Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Δεκ 2015


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Στο έλεος των αντίχριστων

Τον Σεπτέμβριο για δεύτερη φορά μέσα στο 2015, ο πενόμενος αλλά αλόγιστος λαός μας, ανέθεσε τις τύχες της Πατρίδος μας στο ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, το κόμμα εκ των αριστερών που όπως όλα τα προηγούμενα κόμματα υφάρπαξαν την ψήφο των Ελλήνων πολιτών με ασύστολα ψεύδη και ανεφάρμοστες υποσχέσεις. Υποσχόμενοι καλύτερες ημέρες για τον λαό, και τελικά τον πότισαν ξύδι και χολή.
Ωστόσο, οι σημερινοί κυβερνώντες είναι ακόμα χειρότεροι από τους προηγούμενους, γιατί επιπρόσθετα έχουν ως κυρίαρχο σκοπό το ξεθεμελίωμα όλων εκείνων των Ιερών κανόνων που χαρακτηρίζουν το Έθνος των Ελλήνων.
Γιατί, στα υψηλά κλιμάκια της ιεραρχίας του ΣΥΡΙΖΑ, κυριαρχούν οι αντίχριστοι, οι διώκτες της Ορθοδοξίας. Και είναι λάθος να λέμε πως ο Τσίπρας, ο Βούτσης, ο Φίλης και τόσοι άλλοι είναι άθεοι. Ο άθεος, δεν πιστεύει πουθενά, αλλά δεν είναι πολέμιος της Ορθοδοξίας. Αντίθετα, ο αντίχριστος μισεί την Ορθοδοξία και έχει κηρύξει πολυμέτωπο αγώνα εναντίον της.
Σ΄ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η ψήφιση του νομοσχεδίου για τη συμβίωση των ομόφυλων ζευγαριών. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πρόταση της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ για την κατάργηση της προσευχής στα σχολεία. Όπως, στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και ο πόλεμος κατά του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία...

Ο Καμμένος σε ρόλο “Εφιάλτη”

Όμως, ακόμη μεγαλύτερες ευθύνες στα διαπραττόμενα εγκλήματα κατά του Έθνους των Ελλήνων, έχει ο Πάνος Καμμένος και το μόρφωμά του, οι “Ανεξάρτητοι Έλληνες”. Ο “Εφιάλτης” από τα δεξιά, αφού πρώτα ακύρωσε τον ίδιο του τον εαυτό ποδοπατώντας την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματός του και όλες τις βαρύγδουπες εξαγγελίες του για ανυποχώρητη στάση στις “κόκκινες γραμμές”,
στη σύμπραξή του με το ΣΥΡΙΖΑ, στη συνέχεια εκ του ασφαλούς “παίζει” το παιχνίδι της Εξουσίας. Το παίζει επαναστάτης και δεν ψηφίζει το νομοσχέδιο για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας σε αλλοδαπούς μετανάστες, αφού πρώτα εξασφάλισε πως θα υπάρξει στη Βουλή πλειοψηφία από άλλους καλοθελητές του Συστήματος και έτσι δεν θα κινδυνεύσει η Κυβέρνηση.
Αφήνει ελεύθερους κατά συνείδηση τους βολευτές του να ψηφίσουν το νομοσχέδιο που αφορά στη συμβίωση των ομόφυλων ζευγαριών. Αφού πρώτα εξασφάλισε ο ΣΥΡΙΖΑ την πλειοψηφία στη Βουλή, με τη σύμφωνη γνώμη επί του νομοσχεδίου, του ΠΑΣΟΚ, του “Ποταμιού” και της “Ένωσης Κεντρώων”.
Επαναστάτης εκ του ασφαλούς ο Πανούλης. Και με τον λαό και με την Εξουσία.

Παραμένει το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΝΔ

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν στο στρατόπεδο της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δυστυχώς, δεν υπάρχει αξιωματική αντιπολίτευση για να αντιπαρατεθεί μαζί τους. Στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, κοντά 3 μήνες τώρα, ασχολούνται με τις εσωκομματικές τους διαδικασίες. Τρεις ολόκληρους μήνες, οι 4 υποψήφιοι για την Προεδρεία της ΝΔ και μαζί τους όλος ο κομματικός μηχανισμός, ασχολείται με αυτό το θέμα. Ουδείς από το κόμμα της ΝΔ, ασχολείται με τα τόσα δεινά που επιφέρουν στον ελληνικό λαό οι πολιτικές αποφάσεις του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ, που από αριστερό κόμμα, εξελίχθηκε στον πλέον σκληρό εκφραστή του νεοφιλελευθερισμού. Και αφού “κατάφεραν”, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, εκεί στη ΝΔ, να οδηγήσουν σε μέγα φιάσκο τη διαδικασία της ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου, την Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015, με τεράστιες πολιτικές συνέπειες, πραγματοποίησαν τελικά τη διαδικασία εκλογής Προέδρου, την Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015.
Μια διαδικασία που περίμεναν όλοι με αγωνία – ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων - προκειμένου να διαπιστώσουν ποιο θα ήταν το τελικό αποτέλεσμα. Όχι, τόσο το εκλογικό, αλλά κυρίως της τάσεως των ψηφοφόρων της κεντροδεξιάς Παράταξης προς αυτό που είχε δημιουργηθεί με την αναγγελία των τεσσάρων υποψηφιοτήτων. Δηλαδή, οι πάντες γνώριζαν πως ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης, υποστηριζόταν από τον “ιδιοκτήτη” της γαλάζιας πολυκατοικίας, τον Κώστα Καραμανλή. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την “Ιερά” Οικογένεια Μητσοτάκη. Ο Άδωνις Γεωργιάδης από το διαμορφωμένο εσχάτως πολιτικό τζάκι του Σαμαρά. Και ο Απόστολος Τζιτζικώστας, φάνταζε να εκφράζει το νέο, το φρέσκο, που δεν είχε στηρίξεις από την πολιτική παραταξιακή νομενκλατούρα του “χθες”, υπεύθυνη για το σημερινό κατάντημα της Πατρίδας και της κεντροδεξιάς Παράταξης.
Γι΄ αυτό η 20η Δεκεμβρίου, χαρακτηρίστηκε ως ημέρα ορόσημο για την Κεντροδεξιά. Οι ψηφοφόροι της, είχαν μοναδική ευκαιρία για να αποτινάξουν από την Παράταξη και την Πατρίδα, όλους εκείνους που τις οδήγησαν στην αφάνεια, την ανυποληψία και με μαθηματική ακρίβεια τη ΝΔ σε μελλοντικές χαμηλές εκλογικές πτήσεις, αλλά ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, αυτοί επέλεξαν να στηρίξουν τα παλαιολιθικά τζάκια. Του Καραμανλή και του Μητσοτάκη.
Έτσι, απέδειξε αυτό το κομμάτι του λαού μας, πως δεν βάζει μυαλό με τίποτα. Αυτοί οι ίδιοι παρέδωσαν την Εξουσία στον Γιώργο Παπανδρέου, στον Αντώνη Σαμαρά και στον Αλέξη Τσίπρα. Ενδυνάμωσαν βροντοφωνάζοντας πως, το ιδιοκτησιακό καθεστώς της ΝΔ δεν αλλάζει. Παραμένει στον Κώστα Καραμανλή.
Το ζητούμενο βεβαίως είναι, πως μετά τις επαναληπτικές εσωκομματικές εκλογές στις 10 Ιανουαρίου, οι 4 δελφίνοι θα μπορέσουν να ομονοήσουν, μετά το τεράστιο χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ τους, με βαριές και προσβλητικές κουβέντες και εκφράσεις που εκτόξευσαν εναντίον αλλήλων. Πως είναι δυνατόν την επόμενη ημέρα αυτοί να συνεργαστούν κάτω από την ίδια πολιτική στέγη;
Γι΄ αυτό πολλοί υποστηρίζουν πως η διάλυση της ΝΔ είναι πιο κοντά από κάθε άλλη φορά, στα 41 χρόνια ύπαρξής της…

Πρίγκιπας “τρομοκράτης”

Το αποτέλεσμα της εσωκομματικής επικράτησης του Καραμανλισμού στη ΝΔ, επιβεβαιώνει το ρητορικό τίτλο – πριν από λίγες ημέρες - του άρθρου μου: “Ο Καραμανλής διαλύει τη ΝΔ και φέρνει τον τέως Βασιλιά”.
Αυτό το αποτέλεσμα – σύμφωνα με ακριβέστατες πληροφορίες μας – θα επισπεύσει τις διαδικασίες ιδρύσεως κόμματος από τον τέως Βασιλιά Κωνσταντίνο. Που όπως ακούγεται, αυτού του κόμματος θα ηγηθεί ο Πρίγκιπας Νικόλαος, προκειμένου να μείνει στο απυρόβλητο ο Διάδοχος Παύλος για παν ενδεχόμενο.
Σημαντικός επιπρόσθετος λόγος της επίσπευσης ιδρύσεως του φιλοβασιλικού κόμματος, είναι η επικράτηση του Καραμανλισμού στις εσωκομματικές διαδικασίες της ΝΔ. Και αυτό γιατί, φιλοβασιλικοί κύκλοι θεωρούν πως ο χειρότερος εχθρός της Βασιλείας υπήρξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο οποίος πρόδωσε τη Βασιλεία και συντάχθηκε με τον Κομμουνισμό. Οι ίδιοι κύκλοι θεωρούν πως αυτή η πολιτική κίνηση θα ανακουφίσει τον ελληνικό λαό που αναζητά την χαμένη ελπίδα και επίσης, πιστεύουν πως αυτή η πολιτική κίνηση θα έπρεπε ήδη να έχει λάβει σάρκα και οστά.
Επίσης, μας επιβεβαίωσαν πως έχουν γίνει ήδη συναντήσεις με σημερινούς βουλευτές της ΝΔ, αλλά και με πολλούς που διατέλεσαν βουλευτές κατά το παρελθόν. Είναι δε, ιδιαίτερα αισιόδοξοι, σύμφωνα και με κρυφές δημοσκοπήσεις που έχουν πραγματοποιήσει, όπου ψηφοφόροι της ΝΔ επαινούν και συντάσσονται σ΄ αυτήν την προοπτική.
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει μεγάλο φιλοβασιλικό κομμάτι του λαού μας που αναπολεί τις παλαιές “ένδοξες” στιγμές της Βασιλείας στην Ελλάδα, ειδικότερα μετά τη διαδρομή της Μεταπολίτευσης στη χώρα…

Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία”
egerssi@otenet.gr



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Κλείνει τη χρονιά με επίθεση στην Ελλάδα ο υπεύθυνος για την κατάντια της Ευρώπης 
Δίδυμο νεο-ναζιστών, Σόιμπλε και Χέρμαν, απειλούν την Ελλάδα με έξοδο από τη Σένγκεν

Σε νέα επίθεση κατά της Ελλάδας προχώρησε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε, αλλά και ο υπουργός Εξωτερικών της Βαυαρίας Χέρμαν.

“Οι Έλληνες δεν θα έπρεπε να κατηγορούν άλλους για τα προβλήματά τους, αλλά θα πρέπει να κοιτάξουν και πώς μπορούν οι ίδιοι να βελτιωθούν. Σίγουρα δεν λείπει η υποστήριξη της Ευρώπης, αλλά οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν τη χώρα ανταγωνιστική”, δηλώνει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αναφερόμενος στην διαχείριση της προσφυγικής κρίσης εκ μέρους της Ελλάδας, αλλά και στην οικονομική κρίση.
Κριτική στην Ελλάδα για ελλιπή φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ασκεί και ο υπουργός Εσωτερικών της Βαυαρίας Γιοάχιμ Χέρμαν, κάνοντας λόγο για “φάρσα”.

Ο κ. Σόιμπλε, σε συνέντευξη που παραχωρεί στην Bild am Sonntag, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα επί χρόνια περιφρονούσε τους κανόνες του Δουβλίνου που προβλέπουν ότι οι μετανάστες υποβάλλουν αίτημα χορήγησης ασύλου στην χώρα εισόδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τονίζει ότι τα γερμανικά δικαστήρια αποφάσισαν η Γερμανία να μην επαναπροωθεί τους ανθρώπους προς την Ελλάδα, καθώς η συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες δεν ήταν ανθρώπινη.

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με ενδεχόμενες τριβές στην σχέση του με την Άγκελα Μέρκελ, με αφορμή την Ελλάδα, ο κ. Σόιμπλε δηλώνει ότι η καγκελάριος είναι ευτυχής που ο ίδιος είναι υπουργός των Οικονομικών, καθώς γνωρίζει ότι μπορεί να βασιστεί πάνω του. “Την στήριξα περισσότερο από κάθε άλλον. Δεν είμαι ευχάριστος, αλλά είμαι πιστός”, δηλώνει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στην στάση κάποιων ανατολικών κρατών-μελών της ΕΕ στο ζήτημα της προσφυγικής κρίσης, ο κ. Σόιμπλε τονίζει ότι “η αλληλεγγύη δεν αρχίζει με εκατέρωθεν προσβολές – είναι ήδη σημαντική πρόοδος αν όλες οι χώρες έχουν επιτέλους αντιληφθεί ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ”, για να προειδοποιήσει ότι “οι ανατολικές χώρες θα πρέπει να δεχτούν πρόσφυγες, αλλά λιγότερους από την Γερμανία” και να επισημάνει ότι αυτές οι χώρες θα πρέπει και να αυξήσουν τις αμυντικές τους δαπάνες. “Θα χρειαστεί να δαπανήσουμε πολύ περισσότερους πόρους για κοινές ευρωπαϊκές αμυντικές πρωτοβουλίες. Η εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας των κρατών – μελών της ΕΕ πρέπει να συντονιστεί βήμα-βήμα. Ο απώτερος στόχος μας πρέπει να είναι ένας κοινός ευρωπαϊκός στρατός. Τα κονδύλια που ξοδεύουμε για 28 εθνικούς στρατούς θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν αποτελεσματικότερα από κοινού”, εξηγεί ο Γερμανός Χριστιανοδημοκράτης και εκτιμά ότι η Μέση Ανατολή δεν θα σταθεροποιηθεί χωρίς ισχυρότερη ανάμιξη της ΕΕ στην περιοχή.

Από την πλευρά του ο Γιοάχιμ Χέρμαν δηλώνει στην εφημερίδα “Welt am Sonntag” ότι “αυτό που κάνει η Ελλάδα είναι φάρσα” σε ό,τι αφορά την φύλαξη των εξωτερικών συνόρων και τονίζει ότι μια χώρα που δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της θα πρέπει να εγκαταλείπει την Ζώνη Σένγκεν. Αναφερόμενος μάλιστα στα προβλήματα στα Βαλκάνια, επισημαίνει ότι θα πρέπει να διασφαλισθούν τα σύνορα με την Σλοβενία ώστε όλοι όσοι εισέρχονται στην Σένγκεν από την Κροατία να καταγράφονται σωστά και να εντοπίζονται πιθανοί τρομοκράτες. “Αν αυτό δεν διασφαλισθεί εντός των επόμενων εβδομάδων, θα πρέπει να αναλάβουμε δράση για τα σύνορά μας”, δηλώνει.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Χωρίς απάντηση από ελληνικής πλευράς παραμένει η νέα πρόκληση της Τουρκίας να δεσμεύσει τρεις μεγάλες περιοχές στο Βόρειο και Κεντρικό Αιγαίο, για ασκήσεις για περίοδο …12 μηνών, από την 1η Ιανουαρίου μέχρι την 31η Δεκεμβρίου του 2016.

Η πρόκληση αυτή εκδηλώνεται την στιγμή που η Αθήνα έχοντας υποκύψει στη …γοητεία του Ταγιπ Ερντογάν και του Αχμέτ Νταβούτογλου έχει ήδη συμφωνήσει σε ένα πρόγραμμα συναντήσεων κορυφής που δίνουν την εικόνα βελτίωσης των διμερών σχέσεων, κάτι που βεβαίως δεν αντανακλά την πραγματική κατάσταση στο Αιγαίο. Αντίθετα…

Η Τουρκία παρά τις σοβαρές υποχωρήσεις στις οποίες προχώρησε η Ε.Ε. αλλά και η Αθήνα και η Λευκωσία, συνεχίζει να αφήνει την πόρτα ανοικτή στους δουλεμπόρους να στέλνουν εκατοντάδες μετανάστες και προσφυγες καθημερινά στα ελληνικά νησιά, ενώ επιμένει στην επιθετική πολιτική εναντίον της χώρας μας, δεσμεύοντας πεδία βολής στην καρδιά του Αιγαίου και για διάστημα 12 μηνών, με τρόπο που και η συνοχή της ελληνικής κυριαρχίας διασπάται και σοβαρά προβλήματα δημιουργούνται για την ασφαλή αεροναυτιλία σε κρίσιμες για την Ελλάδα περιοχές.

Συγχρόνως, η Τουρκία αμφισβητεί εκ νέου την αρμοδιότητα της Ελλάδας για Έρευνα και Διάσωση στο Αιγαίο και απαιτεί να γίνει αποδεκτή η απαίτηση της για αναγνώριση Ζώνης Ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση μέχρι το μέσο του Αιγαίου, εκεί δηλαδή που εκτείνεται παγίως η διεκδικητική πολιτική της, με τρόπο που επιχειρησιακά τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα θα εγκλωβιστούν σε ζώνη τουρκικής αρμοδιότητας.

Οι νέες αυτές προκλήσεις της Τουρκίας δημιουργούν ντε φάκτο καταστάσεις ενόψει των συναντήσεων που θα έχει ο Αλέξης Τσίπρας στην ‘Αγκυρα, με την τουρκική ηγεσία εντός του Ιανουαρίου, αλλά και της τριμερούς συνάντησης που θα έχει με την κ. Μέρκελ και τον Αχμετ Νταβούτογλου στη Χίο, με αντικείμενο το προσφυγικό και ενώ κορυφώνονται οι πιέσεις από την Ευρώπη που συνδέουν πλέον την διατήρηση της Συνθήκης Σένγκεν υπό την παρούσα μορφή της, με την «αποτελεσματική» φύλαξη των ελληνικών συνόρων και την αποδοχή της αυτόνομης λειτουργίας της ευρωπαϊκής ακτοφυλακής…

Η Άγκυρα με τρεις NAVTEX (1184/15, 1183/15, 1182/15) και τις αντίστοιχες ΝΟΤΑΜs που εξέδωσε τα Χριστούγεννα δεσμεύει για ασκήσεις τρεις μεγάλες περιοχές, στο Βόρειο Αιγαίο στην περιοχή βορείως της Λήμνου μέχρι τον Άθω και τη Θάσο, η δεύτερη μεταξύ Αη Στράτη και ανατολικά της Κύμης, εγκλωβίζοντας έτσι όλη την Σκύρο, ενώ η τρίτη περιοχή περικλείεται μεταξύ Πάτμου, Αμοργού, Δονούσας και της νησίδας Κινάρου.

Είχε προηγηθεί η ανανέωση της αμφισβήτησης της αρμοδιότητας της χώρας για Έρευνα και Διάσωση στην αναγνωρισμένη από τον ICAO περιοχή που συμπίπτει με το FIR Αθηνών, καθώς με δυο ΝΟΤΑΜ που εξέδωσε η Άγκυρα στις 23 Δεκεμβρίου (Α5832/15, Α5821/15) με αφορμή επιχείρηση διάσωσης στο Φαρμακονήσι, δήλωσε ότι η αρμοδιότητα για Έρευνα και Διάσωση μέχρι το μέσο του Αιγαίου ανήκει στις τουρκικές αρχές.

Η τουρκική αυτή θέση καθιστά ιδιαίτερα προβληματική την όποια συνεργασία θέλουν να επιβάλλουν μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας οι ευρωπαίοι εταίροι μεταξύ των Λιμενικών των δυο χωρών, στην αντιμετώπιση του προσφυγικού, καθώς κάθε τέτοια συζήτηση θα οδηγήσει τελικά στην διαπραγμάτευση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Σταύρου Λυγερού  

Πριν ένα χρόνο τέτοιες ημέρες, η Ελλάδα χόρευε στον ρυθμό της επικείμενης τρίτης ψηφοφορίας για την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας. Όλα έδειχναν ότι η τότε κυβερνητική πλειοψηφία δεν θα κατάφερνε να συγκεντρώσει τον μαγικό αριθμό των 180 βουλευτικών ψήφων με αποτέλεσμα την άμεση προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Έτσι και έγινε.

Από τότε οι εξελίξεις άρχισαν να τρέχουν με φρενήρη ρυθμό. Όπως αναμενόταν, ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και ο Τσίπρας σχημάτισε κυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ του Καμμένου. Μπορεί αυτή η σύμπραξη να εξέπληξε πολλούς και να κρίθηκε παράδοξη, αλλά δεν ήταν. Οι δύο εταίροι είχαν πολύ διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, αλλά είχαν και πολλούς κοινούς πολιτικούς παρονομαστές (πρωτίστως την αντιμνημονιακή θέση) και συγκλίνοντα συμφέροντα.

Τα όσα ακολούθησαν είναι γνωστά: Ο γεμάτος αυταπάτες πρώτος κύκλος των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές που κατέληξε στη μεταβατική συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου. Ακολούθησε ο δεύτερος και αδιέξοδος κύκλος, το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων, η προκήρυξη του δημοψηφίσματος και το εντυπωσιακό “όχι” στις ασφυκτικές συνθήκες των capital controls. Ο κύκλος έκλεισε στη σύνοδο κορυφής της 12ης-13ης Ιουλίου με τη δραματική συνθηκολόγηση του Τσίπρα.
Από εκείνη την ημέρα και μετά το κυβερνητικό σκάφος αλλάζει πορεία. Την υπογραφή του 3ου Μνημονίου ακολουθεί η ψήφισή του από τη Βουλή με τη σύμπραξη κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι). Το καλοκαίρι του 2015 θα μείνει στην ιστορία ως το καλοκαίρι της μεγάλης στροφής.

Η συνεπακόλουθη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ στέρησε από την κυβέρνηση την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αρνούμενος το σενάριο ενός κυβερνητικού συνασπισμού με τα άλλα μνημονιακά κόμματα, ο Τσίπρας ξανάστησε κάλπες στις 20 Σεπτεμβρίου. Παρά την κραυγαλέα πολιτική κωλοτούμπα του κέρδισε με αμελητέες απώλειες και επανήλθε στο μέγαρο Μαξίμου με τον ίδιο εταίρο. Είχε την ικανοποίηση, μάλιστα, να δει τους εσωκομματικούς αντιπάλους του να μένουν εκτός Βουλής.

Τα καλά για τον Τσίπρα και το κόμμα του, όμως, τελείωσαν σ’ εκείνο το χρονικό σημείο. Από τότε το 3ο Μνημόνιο έπαψε να είναι μία αφηρημένη δέσμευση. Με την ψήφιση των αλλεπάλληλων προαπαιτούμενων άρχισε να μεταφράζεται σε επώδυνα για την κοινωνία μέτρα, σε πρόσθετα φορολογικά βάρη, σε πρόσθετες περικοπές, σε πλειστηριασμούς κλπ.

Όταν στις 20 Σεπτεμβρίου οι Έλληνες πήγαν στις κάλπες, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υπογράψει και ψηφίσει το 3ο Μνημόνιο, αλλά δεν είχε αρχίσει να το εφαρμόζει. Με άλλα λόγια, οι ψηφοφόροι γνώριζαν γενικά ότι θα εφαρμοσθούν δύσκολα μέτρα, αλλά δεν είχαν ακόμα αρχίσει να λαμβάνουν τον λογαριασμό. Δεν είχαν το βίωμα και ως εκ τούτου είχαν τη δυνατότητα να τρέφουν κάποιες αυταπάτες για αυτό που ερχόταν. Από πολιτικής απόψεως, πρόκειται για κρίσιμης σημασίας διαφορά. Έτσι εξηγείται ότι μόλις τρεις μήνες μετά την εκλογική νίκη του, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να χάνει έδαφος, παρότι η ΝΔ απέχει πολύ από το να πείσει ως εναλλακτική λύση.

Στο κοινοβουλευτικό επίπεδο οι κυβερνητικές απώλειες είναι μόνο δύο έδρες, αλλά δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως στην πορεία δεν προκύψουν και νέα ρήγματα, όπως είχε συμβεί και στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, όταν ψήφιζαν μνημονιακά μέτρα. Το 3ο Μνημόνιο δεν είναι ένα πικρό ποτήρι που κλείνεις τη μύτη, το πίνεις μονορούφι και ξεμπερδεύεις. Όπως έχει αποδειχθεί και με τα προηγούμενα, είναι ένας κατήφορος και η λογική του κατήφορου είναι ο πάτος, στην περίπτωσή μας ένας απροσδιόριστος πάτος.

Αυτή την κατάσταση στο πολιτικό σκηνικό αφήνει το ταραχώδες 2015 και αυτή κληρονομεί το 2016. Από την ψήφιση του 3ου Μνημονίου ο πρωθυπουργός έχει καταστήσει σαφές πως πρόθεσή του είναι να προχωρήσει γρήγορα και αποφασιστικά στην εφαρμογή του για να εξέλθει μία ώρα αρχύτερα η Ελλάδα από το καθεστώς του μνημονιακού εξαναγκασμού. Την ίδια θέση εξέφρασε και σε τελευταία συνέντευξή του, δηλώνοντας πως η Ελλάδα πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να ανακτήσει την εθνική κυριαρχία της και πως «η εφαρμογή του προγράμματος είναι η καλύτερη από κάθε άλλη επιλογή».

Το αξιοσημείωτο σ’ αυτή την υπόθεση είναι ότι η δεδηλωμένη βούληση του Τσίπρα δεν μεταφράζεται πάντα στις αντίστοιχες πράξεις. Για την ακρίβεια, όταν η κυβέρνηση έρχεται αντιμέτωπη με τις δεσμεύσεις της δεν είναι λίγες οι φορές που ψάχνει πρακαμπτηρίους ή ολιγωρεί. Αυτή είναι η αιτία που η ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης έχει μετατεθεί από τον περασμένο Νοέμβριο στα τέλη Ιανουαρίου.

Ο πρωθυπουργός έχει επενδύσει πολλά στη σημαντική μείωση του ελληνικού χρέους μέσω της αναδιάρθρωσής του. Προϋπόθεση για να αρχίσει επισήμως η σχετική διαπραγμάτευση είναι η ολοκλήρωση της 1ης αξιολόγησης. Με άλλα λόγια, η Αθήνα είχε ισχυρό κίνητρο να βιάζεται. Παρόλα αυτά, ζήτησε τη χρονική μετάθεση για τον Ιανουάριο των αλλαγών στο Ασφαλιστικό, της φορολόγησης των αγροτών και ορισμένων ακόμα μέτρων.

Ο λόγος που τη ζήτησε είναι ο φόβος μήπως, λόγω του κοινωνικά επώδυνου χαρακτήρα αυτών των νομοσχεδίων, στις σχετικές ψηφοφορίες προκύψουν νέα ρήγματα στην κυβερνητική πλειοψηφία και πολύ περισσότερο μήπως χαθεί η δεδηλωμένη. Η εσπευσμένη κατάθεση του λεγόμενου παράλληλου προγράμματος ήταν μία αγχώδης προσπάθεια να φανεί ότι η κυβέρνηση δεν έχει χάσει την ψυχή της και ως εκ τούτου να τσιμεντώσει τη συνοχή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας εν όψει της δοκιμασίας του Ασφαλιστικού.

Το γεγονός ότι το λεγόμενο παράλληλο πρόγραμμα κατατέθηκε στη Βουλή χωρίς κοστολόγηση από το Γενικό Λογιστήριο και χωρίς το πράσινο φως από τους δανειστές δεν άφηνε καμία αμφιβολία γι’ αυτό που θα ακολουθούσε. Υπό την εκβιαστική πίεση των δανειστών, η κυβέρνηση το απέσυρε, σημειώνοντας ένα αδικαιολόγητο πολιτικό αυτογκόλ. Η δέσμευσή της πως θα το επαναφέρει δεν αλλάζει πολύ τις αρνητικές εντυπώσεις.

Ο Τσίπρας είχε ελπίσει πως λόγω του προσφυγικού-μεταναστευτικού προβλήματος το ευρωιερατείο θα αποδεχόταν μία πιο χαλαρή εφαρμογή του 3ου Μνημονίου και θα του άφηνε μεγαλύτερα περιθώρια κινήσεων. Είναι αληθές ότι ο πρόεδρος Ολάντ είχε μιλήσει για ευελιξία, ο Γιούνκερ, αναφερόμενος γενικότερα, είχε χρησιμοποιήσει τον όρο χαλάρωση και ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Ντομπρόβσκις είχε δηλώσει ότι «δεν πρέπει να είμαστε δογματικοί».

Το ευρωιερατείο, όμως, δεν θέλει να συνδέσει επισήμως τα δύο αυτά ζητήματα, αν και ο πρωθυπουργός τονίζει σε κάθε Ευρωπαίο συνομιλητή του ότι «τα συνδέει η ίδια η ζωή». Προφανώς έχει δίκιο, αλλά αυτό ποτέ δεν αρκούσε στην ΕΕ. Σύμφωνα με κοινοτική πηγή, ούτε η Κομισιόν ούτε πολύ περισσότερο το Βερολίνο ήταν διατεθειμένοι να χαλαρώσουν το ελληνικό πρόγραμμα. Θέλουν να ολοκληρωθεί η 1η αξιολόγηση και η όποια χαλάρωση αποφασισθεί να είναι περιορισμένη και να ισχύσει για όλες τις εμπλεκόμενες χώρες-μέλη και για το 2016.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το ερώτημα είναι εάν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα αντέξει να ψηφίσει τις διαφαινόμενες δραματικές αλλαγές στο κρίσιμο για την επιβίωση εκατομμυρίων Ελλήνων αυτό ζήτημα. Η αντοχή της είναι συνάρτηση του συνειδησιακού ορίου θραύσης του κάθε βουλευτή. Και αυτό το όριο εξαρτάται αποφασιστικά από τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Αν και οι αντιδράσεις δεν έχουν προς το παρόν προσλάβει διαστάσεις κοινωνικής αναταραχής, η οργή και η απόγνωση είναι διάχυτες ακόμα και στις τάξεις όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Η δύσκολη αυτή ατμόσφαιρα δεν αφήνει ανεπηρέαστη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ειδικά όταν τα σύννεφα συσσωρεύονται στον κυβερνητικό ορίζοντα. Για μερικές ημέρες θα επικαλυφθούν από το γιορτινό κλίμα, αλλά η βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί στην κοινωνία θα επανέλθει και εν μέρει θα αντανακλαστεί στο πολιτικό επίπεδο.

Μιλώντας στην προχθεσινή συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να καλλιεργήσει μία αισιόδοξη προοπτική. Έχει μπροστά του την κρίσιμη δοκιμασία του Ασφαλιστικού. Από την έκβαση αυτής της ψηφοφορίας θα κριθεί σε σημαντικό βαθμό και η τροπή που θα πάρουν οι πολιτικές εξελίξεις. Θα αντέξουν, λοιπόν, οι 153;

Ο Τσίπρας ελπίζει ότι θα αντέξουν. Ποντάρει σε πέντε λόγους:
  • Πρώτον, στο γεγονός ότι η μεγάλη εκλογική νίκη του Σεπτεμβρίου νομιμοποίησε πολιτικά τη μνημονιακή στροφή και ως εκ τούτου ο πολιτικός αέρας που προσέφερε αυτή η νίκη δεν ακυρώνεται από τα μνημονιακά νομοσχέδια.
  • Δεύτερον, στο γεγονός ότι τουλάχιστον μέχρι τώρα η διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εκδηλώνεται ως κοινωνική αναταραχή. Αυτό το ερμηνεύει όχι αδικαιολόγητα ως ένδειξη πολιτικής ανοχής.
  • Τρίτον, στο γεγονός ότι οι ακραιφνείς αντιμνημονιακοί αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ.
  • Τέταρτον, στο ένστικτο πολιτικής αυτοσυντήρησης των βουλευτών της συμπολίτευσης.
  • Πέμπτο, στον κομματικό πατριωτισμό της Αριστεράς.
Η ελπίδα του πρωθυπουργού δεν είναι αβάσιμη. Από την άλλη πλευρά, όμως, οι πέντε παραπάνω λόγοι δεν συνιστούν εγγύηση ότι η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα παραμείνει αλώβητη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, συνεχίζει να πατάει σε δύο βάρκες όσον αφορά την εφαρμογή του 3ου Μνημονίου.

Η ρητορική περί ισοδυνάμων είχε τροφοδοτήσει την αυταπάτη στους βουλευτές του πως οι επαχθείς μνημονιακές δεσμεύσεις θα μπορούσαν στην πορεία με διαπραγματεύσεις να αμβλυνθούν. Τα περιθώρια, όμως, αποδεικνύονται πολύ περιορισμένα. Η δε τακτική του εξωραϊσμού αποδεικνύεται κοντόθωρη.

Στο Μαξίμου εκτιμούν πως εάν περάσουν χωρίς απώλειες τον κάβο του Ασφαλιστικού, θα έχουν βάσιμες ελπίδες να μακροημερεύσουν. Σύμφωνα με αρμόδιο κυβερνητικό παράγοντα, ο σχεδιασμός του οικονομικού επιτελείου στηρίζεται σε πέντε θετικές προβλέψεις:
  • Πρώτον, στο γεγονός ότι ακόμα και οι μετριοπαθείς εκτιμήσεις για το τουριστικό ρεύμα μιλούν για κατακόρυφη άνοδο. Αυτό σημαίνει μία μεγάλη ένεση για την ελληνική οικονομία, η οποία θα αρχίσει να φαίνεται από την άνοιξη.
  • Δεύτερον, στο γεγονός ότι θα εισρεύσει χρήμα από τη συμμετοχή της Ελλάδας στο πρόγραμμα της ΕΚΤ για ποσοτική χαλάρωση. Σε πρώτη φάση υπολογίζουν 3,5 δισ.
  • Τρίτον, θα έχει δρομολογηθεί η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, γεγονός που θα αλλάξει διεθνώς την εικόνα της ελληνικής οικονομίας και θα διευκολύνει την επάνοδό της στις αγορές.
  • Τέταρτον, στην εκτίμηση ότι με την ψήφιση των αλλαγών στο Ασφαλιστικό, με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και με την αναδιάρθρωση του χρέους η πολιτική και οικονομική αβεβαιότητα θα εξαλειφθεί. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την εκδήλωση έντονου επενδυτικού ενδιαφέροντος. Είναι αληθές ότι διεθνείς παίκτες θεωρούν πλέον την Ελλάδα χώρα επενδυτικών ευκαιριών και αναμένουν την κατάλληλη στιγμή για να μπουν στο παιχνίδι. Αυτό που προς το παρόν τους κάνει επιφυλακτικούς είναι το ερώτημα εάν έχει εξαλειφθεί ή όχι το ενδεχόμενο ενός ναυαγίου, το οποίο και θα προκαλέσει την έξοδο από την Ευρωζώνη. Όπως μας διδάσκει η διεθνής πείρα, σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όταν γίνει η αρχή όλοι σπεύδουν για να μη χάσουν την ευκαιρία.
  • Πέμπτο, με τη σταδιακή εξάλειψη της αβεβαιότητας αναμένεται να ενισχυθεί η επιστροφή καταθέσεων στο τραπεζικό σύστημα και να εκδηλωθεί η συμπιεσμένη τόσα χρόνια εσωτερική ζήτηση, η οποία θα αιμοδοτήσει την αγορά και θα ενισχύσει τη βελτίωση του οικονομικού κλίματος.
Όλα αυτά, ωστόσο, είναι το αισιόδοξο σενάριο. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο τα πράγματα να στραβώσουν. Ειδικά εάν λόγω του δημοσιονομικού κενού επιβληθούν πρόσθετα μέτρα. Η οριζόντια περικοπή δαπανών θα συρρικνώσει περαιτέρω την προσφορά δημόσιων υπηρεσιών στον πληθυσμό και το ήδη ακρωτηριασμένο Κράτος Πρόνοιας.

Η δε επιβολή νέων φόρων θα ρίξει στον γκρεμό επιχειρήσεις και νοικοκυριά που μέχρι τώρα με πολύ δυσκολία τα έφερναν βόλτα. Με άλλα λόγια, για να εξισορροπηθεί η αδυναμία ενός ολοένα και μεγαλύτερου ποσοστού των φορολογουμένων να ανταποκριθούν στις αυξημένες υποχρεώσεις τους θα επιβαρυνθούν περαιτέρω όσοι ακόμα μπορούν, γεγονός που θα ανατροφοδοτήσει τον φαύλο κύκλο. Εκτός από το γεγονός ότι συσσωρεύει οικονομικά ερείπια, η υπερφορολόγηση αποτρέπει και τις παραγωγικές επενδύσεις.

Στο πολιτικό επίπεδο, η προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης με αλλεπάλληλες κατά κανόνα οριζόντιες περικοπές και με υπερφορολόγηση εκ των πραγμάτων αποσταθεροποιεί την κοινωνική βάση στήριξης της κυβέρνησης. Ειδικά οι αλλαγές στο ασφαλιστικό θίγουν το μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας.

Όσο επιπόλαιο είναι κάποιος να προεξοφλεί την κοινωνική ανάφλεξη, άλλο τόσο επιπόλαιο είναι να την αποκλείει. Η ιστορία διδάσκει πως η κοινωνική δυναμική είναι πολυπαραγοντικό φαινόμενο και ως εκ τούτου είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθεί. Το μόνο ασφαλές που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι συγκεντρώνονται οι προϋποθέσεις για την εκδήλωση κοινωνικής αναταραχής.

Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η μεγαλύτερη απειλή για την κυβέρνηση Τσίπρα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν σε μεγάλο βαθμό απαξιωθεί πολιτικοηθικά και συνεχίζουν να μην αποτελούν αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης. Εάν, όμως, εκδηλωθεί κοινωνική αναταραχή είναι δεδομένο πως η κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα “τσακίσει”, δρομολογώντας πολιτικές εξελίξεις.

Στην περίπτωση που για τον οποιονδήποτε λόγο η κυβέρνηση αποσταθεροποιηθεί, ο Τσίπρας θα υποχρεωθεί να ψάξει για πολιτικό στήριγμα στο Ποτάμι, στην Ένωση Κεντρώων και στο ΠΑΣΟΚ. Παρά τη φημολογία για πολιτική συνεννόηση με την καραμανλική πτέρυγα της ΝΔ, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προκύψει από αυτή απτό κοινοβουλευτικό αποτέλεσμα. Εκτός κι αν διασπαστεί, κάτι που δεν φαίνεται στον ορίζοντα, η ΝΔ θα κινηθεί ενιαία.

Από την πλευρά τους, και τα τρία κόμματα του ενδιάμεσου χώρου επισήμως εμφανίζονται απρόθυμα να στηρίξουν την κυβέρνηση. Την μόνη προοπτική που αφήνουν ανοικτή είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης του “ευρωπαϊκού τόξου” με τη συμμετοχή και της ΝΔ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, πως εάν φθάσει η κρίσιμη στιγμή θα επιμείνουν σίγουρα στην τωρινή θέση τους. Πιθανόν να ζητήσουν υπέρμετρα ανταλλάγματα. Και ο πρωθυπουργός θα υποχρεωθεί να διαπραγματευθεί μαζί τους από μειονεκτική θέση. Προς αυτή την κατεύθυνση θα πιέσει και το ευρωιερατείο.

Προς το παρόν, πάντως, ο Τσίπρας ακολουθεί την τακτική της μεταβλητής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Κατά κανόνα στηρίζεται στη σύμπραξη των ΑΝΕΛ. Για νομοσχέδια, όμως, επί των οποίων το κόμμα του Καμμένου διαφωνεί ή είναι διχασμένο, κλείνει το μάτι σε βουλευτές των τριών μικρών κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου. Αυτό είχε συμβεί με το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, αυτό συνέβη και με το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών.

Η τακτική αυτή, ωστόσο, δεν πρόκειται να αποδώσει σε ψηφοφορίες για κοινωνικά επώδυνα νομοσχέδια, όπως π.χ. για το Ασφαλιστικό και για τη φορολόγηση των αγροτών. Και εκεί είναι στην πραγματικότητα που θα δοκιμασθεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Το μόνο θετικό σημάδι για την κυβέρνηση Τσίπρα είναι η κυβερνητική αλλαγή στην Πορτογαλία και το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ισπανία. Και τα δύο αυτά γεγονότα εξ αντικειμένου όχι μόνο αμφισβητούν τη λιτότητας, αλλά και βάζουν στο τραπέζι το ζήτημα της αλλαγής του κυρίαρχου οικονομικού δόγματος που έχει επιβάλει το Βερολίνο.

Το κλίμα που διαμορφώνεται στον ευρωπαϊκό Νότο αναμένεται να το εκμεταλλευθούν και ο Ολάντ και ο Ρέντσι για να πιέσουν το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε. Αυτή τη φορά δεν είναι μόνο η προβληματική Ελλάδα. Εδραιώνεται ένα πολιτικό αίτημα, το οποίο, σε συνδυασμό με την προσφυγική-μεταναστευτική κρίση, δεν μπορεί εύκολα να παρακαμφθεί και πολύ περισσότερο να αντιμετωπισθεί με το εκβιαστικό δίλημμα που αντιμετωπίσθηκε η κυβέρνηση Τσίπρα. Με άλλα λόγια, τα πράγματα στην Ευρωζώνη είναι δύσκολο να συνεχίσουν να τρέχουν όπως μέχρι τώρα.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιώργου Πετράκη

Παρατηρώντας προσεκτικά τον βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης αυτής, η αρχική εντύπωση είναι ότι απλώς το καραβάνι σέρνεται πέρα δώθε χωρίς να ξέρει που πάει και που θέλει να πάει…

Στην διαδρομή όμως φαίνονται ότι βρήκαν τον δρόμο τους. ‘Η τουλάχιστον βρήκαν το μοντέλο που ήθελαν να ακολουθήσουν.

Είναι το μοντέλο του Ταγίπ.
Του Ταγίπ Ερντογάν. Του Τούρκου ηγέτη που πρωτοτύπησε στις αρχές του 21ου αιώνα κτίζοντας το πιο προσωποπαγές, με αυταρχικές τάσεις καθεστώς στην ευρύτερη περιοχή…

Η συνταγή ήταν καθαρή: Πρώτα βουτάς την εξουσία. Μετα σιγά-σιγά βάζεις τους ανθρώπους σου να ελέγξουν την δικαιοσύνη, χώνεις και μερικούς δικούς σου στα Σώματα Ασφαλείας .Μετα είναι η ώρα του Στρατού. Ελέγχοντας σταδιακά το σύστημα Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Στρατός έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα. Ελέγχεις τους αντιπάλους σου και κανείς δεν μπορεί να ελέγξει εσένα.

Υπάρχει το ενδεχόμενο να βρεθεί ο Τύπος, κάποια ΜΜΕ που να σε ξεμπροστιάσουν. Οπότε σειρά στην λίστα παίρνουν τα ΜΜΕ. Όποιος δεν είναι μαζί σου είναι εχθρός της χώρας. Υπονομευτής, όργανο των κακών που επιβουλεύονται το καλό και την προκοπή του λαού.

Έτσι αρχίζει ο έλεγχος και του Τύπου. Για όσους αντιστέκονταν ο Ταγιπ φρόντισε να στήσει υποθέσεις που οδηγούν δημοσιογράφους στην φυλακή με το «αδίκημα» της προσβολής του Προέδρου της χώρας. Μετα έπρεπε να κτυπηθεί και η αστική τάξη και ο επιχειρηματικός κόσμος που θα μπορούσε να αντισταθεί. Η εφορία άρχισε να θυμάται υποθέσεις και εκκρεμότητες όσων είχαν ανοίξει παρτίδες με το καθεστώς, ενώ το κράτος έκοψε κάθε συμβόλαιο και προμήθεια σε εταιρίες που τα αφεντικά τους δεν ήταν φιλικά προς τον Ερντογαν.

Την στιγμή που άρχισαν να αποκαλύπτονται διάφορα σκάνδαλα του καθεστώτος, η ελεγχόμενη δικαιοσύνη ανακάλυπτε ξαφνικά διάφορες υποθέσεις των αντιπάλων επιχειρηματιών…

Και όταν τα πράγματα σκουραίνουν τότε ο Ταγιπ έχει την εύκολη απάντηση: είναι η παγκόσμια συνομωσία. Είναι κάποιοι αδιόρατοι σκοτεινοί κύκλοι, που σε κάποιο υπόγειο καταφύγιο είναι κλεισμένοι για να απεργάζονται σχέδια εναντίον της χώρας… Και είναι …προφανές ότι όποιος δεν είναι με την κυβέρνηση, είναι όργανο αυτής της παγκόσμιας συνομωσίας, συνεπώς είναι εχθρός της χώρας.

Και όποιος δεν καταλαβαίνει με την πρώτη, υπάρχει και ο βούρδουλας.

Έτσι τσούλησε ο Ερντογάν και έφτασε να είναι στο παλάτι του ακλόνητος…

Πιθανόν η εξουσία έχει τόσο φουσκώσει τα μυαλά στην Αθήνα που νομίζουν ότι ο Ερντογαν μπορεί να είναι το μοντέλο.

Αλλά η ίδια συνταγή, σε άλλη κατσαρόλα, με άλλα υλικά και με άλλο μάγειρα έχει διαφορά.

Ελέγχουν την δικαιοσύνη ασφυκτικά, έπιασαν την Αστυνομία, ο Στρατός παραδόθηκε, το κράτος αλώνεται. Οι επιχειρηματίες εκβιάζονται ανοικτά με λίστες που πηγαινοέρχονται χωρίς να μας λένε ποιος έκλεψε και τι, απλώς πετώντας λάσπη στα δικά μας μάτια για να μην βλέπουμε τίποτα άλλο από όσα συμβαίνουν μπροστά μας.

Τα ΜΜΕ ελέγχονται όλο και πιο πολύ, τώρα η επιχείρηση προχωρά πιο βαθιά, βάζει χέρι στο εκπαιδευτικό σύστημα. Η νέα γενιά θα ελέγχεται πλέον από το Δημοτικό. Το είχε κάνει και ο Ταγιπ αυτό, όπου πλέον όλα τα σχολεία στην Τουρκία έχουν προσαρμοσθεί πια στις ιδεοληψίες του.

Τι να πεις τώρα για εκείνους που καμώνονται τον Ταγιπ; Ότι ο Ταγίπ δεν ήρθε από το πουθενά, αλλά πριν γίνει πρωθυπουργός είχε εκλεγεί δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης; Ότι έδωσε μάχη και συγκρούστηκε μέχρι τέλους για τις ιδέες του και δεν έτρεχε να συνθηκολογεί με κάθε απεσταλμένο του ΔΝΤ και του κεμαλικου κράτους; Ότι κυβέρνησε την Τουρκία για 12 χρόνια πριν επιχειρήσει να γίνει Σουλτάνος; Ότι στις εκλογές δεν ηταν μειοψηφικό το κόμμα του, αλλά το ΑΚΡ κέρδιζε 50% των ψήφων; Λεπτομέρειες…

Εδώ βλέπουν μόνο το παλάτι…

Και νομίζουν ότι θα μείνουν για πολύ στον δικό τους θρόνο, αρκεί να το κάνουν όπως ο Ταγιπ.

Κούνια που τους κούναγε…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Μωρό και παππούς νεκροί στην εμπόλεμη νοτιοανατολική Τουρκία

Μωρό τριών μηνών και ο παππούς του σκοτώθηκαν από αδέσποτες σφαίρες στην πόλη Τζίζρε της νοτιανατολικής Τουρκίας, θέατρο συγκρούσεων μεταξύ στρατιωτών και Κούρδων αυτονομιστών ανταρτών του PKK. Δεκάδες χιλιάδες είναι οι πολίτες στη ΝΑ Τουρκία που έχουν παγιδευτεί ανάμεσα στις μάχες που λαμβάνουν πλέον διαστάσεις αστικού πολέμου.

Εν μέσω των κλιμακούμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων, τρεις Τούρκοι στρατιώτες έπεσαν νεκροί από έκρηξη βόμβας την Κυριακή, ενώ 200 είναι οι αντάρτες έχουν σκοτωθεί από τα μέσα Δεκεμβρίου σύμφωνα με το τουρκικό Γενικό Επιτελείο.

Το σπίτι της οικογένειας στο Τζίζρε βρέθηκε στο επίκεντρο ανταλλαγής πυρών μεταξύ στρατιωτών και ανταρτών. Το μωρό χτυπήθηκε στο κεφάλι και η οικογένειά του, βλέποντας ότι ανάσαινε ακόμη, κάλεσε ασθενοφόρο. Ο 73χρονος παππούς ανέλαβε να το μεταφέρει μέχρι το ασθενοφόρο, αλλά δέχτηκε και ο ίδιος πυρά.

Το μωρό πέθανε επί τόπου και ο παππούς υπέκυψε λίγη ώρα αργότερα στο νοσοκομείο όπου μεταφέρθηκε.

Το περιστατικό σημειώθηκε το βράδυ των Χριστουγέννων και έγινε γνωστό την Κυριακή.

Οι τουρκικές δυνάμεις ασφαλείας έχουν ξεκινήσει από τα μέσα Δεκεμβρίου επιχείρηση ευρείας κλίμακας εναντίον των Κούρδων ανταρτών σε πολλές πόλεις της νοτιοανατολικής Τουρκίας και ιδίως στο Τζίζρε.

Την Κυριακή τρεις Τούρκοι στρατιώτες έχασαν τη ζωή τους όταν εξερράγη βόμβα τη στιγμή που το όχημα στο οποίο επέβαιναν διέσχιζε δρόμο στην πόλη.

Ο εκρηκτικός μηχανισμός είχε τοποθετηθεί στην άκρη του δρόμου από «μέλη τρομοκρατικής αυτονομιστικής οργάνωσης» ανακοίνωσε ο στρατός, ο οποίος επιρρίπτει την ευθύνη στο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK).

Εκτός από τους τρεις στρατιώτες, τραυματίστηκαν άλλα δύο άτομα εκ των οποίων ο ένας αστυνομικός. Η ζωή των τραυματιών δεν διατρέχει κίνδυνο.

Ο τουρκικός στρατός ανακοίνωσε το Σάββατο ότι σχεδόν 200 μέλη του PKK έχουν σκοτωθεί από την έναρξη της επιχείρησης στη νοτιοανατολική Τουρκία.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Της Reva Bhalla

Έχοντας ακόμα «φρέσκια» την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού αεροσκάφους από την Τουρκία, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν είχε να πει μερικά «λογάκια» στον πάλαι ποτέ σύμμαχό του, τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στην ομιλία του για την κατάσταση του έθνους.

Ο Πούτιν, εξοργισμένος, παραπονέθηκε ότι «είμασταν έτοιμοι να συνεργαστούμε με την Τουρκία σε ιδιαίτερα ευαίσθητα ζητήματα και να προχωρήσουμε πιο πέρα από τους συμμάχους τους. Ο Αλάχ ξέρει μόνο γιατί το έκαναν. Προφανώς ο Αλάχ αποφάσισε να τιμωρήσει την κυβερνώσα ελίτ στην Τουρκία αφαιρώντας τη λογική τους».

Αν και ο Πούτιν μπορεί να ακούστηκε λίγο δραματικός, ωστόσο πίσω από το σοκ και την ανησυχία έναντι της Τουρκίας, υπάρχει μια σκληρή γεωπολιτική αλήθεια.

Η Ρωσία γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι να διατηρήσει φιλικές σχέσεις με την Τουρκία όταν έρχεται αντιμέτωπη με μεγαλύτερες δυνάμεις της Δύσης. Και αυτό διότι η Τουρκία κρατά τα «κλειδιά» για τα Δαρδανέλια και τον Βόσπορο –ο μόνος δρόμος που έχουν τα ρωσικά εμπορικά και πολεμικά πλοία για να φτάσουν στη Μεσόγειο από τα ρωσικά λιμάνια στη Μαύρη Θάλασσα.

Όλοι οι υπολογισμοί του Πούτιν σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των ΗΠΑ αλλάζουν λόγω της άβολης πραγματικότητας ότι η Μόσχα δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στην Τουρκική ουδετερότητα σε ένα από τα πιο στρατηγικά σημεία του χάρτη.

Εντάσεις για τα Στενά

Το έτος 1946, όταν είχε μόλις τελειώσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, δίνει μια χρήσιμη εικόνα για την εξαιρετική εμμονή της Μόσχας για τα Τουρκικά Στενά. Έχοντας χάσει την αυτοκρατορία της μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικονομικά κατεστραμμένη Τουρκία αγωνίζονταν να δημιουργήσει ένα έθνος, επιλέγοντας σοφά να μην συμμετέχει στον δεύτερο γύρο της παγκόσμιας σύγκρουσης.

Μια δεκαετία νωρίτερα, όταν οι στρατιώτες του Χίτλερ εισέβαλαν την αποστρατικοποιημένη Ρηνανία και ο Μουσολίνι διακήρυττε ανοικτά την επιθυμία του να καταλάβει την Ανατολία, μια αγχωμένη Τουρκία απαίτησε αναθεώρηση του δόγματος διακυβέρνησης των Στενών, υποστηρίζοντας πως τα Στενά πρέπει να επαναστρατιωτικοποιηθούν και να τεθούν υπό τον αποκλειστικό έλεγχο της Τουρκίας. Το αποτέλεσμα ήταν η Σύμβαση του Montreux του 1936, που επισημοποίησε την ρόλο της Τουρκίας ως φύλακα των Στενών, διασφαλίζει την ελευθερία διέλευσης εμπορικών πλοίων σε καιρούς ειρήνης και επιβάλει περιορισμούς στο μέγεθος, τον τύπο και το τονάζ πολεμικών πλοίων εκτός Μαύρης Θάλασσας. Στο πλαίσιο της Σύμβασης, τα πολεμικά πλοία χωρών εκτός Μαύρης Θάλασσας στα οποία η Τουρκία επιτρέπει να εισέλθουν στα Στενά δεν μπορούν να παραμένουν στη Μαύρη Θάλασσα για περισσότερο από 21 ημέρες. Σε περιόδους πολέμου, αναμένεται από την Τουρκία να απαγορεύει παντελώς τους εμπόλεμους στα Στενά, προκειμένου να μην υπάρχουν συγκρούσεις στη Μαύρη Θάλασσα.

Όμως οι Σοβιετικοί ποτέ δεν ικανοποιήθηκαν απόλυτα με την ουδετερότητα της Τουρκίας, γνωρίζοντας πως η Άγκυρα πιθανότατα θα «έγερνε» προς τη Δύση όταν θα δυσκόλευαν τα πράγματα. Οι Σοβιετικοί είπαν στους Τούρκους το 1946 όταν αν ήθελαν ειλικρινά να είναι σύμμαχοι, τότε θα έπρεπε να δώσουν στους Σοβιετικούς δικαιώματα βάσεων στα Δαρδανέλια. Οι Σοβιετικοί «έριξαν» διάφορες απειλές για να δείξουν στην Τουρκία τη σοβαρότητα του θέματος, όπως για παράδειγμα τις σοβιετικές διεκδικήσεις περιοχών της ανατολικής Τουρκίας, την υποκίνηση των Κούρδων αυτονομιστών και τη στήριξη των διεκδικήσεων της Συρίας στην επαρχία Χατάι.

Η αγανακτισμένη Τουρκία αναζήτησε αμερικανική βοήθεια. Ο αμερικανός πρέσβης στην Τουρκία Έντουιν Ουίλσον εξήγησε στον αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζέιμς Μπέρνς ότι, «ο πραγματικός (Σοβιετικός) σκοπός έναντι της Τουρκίας δεν είναι μια αναθεώρηση του καθεστώτος των Στενών, αλλά η κυριάρχηση της Τουρκίας. Στην ευρεία ζώνη ασφαλείας της Σοβιετικής Ένωσης, που εκτείνεται από την Βαλτική μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, η Τουρκία αποτελεί ένα μοναδικό κενό... ο Σοβιετικός στόχος, ως εκ τούτου, είναι να αποσυνθέσει αυτή την νυν ανεξάρτητη Τουρκική κυβέρνηση και να εδραιώσει στη θέση της ένα υποτελές ή «φιλικό» καθεστώς στην Τουρκία, που θα ολοκληρώσει την ζώνη ασφαλείας των εξυπηρετικών χωρών στα δυτικά και νότια σύνορα της Ρωσίας και θα βάλει τέλος στην Δυτική επιρροή στην Τουρκία».

Έτσι, είχε έρθει η ώρα οι ΗΠΑ να φέρουν την Τουρκία υπό την ομπρέλα ασφαλείας τους.

Στις 6 Απριλίου του 1946, το USS Missouri έφθασε στην Κωνσταντινούπολη με το πρόσχημα της παράδοσης της τέφρας του Τούρκου πρέσβη των ΗΠΑ, ο οποίος είχε πεθάνει σε αμερικανικό έδαφος. Μια ενθουσιώδης Τουρκία γιόρτασε την άφιξη του αμερικανικού πολεμικού πλοίου με ειδικά γραμματόσημα και δώρα για τους αξιωματικούς του αμερικανικού ναυτικού. Όπως το έθεσε ο πρέσβης κ. Ουίλσον, «η επίσκεψη του USS Missouri είναι ικανή να λάβει τον χαρακτήρα ενός εξ αυτών των αστάθμητων γεγονότων, η επιρροή του οποίου εκτείνεται πολύ πέρα από το άμεσο θέατρο στο οποίο λαμβάνει χώρα». Η φανταχτερή επίδειξη μιας αμερικανικής εγγύησης ασφάλειας ήταν το πρελούδιο στο αίτημα που υπέβαλε τον Φεβρουάριο 1947 στο Κογκρέσο ο αμερικανός πρόεδρος Χάρι Τρούμαν ώστε να παρασχεθεί ξένη βοήθεια στην Τουρκία και στην Ελλάδα «για να βοηθήσει τους ελεύθερους ανθρώπους να χειριστούν τις μοίρες τους με τον δικό τους τρόπο».

Αυτό ήταν το Δόγμα Τρούμαν που «κλείδωσε» τον Ψυχρό Πόλεμο, με την Τουρκία να τάσσεται ξεκάθαρα στο πλευρό των ΗΠΑ.

Η αναβίωση μιας παλιάς αντιπαλότητας

Η αντιπαράθεση Τουρκίας-Ρωσίας επιστρέφει τώρα, όχι διότι το ήθελε κάποια από τις δυο πλευρές, αλλά διότι η γεωπολιτική οδήγησε εκεί. Ο Πούτιν και ο Ερντογάν είναι οι κληρονόμοι δυο ιστορικών αυτοκρατοριών που πολέμησαν πολλούς πολέμους από τον 17ο μέχρι τον 19ο αιώνα. Με τις δυο χώρες να αναδύονται και πάλι, ήταν αναμενόμενο ότι κάποια στιγμή θα ξανασυγκρούονταν. Το πρώτο σημάδι ήρθε τον Αύγουστο του 2008, όταν η εισβολή της Ρωσίας στην Γεωργία έκανε την Τουρκία να «ξυπνήσει» και να δει πως η Μόσχα είναι έτοιμη και πρόθυμη να χρησιμοποιήσει την στρατιωτική ισχύ της για να ξαναδημιουργήσει ουδέτερες περιοχές στην πρώην Σοβιετική σφαίρα προκειμένου να αντισταθμίσει την διείσδυση της Δύσης στην περιοχή.

Την περίοδο εκείνη, η Ρωσία δεν ήταν ικανοποιημένη με το ότι η Τουρκία άφηνε αμερικανικά πολεμικά πλοία να περάσουν στη Μαύρη Θάλασσα προκειμένου να δώσουν βοήθεια στα λιμάνια της Γεωργίας· η Μόσχα μετέφερε την δυσαρέσκειά της καθυστερώντας τη διέλευση χιλιάδων τουρκικών φορτηγών στα ρωσικά σύνορα. Όμως και οι δυο πλευρές έκαναν το παν για να αποφύγουν μια μεγαλύτερη ρήξη.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία το 2014 ήταν το επόμενο μεγάλο ρωσικό χτύπημα που δέχθηκε η Τουρκία. περίπου 300.000 τουρκόφωνοι Τάταροι παραμένουν στην χερσόνησο της Κριμαίας ως «απομεινάρι» της Οθωμανικής ιστορίας. Η γρήγορη άμυνα των Τατάρων από την Τουρκία λόγω της εισβολής αυτής δεν οφείλονταν μόνο στην ανησυχία για τους εθνοτικούς συγγενείς της: η Τουρκία καταλάβαινε πως η ισορροπία δυνάμεων στη Μαύρη Θάλασσα άλλαζε. Η κατάληψη της Κριμαίας από τη Ρωσία σήμαινε πως η Μόσχα δεν χρειάζεται πλέον να ασχολείται με ενοχλητικές συμφωνίες μίσθωσης με την άστατη κυβέρνηση του Κιέβου. Η Ρωσία πλέον απολαμβάνει την ελευθερία της να ενισχύσει τον στόλο της Μαύρης Θάλασσας, έναν στόλο που σε μεγάλο βαθμό έχει σχεδιαστεί για να αντισταθμίσει την ναυτική δύναμη της Τουρκίας.

Η εμπλοκή της Ρωσίας στη Συρία το 2015 ήταν η «κόκκινη γραμμή» για την Τουρκία. Σε αυτό το κεφάλαιο της Τουρκικής επέκτασης, το Ισλαμιστικό Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης λογικά θέτει ως προτεραιότητα την αστάθεια στην «πίσω αυλή» της στη Μέση Ανατολή. Η προσοχή της Τουρκίας είναι στραμμένη στη βόρεια Συρία και το βόρειο Ιράκ, μια ζώνη πρώην Οθωμανικών επαρχιών που εκτείνονται φυσικά ανατολικά από την επαρχία Χατάι της Τουρκίας. Η εμπλοκή της Ρωσίας στη Συρία, για υπεράσπιση της Αλαουιτικής κυβέρνησης, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον στόχο της Τουρκίας για επέκταση του δικού της στρατιωτικού αποτυπώματος στο Χαλέπι, διατηρώντας υπό έλεγχο τη δραστηριότητα των Κούρδων αυτονομιστών και αντικαθιστώντας στο τέλος τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ Άσσαντ με μια Σουνιτική κυβέρνηση φιλική προς τα συμφέροντα της Τουρκίας.

Η Συρία έχει περιφερειακό ενδιαφέρον για τους Ρώσους, όπως η Ουκρανία έχει περιφερειακό ενδιαφέρον για τους Τούρκους. Όμως υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που φέρουν τον ρωσικό στρατό επικίνδυνα κοντά στα βασικά συμφέροντα της Τουρκίας στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας. Το Ισλαμικό Κράτος είναι μια πραγματική απειλή για τη Ρωσία, και η Μόσχα έχει νόμιμο συμφέρον να βάζει στο στόχαστρο την απειλή στην πηγή της. Την ίδια ώρα, οι σχέσεις της Ρωσίας στη Συρία επικεντρώνονται στους Αλαουιτικούς κύκλους.

Η Ρωσία βλέπει την επιρροή που έχει στην Αλαουιτική κυβέρνηση ως τον βασικό τρόπο για να διαπραγματευτεί με τις ΗΠΑ, να διατηρήσει το Ιράν εξαρτώμενο από τη Μόσχα και να αντιμετωπίσει απειλές όπως αυτή του Ισλαμικού Κράτους. Όσο μεγαλύτερος «συνωστισμός» υπάρχει στο πεδίο της μάχης, βεβαίως, τόσο μεγαλύτερες είναι και οι πιθανότητες σύγκρουσης Τουρκίας-Ρωσίας.

Για να προμηθεύσει τις δυνάμεις του στη Συρία, το Ρωσικό ναυτικό βασίζεται στην επωνομαζόμενη Syrian Express, μια ναυτική γραμμή τροφοδοσίας από τη Σεβαστούπολη στη Μαύρη Θάλασσα προς την ναυτική εγκατάσταση στο λιμάνι της Ταρτούς στη Συρία. Ως φύλακας των Στενών, η Τουρκία θα μπορούσε θεωρητικά να περιπλέξει αυτή την γραμμή τροφοδοσίας. Σε καιρούς ειρήνης, η Τουρκία θα μπορούσε και πάλι να ισχυριστεί ότι τηρεί τη Σύμβαση Montreux, επιτρέποντας στη Ρωσία ελεύθερη πρόσβαση, αυξάνοντας όμως τις επιθεωρήσεις στα ρωσικά πλοία που περνούν τα Στενά. Αν και αυτό θα ήταν ενοχλητικό για τη Ρωσία, ωστόσο βασική ανησυχία της Μόσχας είναι το Άρθρο 20 της Σύμβασης Montreux, που λέει ότι σε περιόδους πολέμου η Τουρκία μπορεί να αποφασίσει πότε θα επιτρέπει και πότε θα απαγορεύει την διέλευση πολεμικών πλοίων από τα Στενά, αποκόπτοντας δυνητικά τη Ρωσία από τη Μεσόγειο.

Το «δίκοπο μαχαίρι» για την Τουρκία

Τα Στενά είναι ένα ισχυρό εργαλείο που η Τουρκία μπορεί να χρησιμοποιήσει κατά της Μόσχας, όμως η Άγκυρα δεν μπορεί εύκολα να εγκαταλείψει τη Ρωσία. Η Τουρκία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αγοραστής ρωσικού φυσικού αερίου, ένας σημαντικός εισαγωγέας ρωσικού πετρελαίου και μετάλλων, και ο μεγαλύτερος αγοραστής ρωσικών σιτηρών και ηλιελαίου. Μια εχθρική σχέση με τη Ρωσία θα δημιουργήσει τεράστιο οικονομικό πρόβλημα στους Τούρκους. Αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο στις ενεργειακές σχέσεις των δυο χωρών. Σε αντίθεση με το πετρέλαιο, τον άνθρακα ή τα σιτηρά, που μπορεί να τα προμηθευτεί και από αλλού, η Τουρκία δεν έχει κάποια γρήγορη και αξιόπιστη εναλλακτική για το φυσικό αέριο, μια σημαντική πηγή ενέργειας για τις βιομηχανίες και τα νοικοκυριά της χώρας.

Η Ρωσία προμηθεύει γύρω στο 55% (ή περίπου 27 δισ. κυβικά μέτρα από τα 50 δισ. κυβικά των ετήσιων αναγκών) της τουρκικής κατανάλωσης φυσικού αερίου. Αυτή η προμήθεια χωρίζεται μεταξύ δυο αγωγών, χωρητικότητας 16 δισ. κυβικών φυσικού αερίου ο καθένας: του Blue Stream, που πάει κατ' ευθείαν από τη Ρωσία στην Τουρκία μέσω της Μαύρης Θάλασσας, και του Gas West που μεταφέρει αέριο στην Τουρκία μέσω Ουκρανίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας.

Η Τουρκία δεν βρίσκεται κοντά στο να κλείσει τα Στενά της για τη Ρωσία, ούτε όμως η Ρωσία βρίσκεται κοντά στο να «κόψει» την προμήθεια αερίου προς την Τουρκία. Ακόμα και έτσι, όμως, η Τουρκία θα πρέπει να αρχίσει να λαμβάνει πολύ πιο σοβαρά την ενεργειακή της ασφάλεια, τώρα που βρίσκεται σε ανοικτή αντιπαράθεση με τη Ρωσία.

Το πρόβλημα για την Τουρκία είναι ότι δεν υπάρχουν γρήγορες λύσεις για το ενεργειακό της δίλλημα. Η Τουρκία έχει μόνο δύο τερματικούς σταθμούς εισαγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου, στην Ηράκλεια του Μαρμαρά και (ετήσια χωρητικότητα 8,2 δισ. κυβικά) και στο λιμάνι Αλιάγα (ετήσια χωρητικότητα 5 δισ. κυβικά). Με περιορισμένη χωρητικότητα εισαγωγής και αποθήκευσης LNG (3 δισ. κυβικά), η Τουρκία έχει πολλή δουλειά να κάνει –και πολλές επενδύσεις- για να χτίσει τη δική της υποδομή τα επόμενα αρκετά χρόνια.

Οι εναλλακτικοί προμηθευτές της Άγκυρας έχουν τις δικές τους επιπλοκές. Η Τουρκία εισάγει περίπου το 20% του φυσικού αερίου της από το Ιράν. Αυτές οι εισαγωγές θα μπορούσαν να αυξηθούν καθώς το Ιράν θα αρχίσει να διορθώνει τον ενεργειακό του τομέα μετά από χρόνια κυρώσεων. Θα χρειαστεί σημαντικός χρόνος, όμως, και η επέκταση της ιρανο-τουρκικής ενεργειακής σχέσης θα έχει μεγάλα ρίσκα για την Τουρκία. Το Ιράν, όπως και η Ρωσία, αποτελεί γεωπολιτική πρόκληση για την Τουρκία, και όσο πιο επιθετική γίνεται η Τουρκία στη Μέση Ανατολή τόσο πιο πολύ θα αυξάνεται ο ανταγωνισμός της με το Ιράν στη Συρία και το Ιράκ.

Ο ιρανο-τουρκικός ανταγωνισμός θα περιπλέξει ακόμα τις φιλοδοξίες της Τουρκίας για το Ιρακινό Κουρδιστάν, όπου ο Ερντογάν έχει αναπτύξει στενούς επιχειρηματικούς δεσμούς με τον επικεφαλής του Δημοκρατικού Κόμματος του Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί. Η Τουρκία έχει ήδη βοηθήσει τον Μπαρζανί να αναπτύξει μια ανεξάρτητη πετρελαιοεξαγωγική οδό σε βάρος των συμμάχων του Ιράν στη Βαγδάτη και τώρα ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο για το φυσικό αέριο, προκειμένου να τροφοδοτήσει την τουρκική αγορά. Όμως η κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας της Τουρκίας με το PKK, οι μαχητές του οποίο βρίσκουν καταφύγιο στο Ιρακινό Κουρδιστάν) και το κενό εξουσίας στη βόρεια Συρία, το οποίο εκμεταλλεύονται οι Κούρδοι αυτονομιστές, θα κάνει τον τουρκικό στρατό πιο επιθετικό πέρα από τα σύνορά του, τόσο στη Συρία όσο και στο Ιράκ.

Ο έλεγχος της Τουρκίας επί των εσόδων από αυτές τις πωλήσεις πετρελαίου επιτρέπει στην Άγκυρα να επηρεάζει σημαντικά την κυβέρνηση του Ιρακινού Κουρδιστάν, όμως ο Μπαρζανί και οι σύμμαχοί του βρίσκονται στην αδύνατη θέση να συνεργάζονται με τον τούρκο εχθρό την ίδια ώρα που η Τουρκία αυξάνει σημαντικά το στρατιωτικό αποτύπωμά της σε κουρδικό έδαφος. Αυτό δημιουργεί μια εύκολη ευκαιρία για το Ιράν και τη Ρωσία να εκμεταλλευτούν τις κουρδικές μεραρχίες και τους αγωνιστές ώστε να απωθήσουν την Τουρκία.

Την ώρα που προωθεί ένα εξαιρετικά περίπλοκο ενεργειακό σχέδιο στο Ιρακινό Κουρδιστάν, η Τουρκία προσπαθεί να μπει και στην ενεργειακή σκηνή της Ανατολικής Μεσογείου. Τόσο το Ισραήλ όσο και η Κύπρος έχουν δει τα σχέδιά τους για εξαγωγή παράκτιου φυσικού αερίου να μπαίνουν στον «πάγο» λόγω των εξαγωγικών και ρυθμιστικών εμποδίων, ενώ η Αίγυπτος αναδύεται ως ο νέος πιθανός κόμβος φυσικού αερίου της περιοχής. Καθώς συνεχίζεται η συζήτηση αναφορικά με τις πολλές προτάσεις για αγωγούς και εξαγωγικά τέρμιναλς υγροποιημένου φυσικού αερίου, η Τουρκία θα αισθανθεί πιο επείγουσα την ανάγκη να πιέσει για επανένωση της Κύπρου προκειμένου να αρθεί ένα από τα βασικά εμπόδια στην ενεργειακή ενοποίηση της Τουρκίας με τους γείτονές της στη ανατολική Μεσόγειο.

Η πιο συμβατή γεωπολιτικά ενεργειακή πηγή για την Τουρκία είναι το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο ετοιμάζεται να στείλει 6 δις. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στην χώρα αρχής γενομένης από το 2019, μέσω του Trans-Anatolian Pipeline (άλλα 10 δις. κυβικά θα σταλούν στη συνέχεια στην Ευρώπη μέσω του TAP). Αυτό θα βοηθήσει την Τουρκία να περιορίσει την ενεργειακή εξάρτησή της από τη Ρωσία κατά περίπου 12%, όμως θα εξακολουθήσει να χρειάζεται να ψάξει και αλλού για να μειώσει πραγματικά την εξάρτησή της από τη Μόσχα. Ο Καύκασος, όπως και η Μέση Ανατολή, θα μετατραπεί σε μια ακόμα μεγάλη αρένα για τον ρωσοτουρκικό ανταγωνισμό. Η Ρωσία ήδη εργάζεται σκληρά στην προσπάθειά της να «τραβήξει» πιο κοντά στο Κρεμλίνο το Μπακού, μέσω των διπλωματικών ελιγμών αναφορικά με το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και θα κάνει ότι μπορεί για να εμποδίσει τα σχέδια της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν να δημιουργήσουν έναν ενεργειακό δεσμό μέσω της Κασπίας με το Τουρκμενιστάν.

Το «ξύπνημα» της Τουρκίας

Πριν από τέσσερα χρόνια, το Stratfor συνδιοργάνωσε μια προσομοίωση στην Κωνσταντινούπολη με τον Τουρκικό Σύνδεσμο Βιομηχανικών και Επιχειρήσεων, για να δοθεί μια εικόνα του ενεργειακού κόσμου το 2040 και την θέση της Τουρκίας στον κόσμο αυτό. Είδαμε έναν κόσμο στον οποίον μια απρόθυμη Τουρκία αναπόφευκτα θα «συρθεί» σε συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και με τη Ρωσία, κάτι που καθιστούσε ζωτικής σημασίας η Τουρκία να δημιουργήσει μια στρατηγική για το μέλλον που θα εμποδίζει τη Ρωσία από το να «αχρηστεύσει» οικονομικά την Τουρκία.

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών της χώρας και νυν πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου, έκλεισε την προσομοίωση αυτή με το μήνυμα ότι η Τουρκία «δεν θα ακολουθήσει μια νέα επεκτατική πολιτική» και πως ο τρόπος με τον οποίον η Τουρκία θα αντιμετωπίσει τις ενεργειακές προκλήσεις θα είναι να εκμεταλλευτεί την γεωπολιτική της θέση και να διατηρήσει μια σταθερή σχέση με τους γείτονές της.

Αυτή ήταν μια περίοδος όπου η συγκεκριμένη πολιτική του Νταβούτογλου «θόλωνε» την «όραση» της τουρκικής πολιτικής ελίτ. Η πολιτική αυτή αποδείχθηκε μυωπική, όμως ήταν και αναμενόμενη από μια χώρα που αφυπνίζονταν από έναν γεωπολιτικό «ύπνο» δεκαετιών και δεν είχε διάθεση να προκαλέσει προβλήματα στην περιοχή. Όμως όλα τα σημάδια ήταν ήδη εκεί: η Ρωσία ήδη έκανε επιθετικές κινήσεις στο εξωτερικό, η Ευρωπαϊκή Ένωση έδειχνε πρώιμα σημάδια διάλυσης και ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία ξεκινούσε.

Τέσσερα χρόνια μετά, η Τουρκία έχει καταρρίψει ένα μαχητικό αεροσκάφος που ανήκε στον βασικό ενεργειακό προμηθευτή της και ετοιμάζεται για στρατιωτική παρουσία στη Μέση Ανατολή. Και ο Πούτιν πρέπει τώρα να βρεί πως θα διαχειριστεί μια Τουρκία που είναι πολύ πιο πρόθυμη να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ και τις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης για να δημιουργήσει αντίβαρο στις επιθετικές κινήσεις της Μόσχας. Η Άγκυρα βρίσκονταν για αρκετό καιρό σε «καταστολή», όμως δεν υπάρχει αμφιβολία πως πλέον έχει έρθει η ώρα της.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου