκαιρία στο ΔΝΤ να βάλει το πόδι του στα ευρωπαϊκά ζητήματα.

Έτσι λοιπόν παίζεται το συγκεκριμένο παιχνίδι, και για αυτό οι πολιτικοί χαίρονται να το παίζουν. Μετά από λίγο διάστημα στον θάλαμο διακυβέρνησης, πηδάνε με χρυσό αλεξίπτωτο, αφήνοντας τον λαό (επιβάτες) να πέσει με το αεροσκάφος μέσα σε μια πύρινη φούσκα που οι ίδιοι προκάλεσαν.

Αυτό το παιχνίδι παίζει και η Christine Lagarde.

globalresearch.ca

S.A.

1. Η όρνιθα πολυτελείας του ΔΝΤ, ύστερα απ’ την όρνιθα του 4ου ράιχ και της λοιπής συμμορίας των Μερκοζί, μας κουνάει και αυτή επιτιμητικά το δάχτυλο.

Απειλώντας μας με τα φοβερά και ολέθρια, που μας περιμένουν, αν δεν υπερψηφιστούν τα κόμματα του δοσιλογισμού, της καταλήστευσης και του ξεπουλήματος της πατρίδας.

Τα οποία, όπως ήταν αναμενόμενο και φυσιολογικό, πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο. Παρότι, όπως μας λένε οι δημοσκόποι εξακολουθούν να προηγούνται στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων.

Γεγονός, που επαναφέρει την επίμονη εύλογη απορία: Πώς είναι δυνατόν στη χώρα της φιλοπατρίας και της δημοκρατίας να προηγούνται τα κόμματα της προδοσίας και του φασισμού!

Τα οποία ασφαλώς και δεν έχουν καμιά σχέση ούτε με την Ελλάδα ούτε με τον πολιτισμό της…

2. Στο μεταξύ, κάποια άλλη όρνιθα, εγχώριου τηλεοπτικού καναλιού, που χρυσοπληρώνεται απ’ τον ιδρώτα του φτωχού λαού, χρησιμοποίησε πολύ δύσοσμους χαρακτηρισμούς για τα μπλογκς.

Επειδή, λέει, κάποια μπλογκς εκβίαζαν κάποιον βουλευτή και του ζητούσαν χρήματα…

Σάμπως δεν είναι οι αποκρουστικοί παρουσιαστές της τηλεόρασης, που μας μοστράρουν, μέχρι ασφυξίας, τις, δήθεν αντιμαχίες και κοκορομαχίες των αποκρουστικών μεγαλοαπατεώνων και δοσιλόγων της πολιτικής!

Με τους οποίους σε αγαστή συνεργασία, μας έφεραν ως εδώ, που μας έφεραν. Και τώρα μας εκβιάζουν και μας τρομοκρατούν, προκειμένου να περάσουμε κάτω απ’ τα «Καυδιανά Δίκρανα» της υποτέλειας και της εξαθλίωσης.

Για να μπορούν να συνεχίσουν το σαφάρι της προδοσίας και της ληστείας. Για λογαριασμό των τοκογλύφων και των δικών τους ληστρικών συμφερόντων …

3. Στο μεταξύ, την Κυριακή το βράδυ, κάποιο ΜΕGAλο κανάλι είχε ντοκιμαντέρ σχετικό με το Άγιο Όρος.

Με πρόθεση, όπως φάνηκε, τη μείωση των μοναχών και του τρόπου ζωής τους. Οι οποίοι, ωστόσο, αντιμετώπισαν με περισσή αξιοπρέπεια την όλη υπόθεση και δεν άφησαν κανένα περιθώριο παρεξήγησης σε βάρος τους.

Αλλά, προκειμένου να επιτευχθεί ο επιδιωκόμενος σκοπός, προστέθηκαν, φυσικά εκ των υστέρων, κάποια βλακώδη ή τελείως άσχετα άσματα. Όπως, για παράδειγμα, η «Ρούσα παπαδιά».Και άλλα παρόμοια. Που καμιά σχέση δεν μπορούσαν να έχουν με τους μοναχούς και τα μοναστήρια…

4. Οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης των παπαδημίων, ςξάλλου, δεν δίστασαν να «σκάσουν μύτη» και στον εορτασμό της Εξόδου του Μεσολογγιού.

Για να ακούσουν βέβαια κάποιες, έστω και χλομές αποδοκιμασίες. Όμως…

Εκεί στην είσοδο του Μεσολογγιού υπάρχει μια πολυσήμαντη-για όσους διαθέτουν συνείδηση και φιλότιμο-επιγραφή που λέει ότι «καθένας ελεύθερος άνθρωπος είναι δημότης του Μεσολογγιού».

Και μπαίνει το ερώτημα: Οι εκπρόσωποι του δικομματισμού, που χρεοκόπησαν και καταπρόδωσαν και ξεπουλάνε ολάκερη την Ελλάδα είναι ελεύθεροι άνθρωποι; Και μπορούν να έχουν και την παραμικρή σχέση με το Μεσολόγγι;

Έστω ακόμη και ως απλοί επισκέπτες! Και ιδιαίτερα κατά τον εορτασμό της κορυφαίας στιγμής της Εξόδου του Μεσολογγιού. Του οποίου οι υπερασπιστές αγωνίστηκαν, μέχρι θανάτου για μια παλάμη γης!.…

Κι ακόμη: Γιατί η ΕΡΤ δεν έδειξε τη λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων; Επειδή δεν θα συμμετείχαν στις εκδηλώσεις κάποιοι απ’ τους αρχιτέκτονες της προδοσίας!

Το ξαναείπαμε: Είναι πολύ μικροί και ασήμαντοι όσοι νομίζουν ότι με τα φασιστικά τους καμώματα θα βλάψουν το πανανθρώπινο μεγαλείο της Εξόδου. Και θα κάμψουν το φρόνημα του λαού…

5. Και κάτι, τελευταίο: Σχετικό με την παραδοσιακή παιδεία των παιδιών μας:

Χαρήκαμε, όταν είδαμε το πρωί του Λαζάρου κάποια παιδιά να τραγουδάνε τα κάλαντα. Τα οποία όμως δεν είχαν καμιά σχέση με τα γνωστά παραδοσιακά κάλαντα. Απλά αναφέρονταν στο ότι την Κυριακή των Βαΐων τρώμε ψάρια και το Πάσχα αρνάκι…

Ο Χριστός, ο Λάζαρος και οι λοιπές θρησκευτικές παραδοσιακές «προκαταλήψεις» πετάχτηκαν στο καλάθι των αχρήστων….

Δεν γνωρίζω τίνων έμπνευση και εφεύρεση είναι τα κάλαντα αυτά. Αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.

Σημασία έχει το ότι, κάτω από τη μύτη μας, κάποιοι αλλάζουν το καθετί. Και υπονομεύουν τα θεμέλια της κοινωνίας μας. Και όχι μόνο στο οικονομικό, αλλά και στην κάθε πλευρά της ζωής μας.

Έτσι ώστε να μας αποσαθρώσουν από κάθε άποψη. Για να είναι η συντριβή μας καθολική και μη αναστρέψιμη.

Γιατί γνωρίζουν τα καθάρματα αυτά ότι στην εποχή της τουρκοκρατίας οι Έλληνες άντεξαν τετρακόσια ή και περισσότερα χρόνια, χάρη στο πολιτισμικό τους υπόβαθρο.

Και εδώ είναι που έχουν εστιάσει το επίκεντρο της δολιοφθοράς τους. Με τις δύσοσμες διεισδύσεις τους:

Και εδώ είναι που περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού οφείλουμε να εστιάσουμε εμείς τη δική μας αντίσταση.

Όχι μόνο στις όρνιθες και στους μπούφους πολυτελείας του ΔΝΤ, της τρόικας (εσ. και εξ.) και της τηλεόρασης.

Αλλά και στα πάσης φύσεως τρωκτικά του σιωνισμού και του ναζισμού.

Που υποσκάπτουν, όχι μόνο το βιοτικό μας επίπεδο, αλλά και την πολιτισμική μας υπόσταση.

Σημαδεύοντάς μας κατάστηθα: Στην ψυχή μας και στην καρδιά μας…

Τη δική μας και των παιδιών μας!…

Παπα-Ηλίας


Όλα πλέον δείχνουν πως η χώρα οδηγείται σε εκλογές, με πιθανότατη ημερομηνία την 13η Μαΐου. Τόσο το αυριανό ραντεβού – επίσκεψη του Λουκά Παπαδήμου με τον Κάρολο Παπούλια, όσο και ο «εξόδιος» αποχαιρετισμός του κ. Πετσάλνικου στην Βουλή, προδίδουν την τελεσίδικη απόφαση ανακοίνωσης των εκλογών.

Εξάλλου, τις τελευταίες ημέρες είδαμε την Βουλή να λειτουργεί ως παραμάγαζο εκτέλεσης παραγγελιών – (ν)τροπολογιών (μέχρι και μαζικές διαγραφές προστίμων σε μεγάλες νησιωτικές ξενοδοχειακές επιχειρήσεις), ενώ η αυξημένη κινητικότητα, αλλά και το ύφος των ομιλιών από τους πολιτικούς αρχηγούς της συγκυβέρνησης (Βενιζέλου και Σαμαρά), ήρθαν να επιβεβαιώσουν πως βαδίζουμε (αν)ασφαλώς προς εκλογές…

Βέβαια, το ζητούμενο της τρόικας (και των τραπεζιτών) είναι σε αυτές τις εκλογές να υπάρξει μία επανάληψη της ισχύουσας πολιτικής σκηνής με ελάχιστες διαφοροποιήσεις –που δεν θα μπορούν να επηρεάσουν τις δρομολογημένες και υπογεγραμμένες εξελίξεις- προκειμένου να μην εξαναγκαστούν να αλλάξουν τους σχεδιασμούς τους. Αυτή τη στιγμή τα νούμερα των δημοσκοπήσεων δείχνουν πως δεν υπάρχει αυτοδυναμία και πως τον «πρώτο» λόγο θα έχει η ΝΔ, η οποία και θα κληθεί –σύμφωνα πάντα με τα δημοσκοπήσεις- να σχηματίσει κυβέρνηση.

Οι διαδρομιστές των παραπολιτικών γνωρίζουν πολύ καλά το «κλίμα» που έχει δημιουργηθεί μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ και διαρρυγνύουν τα ιμάτιά τους προειδοποιώντας για συμμαχίες -μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου- και αποφάσεις που έχουν ήδη παρθεί.

Αυτά, φυσικά, θα ισχύσουν στην περίπτωση που οι δημοσκοπήσεις θα συνεχίσουν να δείχνουν τα αποτελέσματα που σήμερα βλέπουμε (και δεν θα νιώσουμε καμία απολύτως έκπληξη εάν δούμε να ενισχύονται μέχρι τις 13 Μαΐου τα δύο «μεγάλα» κόμματα). Το πλέον φυσιολογικό θα είναι να «επιβληθεί» η υπάρχουσα πολιτική τάξη – κατάσταση μέσω των γνωστών διαύλων των ΜΜΕ, της πολιτικής και οικονομικής επιβολής κλίματος απόλυτης τρομοκράτησης των πολιτών. Εξάλλου, οι σημερινοί Έλληνες έχουν αποδείξει πως πέρα από τις μούντζες δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν τίποτε περισσότερο για να μετατρέψουν τους «ταγούς» σε «λαγούς».

Τι θα συμβεί, όμως, εάν οι δημοσκοπήσεις αρχίσουν να καταγράφουν πολιτικές δυνάμεις ικανές να αλλάξουν τους συσχετισμούς και κυρίως δυνάμεις που θα βρεθούν στην πρώτη γραμμή για να δεχθούν την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης; Θα διακινδυνεύσουν τα υφιστάμενα πολιτικά – κυβερνητικά κόμματα να βρεθούν εκτός νυμφώνος και ίσως εντός… φυλακής; Θα διακινδυνεύσουν -η τρόικα, το ΔΝΤ, οι τραπεζίτες (εγχώριοι και του εξωτερικού), καθώς και τα διάφορα λαμόγια- μία ριζική αλλαγή, μία πλήρη αναδόμηση, ίσως και ακύρωση, των όσων μέχρι σήμερα έχουν αποφασισθεί και υπογραφεί;

Όλοι μας –εκτός των κομματικών οπαδών και με διάφορους τρόπους εξαρτημένων- γνωρίζουμε και είμαστε πεπεισμένοι πως μία τέτοια στροφή δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από τις «κατοχικές δυνάμεις», οι οποίες είναι βέβαιο πως θα «ενεργήσουν» προκειμένου να προλάβουν τις δυσάρεστες –γι αυτούς- εξελίξεις. Εάν μία εβδομάδα πριν την διενέργεια των εκλογών δεν είναι «ξεκάθαρο», τότε πρέπει να θεωρούμε δεδομένη την «παρείσφρυση» έκτακτου «μείζονος» σημασίας γεγονότος. Και αυτό το «γεγονός» θα είναι είτε οικονομικού περιεχομένου (βλ. κατάρρευση κάποιας τράπεζας) είτε εθνικού ενδιαφέροντος (βλ. κάποια πρόκληση των Τούρκων). Στην έσχατη περίπτωση –αν και είναι παρακινδυνευμένο- θα επιχειρηθεί πόλωση μεταξύ των πολιτών –πιθανότατα δημοσίων υπαλλήλων έναντι των υπολοίπων Ελλήνων-, η οποία είναι εύκολο να «στηθεί», αλλά –σύμφωνα με γνώστες- πάρα πολύ δύσκολο να ελεγχθεί επαρκώς.

Στο δρόμο για τις εκλογές, λοιπόν, με μία σειρά από σκέψεις που πρέπει να προβληματίσουν όλους, από όποια πλευρά κι αν βρίσκονται. Σε περίπτωση που επιβληθούν καταστάσεις μέσω νοθείας των αποτελεσμάτων, είναι δεδομένο πως περνάμε σε πολιτειακό ζήτημα με άγνωστες παραμέτρους και «τυχαίες» εξελίξεις. Όσοι πιστεύουν πως «μπορούν να κάνουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά», πολύ σύντομα θα βιώσουν την μέγιστη απογοήτευση. Όσοι πάλι πιστεύουν πως είναι δυνατόν να αντιστραφεί η υπάρχουσα κατάσταση –ίσως και οι ρόλοι- θα βρεθούν αντιμέτωποι με σωρεία τεραστίων προβλημάτων τα οποία θα σωρευθούν εντέχνως προκειμένου να υπάρξει «μεταμέλεια» και μεταστροφή στον δρόμο και τους σχεδιασμούς της τρόικας.

Από σήμερα έχουμε μπει στο τέταρτο στάδιο των εξελίξεων (σύμφωνα με πάγιους σχεδιασμούς του ΔΝΤ, το οποίο ακολουθεί πεπατημένη τεσσάρων σταδίων και την οποία θα παρουσιάσουμε την επόμενη εβδομάδα), οι οποίες και θα σηματοδοτήσουν ή θα πυροδοτήσουν την εκκίνηση δημιουργίας σωρείας γεγονότων, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν θα είναι καθόλου ευχάριστα για τον Ελληνικό λαό. Ίσως, το μόνο καλό να είναι ότι όλα θα συμβούν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, περίοδος κατά την οποία είναι αρκετά ευνοϊκή για εξεύρεση τροφικών προβλημάτων.

Πάμε σε εκλογές λοιπόν και ίσως ήρθε η ώρα να κάνουμε μία ευχή ή μία προσευχή, ώστε όλα να κυλήσουν ομαλά. Όσο ομαλά μπορούν να εξελιχθούν μέσα στην απόλυτη πολιτική ανωμαλία που έχει επιβληθεί στην χώρα…

Ενημέρωση και ευαισθητοποίηση μαθητών και γονέων, σχετικά με την ασφάλεια στο διαδίκτυο μέσω τηλεδιασκέψεων με σχολεία από ολόκληρη την Ελληνική Επικράτεια, εξήγγειλε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη…

Μιχάλης Χρυσοχοϊδης. Παρών κι ο ανεκδιήγητος Σφακιανάκης την υπηρεσίας ηλεκτρονικού εγκλήματος που πιάνει μόνον όσους του παραγγέλλουν και θάβει ιστορίες που δεν αρέσουν σε ορισμένους ενώ θα ήταν εύκολο να βρει τους δράστες.

Το θέμα φυσικά δεν είναι ο Σφακιανάκης αλλά ο ίδιος ο Χρυσοχοΐδης που την μια με τις βλακώδεις ιδέες του για κέντρα μεταναστών και την άλλη με τις ανοησίες περί ασφάλειας του διαδικτύου δεν κάνει τίποτε άλλο παρά στυγνή-όχι και τόσο στυγνή από πλευρά κονδυλίων-προεκλογική εκστρατεία.

Θα έλεγε κανείς ότι για την αφεντιά του και δυο τρεις άλλους στους οποίους ποντάρει το ΠΑΣΟΚ παρατείνεται η προεκλογική εκστρατεία. Αλήθεια δεν υπάρχουν νόμοι που απαγορεύουν σε έναν-αποτυχημένο-υπουργό πολιτικό να κάνει προεκλογική εκστρατεία; Εάν είχαμε μια εκλεγμένη κυβέρνηση δεν θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν εναντίον του τσαρλατανου ωραιοπαθούς Χρυσοχοΐδη;

Τα πράγματα είναι απλά: Τρία εκατομμύρια Έλληνες έχουν κάποιο δάνειο… (επιχειρηματικό, καταναλωτικό και κυρίως στεγαστικό), το οποίο πήραν κάνοντας κάποιους υπολογισμούς αποπληρωμής της μηνιαίας δόσης. Ειδικά για τα στεγαστικά το “μπαμ” έγινε πριν από 5-6 χρόνια, όταν όλοι έτρεχαν να πάρουν δάνειο με χαμηλό επιτόκιο κι η κτηματαγορά έφτασε… στο απόγειό της. Οι τιμές των διαμερισμάτων έφτασαν στα ουράνια.

Όλοι τότε λογάριαζαν ότι έχουν δυο μισθούς π.χ. των 1.300 ευρώ, άρα μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μια δόση 800 ευρώ για παράδειγμα.
Τα δύο τελευταία χρόνια, ο ένας από τους δύο -αν όχι και οι δύο- έμειναν άνεργοι, ή μειώθηκαν οι μισθοί τους ή έκλεισαν την επιχείρησή τους ή κυνηγάνε πελάτη με το δίκαννο.

Εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες, σήκωσαν και θα… σηκώνουν με ταχύτερους ρυθμούς τα χέρια, αδυνατώντας να πληρώσουν τα δάνεια. Οι τράπεζες δεν θα ξέρουν τι να κάνουν τα κατεσχεμένα σπίτια!

Η λύση είναι μία και μοναδική και δεν χωράει παζάρια: κούρεμα των δανείων, ανάλογο με αυτό των εισοδημάτων για όλους, γενικευμένα κι όχι με πονηριές, όπως “επιμήκυνση”.

Δεν μπορεί να λες του Έλληνα πολίτη που αποταμίευσε 100.000 ευρώ σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου “τι να κάνουμε φίλε, έπαιξες κι έχασες το 53% των χρημάτων σου”, ούτε στον Έλληνα εργαζόμενο “τι να κάνουμε, πρέπει να κάνουμε εσωτερική υποτίμηση, ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί, άρα θα παίρνεις το 2013 πεντακόσια ευρώ, αντί για χίλια που έπαιρνες όταν πήρες το δάνειο” κι από την άλλη να του αφήνεις απείραχτο το υπόλοιπο του δανείου ! Γελοίες λύσεις όπως η επιμήκυνση των δόσεων, απλώς παρατείνουν το μαρτύριο.

Και θα αναρωτηθεί κανείς:
“μα είναι δυνατόν, να πεις στην τράπεζα, που έχει λαμβάνειν 10 δις ευρώ από δάνεια, ότι θα λάβει μόνο 5; Γίνονται αυτά; Θα καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να δώσουν νέα δάνεια. θα έρθει η καταστροφή”.
Λογικό ακούγεται, αλλά
Γιατί γίνεται να πάρει μόνο τα 47.000 από τα 100.000 ο Έλληνας πολίτης;
Γιατί γίνεται να ζει χωρίς το μαγαζί του;
Γιατί γίνεται από εκεί που έπαιρνε 1.300 να παίρνει 900;
Γιατί γίνεται από εκεί που η υπάλληλος στο σούπερ μάρκετ έπαιρνε 600 ευρώ, να γίνεται μερικής απασχόλησης με 200 ευρώ;
Γιατί γίνεται 1.300.000 άνθρωποι να μη βρίσκουν μεροκάματο, με τίποτε
Γιατί γίνεται να κατακρεουργούνται οι άνθρωποι, αλλά με τίποτε οι τράπεζες;
Γιατί λοιπόν, τα παραπάνω “γίνονται”; Υπάρχει απάντηση;
ΥΠΑΡΧΕΙ! Γιατί οι τράπεζες αγοράζουν τα ΜΜ”Ε” με διαφημίσεις και τους πολιτικούς με χορηγίες. Έτσι, όλοι έχουν χεσμένο τον άνθρωπο και προστατεύουν τους χρηματοδότες τους. Απλά πράγματα, από έναν διεφθαρμένο μέχρι το μεδούλι σύστημα ΜΜ”Ε’, φιλιππινέζα των τραπεζιτών.

Κάποτε όμως θα αντιληφθούν οι πολίτες, ότι οι “προστάτες του” στα ΜΜ”Ε” (που πολλοί τους εκτιμούν και τους θαυμάζουν κιόλας!), είναι απλώς ξεπεσμένες λίγδες, που περιμένουν πότε θα χτυπήσει το τηλέφωνο, για να τους αναγγείλει η διαφημιστική ότι εξασφάλισε διαφήμιση για τη φυλλάδα τους ή το “κανάλι” τους (με αντάλλαγμα να το βουλώσουν φυσικά και να συνεχίσουν να πλασσάρουν την ιμπεριαλιστική άποψη, ότι δεν μπορεί να χάσουν λεφτά οι τράπεζες, γιατί θα καταρρεύσει η κοινωνία, ενώ μπορούν άνετα να καταρρέουν και να αυτοκτονούν οι άνθρωποι).

Η είδηση: Δεν υπάρχουν περιθώρια για «κούρεμα» των δανείων που έχουν λάβει επιχειρήσεις και νοικοκυριά από τις τράπεζες μέσω γενικής ρύθμισης, ξεκαθάρισε χθες ο υπ. Οικονομικών. Οπως είπε ο κ. Φίλ. Σαχινίδης, δεν μπορούμε να προκαλέσουμε πρόσθετες ζημιές στο τραπεζικό σύστημα. Μιλώντας στην τηλεόραση της ΝΕΤ, ο υπουργός αναφέρθηκε και στη δέσμη μέτρων που θα κληθεί να προσδιορίσει η νέα κυβέρνηση για τη διετία 2013-2014.

«Δεν υπάρχει ευελιξία ως προς το μέγεθος των μέτρων που θα κληθεί να λάβει η νέα κυβέρνηση, αλλά υπάρχει ευελιξία ως προς το περιεχόμενό τους», είπε χαρακτηριστικά. Να υπενθυμίσουμε πως σύμφωνα με το Μνημόνιο, το οικονομικό επιτελείο πρέπει να έχει καταλήξει σε περικοπές δαπανών ύψους 5,5% του ΑΕΠ (άνω των 11 δισ. ευρώ) μέχρι τα τέλη Ιουνίου και να τις συμπεριλάβει στο νέο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής. Μετά το Πάσχα αναμένεται να ολοκληρωθεί η έκθεση του ΚΕΠΕ με την πρώτη καταγραφή όλων των δαπανών της γεν. κυβέρνησης. Όσον αφορά την τρόικα, ο κ. Σαχινίδης εκτίμησε ότι θα επιστρέψει στην Αθήνα έναν μήνα μετά τις εκλογές.

Βόμβες Αμυρά για τον Προβατά (του Καμίνη) στον δήμο Αθηναίων
Στη φόρα το βρόμικο παρασκήνιο για τις δημοτικές εκλογές του 2010
Καταγγελίες και από την Άννα Φιλίνη για τον δήμαρχο


ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ καταγγελία συναλλαγής η οποία έγινε πριν από τις δημοτικές εκλογές του 2010 για να αλλάξει χέρια ο Δήμος Αθηναίων, προχώρησε στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου την Πέμπτη ο Γιώργος Αμυράς. Στην ίδια συνεδρίαση η κυρία Άννα Φιλίνη, παραδοσιακό στέλεχος της Αριστεράς αποκάλυψε ότι βρίσκεται σε πολιτική δίωξη από την ίδια της την παράταξη!...

Ο επικεφαλής της παράταξης "Επιμένουμε Αθήνα" Γ. Αμυράς. αποκάλυψε ότι στις δημοτικές εκλογές του 2010 ο Φώτης Προβατάς, εκ των στενών συνεργατών του κ. Καμίνη, του ζήτησε βοήθεια ώστε να., ρίξουν τον Νικήτα Κακλαμάνη από τη δημαρχία και ως αντάλλαγμα θα του δινόταν η θέση αντιδημάρχου! Το περιστατικό έλαβε χώρα αργά τα μεσάνυχτα της Πέμπτης, όταν συζητούνταν ένα από τα τελευταία θέματα που ήταν στην ατζέντα και το οποίο αφορούσε μομφή που είχε καταθέσει ο Γ. Αμυράς κατά της αντιπροέδρου του 7ου δημοτικού διαμερίσματος. Στο ίδιο διαμέρισμα σύμβουλος είναι και η αδελφή του γνωστού ποδηλάτη, η οποία είχε έρθει σε σύγκρουση με την εκλεκτή του Γ. Καμίνη.

Ο αντιδήμαρχος Δημοσίων Σχέσεων Φ. Προβατάς έκανε το... λάθος να ψελλίσει ότι «έχετε κάνει τον δήμο οικογενειακή υπόθεση»! «Πρόβατα, είσαι πιο κοντός κι από το ανάστημά σου. Στον δεύτερο γύρο των εκλογών μού είπες ότι αν σας βοηθήσω, θα με κάνεις αντιδήμαρχο. Τελικά, είσαι ποντικάκι. Εζυγίσθης, εμετρήθης και ευρέθης ελλιπής...» του απάντησε εκνευρισμένος ο Γ. Αμυράς.

Εντω μεταξύ μείζον ζήτημα ηθικής τάξης για τον κ. Καμίνη έθεσε χθες η κυρία Άννα Φιλίνη, καταγγέλλοντας ότι υφίσταται δίωξη από στελέχη του συνδυασμού της. Εξηγώντας είπε ότι έπειτα από παρασκηνιακές ενέργειες προσώπων της παράταξής της αποκλείστηκε η συμμετοχή της από τα ψηφοδέλτια της ΔΗ.ΜΑΡ. του Κουβέλη! Σημειωτέον ότι ο κ. Καμίνης την έχει ξηλώσει από αντιδήμαρχο επειδή διαφώνησε με τη συγχώνευση δύο νομικών προσώπων, του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης και του Πολιτισμικού του Δήμου.

Πηγή "Κυριακάτικη Δημοκρατία"
Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Οι εκλογές είναι το προσφιλές παιγνίδι των πολιτικών, των δημοσκόπων, των αναλυτών και, φυσικά, των δημοσιογράφων. Είναι και ελπίδα για τους λαούς, όταν οι κυβερνήσεις τους αποδεικνύονται κατώτερες των περιστάσεων, όπως συμβαίνει μονίμως στην Ελλάδα. Δυστυχώς, ενώ θα έπρεπε να είναι γιορτή της Δημοκρατίας, όπου ο λαός ψηφίζει ανεπηρέαστος τους αντιπροσώπους της αρεσκείας του, τα τελευταία χρόνια πολλοί παράγοντες επηρεάζουν την τελική απόφαση των ψηφοφόρων, οι οποίοι μπορεί την τελευταία στιγμή να αλλάξουν την επιλογή τους, για την οποία μία ώρα πριν ήταν απολύτως βέβαιοι.

Τα διλήμματα, που τίθενται με αριστοτεχνικό τρόπο, «κουνούν βουνά». Είναι ένα φαινόμενο, που ξεκίνησε από την Αμερική και εξαπλώθηκε σ’ όλο τον κόσμο, και στοχεύει στην άσκηση ψυχολογικής πίεσης στον ψηφοφόρο για το εάν πράττει το ορθό, ψηφίζοντας τον τάδε πολιτικό και το κόμμα του. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί δεσμεύθηκαν ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας ότι οι εκλογές θα διεξάγονταν την 19η Φεβρουαρίου, η οποία πέρασε βέβαια, χωρίς να δοθούν ικανοποιητικές εξηγήσεις. Στη συνέχεια ακούστηκαν και άλλες ημερομηνίες, που επίσης ξεχάστηκαν.

Και βρισκόμαστε τώρα ενώπιον μίας ερμαφρόδιτης κατάστασης, όπου τα δύο μεγάλα κόματα φοβούνται τις εκλογές αλλά δεν το δημοσιοποιούν, ενώ διάφοροι παράγοντες παίζουν τα δικά τους παιγνίδια. Καθημερινά διαβάζουμε «ειδήσεις» μέσω διαρροών, διότι ουδείς τολμά να βγει στο φως, ότι οι δανειστές δεν επιθυμούν τις εκλογές. Μπορεί να έχουν έτσι τα πράγματα, αλλά επειδή εγώ καλύπτω ένα μέρος των δανειστών, δεν έχω ακούσει ΠΟΤΕ ότι είναι αίτημά τους η αναβολή της εκλογικής διαδικασίας.

Έχω θέσει πολλές φορές το ερώτημα για τις εκλογές στις ενημερώσεις του εκπροσώπου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι απαντήσεις είναι γνωστές και σ’ αυτούς που θα αντιτάξουν ότι«τέτοια αιτήματα δεν λέγονται δημόσια», θα τους απαντήσω ότι δεν γνωρίζουν τον τρόπο λειτουργίας του ΔΝΤ. Το Ταμείο ανησυχεί και προβληματίζεται μόνο για την υλοποίηση του Προγράμματός του και δεν υπάρχει περίπτωση να θέσει το παραμικρό εμπόδιο στη λειτουργία της Δημοκρατίας. Άρα, όσοι χρησιμοποιούν τις υποτιθέμενες «διαρροές» για να δημιουργήσουν κλίμα εναντίον των εκλογών, πρέπει να ανακοινώσουν δημόσια τις προθέσεις τους. Και επειδή την Πέμπτη όλη η Ελλάδα -συμπεριλαμβανομένης και της Ν.Δ.- φώναζε και διαμαρτυρόταν για «την ωμή παρέμβαση του ΔΝΤ», μία απλή ανάγνωση των δηλώσεων του εκπροσώπου του Ταμείου, θα τους έλυνε την απορία και θα αντιλαμβάνονταν ότι στο σημείο που έφτασαν τα πράγματα, ακόμα και οι δανειστές καταλαβαίνουν ότι απαιτείται νέα λαϊκή εντολή.

Το πρώτο ερώτημα που πρέπει να τεθεί, είναι εάν αυτή τη στιγμή που η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, χρειάζεται να περάσει μία επίπονη διαδικασία -διότι αυτές οι εκλογές θα κυριαρχηθούν από λάσπη και αλληλοκατηγορίες που θα πονέσουν τη χώρα. Ένα άλλο σοβαρό ζήτημα, είναι εάν κατά την προεκλογική εκστρατεία θα συνεχιστεί απρόσκοπτα η εφαρμογή του Προγράμματος και εάν θα υλοποιηθούν οι γραπτές υποσχέσεις των πολιτικών αρχηγών στους δανειστές.

Το δεύτερο ερώτημα, που πρέπει να απαντήσουν πρώτοι απ’ όλους ο κ. Παπούλιας, ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί, είναι εάν η σημερινή Βουλή είναι αντιπροσωπευτική του εκλογικού σώματος.

Ξεκινώντας από το δεύτερο ερώτημα, η απάντηση είναι εύκολη. Ολες οι δημοσκοπήσεις,«πειραγμένες» ή όχι, αποδεικνύουν ότι τα ποσοστά των κομμάτων στη Βουλή είναι πλασματικά.Εάν διεξαχθούν αύριο εκλογές, το ΠΑΣΟΚ που διατηρεί σήμερα την πλειοψηφία, δεν θα κερδίσει ούτε 50 έδρες. Άρα, με βάση αυτή την πραγματικότητα, είναι άδικο για το λαό και τα υπόλοιπα κόμματα να συνεχιστεί η πολιτική αδικία.

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα, ούτε εύκολη είναι, ούτε κανείς έχει δικαίωμα να την δώσει χωρίς σοβαρή σκέψη και ανάλυση. Αν κάποιος επιθυμεί να απαντήσει «όχι, να μη γίνουν εκλογές», θα βρει πολλά αρνητικά για να δικαιολογήσει την απάντηση. Αντίθετα, ποιός μπορεί με ήσυχη συνείδηση να υποστηρίξει ότι η χώρα πρέπει να περάσει αυτή την τραυματική εμπειρία με τους πολιτικούς της να ξεκατινιάζονται και το λαό να τους αποδοκιμάζει; Και ποιός μπορεί να αποκλείσει βίαια επεισόδια εναντίον των πολιτικών, αφού ο κόσμος δικαιολογημένα “βράζει” για όλους αυτούς τους βυθισμένους στα σκάνδαλα άχρηστους, που κατέστρεψαν την Ελλάδα.

Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί με σιγουριά ότι η πορεία προς τις εκλογές, δεν θα είναι αιματηρή. Την ίδια στιγμή θα δεχθώ την άποψη, ότι τα παραπάνω που περιέγραψα ίσως λειτουργήσουν ως αυτοκάθαρση για όλο το σύστημα (πολιτικούς, ψηφοφόρους, δημοσκόπους, δημοσιογράφους κ.α.).

Οι εκλογές, εάν τελικώς πραγματοποιηθούν τον Μάϊο, μπορεί να οδηγήσουν σε ακυβερνησία, ακόμα και σε παρατεταμένη πολιτική κρίση. Ίσως δώσουν και άμεσα λύσεις. Εάν κερδίσουν τα«μνημονιακά» κόμματα (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.), λογικά θα συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, θα επιβληθούν νέα μέτρα με την ελπίδα στο θαύμα. Εάν πέσουν έξω όλες οι δημοσκοπήσεις, και το ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ. δεν καταφέρουν να σχηματίσουν κυβέρνηση, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί ενώπιον μίας νέας πρωτόγνωρης κατάστασης. Αλλά αυτό που έχει σημασία, είναι όλοι και ιδιαίτερα οι δανειστές, να σεβαστούν την ετυμηγορία του ελληνικού λαού.

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα μίας πολεμικής σύρραξης;
Η Άγκυρα επί ποδός και έτοιμη για όλα, αφού το γεωπολιτικό παιχνίδι κλιμακώνεται με ταχείς ρυθμούς
Περίεργο επεισόδιο στα σύνορα Συρίας – Τουρκίας


Πυρά προερχόμενα από το συριακό έδαφος τραυμάτισαν δύο Σύρους πρόσφυγες και μία διερμηνέα από την Τουρκία σε προσφυγικό καταυλισμό στη μεθόριο με την Τουρκία, όπου έχουν καταφύγει από το καλοκαίρι χιλιάδες Σύροι για να γλιτώσουν από το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ.

Το επεισόδιο σημειώθηκε ακριβώς στα σύνορα στην τοποθεσία Κιλίς της νοτιοανατολικής Τουρκίας την ώρα που διαδήλωναν Σύροι πρόσφυγες. «Δύο Σύροι και ένας Τούρκος διερμηνέας τραυματίσθηκαν το πρωί από πυρά προερχόμενα από το συριακό έδαφος», δήλωσε Τούρκος διπλωμάτης. Ο ίδιος ανέφερε πως εκλήθη άμεσα ο Σύρος επιτετραμμένος στην Άγκυρα και επιδόθηκε διαμαρτυρία. Οι τουρκικές δυνάμεις ενισχύθηκαν στην περιοχή.

Στην τοποθεσία Κιλίς η τουρκική κυβέρνηση έχει δημιουργήσει έναν οικισμό με προκατασκευασμένα οικήματα για τους Σύρους πρόσφυγες που διαφεύγουν από τη σύγκρουση στη χώρα τους. Το εδρεύων στη Βρετανία Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε πως το επεισόδιο ξεκίνησε τα ξημερώματα όταν μαχητές της συριακής αντιπολίτευσης επιτέθηκαν στις δυνάμεις του καθεστώτος στο μεθοριακό πέρασμα Σαλάμε.
Την ίδια ώρα Λιβανέζος εικονολήπτης έχασε τη ζωή του στα σύνορα Λιβάνου – Συρίας από τα πυρά του Συριακού Στρατού», καθώς βρισκόταν στην περιοχή για ρεπορτάζ…

Διέκοψε το ταξίδι του στη Κίνα ο Νταβούτογλου, λόγω Συρίας

Επειγόντως στην Τουρκία επιστρέφει ο Αχμέτ Νταβούτογλου, διακόπτοντας το ταξίδι του στην Κίνα όπου συνόδευε τον Ερντογάν, λόγω της κρίσης στη Συρία. Ο τούρκος πρωθυπουργός ανακοίνωσε πως οι πρόσφυγες από τη Συρία έχουν ξεπεράσει τους 25.000 και ο αριθμός τους ενδέχεται να ξεπεράσει τους 100.000.

Η Άγκυρα στην προσπάθεια της να δείξει τη σημασία που δίνει στο θέμα της Συρίας ανακοίνωσε πως ο Νταβούτογλου διακόπτει το ταξίδι του και επιστρέφει στην Τουρκία. Ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών συνομίλησε τηλεφωνικά με τους υπουργούς Εξωτερικών της Κίνας, των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Μεγάλης Βρετανίας δηλώνοντας πως η Τουρκία αμφιβάλλει αν θα ισχύσει η συμφωνία ειρήνευσης του Κόφι Ανάν στη Συρία.

Σε περιόδους κρίσεων άλλοι υπουργοί εξωτερικών αναβάλουν μέχρι και διεθνείς προγραμματισμένες συναντήσεις τους και άλλοι τριγυρίζουν σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Εξαρτάται, βέβαια, από το τι επιδιώκει κανείς…
Έντονο προβληματισμό και ανησυχία εκφράζει δημοσίευμα των Financial Times ως προς το αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών στην Ελλάδα, τονίζοντας τον κίνδυνο αστάθειας σε μία κρίσιμη περίοδο για τη χώρα. Το δημοσίευμα, με τίτλο «Προεκλογική απειλή της σταθερότητας στην Ελλάδα», αναφέρεται στη βροχή τροποποιήσεων που έχουν κατατεθεί στο κοινοβούλιο και στις προσπάθειες που καταβάλλει ο Λουκάς Παπαδήμος για να διατηρήσει τον έλεγχο της κυβέρνησής του.

«Η αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου στην Ελλάδα έχει βυθιστεί σε τόσο χαμηλά επίπεδα που τα δύο μεγάλα κόμματα της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς δυσκολεύονται να βρουν κατάλληλους υποψηφίους για τις επικείμενες εκλογές», αναφέρει το δημοσίευμα. Οι F.T. επικαλούνται βετεράνο της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος ανώνυμα δηλώνει: «Έχει μειωθεί σημαντικά ο αριθμός των πιθανών υποψηφίων και για τα δύο κόμματα, ειδικά στην επαρχία… Τόσο οι αξιοσέβαστοι επαγγελματίες όσο και διακεκριμένοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι απορρίπτουν τις προτάσεις». Αντίστοιχο είναι το πνεύμα ανώτατου στελέχους του ΠΑΣΟΚ που δηλώνει: «Λιγότεροι άνθρωποι από ό,τι συνήθως θέλουν να κατέβουν σε αυτές τις εκλογές».

«Οι διεθνείς πιστωτές βασίζονται στην εκτίμηση ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος του ΠΑΣΟΚ και ο Αντώνης Σαμαράς της κεντροδεξιάς παράταξης θα ανανεώσουν την κυβερνητική συμμαχία μετά τις εκλογές έτσι ώστε να αναδυθεί η χώρα από την ύφεση μέχρι τα τέλη του 2013», αναφέρουν οι F.T. και συμπληρώνουν: «Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων, όμως, φαίνεται πως στηρίζει τα μικρά κόμματα της αντιπολίτευσης, που αντιτίθενται στις μεταρρυθμίσεις, από το Κομμουνιστικό Κόμμα και την ακροδεξιά Χρυσή Αυγή. Ακόμη όμως και αν τα δύο κόμματα κατορθώσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση, πιθανότατα θα έχει μικρή διάρκεια ζωής».

Οι Financial Times επισημαίνουν το δύσκολο έργο της νέας κυβέρνησης, η οποία «θα πρέπει να νομοθετήσει νέα μέτρα 11 δισ. ευρώ μέχρι τον Ιούλιο βάσει του δεύτερου μνημονίου» και φιλοξενούν δηλώσεις του Γιώργου Κύρτσου, ο οποίος επισημαίνει: «Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η όποια νέα κυβέρνηση θα βρίσκεται σε πιο αδύναμη θέση από την προηγούμενη. Ό,τι και να συμβεί, θα έχουμε αστάθεια».


«Δημιουργήσαμε την Ιταλία, τώρα πρέπει να δημιουργήσουμε Ιταλούς», είναι μια διάσημη φράση του Ιταλού διανοούμενου Massimo d’ Azeglio, μετά την ενοποίηση της χώρας του το 1861. Η σημερινή γενιά Ευρωπαίων πολιτικών αντιμετωπίζει την σύγχρονη εκδοχή του διλήμματός του: Δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση, τώρα πρέπει να φτιάξουν Ευρωπαίους.

Η δημιουργία της ομαδικής ταυτότητας συνήθως πραγματοποιείται μέσα από πολλές γενιές, αλλά οι Ευρωπαίοι πολιτικοί δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια του χρόνου. Αν δεν πείσουν τους 500 εκατομμύρια πολίτες της ΕΕ να νοιώσουν περισσότερο δεμένοι με την Ευρώπη και λιγότερο με τις χώρες τους, ίσως δεν μπορέσουν να κάνουν τα απαραίτητα βήματα για την διάσωση του ευρώ.

Οι περισσότεροι αναλυτές πιστεύουν ότι, για να σωθεί το ευρώ, θα πρέπει να βρει στήριξη σε έναν πολύ μεγαλύτερο ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, σε κοινά ομόλογα (ευρωομόλογα) και πιο ισχυρή κεντρική κυβέρνηση. Αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να προκύψουν άμεσα, αλλά η κατεύθυνση της διαδρομής πρέπει να καθοριστεί σύντομα. Ωστόσο,η λαϊκή στήριξη για βήματα τέτοιου είδους δεν φαίνεται πουθενά. Οι Γερμανοί φορολογούμενοι αντιδρούν στην ιδέα να δώσουν περισσότερα κεφάλαια στην νότια Ευρώπη. Οι Έλληνες και ΙσπΗ ευρωπαϊκή ταυτότητα που χρειάζεται ώστε να αποδώσει η Ευρώπη δεν είναι αρκετά ισχυρή. Όμως χωρίς αυτήν, η ΕΕ μοιάζει σαν κτίριο με σαθρά θεμέλια, που προσπαθεί να αντέξει στον πολιτικό και οικονομικό σεισμό.

Όπως και η Ιταλία, η Ευρώπη πάσχει από διχασμό Βορρά – Νότου, με αμοιβαίες πικρίες, που μεγαλώνουν συνέχεια, ανάμεσα στους πολίτες του πιο εύπορου Βορρά και του οικονομικά προβληματικού Νότου. Οι πολιτικοί πρέπει να βρουν τρόπο να πείσουν και τις δύο πλευρές να ξεπεράσουν τις διαφορές τους, σκεφτόμενοι ότι είναι όλοι Ευρωπαίοι.

Όμως η «δημιουργία Ευρωπαίων» θα είναι πολύ πιο δύσκολη από την «δημιουργία Ιταλών». Η διαδικασία της δημιουργίας ταυτότητας πρέπει να γίνει μέσα σε μια τεράστια εδαφικά περιοχή με βαθιές διαφορές γλώσσας και κουλτούρας.

Ολοι οι δημιουργοί εθνών είχαν επίγνωση του γεγονότος ότι το κοινό εθνικό παρελθόν και η ενιαία γλώσσα είναι ουσιώδη στοιχειά για την δημιουργία ενός έθνους. Ο έλεγχος του εκπαιδευτικού συστήματος είναι βασικός. Το 1861, μόνο ένας στους 40 Ιταλούς μιλούσε ιταλικά. Κι αυτό διορθώθηκε μέσω των σχολείων. Όμως σήμερα την εκπαίδευση κρατούν αυστηρά τα 27 έθνη της ΕΕ. Δεν υπάρχει κοινή διδακτική ύλη εντός της ΕΕ, πολύ περισσότερο, απουσιάζει η κοινή γλώσσα.

Μετά από την σύνοδο της ΕΕ κατά την οποία δημιουργήθηκαν οι γερμανικής έμπνευσης δημοσιονομικοί κανόνες, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος των Χριστιανοδημοκρατών της καγκελαρίου Angela Merkel, ο κ. Volker Kauder είπε: «Τώρα η Ευρώπη μιλά γερμανικά». Αυτό όμως δεν ισχύει ούτε κυριολεκτικά ούτε μεταφορικά. Είναι πάρα πολύ νωρίς για να ισχυριστεί κάποιος ότι η γερμανική «κουλτούρα οικονομικής σταθερότητας» ενσωματώθηκεστην νότιο Ευρώπη. Και στην πραγματικότητα η διδασκαλία της γερμανικής γλώσσας φθίνειστην Ευρώπη, έστω κι αν παρατηρείται αύξηση της ζήτησης για μαθήματα γερμανικής γλώσσας στη νότιο Ευρώπη, καθώς η ανεργία προκαλεί μετανάστευση.

Αν η Ευρώπη ήθελε πραγματικά να διδαχθούν όλοι οι πολίτες της μια κοινή γλώσσα, ο προφανής υποψήφιος θα ήταν τα αγγλικά. Όμως το να προταθεί να γίνουν τα αγγλικά υποχρεωτική γλώσσα στα γαλλικά σχολεία, θα ήταν απλώς ένας νέος και διασκεδαστικός τρόπος για πολιτική αυτοκτονία.

Βέβαια κάποιοι παρατηρητές νόμιζαν ότι εντόπισαν ελπιδοφόρες ενδείξεις δημιουργίας μιαςπανευρωπαϊκής ταυτότητας στις επικείμενες γαλλικές προεδρικές εκλογές, όταν ανακοινώθηκε ότι η κα Angela Merkel θα συνταχθεί με την εκστρατεία του κου Nicolas Sarkozy. Όμως η ιδέα αμέσως εγκαταλείφθηκε, μαζί με τις αρχικές δηλώσεις Sarkozy ότι θα εισάγει το επιτυχημένο γερμανικό μοντέλο στην Γαλλία. Οσο για την καταιγιστική πρώτη ομιλία του κυρίου αντιπάλου του François Hollande, αυτή ήταν γεμάτη αναφορές σε μεγάλες μορφές της γαλλικής ιστορίας, από τον Κλεμανσώ μέχρι τον Καμύ, αλλά στην Ευρώπη δεν έγινε σχεδόν καμία αναφορά.

Μάλιστα, καθώς περνάει ο καιρός, η προεκλογική συζήτηση στην Γαλλία γίνεται όλο και πιοεσωστρεφής. Οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών, που είναι πεπεισμένοι ότι η Ευρώπη πρέπει να προωθήσει βαθύτερη ενοποίηση, είναι ωστόσο υποχρεωμένοι να ακούν τον κ. Hollande να υπόσχεται «επαναδιαπραγμάτευση» του νέου δημοσιονομικού συμφώνου της ΕΕ και τον κ. Sarkozy να απειλεί να αποσύρει την Γαλλία από την συμφωνία ελεύθερης διακρατικής μετακίνησης (συνθήκη Σένγκεν). Στις εκλογές της Ελλάδας τον επόμενο μήνα, είναι επίσης πολύ πιθανό να εκδηλωθούν μεγάλες εξάρσεις εθνικιστικών συμπεριφορών, ειδικά μετά την συγκλονιστική αυτοκτονία συνταξιούχου έξω από την Βουλή, που στο σημείωμά του κατηγορούσε τους Έλληνες πολιτικούς ότι είναι προδότες οι οποίοι πούλησαν την χώρα στους ξένους.

Οι ομαδικές ταυτότητες μπορούν να σφυρηλατηθούν σε καιρούς κρίσεων και πολέμου. Όμως, αντί να «δημιουργεί Ευρωπαίους», η σημερινή κρίση ενθαρρύνει τους πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επιστρέψουν σε παλαιότερες εθνικές ταυτότητες, με βαθύτερες ρίζες. ανοί ψηφοφόροι δεν δείχνουν έτοιμοι να αφήσουν τις Βρυξέλλες να φτιάξουν τους προϋπολογισμούς τους.


Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Πόσους θα τρομάξει η απειλή της αποπομπής από το ευρώ στις εκλογές; Πόσοι θα πιστέψουν ότι η Γερμανία και οι άλλοι αφιονισμένοι ευρωζωνάτοι της πρώτης κατηγορίας είναι έτοιμοι να μας πυροβολήσουν εν ψυχρώ αν δεν είμαστε απίκο στις υποχρεώσεις μας έναντι των δανείων, των συμβάσεων, των μνημονίων και των δημοσιονομικών συμφώνων; Πόσοι θα πιστέψουν ότι η παραμονή μας στην ευρωζώνη θα κριθεί από το αν θα ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.; Άβυσσος η ανθρώπινη ψυχή...

Το βέβαιο είναι ότι – όπως έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν – η αποπομπή μιας χώρας από την ευρωζώνη δεν είναι νομικά εφικτή. Ωστόσο το νομικό μέρος δεν αποτελεί το ισχυρότερο επιχείρημα, αφού η ευρωζώνη, σε αυτή την κρίση, έχει μετατρέψει το νομικό της πλαίσιο σε κουρελού. Ακόμη και τη Συνθήκη της Λισσαβώνας υπερβαίνει προκειμένου η Γερμανία να επιβάλει τον δικό της δημοσιονομικό κανόνα και τη «διάσωση του ευρώ».

Πολύ πιθανότερη μοιάζει ίσως η εξώθηση της Ελλάδας – και ίσως άλλων «αμαρτωλών» χωρών της ευρωπεριφέρειας – στην επιλογή της μονομερούς εξόδου, η οποία αντιθέτως είναι εφικτή σύμφωνα με το άρθρο 50 της Συνθήκης της Λισσαβώνας, όπου προβλέπεται ότι ««μια χώρα έχει το δικαίωμα να αποσυρθεί (σ.σ.: προφανώς οικειοθελώς!) από την Ένωση σε συνάρτηση με το δικό της Σύνταγμα».

Διαδικαστικά η χώρα αυτή θα πρέπει να υποβάλει αίτημα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο θα έλθει σε συμφωνία με την εν λόγω χώρα. Για επικύρωση της εξόδου χρειάζεται απλή πλειοψηφία (όχι ομοφωνία!) των κρατών - μελών και η συγκατάθεση του Ευρωκοινοβουλίου. Η διαδικασία εξόδου θεωρείται ότι διαρκεί περίπου δύο χρόνια, αν και κάποιοι αναλυτές πιστεύουν ότι μπορεί να είναι εντυπωσιακά πιο σύντομη.

Συνεπώς, θεωρητικά, είναι εφικτή μια οικειοθελής έξοδος, η οποία προβλέπεται και από την ευρωπαϊκή συνθήκη. Και μάλιστα με... συναινετικές διαδικασίες.

Η συναινετική έξοδος

Ακόμη και αυτή, όμως, όπως λέει σε ανάλυσή του στους Financial Times ο Wolfgang Munchau, είναι ικανή να προκαλέσει ένα νομικό χάος με θύμα την ίδια την ευρωζώνη. Ιδού πώς:

«Τι θα λέγατε εάν όλοι στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσιζαν να παραβιάσουν τον νόμο και απλούστατα επέτρεπαν σε ένα κράτος - μέλος να βγει από την ευρωζώνη χωρίς να βγει από την Ε.Ε.; Εάν όλοι παρανομήσουν, τότε σε ποιον θα ασκηθεί νομική δίωξη; Όλοι άλλωστε γνωρίζουμε ότι η ευρωπαϊκή νομοθεσία είναι... ευπροσάρμοστη. Θυμηθείτε ότι απαγορευόταν και η κρατική στήριξη.

Εάν η χώρα που αποχωρήσει από την ευρωζώνη παραμείνει μέλος της Ε.Ε., τότε εξακολουθεί να υπόκειται και στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Εάν εγκαταλείψει το ευρώ σε όλα τα εγχώρια συμβόλαια, αλλά το διατηρήσει στα συμβόλαια που έχει στο εξωτερικό, τότε θα ακολουθήσει βροχή μηνύσεων, οι οποίες μάλιστα θα έχουν βάση.

Κάθε πολίτης της συγκεκριμένης χώρας θα μπορεί να κινηθεί νομικά εναντίον της κυβέρνησής της και ενδεχομένως εναντίον των κυβερνήσεων των άλλων κρατών - μελών. Η έξοδος από την ευρωζώνη θα ισοδυναμεί με δυσμενή διάκριση λόγω ιθαγένειας. Θα καταπατείται, με άλλα λόγια, μία από τις βασικότερες αρχές της Ε.Ε. Θυμηθείτε ότι το ευρώ θα εξακολουθεί να είναι το νόμισμα και της συγκεκριμένης χώρας, βάσει των συνθηκών.

Εάν η Ε.Ε. επιλέξει να ακολουθήσει αυτήν την οδό, τότε κάθε σύμβαση θα τεθεί εν αμφιβόλω».

Μονομερώς – και μόνο...

Η επιλογή λοιπόν που απομένει ως θεσμικά δυνατή είναι αυτή της μονομερούς εξόδου. Προσέξτε το επιχείρημα του Munchau:

«Η έξοδος από την Ε.Ε. είναι μία μονομερής πράξη. Η χώρα που θα βγει από την Ε.Ε. χάνει την πρόσβαση στη χρηματοδότηση της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και στα κοινοτικά διαρθρωτικά κονδύλια. Ενδεχομένως να υπάρξουν φιλικές μεταβατικές συμφωνίες ή μία συμφωνία για να ενταχθεί το εν λόγω κράτος σε αυτό που είναι γνωστό ως Ευρωπαϊκή Οικονομική Περιοχή, η οποία δίνει τη δυνατότητα σε χώρες εκτός της Ε.Ε. να έχουν πρόσβαση στην ενιαία αγορά. Όλα αυτά, όμως, χρειάζονται χρόνο διαπραγματεύσεων.

Εάν στόχος της άσκησης είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, τότε θα πρέπει να γίνει μέσα σε λίγες ημέρες ώστε να αποφευχθεί η μαζική φυγή κεφαλαίων από τη συγκεκριμένη χώρα. Ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος θα ήταν μία απλή συνθήκη “οικειοθελούς εξόδου”.

Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, δεν μπορούμε να διαχειριστούμε πολλά. Η χώρα θα πρέπει να αλλάξει την ονομαστική αξία όλων των εγχώριων συμβολαίων και πιθανότατα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να κηρύξει πτώχευση σε όλες τις υποχρεώσεις της στο εξωτερικό».

Mission: Impossible

Συνεπώς θα πρέπει μάλλον να είναι προσεκτικότεροι όσοι επισείουν την απειλή της αποπομπής από το ευρώ, αλλά και περισσότερο ψύχραιμοι αυτοί στους οποίους απευθύνεται ο εκβιασμός.

Στην πραγματικότητα, μέχρι η Γερμανία να επιτύχει την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λισσαβώνας, για την οποία πάντως εργάζεται συστηματικά, είναι πολύ ευκολότερο και νομότυπο να εξωθηθεί μια χώρα να εγκαταλείψει το ευρώ, έστω και μονομερώς – δηλαδή... ατάκτως – υπό την προϋπόθεση ότι το ευρωσύστημα θα είναι στον μέγιστο δυνατό βαθμό θωρακισμένο έναντι αυτής της επιλογής.

Η εξώθηση σε αποχώρηση, θεωρητικά, δεν είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Εκτός από την επιβολή της φονικής λιτότητας και της ήδη συντελούμενης οικονομικής καταστροφής, υπάρχει και ένα άλλο ενισχυτικό στοιχείο:

Το άρθρο 7 της Συνθήκης της Λισσαβώνας αναφέρει ότι τα τέσσερα πέμπτα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, σε συνδυασμό με θετική γνωμοδότηση της Κομισιόν και της ευρωβουλής, μπορούν να αφαιρέσουν όλα τα δικαιώματα από μια χώρα εάν αποφανθούν ότι λειτουργεί κατά παράβαση των κανόνων της Ε.Ε., δηλαδή ενδεχομένως του δημοσιονομικού συμφώνου, του οποίου η τήρηση από την Ελλάδα μοιάζει με μια αποστολή αδύνατον πλέον να επιτευχθεί.

Εάν η παραμονή στην ευρωζώνη, με το ήδη τεράστιο καταβαλλόμενο κόστος, τους αμέσως επόμενους μήνες, θα έχει καταστεί σχεδόν εφιαλτική υπό τους δεδομένους όρους, φανταστείτε τι θα συμβεί αν πλέον μια χώρα όπως η Ελλάδα δεν έχει ούτε τα στοιχειώδη δικαιώματα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην πραγματικότητα – το επισημαίνουν άλλωστε πολλοί αναλυτές παγκοσμίως – όλα είναι ανοιχτά ως προς το τι δυνητικά θα κάνει η Ελλάδα προκειμένου να διασώσει τα στοιχειώδη.

Ελπίζουν στην ατιμωρησία

Συνοψίζοντας με απλά λόγια, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αποδεχόμαστε αβασάνιστα τους εκβιασμούς. Κανένας δεν θα αναλάμβανε το ρίσκο να... «μας πτωχεύσει» εξ αιτίας του Μεσοπρόθεσμου ή του PSI. Πολύ περισσότερο εξ αιτίας του τι θα ψηφίσουμε ή αν θα κάνουμε το όποιο δημοψήφισμα. Αν η ευρωζώνη τελικά, ανίκανη να δώσει βιώσιμη διέξοδο στην κρίση χρέους, επιλέξει να μας εξωθήσει σε έξοδο από την ευρωζώνη, η επιλογή της σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι απολύτως διαχειρίσιμη για τις ευρωπαϊκές ηγεσίες, όσο και αν θεωρούν τους εαυτούς τους προετοιμασμένους.

Το ότι πολλοί – μεταξύ αυτών και ο Σόιμπλε – θα ήθελαν να μας «σουτάρουν» είναι γνωστό. Αλλά καμιά κίνηση στη ναρκοθετημένη σκακιέρα της ευρωζώνης δεν είναι χωρίς κόστος. Τουλάχιστον αυτό ας το γνωρίζουμε κάθε φορά που κάποιος παίζει βρώμικα παιχνίδια με τον δικαιολογημένο φόβο της πλειονότητας της κοινωνίας για το «άγνωστο».

Εξ άλλου πολύ σημαντικότερο πρόβλημα για τον ελληνικό λαό αποτελεί το ότι η πορεία της παραμονής στο ευρώ – έτσι τουλάχιστον όπως άλλοι τη σχεδίασαν και όπως το σύστημα εξουσίας την αποδέχθηκε και τη συνυπέγραψε – οδηγεί μαθηματικά σε μια καταστροφή εθνικών διαστάσεων.

Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί το γεγονός ότι το ελληνικό σύστημα εξουσίας δεν έχει εκπονήσει εναλλακτικά σχέδια, ώστε, αν και όταν η έξοδός μας από το ευρωσύστημα καταστεί αναπόφευκτη ή επιβεβλημένη, να είναι διαχειρίσιμη. Δυστυχώς όλα δείχνουν ότι, ακόμη και σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, η διαχείρισή του θα αφεθεί στα χέρια των δανειστών και των άλλων επικυρίαρχων.

Η ελληνική πολιτική ελίτ, δυστυχώς, έχει παραδώσει άνευ όρων τα κλειδιά της χώρας, στέκει ακίνητη και μοιραία, δέσμια αρπακτικών κέντρων εξουσίας και απλώς... ελπίζει ότι θα μείνει ατιμώρητη. Αυτός είναι ένας ακόμη σοβαρός λόγος για να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Και το πρώτο βήμα είναι οι επερχόμενες εκλογές, οι οποίες οσονούπω θα προκηρυχθούν...