Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Ιουλ 2015

Ο καθηγητής οικονομικών, Μάικλ Χάντσον, στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, κρίνει ότι η παραμονή στο ευρώ θα οδηγήσει το Βερολίνο στην επίτευξη του στόχου του που δεν είναι άλλος από το να συντρίψει την Ελλάδα

Γράφει ο Τάσος Τσακίρογλου

Ο Μάικλ Χάντσον θεωρεί ότι καλύτερη επιλογή για το χρέος είναι να προσφύγει η Ελλάδα νομικά στο Διεθνές Δικαστήριο καταγγέλλοντάς το ως απεχθές και στο διάστημα μέχρι να βγει η απόφαση, να προετοιμαστεί για την έξοδο από το ευρώ, καθώς κρίνει ότι η παραμονή σ’ αυτό θα οδηγήσει στην επίτευξη του στόχου του Βερολίνου: να συντρίψει την Ελλάδα.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου πήρε το δάνειο χωρίς να ρωτήσει τους πολίτες. Η Ελλάδα θα έπρεπε να το κυνηγήσει αυτό νομικά. Δηλαδή ότι δεν πρέπει να πληρώσει την τρόικα. Η υπόθεση θα χρειαστεί από πέντε έως δέκα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Σ’ αυτό το διάστημα θα έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί για να εγκαταλείψει το ευρώ και να ανακτήσει τις δυνάμεις και την ανάπτυξή της

• Ποια είναι η αποτίμησή σας για τη συμφωνία ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές;
Μοιάζει σαν η Ελλάδα να παραδόθηκε έπειτα από μια στρατιωτική επέμβαση, η οποία έχει στόχο τα εδάφη σας, τα «ασημικά» σας, αλλά και τον δημόσιο τομέα. Το δίλημμα ήταν «παραδοθείτε τώρα, διότι αργότερα θα είναι χειρότερα». Ετσι, ο Τσίπρας παραδόθηκε ολοκληρωτικά.
Ομως δεν έπρεπε να το κάνει αυτό. Πίστευε ότι θα ήταν πολύ δύσκολο να εγκαταλείψει το ευρώ. Ωστόσο, όπως του έλεγαν ο Βαρουφάκης και ο Αμερικανός σύμβουλός του, Τζέιμς Γκαλμπρέιθ, δεν ήταν τόσο δύσκολο να βγείτε από το ευρώ. Θα υπήρχε μια μεταβατική περίοδος, στη διάρκεια της οποίας η ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να αναλάβει τον έλεγχο των τραπεζών που θα κατέρρεαν. Η ανάληψη αυτού του ελέγχου δεν είναι καθόλου κακή ιδέα.
Εάν η κυβέρνηση το είχε κάνει και τις είχε εθνικοποιήσει, τότε θα είχε εξασφαλίσει τα μέσα πληρωμής κατά τη διάρκεια μετάβασης και έτσι θα έσωζε τον δημόσιο τομέα, τις συντάξεις και την περιουσία της χώρας. Επρεπε να πει [στους δανειστές], «εάν δεν καταλήξουμε σε συμφωνία, θα αποκηρύξουμε το χρέος προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την τρόικα».
Αυτό το χρέος ήταν απεχθές, όπως είπε και η Επιτροπή Αλήθειας για το Χρέος που συστάθηκε από τη Βουλή. Το ΔΝΤ παραδέχτηκε ότι η συμφωνία για το δάνειο του 2010 δεν θα έπρεπε να έχει υπογραφεί. Η διεφθαρμένη ηγεσία του ΔΝΤ και ο Στρος-Καν παρέκαμψαν τους δικούς του κανόνες και η ελληνική κυβέρνηση έπρεπε να υποστηρίξει ότι αυτό ήταν λάθος και εξαιτίας αυτού ο λαός υπέφερε πολλά δεινά.

• Δεδομένου ότι η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ αποδεικνύει ότι η συνέχιση της λιτότητας κάνει τα πράγματα χειρότερα, πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα βρεθεί και πάλι αντιμέτωπη με μια κρίση χρέους;
Θα είναι μια πολύ χειρότερη κρίση από την προηγούμενη. Το κόστος ζωής θα αυξηθεί για τους Ελληνες περί το 30%, οι φόροι θα αυξηθούν επιπλέον γύρω στο 20% και το στύψιμο αυτό θα αναγκάσει σχεδόν το ένα πέμπτο του πληθυσμού να μεταναστεύσει πολύ γρήγορα.
Πρόθεση της Ευρώπης είναι να συντρίψει παντελώς την Ελλάδα. Ισως και ένα εκατομμύριο Ελληνες εργάτες θα αναγκαστούν να πάνε στη Γερμανία και σε άλλες χώρες και θα συμβάλουν στην πτώση των μισθών πανευρωπαϊκά. Είναι ένας ταξικός πόλεμος ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης.

• Τι σημαίνει αυτό για τη δημοκρατία στην Ευρώπη;
Προφανώς, με τους όρους αυτής της διάσωσης, η δημοκρατία είναι απλά σκουπίδια, όπως γράφτηκε σ’ ένα πρόσφατο άρθρο. Θυμάστε πως όταν ο Παπανδρέου ήταν να θέσει τους όρους για το πρώτο δάνειο σε δημοψήφισμα, αμέσως η Μέρκελ και ο Σαρκοζί του είπαν ότι δεν μπορεί να το κάνει, διότι όλοι [οι δανειστές] ήταν ενάντια.
Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που κάνει το χρέος απεχθές, διότι η κυβέρνηση πήρε το δάνειο χωρίς να ρωτήσει τους πολίτες, οι οποίοι εκείνη την περίοδο ήταν στους δρόμους και διαμαρτύρονταν. Η Ελλάδα θα έπρεπε να το κυνηγήσει αυτό και νομικά. Δηλαδή ότι δεν πρέπει να πληρώσει την τρόικα. Η υπόθεση θα χρειαστεί από πέντε έως δέκα χρόνια στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Σ’ αυτό το διάστημα η Ελλάδα θα έχει τον χρόνο να προετοιμαστεί για να εγκαταλείψει το ευρώ και να ανακτήσει τις δυνάμεις της και την ανάπτυξή της. Τώρα όμως δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάκαμψης, καθώς έχεις μια ξένη χώρα η οποία έρχεται και σου αφαιρεί περιουσία και δημόσια αγαθά και μετατρέπει τις υποδομές σου και τις υπηρεσίες σου σε είδη προς πώληση. Είναι προφανές ότι οι ξένοι επενδυτές θέλουν να αγοράσουν προϊόντα όπως η εταιρεία ηλεκτρισμού, προκειμένου να κάνουν αυξήσεις και να έχουν κέρδη.
Το κόστος ζωής στην Ελλάδα θα αυξηθεί δραματικά. Αυτή είναι η κατεύθυνση πανευρωπαϊκά. Δεν είναι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ. Και άλλα αριστερόστροφα κόμματα οδηγούνται σε προγράμματα που μας γυρίζουν στον περασμένο αιώνα. Αυτή είναι η επιλογή των Γερμανών και της τρόικας μέσω των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων. Πρόκειται για λεηλασία του δημόσιου πλούτου.

• Πιστεύετε ότι η γερμανική ηγεσία, με την παρούσα τακτική της ταπείνωσης της Ελλάδας, αναβιώνει, κατά κάποιον τρόπο, τη Συνθήκη των Βερσαλιών, η οποία επέβαλε βαρύτατους όρους στη Γερμανία;
Αυτό συνέβη τη δεκαετία του 1920. Η διαφορά είναι ότι από το 1929 όλος ο κόσμος αναγνώριζε ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να πληρώσει τις πολεμικές επανορθώσεις. Ετσι, η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών και οι Σύμμαχοι αποφάσισαν ότι δεν μπορούσαν να αναγκάσουν μια χώρα να πληρώσει πάνω από τις δυνάμεις της. Σήμερα αυτή η βασική αρχή απορρίπτεται και αγνοείται το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έχει τα αναγκαία έσοδα ώστε να αποπληρώσει τα δάνεια. Ετσι της λένε: «Εάν δεν έχετε να πληρώσετε, δεν πειράζει. Να δώσετε την περιουσία σας».
Ομως, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, κανένα κυρίαρχο κράτος δεν μπορεί να στερηθεί την περιουσία του. Εδώ δεν είναι μόνο το ότι γίνεται υπέρβαση της δημοκρατίας, αλλά απορρίπτεται ο ίδιος ο ορισμός του κυρίαρχου κράτους σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Αρα είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια επίθεση στη δημοκρατία. Είναι ένας διευρωπαϊκός πόλεμος. Και ο Τσίπρας δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, όπως και η Αριστερά σε άλλες χώρες, π.χ. στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, ακόμα και στην ίδια τη Γερμανία. Δεν αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για έναν οικονομικό πόλεμο.

• Ποιος είναι ο ρόλος της ΕΚΤ και του Μάριο Ντράγκι στη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης και κυρίως στο «ελληνικό πρόβλημα»;
Ο ρόλος της ΕΚΤ είναι να εκπροσωπεί το συμβούλιο των προέδρων των εμπορικών τραπεζών, οι οποίες δίνουν δάνεια σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται να αγοράσουν τις ελληνικές υποδομές που θα ξεπουληθούν. Ετσι, η ΕΚΤ προσπαθεί να δημιουργήσει μια αγορά για τους πελάτες της. Είναι ο μόνος κοινός ευρωπαϊκός οικονομικός οργανισμός. Δεν υπάρχει άλλος κοινός νομοθετικός ή φορολογικός οργανισμός. Αυτό σημαίνει ότι η Ε.Ε. διοικείται από τους τραπεζίτες. Περνάει η δική τους αντίληψη για το πώς λειτουργεί η οικονομία.
Πιστεύουν ότι το όποιο δάνειο μπορεί να αποπληρωθεί μόνο κόβοντας τους μισθούς. Αυτό κάνουν και στην Ελλάδα και έτσι ενισχύουν τη μετανάστευση. Είναι η ίδια πολιτική που ακολουθήθηκε και τη δεκαετία του 1920 και οι θεωρίες που απορρίφθηκαν από τον Τζον Μέιναρντ Κέινς. Ολα σήμερα υποτάσσονται στη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών.
Ο νεοφιλελευθερισμός είναι μέρος της πλύσης εγκεφάλου που μας επιβάλλουν. Η ΕΚΤ έχει τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία της μείωσης των μισθών για την αποπληρωμή των χρεών και της αύξησης των επιτοκίων, ώστε αυτά να γίνεται αδύνατο να αποπληρωθούν. Και όλο αυτό μέχρι να αναγκαστούν οι Ελληνες να δουλεύουν σχεδόν τσάμπα, άρα να μην μπορούν να αποπληρώσουν το χρέος.

• Πιστεύετε ότι υπάρχει ελπίδα να επανακτήσει η πολιτική τον έλεγχο από το χρηματοπιστωτικό σύστημα;
Οχι, διότι, για παράδειγμα, οι πολιτικοί των Βαλτικών Χωρών έχουν μεταφέρει τις προεκλογικές συζητήσεις από τα οικονομικά θέματα στις εθνικιστικές ταυτότητες. Εχουν στρέψει τους Λιθουανούς ή τους Λετονούς και τους Εσθονούς εναντίον των Ρώσων, μετατρέποντας τη συζήτηση σε μια μάχη κατά του σταλινισμού. Ετσι, οι λαοί δεν ασχολούνται με τον νεοφιλελευθερισμό και δεν αντιλαμβάνονται τι φταίει για τη μετανάστευση. Περίπου το 20% των Λετονών έχουν μεταναστεύσει.

Ποιος είναι
Γεννημένος το 1939, είναι σήμερα καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι, συνεργάζεται με το διάσημο Levy Economics Institute, ενώ είναι και αναλυτής Χρηματοοικονομικών στη Γουόλ Στριτ. Εχει υπάρξει οικονομικός σύμβουλος των κυβερνήσεων της Ισλανδίας, της Λετονίας και της Κίνας για δημοσιονομικά και φορολογικά θέματα.

Πηγή EfSyn



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Αύριο οι 300 θα έχουν τη δεύτερη ευκαιρία τους στη Βουλή. Αν δεν θέλουν να μετατρέψουν και αυτήν τη συνεδρίαση σε παρωδία, όπως έκαναν πριν από επτά ημέρες, θα πρέπει να σοβαρευτούν, ώστε να τελειώνουμε με τις εκκρεμότητες με τους δανειστές -τουλάχιστον έως τον Σεπτέβριο- με αξιοπρέπεια.

Το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας αγωνιά για επιστροφή στην κανονικότητα. Ζητεί να μπει επιτέλους ένα τέλος στην κόλαση αυτού του καλοκαιριού.

Δυστυχώς όμως, ακόμη και την ύστατη ώρα συνεχίζονται τα μικροκομματικά παιχνίδια με αφορμή τη φορολόγηση των αγροτών και τις πρόωρες συντάξεις. Κι ο στρουθοκαμηλισμός καλά κρατεί.

Αφού, δηλαδή, κυβέρνηση και αντιπολίτευση κατάπιαν την κάμηλον των νέων μέτρων και του τρίτου Μνημονίου, έχουν αρχίσει τώρα να διυλίζουν τον κώνωπα για χάρη της εκλογικής πελατείας τους και των πολιτικών εντυπώσεων.

Αύριο είναι η ώρα της αλήθειας γι' αυτήν την ετερόκλητη συμμαχία του «ναι», καθώς η κυβέρνηση δεν είχε την αντοχή να πει το μεγάλο «όχι».

Κυρίως θα διαπιστωθεί, όμως, αν συνεχιστεί το θέατρο σκιών στην κυβέρνηση ή την ώρα της ψηφοφορίας σπάσει και το φράγμα των 120 βουλευτών, που δεν έχει μόνο ψυχολογική αλλά και συνταγματική σημασία, επιταχύνοντας ίσως την πορεία προς τις κάλπες.

Οι ώρες είναι από κάθε άποψη κρίσιμες. Και μια κοινοβουλευτική μειοψηφία δεν μπορεί να παίρνει αποφάσεις για τον τόπο στην πιο δύσκολη συγκυρία των τελευταίων δεκαετιών, δίχως να έχει τη δύναμη -επικαλούμενη δήθεν δημοκρατικές διαδικασίες- να ξεκαθαρίσει προηγουμένως το εσωτερικό της.

Κι αν οι ευθύνες για τους 300 της Βουλής είναι όντως μεγάλες, για τους 149 του ΣΥΡΙΖΑ (των πάλαι ποτέ συνιστωσών και των διαφόρων τάσεων) είναι ακόμη μεγαλύτερες.

Μπορεί όλοι τους να είχαν εξοικειωθεί κατά το παρελθόν με το «εδώ παπάς, εκεί παπάς», αλλά οφείλουν να κατανοήσουν ότι από τότε που βρέθηκαν στην εξουσία τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η χώρα και η κοινωνία δεν αντέχουν άλλο πολιτικό παπατζιλίκι...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Μπορεί στις Βρυξέλλες να λένε ότι η περιπέτεια τελείωσε, το Παρίσι να περηφανεύεται για τη συνδρομή του στην επίτευξη συμφωνίας και το Βερολίνο να δέχεται με τα χίλια ζόρια το συμβιβασμό, ωστόσο η Αθήνα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει προβλήματα.

Τα μακροοικονομικά που είναι δεδομένα και απαράβατα, αλλά και τα άλλα που κρύβονται πίσω από τους αριθμούς κι όμως είναι εξαιρετικά δύσκολα για να διευθετηθούν.

Σε δημοσίευμά της η βρετανική Telegraph θίγει το ζήτημα των νέων Ελλήνων που ζουν κάτω από καθεστώς έντονης φόρτισης – δεν κατάφεραν ακόμα να ενταχθούν στο εργασιακό σύστημα, είναι αποκλεισμένοι από τη δουλειά και ταυτόχρονα βλέπουν τη ζωή τους να παίρνει λάθος στροφή.

Το άρθρο κάνει λόγο πως το 70% των νεαρών ανδρών ψήφισε «Όχι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Είναι τυχαίο; Δεν νομίζω. Αυτά τα νεαρά παιδιά είναι που πλήττονται περισσότερο, καθώς βλέπουν πως δεν έχουν καμία προοπτική να βρουν δουλειά στο άμεσο μέλλον και να φτιάξουν τη δική τους, ανεξάρτητη, ζωή. Το πρόβλημα, σαφώς, και επεκτείνεται και σε μεγαλύτερες ηλικίες (σε εκείνους που βρίσκονται στα 30 ή στις αρχές των 40), όπου ζουν με τον κίνδυνο της απώλειας της εργασίας, καθώς αν απολυθούν σε αυτή την ηλικία είναι πολύ δύσκολο να επανέλθουν στην αγορά εργασίας με ανταγωνιστικούς όρους.

Η οικονομική και κοινωνική επίπτωση του φαινομένου γίνεται πρόδηλη αν προστεθεί και ένα ακόμη στοιχείο: τα καρδιακά νοσήματα έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια κατά 74,5% για τους άνδρες που είναι κάτω από τα 45. Στις γυναίκες αυτή η αύξηση είναι ακόμη πιο μεγάλη (86,5%), ενώ επικίνδυνα αυξημένα είναι και τα κρούσματα του HIV μέσα στο 2014 (802 ασθενείς, το 86,8% αυτών ήταν άνδρες). Επίσης, το 12,3% του πληθυσμού της Ελλάδας εμφανίζει συμπτώματα κλινικής κατάθλιψης. Ως εκ τούτου, μπορεί να εξηγεί η αύξηση των αυτοκτονιών κατά 35%. Οι πιο «ευπαθείς» ομάδες είναι αυτές των ανδρών νεαρής ηλικίας (κάτω από τα 34 χρόνια). Δύο στους τρεις άνδρες αυτής της ηλικιακής ομάδας συνεχίζουν να ζουν με τους γονείς του, λόγω οικονομικών δυσκολιών.

Κάποιοι από αυτούς είχαν καταφέρει προ κρίσης να μπουν στην αγορά εργασίας, να βιώσουν τον... πρώτο αέρα ανεξαρτησίας και τώρα βρίσκονται πάλι στην αρχή. Η ανεργία στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ένα κοινωνικό στίγμα. Οι άνδρες που αναγκάζονται να απαρνηθούν την αυτοβουλία τους και να επιστρέψουν στο πατρικό τους σπίτι, στην πραγματικότητα επιστρέφουν στην παιδική τους ηλικία – εξαρτώνται και πάλι από τους γονείς τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνονται τα διαζύγια και να μειώνονται οι γεννήσεις.

Η αλήθεια είναι ότι η πυρηνική οικογένεια είναι το τελευταίο δίχτυ ασφαλείας στην Ελλάδα – υπό άλλες συνθήκες η κρίση θα είχε προκαλέσει μεγαλύτερες ζημιές.

Επιπλέον, μια ακόμη παράπλευρη απώλεια της κρίσης και της ανεργίας στους νέους είναι η απόφαση κάποιων να φύγουν από την Ελλάδα και να αναζητήσουν μια καλύτερη τύχη σε άλλες χώρες (περίπου 200.000 νέοι έχουν φύγει μέχρι τώρα από τη χώρα).

Σε αντίθεση με τη μετανάστευση του '50 και του '60, αυτοί που φεύγουν τώρα δεν προτίθεται να εργαστούν στο εξωτερικό ως ανειδίκευτοι εργάτες – τουναντίον. Κουβαλώντας πολύ καλές σπουδές και μια σχετική εμπειρία, ενδιαφέρονται για δουλειές που προσφέρουν προοπτικές για το μέλλον. Δεν πρέπει να προκαλεί, απορία, λοιπόν, ότι αυτοί οι νέοι άνδρες (αλλά και γυναίκες) απέρριψαν το σχέδιο των δανειστών στο δημοψήφισμα. Ωστόσο, αυτό που συμβαίνει τώρα στην Ελλάδα, μπορεί κάλλιστα να είναι ο προάγγελος αυτών που θα συμβούν (ή ενδέχεται) να συμβούν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης τα επόμενα χρόνια.

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Η ''έξοδος'' είναι ακόμη εδώ! Και θα παραμείνει.

Όποιοι ισχυρίζονται πως η έξοδος από το ευρώ και την Ε.Ε (στα ελληνικά: grexit) αποτελεί παρελθόν, λένε ψέματα!
Η έξοδος είναι εδώ, και είναι το μέλλον μας!

Εδώ που φτάσαμε, ό,τι και να γίνει, απλώς έχουμε δώσει μία παράταση.

Αν τα μέτρα που θα ψηφιστούν αύριο και στους επόμενους ''εφαρμοστικούς'' νόμους εφαρμοστούν, τότε μοιραία σε λίγο καιρό (λιγότερο από όσο πολλοί φαντάζονται) οι πολίτες θα φτάσουν σε αδυναμία πληρωμής θα κηρύξουν εκόντες-άκοντες στάση πληρωμών σε όλες τις υποχρεώσεις τους και μετά απ' αυτό η κοινωνική ανάφλεξη και η έξοδος απ' την ''Ένωση'' θα είναι η συνέχεια.

Αν τα μέτρα δεν εφαρμοστούν ή εφαρμοστούν πολύ χαλαρά, τότε το ''πρόγραμμα'' θα αποτύχει (τί είναι ''επιτυχία'' και τί ''αποτυχία'' σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ σχετικό), τα έσοδα θα παρουσιάσουν έλλειψη, και οι ''εταίροι''-τοκογλύφοι θα διακόψουν την χρηματοδότηση, οπότε η έξοδος θα είναι και πάλι αναγκαστική.

Η μόνη ίσως ρεαλιστική για εμάς λύση (και πάλι: εδώ που φτάσαμε) θα είναι, αυτή η συμφωνία-μνημόνιο να αποτελέσει το κέρδισμα του χρόνου που χάσαμε, ώστε να προετοιμαστούμε πιά, και η ''ώρα η καλή'' της εξόδου να μη μας βρεί και πάλι ξεβράκωτους, αλλά να την αντιμετωπίσουμε με ψηλά το κεφάλι και με προοπτική να ξεπεράσουμε τους όποιους κλυδωνισμούς χωρίς πολλές απώλειες, και σε σύντομο χρονικό διάστημα.

Πριν λίγες μέρες φτάσαμε στην πηγή και δεν ήπιαμε.
Δεν είχαμε προνοήσει για κύπελλο, και τα χέρια μας ήταν δεμένα πίσω.
Φτάσαμε λίγα μέτρα απ' την ελευθερία μας και την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, και δειλιάσαμε από το μέγεθος των απωλειών που προ-μετρήσαμε.
Γιατί δεν είχαμε κάνει τα κουμάντα μας.
Γιατί πηγαίναμε με τα χέρια στις τσέπες σφυρίζοντας επαναστατικά τραγουδάκια.
Απαράδεκτο!
Έγινε όμως.
Και τώρα πρέπει να ξεγίνει, έξυπνα και συντεταγμένα, όπως όφειλε να είχε γίνει.

Αναμνήσεις πλέον έχουμε.
Και είναι αναμνήσεις από το μέλλον που θα βρούμε μπροστά μας.
Ας τις εκμεταλλευτούμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Σχόλιο ιστολογίου: Η ευρωπαϊκή νομοθεσία μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προστατεύει από "κούρεμα" τους καταθέτες για ύψος έως και 100.000 ευρώ. Σύμφωνα με την επικείμενη αλλαγή του σχετικού νόμου στην Ελλάδα, καταθέτης πλέον θα θεωρείται όποιος έχει τα χρήματά του στην τράπεζα για διάρκεια έως και επτά (7) ημέρες. Μετά το πέρας αυτής της χρονικής περιόδου, όποιος έχει χρηματα στην τράπεζα θεωρείται... επενδυτής! Και ως επενδυτής επιδέχεται κούρεμα των καταθέσεών του. Για όσους δεν κατάλαβαν, το κούρεμα των καταθέσεων, ανεξαρτήτως ποσού, είναι ήδη ένα γεγονός που πολύ σύντομα αναμένεται να μπει στις ζωές όλων όσων έχουν (ακόμη) καταθέσεις.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Ceteris Paribus  

Ένα νέο είδος εθνικού “αυτισμού”, με τη μορφή μαζικής ψυχολογίας και συμπεριφοράς, κυριάρχησε και εξακολουθεί να κυριαρχεί σ’ αυτή τη χώρα από το 2010. Όλων τα βλέμματα είναι στραμμένα στις διαδοχικές συμφωνίες με τους δανειστές, στους όρους τους, στις συνέπειές τους, στο να θα επιτευχθούν ή όχι, στο τι θα σημαίνει αν δεν επιτευχθούν και επέλθει η «ρήξη». Έχει γίνει περίπου εθνική πεποίθηση ότι όλα εξαρτώνται απ’ αυτές (τις συμφωνίες), ότι όλοι οι στόχοι θα επιτευχθούν μέσα απ’ αυτές ή θα χαθούν μαζί μ’ αυτές. Δεν επιτυγχάνεται συμφωνία; Θα καούμε στα καζάνια της Κολάσεως. Επιτυγχάνεται συμφωνία; Όλα θα πάνε καλά.

Όλο το πολιτικό προσωπικό αυτής της χώρας έχει πλέον υπερειδικευτεί σε ένα πράγμα: να συζητά ή και να διαχειρίζεται τη σχέση με τους δανειστές, την επίτευξη ή υλοποίηση των συμφωνιών μαζί τους. Όλες οι άλλες δεξιότητες και ενδιαφέροντα ατροφούν: είμαστε σε πρόγραμμα; όλα πάνε καλά…

Τώρα λοιπόν που επιτεύχθηκε μια νέα συμφωνία, που βαδίζουμε προς την ολοκλήρωση της υπογραφής της τρίτης χρηματοδοτικής σύμβασης με τους δανειστές, αυτού του τύπου ο εθνικός μας “αυτισμός” γίνεται κίνδυνος πολύ μεγαλύτερος από το παρελθόν. Κίνδυνος γιατί τρέφει την άγνοια κινδύνου. Στ’ αλήθεια όλα θα πάνε καλά από τη στιγμή που επετεύχθη συμφωνία; Στ’ αλήθεια όλα μπορούν για μία ακόμη φορά να μπουν στον αυτόματο πιλότο;

Φοβούμαι, ή μάλλον είμαι βέβαιος, πως όχι! Δεν είναι δικός μου ισχυρισμός, αλλά προκύπτει από τα θεμελιώδη δεδομένα και υπογραμμίζεται από γεγονότα των οποίων τη σημασία προσπερνούμε ασύγγνωστα.
  • Με το νέο πρόγραμμα, η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα συνεχιστεί, ενώ το χρέος θα εκτιναχτεί στο δυσθεώρητο 200% του ΑΕΠ. Σωρευτική ύφεση 12,8% υπολογίζουν σαν συνέπεια του νέου μνημονίου οι Financial Times, έως 4% το 2015 και έως 2% το 2016 είναι οι πιο συντηρητικές εκτιμήσεις της Κομισιόν. Πόσο συνειδητοποιούμε τις συνέπειες του γεγονότος ότι μπαίνουμε πιο βαθιά στην παγίδα ενός μη βιώσιμου χρέους και ότι μιλάμε για παράταση της ύφεσης τουλάχιστον μέχρι και το 2016, δηλαδή για 9 συνεχόμενα χρόνια; Πόσο συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει οικονομία και κοινωνία που να αντέχει ένα τέτοιο βάρος;
  • Ξεχάσαμε ένα συγκλονιστικό πολιτικό γεγονός για την πρόσφατη ιστορία της χώρας: το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου. Μια κοινωνία που ψήφισε σε ποσοστό 62% ΟΧΙ στο σχέδιο Γιουνκέρ σε συνθήκες «εμφυλιοπολεμικής» πόλωσης, πόσο ρεαλιστικό είναι να πιστέψουμε ότι θα πειθαρχήσει στην υλοποίηση της συμφωνίας πολύ «βαρύτερης» απ’ αυτή που απορρίφθηκε στο δημοψήφισμα και τις συνέπειές της; Και πόσο υψηλό θα είναι το κόστος, κοινωνικό και πολιτικό, αν διαπιστωθεί πολύ σύντομα ότι για μία ακόμη φορά «το πρόγραμμα δεν βγαίνει»;
  • Πόσο κοστίζει στρατηγικά στη χώρα η απώλεια πάνω από 200.000 ατόμων, εργατικού δυναμικού υψηλής ειδίκευσης («τα καλύτερα μυαλά»);
  • Πόσο κοστίζει η απειλούμενη, τις μέρες αυτές, φυγή έως και 60.000 επιχειρήσεων στο εξωτερικό (Βουλγαρία κ.λπ.) και η επάνοδος σε ζημιές δεκάδων χιλιάδων άλλων;
Ποιος ασχολείται με την άσκηση συγκεκριμένης πολιτικής σ’ αυτή τη χώρα, πέρα από τον «αυτόματο πιλότο» των συμφωνιών με τους δανειστές και το «μάνατζμεντ» που ασκούν οι ίδιοι οι δανειστές, με στόχο βεβαίως τη διασφάλιση των δικών τους συμφερόντων;

Για πόσο ακόμη δικαιούμαστε τέτοια άγνοια κινδύνου;

Και εν τέλει, ποιος είναι έτοιμος και έχει απαντήσεις για την κατάρρευση που έρχεται με μαθηματική ακρίβεια αν συνεχίσουμε σε αυτό το δρόμο, πιστεύοντας αφελώς ότι «σώζουμε τη χώρα» σε… δόσεις και με δόσεις;

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Κατάσκοποι, φακέλωμα των Ελλήνων, χαρτογράφηση των ακτών, οχυρωματικά έργα με τη βοήθεια Ελλήνων!

Το ενδιαφέρον της Τουρκίας για την Κύπρο αφυπνίστηκε κατά τη δεκαετία του 1950, με βρετανική υποδαύλιση και ως κίνηση αντιπερισπασμού στον αγώνα της ΕΟΚΑ για ένωση με την Ελλάδα.

Η απάντηση στην ελληνική οργάνωση ήταν η ΤΜΤ (Turk Mukavemet Teskilati/ Τουρκική Οργάνωση Αντιστάσεως).
Συστάθηκε και ελεγχόταν απευθείας από την Άγκυρα με στόχο τη διχοτόμηση του νησιού.
Ενεργούσε κυρίως με βομβιστικές επιθέσεις, δολιοφθορές, συλλογή πληροφοριών και δολοφονίες μετριοπαθών Τουρκοκυπρίων.
Η ουσιαστική, όμως, οργάνωση των Τουρκοκυπρίων ξεκίνησε μετά τα γεγονότα του 1963 και τη δημιουργία εκ μέρους τους θυλάκων, οι οποίοι κατέληξαν να λειτουργούν ως κράτος εν κράτει.
Για τα επόμενα χρόνια, μέσα σε αυτούς τους θύλακες, οι Τουρκοκύπριοι εξοπλίζονταν και εκπαιδεύονταν ανενόχλητοι υπό την καθοδήγηση Τούρκων αξιωματικών.
Σύντομα οι θύλακες ενισχύθηκαν με οχυρωματικά έργα.
Το υλικό για τα έργα αυτά (κυρίως σκυρόδεμα) πωλείτο στους Τουρκοκυπρίους από Ελληνοκύπριους επιχειρηματίες, με την ανοχή και πλήρη γνώση της κυπριακής κυβέρνησης για το είδος των κατασκευών!

Τον Ιούλιο του 1974, η Τουρκία παρέτασσε συνολικά σχεδόν 400.000 άνδρες στον στρατό ξηράς, έναντι 122.000 που διέθετε η Ελλάδα. Στον αέρα, οι ποιοτικοί συσχετισμοί και οι αναλογίες έκλιναν προς την ελληνική πλευρά, ενώ στη θάλασσα η κατάσταση εμφανιζόταν ισορροπημένη.

Οι τουρκικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην Κύπρο (Τουρκοκύπριοι, ΤΟΥΡΔΥΚ και Τούρκοι αξιωματικοί) υπάγονταν επιχειρησιακά στο 6ο Σώμα Στρατού, το οποίο έδρευε στα Άδανα.
Στο ίδιο Σώμα ανήκαν και οι δύο τουρκικές μεραρχίες, οι οποίες θα πραγματοποιούσαν την εισβολή.
Οι αποβατικές δυνατότητες των Τούρκων εμφανίζονταν εξαιρετικά επικίνδυνες. Από το 1965 είχαν προχωρήσει στην υλοποίηση ενός φιλόδοξου προγράμματος, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται ιδιαίτερα απειλητικοί για την ασφάλεια της Κύπρου.
Τα αποβατικά σκάφη που διέθετε το Τουρκικό Ναυτικό το 1974 ήταν σε θέση να μεταφέρουν στο νησί, σε έναν πλου, 3-4.000 άνδρες στο νησί και περιορισμένο αριθμό αρμάτων μάχης.
Από αέρος ήταν δυνατό να ριφθούν ή να μεταφερθούν τουλάχιστον 2.000 άνδρες την πρώτη ημέρα των επιχειρήσεων, ενώ τα 60 ελικόπτερα UH-1H, τα οποία διέθετε ο Τουρκικός Στρατός, είχαν τη δυνατότητα μεταφοράς 400 στρατιωτών σε μία διαδρομή.

Πάντως, η μάχη ουσιαστικά θα κρινόταν αν οι Τούρκοι κατάφερναν να αποβιβάσουν στην Κύπρο τα σύγχρονα άρματα μάχης Μ-48. Η Εθνική Φρουρά αδυνατούσε να τα αντιμετωπίσει με τα πεπαλαιωμένα T-34.
Τον σημαντικότερο ρόλο πάντως στην οργάνωση της εισβολής διαδραμάτισε η εκτεταμένη κατασκοπευτική δραστηριότητα, στην οποία επιδόθηκε η Τουρκία σε βάρος της Κύπρου, πολλά χρόνια πριν από το μοιραίο 1974.
Επισημάνθηκαν τα στρατόπεδα και οι θέσεις της Εθνικής Φρουράς, αεροφωτογραφήθηκαν και χαρτογραφήθηκαν οι ακτές που είχαν επιλεγεί για απόβαση. Επιπλέον, «φακελώθηκαν» οι Ελλαδίτες αξιωματικοί που βρίσκονταν στην Κύπρο και οι Κύπριοι ενωτικοί.
Την κατασκοπεία επιτέλεσαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας 1964-1974 Τούρκοι αξιωματικοί, οι οποίοι υπηρέτησαν στην ΤΟΥΡΔΥΚ ή στελέχωσαν τα τουρκοκυπριακά τάγματα, καθώς και άλλοι, οι οποίοι στάλθηκαν από την Τουρκία ως πολίτες.

Χρησιμοποιήθηκε επίσης μικρός αριθμός Βρετανών, οι οποίοι διέμεναν μόνιμα στο νησί, καθώς και κάποιοι Ελληνοκύπριοι, μέλη συνήθως του κυπριακού υποκόσμου.
Τη στιγμή που η συνεργασία της ελληνικής και κυπριακής ΚΥΠ σκιάζονταν από νέφη αμοιβαίας καχυποψίας, οι Τούρκοι έστηναν, σχεδόν ανενόχλητοι, ένα εκτεταμένο δίκτυο παρακολούθησης.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην περιοχή της Κυρήνειας.
Ενδεικτική ήταν η περίπτωση Τούρκου αξιωματικού, ο οποίος είχε εντοπισθεί στην πόλη της Κυρήνειας τουλάχιστον από το 1970, όπου και εμφανιζόταν ως Τουρκοκύπριος.
Απασχολείτο ευκαιριακά στη φύλαξη σκαφών.
Η μυστική του αποστολή όμως ήταν η αξιολόγηση των ακτών της περιοχής για απόβαση και η καταγραφή των επάκτιων οχυρώσεων.

Ανάλογη περίπτωση καταγράφηκε και στην Πάφο: Ο συμπαθής Τουρκοκύπριος μικροπωλητής που άπλωνε την πραμάτεια του έξω από στρατόπεδα της Εθνικής Φρουράς ήταν Τούρκος αντισυνταγματάρχης!
Παράλληλα, πολλοί Τούρκοι αξιωματικοί καλύπτονταν πίσω από την ιδιότητα του τουρίστα.
Έφταναν στην Κύπρο συνήθως από το Λονδίνο, ως συμμετέχοντες σε ομαδικές εκδρομές βρετανικών πρακτορείων.
Όταν το πρωινό της 21ης Ιουλίου καταλήφθηκε η τουρκοκυπριακή συνοικία της Λεμεσού, στο υπόγειο διοικητήριό της βρέθηκε πλήθος αποδεικτικών στοιχείων για την επί σειρά ετών κατασκοπευτική δραστηριότητα των Τούρκων: λεπτομερή σχεδιαγράμματα των στρατοπέδων της Εθνικής Φρουράς, καταγραφή των οπλικών της συστημάτων, φωτογραφίες και σημειώσεις για τα πολιτικά φρονήματα αξιωματικών, οπλιτών και πολιτών.

Το τελευταίο στοιχείο ενδιέφερε ιδιαίτερα τους Τούρκους, όπως αποδείχθηκε στη διάρκεια της εισβολής.
Σε κάθε πόλη και χωριό που καταλάμβαναν, πρώτα αναζητούσαν τους Κύπριους ενωτικούς, παλαιά μέλη της ΕΟΚΑ ή της ΕΟΚΑ Β’. Φυσικά τους εκτελούσαν αμέσως, καθώς θεωρούσαν ότι αυτοί θα προέβαλαν σθεναρή αντίσταση στην εισβολή.
Οι Τούρκοι έκαναν καλά τη δουλειά τους. Οι Έλληνες;

Νίκος Γιαννόπουλος
ιστορικός

Πηγή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου



Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Οσο και να θέλουμε να το ξεχνάμε η Ελλάδα ανήκει πάντοτε στη Δύση ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνος αδιάλειπτα μέχρι σήμερα: Και υπάρχουν δύο τρόποι για να διατηρηθεί ενεργή αυτή η γεωπολιτική της υπόσταση: είτε με τη θέλησή της, είτε… χωρίς αυτή. Όταν όμως επικρατεί το «χωρίς» η θέση της χώρας στη Δύση τίθεται σε κίνδυνο και έρχονται πάντα τραγωδίες: το 1922, το 1946-49, το 1967-74 αποτελούν τα αδιάψευστα παραδείγματα τα οποία, δυστυχώς, ακόμα και τώρα δεν κατανοήσαμε.

Στις 20 Μαΐου, πριν από δύο μήνες, όταν δεν είχε καν ακουστεί η λέξη δημοψήφισμα, η παρούσα στήλη σε άρθρο με τίτλο «Ρωσική ρουλέτα» επιχειρούσε να εξηγήσει στην κυβέρνηση επί λέξη τα ακόλουθα:

«Η Ελλάδα θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί ότι η γεωπολιτική τοποθέτηση μιας χώρας είναι ζήτημα με πολύ ευρύτερο ορίζοντα από εκείνον της ζωής μιας κυβέρνησης και ότι δεν σηκώνει εξυπνάδες, ειδικά δε όταν αυτή η χώρα βρίσκεται στην κατάσταση της δικής μας σήμερα […] Ας σημειωθεί και ότι η Ελλάδα δεν είχε ούτε ιστορικά, ούτε σήμερα, το παραμικρό απτό, πραγματικό σημάδι ότι η Μόσχα έχει τη διάθεση να έρθει σε ρήξη με τους Αμερικανούς για την ίδια ακόμα και αν η Αθήνα αποφάσιζε να πράξει το αδιανόητο σφάλμα, να επιχειρήσει δηλαδή μια de facto κατάργηση της Συμφωνίας της Γιάλτας ή της όποιας νέας, τρέχουσας συνεννόησης κορυφής μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων του κόσμου. Τελικά, όλα αυτά δεν συνιστούν τίποτα άλλο παρά ένα είδος ρωσικής ρουλέτας στο οποίο η Ελλάδα δεν πρέπει να επιδοθεί. Γιατί μία, δύο, τρεις, η θαλάμη (με έξι σφαίρες) θα αδειάσει…»

Αυτά, πριν από δύο μήνες. Δυστυχώς, οι κυβερνώντες δεν έδωσαν σημασία. Προχώρησαν στο πείραμά τους. Το κόστος υπήρξε τρομερό για την Ελλάδα. Τα όσα έκαναν στο τρίγωνο Αθήνα – Μόσχα – Δραχμή, όπως τα κατέγραψε στο Βήμα της Κυριακής ο Παύλος Παπαδόπουλος σε ένα κείμενο το οποίο θα καταστεί ιστορικής αναφοράς για τις ημέρες που ζούμε, δεν χρειάζεται να επαναληφθούν εδώ καθώς είναι ήδη πασίγνωστα και οδήγησαν και σε σχετική ερώτηση στη Βουλή – αν παρ’ όλα αυτά κάποιος δεν το έχει διαβάσει, πρέπει να το κάνει. Η ουσία πάντως είναι ότι επιχείρησαν δια της Μόσχας (και όχι μόνον) δάνειο με σκοπό την επιστροφή στη δραχμή ως βασικό σχεδιασμό της κυβέρνησης.

Η αφροσύνη περίσσεψε: η Αθήνα δεν κατάλαβε ότι το μόνο που είχε να κάνει η Μόσχα ήταν αυτό που πάντοτε έκανε: να ανταλλάξει την υπόθεση της Ελλάδας με κάτι πιο πραγματοποιήσιμο και πιο ενδιαφέρον γι αυτήν – εν προκειμένω, όπως μοιάζει αρκετά πιθανό, με την Ανατολική Ουκρανία και τις εκεί επερχόμενες εξελίξεις. Όμως κι αν αυτό δεν ισχύει, πάλι το σχέδιο ήταν αδύνατο να δουλέψει: ακόμα κι αν δεν υπήρχε ανοιχτό στο τραπέζι Δύσης – Ρωσίας το ουκρανικό, κάθε άλλο παρά θα ήταν εφικτή μια ελληνική απόσχιση. Ετσι, η… συνεννόηση, όπως άλλωστε και η ίδια η γεωπολιτική υπόσταση της Ελλάδας, πήγε πολύ πιο πέρα από τα χρέη και τα μνημόνια και κάθε άλλο παρά αφορά μόνον το Βερολίνο που, καλώς ή κακώς, εκφράζει σήμερα κυρίαρχα την Ευρώπη ως τμήμα του δυτικού κόσμου.

Με άλλα λόγια, η ελληνική κυβέρνηση προσέκρουσε στη Γιάλτα, όπως συνέβη κάθε φορά που επιχειρήθηκε κάτι αντίστοιχο, δηλαδή η μετατόπιση της χώρας από το γεωπολιτικό της χώρο σε έναν άλλο.

Κατόπιν όλων αυτών, είναι απορίας άξιο το πώς… τη βγάλαμε τόσο φτηνά, αλλά και το πώς οι ΗΠΑ εξακολουθούν να βοηθούν την Ελλάδα – έχουν φυσικά ισχυρούς δικούς τους εξαιρετικά ισχυρούς λόγους – γι αυτό άλλωστε η Ουάσιγκτον κράτησε την Ελλάδα στο ευρώ, σε αντίθεση με τις επιθυμίες του Βερολίνου - ο Δραγασάκης ήξερε πολύ καλά σε ποιους και γιατί είπε δημόσια «ευχαριστώ»...

Μέσα σε όλα αυτά λοιπόν πρέπει να δει κανείς και την καλή πλευρά: παρά τα όσα έγιναν, υπάρχουμε ακόμα. Κι ελπίζει κανείς ότι τώρα, τουλάχιστον, μετά από όλα αυτά, η χώρα επιτέλους κατάλαβε τα βασικά...

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου