Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Μαρ 2014

Γράφει ο Γιάννης Μήτσιος 
Πολιτικός Επιστήμων - Διεθνολόγος

Εξήντα εννιά χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη συμφωνία της Γιάλτας του 1945 όταν οι τρεις μεγάλοι νικητές του Β’ Π.Π., Στάλιν, Τσώρτσιλ και Ρούζβελτ, μοίρασαν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Η Γιάλτα βρίσκεται στην Κριμαία και στο ίδιο μέρος, ο ιστορικός χρόνος σήμερα καλείται να δημιουργήσει μια νέα διεθνή πραγματικότητα ή ο πλανήτης να μπεί σε μια νέα περιπέτεια διεθνών διαστάσεων που αν ξεφύγει από τον έλεγχο και τη διπλωματία μπορεί να οδηγήσει σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Τσώρτσιλ συνήθιζε να λέει ότι εκεί που τελειώνει το «μπλά-μπλά», αρχίζει το «μπουμ-μπουμ». Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές η διπλωματία έχει τον πρώτο λόγο στο υψηλότερο επίπεδο που θα μπορούσε να φτάσει. Ηνωμένα Έθνη, ΝΑΤΟ, Σύνοδος Αρχηγών ΕΕ, τηλεφωνικές συνομιλίες ηγετών, επισκέψεις κλπ.

Η κρίση στις σχέσεις Ρωσίας – Δύσης αντανακλά ίσως με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τα σημερινά στρατόπεδα, συμμαχίες και το πώς ελέγχεται ο πλανήτης αλλά ακόμα περισσότερο αντανακλά το τελευταίο χαρτί μιας κουρασμένης Δύσης για την παγκόσμια επικυριαρχία της. Η ουκρανική κρίση δίνει μια μοναδική ευκαιρία για μία «προσωρινή» ενότητα στις σχέσεις της ΕΕ και των ΗΠΑ ενάντια στον «κοινό εχθρό», όπως οι ηγεσίες τον αντιλαμβάνονται, την αναγεννημένη Ρωσία και τον ίδιο τον Πούτιν. Το άγχος, η νευρικότητα και η αδυναμία μακροπρόθεσμης στρατηγικής βρίσκονται στο στρατόπεδο της Δύσης. Η Ευρώπη έχει ευρωεκλογές σε τρείς μήνες και οι λαοί αμφισβητούν έντονα την πορεία της ΕΕ με την σημερινή της μορφή που ουσιαστικά εξυπηρετεί την γραφειοκρατία των Βρυξελλών, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές και την ίδια τη Γερμανία. Ακόμη περισσότερο μέσα στη χρονιά θα αμφισβητηθεί με δημοψηφίσματα η ενότητα της Μεγ. Βρεττανίας αν ανεξαρτητοποιηθεί η Σκωτία, η στην Ισπανία αν φύγει η Καταλωνία ή αργότερα στο Βέλγιο κλπ. Τότε τι θα κάνει η ΕΕ θα στείλει στρατό η Μέρκελ και ο Μπαρόζο να εγγυηθούν την εδαφική συνοχή της ΕΕ;

Στην Αμερική από την άλλη η οικονομία είναι εύθραυστη με το δημόσιο χρέος να πολώνει πολιτικά η FED να έχει σταματήσει να κόβει πληθωριστικά δολάρια και η αποτελεσματικότητα των επεμβάσεων να μην οδηγεί πουθενά. Είναι τόσα πολλά τα μέτωπα που η Δύση δεν μπόρεσε να λύσει που η αντιπαράθεση με τη Ρωσία αναδεικνύει το μέγεθος της εσωτερικής της κρίσης. Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Σουδάν, Κεντρική Αφρική, Αίγυπτος είναι μερικά παραδείγματα που η ανάμιξη της Δύσης προσέφερε μάλλον περισσότερες καταστροφές παρά ειρήνευση και επίλυση.

Το σημαντικότερο ίσως στοιχείο αυτής της κρίσης είναι ότι η Ρωσία δεν είναι μόνη. Μέσα σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία οι οικονομικές σχέσεις μαζί με τη γεωπολιτική αναδεικνύουν τους πρωταγωνιστές. Η Δύση το ξέρει ότι τα όριά της είναι προδιαγεγραμμένα και δεν μπορεί να αντέξει μια μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση. Η Γερμανία και η εξαγωγική της βιομηχανία στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Ρωσίας. Τα ρωσικά κεφάλαια και οι μπίζνες των ακινήτων στην Αγγλία πρωταγωνιστούν στο Σίτυ του Λονδίνου που δίδει το 35% του ΑΕΠ της Αγγλίας ενώ η γαλλική και η ιταλική οικονομία δοκιμάζονται.

Η Ρωσία έχει μαζί της Κίνα και άλλες χώρες, την ιστορία και προπάντων τον ψυχισμό της. Στο Στάλινγκραντ, στο Κουρσκ και στις ουκρανικές πεδιάδες παίχθηκε η νίκη της Ρωσίας στο Β’ΠΠ, με θυσίες ενάμιση εκατομμυρίων Ρώσων. Στην Κριμαία στα μέσα του 18ου αι. αντιμετώπισε τους στόλους της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Τουρκίας και μετά την ρωσική επανάσταση στην Κριμαία η τότε Δύση πολέμησε τον Λένιν. Η Ρωσία το ίδιο θα κάνει τώρα.

Στην κρίση των πυραύλων της Κούβας το 1961, ο Κέννεντι έκανε ακριβώς αυτά που κάνει ο Πούτιν τώρα. Ο Χρουτσώφ τραβήχτηκε γιατί η Κούβα ήταν στην αυλή της Αμερικής, ότι είναι τώρα η Κριμαία και η Ουκρανία. Τώρα αν η Δύση κάνει πίσω θα χάσει την μελλοντική κυριαρχία του 21ου αι. στην Ευρασία και κατ’ επέκτασιν την πλανητική της επιρροή. Αν δεν υποχωρήσει θα ρισκάρει μια αντιπαράθεση με απρόβλεπτες συνέπειες και στις δύο περιπτώσεις η θέση της είναι πιο αδύναμη από της Ρωσίας. Το έργο μόλις ξεκίνησε….

* Ο Γιάννης Μήτσιος είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο Δήμο Ηρακλείου Αττικής

Πρωινός Λόγος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου 

Του Ανδρέα Μπανούτσου

Το RIMSE με αφορμή τις τρέχουσες ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ουκρανία και τη χερσόνησο της Κριμαίας θα επιχειρήσει να παρουσιάσει τη δράση των Ισλαμιστών εξτρεμιστών στη περιοχή και την εμπλοκή της διαβόητης Τουρκικής μυστικής υπηρεσίας ΜΙΤ.

Σύμφωνα με στοιχεία της Ουκρανικής κυβέρνησης εκτιμάται ότι υπάρχουν 500.000 περίπου Μουσουλμάνοι που κατοικούν στην Ουκρανία, το 70% των οποίων είναι Τάταροι της Κριμαίας. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι δραστηριοποιούνται περίπου 400 Ισλαμικές θρησκευτικές οργανώσεις στην Κριμαία και τουλάχιστον δύο Ισλαμιστικές ριζοσπαστικές οργανώσεις: η Hizb-ut- Tahrir al Islami (HUT) και η Al-Takfir wa al-Hijrah (ΑΤΗ).
Οι Ισλαμιστές εξτρεμιστές κατέφτασαν στην Κριμαία στις αρχές της περασμένης δεκαετίας ως πολιτικοί πρόσφυγες από χώρες (κυρίως από το Ουζμπεκιστάν) όπου οι προαναφερθείσες οργανώσεις έχουν τεθεί εκτός νόμου.

Ειδικότερα η HUT, η οποία είναι και η σημαντικότερη Ισλαμιστική οργάνωση στη περιοχή της Κεντρικής Ασίας, είναι πολύ δραστήρια στη Κριμαία. Σύμφωνα με παλαιότερα στοιχεία (2006) της Ισλαμικής θρησκευτικής οργάνωσης DUMK (Spiritual Administration of Crimean Muslims) η HUT αριθμούσε 600-1000 μέλη στην Κριμαία, ενώ το Υπουργείο Εσωτερικών της Κριμαίας υπολόγιζε (2009) το συνολικό αριθμό των οπαδών και υποστηρικτών της HUT στα 30-35 χιλιάδες άτομα.

Η HUT, προς ενημέρωση των αναγνωστών του RIMSE, είναι ένα παγκόσμιο Ισλαμιστικό κίνημα που ως στόχο έχει την ενοποίηση της κοινότητας των Μουσουλμάνων (umma) σε ένα ενιαίο Ισλαμικό κράτος ή μάλλον ακριβέστερα χαλιφάτο, το οποίο θα κυβερνάται σύμφωνα με τον Ισλαμικό Νόμο, τη Σαρία.

Δεν υπάρχουν ασφαλείς πληροφορίες μέχρι στιγμής τουλάχιστον που να εμπλέκουν στελέχη και μέλη της HUT σε ανατρεπτικές δράσεις στη παρούσα φάση στη χερσόνησο της Κριμαίας ή ευρύτερα στην Ουκρανική επικράτεια.

Ωστόσο, σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα (9/3/2014) της έγκριτης κυριακάτικης εφημερίδας “Το Παρόν”, βασισμένο σε πληροφορίες από Γαλλικά και Ρωσικά ΜΜΕ, η Τουρκική μυστική υπηρεσία ΜΙΤ οργάνωσε τη μεταφορά Τζιχαντιστών Τατάρων εκπαιδευόμενων στη Τουρκία, από το Συριακό μέτωπο (μέσω Τουρκίας), με πτήση της Turkish Airlines από την Κωνσταντινούπολη στη Σεβαστούπολη της Κριμαίας στις 22 Νοεμβρίου 2013.

Οι Τάταροι Τζιχαντιστές, στη συνέχεια, εστάλησαν στο Κίεβο προκειμένου να συμμετάσχουν στις διαδηλώσεις κατά της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς.

Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Κριμαία και σύντομα θα επανέλθουμε με νέα στοιχεία σχετικά με τη δράση Ισλαμιστικών εξτρεμιστικών οργανώσεων στη συγκεκριμένη περιοχή και τις πιθανές διασυνδέσεις τους με τους νέο-Ναζιστές της Ουκρανίας.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου


Γράφει η Ναταλία Γκαλίμοβα

Οποιαδήποτε μεταβολή στο στάτους της Κριμαίας, θα έχει καθοριστικές επιπτώσεις στην παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα του 21ου αιώνα. Το σενάριο του Κοσσυφοπεδίου, στημένο πάνω στην αρχή αυτοδιάθεσης των λαών και το δίκιο του ισχυρότερου, πιθανόν να προκριθεί και για την Ταυρική χερσόνησο.

Αν το σενάριο ένταξης της Κριμαίας στη Ρωσία υλοποιηθεί, θα είναι ένα πρωτόγνωρο γεγονός στη σύγχρονη διεθνή διπλωματική πρακτική. Τις τελευταίες δεκαετίες, υπήρξαν πολλά παραδείγματα σχηματισμού νέων κρατών. Αλλά η ένωση «μέρους της επικράτειας» ενός κράτους σε ένα άλλο, χωρίς τη συγκατάθεση των ανωτάτων αρχών του κράτους που ασκεί την κυριαρχία στα εδάφη που «διαχωρίζονται», δεν έχει συμβεί από το τέλος του «ψυχρού πολέμου».

Αντιπροσωπευτική ή άμεση δημοκρατία;
Η απόφαση του Κοινοβουλίου της Κριμαίας να τεθεί σε δημοψήφισμα το θέμα της προσχώρησης της Αυτόνομης Δημοκρατίας στη Ρωσία, αν το δούμε τυπικά από την πλευρά του ουκρανικού Συντάγματος, δεν είναι θεσμικά νόμιμη. Το Σύνταγμα του 2004, το οποίο επανήλθε σε ισχύ με απόφαση που ενέκρινε στα τέλη του Φεβρουαρίου το Ουκρανικό Κοινοβούλιο, αναφέρει: Τα θέματα που αφορούν στην αλλαγή των συνόρων της επικράτειας της Ουκρανίας, αποφασίζονται αποκλειστικά με εθνικό (πανουκρανικό) δημοψήφισμα. Στον καταστατικό χάρτη της χώρας όμως, δεν αναφέρεται κάτι σχετικό με ένα πανουκρανικό δημοψήφισμα που θα μπορεί να αποφασίσει την τύχη της Κριμαίας.

Συνταγματική νομιμότητα
Με τη σειρά του, στο Σύνταγμα της Ρωσίας αναφέρεται, ότι η ένταξη-προσχώρηση στη Ρωσική Ομοσπονδία και ο σχηματισμός ενός νέου ομόσπονδου υποκειμένου εντός της Ρωσίας, «πραγματοποιείται με τη διαδικασία που ορίζεται από το ομοσπονδιακό συνταγματικό δίκαιο». Ο ισχύων νόμος του 2001, επιτρέπει τη δημιουργία μιας νέας ομόσπονδης δομής στην επικράτεια της οντότητας που εντάχθηκε στη Ρωσία, σε μία μόνο περίπτωση: Αν υπάρχει συμφωνία με το κράτος, από το οποίο διαχωρίζεται η περιοχή.
Ωστόσο, στις 28 Φεβρουαρίου 2014 ο ηγέτης του κόμματος «Δίκαιη Ρωσία» Σεργκέι Μιρόνοφ, κατέθεσε στην Κρατική Δούμα ένα νέο νομοσχέδιο σχετικό με το παραπάνω θέμα. Στις διατάξεις του προβλέπεται, ότι η Ρωσία μπορεί να συμπεριλάβει στη σύνθεση της (σαν Ομοσπονδία) τμήμα άλλου κράτους, ακόμη και αν δεν υπάρχει αντίστοιχη διεθνής συμφωνία. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει οι κάτοικοι «της αποσχισθείσας  επικράτειας» να ψηφίσουν υπέρ της ένταξης της περιοχής στην Ρωσική Ομοσπονδία μέσω δημοψηφίσματος ή θα πρέπει οι νόμιμες αρχές της αντίστοιχης περιοχής να απευθυνθούν, με σχετικό αίτημα προσχώρησης, προς τη Ρωσία.
Η αίτηση ήδη υπάρχει. Το Κοινοβούλιο της Κριμαίας, την Πέμπτη 6 Μαρτίου απεύθυνε έκκληση στο Βλαντίμιρ Πούτιν με το ερώτημα, εάν η Ρωσία είναι έτοιμη να συμπεριλάβει την Κριμαία σαν ένα ακόμα υποκείμενο της Ομοσπονδίας. Η επιθυμία των ίδιων των κατοίκων της Κριμαίας θα επιβεβαιωθεί, χωρίς καμία αμφιβολία, με το δημοψήφισμα που θα πραγματοποιηθεί στις 16 Μαρτίου 2014.  Ο Μιρόνοφ δήλωσε, ότι το νομοσχέδιο μπορεί να εγκριθεί και να ψηφιστεί από την Κρατική Δούμα την επομένη κιόλας εβδομάδα.

Η διεθνής κοινότητα
Ωστόσο, το ρωσικό Κοινοβούλιο μπορεί να ψηφίζει οποιονδήποτε νόμο θεωρεί σωστό. Το ερώτημα είναι, αν η διεθνής κοινότητα αναγνωρίζει τη νομιμότητα των αποφάσεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας και κατά πόσο αυτές οι αποφάσεις θα είναι σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο. Η απάντηση στο πρώτο σκέλος του ερωτήματος είναι: Όχι, δεν θα τις αναγνωρίσει.
Αλλά όσον αφορά στο δεύτερο μέρος, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη. Στο σημερινό διεθνές δίκαιο είναι κατοχυρωμένες δύο αντικρουόμενες μεταξύ τους βασικές αρχές: Η εδαφική ακεραιότητα του κράτους, αφενός και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση, αφετέρου, σημειώνει ο ανώτερος ερευνητής στο Κέντρο σύνθετων ευρωπαϊκών και διεθνών ερευνών της Ανώτατης Οικονομικής Σχολής, Μαξίμ Μπρατέρσκι.

Η περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου
Εφαρμόζοντας  αυτήν ακριβώς την αρχή του δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση, η Δύση το 2008 αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου (Κόσσοβο). «Το Κοσσυφοπέδιο, αντικατοπτρίζει ακριβώς αυτό που έχουμε σήμερα στην Κριμαία», βεβαιώνει ο Μπρατέρσκι. Η είσοδος των στρατευμάτων του ΝΑΤΟ στο Κοσσυφοπέδιο δεν επέτρεψε στους Σέρβους να παρέμβουν στη διενέργεια του δημοψηφίσματος. Ο ΟΗΕ, δεν είχε δώσει εντολή στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ για την ανάπτυξη στρατευμάτων της Συμμαχίας στο Κοσσυφοπέδιο».

Εκείνη την εποχή, ο Βλαντίμιρ Πούτιν χαρακτήρισε ως εξαιρετικά επικίνδυνο το γεγονός του Κοσσυφοπεδίου. Γεγονός το οποίο θα δημιουργήσει προηγούμενο, υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα ότι παρόμοια προβλήματα υπάρχουν στην Ισπανία και το Βέλγιο. Αλλά μέσα στο 2008, η Μόσχα αναγνώρισε  μονομερώς την ανεξαρτησία της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας. Το πώς θα συμπεριφερθεί ο Πούτιν στο θέμα της Κριμαίας σήμερα, δεν είναι προς το παρόν ξεκάθαρο.
Παρ’ όλα αυτά, στην περίπτωση της ετοιμότητας της Μόσχας να αναγνωρίσει την Κριμαία σαν ένα νέο μέλος (υποκείμενο) της Ομοσπονδίας, θα έχουμε να κάνουμε με μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Η ένταξη μέρους της εδαφικής επικράτειας ενός κράτους σε ένα άλλο, χωρίς τη συγκατάθεση των αρχών της χώρας από την οποία διαχωρίζεται η περιοχή, δεν έχει συμβεί ποτέ από το τέλος του «ψυχρού πολέμου», τονίζει ο Μαξίμ Μπρατέρσκι.
Προηγούμενο εδαφικής προσχώρησης περιοχής με αμοιβαία συναίνεση, υπάρχει. Το 1997, η Μεγάλη Βρετανία επέστρεψε την κινεζική κυριαρχία στο Χονγκ Κονγκ.

Άνεμος Ανεξαρτησίας
Η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών έχει να μας επιδείξει αρκετά παραδείγματα εμφάνισης νέων και τυπικά ανεξάρτητων ή μη αναγνωρισμένων κρατικών οντοτήτων. Το Κοσσυφοπέδιο, η Αμπχαζία, η Νότια Οσετία. Το 1999, ανακηρύχθηκε η ανεξαρτησία του Ανατολικού Τιμόρ. Το δημοψήφισμα, στη βάση του αποτελέσματος του οποίου το Ανατολικό Τιμόρ έγινε ανεξάρτητο κράτος, πραγματοποιήθηκε υπό την πίεση των Ηνωμένων Εθνών. Με τη βοήθεια του ΟΗΕ, το 2011 διενεργήθηκε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του Νοτίου Σουδάν. Σύμφωνα με τον Μπρατέρσκι, το γεγονός ότι το Ανατολικό Τιμόρ και το Νότιο Σουδάν ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους με την υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών, καθιστά αυτά τα κράτη απολύτως νόμιμα από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου.

Το δίκαιο του ισχυρού
«Αλλά σε γενικές γραμμές, το διεθνές σύστημα περί δικαίου δεν λειτουργεί. Νικητής στο τέλος, ανακηρύσσεται αυτός που είναι στρατιωτικά πιο ισχυρός», πιστεύει ο εμπειρογνώμονας. Και το Κοσσυφοπέδιο, είναι ένα καλό παράδειγμα που το επιβεβαιώνει. Αλλά το πρόβλημα μεγαλώνει. Το  διεθνές δίκαιο όλο και λιγότερο αντιστοιχεί στην παγκόσμια γεωπολιτική πραγματικότητα. Συζητείται έντονα η υπόθεση, ότι μέσα στα επόμενα 10-15 χρόνια το σύστημα θα διαλυθεί. Ας ελπίσουμε, ότι το αποτέλεσμα της κατάρρευσης δεν θα είναι ένας (ακόμα) παγκόσμιος πόλεμος».
Αποδεικνύεται, ότι στον 21ο αιώνα, τους όρους για την υλοποίηση της επιθυμίας μιας επικράτειας να αναβαθμίσει την κρατική της υπόσταση ή να αποκτήσει προτεκτοράτα, συνεχίζει να την καθορίζει ο δυνατότερος, η  ισχυρή κρατική οντότητα.

Πηγή Gazeta.ru


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Όπως κι αν βλέπει κάποιος από ιδεολογική σκοπιά τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία, δύο γεγονότα αναδεικνύονται πέραν πάσης αμφιβολίας.

Πρώτον, ότι ο Πούτιν είναι το είδος εκείνο του ηγέτη που αντιλαμβάνεται τις αδυναμίες των αντιπάλων του και σπεύδει να τις εκμεταλλευτεί με τόλμη.

Δεύτερον, ότι η Ρωσία μπορεί να μην είναι πλέον παγκόσμια υπερδύναμη, είναι, όμως, η μεγαλύτερη ηπειρωτική δύναμη στην Ευρώπη, με συμφέροντα που πολύ εύκολα θα μπορούσαν να έλθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Γερμανία, την Πολωνία, ή με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Από την πλευρά της υπόλοιπης Ευρώπης, αν υπάρχει κάτι που ανέδειξε περίτρανα η κρίση στην Ουκρανία, είναι ότι ΔΕΝ υπάρχει κανένας μηχανισμός ουσιαστικής παρέμβασης σε θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής.

Κι αν ως τώρα υπάρχει το ΝΑΤΟ για να αναπληρώνει αυτόν τον ρόλο, μέσω ενός «διευρυμένου» ορισμού των αρμοδιοτήτων του, η στροφή των ΗΠΑ προς την Ασία και τον Ειρηνικό, σε συνδυασμό με τις περικοπές των αμυντικών τους δαπανών και την «κόπωση» μετά από δύο μακροχρόνιους πολέμους, δεν εγγυάται ότι θα συνεχίσουν να υφίστανται ως λύση ανάγκης και στο μέλλον.

Η πολιτική Ομπάμα στη Μέση Ανατολή (απέναντι στη Συρία και το Ιράν) έχει ήδη ανησυχήσει τους εκεί συμμάχους των ΗΠΑ, καθώς δίνει δείγματα σταδιακής «απεξάρτησης», με τρόπο που θα ήταν ανήκουστος σε προηγούμενες δεκαετίες. Ίσως γιατί οι ΗΠΑ, μέσω των νέων τεχνολογιών εξόρυξης αλλά και του σχιστολιθικού αερίου τείνουν να ανεξαρτητοποιηθούν από το αραβικό πετρέλαιο.

Θα μπορούσε να συμβεί κάτι αντίστοιχο και στην Ευρώπη; Παρά το γεγονός ότι η πολιτική απάντηση των ΗΠΑ στα γεγονότα της Ουκρανίας ήταν σκληρότερη από αυτήν των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ίσως συμβαίνει ήδη!

Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στην εντεύθεν πλευρά του Ατλαντικού, αλλά επί δεκαετίες (ακόμη και κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου) οι Αμερικανοί εκτιμούσαν ότι οι Ευρωπαίοι κρύβονται πίσω από τη στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ για να προασπίσουν τα συμφέροντά τους όποτε χρειάζεται (γλιτώνοντας τεράστιες αμυντικές δαπάνες, αλλά και κόστος σε αίμα), κι εν συνεχεία έκαναν και… κριτική.

Το γεγονός άλλωστε ότι στην περίπτωση της Λιβύης (καθώς και σε άλλες χώρες στη Βόρεια Αφρική) οι Ηνωμένες Πολιτείες άφησαν τους Ευρωπαίους και κυρίως τους Γάλλους να πάρουν τον πρώτο ρόλο έδωσε κάποια δείγματα γραφής.

Εν ολίγοις, το ενδεχόμενο μιας σταδιακά κι ολοένα χαλαρότερης στάσης εκ μέρους των Ηνωμένων Πολιτειών, σε θέματα που καίνε την Ευρώπη, μάλλον έχει πάψει να βρίσκεται στη σφαίρα της φαντασίας.

Σε αυτήν την περίπτωση πόσο προετοιμασμένη είναι η Ευρώπη;

Όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ουκρανία ίσως αποτελούν το πρώτο καμπανάκι. Η συγκεκριμένη χώρα δεν είναι Γεωργία, ούτε Τσετσενία. Συνορεύει με την καρδιά της κεντρικής Ευρώπης, με χώρες όπως η Ουγγαρία, η Σλοβακία και η Πολωνία αλλά και με τη Ρουμανία και τη Μολδαβία, κράτη που έζησαν στη σοβιετική ζώνη επιρροής και ήδη νιώθουν ανασφάλεια.

Ταυτόχρονα, η Ουκρανία είναι και αγωγός μεταφοράς ενέργειας προς την Ευρώπη, ενέργειας την οποία παρέχει η Ρωσία, έχοντας ένα πρόσθετο μέσο πίεσης έναντι της δυτικής Ευρώπης (και ιδίως της Γερμανίας), το οποίο και φαίνεται να λειτουργεί άψογα σε τούτη την αντιπαράθεση.

Τα παραπάνω ακούγονται ίσως λίγο υπερβολικά μετά από δεκαετίες μιας ανήσυχης ειρήνης στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ποιος θα περίμενε όμως πριν από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 ότι η Γιουγκοσλαβία θα διαμελιζόταν μέσα σε λίγα χρόνια με τόσο αιματηρό τρόπο, κι ότι το έδαφός της θα γινόταν στόχος αμερικανικών βομβαρδισμών;

Σε προηγούμενο σχόλιο είχαμε γράψει ότι η ιδέα μιας πληρέστερης «ένωσης» στην Ευρώπη ίσως δεν προχωράει όπως προχώρησε κάποτε στις Ηνωμένες Πολιτείες διότι δεν υπάρχει μια ορατή απειλή, ένας εξωτερικός κίνδυνος.

Θα ήταν σίγουρα τραβηγμένο να αποκαλέσουμε σήμερα τη Ρωσία υπαρκτό κίνδυνο για την Ευρώπη.
Ωστόσο η ανυπαρξία κοινής ευρωπαϊκής στόχευσης, αλλά και «υποδομής» για την αντιμετώπιση μιας τόσο σοβαρής κρίσης, αναδεικνύει την ένδεια της Ευρώπης σε θέματα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής, ακριβώς όπως η κρίση χρεών ανέδειξε την ένδειά της σε οικονομικές δομές.

Κι αυτό ίσως αποδειχτεί επικίνδυνο, όχι μόνο σε επίπεδο εξωτερικών «εχθρών», αλλά κι από πλευράς εσωτερικών προσδοκιών. Διότι αν ένα υπερεθνικό σχήμα δεν μπορεί να προσφέρει ευμάρεια ούτε και ασφάλεια, ποιος ο λόγος ύπαρξής του;

Πηγή Euro2day

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Του Δαμιανού Βασιλειάδη
Εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Θα πρέπει πραγματικά να είναι κανείς βλάκας με περικεφαλαία, για να μην αντιλαμβάνεται ότι το ΠΟΤΑΜΙ του κ. Θεοδωράκη, τροφοδοτείται από πηγές των εξωθεσμικών κέντρων εντός και εκτός Ελλάδας και κυρίως απ’ αυτούς που έχουν συμφέρον να ελέγχουν και καθορίζουν την ελληνική πολιτική σκηνή, ανεβοκατεβάζοντας με τα ποικίλα μέσα που διαθέτουν κυβερνήσεις κατά το δοκούν. Ένας διάσημος καθηγητής πολιτικής οικονομίας το είπε καθαρά: «Το ξένο κεφάλαιο δεν αποτελεί πια ένα περιφερειακό στοιχείο ή κάτι που επιβάλλεται από τα έξω πάνω στις εθνικές καπιταλιστικές τάξεις. Ο νεοφιλελευθερισμός συστήνει “εσωτερικές μπουρζουαζίες” ως συστατικό στοιχείο των εθνικών μπλοκ εξουσίας. Στον νεοφιλελευθερισμό η πολιτική και οικονομική βάση της ορθολογικής Αριστεράς έχει εξαφανιστεί».

Είναι το ίδιο που διακήρυττε με άλλα λόγια, πράττοντας τα αντίθετα, ο Ανδρέας Παπανδρέου για το ελληνικό παρασιτικό κεφάλαιο, ισχυριζόμενος ότι «Στις χώρες που βρίσκονται στο περιθώριο του παγκόσμιου καπιταλισμού, η ντόπια μεγαλοαστική τάξη, υποτελής, δορυφορική και διαβρωμένη από το μονοπωλιακό κεφάλαιο, όσες αντιδικίες κι αν έχει μαζί του, στα κρίσιμα θέματα θα μιλήσει με τη φωνή του κυρίου της».

Τα εξωθεσμικά κέντρα, αυτά που ο Άλμπο και ο Παπανδρέου, όσον αφορά την Ελλάδα, ανήκουν φυσικά στους γνωστούς και μη εξαιρετέους «νταβατζήδες», όπως τους είχε ονομάσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο νεώτερος, δηλαδή στην παρασιτική πολιτική και οικονομική ελίτ, και όσον αφορά το εξωτερικό την Τρόικα με πρωτεργάτη και κύριο τροφοδότη την γερμανική κυβέρνηση, οργανώνουν όλη αυτή την ενορχήστρωση με ότι πιο σαθρό και φαύλο υπάρχει στην ελληνική κοινωνία, για να υπηρετήσουν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα. Αφού την ελληνική κοινωνία, όσοι άσκησαν εξουσία και όσοι δεν αντιτάχτηκαν σ’ αυτήν την έχουν διαβρώσει και εκφυλίσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τρέχουν στον κάθε τυχάρπαστο, που υπόσχεται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ότι «λεφτά υπάρχουν».

Οργίασαν τα Μέσα Μαζικής «Αποβλάκωσης, Αποχαύνωσης και Παραπληροφόρησης», που ανήκουν σ’ αυτά τα εξωθεσμικά κέντρα, στην προβολή ενός καινούργιου σωτήρα, που βγήκε από το πουθενά φαινομενικά και θα καταλήξει εν καιρώ στο πουθενά, αφού απέτυχαν άλλες προσπάθειες τους, για να μας «σώσουν!»

Γιατί όμως οι εξωθεσμικοί παράγοντες, που ρυθμίζουν την πολιτική ζωή της χώρας με τις σχεδιασμένες δημοσκοπήσεις τους, διάλεξαν έναν φαιδρό και κατά τα άλλα άσχετο δημοσιογράφο και ορισμένους παρατρεχάμενους, για να δημιουργήσουν σύγχυση και παρασύρουν ψηφοφόρους στα καταστροφικά τους σχέδιά για τον τόπο, επενδύοντας στην απόγνωση και απελπισία των ψηφοφόρων;

Γιατί άραγε; Είναι ένα ερώτημα που χρειάζεται πραγματικά ανάλυση.

Ακούγονται τα πιο απίθανα σενάρια, που προσπαθούν να εξηγήσουν το καινοφανές φαινόμενο. Θα προσθέσω την δική μου άποψη, όπως την αντιλαμβάνομαι από τη δική μου θεωρητική και πρακτική εμπειρία.

Η δική μου ερμηνεία λοιπόν, μιας και είναι δεδομένο, κατά την δική μου εκδοχή, ότι, εκτός από τον εξευτελισμό της πολιτικής ζωής (θεωρούν ότι αυτό αξίζει στους Έλληνες), είναι ένα ξενοκίνητο πολιτικό σχήμα, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι όλο αυτό το γελοίο, κοινότυπο κατά τα άλλα, κατασκεύασμα, στόχο έχει να αναχαιτίσει την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, έως ότου υλοποιηθούν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, ώστε, όταν αναδείξουν στην κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, να μην έχει πια νόημα να συζητούμε για μνημόνια και αντιμνημόνια. Πότε θα συμβεί αυτό δεν είναι γνωστό.
(Όμως κι αν αυτό δεν περπατήσει, όπως δεν «φτούρησαν» οι 58 που έγιναν 59, θα βρουν κάτι άλλο, έως ότου πετύχουν τον στόχο τους).

Εξαρτάται ακριβώς από τον χρόνο που θα λήξουν τα μνημόνια και θα βγούμε έστω και διστακτικά στις αγορές. Αν όχι πάντως στις επόμενες, οπωσδήποτε στις μεθεπόμενες εκλογές, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Τότε εκείνοι που έχουν δημιουργήσει το ποτάμι, θα το αδειάσουν κι όλας (θα κλείσουν τις κάνουλες χρηματοδότησης), όπως έχουν κάνει στο παρελθόν με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, για να αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, που του είχαν υποσχεθεί τότε, (ποιος το θυμάται) λαγούς με πετραχήλια και, όταν πέτυχαν τον σκοπό τους, τον «άδειασαν» τελείως (του έκοψαν την χρηματοδότηση).

Το ίδιο θα συμβεί και με το ποτάμι. Όμως παρ’ όλο ότι είναι γελοίοι είναι συνάμα και επικίνδυνοι. Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον Ανθέλληνα Δήμου να πουλάει την Μακεδονία στους Σκοπιανούς, ωσάν να είναι ιδιοκτησία του και η κοινή γνώμη να μένει ανάλγητη!

Δυστυχώς κάπου σε κάποια ποτάμια χάσαμε την ταυτότητά μας, ώστε να αλωνίζουν ανενόχλητοι κάποιοι ιπποπόταμοι! υπηρετώντας αλλότρια συμφέροντα. Και δυστυχώς δεν είναι οι μόνοι!

Αιδώς Αργείοι!

1 Βλ. Γκρέγκορυ Άλμπο, «Ο νεοφιλελευθερισμός και η Αριστερά», άρθρο στο «Εντός Εποχής», της εφημ. «Εποχή», 24/2/2008.
2 Βλ. Ανδρέας Παπανδρέου, Ο Μαρξ, ο Λένιν και η «δικτατορία του προλεταριάτου, εφημ. «Εξόρμηση», 26.9.1975.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
  • Το βρώμικο ρόλο έχουν αναλάβει οι ΗΠΑ μαζί με Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία
  • ΗΠΑ και ΕΕ θέλουν να θέσουν υπό την ομηρία τους και τον ρωσικό πληθυσμό της Κριμαίας!
Η Ρωσία, μετά την πρόσκληση του πρωθυπουργού της Κριμαίας και την θετική απόφαση της Ρωσικής Δούμας, ελέγχει κατά βάση την Κριμαία, παλιό ρωσικό έδαφος, με ρώσικο στη συντριπτική πλειοψηφία πληθυσμό, όπου και διαθέτει μεγάλη Ναυτική Βάση.

Κύκλοι του Κρεμλίνου τόνιζαν ότι η Ρωσία δεν έχει καμιά άλλη επιλογή από το να προασπίσει μέχρι τέλους τα Ρωσικά συμφέροντα στην Ουκρανία απέναντι σε μια λυσσώδη αντιρωσική επιχείρηση της Δύσης που θέλει να μετατρέψει την Ουκρανία σε «αντιρωσικό προγεφύρωμα» και απέναντι σε μια «εγκάθετη» κυβέρνηση του Κιέβου, στην οποία κυριαρχούν ακροδεξιά, νεοναζιστικά και αντιρωσικά στοιχεία. Αυτά τα τελευταία αλωνίζουν αυτές τις ώρες στο Κίεβο και στις Ουκρανικές πόλεις, σπέρνοντας παντού τη βία, την τρομοκρατία και το φόβο.

Σε πολλές πόλεις της Ανατολικής Ουκρανίας όπως το Ντόνιετς, το Χάρκοβο κλπ., οι τοπικές αρχές μελετούν το ενδεχόμενο ακόμα και της διεξαγωγής δημοψηφισμάτων με τα οποία προτίθενται να απευθύνουν πρόσκληση στις Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις για προστασία.

Ενώπιον αυτών των εξελίξεων, οι ΗΠΑ αλλά και η ΕΕ, με πρωταγωνιστές στο βρώμικο παιχνίδι τη Γαλλία, τη Βρετανία και την Ιταλία, κλιμακώνουν την επέμβαση και τις απειλές σε βάρος της Ρωσίας, ενώ ενισχύουν τον αντιρωσικό προσανατολισμό της πολιτικής τους.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με πληροφορίες, οι ΗΠΑ, πιέζοντας ασφυκτικά τον Πρόεδρο της Γεωργίας, ενδέχεται να ανακοινώσουν εσπευσμένα, σε μια κίνηση αντιπερισπασμού, την είσοδο της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, αν και έγκυροι παρατηρητές τόνιζαν ότι τέτοιου είδους κινήσεις ανήκουν στη σφαίρα του παραλόγου και το μόνο που θα δείξουν είναι πανικός.

Οι ίδιοι παρατηρητές τόνιζαν ότι στο τεταμένο κλίμα που έχει δημιουργηθεί η Ρωσία σκέφτεται να ανακαλέσει τον πρεσβευτή της στην Ουάσιγκτον, ενώ η τελευταία μελετά εσπευσμένα πολιτικές και οικονομικές κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας. Ταυτόχρονα, αν η κατάσταση οξυνθεί ακόμα περισσότερο, δεν πρέπει να αποκλείονται και ενδεχόμενες Νατοϊκές στρατιωτικές αντιδράσεις.

Το βέβαιον είναι ότι η νεο-ψυχροπολεμική αντιρωσική επέμβαση των ΗΠΑ και της ΕΕ στην Ουκρανία, με εσωτερική δύναμη κρούσης ένα συρφετό νεοναζιστικών και φιλοχιτλερικών δυνάμεων, οδηγεί την Ουκρανία στη διχοτόμηση και κινδυνεύει να δημιουργήσει ένα νέο «τείχος» στην Ευρώπη, ενώ, ακόμα χειρότερα, μπορεί να προκαλέσει μια πολεμική ανάφλεξη ανάμεσα στο ΝΑΤΟ και τη Ρωσία με εφιαλτικές συνέπειες για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Το επόμενο διάστημα θα είναι πολύ κρίσιμα για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις.

Η Ελλάδα αντί να σύρεται πίσω από τις αντιδραστικές και προκλητικές ιμπεριαλιστικές επιλογές των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, θα όφειλε να αναλάβει έναν αδέσμευτο φιλειρηνικό ρόλο για μια πραγματικά ανεξάρτητη Ουκρανία, φιλική με τους γείτονες της, γέφυρα συνεργασίας της Ευρώπης με τη Ρωσία και όχι μεταψυχροπολεμικής διαίρεσης τους.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
"Κατάληψη" της Κύπρου, από ισλαμιστές επιχειρηματίες της Τουρκίας

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη οι συνομιλίες με την τουρκική πλευρά για την παράδοση της Κυπριακής Δημοκρατίας βάσει του νέου Ανάν-σχεδίου, οι Τούρκοι δεν χάνουν την ευκαιρία να προωθηθούν με κάθε μέσο στα κατεχόμενα, με την προοπτική της εξάπλωσης της τουρκικής παρουσίας σε ολόκληρη την Κύπρο και μάλιστα με ισλαμική προμετωπίδα.

Έτσι, σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της φιλοκυβερνητικής τουρκικής εφημερίδας, Yeni Şafak, πριν από λίγες μέρες και συγκεκριμένα στις 2 Μαρτίου, έγιναν με επίσημη τελετή τα εγκαίνια των γραφείων της μεγάλης Ένωσης Ισλαμιστών Επιχειρημάτων της Τουρκίας, (της γνωστής MÜSİAD). Η Ένωση αυτή πρόσκειται σε μεγάλο βαθμό στον Ερντογάν και από την αρχή της ανόδου του Τούρκου πρωθυπουργού στη εξουσία συμμετείχε στα μεγάλα οικοδομικά έργα με πλειοψηφικό ποσοστό ενώ στήριξε οικονομικά το κόμμα του Ερντογάν.

Το εντυπωσιακό είναι ότι στα εγκαίνια των γραφείων Ένωσης που σηματοδοτούν, όπως τονίστηκε, νέα περίοδο στην τουρκική παρουσία στην Κύπρο, ο πρόεδρος της Ένωσης, Nail Olpak, δήλωσε παρουσία και του πρόεδρου του ψευδοκράτους, Derviş Eroğlu, ότι η Τουρκία κάνει μια δυναμική εμφάνιση στην Κύπρο και ο σκοπός του ανοίγματος των γραφείων της Ένωσης είναι μια «Δυνατή Τουρκία», (Güçlü Türkiye Hedefi). Παράλληλα τονίστηκε πως η εμπιστοσύνη στην «Μητέρα Πατρίδα» που είναι για την Ένωση η Τουρκία, είναι ο θεμελιώδης λίθος της ύπαρξης του ψευδοκράτους και της τουρκικής παρουσίας στο νησί.

Το άνοιγμα του τμήματος της Ένωσης Ισλαμιστών Τούρκων Επιχειρηματιών στην κατεχόμενη Λευκωσία και στην δεδομένη συγκυρία έχει μεγάλη σημασία. Γίνεται ακριβώς σε μια περίοδο που προωθείται η επίλυση του Κυπριακού βάσει του γνωστού αμερικανό κινούμενου νέου «Ανανσχεδίου» και δείχνει με σαφή τρόπο την μεγάλη υποκρισία της Τουρκίας. Ενώ η τουρκική πλευρά συνδιαλέγεται με την ελληνοκυπριακή ηγεσία για μια διζωνική ομόσπονδη Κύπρο που θα είναι ανεξάρτητη, παράλληλα προωθεί και με την στήριξη ουσιαστικά του κόμματος των ισλαμιστών του Ερντογάν την μεγαλύτερη διείσδυση της Τουρκίας και την δέσμευση του ψευδοκράτους με την Μητέρα Πατρίδα, δηλαδή την Τουρκία.

Ας τα βλέπουν αυτά όλοι οι καλοθελητές που σπεύδουν να διαλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία για την παραδώσουν στην τουρκική βουλιμία που δεν κρατά ούτε τα προσχήματα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Εμπλοκή των Τούρκων στην Ουκρανία ή μήπως προάγγελος τουρκικών αιτημάτων προς την Ελλάδα;

Γράφει ο Μελέτης Η. Μελετόπουλος

Το καθεστώς Ερντογάν εμπνέεται από τις ημέρες δόξας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν είναι υπερβολική η εκτίμηση πολλών διεθνών αναλυτών, ότι στο φαντασιακό του Ερντογάν και των οπαδών του δεσπόζει η επιθυμία αναβίωσης του οθωμανικού κόσμου.

Άλλωστε, η προσπάθεια του τούρκου πρωθυπουργού να επαναφέρει την οθωμανική ονομασία «βιλαέτι» για τις περιφέρειες και το θρυλούμενο προσωπικό του ενδιαφέρον για τη δημιουργία του σήριαλ «Σουλεϊμάν», αποκαλύπτουν την βαθύτερη οντολογία του.

Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Νταβούτογλου, κλήθηκε από τον Ερντογάν στο υπουργείο Εξωτερικών για να επενδύσει με επιστημονικοφανή μανδύα τις εξωπραγματικές φιλοδοξίες του ισλαμιστή πρωθυπουργού. Η Νταβούτογλου ανέπτυξε ένα βαθιά αντιφατικό πρόγραμμα εξωτερικής πολιτικής, σε δύο άξονες: την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες και την «αποκατάσταση» της επιρροής της σημερινής Τουρκίας στην πάλαι ποτέ διαλάμψασα οθωμανική επικράτεια.

Η αντίφαση, βεβαίως, έγκειται στο γεγονός ότι η Τουρκία υπήρξε ανέκαθεν κράτος που χρησιμοποιούσε την άσκηση βίας ή την απειλή χρήσης βίας για την προώθηση των στόχων της. Και συνεχίζει να λειτουργεί σε αυτό το μήκος κύματος. Αυτό δεν συνάδει με την «πολιτική μηδενικών προβλημάτων», που απαιτεί σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της αυτονομίας των άλλων. Η Τουρκία εμφανίστηκε αλαζονικά, στις χώρες της Εγγύς Ανατολής και της βόρειας Αφρικής, μετά τα γεγονότα της «Αραβικής Άνοιξης», ως πρώην αλλά και ως επίδοξος επικυρίαρχος. Με αποτέλεσμα να συναντήσει τείχος γεωπολιτικής ψυχρότητας ή και εχθρότητας.

Στα Βαλκάνια, η εξωπραγματική αυτή πολιτική δημιούργησε ισχυρές αντιδράσεις. Οι μεν Αλβανοί και Σκοπιανοί βλέπουν στην Τουρκία έναν χρήσιμο σύμμαχο για τις δικές τους γεωπολιτικές επιδιώξεις, χωρίς όμως να έχουν καμία διάθεση να ενταχθούν ξανά σε κάποιον οθωμανικό βιλαέτι. Οι Βούλγαροι έχουν το «αγκάθι» ενός μειονοτικού μουσουλμανικού κόμματος, οι Σέρβοι δεν θέλουν ούτε να ακούσουν τις «σκέψεις» του Νταβούτογλου, η δε Βοσνία (που οικοδομήθηκε ως πρότυπο συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων) είναι ουσιαστικά διχασμένη και τυπικά στα πρόθυρα της διάσπασης.

Στα ανατολικά της, η Τουρκία, αντιμετωπίζει την ανάδυση μίας νέας περιφερειακής δύναμης, του (ιρακινού προσώρας αλλά ουσιαστικά αυτόνομου) Κουρδιστάν. Με δυτική στήριξη, η χώρα αυτή αναπτύσσεται ραγδαία. Το χειρότερο για την Τουρκία είναι ότι το ιρακινό Κουρδιστάν αποτελεί γεωγραφικό συνεχές με τις ανατολικές επαρχίες της, όπου διεξάγεται λυσσαλέος πόλεμος μεταξύ των κουρδικών πληθυσμών και των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι η μεθοριακή γραμμή μεταξύ Τουρκίας και του ιρακινού Κουρδιστάν αποτελεί την μέγιστη γεωπολιτική αδυναμία της τουρκικής πολιτικής.

Αλλά εκεί που η εξωτερική πολιτική των Ερντογάν – Νταβούτογλου έχει ναυαγήσει με τον χειρότερο τρόπο είναι η Ανατολική Μεσόγειος. Με την μεν Ελλάδα η διαρκής αμφισβήτηση της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, οι παρεμβάσεις στη Θράκη, οι ωμές παραβάσεις – παραβιάσεις έχουν δημιουργήσει ένα σκηνικό έντασης, στα όρια διαρκώς επαπειλούμενου θερμού επεισοδίου. Την Κύπρο η Τουρκία δεν την αναγνωρίζει ως ανεξάρτητο κράτος, κάνει δε ότι μπορεί για να τορπιλίσει οποιαδήποτε συνεννόηση για το Κυπριακό.

Αλλά το χειρότερο γι αυτήν είναι ότι, επιδιώκοντας να εμφανισθεί ως ηγέτιδα δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου (χωρίς ο μουσουλμανικός κόσμος να έχει ερωτηθεί για κάτι τέτοιοι…), ήρθε σε βίαιη ρήξη με το Ισραήλ, με την υπόθεση Μαβί Μαρμαρά, τη φραστική επίθεση του Ερντογάν εναντίον του Πέρες στο Νταβός, την αποκάλυψη ισραηλινών πρακτόρων στο Ιράν κ.λ.π. Στην δε υπόθεση της ενεργειακής σύμπραξης Ισραήλ – Κύπρου, έκανε απίστευτους τραμπουκισμούς με υπερπτήσεις αεροπλάνων πάνω από το γεωτρύπανο της Noble Energy, υποχρεώνοντας τον αμερικανικό, ρωσικό, το βρετανικό, τον ισραηλινό και τον γαλλικό στόλο να πλεύσουν στην περιοχή και να σχηματίσουν κλοιό προστασίας γύρω από την γεώτρηση, αναβιώνοντας μνήμες Ναυαρίνου…

Η μακρά και εξαιρετικά επίπονη προσπάθεια της Τουρκίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση ναυάγησε επίσης, διότι η Τουρκία αξίωσε να γίνει αποδεκτή στην ευρωπαϊκή οικογένεια (στην οποία ποτέ δεν ανήκε) ως μέλος του σκληρού πυρήνα της, συνδιαμορφωτής της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, προστάτις των μουσουλμανικών μειονοτήτων της Ευρώπης. Δηλαδή, ουσιαστικά να επιτύχει ό,τι δεν επέτυχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία με τις δύο πολιορκίες της Βιέννης. Υποτίμησε όμως τις αντιστάσεις των άχρωμων και άοσμων Ευρωπαίων ηγετών, που όμως δεν είχαν καμία διάθεση να εξαφανιστούν από τον πολιτικό χάρτη των χωρών τους, με δεδηλωμένη και σαφή την γενική άρνηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών στο ενδεχόμενο ένταξης της Τουρκίας ως πλήρους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Το χειρότερο, όμως, για την Τουρκία, είναι ότι ήρθε σε πλήρη ρήξη με την αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ δεν ξεχνούν την άρνηση της Άγκυρας να παράσχει τη συνδρομή της στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. Επίσης δεν ξεχνούν την φιλο-ιρανική της στάση την εποχή της μεγάλης έντασης για τα πυρηνικά του Ιράν. Ό,τι και να γίνε στο μέλλον, η εμπιστοσύνη έχει χαθεί. Κάτι πολύ επικίνδυνο για την Τουρκία. Διότι μέχρι σήμερα και ιδίως μετά την πτώση του Σάχη, το 1979, η Ουάσινγκτον είχε ζωτική ανάγκη την Τουρκία. Η προσέγγιση όμως του Ομπάμα με τον Ιρανό Πρόεδρο, αποφορτίζει την περιοχή και η Τουρκία μένει γεωπολιτικά μετέωρη, η δε γεωστρατηγική της αξία για τη Δύση μειούται δραματικά.

Οπότε, διερωτάται κανείς εάν η κυοφορούμενη διπλωματική (προς το παρόν, τουλάχιστον) παρέμβαση της Τουρκίας στην Κριμαία υπέρ των τουρκόφωνων Χαζάρων αποτελεί ψυχαναγκαστική εμμονή σε μία πολιτική που έχει οριστικά ναυαγήσει… ή μήπως είναι μία προσπάθεια προσφοράς γεωπολιτικής εκδούλευσης στην δυτική πολιτική στην Ουκρανία… Αλλά σε αυτήν την περίπτωση η μεν Δύση δεν πρόκειται να κάνει έναν νέο Κριμαϊκό Πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, χάριν της Ουκρανίας, και η Τουρκία θα βρεθεί έκθετη έναντι μίας οργισμένης και εξαιρετικά επικίνδυνης ρωσικής αρκούδας.
Ή, τέλος, μήπως το τουρκικό ενδιαφέρον για τους Χαζάρους της Κριμαίας αποτελεί το λεγόμενο «ξεκάρφωμα» για τουρκικές σε άλλα, πιο προσιτά στην Τουρκία πεδία…

Πηγή Kontra News


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος

Την έντονη ανησυχία του Βατικανού για την τύχη 150.000 χριστιανών της Τουρκίας, (όπως τους υπολόγισε), εξέφρασε στην ιταλική εφημερίδα, La Stampa, εκπρόσωπος του Πάπα και την είδηση αναμετέδωσε στην Τουρκία το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, CİHAN. 
Η ανησυχία αυτή δημιουργήθηκε μόλις έγινε γνώστη η είδηση της αποφυλάκισης των πέντε Τούρκων δολοφόνων που στις 18 Απρίλιου του 2007 είχαν εισβάλει στον χριστιανικό εκδοτικό οίκο στην πόλη της Μαλάτειας, τον «Zivre Yayınevi», νοτιοανατολικά της Άγκυρας και είχαν δολοφονήσει εν ψυχρώ ένα Γερμανό υπήκοο και τρεις Τούρκους χριστιανούς δυτικού δόγματος. 
Η δολοφονία αυτή είχε τότε συγκλονίσει την διεθνή κοινή γνώμη και η Τουρκία αναγκάστηκε να λάβει όλα τα μέτρα για να συλλάβουν τους πέντε ενόχους και να καταδικαστούν σε πολλά χρόνια κάθειρξη. Να σημειωθεί ότι αυτός ο εκδοτικός οίκος εξέδιδε βιβλία γενικού χριστιανικού περιεχόμενου χωρίς να κάνει διάκριση μεταξύ των δογμάτων και για τον λόγο αυτό είχε πελάτες και εκ μέρους της ορθόδοξης χριστιανικής κοινότητας της Τουρκίας.

Η αποφυλάκιση των ενόχων της δολοφονίας αυτής, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στο Βατικανό και όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά, άρχισαν «να χτυπούν οι καμπάνες» για τους χριστιανούς της Τουρκίας, ενώ αναμένονται από εδώ και πέρα νέες διώξεις και τρομοκρατία κατά όποιας χριστιανικής δραστηριότητας και εκδήλωση χριστιανικής ταυτότητας που θα τεθεί υπό διωγμό από τις τουρκικές αρχές. Μάλιστα ενδεικτική είναι η είδηση που μεταδόθηκε και από το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων, ότι οι αποφυλακισμένοι στην έξοδο τους από τις τουρκικές φυλακές δήλωσαν με μεγάλο θράσος ότι από εδώ και πέρα οι χριστιανοί της Τουρκίας δεν θα πρέπει να… κοιμούνται ήσυχοι.

Η είδηση της απελευθέρωσης των δολοφόνων του εκδοτικού οίκου της Μαλάτειας, ξαναφέρνει στη επικαιρότητα το καυτό θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας στην Τουρκία, για το οποίο, όπως συνήθως, κάνουν τα στραβά μάτια στην Ευρώπη που για άλλα θέματα κόπτοντας και υποκρίνονται τον υπερασπιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 
Ειδικά το θέμα των διαφόρων χριστιανικών απόστολων στο εσωτερικό της Τουρκίας και ειδικά των προτεσταντικών και καθολικών, γιατί για ορθόδοξες ιεραποστολές ούτε λόγος να γίνεται, έχει διατυπωθεί κατά καιρούς η άποψη ότι μέσω αυτών των αποστολών οι κρυφοί ελληνορθόδοξοι χριστιανοί της σημερινής Τουρκίας βρίσκουν την ευκαιρία να διαβάσουν ελεύθερα χριστιανικά κείμενα. 
Χαρακτηριστικό είναι ότι πριν από λίγα χρόνια η τουρκική επιθεώρηση, Aksyon, είχε ομολογήσει ότι είχαν διανεμηθεί από το 2005 περίπου… 8 εκατομμύρια Ευαγγέλια, (İncil), σε όλη την Τουρκία από αυτές τις ιεραποστολές και μάλιστα είχαν γίνει ανάρπαστα. 
Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι σε μια πρόσφατη εκδήλωση κάποιας ιεραποστολής στην Άγκυρα, που μεταδόθηκε και από την τουρκική τηλεόραση, ενώ μοιράζονταν Ευαγγέλια στους Τούρκους που περίμεναν στην ουρά για να τα παραλάβουν, επενέβηκε κάποια τοπική ισλαμική θρησκευτική οργάνωση και άρχισε να μοιράζει Κοράνια διαλύοντας δια της βίας την άλλη ουρά των ζητούντων τα Ευαγγέλια.

Το δυσάρεστο όμως είναι ότι ενώ το Βατικανό εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τους χριστιανούς της Τουρκίας, που μάλιστα τους υπολογίζει σε 150.000, η ελληνορθόδοξη ιεραρχία «ποιεί την νύσσα» και δεν τολμά να ενοχλήσει τους Τούρκους για την κατάφορη παραβίαση των δικαιωμάτων των χριστιανών και να κυρίως θίξει την κατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων κρυφών ελληνορθόδοξων που με κάθε μέσο κρύβουν την αληθινή τους πίστη κάτω από ένα καταπιεστικό ισλαμικό κατεστημένο της σύγχρονης Τουρκίας. 
Κατά τα άλλα, οι διάφοροι τουρκολάγνοι δήμαρχοι, εδώ στην Ελλάδα, ετοιμάζονται μετά τις δημοτικές εκλογές να γεμίσουν με μιναρέδες τις πόλεις μας.



Ο Ομπάμα «αδειάζει» τον Ερντογάν
«Έχεις διαστρεβλώσει την αλήθεια για τον Γκιουλέν»
Νέα επεισόδια στην Τουρκία με αφορμή τη δολοφονία ενός εφήβου από τις αστυνομικές αρχές
Στην αντεπίθεση περνά ο Γκιουλέν και "καρφώνει" τον Ερντογάν

«Τα παιδιά σας κλέβουν, τα δικά μας σκοτώνονται». Αυτή η φράση, η οποία αναγραφόταν σε συγκέντρωση έξω από το δικαστήριο του Καρτάλ, απεικονίζει με πιστότητα τη νεοτουρκική πραγματικότητα. Από τη μία τα παιδιά της Τουρκίας πέφτουν νεκρά από τα αστυνομικά πυρά, από την άλλη τα παιδιά του καθεστώτος εμπλέκονται σε οικονομικά σκάνδαλα με τις ευλογίες ων ισχυρών γονέων τους.

Η είδηση θανάτου του Ελβάν Μπερκίν, του 15χρονου που βρισκόταν σε κώμα από τον περασμένο Ιούνιο έπειτα από απευθείας βολή δακρυγόνου που δέχθηκε στο κεφάλι από αστυνομικό κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στο πάρκο Γκεζί στην Κωνσταντινούπολη, πυροδότησε εκ νέου οργή στη γείτονα, που εκτός από την κοινωνική έκρηξη στροβιλίζεται εδώ και καιρό στη δίνη σκανδάλων (πολιτικών και οικονομικών).
Κι ενώ τα παιδιά της Τουρκίας τραυματίζονται θανατηφόρα στο πλαίσιο των διαδηλώσεων που λαμβάνουν χώρα σε αρκετές τουρκικές πόλεις, όπως στη Σμύρνη, στη Μερσίνα, στα Άδανα και στην Αττάλεια, με οδοφράγματα να υψώνονται στην Άγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποδεικνύεται δημοσίως «ξοφλημένος» και για τις ΗΠΑ, αφού ο Λευκός Οίκος τον κατηγορεί ευθαρσώς για διαστρέβλωση του περιεχομένου της τηλεφωνικής συνομιλίας ανάμεσα στον ίδιο και στον αμερικανό πρόεδρο Μπάρακ Ομπάμα (δηλαδή, ο τούρκος πρωθυπουργός χαρακτηρίζεται επισήμως ως «ψεύτης» από τις ΗΠΑ).

Η τηλεφωνική συνομιλία αφορούσε την έκδοση του ισλαμιστή κληρικού Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλοτινού συμμάχου του Ερντογάν, ο οποίος στήριζε το Κόμμα Ευημερίας και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και ζει αυτοεξόριστος στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, ο τούρκος πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι ζήτησε από τον Ομπάμα την έκδοση του Γκιουλέν στην Τουρκία, με επιχείρημα ότι αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια της χώρας, και ότι ο αμερικανός πρόεδρος ανταποκρίθηκε «θετικά» στο αίτημά του, απαντώντας: «Έλαβα το μήνυμα»… Μόνο που ο Λευκός Οίκος έσπευσε να διαψεύσει τους ισχυρισμούς του τούρκου πρωθυπουργού, αποκαλώντας τον «ψεύτη», με ό,τι αυτό σημαίνει -από αυτό το σημείο και μετά- για την στάση των ΗΠΑ απέναντι στον κ. Ερντογάν και το μέλλον του τούρκου πρωθυπουργού…

Όπως εύστοχα είχε σημειώσει η γερμανική Deutche Welle, οι ηχογραφημένες συνομιλίες μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και μελών της οικογένειάς του, αξιωματούχων και άλλων παραγόντων της δημόσιας ζωής της Τουρκίας, αποκάλυψαν ένα καλά οργανωμένο σύστημα διεφθαρμένης κυβερνητικής εξουσίας. Η δολοφονία του εφήβου Ελβάν Μπερκίν αποκαλύπτει ένα «καλά οργανωμένο σύστημα τυφλής βίας». Ο έφηβος είχε βγει από το σπίτι του για να αγοράσει ένα καρβέλι ψωμί… Το ότι βρισκόταν στον δρόμο, αρκούσε για να γίνει στόχος των «πραιτωριανών» αστυνομικών δυνάμεων του Ταγίπ Ερντογάν, οι οποίες είχαν λάβει την πρωθυπουργική εντολή… «τσακίστε τους»…, ενώ αποκαλύφθηκαν συνομιλίες αστυνομικών οι οποίοι κάνοντας επίθεση στους πολίτες που διαδήλωναν για τον Μπερκίν Ελβάν στο Καντίκιοϊ της Κωνσταντινούπολης, ακούγονται να λένε μεταξύ τους ¨Χτύπα, χτύπα στα μάτια¨...

Πηγή εφημ. «Δημοκρατία»

Σχόλιο ιστολογίου: Ήδη τα ποσοστά του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας, και πριν την τελευταία έκρηξη επεισοδίων, είχαν πέσει στο 38% (δηλαδή μία πτώση της τάξης του 13% από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές) και έχουν αυξανόμενη πτωτική τάση. Με δεδομένο το ότι αναμένεται να αυξηθούν οι αποκαλύψεις γύρω από τις οικονομικές ατασθαλίες γύρω από την οικογένεια Ερντογάν, αλλά εξαιτίας του ήδη καταγγελθέντος δικτατορικού τρόπου άσκησης εξουσίας από τον Ταγίπ Ερντογάν, οι επόμενες δημοσκοπήσεις ανανένεται να είναι κατά πολύ δυσμενέστερες για τον τούρκο πρωθυπουργό, ο οποίος θα πρέπει να αποφασίσει αν θα τηρήσει τον ρόλο του για αποχώρηση από την πολιτική εάν χάσει τις δημοτικές εκλογές ή αν θα συνεχίσει να κυβερνά αναμένοντας ένα στρατιωτικό πραξικόπημα με τα ό,ποια επακόλουθα για τον ίδιο και την οικογένειά του. Ο Ερντογάν αποκαλείται "κλέφτης" από τους τούρκους και "ψεύτης" από τις ΗΠΑ κι έτσι πολύ δύσκολα θα μπορέσει να συνεχίσει να κυβερνά...

)

Στην αντεπίθεση περνά ο Γκιουλέν και "καρφώνει" τον Ερντογάν

Ο Φετουλάχ Γκιουλέν, αποφάσισε, ύστερα από πολύμηνη σιωπή, να απαντήσει στον υπερφίαλο «σουλτάνο» Ερντογάν, μέσω συνέντευξης του – τυχαία; – στους Financial Times. Ο Γκιουλέν τόνισε ότι για να δασωθεί η τουρκική δημοκρατία απαιτείται η κατάρτιση νέου συντάγματος, το οποίο θα επιβάλει στην όποια τουρκική κυβέρνηση την εφαρμογή ενός κανονιστικού πλαισίου κράτους δικαίου.
Η εμπιστοσύνη που Τουρκία κέρδισε, με δυσκολία, από τη διεθνή κοινότητα, ως μια ισλαμική, αλλά δημοκρατική χώρα, τείνει να εξανεμιστεί, από μια κυβέρνηση, η οποία, ξεπουλά την πρόοδο της χώρας και την προοπτική ένταξής της στην ΕΕ, εξυπηρετώντας ίδια συμφέροντα.
Οι χειρισμοί της τουρκικής κυβέρνησης έχουν προκαλέσει σοβαρή κριτική από την ΕΕ και τις δυτικές χώρες, γενικότερα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι σε αυτές περιλαμβάνονται και οι ΗΠΑ. Ο Γκιουλέν στάθηκε ιδιαίτερα επικριτικός κατά του νέου νόμου που πέρασε η κυβέρνηση Ερντογάν, σχετικά με τον έλεγχο του δικαστικού συστήματος της χώρας, γεγονός που καταργεί την διάκριση των εξουσιών, ένα συστατικό δηλαδή στοιχείο της δημοκρατίας.

Επίσης, αναφέρθηκε στις υπερεξουσίες που δόθηκαν πλέον στη ΜΙΤ, τονίζοντας ότι παρόμοιες εξουσίες δίνονται στις μυστικές υπηρεσίες, μόνο από δικτατορικά καθεστώτα. Ο Γκιουλέν, μάλιστα είπε, ότι ο Ερντογάν αντικατέστησε ουσιαστικά τον στρατό, ως κυρίαρχο όργανο της τουρκικής πολικής σκηνής, υπονοώντας ότι στην Τουρκία σήμερα υφίσταται ένα προσωποπαγές, δικτατορικό καθεστώς, το οποίο ασκεί πολιτική διακρίσεων κατά μερίδων του πληθυσμού της χώρας, ελέγχει τα ΜΜΕ, το δικαστικό σύστημα και διώκει πολίτες για τις όποιες πεποιθήσεις τους.
«Αν η τουρκική κυβέρνηση δεν αποδείξει ότι σέβεται τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, δεν μπορεί να ανακτήσει την εμπιστοσύνη της Δύσης», ανέφερε. Στο πλαίσιο αυτό, τόνισε την ανάγκη για την κατάρτιση ενός νέου συντάγματος, «με τη βοήθεια των πολιτών, γιατί το Ισλάμ δεν αντιμάχεται τη δημοκρατία», όπως είπε. Στο νέο σύνταγμα πρέπει, κατά τον Γκιουλέν, να προβάλλεται η προστασία της ζωής και της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας στην Τουρκία και της ελευθερίας της έκφρασης, στο πλαίσιο των ηθικών αξιών του Ισλάμ.
Τάχθηκε δε, ανοικτά, κατά της πολιτικής των διακρίσεων που εφαρμόζεται στην Τουρκία, λέγοντας ότι κάθε πολίτης του τουρκικού κράτους πρέπει να έχει επίσης το δικαίωμα της ελεύθερης πολιτικής έκφρασης και το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι.

Πηγή Defence-Point

Σχόλιο ιστολογίου: Ο Ταγίπ Ερντογάν βρίσκεται αντιμέτωπος με όσα ο ίδιος ακολούθησε και υλοποίησε στην πολιτική του σταδιοδρομία, τόσο στο εσωτερικό της Τουρκίας, όσο και στο εξωτερικό. Πρώτον, με την λυκοφιλία με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, ο οποίος είναι ένας μετριοπαθής μουσουλμάνος και σαφέστατα πράκτορας των ΗΠΑ, οι οποίες από την πλευρά τους προωθούν το μετριοπαθές Ισλάμ...! Κατά δεύτερον ο Ερντογάν έχει να αντιμετωπίσει τις δικές του πρακτικές δημιουργίας προβλημάτων σε άλλες χώρες (μέσω τούρκων πρακτόρων, όπως π.χ. στην Ελλάδα στην Θράκη και στα Δωδεκάνησα). 
Δυστυχώς για τον τούρκο πρωθυπουργό, η προσωπική του ματαιοδοξία αλλά και οι επιλογές που δημιουργήθηκαν μέσα από αυτήν, τον έχουν φέρει αντιμέτωπο με ό,τι χειρότερο θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Κι αυτό, επειδή θεώρησε πως μπορεί να γίνει "χαλίφης στη θέση του χαλίφη", να "απογαλακτισθεί" από τους πέραν του Ατλαντικού προστάτες του και ως αυτόνομος και "ισότιμος" αρχηγός μίας "μεγάλης δύναμης" να μην δέχεται πλέον εντολές από τον Λευκό Οίκο (και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ), οδηγώντας έτσι την Τουρκία στο "ασφαλές λιμάνι" του σκληρού πολιτικού Ισλάμ, μέσα στο οποίο θα χαίρει της εκτίμησης και φροντίδας ισλαμικών κρατών (Σαουδική Αραβία κ.α.). 
Το εγχείρημά του, όμως, ενδέχεται να αποτελέσει βάση στήριξης της μεθεπόμενης ημέρας για την αμερικανική πολιτική στον χώρο της Μέσης Ανατολής, και γι αυτόν τον λόγο η τιμωρία που τον αναμένει θα είναι μέσα στα πλαίσια επαναδημιουργίας ενός "ήρωα του ισλάμ". Αρκεί να δεχθεί ο ίδιος να κάνει υπομονή και να περιμένει την λαμπρή επάνοδό του στην εξουσία (υπό την σαφή εποπτεία του Λευκού Οίκου) και να μην ακολουθήσει τα εγωιστικά "βήματα" του Οτζαλάν... Δυστυχώς όμως, για τον ίδιο, δεν μπορεί να δει την προοπτική αυτή και οδηγεί τον εαυτό του σε ένα σκληρό πολιτικό τέλος, δίνοντας μία ολοκληρωτική μάχη, την οποία δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει, αφού τα τρωτά του σημεία δεν είναι μόνο πολλά, αλλά και γνωστά στην πλήρη τους έκταση σε εκείνους που θέλουν να τον αποκαθηλώσουν...


300 Ρώσοι Αλεξιπτωτιστές της ταξιαρχίας του Ιβάνοβο θα «πέσουν» στην Αρκτική επανδρώνοντας βάση στο βόρειο παγωμένο Ωκεανό 

Μετάφραση - Απόδοση Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών

Οι ασκήσεις των αερομεταφερομένων δυνάμεων της Ρωσίας (ВДВ) πραγματοποιούνται με αμείωτη ένταση, αναφέρουν τα ρωσικά ΜΜΕ.
Στα πλαίσια αυτά μονάδα αλεξιπτωτιστών της αερομεταφερόμενης Ταξιαρχίας του Ιβάνοβο, με 300 άνδρες θα πραγματοποιήσει απόβαση από αέρος στην Αρκτική, δήλωσε ο εκπρόσωπος της υπηρεσίας τύπου και πληροφοριών του ρωσικού ΥΠΑΜ, Συνταγματάρχης Eugene Meshkov, αναφέρει η μεγάλης κυκλοφορία της Μόσχας Vzgliad.


«Για πρώτη φορά, σε μια περίοδο 20 ετών κατά τη διάρκεια της άσκησης των αερομεταφερόμενων στρατευμάτων θα πραγματοποιηθεί η ρίψη περίπου 3.500 ρώσων αλεξιπτωτιστών. Πάνω από 300 από αυτούς θα πραγματοποιήσουν ρίψεις στην Αρκτική. Το αερομεταφερόμενο τάγμα έχει ήδη μεταφορτώσει προσωπικό και μέσα στα μεταγωγικά αεροσκάφη IL-76 στο αεροδρόμιο του Ιβάνοβο για να μεταφερθεί για ρίψεις στο αεροδρόμιο του Tiksi (Αρκτική). Εκτός από τους αλεξιπτωτιστές θα πραγματοποιηθούν οι ρίψεις και των απαραίτητων υλικών και μέσων. Το συνολικό βάρος του φορτίου είναι πάνω από 30 τόνους», δήλωσε ο Meshkov.

Ο εξοπλισμός και ο απαραίτητος εξοπλισμός των αλεξιπτωτιστών θα τους επιτρέψει να εκτελέσουν επιτυχώς τα καθήκοντά τους, όχι μόνο στις συνθήκες του βαρύ χειμώνα, αλλά και της ίδιας της Αρκτικής, δήλωσε ο εκπρόσωπος των αερομεταφερόμενων στρατευμάτων στο πρακτορείο ITAR-TASS.

Σύμφωνα με το σχέδιο, η αερομεταφερόμενη μονάδα του Ιβάνοβο θα πραγματοποιήσει από «αέρος απόβαση» στο αεροδρόμιο Tiksi, καθώς στην συνέχεια θα εγκατασταθεί επί της τοποθεσίας για να συνεχίσει να το χρησιμοποιεί την βάση για την μετέπειτα χρήση του αεροδρομίου.

«Η μεταφορά των μονάδων των αερομεταφερόμενων στρατευμάτων από το κεντρικό τμήμα της Ρωσίας στην περιοχή του Πολικού κύκλου με «επιχειρησιακό τρόπο» για αυτόν τον αριθμό στρατιωτών, πραγματοποιείται, για πρώτη φορά. Η άσκηση θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Μαρτίου», πρόσθεσε ο συνταγματάρχης Meshkov.

Σχόλιο: Η μεγάλης κλίμακας ασκήσεις των ρωσικών αερομεταφερόμενων δυνάμεων που πραγματοποιείται για πρώτη φορά εδώ σε 20 χρόνια, ξεκίνησε την Τρίτη και συμμετέχουν περίπου 4 χιλιάδες αλεξιπτωτιστές, δεκάδες στρατιωτικά μεταγωγικά αεροσκάφη και 36 εκ των οποίων ανήκουν στην αεροπορία στρατού. Σύμφωνα με το δόγμα του Ρώσου ΥΠΑΜ Σ. Σοιγκού, «εκπαιδεύσου όπως θα πολεμήσεις». Αυτό υλοποιείται εις το ακέραιο, σε συνδυασμό με την πρόκληση εντυπώσεων για την στρατιωτική ισχύ των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου