Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

13 Φεβ 2015

Συνέντευξη στη βρετανική εφημερίδα «The Guardian» έδωσε ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, στην οποία -μεταξύ άλλων- αναφέρεται και στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με τους πιστωτές της.

Η συζήτηση αρχικά στράφηκε στην εξωτερική του εικόνα και στο γεγονός που τα φώτα της δημοσιότητας είναι συνεχώς στραμμένα πάνω του, με τον 53χρονο οικονομολόγο να σημειώνει πως «είμαι αυτός που είμαι».
«Έχουμε χάσει τα πάντα», είπε ο υπουργός αναφερόμενος στην Ελλάδα, συμπληρώνοντας πως «έτσι μπορούμε να πούμε την αλήθεια... και είναι καιρός να κάνουμε».
Ο κ. Βαρουφάκης επανέλαβε πως «το πρόγραμμα διάσωσης το 2010 δεν ήταν για τη διάσωση της Ελλάδας. Ήταν ένα σχέδιο διάσωσης των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών. Το γερμανικό κοινό έχει οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι αυτά τα χρήματα πηγαίνουν στους Έλληνες, ενώ το ελληνικό κοινό είχε οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι αυτή ήταν η σωτηρία μας».
Για το εάν η Ελλάδα θα πρέπει να μείνει στην ευρωζώνη, σημειώνει: «Άλλο πράγμα είναι να πει κάποιος ότι δεν θα έπρεπε να μπείτε στην ευρωζώνη, και εντελώς διαφορετικό να πει ότι πρέπει να βγούμε από το ευρώ. Αν οπισθοχωρήσουμε, πέφτουμε στον γκρεμό. Αυτό είναι το επιχείρημά μου σε όλους».
Στην ερώτηση εάν υπάρχει σχέδιο Β, ο υπουργός σημείωσε: «Ακούμε συνεχώς πως εάν δεν υπογράψουμε θα γίνει... Αρμαγεδδών. Η απάντησή μου είναι: Ας γίνει! Δεν υπάρχει σχέδιο πτώσης. Αυτό είναι το σχέδιο Β».
Και τι θα συμβεί μετά, η επόμενη ερώτηση: «Είναι σαν να με ρωτάτε τι θα συμβεί αν ένας κομήτης χτυπά τον πλανήτη Γη. Δεν έχω ιδέα. Κανένας δεν έχει».
Όσο για το εάν ο ίδιος φοβάται, δήλωσε: «Λιγάκι. Εάν δεν φοβόμουν θα ήμουν τρομακτικά επικίνδυνος».
Άλλα σημεία από τη συνέντευξη:
  • «Κάποτε μου είχαν πει πως ως μαρξιστής, θα πρέπει να κάνω δυο πράγματα: να είμαι πάντα αισιόδοξος και να έχω άποψη για τα πάντα. Θεωρώ πως αυτή η συμβουλή μου κάνει».
  • «Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που παράγει τεράστια συσσώρευση πλούτου και μαζική φτώχεια. Δεν νομίζω ότι μπορείς να καταλάβεις τον καπιταλισμό, χωρίς (ή μέχρι) να καταλάβεις τις αντιθέσεις του και εάν δεν αναρωτηθείς αν αυτή είναι η 'φυσική κατάσταση'. Εγώ δεν νομίζω ότι είναι. Αυτός είναι ο λόγος που είμαι αριστερός».
  • «Δεν μπορώ να διαχωρίσω τη μοίρα αυτής της χώρας από την τύχη της Ευρώπης. Για κάποιο λόγο, πολλά φοβερά πράγματα ξεκίνησαν εδώ και στη συνέχεια εξαπλώθηκαν. Ο ψυχρός πόλεμος ήταν ένα από αυτά. Δεν ξεκίνησε στο Βερολίνο, αλλά στην Ελλάδα τον Δεκέμβρη του 1944. Η μεταδοτικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη ξεκίνησε εδώ το 2010...».
  • «Αν δεν είσαι ιδεαλιστής, είσαι κυνικός»
  • «Εάν αποχωρήσω από υπουργός Οικονομικών... θα επιστρέψω στο βιβλίο μου για την Ευρώπη, που είναι ημιτελές. Είναι πολύ δύσκολο να βρω ένα τέλος, όταν είμαι ακόμα σε αυτή τη δουλειά».
Πηγή efsyn


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Πέρασαν ήδη 25 χρόνια από την ολοκληρωτική αποκαθήλωση της κομμουνιστικής ουτοπίας και από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, που έδωσε την ευκαιρία στους νικητές, ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, να πανηγυρίζουν για το «τέλος της Ιστορίας» και την επερχόμενη «μεταϊδεολογική» εποχή της εξάλειψης των εθνών. Όμως, η βεβαιότητα ότι η «αναίμακτη νίκη» του φιλελευθερισμού, των δημοκρατικών ιδεών και της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας θα έφερνε την αιώνια pax Americana, αποδείχτηκε γρήγορα μια από τις μεγαλύτερες πλάνες της Ιστορίας. Σε όλο αυτό το διάστημα των επικίνδυνων ψευδαισθήσεων, αντί της διακηρυγμένης maxima harmonia mundi και της παγκόσμιας διακυβέρνησης στη βάση του δυτικού διαφωτισμού, οι ΗΠΑ, ως η μόνη ηγεμονική δύναμη, προκάλεσαν με τις συνεχείς «ανθρωπιστικές παρεμβάσεις» τους τον όλεθρο και την καταστροφή σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης.

Από την εποχή του Μπους του πρεσβύτερου η συμμετοχή των ΗΠΑ και των πρόθυμων συμμάχων της στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας είχαν, παρά τη διεθνή τους διάσταση, χαρακτηριστικά τοπικής στρατιωτικής αναμέτρησης. Αντίθετα, με την αποσταθεροποίηση που προκάλεσαν οι Δυτικοί πριν ένα χρόνο στην Ουκρανία, ήλθαν στο προσκήνιο, σε συνδυασμό με την αλόγιστη και προβοκατόρικη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, χαρακτηριστικά ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Μόνο που αυτή τη φορά η νέα αντιπαράθεση Δύσης-Ανατολής, όπως όλα δείχνουν, εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ και στρέφεται κατάφορα όχι μόνο κατά της Ρωσίας άλλα και κατά της Ευρώπης και μάλιστα της –γεωοικονομικά– γερμανικής Ευρώπης. Η πρόσφατη, σχεδόν ομόφωνη απόφαση του αμερικανικού κογκρέσου για το ουκρανικό ζήτημα, που επιμελώς αποσιωπήθηκε από τα διεθνή ΜΜΕ, σηματοδοτεί ουσιαστικά την επίσημη έναρξη υπονόμευσης της Ρωσίας και του νέου Ψυχρού Πολέμου: εξοπλισμός της Ουκρανίας, απαξίωση και απομόνωση της Ρωσίας, ενίσχυση του ΝΑΤΟ, αποκλεισμός της Ρωσίας από την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου (1). Ήδη οι στρατιωτικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και τη Βαλτική είναι καθημερινό φαινόμενο, ενώ τους τελευταίους οκτώ μήνες καταγράφηκαν σαράντα αεροπορικές εμπλοκές μεταξύ νατοϊκών δυνάμεων και Ρωσίας (2).

Μπορεί όμως να υπάρξει και πάλι ένα νέο σιδηρούν παραπέτασμα στην Ευρώπη και μάλιστα σε μια περίοδο de facto ακυβερνησίας στην Ουάσιγκτον, όπου τα δυο πολιτικά κόμματα που εναλλάσσονται διαχρονικά στην εξουσία παραμένουν συνήθως αδιάλλακτα στις διαμετρικά αντίθετες θέσεις τους, μπλοκάροντας το ένα το άλλο; Κάθε εχέφρων άνθρωπος θα συμφωνούσε πως κάτι τέτοιο είναι αδιανόητο, καθώς τα εθνικά συμφέροντα της Γερμανίας και της Ρωσίας συγκλίνουν σε πολλά σημεία, όπως συχνά αποδείχτηκε στο παρελθόν. Άλλωστε από την εμφάνιση της ενιαίας Γερμανίας του Βίσμαρκ και την πολιτική της επαναπροσέγγισης Γερμανίας-Ρωσίας των Ραττενάου και Στρέζεμαν κατά τον μεσοπόλεμο, μέχρι την επιτυχημένη γερμανική Ostpolitik τεσσάρων καγκελαρίων πριν τη Μέρκελ (Μπραντ, Σμιτ, Κολ και Σρέντερ) οι σχέσεις Βερολίνου-Μόσχας, παρά τα όποια προβλήματα, ήταν καθοριστικές για την ειρήνη και ασφάλεια στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Πολύ περισσότερο σήμερα που ο κλιμακούμενος βρετανικός ευρωσκεπτικισμός, η συνεχιζόμενη εξάντληση της Γαλλίας και οι τάσεις απομονωτισμού των ΗΠΑ αφήνουν ελεύθερο πεδίο δράσης, θα περίμενε κανείς πως η οικονομική υπερδύναμη Γερμανία θα επιδίωκε όχι μόνο την εμβάθυνση των σχέσεών της με τη Ρωσία αλλά και ν’ απαλλαγεί οριστικά από τη μεταπολεμική πολιτικοστρατιωτική κηδεμονία και χειραγώγησή της από την αμερικανική υπερδύναμη, να αποκτήσει μετά από 70 χρόνια και πάλι την πλήρη εθνική της κυριαρχία (3) και να σταματήσει τον μεταπολεμικό μαζικό εξαμερικανισμό της γερμανικής κοινωνίας (γλώσσα, μουσική, πολιτισμός, συνήθειες, κ.λπ.) αποκτώντας ξανά γερμανική Leitkultur.

Έχει όμως η χώρα «των ποιητών και διανοητών» με καγκελάριο τη Μέρκελ την πολιτική βούληση να αναπτύξει μια νέα Ostpolitik και να αποτρέψει τον επερχόμενο Ψυχρό Πόλεμο που επιδιώκουν με φανατισμό τα στρατιωτικά γεράκια της Ουάσινγκτον, οι στρατοκράτες του ΝΑΤΟ, οι νεοσυντηρητικοί του αμερικανικού «Τη Πάρτι,» τα λόμπυ της πολεμικής βιομηχανίας και οι νεοφιλελεύθεροι δημοκρατικοί του Κογκρέσου; Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Γερμανία είναι σήμερα βαθειά διχασμένη στο ζήτημα της Ουκρανίας και αδυνατεί να παίξει έναν εποικοδομητικό γεωπολιτικό ρόλο σαν Κεντρική Δύναμη, μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η φιλοατλαντική στάση για ένα μεγάλο μέρος της μεταψυχροπολεμικής γερμανικής ελίτ είναι δεδομένη και ξεκινά από την πεποίθηση ότι «στη νέα παγκόσμια τάξη η Γερμανία εξαρτάται από την ομαλή λειτουργία των συμμαχιών της και των εγγυημένων από αυτές διεθνών θεσμών». Γι’αυτό και διατείνεται πως «το ύψιστο συμφέρον εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας για τη Γερμάνια είναι η αξιοπιστία της στη συμμαχία», δηλαδή στην αμερικανική υπερδύναμη, και η οποία «δεν πρέπει μόνο να δηλώνεται αλλά και αποδεικνύεται» (FAZ).

Στο πλαίσιο αυτό η αντιρωσική συμμαχία κυρίως Χριστιανοδημοκρατών - Πρασίνων επιδιώκει να εμφυσήσει την ενδημούσα ρωσοφοβία της και να συντηρήσει τη «νοοτροπία του κατακτημένου» στον γερμανικό λαό και κυρίως να προωθήσει στο όνομα της πολιτικής ορθότητας την ακραία φιλοαμερικανική της προπαγάνδα στην εσωτερική πολιτική σκηνή της Γερμανίας. Αιχμή του δόρατος στην προσπάθεια αυτή είναι μια πολύχρωμη, αντιπουτινική φάλαγγα αποτελούμενη από όλα τα καθεστωτικά-φιλοατλαντικά ΜΜΕ (Spiegel, Bild, Welt, Zeit, FAZ, Süddeutsche Zeitung, Tagesspiegel, taz, DW, ZDF, ARD κ.α.) μέχρι και τους «Antifa”. Ενδεικτικό παράδειγμα πολυδαίδαλης δικτύωσης του φιλοατλαντικού λόμπυ στη Γερμανία αποτελεί –σε πολιτικό επίπεδο– ο ηγετικός πυρήνας των Πρασίνων και του ιδρύματος τους Χάινριχ Μπελ, που έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τα νεοσυντηρητικά θινκ τανκς των ΗΠΑ (4), ενώ στο δημοσιογραφικό χώρο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του εκδότη της Zeit, Josef Joffe, ο οποίος κατάφερε να είναι μέλος σε μια σειρά από φιλοαμερικανικές οργανώσεις όπως: American Academy in Berlin, American Council on Germany, American Institute for Contemporary German Studies, Trilaterale, Aspen Institute Deutschland, Atlantik-Brücke, Bilderberg, Europe’s World, Goldman Sachs Foundation, International Institute for Strategic Studies, “The American Interest”.

Ο τρόπος που η γερμανική καγκελαρία «κουκούλωσε» το τεράστιο σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων στη Γερμανία από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες NSA αλλά και η ωμή παρέμβασή της να σταματήσει ο διάλογος με τη Ρωσία στο πλαίσιο του «Φόρουμ της Αγίας Πετρούπολης» καταδεικνύουν ότι η Μέρκελ έχει αναγάγει τη ρωσοφοβία της σε μια αξιοθρήνητη εξωτερική πολιτική που περιορίζεται σε «προτεσταντικά» κλισέ: «η Μόσχα θέτει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή ειρήνη» και «η Αμερική είναι ένας αληθινός φίλος». Γι αυτό και ο ισχυρισμός μιας από τις μεγαλύτερες ρωσικές εφημερίδες ότι η Μέρκελ είναι η κρυφή «μηχανή της ουκρανικής κρίσης» βρίσκει, παρά τη θηριώδη προπαγάνδα, σύμφωνο μεγάλο τμήμα του γερμανικού λαού, το οποίο και την κατατάσσει στις ενισχυτικές δυνάμεις της κλιμάκωσης της ουκρανικής κρίσης, καθώς ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική «σύμφωνα με τα γούστα της Αμερικής» που «διχάζει τη Γερμανία» (Wagenknecht). Με φανερά τα σημάδια του ανατολικογερμανικού της παρελθόντος και έχοντας την αμέριστη τη στήριξη του επίσης ανατολικογερμανού προέδρου της Γερμανίας, πρώην πάστορα Γκάουκ, η Μέρκελ αδυνατεί ν’ αντιληφτεί ότι «η υποτέλεια απέναντι στην Ουάσιγκτον δεν προστατεύει το γερμανικό λαό από αρνητικές επιπτώσεις αλλά αντίθετα τις μεγεθύνει» και ότι «αυτή η πραγματικότητα παραμένει πραγματικότητα ακόμη και αν δεν ήταν οι Αμερικανοί αυτοί που πρώτοι προκάλεσαν αναταράξεις στη Κριμαία και στην Ανατολική Ουκρανία, αλλά οι Ρώσοι»(5). Η ανεπάρκειά της στην εξωτερική πολιτική ερμηνεύεται και αν μελετήσει κανείς τις εντυπώσεις του George Packer, δημοσιογράφου του New Yorker, που διερεύνησε σε βάθος τη συμπεριφορά της «αμερικανίδας» καγκελαρίου. Η Μέρκελ, η οποία κυβερνά μια χώρα σε «βαθύ ύπνο», είναι απλά μια «μηχανή εξουσίας» και «ειδική επιστήμων πολιτικής αναισθησίας». Η «ισχυρότερη γυναίκα στον κόσμο», αλλά και εκ πεποιθήσεως η «πλέον βαρετή», έχει αναγορεύσει την «συγκινησιακή απάθεια σε πολιτική στρατηγική» και την «λεκτική αναγωγή σε επικοινωνιακή στρατηγική» (6).

Για τους επικριτές της Μέρκελ η σκέψη και μόνο ότι μέσω οικονομικών πιέσεων, του εμπάργκο και της πολιτικής της απομόνωσης θα γονατίσουν τη Ρωσία, ξαναφέρνοντάς την στην τραγική εποχή του ανεκδιήγητου Γέλτσιν, υποδηλώνει τουλάχιστον έλλειψη ρεαλιστικών στόχων. Γιατί ακόμη κι αν επιτευχθεί αυτή η διακηρυγμένη πλέον – αμερικανική Ostpolitik αλλά Ρήγκαν, το εύλογο ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορεί να παραμείνει όρθιο το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα με μια γειτονική Ρωσία υποταγμένη, λεία στις ορέξεις των Δυτικών, με μια ηγεσία παρία κι έναν υπερήφανο λαό ταπεινωμένο και φτωχό. Σήμερα, η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας μπορεί να κολακεύεται επειδή οι ανατολικοευρωπαίοι «φίλοι» της στην «Ενδιάμεση Ευρώπη» τη θεωρούν σαν το «πολυτιμότερο έθνος της Ευρώπης» (7) και οι Αμερικανοί τη θεωρούν δήθεν «ισότιμο φίλο και σύμμαχο». Δεν πρέπει όμως να ξεχνά ότι η Γεωπολιτική αλλά και η ίδια η Ιστορία δείχνουν ότι «μεταξύ Γερμανίας και Αμερικής υπάρχουν ωκεανοί, αλλά μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας υπάρχει η Μεγάλη Ιστορία».

1. www.rtdeutsch.com
2. Deutsche Wirtschaftsnachrichten, 13-11-2014
3. Εξήντα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία στρατοπεδεύουν ακόμη 56.000 Αμερικανοί και 22.000 Βρετανοί στρατιώτες, ενώ σε γερμανικό έδαφος βρίσκονται αρκετές από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ στο εξωτερικό και ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά κατασκοπευτικά κέντρα του κόσμου. Επιπλέον, ο εναέριος χώρος της Γερμανίας είναι ουσιαστικά αμερικανικός.
4. Jutta Ditfurth “Krieg, Atom, Armut. Was sie reden, was sie tun: Die Grünnen”, 2011.
5. Gabor Steingart, «Der Irrweg des Westens», Handelsblatt, 8-8-2014.
6. Spiegel, 4-12-2014.
7. Δήλωση του Πολωνού ΥΠ. ΕΞ. Σικόρσκι.

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Κώστα Καραΐσκου  

Ἡ εὔκολη «ἑρµηνεία» τοῦ ἐκλογικοῦ ἀποτελέσµατος στή Θράκη, γιά κάποιον συντηρητικό παρατηρητή, θά ἦταν ….παραδοσιακή: ὅτι οἱ µουσουλµάνοι σέ Ξάνθη καί Κοµοτηνή ψήφισαν τόν ΣΥΡΙΖΑ µαζικά, ἐπειδή ἔτσι συµφέρει τήν Ἄγκυρα. Δέν θέλουµε νά ποῦµε τό ἀντίθετο, ἀλλά ἡ ἀλήθεια δέν εἶναι αὐτό καί µόνο, τά πράγµατα δέν ἔχουν µονάχα µία πλευρά.

Εἶναι ἀληθές ὅτι ἡ µουσουλµανική κοινωνία ψήφισε γιά πρώτη φορά τόσο συντεταγµένα τόν ΣΥΡΙΖΑ, ἐκλέγοντας ὑπό τή σημαία του τρεῖς βουλευτές συνολικά. Μήπως ὅµως ἔτσι δέν ἔγινε σέ κάποιον βαθµό –µικρότερο, ἔστω– καί µέ τήν ὑπόλοιπη κοινωνία; Πρῶτα πρῶτα στήν Ξάνθη, ὁ πιστός στήν προξενική γραµµή Ζεϊµπέκ πῆγε καί πάλι πολύ ψηλά καί τόν ἀκολούθησε στή Βουλή ὁ… πρώην διευθυντής τοῦ γραφείου του, Στάθης Γιαννακίδης.
Στή Ροδόπη ἔγινε ἡ ἀνατροπή, ὅπου ἡ στροφή τῆς µειονοτικῆς ψήφου ὑπέρ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἦταν τέτοια ὥστε ἐξελέγησαν καί οἱ δύο µουσουλµάνοι ὑποψήφιοί του, ὁ Μουσταφά Μουσταφά κι ὁ Ἀϊχάν Καραγιουσούφ. Ποιός ἔχασε ἀπό τήν ἐπιλογή αὐτή; Ὁ Ἰλχάν Ἀχµέτ πού, µέ κάπως µειωµένη τήν ἐκλογική του προίκα, ἔµεινε µέ τό Ποτάµι ἐκτός νυµφῶνος γιά µιάν ἀκόµη φορά. Ὑπῆρξε παρέµβαση τῆς Τουρκίας γιά ποδηγέτηση τῆς ψήφου; Ὄχι σπουδαία. Πιθανόν προτιµήθηκε ὁ Μουσταφά στό ξεκάθαρα κυβερνητικό κόµµα ἀπό τόν Ἰλχάν στό θολό Ποτάµι, κάτι λογικό. Ἐπίσης, οἱ ἐκλογεῖς ἀπό τήν Προύσσα, τήν Πόλη κ.λπ. ἦταν ἐλάχιστοι σέ σχέση µέ τό παρελθόν καί µάλιστα κανείς δέν τούς κατηύθυνε τί νά ψηφίσουν στά λίγα λεωφορεῖα πού τούς µετέφεραν. Εἶναι ἄλλωστε χαρακτηριστικό ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἐκδροµεῖς… παρέµειναν στήν περιοχή (προφανῶς σέ συγγενεῖς), µέ ἀποτέλεσµα τό σχετικό πρόστιµο στά τουριστικά λεωφορεῖα κατά τήν ἔξοδό τους ἀπό τή χώρα µας.

Τί ἔκαναν ὅµως τά ἄλλα κόµµατα, πού συνήθως µέµφονται τόν ΣΥΡΙΖΑ ὅτι πολιτεύεται χωρίς νά λαµβάνει ὑπόψιν τά ἐθνικά συµφέροντα; Καί δέν µιλᾶµε γιά τό ἄλλοτε κραταιό ΠαΣοΚ, πού ….δίδαξε πολιτική ἀνηθικότητα στόν συγκεκριµένο τοµέα ἀπό χρόνια, ἀλλά γιά τήν καί καλά «πατριωτική» Νέα Δηµοκρατία τοῦ Ἀντώνη Σαµαρᾶ.
Ποιόν παζάρευε ὡς ὑποψήφιο πάνω στήν ἀπελπισία της γιά προσπορισµό κάποιων ψήφων; Ἀφοῦ πρῶτα ἔφαγε πόρτα ἀπό τόν µέχρι πρότινος πασοκικό – προξενικό ἀστέρα Ἀχµέτ Χατζηοσµάν, βρῆκε ἀκόµη προκλητικότερη περίπτωση: Τόν γιό τοῦ πρό 25ετίας θανόντος Ἀχµέτ Σαδίκ! Ναί, τόν σήµερα ἐπιχειρηµατία στήν Τουρκία Λεβέντ Ἀχµέτ, πού φυσικά ἀρνήθηκε. Μάλιστα λέγεται ὅτι κλήθηκε ὁ ἴδιος στήν Ἀθήνα καί σηµαῖνον στέλεχος τῆς τοπικῆς ΝΔ πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη γιά νά συζητήσει τά ἐκλογικά µέ τόν συντοπίτη µας (καί ὑπουργό Ὑγείας τοῦ Νταβούτογλου) Μεχµέτ Μουεζίνογλου, γιά νά λάβει τελικά τήν ἀρνητική ἀπάντηση. Παζάρι δηλαδή τῆς ἑλληνικῆς Κυβέρνησης σέ ἀνώτατο ἐπίπεδο µέ τήν Τουρκία γιά τίς ὑποψηφιότητες στή Θράκη – καί δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά!
Ὁπότε ἄν κάνουν αὐτά στό «ἐθνικά εὐαίσθητο» κόµµα τῶν Σαµαρᾶ – Σταµάτη, τί µένει ἄραγε γιά τούς ἐθνοµηδενιστές;

Βεβαίως ἐλλοχεύουν κίνδυνοι στό ἄµεσο µέλλον ἀπό κάποιες ἰδεοληψίες ὁρισμένων συριζαίων. Ἡ κύρωση τῆς σύµβασης γιά τίς ἐθνικές µειονότητες, ἡ ὑποχώρηση στό θέµα τῶν τουρκοφρόνων σωµατείων, ἡ διαφοροποίηση τῆς ἐθνικῆς µας γραµµῆς στά µείζονα µειονοτικά θέµατα (µουφτεῖες, µειονοτική ἐκπαίδευση…) µποροῦν νά ἐπιφέρουν πλῆθος δεινῶν.
Ἤδη ἡ φημολογία γιά …κατάργηση τοῦ γραφείου Πολιτικῶν Ὑποθέσεων (ΥΠΕΞ) δείχνει τί μπορεῖ νά ἐπιχειρηθεῖ στό ἄμεσο μέλλον. Ὅµως κάποιες ἀντιστάσεις ὑπάρχουν καί µέσα στόν ΣΥΡΙΖΑ, ἡ ἴδια ἡ παρουσία τοῦ Ν. Κοτζιᾶ στό ΥΠΕΞ εἶναι ἕνα δεῖγμα ρεαλισμοῦ καί τίποτε δέν θά περάσει εὔκολα ἀκόµη κι ἄν ἐπιχειρηθεῖ.
Ἄλλωστε στή Θράκη πέρα ἀπό τή µειονότητα ὑπάρχει καί µιά πλειονότητα πού δέν μπορεῖ νά ἀγνοηθεῖ.

Πηγή Άρδην


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δέκα σημεία πολιτικού και τεχνοκρατικού περιεχομένου, με τα οποία αποτιμά ως θετικές τις διαπραγματεύσεις των τελευταίων ημερών μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών και προσδιορίζει σε γενικές γραμμές και τις κατευθύνσεις των εργασιών που θα γίνουν μέχρι την συνεδρίαση του Eurogroup της προσεχούς Δευτέρας, παρουσιάζει η κυβέρνηση, σε ανεπίσημο σημείωμά της.

Σύμφωνα με την ελληνική κυβέρνηση, οι τεχνικές επιτροπές που θα αρχίσουν άμεσα την εργασία τους θα ετοιμάσουν δύο κείμενα, ένα για κάθε πλευρά, μέσα από τα οποία οι δύο πλευρές θα μπορούν άμεσα να βλέπουν σε ποια σημεία υπάρχει διαφωνία και σε ποια συμφωνία και τα οποία θα τα τεθούν σε διαπραγμάτευση.

Η κυβέρνηση επισημαίνει ότι δεν έχει καλυφθεί όλος ο δρόμος μέχρι τη συμφωνία, αλλά έχουν γίνει σοβαρά βήματα.

Ειδικότερα, η αποτίμηση της κυβέρνησης είναι η ακόλουθη: 

1. Η ελληνική κυβέρνηση είναι απολύτως ικανοποιημένη και αισιόδοξη από τις εργασίες σε Eurogroup και Σύνοδο Κορυφής. Συνεχίζουμε με νηφαλιότητα και αποφασιστικότητα. Μέσα σε 20 μέρες η νέα ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να πετύχει στο ευρωπαϊκό επίπεδο ό,τι δεν μπόρεσαν να κάνουν μαζί τρεις κυβερνήσεις σε 5 χρόνια. 

2. Ένα βασικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι επαφές που έκανε όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα η ελληνική κυβέρνηση σε επίπεδο Αρχηγών Κρατών, αλλά και Υπουργών Οικονομικών, όπως αποδείχτηκε στην πράξη, έφεραν αποτελέσματα. Αυτή αποδεικνύεται από το γεγονός ότι η στάση που κρατήθηκε τη Σύνοδο Κορυφής από τις χώρες που επισκέφθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός, ήταν υποστηρικτική της ελληνικής κυβέρνησης. Πιο συγκεκριμένα, οι ηγέτες της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Αυστρίας, της Κύπρου και του Βελγίου κράτησαν θετική στάση. Επομένως, οι διπλωματικές επαφές που προηγήθηκαν των Βρυξελλών δεν ήταν επικοινωνιακού χαρακτήρα, αλλά είχαν πολιτική ουσία. 

3. Στο Eurogroup της Τετάρτης υπήρξαν απειλές ότι εάν δεν υπογράφαμε τη συνέχιση / παράταση του μνημονίου δεν θα υπήρχε συνέχεια των διαβουλεύσεων. Πολλοί μας κατηγόρησαν ότι επιλέξαμε τη ρήξη, επειδή δεν δεχτήκαμε να υπογράψουμε το σχέδιο κοινής ανακοίνωσης. Από το επόμενο πρωί, η κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης αποδείχτηκε ορθή. Ο ίδιος ο κ. Ντάισελμπλουμ επεδίωξε επαφή με τον Έλληνα Πρωθυπουργό και δήλωσε ότι ξεκινούν οι συνομιλίες σε τεχνικό επίπεδο για να βρεθεί κοινό έδαφος με τις θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν υπογράψαμε και ήδη έχουν ξεκινήσει οι συζητήσεις για μετάβαση από το μνημόνιο στο πρόγραμμά μας. Τη Δευτέρα, φυσικά, θα συνέλθει και το Eurogroup, ενώ τα τεχνικά κλιμάκια Ελλάδας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχουν ήδη ξεκινήσει τη συνεργασία από την Παρασκευή το πρωί, με την επεξεργασία των θέσεων και των δύο μερών. 

4. Τα τεχνικά κλιμάκια δεν κάνουν διαπραγμάτευση ή κριτική σε θέσεις. Καταγράφουν τα σημεία σύγκλισης, διαπιστώνουν / εντοπίζουν τις αποκλίσεις. Τη Δευτέρα, δηλαδή, στο Eurogroup θα υπάρχουν δύο, ισάξια και ισότιμα, κείμενα - ένα της ελληνικής πλευράς και ένα της Κομισιόν. Κείμενα μέσα από τα οποία οι δύο πλευρές θα μπορούν άμεσα να βλέπουν σε ποια σημεία υπάρχει διαφωνία και σε ποια συμφωνία. 

5. Η τρόικα έχει τελειώσει ως μοντέλο εποπτείας, επιτήρησης και επιβολής πολιτικών. Το ρολόι για την τρόικα σταμάτησε στις 25 Ιανουαρίου. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω. 

6. Η ελληνική κυβέρνηση θα επιμείνει και, όπως διαφαίνεται, συμφωνούν απόλυτα και οι εταίροι μας, σε θέματα καταπολέμησης της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής και της μεταρρύθμισης της δημόσιας διοίκησης. 

7. Η κυβέρνηση εκτιμά ότι πολιτικές που απέτυχαν πρέπει να εγκαταλειφτούν. Γι' αυτό το λόγο υπάρχουν κατηγορίες / δράσεις, όπως τα εργασιακά, το πρωτογενές πλεόνασμα και οι ιδιωτικοποιήσεις, οι οποίες δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση. Η περιουσία του ελληνικού κράτους δεν μπορεί να ξεπουληθεί. Αντιθέτως μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, για παράδειγμα, του ασφαλιστικού συστήματος. 

8. Προτεραιότητα για τη νέα ελληνική κυβέρνηση είναι η ανάσχεση της ανθρωπιστικής κρίσης και η επανεκκίνηση της οικονομίας. Η ύπαρξη πλεονασμάτων κατά πολύ χαμηλότερων του 3% του ΑΕΠ που είναι ο στόχος του 2015, αυτόν ακριβώς τον σκοπό θα εξυπηρετήσουν. 

9. Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν σημεία όπου δεν υπάρχει κοινή αντίληψη. Όπως για παράδειγμα η «μεταρρύθμιση» στην υγεία, οι απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, το συνταξιοδοτικό σύστημα, κ.ά. 

10. Δεν έχουμε καλύψει όλο το δρόμο μέχρι τη συμφωνία, αλλά έχουν γίνει σοβαρά βήματα.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


«Υπάρχει και μια άλλη τρόικα που η Ελλάδα πρέπει να φοβάται» αναφέρεται σε δημοσίευμα του Μπλούμπεργκ, στο οποίο καταγράφονται «τρεις βασικοί κίνδυνοι για την ελληνική οικονομία, αυτή τη στιγμή»:
  • Η συνεχιζόμενη αρνητική ανάπτυξη
  • Τα καταστροφικά κρατικά έσοδα
  • Η αβεβαιότητα για τον τραπεζικό τομέα
Στο δημοσίευμα του αμερικανικού ειδησεογραφικού πρακτορείου αναφέρεται ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε στην εξουσία στην Ελλάδα με μία αντιμνημονιακή και μεταρρυθμιστική πλατφόρμα. Ο "μπαμπούλας" κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ήταν η τρόικα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η τρόικα είναι ο φορέας που μεταβαίνει στην Αθήνα για να βεβαιώσει ότι η Ελλάδα συμμορφώνεται με τους όρους του πακέτου διάσωσης».

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, «από τη νίκη των εκλογών, ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, έχει δηλώσει το τέλος της τρόικας και ότι αρχίζει την αναδιαπραγμάτευση της διεθνούς συμφωνίας διάσωσης της Ελλάδας. Ενώ οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη, υπάρχει και μια άλλη τρόικα που η Ελλάδα πρέπει να φοβάται».

Όπως υπογραμμίζεται:
«Υπάρχουν τρεις βασικοί κίνδυνοι για την ελληνική οικονομία, αυτή τη στιγμή:
Η συνεχιζόμενη αρνητική ανάπτυξη: Τα πιο πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2014, η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε 0,2%, έναντι προσδοκιών για ανάπτυξη 0,4%.
Τα καταστροφικά κρατικά έσοδα: Τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών χθες δείχνουν ότι τον Ιανουάριο του 2015, το πλεόνασμα της κεντρικής κυβέρνησης διαμορφώθηκε στα 367 εκατομμύρια ευρώ, έναντι προσδοκιών για 1,29 δισ. ευρώ. Η υστέρηση αυτή οφείλεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στην πλευρά των εσόδων, με το ελληνικό υπουργείο Οικονομικών στην Αθήνα να αποδίδει την κατάσταση στη μη συγκέντρωση των αναμενόμενων φορολογικών εσόδων.
Η αβεβαιότητα για τον τραπεζικό τομέα: Στις 4 Φεβρουαρίου, η ΕΚΤ εξαίρεσε τα ελληνικά ομόλογα ως εγγυημένες υποχρεώσεις χρέους προς την ΕΚΤ. Η απαγόρευση αυτή τέθηκε σε ισχύ στις 11 Φεβρουαρίου, με τις ελληνικές τράπεζες να προσφεύγουν στην επείγουσα παροχής ρευστότητας (ELA) και στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδας για τις ανάγκες τους σε ρευστότητα. Σε μια ανησυχητική εξέλιξη, η ΕΚΤ έπρεπε να ψηφίσει για την επέκταση του ανώτατου ορίου για τον ELA σχεδόν αμέσως.
Όσο περισσότερο χρόνο δαπανά η ελληνική κυβέρνηση για την επαναδιαπραγμάτευση του προγράμματος, κάθε ένας (από τους κινδύνους) της τρόικας των εγχώριων προβλημάτων θα πραγματοποιηθεί, όσο συνεχίζεται η πολιτική αβεβαιότητα».
Καταλήγοντας, αναφέρεται στο δημοσίευμα ότι «αν η ελληνική κυβέρνηση κάνει το λάθος να ξοδέψει πάρα πολύ χρόνο για τις διαπραγματεύσεις διάσωσης και όχι αρκετό για να διασφαλίσει την εγχώρια οικονομία, μπορεί να σημειώσει μια Πύρρεια νίκη και να επιστρέψει στο σπίτι με μια νίκη, σε μια οικονομία που δεν επιδέχεται πλέον διάσωσης». 

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Γιάννη Μακριδάκη 

Για πότε το σκίσιμο και η ακύρωση των Μνημονίων με ένα Νόμο και ένα Άρθρο έγινε αποδοχή του 70% των Μνημονιακών πολιτικών δεν πρόλαβα να πάρω χαμπάρι.

Για πότε ο Γιούνκερ, ο Νο 1 διεφθαρμένος πολιτικός της Ε.Ε με βάση τα όσα αποκαλύφθηκαν πρόσφατα για τα σκάνδαλα φοροαποφυγής πολυεθνικών στο Λουξεμβούργο επί σειρά ετών, έγινε επίσημος συνεργάτης της ελληνικής κυβέρνησης και κατέθεσε την βάση του προγράμματος της πολιτικής της, ούτε αυτό πρόλαβα να το αντιληφθώ.

Τώρα, μετά από τόσους αιφνιδιασμούς έχω απομείνει να απορώ τι θα συμβεί με τις τόσες εξαγγελίες που έκαναν προεκλογικά αλλά και στις προγραμματικές οι υπουργοί, εξαγγελίες οι οποίες είναι περισσότερο του 70% αντιμνημονιακές. Θα τις στρογγυλέψουν, θα τις αφήσουν στην λήθη ή θα παλέψουν μέχρι τέλους (παραίτησης) για να τις εφαρμόσουν άραγε;

Θυμήθηκα κιόλας, κακεντρεχώς ίσως, ομολογώ, ένα θλιβερό μελλά, βουλευτή των ανέλλ που στην πρώτη ψηφοφορία για ΠτΔ ψήφισε Παρών και δήλωσε ότι ψήφισε μονάχα το 70% της συνείδησής του, αν δεν κάνω λάθος.

Μας τα μελλώνει ο Σύριζα δηλαδή και τόσον καιρό μας είχε στην τσίτα τσάμπα και βερεσέ να φωνάζουμε μονάχα για ένα ψωροτριάντα τοις εκατό. Τόση ήτανε τελικά η διαφωνία μας με τους χυδαίους;;

Δεν υπάρχει ποσόστωση αποδοχής των Μνημονίων. Δεν υπάρχουν Νόμοι Μνημονιακοί οι οποίοι είναι αποδεκτοί και άλλοι που δεν είναι. Όλοι οι μνημονιακοί νόμοι, ακόμη και αυτοί που φαινομενικά δεν έχουν οικονομικό αντίκτυπο, κατά βάθος έχουν και παραέχουν. Δεν υπάρχουν μνημονιακές θεσμικές αλλαγές καθαρές και άδολες. Όλα έγιναν με γνώμονα την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του καπιταλισμού δηλαδή των συμφερότων της ευρωζώνης του κεφαλαίου. Το να λέμε ότι απόδεχόμαστε τα δύο τρίτα των μνημονίων είναι όχι πισωγύρισμα αλλά αναξιοπρέπεια και τεράστια υποκρισία, χειρότερη κι από αυτή των δεξιών που ήταν τουλάχιστον απροκάλυπτοι και ξεκάθαροι στις απάνθρωπες προθέσεις τους.

Δεν μπορείς να λες πχ ότι ενώ συμφωνείς με το 67% των μνημονίων, θα αλλάξεις την Παιδεία και θα φέρεις άλλους Νόμους καταργώντας τους Μνημονιακούς της Διαμαντοπούλου και των λοιπών ομοίων της. Απλώς διότι Διαμαντοπούλου και λοιποί όμοιοί της δεν είχαν την ικανότητα να σκεφτούν και να παράξουν νόμους, ήταν υπάλληλοι των Μνημονίων και εφάρμοζαν τους μνημονιακούς νόμους οι οποίοι τους ερχόντουσαν έξωθεν και είχαν στόχο την απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου προς όφελος του ιδιωτικού και του κεφαλαίου. Δε μπορείς λοιπόν να είσαι Αριστερά και να λες ότι θα κάνεις αλλαγές στο 30% του μνημονίου, πόσω μάλλον και ότι αυτές οι αλλαγές θα είναι αναπτυξιακές, σύμφωνα με τον εντελώς λάθος ορισμό της ανάπτυξης με τον οποίον πορεύεται η ΕΕ.
Όλα αυτά είναι υποκριτικά, εκμεταλλεύονται στην ουσία το λαϊκό αίσθημα και θα γυρίσουν πολύ σύντομα ενάντια σε όλους μας.

Την πολιτική της ΕΕ την απορρίπτεις ολοκληρωτικά . Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Άμα δείτε το κάλεσμα για τις αυριανές πορείες, τα τσιτάτα του φαντάζουν ήδη τσαλαπατημένα και άνευ ισχύος, προδωμένα από τα νέα δεδομένα

Τα μνημόνια και η υπάρχουσα πολιτική της ευρωζώνης ευνοούν ξεκάθαρα το ιδιωτικό εις βάρος του δημόσιου, τους αριθμούς εις βάρος των ανθρώπων και τις πολυεθνικές εις βάρος του οικοσυστήματος. Αυτή είναι η συνολική πολιτική των Μνημονίων. Μια κυβέρνηση αριστερή λοιπόν δεν μπορεί να λέει ότι αποδέχεται κάποιο ποσοστό αυτής της πολιτικής, πόσο μάλλον το 70%...

Πηγή yiannismakridakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 



Την άποψη ότι οι Αλεβήτες της Τουρκίας (υπολογίζονται στα 20 εκατομμύρια), είναι πιο κοντά στον χριστιανισμό παρά στο Ισλάμ, προβάλλει δημόσια ο δημοσιογράφος-αρθρογράφος της γνωστής τουρκικής εφημερίδας, Sabah, Sevılay Yükselir, προκαλώντας για άλλη μια φορά ατέλειωτες συζητήσεις σχετικά με την πραγματική θρησκευτική ταυτότητα των Αλεβητών που θεωρούνται απόγονοι των χριστιανών της Μικράς Ασίας, ένα θέμα που κατά καιρούς απασχολεί έντονα την τουρκική επικαιρότητα με σαφείς διαλυτικές τάσεις για την ίδια την Τουρκία.

Αλλά το πιο σημαντικό στους ισχυρισμούς του Τούρκου αρθρογράφου είναι η αποκάλυψη ότι πριν από λίγο καιρό στην Γερμανία, όπου ζουν μεγάλες κοινότητες Τούρκων Αλεβητών, ιδρύθηκε ένα Ίδρυμα των Αλεβητών με τον πολύ χαρακτηριστικό τίτλο: «Hıristiyan Alevilik Arkadaşlik Birliği», δηλαδή, «Ένωση Χριστιανικής Αλεβητικής Αδελφότητας». Και μόνο ο τίτλος αυτού του Ιδρύματος δείχνει με τον πιο ενδεικτικό και αποκαλυπτικό τρόπο ότι οι Αλεβήτες δεν αισθάνονται μουσουλμάνοι αλλά είναι πολύ πιο κοντά στην χριστιανική θρησκεία.
Ο ίδιος ο Sevılay Yükselir τονίζει στην εφημερίδα Sabah ότι το Ίδρυμα αυτό δημιουργήθηκε ακριβώς για να καταδείξει ότι οι Αλεβήτες έχουν πολύ περισσότερα κοινά στοιχεία με τον χριστιανισμό (και φυσικά με την Ορθοδοξία από την οποία προέρχονται), παρά με το Ισλάμ. Μάλιστα, όπως αναφέρεται, αυτή η «Ένωση Χριστιανικής Αλεβητικής Αδελφότητας» έχει απευθυνθεί και στο χριστιανο-δημοκρατικό κόμμα της Γερμανίας ζητώντας την στήριξή του καθώς όπως αντιλαμβάνεται κάνεις το σίγουρο είναι πως θα έχει να αντιμετωπίσει την οργή των Τούρκων ισλαμιστών του σημερινού πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ταΐπ Ερντογάν, που μόνο στα λόγια θέλει να προβάλλεται σαν ένας κλασικός δημοκράτης.

Το ζήτημα των Αλεβητών της Τουρκίας ήρθε στην επικαιρότητα για άλλη μια φορά μετά τα γεγονότα του Gazipark και τις διαδηλώσεις που είχαν αναστατώσει τον Μάιο του 2012 την γειτονική χώρα και στις οποίες σε πολλές περιπτώσεις πρωτοστατούν Αλεβήτες που θεωρούν ότι βρίσκονται υπό διωγμό από την ισλαμική κυβέρνηση του Ερντογάν. Παράλληλα και η πολιτική του Ερντογάν στον εμφύλιο της Συρίας αποτέλεσε άλλο ένα σοβαρό αίτιο του ξεσηκωμού των Αλεβητών που έβλεπαν τον Τούρκο πρωθυπουργό να στρέφεται κατά του Άσαντ, ο οποίος ανήκει στην ίδια περίπου με αυτούς θρησκευτική αίρεση. Αλλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι είναι η ονομασία «Σουλτάνος Σελήμ ο γιαβούζ» που έδωσε ο Ερντογάν στην υπό κατασκευή τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου και οποίος ήταν ο μεγαλύτερος σφαγέας των Αλεβητών της Μικράς Ασίας.

Σίγουρα το πρόβλημα των Αλεβητών είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της σύγχρονης τουρκικής ταυτότητας και για πολλούς ιστορικούς, καθώς έχουν συχνά κατηγορηθεί από το τουρκο-ισλαμικό κατεστημένο ότι είναι κρυπτοχριστιανοί και ότι κατάγονται από τους «χαμένους» χριστιανούς της Μικράς Ασίας.
Αρκεί να αναφέρουμε μερικά βασικά στοιχεία των Αλεβητών που τους ξεχωρίζουν τελείως από τους μουσουλμάνους και τους εξομοιώνουν περισσότερο με τους ελληνορθόδοξους χριστιανούς.

1) Οι ναοί τους είναι τα τζεμ, (τόποι προσευχής) και όχι τα τζαμιά. Τα τζεμ θεωρούνται σαν μυστικοί χώροι οι οποίοι μοιάζουν με ελληνορθόδοξες εκκλησίες. Σε κάποιους από αυτούς, ειδικά στην ελληνική δυτική Θράκη όπου η πλειοψηφία των μουσουλμάνων ήταν Μπεκτασήδες, υπήρχαν παλαιότερα (πριν οργιάσει η τουρκική προπαγάνδα), αφιερώματα ή και εικόνες της Παναγίας και του αγίου Γιώργη που τον τιμούν ιδιαίτερα.
2) Η πίστη τους έχει τριαδικό χαρακτήρα κατά το χριστιανικό πρότυπο καθώς αναφέρονται σε ένα τριαδικό Θεό που αποτελείται από τον Αλλάχ-Θεό, το Μωάμεθ και τον Αλί.
3) Σε θρησκευτικές λειτουργίες, πίνουν κρασί και ρακί κάτι που είναι μέγα σκάνδαλο για κάθε ισλαμιστή Σουνίτη.
4) Παραδέχονται το μοναχισμό και είναι οργανωμένοι μάλιστα σε μοναχικά τάγματα. Τα μοναστήρια τους σε απόλυτη αντιστοιχία με τα ορθόδοξα, είναι χώροι περισυλλογής, άσκησης και αγνείας.
5) Έχουν ένα τελετουργικό είδος εξομολόγησης και μετάνοιας, το «Günah Çıkarma» και το "Baş Okutma".
6) Στους Οίκους Προσευχής τους απεικονίζουν σε εικόνες τον Αλί και άλλους αγίους γεγονός που θεωρείται επίσης μεγάλο σκάνδαλο για το κλασικό Ισλάμ.
7 ) Οι γυναίκες δε φορούν φερετζέ και είναι ισότιμες με τους άντρες όπως στον χριστιανισμό και αντίθετα με το Ισλάμ.
8) Έχουν το αντίστοιχο με τους δώδεκα Αποστόλους τιμώντας τους δώδεκα ιμάμηδες.
9) Στις τελετές προσευχής τους σταυρώνουν τα χέρια τους κατά το παλιό ελληνορθόδοξο τυπικό (που σήμερα το τηρούν στην Ρωσία), όταν με σταυρωμένα τα χέρια οι πιστοί προσέρχονται για να κοινωνήσουν.


Πηγή NikosXeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Όλος ο ελληνικός λαός αντιλαμβάνεται τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται η ελληνική κυβέρνηση έπειτα από την άρνησή της να συνεχίσει την πολιτική λιτότητας των τελευταίων ετών που εφάρμοζαν τα παραδοσιακά μνημονιακά κόμματα.

Όλος ο ελληνικός λαός στηρίζει την προσπάθεια που κάνετε γιατί έχετε καθαρό μητρώο και πιστεύει σε εσάς.

Όλος ο ελληνικός λαός εύχεται και ελπίζει στην επιτυχία σας.

Ελπίζει παράλληλα - γιατί εσείς το προκαλέσατε - και σε δικαιοσύνη, αξιοκρατία, και επαναφορά της αξιοπρέπειας των πολιτών. Σας θυμίζω ότι ένας προηγούμενος πρωθυπουργός ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν αυτός που εκτός συνόρων χαρακτήριζε τους έλληνες, πρωταθλητές της τεμπελιάς, της φοροδιαφυγής , φοροαποφυγής καθώς και άλλων αναξιοπρεπών συμπεριφορών.

Η ελληνική κοινωνία σίγουρα περιέχει τέτοιους ανθρώπους. Όπως άλλωστε και κάθε κοινωνία. Το γεγονός αυτό δεν δίνει το δικαίωμα σε κανέναν – πόσο μάλλον σε ένα πρωθυπουργό – να προσδίδει τη «ρετσινιά» μίας μειονότητας σε έναν ολόκληρο λαό. Έναν λαό που έχει υποφέρει όσο κανένας άλλος στην ανθρώπινη ιστορία.

Ακούσαμε στις δηλώσεις σας να αναφέρεστε ξανά (όπως και ο ΓΑΠ) σε θέματα δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Αυτή τη φορά, δεν αναφερθήκατε στο σύνολο του λαού, ούτε βέβαια σε τεμπέληδες έλληνες. Αυτό σας το αναγνωρίζουμε.

Όμως προσέξτε γιατί βαδίζετε πάνω σε μία κλωστή.

Όλος ο ελληνικός λαός περιμένει να διαχωρίσετε ξεκάθαρα την πορεία σας από αυτήν των προηγούμενων κυβερνήσεων που πίστευαν και διακήρυτταν εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας το γελοίο «μαζί τα φάγαμε».

Ο ελληνικός λαός, προσωρινά αποδέχεται τις σχετικές σας δηλώσεις για πελατειακό κράτος, φοροδιαφυγή κλπ κλπ ως διαπραγματευτικό σας εργαλείο στις διαπραγματεύσεις σας με τους ετέρους διότι ξεκαθαρίζουμε όπως σαφώς θα γνωρίζετε ότι δεν αφορούν ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Περιμένουμε λοιπόν να αναζητήσετε τη μειονότητα που λυμαίνεται τον κρατικό πλούτο, τους φοροφυγάδες, τους διεφθαρμένους. Περιμένουμε να τους βρείτε και να αποδώσετε κοινωνική δικαιοσύνη καθαρίζοντας παράλληλα τη φήμη του πληγωμένου ελληνικού λαού.

Μπορεί να πουλάτε ένα κυβερνητικό αεροπλάνο, τα θωρακισμένα οχήματα, να μειώνετε τον προϋπολογισμό των υπουργείων αλλά σας διαβεβαιώνουμε ότι δεν αρκεί.

Ένα αρχαίο ρωμαϊκό ρητό λέει: «Η γυναίκα του καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται…».

Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι εσείς για την ώρα εκπληρώνετε το δεύτερο σκέλος και προσπαθείτε να «φαίνεστε» τίμιοι.

Το γιατί μπορεί εύκολα να το διαπιστώσει κανείς αν μπει στην επίσημη σελίδα του ευρωκοινοβουλίου και αναζητήσει τις δηλώσεις των ευρωβουλευτών που αφορούν στα οικονομικά στοιχεία των εισοδημάτων τους.

Δεν γίνεται κύριε Πρωθυπουργέ να δηλώνει ο κύριος Γλέζος ότι το εισόδημά του από την βουλευτική αποζημίωση είναι στην κατηγορία «2», δηλαδή από 1001 έως 5000 ευρώ ενώ όλοι οι υπόλοιποι βουλευτές να δηλώνουν την κατηγορία «3», δηλαδή από 5001 έως 10000 ευρώ.

Δεν γίνεται κύριε Πρωθυπουργέ να δηλώνει ο κύριος Ζαγοράκης ιδιοκτήτης πρακτορείου ΠΡΟΠΟ με μηνιαία ακαθάριστα έσοδα από 500 έως 1000 ευρώ. Πως ζούσε ο κύριος; Ποιον κοροϊδεύει;

Δεν γίνεται κύριε Πρωθυπουργέ να δηλώνει ο κύριος Ανδρουλάκης από δραστηριότητες πολιτικού μηχανικού και τουριστικών επιχειρήσεων μηνιαία ακαθάριστα έσοδα από 500 έως 1000 ευρώ.

Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε περισσότερα.

Είπατε θα κάνετε ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό να επανέλθει η αξιοπιστία των πολιτών στο πολιτικό σύστημα, στους πολιτικούς.

Από εκεί πρέπει να ξεκινήσετε κύριε Πρωθυπουργέ. Όταν δεν κλέβει αυτός που διαχειρίζεται την εξουσία τότε και μόνο έχει τη δύναμη να ζητάει να κάνουν το ίδιο και οι υπόλοιποι.

Δεν αμφιβάλει κανείς για εσάς προσωπικά. Περιμένουμε όμως να συγκρουστείτε με όσους βρίσκονται στην πολιτική για ιδιοτελή συμφέροντα και να τους απομακρύνετε.

Κλείνοντας οφείλουμε να αναγνωρίσουμε σε εσάς και τον κύριο Βαρουφάκη την προσπάθεια που καταβάλετε στις διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαίους ετέρους αλλά σκεφτείτε ότι για να πετύχετε οφείλετε να τους πείσετε για ακεραιότητα του νέου ελληνικού πολιτικού συστήματος. Δεν χρειάζεται όμως να ψάξουν πολύ για να διαπιστώσουν ακριβώς το αντίθετο. Αρκεί να δουν τις δηλώσεις των ελλήνων ευρωβουλευτών.

Ξεκινήστε λοιπόν το «σκούπισμα» από το δικό σας σπίτι κύριε Πρωθυπουργέ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πληροφορίες από τις Βρυξέλλες επιμένουν πως η ελληνική Κυβέρνηση αυτό που φέρεται να έχει συμφωνήσει ήδη από χθες είναι «να εφαρμόσει τα 11 από τα 16 διαρθρωτικά (τα περιβόητα 70%) ορόσημα που αποτελούν τα προαπαιτούμενα της εκκρεμούσας αξιολόγησης της τρόικας», η παράταση της οποίας λήγει στις 28 Φεβρουαρίου.

Ποια «μνημονιακά» προαπαιτούμενα είναι διατεθειμένη να υιοθετήσει η κυβέρνηση

Αυτά τα 11 σημεία (δείτε τα αναλυτικά παρακάτω) θα είναι το αντικείμενο επεξεργασίας από τις τεχνικές επιτροπές που... συστάθηκαν ad-hoc και από τις δύο πλευρές και που, σύμφωνα με πληροφορίες, «έχουν ήδη στρωθεί σε δουλειά, με πυρετώδεις ρυθμούς».
Το τελικό κείμενο που αναμένεται να προκύψει από αυτήν την επεξεργασία «θα αποτελεί μέρος της συμφωνίας-γέφυρα που προτείνει η ελληνική πλευρά»,

Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι σε έκτακτη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη μεταξύ του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη, του Αναπληρωτή Υπουργού Εξωτερικών Ευκλείδη Τσακαλώτου και του Προέδρου του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Γιώργου Χουλιαράκη, καταρτίσθηκε το βασικό κείμενο θέσεων, επί του οποίου θα κινηθεί ο Πρόεδρος του ΣΟΕ στις συζητήσεις με τα τεχνικά κλιμάκια των θεσμών της Ευρώπης.
Στην ελληνική αποστολή θα μετέχουν ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων, η ειδική σύμβουλος του Υπουργού Οικονομικών Έλενα Παναρίτη, ενώ εκτιμάται πως θα μετέχει και ο Αμερικανός καθηγητής Τζέιμς Γκάλμπρεϊθ.

Όσον αφορά το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους, σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων, πληροφορίες αναφέρουν ότι η κυβέρνηση θα παρουσιασθεί διατεθειμένη να υιοθετήσει τα εξής «μνημονιακά» προαπαιτούμενα:

(1) το νέο Κώδικα Δεοντολογίας για τις τράπεζες,
(2) τις αλλαγές στον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας,
(3) τη μελέτη του ΟΟΣΑ για το διοικητικό φόρτο,
(4) τη φορολόγηση των συλλογικών οχημάτων επένδυσης,
(5) τη διεύρυνση του ορισμού της φορολογικής απάτης και της φοροδιαφυγής,
(6) αλλαγές στο προσωπικό και το εταιρικό πλαίσιο αφερεγγυότητας,
(7) τη μεταρρύθμιση στο μισθολόγιο,
(8) τις τροποποιήσεις στον οργανικό νόμο του Προϋπολογισμού,
(9) την αντιμετώπιση των θεμάτων που έχουν προσδιορισθεί στην έκθεση του ΟΟΣΑ για τα νομοθετικά εμπόδια στον ανταγωνισμό,
(10) τις αλλαγές στην αδειοδότηση επενδύσεων και
(11) τις αλλαγές στο Λογιστικό Σχέδιο της Κυβερνήσεως.

Αντίθετα, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες ς, η ελληνική κυβέρνηση φέρεται να μένει ανυποχώρητη στη μη υιοθέτηση 5 προαπαιτουμένων της πέμπτης αξιολόγησης.
Συγκεκριμένα:
στη μεταρρύθμιση του ΦΠΑ,
στη μείωση των μη μισθολογικών επιδομάτων,
στην αλλαγή της νομοθεσίας για τις ομαδικές απολύσεις,
στην αλλαγή του πλαισίου για την συνδικαλιστική δράση,
και 5 στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος.
Πηγή GreeceSalonica


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Τα κράτη τη Ευρωζώνης έτρεμαν το 2010 μήπως η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ και καταρρεύσουν τα πάντα. Δυστυχώς ο κ. Παπανδρέου δεν το εκμεταλλεύτηκε αυτό για να επιτύχει μια συμφέρουσα συμφωνία. Αντίθετα τα παρέδωσε όλα στην τρόϊκα. Έτσι έδωσε όλη τη χρονική άνεση στα κράτη της Ευρωζώνης να περιορίσουν σε πολύ μεγάλο βαθμό τις συνέπειες από ένα ενδεχόμενο Grexit. Οπότε τώρα μπορούν να συνομιλούν μαζί μας από θέση ισχύος.

Αντίθετα σήμερα τα κράτη της Ευρωζώνης τρέμουν για το ενδεχόμενο μήπως η Ελλάδα κάνει στάση πληρωμών μέσα στο ευρώ. Τότε θα δημιουργηθεί μια μαύρη τρύπα μέσα στο ευρώ που και πάλι θα τινάξει τα πάντα στον αέρα. Κάτι τέτοιο δεν τα τρόμαζε με τις προηγούμενες μνημονιακές εντολοδόχες τους κυβερνήσεις, τις οποίες μπορούσαν με τον ένα ή το άλλο τρόπο να ελέγχουν. Τώρα όμως δεν ξέρουν τι μπορεί να προκύψει και είναι αναγκασμένες να τεστάρουν από την αρχή, μέσω των συνομιλιών, τη νέα αριστερή κυβέρνηση των Αθηνών.

Επομένως, λογικά το plan B της τωρινής κυβέρνησης, το οποίο αφήνει να υπονοηθεί ότι θα συμβεί, αν και δεν το λέει ευθέως, είναι προφανώς αυτό. Γι’ αυτό και δηλώνει κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει το ευρώ και το εννοεί.

Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε όλα τα άρθρα που έγραφε ο κ. Βαρουφάκης στο παρελθόν, πρότεινε στις τότε κυβερνήσεις να μην δεχτούν να πάρουν την επόμενη δόση (η οποία έτσι κι αλλιώς πήγαινε στην εξόφληση των προηγούμενων δανεικών) μέχρι να εξαναγκάσει τους εταίρους να λύσουν οριστικά το πρόβλημα. Πάντα ισχυριζόταν ότι τα συνεχή δανεικά για να πληρωθούν τα προηγούμενα ανατροφοδοτούσε το πρόβλημα και απλά το μετέθετε χρονικά χωρίς να το επιλύει.

Πέτρος Χασάπης


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


O δωσιλογισμός του Σαμαρά είναι δίχως όρια και αναστολές. Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση, με νωπή την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, διαπραγματεύεται με τους ληστές και δημίους της ΕΕ, βγαίνει ο Σαμαράς ΑΝΟΙΚΤΑ και ΚΥΝΙΚΑ, να στηρίξει όχι την ελληνική κυβέρνηση, αλλά τους τοκογλύφους και τους δημίους του 4ου Ράιχ.

Ο Σαμαράς, σαν άθλιος γερμανοτσολιάς ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα «επιχειρήματα» της γερμανικής κακουργίας και τα ψεύδη των τοκογλύφων: Ότι δηλαδή με τα Μνημόνια η Ελλάδα… σώθηκε(!!!), μπήκε σε τροχιά ανάπτυξης(!!!), μειώθηκε η ανεργία(!!!) κ.λπ…
 
Ο Σαμαράς και ως Πρωθυπουργός και ως Αντιπολίτευση διαπράττει, κατ’ εξακολούθηση, ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ εσχάτης προδοσίας…
 
Ακόμα και ο Μπαλτάκος διαχωρίζεται από το Σαμαρά και στηρίζει την κυβέρνηση στο έργο της διαπραγμάτευσης.
 
Ο δωσιλογισμός του Σαμαρά έχει πάρει τέτοιες υστερικές μορφές που τον τυφλώνουν εντελώς και τον καθιστούν ανίκανο να σκεφτεί στοιχειωδώς πολιτικά. Να αντιληφθεί αυτά που αντιλαμβάνονται ακόμα και οι ακροδεξιοί, σαν τον Μπαλτάκο.

Χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα:
«Αν η ΝΔ αυτή τη στιγμή δεν ακολουθήσει την ορθή στάση, και νομίζω ότι αυτό που λέω εγώ είναι το ορθό, εάν πάει να παίξει πάνω στην καταστροφολογία θα βγει εκτός πολιτικού σκηνικού για δεκαετίες. Εάν δηλαδή, πιστεύει η ΝΔ ότι σε τρεις μήνες, θα καταστραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ, θα γίνουν εκλογές και η ΝΔ θα θριαμβεύσει, πρόκειται για μεγίστη πλάνη. Ο κόσμος θα αντιδράσει με μανία και με λύσσα σε αυτήν την περίπτωση. Γι' αυτό το λόγο η ΝΔ τώρα, πρέπει να συμπράξει στον άξονα, και ο άξονας είναι η διαπραγμάτευση, και να χτυπήσει στις πτέρυγες που είναι τα ασθενή σημεία του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η λαθρομετανάστευση, η αθεΐα, ο όρκος κτλ. Αυτό είναι το σωστό. Αν η ΝΔ, το ξαναλέω, προσπαθήσει τώρα να επιτεθεί στο ΣΥΡΙΖΑ ή να θριαμβολογήσει αν τυχόν αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν μπορέσει να κάμψει τους Γερμανούς, τότε, η ΝΔ θα βγει εκτός πολιτικού σκηνικού».
Από resaltomag


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Επιμένει στο «κούρεμα» χρέους για την Ελλάδα ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, ο οποίος σε συνέντευξη που παραχώρησε στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, καταφέρεται εναντίον της τρόικα, χρησιμοποιώντας σκληρές εκφράσεις, ενώ την παρομοιάζει με την CIA!

Συγκεκριμένα, ο κ. Βαρουφάκης ταυτίζει την τρόικα με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ, αναφερόμενος στη μέθοδο εικονικού πνιγμού, ένα βασανιστήριο που η δεύτερη κατηγορείται πως χρησιμοποιεί.

«Και στη CIA υπήρχαν καλοί άνθρωποι που παρά τη θέλησή τους έκαναν waterboarding -δηλαδή εικονικούς πνιγμούς. Υπήρχε και γι’ αυτούς ηθικό δίλημμα», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας πως η τρόικα «μας δίνει ανάσα και μετά μας σπρώχνει πάλι κάτω από το νερό».

Όσον αφορά στο χρέος, ο Έλληνας ΥΠΟΙΚ τόνισε πως όλοι γνωρίζουν ότι το χρέος της Ελλάδας χωρίς ένα νέο συμβόλαιο δεν είναι βιώσιμο, ωστόσο, τόνισε πως καταλαβαίνει ότι η κυβέρνηση θέλει να αποφύγει τη λέξη «κούρεμα».

Ωστόσο, όπως σημείωσε, «στην ουσία το «κούρεμα» θα ήταν η καλύτερη λύση και για τους δανειστές, σίγουρα πιο φτηνή από την παράταση».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Στην Κορυφή της Ευρώπης βρέθηκε χθες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Κυριολεκτικά γιατί αυτή ήταν η πρώτη του Σύνοδος Κορυφής στην οποία μάλιστα μονοπώλησε όχι το ελληνικό, ούτε καν το ευρωπαικό, αλλά περίπου το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Στάθηκε όπως παντού: με απόλυτη άνεση και αυτοπεποίθηση, ακομπλεξάριστος και σίγουρος για τους σκοπούς και για τα βήματά του. Εχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε που η Ελλάδα αντιπροσωπεύθηκε τελευταία φορά τόσο καλά και τόσο εθνικά σε επίπεδο ευρωπαικής Κορυφής, ενώ για πρώτη φορά αυτό συνδυάζεται και με τέτοιο διεθνές ενδιαφέρον.

Όσο για την πρώτη του συνάντηση με τη Γερμανίδα καγκελάριο, ήταν η πρώτη φορά στη διάρκεια των τελευταίων ετών που Ελληνας ηγέτης την κοιτά ευθεία και με αυτοπεποίθηση στα μάτια, χωρίς τον τρόμο ή την υποτέλεια να σκιάζει το πρόσωπό του…

Μεταφορικά όμως, το ζήτημα είναι ακόμα πιο σημαντικό: ο Τσίπρας βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην κορυφή, στην αιχμή μιας νέας ευρωπαικής πρωτοπορίας, η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να παλεύει για να ξαναδώσει στην Ευρώπη το χαμένο νόημά της. Ο Τσίπρας είναι ο πιο ευρωπαίος των ευρωπαίων πολιτικών σήμερα, καθώς υπερασπίζεται τις αρχετυπικές θεμελιώδεις αξίες ενός κόσμου που απειλείται από τη λαίλαπα μιας αδίστακτης ηγεμονικής γερμανικής πολιτικής.

Είναι λοιπόν στην κορυφή των αγώνων για αληθινή δημοκρατία, που όλο και υποχωρεί, για αλληλεγγύη, που όλο και συρρικνώνεται, για πολιτικές και πολιτισμικές αξίες που τα τελευταία χρόνια χάνουν συνεχώς έδαφος.

Και αυτό συμβαίνει για έναν πολύ απλό λόγο: επειδή το μοντέλο κράτους που γέννησε την ενωμένη Ευρώπη, δηλαδή το μοντέλο κράτους της γαλλικής επανάστασης, υποχωρεί συνεχώς απέναντι στο αντίπαλο δέος του πρωσικού μοντέλου κράτους που πάντοτε στην ιστορία του υπήρξε κατά βάθος αντιευρωπαικό, εκτός κι αν αυτό διοικούσε τα πάντα, όπως σήμερα επιχειρείται.

Με αυτό έχει να τα βάλει ο Τσίπρας, τόσο ως Ελληνας, όσο και ως Ευρωπαίος.

Η μάχη θα είναι πολύ δύσκολη, σίγουρα άνιση. Όμως, ένα είναι βέβαιο: ότι αξίζει και τον κόπο και τις θυσίες. Και ότι δεν πρέπει για κανένα λόγο να μείνει στη μέση: η ιστορία δεν χτυπά κάθε μέρα την πόρτα. Ο Τσίπρας, το ξέρει καλά.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Σε μία προσπάθεια να αλλάξει το αποτυχημένο μοντέλο της Ευρωζώνης, αλλά και σε μία σαφέστατη προσπάθεια να επβληθεί ένα μοντέλο "ενοποιημένης διακυβέρνησης" (βλ. παγκοσμιοποίηση) των χωρών της Ευρωζώνης, προχώρησε ο κ. Γιούνκερ, χωρίς όμως να τολμήσει να "διεισδύσει" στις λεπτομέρειες του προτεινόμενου εγχειρήματος, όπως λ.χ. τις επιπτώσεις αυτού του μοντέλου στην δημοκρατία, στην ισονομία και την ισοπολιτεία των ευρωπαίων πολιτών των οποίων οι χώρες (κοινοβούλια) θα αποφασίσουν να συμμετάσχουν στο συγκεκριμένο νέο πείραμα (πολιτικό και οικονομικό).

Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, επανέφερε προτάσεις για την ενοποίηση της ευρωζώνης στη χθεσινοβραδινή σύνοδο των ηγετών της ΕΕ, στις οποίες περιλαμβάνονται η ενδεχόμενη καθιέρωση προϋπολογισμού της Ευρωζώνης και νέοι ευρωπαϊκοί θεσμοί που θα υπηρετούν το ενιαίο νόμισμα, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times.

Οι ιδέες αυτές, που αποτυπώνονται σε οκτασέλιδο αναλυτικό σημείωμα, το οποίο διανεμήθηκε στους ηγέτες της ΕΕ, αποτελούν την πρώτη ένδειξη ότι ο κ. Γιούνκερ σκοπεύει να πιέσει για περαιτέρω ενοποίηση της ευρωζώνης, παρά το εντεινόμενο κλίμα κατά των Βρυξελλών σε πολλά κράτη-μέλη. Αν και η έκθεση δεν κάνει συγκεκριμένες προτάσεις, θέτει σειρά ερωτημάτων που κάνουν σαφές ότι ο Πρόεδρος της Κομισιόν εξετάζει ορισμένες ιδέες που είναι ιδιαίτερα αντιδημοφιλείς σε αρκετές χώρες.

Οι προσπάθειες περαιτέρω ενοποίησης και μεταρρύθμισης της ευρωζώνης ανακόπηκαν σε μεγάλο βαθμό πριν από έναν χρόνο, καθώς ηρέμησαν οι χρηματοπιστωτικές αγορές και οι Ευρωπαίοι Πρωθυπουργοί διαμήνυσαν ότι υπάρχει μεταρρυθμιστική κόπωση. Το υπόμνημα, όμως, του κ. Γιούνκερ υποστηρίζει ότι η αποτυχία προόδου πιθανόν συμβάλλει στην οικονομική καχεξία της ευρωζώνης, σημειώνοντας ότι οι ΗΠΑ δεν υπέφεραν από ανάλογα προβλήματα. «Η ευρωζώνη δεν έχει ανακάμψει από την κρίση με τον ίδιο τρόπο, όπως οι ΗΠΑ, γεγονός που ίσως δείχνει ότι μια ατελής νομισματική ένωση προσαρμόζεται πολύ βραδύτερα από μια ένωση που έχει πιο ολοκληρωμένη θεσμική λειτουργία» αναφέρει το σημείωμα.

Ο Γιούνκερ παρουσίασε το υπόμνημα ως ένα βήμα της διαδικασίας που ζήτησε τον περασμένο Οκτώβριο ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) Μάριο Ντράγκι για την εκκίνηση των προσπαθειών ενοποίησης. Οι δύο Πρόεδροι, μαζί με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ, και τον επικεφαλής του Εurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ πρόκειται να παρουσιάσουν ένα πλήρες σχέδιο με νέα μέτρα ενοποίησης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου.

Εκτός του ότι επαναφέρει δύσκολα ζητήματα, το υπόμνημα του κ. Γιούνκερ επικρίνει τις κυβερνήσεις της ευρωζώνης για καθυστερήσεις στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, υποστηρίζοντας ότι οι τρέχουσες ευνοϊκές συνθήκες στις χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν προκαλέσει «αντιπαραγωγικά αποτελέσματα όσον αφορά στην προθυμία των εθνικών κυβερνήσεων» να κάνουν μεταρρυθμίσεις. «Μια νέα πολιτική συναίνεση στο ανώτατο πολιτικό επίπεδο είναι απαραίτητη για να προχωρήσουν οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις εκείνες που θα πρέπει να αποτελέσουν προτεραιότητα σε όλη ευρωζώνη» αναφέρει το έγγραφο.

Το πιο αμφιλεγόμενο σημείο στο υπόμνημα πιθανόν θα είναι ένας κατάλογος 11 σημείων με ερωτήματα, που δείχνει ότι πιθανότατα θα υπάρξουν δύσκολες πολιτικές μάχες στην ευρωζώνη. Το υπόμνημα θέτει το ερώτημα κατά πόσον είναι επιθυμητός ένας νέος προϋπολογισμός για τη ζώνη του ευρώ, κάτι που απορρίπτει από καιρό το Βερολίνο. Θέτει, επίσης, το ερώτημα κατά πόσον χρειάζονται νέοι «κοινοί θεσμοί» για την ευρωζώνη, κάτι που προωθεί το Παρίσι, αλλά συναντά σκεπτικισμό σε χώρες εκτός του ευρώ, όπως η Βρετανία.

Παρά τις επανειλημμένες ενδείξεις ότι οι περισσότερες χώρες της ευρωζώνης αντιστέκονται σε νέους κανόνες που θα τις υποχρεώσουν σε οικονομικές μεταρρυθμίσεις -κάτι που θεωρείται από πολλές κυβερνήσεις ότι θα μοιάζει με την επιβολή σε αυτές προγραμμάτων μεταρρυθμίσεων αντίστοιχων με αυτών των προγραμμάτων διάσωσης- το υπόμνημα θέτει το ερώτημα αν χρειάζονται σκληρότεροι κανόνες για να εξασφαλιστεί η υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων. Διαφαίνεται επίσης ότι ο Ζ. Κ. Γιούνκερ μελετά την ιδέα ενός κοινοβουλίου ευρωζώνης, καθώς τίθεται το ερώτημα πώς μπορεί να επιτευχθεί «λογοδοσία και νομιμοποίηση» με τον καλύτερο τρόπο σε μια «πολυεπίπεδη λειτουργία» όπως είναι αυτή της νομισματικής ένωσης της ΕΕ.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αν είναι δυνατόν! Διαψεύδουν με επιστολή τους προς τον κ. Γιούνκερ το πρώην πρωθυπουργό οι Έλληνες δικαστές και τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα, αφού όχι μόνο ισχυριζόταν αλλά χθες υπέγραψε και το success story και την επιτυχία του μνημονίου που κατά τον ίδιο επέφερε μείωση της ανεργίας και ανόρθωση της Ελληνικής οικονομίας!

Τόλμησαν, λοιπόν, οι Έλληνες δικαστές να αντιταχθούν στον Αντώνη Σαμαρά (αν και οι ίδιοι δίκασαν και δικάζουν και καταδικάζουν Έλληνες πολίτες εξαιτίας αντισυνταγματικών νόμων..) και να συνταχθούν στη νέα κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.

Έτσι, οι Έλληνες δικαστές επιτέλους τόλμησαν να καταγράψουν την αλήθεια και να απογυμνώσουν την αισχρή συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου, που επέτεινε την οικονομική καταστροφή, που συνέχισε την κοινωνική φτωχοποίηση και ισοπέδωση και "πεσμένη στα τέσσερα" υπηρέτησε στο έπακρο τις (με fax και e-mail) διαταγές της τρόικας και του (αποδεκτού για την αποτυχία του) επιβαλλόμενου επί της Ελλάδας μνημονίου.

Η επιστολή της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

«Αξιότιμε κ Πρόεδρε,
Ο Ελληνικός Λαός στηρίζει την Ελληνική Κυβέρνηση στον αγώνα της κατά της λιτότητας. Τα εξοντωτικά οικονομικά μέτρα, τα οποία επιβλήθηκαν στους Έλληνες πολίτες (μείωση των μισθών και των συντάξεων, μέχρι 50%, αύξηση της φορολόγησης, απολύσεις εργαζομένων κλπ), είχαν ως αποτέλεσμα τη φτωχοποίηση, το κλείσιμο των καταστημάτων και των επιχειρήσεων, την ανεργία, την ύφεση της οικονομίας και τη δυστυχία του μεγαλύτερου μέρους του Ελληνικού Λαού, ο οποίος ουδεμία ευθύνη έχει για την σπατάλη του δημοσίου χρήματος, από τις
προηγούμενες Κυβερνήσεις και για την εσφαλμένη φορολογική πολιτική, η οποία εφαρμόστηκε, μετά την υπογραφή του Μνημονίου και κάτω από την επίβλεψη της Τρόικα. Τα ανωτέρω μέτρα αποδείχθηκαν ανεπιτυχή, αφού η ύφεση συνεχίζεται, όπως επίσης, συνεχίζεται η φοροδιαφυγή των πλουσίων.
Η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Ελληνικός λαός ζητούν να εξευρεθεί λύση, η οποία, μπορεί να φέρει ανάπτυξη και θέσεις εργασίας, μια λύση η οποία μπορεί να σταματήσει τη φτωχοποίηση και τη δυστυχία.
Η Ιστορία και ο πολιτισμός της Ελλάδας (οι αρχαιότεροι στην Ευρώπη) αποδεικνύουν ότι ο Ελληνικός λαός είναι λαός αξιοπρεπής, υπερήφανος, δραστήριος και δημιουργικός.
Εκτιμούμε πολύ κ. Πρόεδρε τις θετικές προσπάθειες σας για την εξεύρεση λύσης.
Εμείς οι Έλληνες Δικαστικοί Λειτουργοί, ως τμήμα του Ελληνικού Λαού σας παρακαλούμε να παρέμβετε προς τα άλλα Θεσμικά Ευρωπαϊκά Όργανα και προς τις Κυβερνήσεις των άλλων Ευρωπαϊκών Κρατών, υπέρ των προτάσεων της Ελληνικής Κυβέρνησης για να εξευρεθεί λύση, η οποία, θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη, χωρίς την παράταση του Μνημονίου, χωρίς μέτρα λιτότητας, μια λύση η οποία θα επιτρέψει στον Ελληνικό λαό να ξαναβρεί την αξιοπρέπειά του.
Όλοι οι Ευρωπαίοι εταίροι πρέπει να καταλάβουν ότι η λύση στο Ελληνικό ζήτημα θα ωφελήσει όχι μόνο τον Ελληνικό Λαό, θα ωφελήσει επίσης και ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Άραγε, οι Έλληνες Δικαστές και Εισαγγελείς "είδαν το φως το αληθινό" ή ένιωσαν τις καρέκλες τους να τρίζουν και αποφάσισαν να καταγγείλουν τα όσα επέφερε η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου;
Κοινά αποδεκτό, πάντως, είναι το ότι, εάν η Ελληνική Δικαιοσύνη στεκόταν στο ύψος της, πάρα πολλά από όσα εις βάρος της χώρας συνέβησαν τα τελευταία 40 χρόνια, δεν θα είχαν συμβεί και η χώρα σήμερα θα βρισκόταν σε άλλη -κατά πολύ καλύτερη- θέση, ενώ οι Έλληνες πολίτες δεν θα βίωναν την λαίλαπα των μνημονίων και την επέλαση σειράς ανίκανων και επικίνδυνων πολιτικών που (δια)κυβέρνησαν την χώρα...

Παναγιωτίδης Μάρκος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Ποιες είναι οι συνέπειες των αµφιλεγοµένων σκληρών μέτρων που επιβάλλει η Γερµανία για το πολιτικό τοπίο της Ε.Ε.; Πώς μπορεί να επιλυθεί η διαμάχη ανάμεσα στους αρχιτέκτονες της Ευρώπης και στους υποστηρικτές των παραδοσιακών μοντέλων εθνικής κυριαρχίας; Και πώς μπορούν να συγκεραστούν οι κανόνες διαχείρισης της κρίσης µε τις αρχές της δηµοκρατίας σε µια Ε.Ε., της οποίας η σταθερότητα βρίσκεται εδώ και αρκετό καιρό σε κίνδυνο;

Το παραπάνω ερωτήματα προέρχονται από το βιβλίο ενός από τους πιο σημαντικούς γερμανούς κοινωνιολόγους, του Ούλριχ Μπεκ, ο οποίος πέθανε την 1η Ιανουαρίου 2015, «Από τον Μακιαβιέλλι στη Μερκιαβέλλι: Η γερμανική Ευρώπη και οι στρατηγικές εξουσίας της κρίσης» («Πατάκης», Αθήνα 2012, τίτλος πρωτοτύπου Das deutsche Europa, Berlin, 2012). Βεβαίως θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο πρωτότυπος γερμανικός τίτλος του βιβλίου δεν περιλαμβάνει το λογοπαίγνιο με τα ονόματα του μεγάλου ιταλού πολιτικού στοχαστή και της σημερινής γερμανίδας καγκελαρίου.

Ο Μπεκ αρχίζει το βιβλίο του με μία αναφορά σε ένα γεγονός με πρωταγωνιστή τον περίφημο γερμανό λογοτέχνη Τόμας Μαν. Σ’ ένα πολύ γνωστό του λόγο σε φοιτητικό ακροατήριο στο Αµβούργο το 1953, ο γερμανός διανοούμενος κάλεσε τους συμπατριώτες του να µην επιδιώξουν ποτέ τη δημιουργία μιας «γερμανικής Ευρώπης». Με αφορμή το γεγονός αυτό, ο Μπεκ κάνει ένα άλμα στο παρόν για να προβεί στη διαπίστωση ότι όσο επεκτείνεται χρονικώς η κρίση του ευρώ άλλο τόσο αυξάνονται οι φωνές αμφιβολίας σε σχέση με τη σοφία που η μεγαλύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης, η Γερμανία, επιβάλλει όρους προκειμένου αδύνατες οικονομικά χώρες να μπορούν να δανείζονται. Οι αμφιβολίες αυτές έχουν να κάνουν με την εξόφθαλμη πλέον απώλεια της δημοκρατικής αυτονομίας των κοινοβουλίων κρατών όπως, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα και η Πορτογαλία. Κατά το Μπεκ η γερμανική αρετολογική προσπάθεια σωτηρίας της Ε.Ε., η οποία αντικειμενοποιεί το γερμανικό ηθικισμό, για να επιτύχει μετά βεβαιότητας την δικαίωση αποτελεί την αιχμή του δόρατος της νέας γερμανικής πολιτικής επίλυση της κρίσης στην ευρωζώνη, πλην όμως, η πολιτική αυτή εμπεριέχει πολλά ρίσκα για τη Γερμανία.

Η Μπεκ διαπιστώνει ότι το βασικό λάθος της γερμανικής πολιτικής της λιτότητας «δεν έγκειται στο ότι ορίζει μονομερώς και εθνικώς το ευρωπαϊκό γενικό καλό αλλά, κυρίως, στην υπεροψία να ορίζει το εθνικό συμφέρον των άλλων ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Και όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη δημοσιονομική κρίση και την κρίση του ευρώ, αλλά και σε άλλα πεδία – από την οικολογία έως την πυρηνική ενέργεια – οι Γερμανοί βλέπουν τον εαυτό τους στο ρόλο της υπευθυνότητας. Έχουν την αίσθηση ότι περιβάλλονται από έθνη τσαπατσούληδων και χασομέρηδων. Οι Ισπανοί και οι Ιταλοί, οι Έλληνες και οι Πορτογάλοι μπορεί ενδεχομένως να υπερτερούν ως προς τη χαρά της ζωής. Αλλά αυτή η ελαφρομυαλιά τους! Η επιπολαιότητά τους! Πρέπει να μάθουν τι σημαίνει δημοσιονομική πειθαρχία, φορολογική ηθική, σεβασμός προς τη φύση. Πρέπει να μάθουν ότι στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο προτεραιότητα έχουν τα καθαρά ισοζύγια και το καθαρό περιβάλλον».

Ο συγγραφέας συμπεραίνει ότι η σημερινή γερμανική κυβέρνηση είναι πεπεισμένη ότι αυτό που ουσιαστικώς χρειάζονται τα κράτη της Νότιας Ευρώπη είναι ιδιαίτερα μαθήματα, ένα είδος επανεκπαίδευσης στα πεδία περιορισμού των δαπανών και της υπευθυνότητας. Διότι, υποστηρίζει ο Μπεκ, «για τους περισσότερους Γερμανούς, αυτό είναι κάτι που επιβάλλεται αναγκαστικά από τη σκληρή πραγματικότητα των αριθμών και μόνο· γι’ αυτό και θα αποτελούσε χονδροειδή παρανόηση να το εκλάβει κανείς μόνο ως γερμανική υπεροψία ή ως ανάγκη εξουσίας».

Τελικώς, αυτές οι διαπιστώσεις, μέσα από την οπτική των Γερμανών, το μόνο που επιδιώκουν είναι να εκπαιδεύσουν τους Ιταλούς, τους Ισπανούς και τους Έλληνες για την παγκόσμια αγορά. Συνεπώς, αυτή τη στιγμή, οι Γερμανοί είναι πεπεισμένοι ότι έχουν μία μεσσιανική αποστολή ή ένα επιτακτικό ιστορικό καθήκον· Να σώσουν την Ευρώπη! Ο συγγραφέας προβληματίζεται ότι «ίσως αυτή η νέα αυτοαντίληψη των Γερμανών να είναι τόσο σημαντική ακριβώς επειδή καταφέρνει να τους απαλλάξει σε κάποιο βαθμό από το φορτίο του “Ποτέ ξανά” – ποτέ ξανά ολοκαύτωμα, ποτέ ξανά φασισμός, ποτέ ξανά μιλιταρισμός. Αυτή η παιδαγωγική ζέση που επιδεικνύουν σήμερα εξηγείται δηλαδή και από την ιστορία· η ιδέα μιας κοινής Ευρώπης γεννήθηκε μετά τον Β’ Π.Π., μετά τη μεγάλη στρατιωτική και ηθική καταστροφή […] Εν τω μεταξύ, οι Γερμανοί έμαθαν το μάθημά τους. Έγιναν υπόδειγμα δημοκρατών, υπόδειγμα αρνητών πυρηνικής ενέργειας, υπόδειγμα ειρηνιστών. Οι Γερμανοί διάνυσαν τον δρόμο τους σε μια μακρά και συχνά δύσκολη πορεία».

Ο Μπεκ όμως υποστηρίζει ότι τα φαντάσματα του παρελθόντος δεν έχουν εξαφανιστεί πλήρως, μερικές φορές μάλιστα είναι εντυπωσιακώς ζωντανά. Αντίθετα απ’ ό,τι σε άλλα κράτη, εδώ ο «απολύτως φυσιολογικός, καθημερινός φασισμός» δεν έχει ακόμη και σήμερα ξεπεραστεί. Ωστόσο κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Γερμανία άλλαξε. Σε σχέση με του πρόσφατο παρελθόν της, ίσως να είναι η καλύτερη Γερμανία που είχαμε ποτέ. Εδώ ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι το υπόβαθρο αυτό μας επιτρέπει να καταλάβουμε ότι στην αυτοαντίληψη πολλών Γερμανών γίνεται σήμερα αισθητή μια νοσταλγία της κανονικότητας. Μετά από δεκαετίες με δημόσιες ομολογίες των αμαρτιών τους οι Γερμανοί δε θέλουν άλλο πια να τους θεωρούν ρατσιστές και πολεμοχαρείς. Αντιλαμβάνονται καλύτερα τον εαυτό τους ως δασκάλους και ηθικούς διαφωτιστές της Ευρώπης.

Ο Μπεκ καταλήγει ότι αν αυτή η διάγνωση είναι σωστή, τότε γιατί είναι πολιτικώς ανάρμοστο το να μιλά κανείς για μια «γερμανική Ευρώπη»; Η απάντηση είναι ότι απηχεί έντονα το παρελθόν. Η διατύπωση «γερμανική Ευρώπη» είναι ιστορικά επιβαρυμένη και παραβιάζει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο ταμπού επειδή εκφράζει με λόγια το νέο καθεστώς εξουσίας. Τελικώς ο Μπεκ μας δίδει μία εξαιρετική ανάλυση, από την οπτική της κοινωνιολογίας, για το μεταβαλλόμενο τοπίο ισχύος στην Ευρώπη.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Με το τηλεφώνημά του στον Αλέξη Τσίπρα, την ημέρα που ο Σόιμπλε επεφύλασσε ένα κρύο ντους στον Γιάνη Βαρουφάκη, ο ηγέτης του Κρεμλίνου υπενθύμισε στον ‘Ελληνα πρωθυπουργό ότι η Ρωσία «είναι εδώ». Αν φυσικά και η Αθήνα την θέλει εδώ, γιατί ενίοτε στην Ελλάδα γοητευόμαστε περισσότερο από την Αμερική παρά από τη Ρωσία και φοβόμαστε την πλήρη ανάπτυξη των σχέσεων με τη Ρωσία, που θα δυσαρεστούσε τους δυτικούς, Αμερικανούς και Ευρωπαίους. Το πιο επείγον, άμεσο ζήτημα σήμερα στις ελληνορωσικές σχέσεις είναι το θέμα των αγωγών αερίου. Ελπίζουμε ότι στην κυβέρνηση αντιλαμβάνονται τη στρατηγική σημασία της πρότασης για τον South Stream. O αγωγός αυτός υπήρξε ελληνική πρόταση, όπως και ο πετρελαιαγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Η στρατηγική λειτουργία του είναι ότι συνδέει απευθείας τη Ρωσία με τα Βαλκάνια και επέκεινα με την Ευρώπη, παρακάμπτοντας τόσο μια Ουκρανία όργανο της νέας αντιρωσικής εκστρατείας του ΝΑΤΟ, όσο και μια Τουρκία που συνιστά διαχρονική απειλή για την Ελλάδα.

Δεν είναι σωστό η Ελλάδα, που ξοδεύει, καλώς ή κακώς, ένα σκασμό λεφτά για να αμυνθεί από την Τουρκία, να εναποθέσει στη γείτονα το κύριο μέρος του ενεργειακού της εφοδιασμού, είτε δια του ΤΑΡ, είτε δι΄ενός Turkish Stream. Ούτε και έχει πολύ λογική, από την άποψη όχι μόνο των ελληνικών, αλλά επίσης των ρωσικών και ευρωπαϊκών συμφερόντων, να περνάει από την Τουρκία ένα σημαντικό μέρος των ρωσικών εξαγωγών αερίου προς την Ευρώπη.

Η Μόσχα μετά από τη στάση της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της ΕΕ αποφάσισε με το δίκιο της να ματαιώσει τον South Streem και να τον αντικαταστήσει με τον Turkish Stream, ένα δεύτερο υποθαλάσσιο αγωγό που θα συνδέσει απευθείας Ρωσία και Τουρκία. Είναι προς το στρατηγικό συμφέρον της Αθήνας να ασκήσει όλη την επιρροή της σε Σόφια, Μόσχα και Βρυξέλλες, μήπως γίνει τελικά δυνατή η κατασκευή του South Stream.

Το δεύτερο μεγάλο θέμα στο οποίο η Αθήνα μπορεί και πρέπει να πρωταγωνιστήσει είναι η ανάληψη πρωτοβουλιών για τη διακοπή της κλιμάκωσης και την αντιστροφή της πορείας προς ψυχρό και θερμό πόλεμο στην Ευρώπη. Η επικράτηση μιας τέτοιας ατμόσφαιρας μας οδηγεί σε άνευ προηγουμένου, παγκόσμια καταστροφή. Δημιουργεί ένα περιβάλλον εξαιρετικά ασφυκτικό και επικίνδυνο για μικρά έθνη όπως το δικό μας. Στο παρελθόν, επί Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα μόνο κέρδισε από την ανάληψη μεγάλων διεθνών πρωτοβουλιών, όπως τότε η πρωτοβουλία των ‘Εξη για τον έλεγχο της πυρηνικής κλιμάκωσης. Είναι πολλαπλώς προς το εθνικό συμφέρον και το διεθνές συμφέρον της ειρήνης να εργασθεί η Αθήνα συστηματικά σε αυτή την κατεύθυνση.

Το «αντιμνημονιακό» πρόγραμμα της κυβέρνησης είναι ουσιαστικά ένα πρόγραμμα ανάκτησης της ελληνικής εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας. ‘Ένα τέτοιο πρόγραμμα συνεπάγεται και προϋποθέτει και την αποκατάσταση κανονικών διμερών σχέσεων με τη Ρωσία, σχέσεις που ουσιαστικά έχουν απαγορευθεί στην Ελλάδα από τους «προστάτες», Αμερικανούς και Ευρωπαίους, με τη συνδρομή βεβαίως υποτελών εθνικών ηγεσιών. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε δια μακρών στην προφανή σημασία ανάπτυξης των σχέσεων με τη Μόσχα, στον τομέα της ενέργειας, των εμπορικών ανταλλαγών, του τουρισμού, κοινών επενδυτικών κοινοπραξιών, των πολιτιστικών και των αμυντικών σχέσεων – όπου η Ελλάδα μπορεί να προσπορισθεί κρίσιμο στρατηγικό στοιχείο υπεροχής με μικρό κόστος για τα θέατρα Κύπρου και Αιγαίου. Ούτε είναι δυνατόν να δεχθούμε το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να δυσαρεστούμε τους «προστάτες». Η Ελλάδα (και η Κύπρος) έχουν δεχθεί οικονομικό πόλεμο από την Ευρώπη. Στο Αιγαίο και το κυπριακό, οι θέσεις των ΗΠΑ κινούνται παραδοσιακά σε κατεύθυνση αντίθετη προς τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Πως είναι δυνατόν, ιδιαίτερα σε τέτοιες συνθήκες, να καλούμεθα οι ‘Ελληνες να αποποιηθούμε παραδοσιακούς δεσμούς και με τη Ρωσία, αλλά και με άλλους «εναλλακτικούς» πόλους του παγκόσμιου συστήματος.

Πολύ μεγαλύτερη βέβαια θα είναι η σημασία των ελληνορωσικών σχέσεων, σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν μπορέσει να φτάσει σε έναν ικανοποιητικό συμβιβασμό και αναγκασθεί να φτάσει σε ρήξη με τους Ευρωπαίους εταίρους για να μη φτάσει σε υποταγή. Χρειάζεται η κυβέρνηση να διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα ανάπτυξης των ελληνορωσικών σχέσεων. Ασφαλώς, μπορεί να «δυσαρεστηθούν» Γερμανοί και Αμερικανοί, από το «ξαναζέσταμα» της ελληνορωσικής φιλίας, αλλά θα λογαριάσουν και πολύ περισσότερο την Αθήνα.

Μια μικρή χώρα δεν πρέπει να είναι προβλέψιμη, είχε τονίσει ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε μια ιστορική συνέντευξη που έδωσε αναλαμβάνοντας την εξουσία το 1981. Ο γιός του έκανε την αντίθετη επιλογή. ‘Ηταν απολύτως προβλέψιμος και ακολούθησε πιστά τη γραμμή που υπαγόρευαν στον ίδιο και τους συνεργάτες του οι Ηνωμένες Πολιτείες και το σύστημα Σόρος με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο ίδιος και να καταστρέψει και τη χώρα. ‘Οσοι θεωρούν «τυχοδιωκτισμό» τη στοιχειώδη ανεξαρτησία μιας χώρας, οφείλουν να σκέπτονται και του που ιστορικά οδήγησε την Ελλάδα η ξένη εξάρτηση.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Στο... μυαλό των Ευρωπαϊων ηγετών που πήραν μέρος στη χθεσινή σύνοδο κορυφής κατάφερε να εισβάλει η βρετανική εφημερίδα Telegraph, καταγράφοντας τις σκέψεις πίσω από τα λεγόμενά τους αλλά και τις ανομολόγητες κόκκινες γραμμές τους.

Αγκελα Μέρκελ
Χαϊδευτικό: Mutti (δηλαδή «μανούλα») στo εσωτερικό της Γερμανίας αλλά… Fräulein Nein (ελληνιστί η «Κυρία Όχι») όταν η συζήτηση έχει να κάνει με το ελληνικό χρέος.
Λέει: Θέλουμε η Ελλάδα να μείνει στο ευρώ, αλλά όλες οι συμφωνίες (όπως και τα χρέη) πρέπει να τιμώνται. Η λιτότητα μπορεί να μην είναι αρεστή στους Έλληνες ψηφοφόρους αλλά ούτε κι οι Γερμανοί ψηφοφόροι είναι ευτυχισμένοι με το να πληρώνουν προγράμματα διάσωσης.
Σκέφτεται: Δεν θα πάρετε ούτε ευρώ παραπάνω. Αυτή τη φορά είμαστε έτοιμοι για το Grexit. Και δεν μπλοφάρω. Και επιτέλους! Γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο υπάκουος όσο οι Γερμανοί;
Κόκκινη γραμμή: Δεν πρόκειται να ξαναπάει στο γερμανικό κοινοβούλιο να ζητήσει περισσότερα χρήματα για την Ελλάδα.

Αλέξης Τσίπρας
Χαϊδευτικό: Σέξι Αλέξης, λόγω του άνευ γραβάτας, αλλά μάλλον επιτηδευμένου στυλ μεσογειακού ροκ σταρ.
Λέει: Θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ και να κάνουμε μία νέα συμφωνία με τους ευρωπαίους εταίρους, αλλά περισσότερη λιτότητα δεν την αντέχουμε. Η Γερμανία χρωστά στην Ελλάδα από τις πολεμικές επανορθώσεις.
Σκέφτεται: Θα μασήσουν. Φοβούνται ότι ένα Grexit θα διαλύσει το ευρώ. Η Μέρκελ μπλοφάρει. Και θα της δημιουργήσω μια παγίδα ενοχής αναφέροντας τον πόλεμο.
Κόκκινη γραμμή: Χρειάζεται λίγο παραπάνω ρευστό για να χρηματοδοτήσει τις δαπανηρές εξαγγελίες του και την ευρωζώνη για να υπαναχωρήσει από το 30% των αιτημάτων του για τη λιτότητα.

Μαρκ Ρούτε (Πρωθυπουργός Ολλανδίας)
Χαϊδευτικό: Τεφλόν, επειδή είναι γκρίζος, βαρετός και… τίποτε δεν κολλάει πάνω του.
Λέει: Η Ελλάδα δεν θα εγκαταλείψει το ευρώ. Θα συμβιβαστούν και θα συνεχίζουν μ' αυτό αφού οτιδήποτε άλλο θα ήταν πολύ επιζήμιο για όλους.
Σκέφτεται: Κάνω πάντα ό,τι μου λέει η Μέρκελ; Γιατί δεν μπορούν άραγε να κάνουν το ίδιο κι αυτοί οι άχρηστοι Έλληνες. Δεν έπρεπε ποτέ να τους αφήσουμε να μπουν στο ευρώ.
Κόκκινη γραμμή: Οι Ολλανδοί έχουν καταπιεστεί αρκετά με τα αντιδημοφιλή μέτρα λιτότητας της ευρωζώνης. Ο δόμος της Ελλάδας δεν μπορεί να είναι εύκολος.

Ματέο Ρέντσι (πρωθυπουργός Ιταλίας)
Παρατσούκλι: Ματαντόρ (ταυρομάχος) επειδή δείχνει δυναμικός αν και όταν έχει απέναντί του ταύρο θέλει πρώτα να σιγουρευθεί ότι υπάρχει κι ένας Πικαντόρ που θα τον εξασθενήσει.
Λέει: Μ' αρέσει το στυλ σου sexy Alexis, μοιάζει λίγο με το δικό μου, ας ενωθούμε κατά της Μέρκελ για να κερδίσουμε κάποιες παραχωρήσεις που θα τις πουλήσουμε μετά στους ψηφοφόρους σαν «θρίαμβο κατά της λιτότητας»
Σκέφτεται: Τη γραβάτα που σου χάρισα θα τη χρησιμοποιήσω για να σε …στραγγαλίσω έτσι και με κάνεις να φανώ λίγος μπροστά στους όλο και περισσότερους ευρωσκεπτικιστές Ιταλούς.
Κόκκινη γραμμή: Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί αν ανατρέψει το πρόγραμμα της ευρωζώνης γιατί έτσι οι Ιταλοί θα ψηφίσουν τελικά Μπέπε Γκρίλο που είναι ο πιο σκληρός από τους Ιταλούς ευρωσκεπτικιστές.

Ντέϊβιντ Κάμερον (πρωθυπουργός Βρετανίας)
Παρατσούκλι: Ντέϊβ, γιατί παρότι πήγε λύκειο στο Ητον παραμένει ένα λαϊκό παιδί….
Λέει: Δεν παίρνω το μέρος κανενός, αλλά η Ελλάδα πρέπει να τελειώσει με αυτή την εκκρεμότητα προτού βλάψει τη βρετανική οικονομία.
Σκέφτεται: Κατά βάθος είμαι πάντα με τη Μέρκελ επειδή τη θέλω μαζί μου σε περίπτωση που ζητήσω αλλαγή των Ευρωπαϊκών Συνθηκών...
Κόκκινη γραμμή: Ο,τι μπορεί να χαλάσει τη σχέση του με τη Γερμανία

Μαριάνο Ραχόϊ (πρωθυπουργός Ισπανίας)
Παρατσούκλι: Ο Γαλικιανός, καθώς αυτή είναι η καταγωγή του, λόγω... σκάλας. Υπάρχει ένα ρητό στην Ισπανία που λέει πως αν συναντήσεις έναν Γαλικιανό σε μια σκάλα, δεν μπορείς να πεις αν ανεβαίνει ή κατεβαίνει.
Λέει: Δεν έχω τίποτα να φοβάμαι. Φέρνω τη σταθερότητα. Αυτοί οι Αριστεριστές, το μόνο που φέρνουν είναι χάος.
Σκέφτεται: Θέλω να βράσω τον Τσίπρα ζωντανό σε λίπος χήνας και μετά να τον κρεμάσω στο ψηλότερο δέντρο της Ευρώπης.
Κόκκινη γραμμή: Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ταπεινωθεί αλλιώς οι Ισπανοί θα ψηφίσουν τους Podemos, τους αριστερούς συμμάχους τους στην Ισπανία, που με κερδίζουν στις δημοσκοπήσεις.

Φρανσουά Ολάντ (πρωθυπουργός Γαλλίας)
Παρατσούκλι: Flanby, καθώς είναι λίγο ταλαντευόμενος σαν αυτήν την ομώνυμη τυποποιημένη βερσιόν της κρεμ καραμελέ που πουλιέται στα σούπερ μάρκετ.
Λέει: Η σοσιαλιστική οικογένεια της Ευρώπης θέλει η Ευρωζώνη να αρχίσει να ρίχνει το βάρος της στην επένδυση και όχι στη λιτότητα. Οι ελληνικές εκλογές είναι καλοδεχούμενες γιατί προκαλούν τους Γερμανούς.
Σκέφτεται: Αυτός ο ευπαρουσίαστος νεαρός Τσίπρας πρέπει να κουρνιάξει μέσα στη μεγάλη αγκαλιά. Αν δεν το κάνει πρέπει να καταστραφεί γιατί θα ενθαρρύνει κι άλλους.
Κόκκινη γραμμή: Οτιδήποτε κάνει τον Τσίπρα να φαίνεται υπερβολικά καλός.

Πηγή The Telegraph


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος 
  
Στις Βρυξέλλες από χτες και τουλάχιστον μέχρι τη Δευτέρα θα δίνεται η μάχη των λέξεων και των διατυπώσεων που θα χρησιμοποιηθούν στα συμπεράσματα της Συνόδου ώστε να συνεχιστεί η σχέση της Ελλάδας με τους εταίρους της στην ΕΕ και στο ΔΝΤ. Αλλά πέρα από τα λέξεις υπάρχει η ουσία. Ας δούμε την ουσία:
   
Η Ελλάδα
μπήκε στην γκιλοτίνα των Μνημονίων για μια πενταετία με τον λαό να θυσιάζεται. Στόχος των Μνημονίων ήταν να δοθεί χρόνος στις ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες να ξεφορτωθούν τα ομόλογα επί ενός δημόσιου χρέους που πέρασε σε οργανισμούς και κράτη μέλη της ΕΕ. Ο λαός πληρώνει αυτό το χρέος με το αίμα του. Το πληρώνει παρότι το προκάλεσε η ολιγαρχία, το πληρώνει χωρίς να το οφείλει και ενώ μόνο από το 1993 και μετά έχει ήδη καταβάλει πάνω από 1 τρισ. ευρώ (!) σε τόκους μια χρεολύσια για την αποπληρωμή του.
    
Η συνέχιση της εξυπηρέτησης αυτού του δημόσιου χρέους από την Ελλάδα σημαίνει ότι μόνο μέσα στο 2015 θα πρέπει να καταβληθούν σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους για τόκους και χρεολύσια πάνω από 22 δισ. ευρώ.  Σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει μέχρι το 2030 να έχε καταβάλει σε τοκογλύφους πάνω από 340 δισ. ευρώ. Σημαίνει ότι η Ελλάδα θα παραμένει «φόρου υποτελής» σε «φίλους» και «εταίρους» δανειστές στο διηνεκές και χωρίς ημερομηνία λήξης. Είναι προφανές ότι αυτό δεν μπορεί να συμβεί χωρίς η λιτότητα να ακολουθεί κατά πόδας τα λαϊκά στρώματα.
     
Αποτελεί λαϊκή απαίτηση η Ελλάδα να βγει από τη μέγγενη της τρόικας. Αλλά το «τέλος τρόικα» δεν μπορεί να σημαίνει τίποτα λιγότερο από τον τερματισμό της τοκογλυφικής αφαίμαξης του λαού από την τρόικα.  Σήμερα πάνω από το 70% του συνολικού δημόσιου χρέους της Ελλάδας δεν είναι παρά το χρέος που προκύπτει από τα λεγόμενα «δάνεια» της τρόικας. Και λέμε λεγόμενα «δάνεια» καθώς πάνω από το 90% αυτών των «δανείων» και των περίφημων δόσεων δεν ήρθαν ποτέ στον ελληνικό λαό. Επέστρεψαν ξανά στους δανειστές ή κατέληξαν στα ταμεία των τραπεζιτών, τα βάρη των οποίων πληρώνει ο ελληνικός λαός.
     
Η ουσία επομένως είναι ότι: Αυτό το χρέος δεν ήταν ποτέ και δεν είναι του λαού. Αυτό το χρέος είναι δημιούργημα ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών. Είναι δημιούργημα των θαλασσοδανείων τους, των φοροαπαλλαγών τους, των φοροαποφυγών τους, των λεόντειων συμβάσεων με το κράτος μέσω των οποίων άρμεγαν το δημόσιο ταμείο, των εξοπλισμών (και ενίοτε των μιζών) που επιδιδόταν το πολιτικό τους σύστημα κοκ.
     
Για να υπάρξει προοπτική σε αυτό τον τόπο, η Ελλάδα δεν έχει άλλο δρόμο από την άρνηση πληρωμής αυτού του χρέους. Ειδάλλως θα βρίσκεται σε ένα διαρκές καθεστώς κοινωνικής χρεοκοπίας. Για να έχει προοπτική ο λαός μας δεν έχει άλλο δρόμο από το να αποφασίσει να διεκδικήσει και να επιβάλλει την απόφασή του να αρνηθεί να πληρώνει στο διηνεκές ένα χρέος που άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι το απομύζησαν. Ειδάλλως θα βρίσκεται διαρκώς υπό την δαμόκλεια σπάθη της «επιτήρησης», της «εποπτείας» και του… λιτού βίου.
     
Η διαγραφή αυτού του ληστρικού και παράνομου χρέους, η απαλλαγή του λαού από το επαχθές και επονείδιστο βάρος του, δεν συνιστά την μόνη ικανή συνθήκη για την ανοικοδόμηση της χώρας και την ανακούφιση του λαού από τα βάσανα. Αποτελεί όμως την αναγκαία προϋπόθεση για την έναρξη αυτής της διαδικασίας.
     
Οτιδήποτε λιγότερο από αυτό, οτιδήποτε λιγότερο από την – πραγματική – διαγραφή του παράνομου χρέους, κάθε παραίτηση από το αίτημα διαγραφής του χρέους, όποιες κι αν είναι οι λέξεις που θα επιλεγούν για να περιγράψουν και να «χρυσώσουν» μια ενδεχόμενη διατήρηση της Ελλάδας σε σχέση εξάρτησης και αλληλεξάρτησης με τους τοκογλύφους (ΔΝΤ, Κομισιόν, ΕΚΤ), σταράτες κουβέντες: Θα κινείται πέρα από τα συμφέροντα κα τα δίκαια του λαού όποιοι κι αν είναι οι ευφημισμοί που θα εφευρεθούν. 
Παρατήρηση 1η: Ακούσαμε ότι στην ελληνική αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες που διαπραγματεύεται με τον Σοιμπλε, την Λαγκάρντ και τον Τόμσεν, μετέχει και η κυρία Παναρίτη. Η κυρία Έλενα Παναρίτη, πρώην βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και ειδική σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, είναι η ίδια που πριν μερικά χρόνια είχε εργαστεί για την «διάσωση» του Περού επί της εποχής του δικτάτορα Φουτζιμόρι; Για τον Φουτζιμόρι δεν χρειάζεται να ρωτήσουμε. Ξέρουμε: Είναι αυτός που εγκατέλειψε το 2000 το Περού και καταδικάστηκε σε 25 χρό­νια φυλάκιση για μαζικές δολοφονίες, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση χρή­ματος και διαφθορά αφού πρώτα ξεπούλησε τη χώρα του και οδήγησε τον λαό του Περού στα οικονομικά και κοινωνικά τάρταρα. Επιστρέφουμε στην κυρία Παναρίτη:  Είναι η ίδια που ως υψηλόβαθμο στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας, και ενώ «διέσωζε» τα Περού, εξέδιδε βιβλία υπό τους εξής τίτλους: «Το φαινόμενο του Φουτζιμόρι: Κυβερνητική μεταρ­ρύθμιση μέσω της άμεσης δημοκρατί­ας» (1995), «Τίτλοι ιδιοκτησίας: Το θαύ­μα του Περού» (1999), «Στρατηγικές ιδιωτικοποίησης», με παράδειγμα, επί­σης, το Περού; Είναι η ίδια που χαρακτήριζε τα Μνημόνια, τις Δανειακές συμβάσεις και τα πολυνομοσχέδια της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου σαν «τολμηρή αρχή»; Και είναι η κυρία Παναρίτη που επελέγη από τον κ.Βαρουφάκη για να συνδράμει την κυβέρνηση στην διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες; Ενδιαφέρον..
Παρατήρηση 2η: Ο κ.Τσίπρας κατά τα εγκαίνια της σχέσης της δικής του κυβέρνησης με τον ΟΟΣΑ, δήλωσε στην συνάντησή του με τον κ.Γκουρία ότι η περίφημη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ, που η κυβέρνηση Σαμαρά μετέτρεψε σε πολυνομοσχέδιο για να κατεδαφίσει ό,τι είχε απομείνει όρθιο από τα Μνημόνια, δεν ήταν έμπνευσης του ΟΟΣΑ, αλλά της κυβέρνησης Σαμαρά… Ενδιαφέρουσα προσέγγιση. Άρα θα πρέπει να υποθέσουμε ότι στις 27 Νοεμβρίου 2013, στην από κοινού συνέντευξη  Στουρνάρα – Γκουρία, όταν ο δεύτερος επιδείκνυε με καμάρι την έκθεση (όπως βλέπουμε στην παραπάτω φωτογραφία), το έκανε γιατί τον είχε «εξαναγκάσει» ο Στουρνάρας… 
Πηγή enikos


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου