Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

19 Οκτ 2013

«Πλειστηριασμοί κατά ριπάς! 100.000 “πράξεις” για ακίνητα και αυτοκίνητα έως το τέλος του 2013. Πενήντα σπίτια την ημέρα βγαίνουν στο σφυρί. Καταιγίδα εντολών για κατασχέσεις μισθών, συντάξεων και καταθέσεων». Αυτό ήταν ένα από τα πρωτοσέλιδα θέματα της εφημερίδας μας και αποτύπωνε σ' όλο το ανατριχιαστικό μέγεθός του το αβάσιμο της θεωρίας για «ιστορία επιτυχίας» που τάχα... γράφεται το τελευταίο διάστημα. Οι Ελληνες χάνουν τα πάντα. Κινητά και ακίνητα. Κόποι και θυσίες ολόκληρων γενεών καταλήγουν στο τίποτα και ουσιαστικά δημεύονται από το κράτος για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των εχθρών της πατρίδας μας.

Από την αρχή της αιματηρής περιπέτειας του Μνημονίου, η «δημοκρατία» είχε προειδοποιήσει ότι ένας από τους στόχους των δημίων του λαού μας ήταν η ακίνητη περιουσία του. Τα μεγάλα ποσοστά ιδιοκτησίας ακινήτων στην Ελλάδα πάντοτε φάνταζαν «προκλητικά μεγάλα» στις... δάνειες δυνάμεις και η εφαρμογή των απάνθρωπων συμβάσεων οδηγεί στη μεταβίβαση του εθνικού πλούτου -δημόσιου και ιδιωτικού- στους πιστωτές μας.

Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της διακυβέρνησης Παπανδρέου, διάφορα ανυπόληπτα στελέχη του «πράσινου» συνδικάτου πολιτικού εγκλήματος εμφανίζονταν σε ΜΜΕ και υποστήριζαν ανερυθρίαστα ότι «οι Γερμανοί που μας δανείζουν δεν έχουν ιδιόκτητη πρώτη και δεύτερη κατοικία, ενώ οι Ελληνες που δεν παράγουν τίποτα έχουν σπίτι και εξοχικό!»

Το Δημόσιο τώρα, όπως σημειωνόταν στο άρθρο της εφημερίδας μας, «βγάζει στο σφυρί 50 ακίνητα την ημέρα (σχεδόν δύο κάθε μία ώρα!), δηλαδή τις κατοικίες τις οποίες δήμευσαν τα δικαστικά τμήματα των εφοριών της χώρας».

Το ανατριχιαστικότερο όλων, που καταδεικνύει τον καλπάζοντα ανθελληνισμό των αρχιτεκτόνων της κρίσης και των υποτελών τους, οι οποίοι εφαρμόζουν τις σχετικές εντολές, είναι ότι «οι Αρχές έχουν βάλει στο μάτι ακόμα και τις κατοικίες που έχουν άνεργοι, άποροι και ανασφάλιστοι, που δεν διαθέτουν καν χρήματα για να νοσηλευτούν σε κρατικό νοσοκομείο!»

Πρέπει να ανασχεθεί η πρωτοφανής επίθεση εναντίον του λαού και του έθνους μας, πριν φτάσουμε στο σημείο μηδέν...

Στη χώρα του ΠΟΤΕ όταν μιλούν για «υγεία» τα τελευταία χρόνια, ένα πικρό χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη των περισσότερων ιθαγενών γιατί κατάντησε ο Όρος υγεία στη χώρα αυτή, να είναι πλέον ένα κακόγουστο «ανέκδοτο» που το λένε οι πολιτικοί στους αφελείς προσπαθώντας να τους ξεγελάσουν πριν τους πεθάνουν.

Για πάρα πολλά χρόνια στο χώρο της υγείας οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, καθώς και ένα σωρό παρατρεχάμενοι έκαναν (και εξακολουθούν να κάνουν) πειράματα που τους έδιναν διάφορα ηχηρά ονόματα ενώ όπως έχω ξαναγράψει ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ, και ΘΑ ΕΙΝΑΙ πειράματα στου κασίδη το κεφάλι από ΑΣΧΕΤΟΥΣ με το αντικείμενο (αλλά σχετικούς με την τσέπη τους) που σαν αποτέλεσμα είχαν ο κόσμος να ΜΗΝ έχει υγεία, και εκείνοι και πολλοί άλλοι να γεμίζουν τις τσέπες τους και τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς κατ’ επέκταση.

Και ενώ οι ιθαγενείς πλήρωναν για να έχουν «ασφαλιστικές παροχές» στα διάφορα ταμεία που υποτίθεται ότι ήταν «ασφαλισμένοι», τα χρήματα έμπαιναν από την πόρτα, και έβγαιναν από το παράθυρο προς άγνωστη (η μάλλον πολύ γνωστή γνωστή, γνωστές, κατεύθυνση).

Και έφτασε η χώρα του ΠΟΤΕ στο σημείο οι ασφαλιστικοί της οργανισμοί να έχουν χρεοκοπήσει παρόλο που οι ιθαγενείς πλήρωναν συνέχεια και πληρώνουν, ενώ εκείνοι που ασχολούνται με την υγεία από απλούς «γραμματείς», διευθυντές, γιατρούς, φαρμακοβιομηχάνους και άλλους να μη ξέρουν από πού να πρωτοαρπάξουν χρήματα, χρήματα ΟΧΙ δικά τους, αλλά των ιθαγενών.

Τα πειράματα από ΑΣΧΕΤΟΥΣ κατάστρεψαν την υγεία και τώρα, μπαίνει και η ταφόπλακα της.

ΑΣΧΕΤΟΙ, ΑΧΡΗΣΤΟΙ, ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ.

Αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι το λιγότερο για όλους εκείνους που είχαν και έχουν να κάνουν με την υγεία είτε είναι πολιτικοί, είτε «συνδικαλιστές», είτε οτιδήποτε άλλο.

ΟΛΟΙ φέρουν άλλος λίγο άλλος πολύ ευθύνη για την ΚΑΤΑΝΤΙΑ της υγείας, και για το ΚΛΕΨΙΜΟ που γινόταν και γίνεται, γιατί ρε μάγκα εσύ υπουργέ η γραμματέα η φαρισαίε, δεν μπορεί να ζητάς ξανά και ξανά και ξανά από τον κοσμάκη εκείνα που ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΠΛΗΡΩΣΕΙ και εσείς και οι συντεχνίες σας, για να μην πω συμμορίες σας τα κάνατε όπως λέει το τραγούδι σκόνη και θρύψαλα.

Μπήκαν λοιπόν μέσα τα ταμεία στη χώρα του ΠΟΤΕ, και ποιοι θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα πάλι;

Τα μόνιμα ΘΥΜΑΤΑ, οι ασφαλισμένοι.

Δεν ξέρουν από πού να πρωτοαρπαξουν και το μόνο που κάνουν είναι να πετούν σαν μπαλάκι τις ευθύνες αλλά και να προσπαθούν να πείσουν ότι ΟΛΟ αυτό το χάλι έγινε από μόνο του.

Να ένα άρθρο :

«Το τελευταίο διάστημα ακούμε για την οικονομική αδυναμία του Υπουργείου Υγείας να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του απέναντι στους Έλληνες φορολογούμενους.

Με τη φοροδιαφυγή ανεξέλεγκτη και τα ΄΄μεγάλα΄΄ συμφέροντα να θέλουν να εξαφανίσουν τα ΄΄μικρά΄΄ μικροβιολογικά και ακτινολογικά εργαστήρια, οι δυνατότητες της πολιτικής ηγεσίας μειώνονται αισθητά. Για να επιτευχθεί ισορροπία στην αγορά της Υγείας, θα πρέπει να αυξηθεί η συμμετοχή των ασθενών στο 25%, για να περιοριστεί στο ελάχιστο η υπερσυνταγογράφηση, η κατευθυνόμενη συνταγογράφηση, οι μίζες και η διαφθορά από τα μεγάλα ιδιωτικά κέντρα υγείας. Έτσι θα μπορέσουν να επιβιώσουν τα μικρά μικροβιολογικά και ακτινολογικά εργαστήρια και το κράτος θα έχει όφελος πολλών εκατομμυρίων ευρώ.

Η υγεία είναι χώρος ιδιαίτερης προσοχής και ευαισθησίας. Οι πολιτικές που θα εφαρμοσθούν θα πρέπει να έχουν κοινωνικές και επιχειρηματικές διαστάσεις. Η μεταρρύθμιση στην υγεία θα αναδείξει το σύγχρονο πρόσωπο της Ελλάδος.

Μπορεί η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας να ξεφύγει από την πεπατημένη του κλεισίματος των νοσοκομείων και τις απολύσεις του προσωπικού, αρκεί να τολμήσει να δημιουργήσει νέες πηγές εσόδων και να κυνηγήσει τη φοροδιαφυγή στο χώρο του φαρμάκου.

Ο έλεγχος σε γιατρούς και διαγνωστικά-ιατρικά κέντρα να εντατικοποιηθεί και να δοθεί βαρύτητα στην αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών υγείας προς τους πολίτες.

Οι ιατρικοί επισκέπτες, που τα χρόνια της ΄΄ευδαιμονίας΄΄ παρότρυναν και συνδιαμόρφωναν με τους γιατρούς τις πολιτικές στο φάρμακο, σήμερα έχουν μετεξελιχτεί σε ΄΄courier΄΄ των μεγάλων ιατρικών κέντρων, πέρα από το φάρμακο και για τις εργαστηριακές εξετάσεις.

Αλλάζουν τα δεδομένα και η κοινωνία απαιτεί νέους ρυθμούς σε στέρεες βάσεις. Η υγεία δεν είναι χώρος για κερδοσκόπους. Το κράτος οφείλει να σεβαστεί τις υψηλές κρατήσεις των ασφαλισμένων και να διασφαλίσει όρους υγιούς ανταγωνισμού στην αγορά της υγείας.»

ΤΩΡΑ ανακάλυψαν τις «μίζες» την υπερσυνταγογράφηση» και όλα τα άλλα.

ΔΕΝ τα ήξεραν και ΔΕΝ συμμετείχαν……

Και ΠΟΙΟΣ θα την πληρώσει τη νύφη πάλι;

Τα ΚΟΡΟΙΔΑ οι ασφαλισμένοι,.

Φαίνεται το 25, είναι ο τυχερός αριθμός της υποτιθέμενης κυβέρνησης της χώρας του ΠΟΤΕ, αφού θέλουν 25 για εισαγωγή σε νοσοκομείο, τώρα προτείνουν 25% συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα και αυτό όχι για τις μπούρδες (για να μην τις χαρακτηρίσω αλλιώς) που λέει ο συντάκτης ότι και καλά Νοιάζονται για τα μικρά και τρίχες κατσαρές εργαστήρια, και φοροδιαφυγές και άλλα.

Όλο το «πακέτο» γίνεται για να καλύψουν τις βρωμιές τους που έκαναν τόσα χρόνια, και να τα πληρώσει όλα ο λαός.

Μόνο που θέλω να μου πουν αυτοί οι «ειδικοί», ΟΛΟΙ, ΠΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΛΕΦΤΑ ΡΕ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΑ ΕΙΣΚΟΣΙΠΕΝΤΆΡΙΑ ΣΑΣ;

ΕΔΩ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΨΕΙ.

ΞΕΦΤΙΛΕΣ Ε ΞΕΦΤΙΛΕΣ.

Βασίλης Τσούγκαρης
Επικοινωνία με τον συντάκτη 



Οι επιλογές της Τουρκικής ηγεσίας στη Συριακή κρίση, σε συνδυασμό και με τις εξελίξεις στην Αίγυπτο, έχουν οδηγήσει την Τουρκική εξωτερική πολιτική σε αδιέξοδο, αποκαλύπτοντας την τρωτότητα της πολιτικής περί ʺμηδενικών προβλημάτωνʺ και μετατρέποντάς την σε πολιτική των ʺμηδενικών φίλωνʺ.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα των ανωτέρω είναι ꞉ η διακοπή των σχέσεων της Τουρκίας με το ʺφίλοʺ και σύμμαχό της Assad και η μετατροπή της Αιγύπτου από ʺστρατηγικό εταίροʺ σε ʺανταγωνίστρια δύναμηʺ, λόγω της εχθρικής στάσης της Τουρκικής κυβέρνησης έναντι των πρόσφατων εξελίξεων στη χώρα αυτή. Επιπρόσθετα, επισημαίνονται η άμεση αντίδραση και οι σκληροί χαρακτηρισμοί του Λευκού Οίκου για τις δηλώσεις Erdoğan, περί ύπαρξης αποδείξεων για υποκίνηση και υποστήριξη του στρατιωτικού πραξικοπήματος της Αιγύπτου από το Ισραήλ, καθώς και η ανταλλαγή σκληρών δηλώσεων μεταξύ του Erdoğan και του υποστηρικτή της νέας Αιγυπτιακής εξουσίας, Βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας Abdullah.

Περαιτέρω, η αποδοχή από τις ΗΠΑ της πρότασης του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών, Sergey Lavrov, ύστερα και από τη σύμφωνη γνώμη του Συριακού καθεστώτος, για την παραχώρηση του ελέγχου του βιοχημικού οπλοστασίου της Συρίας στη διεθνή κοινότητα, όχι μόνο οδηγεί στην εκτόνωση της έντασης που δημιουργήθηκε μεταξύ παγκόσμιων και περιφερειακών δρώντων, εξαιτίας της χρησιμοποίησης χημικών όπλων κατά αμάχων στην περιοχή Ghouta της Δαμασκού (21/8/2013), αλλά αποτελεί και ένα σημαντικό βήμα στα πλαίσια εξεύρεσης πολιτικής λύσης στη Συριακή κρίση, αναδεικνύοντας την Τουρκία ως το μεγάλο χαμένο.

Η μη σύμπλευση των Τουρκικών επιδιώξεων – συμφερόντων έναντι της Συριακής κρίσης με αυτά των ΗΠΑ, αποτελεί βασικό λόγο εγκλωβισμού της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Η Τουρκία, σύμφωνα και με δηλώσεις του Erdoğan, εξακολουθεί να υποστηρίζει την αναγκαιότητα για μια διεθνή στρατιωτική εισβολή, τύπου Κοσσόβου, που θα οδηγήσει στην ανατροπή του καθεστώτος Assad και στην ανάληψη της εξουσίας από την αντιπολίτευση την οποία στηρίζει, φιλοξενεί και προωθεί.

Σε ότι αφορά στις ΗΠΑ, η εκτόνωση της έντασης μέσω διπλωματικών διεργασιών φαίνεται ότι τις ευνόησε, καθότι꞉
Πρώτον, απεγκλωβίζεται ο Πρόεδρος Obama, από τις δεσμεύσεις του για επέμβαση στη Συρία σε περίπτωση χρήσης χημικών όπλων, σε μια περίοδο μάλιστα που δεν χαίρει ούτε της σύμφωνης γνώμης των Αμερικανών πολιτών, αλλά ούτε και της συμπαράταξης των θεσμικών οργάνων των ΗΠΑ

Δεύτερον, διατηρεί τη φιλειρηνική, συνετή αλλά και αποτελεσματική μορφή του Προέδρου, δεδομένου ότι επιτυγχάνει τελικά, μέσω της διπλωματίας, τον έλεγχο και την καταστροφή του βιοχημικού οπλοστασίου του καθεστώτος Assad, προς όφελος των συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή (Ισραήλ, Τουρκία, Ιορδανία)

Τρίτον, ανοίγει το δρόμο για την περαιτέρω άσκηση πίεσης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν από τη διεθνή κοινότητα και
Τέταρτον, δείχνει δείγματα καλής θελήσεως για αποφυγή κλιμάκωσης της έντασης, με πιθανή εμπλοκή παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων με αντικρουόμενα συμφέροντα. Παράλληλα, εκτιμάται ότι μια μελλοντική ʺτιμωρητικήʺ στρατιωτική επέμβαση από τις ΗΠΑ κατά του καθεστώτος Assad, σε περίπτωση μη συμμόρφωσής του στα διεθνή κελεύσματα, θα υποστηριχθεί ένθερμα τόσο από τη διεθνή κοινότητα, όσο και από την Αμερικανική κοινή γνώμη και τα θεσμικά όργανα των ΗΠΑ.

Όσον αφορά στην Τουρκική ηγεσία, αυτή εμμένει στη γραμμή που χάραξε, επειδή πιστεύει ότι με τη διεθνή στρατιωτική επέμβαση στη Συρία και την ανατροπή του καθεστώτος Assad, η Τουρκία επιτυγχάνει να ꞉

• Αποκαταστήσει το πληγέν προφίλ του Erdoğan
• Ανακτήσει, σταδιακά, την περιφερειακή της αξιοπιστία
• Σταματήσει το προσφυγικό ρεύμα των Σύριων πολιτών, με επακόλουθο τη μείωση των αντανακλαστικών πιέσεων μετάδοσης των εθνοθρησκευτικών συγκρούσεων και στο εσωτερικό της χώρας
• Αποτρέψει τον κίνδυνο διαμελισμού της Συρίας και δημιουργίας ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους στα Βορειοανατολικά σύνορα της χώρας αυτής
• Σταματήσει την οικονομική αιμορραγία που προκαλείται από τη φιλοξενία των προσφύγων και μάλιστα σε μια εποχή όπου οι δείκτες της Τουρκικής οικονομίας διαψεύδουν την ʺεικόναʺ της ισχυρής οικονομικής δύναμης
• Αξιοποιήσει τη φανερή υποστήριξη που παρείχε στον αγώνα της Συριακής Αντιπολίτευσης
• Απομακρύνει τον κίνδυνο ανάληψης μονομερούς στρατιωτικής επέμβασης κατά της Συρίας και
• Αποτρέψει την επανεμφάνιση του Τουρκικού στρατού στο προσκήνιο της πολιτικής

Η συνέχιση της Συριακής κρίσης ή η εξεύρεση πολιτικής λύσης από τη διεθνή κοινότητα με πιθανότερο σενάριο τη διατήρηση στην εξουσία του καθεστώτος των Αλαουιτών, ενισχύουν τους κινδύνους για την Τουρκία, με βασικότερο αυτόν του Κουρδικού ζητήματος. Σύμφωνα, άλλωστε, με το δημοσίευμα του Anadolu Agency (10/10/2013), το Τουρκικό Κοινοβούλιο ενέκρινε την ανάπτυξη στρατευμάτων στη Συρία (4/10/2013), σε περίπτωση ύπαρξης απειλών από τη χώρα αυτή. Στη συνέχεια, κατατέθηκε πρόταση για μονοετή παράταση της έγκρισης του Κοινοβουλίου για επιχειρήσεις του Τουρκικού στρατού εναντίον τρομοκρατών στο Βόρειο Ιράκ. Τα ανωτέρω αφορούν στους μαχητές του PKK, οι ενέργειες των οποίων απειλούν την ειρήνη και ακεραιότητα της Τουρκίας.

Όλα τα ανωτέρω καταδεικνύουν ότι οι τρέχουσες εξελίξεις στο ζήτημα της Συριακής κρίσης αφήνουν μετέωρες τις επιδιώξεις, αλλά και τους κινδύνους για την Τουρκία. Ο απεγκλωβισμός της Τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και η δυναμική επανεμφάνισή της στην περιοχή ενδιαφέροντός της, εξαρτάται από την κατανόηση της ανάγκης για αναθεώρηση των επιλογών της εξωτερικής πολιτικής του Erdoğan, του Davutoğlu και των υπολοίπων στελεχών του AKP. Σε αντίθετη περίπτωση, οι εξελίξεις για την ίδια την Τουρκία προβλέπονται δυσοίωνες.

٭ Η Χριστίνα Σ. Φλάσκου είναι Διεθνολόγος, MSc Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές (Πάντειο Πανεπιστήμιο)

Πηγή OnAlert


Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Προσφάτως η έγκυρη Εταιρεία Μεσανατολικών Σπουδών (MESA) των ΗΠΑ απέδωσε τον τίτλο του βιβλίου της χρονιάς στο έργο του Τούρκου καθηγητή στο πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασσαχουσέτης, Τανέρ Ακσάμ, «The Young Turks Crime against Humanity: The Armenian Genocide and Ethnic Cleansing in the Ottoman Empire» (Princenton University Press, 2012).
Ανακοινώνοντας το σκεπτικό της επιβράβευσης του βιβλίου, η Εταιρεία Μεσανατολικών Σπουδών δήλωσε ότι «πρόκειται για την πιο ισχυρή θέση της ιστοριογραφίας που υπήρξε μέχρι σήμερα σχετικά με την Αρμενική Γενοκτονία και συνεπώς αποτελεί ένα έργο με μεγάλη επιρροή.»

Με τον Τανέρ Ακσάμ είχαμε ασχοληθεί και παλαιότερα με αφορμή την έκδοση στα ελληνικά του βιβλίου του «Μία Επαίσχυντη Πράξη» (Εκδόσεις Παπαζήση, 2007). Στο νέο του βιβλίο παρουσιάζει άγνωστα στοιχεία από περίπου 600 απόρρητα οθωμανικά έγγραφα, καταδεικνύοντας με πρωτοφανή λεπτομέρεια ότι η Γενοκτονία κατά των Αρμενίων και η εκδίωξη των Ελλήνων κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε ως αποτέλεσμα μέσα από την επίσημη κρατική πολιτική, η αυτοκρατορία να απαλλαγεί από τους χριστιανούς υπηκόους της. Η παρουσίαση όλου αυτού του πρωτογενούς υλικού, το οποίο μέχρι σήμερα ήταν απρόσιτο στους ερευνητές σε συνδυασμό με την εμπειρία και την ανάλυση του συγγραφέως καθιστά αυτό το εγκυρότερο μέχρι σήμερα έργο του Ακσάμ, την πιο εμβριθή εργασία για τη γραφειοκρατική μηχανή της Οθωμανικής Τουρκίας καταδεικνύοντας πως μια ετοιμοθάνατη αυτοκρατορία αγκάλιασε τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση.

Παρά το ότι οι βίαιοι εκτοπισμοί και εκκαθαρίσεις των Αρμενίων καταδικάσθηκαν διεθνώς το 1915 ως «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του πολιτισμού», η «οθωμανική κυβέρνηση ξεκίνησε μία πολιτική άρνησης την οποία εξακολουθεί να συντηρεί και η σύγχρονη Τουρκία. Η υπόθεση για την «επίσημη ιστορία» της Τουρκίας στηρίζεται σε έγγραφα από τα οθωμανικά αρχεία, στα οποία η πρόσβαση ήταν περιορισμένη σε μεγάλο βαθμό μέχρι προσφάτως. Είναι αυτές τις πηγές που χρησιμοποιεί σήμερα ο Ακσάμ για να ανατρέψει την επίσημη τουρκική αφήγηση. Τα έγγραφα που παρουσιάζονται στο βιβλίο μαρτυρούν μία καθυστερημένη χρονικά οθωμανική πολιτική εκτουρκισμού, ο στόχος της οποίας δεν ήταν λιγότερος από το ριζικό δημογραφικό μετασχηματισμό της Ανατολίας.

Αν το βασικό ερώτημα στο προηγούμενο βιβλίο, «Μία Επαίσχυντη Πράξη», πάνω στο οποίο ο συγγραφέας στήριξε την μεθοδολογία ήταν εάν υπάρχουν αποδείξεις ότι από πλευράς των Οθωμανικών Αρχών υπήρξε πρόθεση και κεντρικός σχεδιασμός για συνολική ή μερική καταστροφή των Αρμενίων υπηκόων της αυτοκρατορίας, στο νέο του και εν λόγω βιβλίο προχωρά ένα βήμα πιο μπροστά ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τα συμπεράσματα του πρώτου. Η επίσημη τουρκική θέση είναι ότι ο θάνατος εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων (οι τουρκικές εκτιμήσεις κυμαίνονται από 300.000 έως 600.000) ήταν ένα τραγικό αλλά μη σκόπιμο επακόλουθο του πολέμου. Το επιχείρημα αυτό στηρίζεται στον ισχυρισμό ότι οι οθωμανικές πηγές δεν περιέχουν στοιχεία που να υποδεικνύουν διατεταγμένη και στοχευμένη πολιτική εξαφάνισης. Η συστηματική και σε βάθος έρευνα του Ακσάμ υποστηρίζει το αντίθετο.

Το βιβλίο αυτό πέραν του ότι διαφοροποιείται από τη συγκεκριμένη παράδοση της τουρκικής ιστοριογραφίας έχει δύο στοιχεία που το καθιστούν μοναδικό. Πρώτον ότι είναι γραμμένο από Τούρκο και δεύτερον ότι επιδίδεται στην πλέον εκτεταμένη και πρωτοφανή έως σήμερα χρήση οθωμανικού αρχειακού υλικού γύρω από το Αρμενικό Ζήτημα, σε συνδυασμό με την εξαντλητική χρήση της μέχρι τούδε βιβλιογραφίας. Με την εξαντλητική χρήση κάθε σημαντικού στοιχείου – από τουρκικά στρατιωτικά και δικαστικά αρχεία, πρακτικά κοινοβουλίου, επιστολές και μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων – ο συγγραφέας ακολουθεί την ιστορική εξέλιξη και αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν στις σφαγές. Μέσα από την ιστορική αφήγηση ανασυνθέτει τη διαπλεκομένη ενορχήστρωση μεταξύ συντονισμένων τμημάτων του Οθωμανικού κράτους, του κυβερνώντος κόμματος των Νεοτούρκων «Ένωση και Πρόοδος» καθώς επίσης και των στρατιωτικών δυνάμεων.

Με αυτό τον τρόπο παρατηρείται και η μεγάλη συμβολή, ριζοσπαστική και αναθεωρητική, του Ακσάμ στην ιστοριογραφία της σύγχρονης Τουρκίας. Η θέση του είναι σαφής, ότι δηλαδή οι σφαγές των χριστιανών και η αρμενική γενοκτονία απετέλεσαν τον καθοριστικό παράγοντα για την ανάδυση του τουρκικού εθνικού κράτους. Χωρίς τον συστηματικό σχεδιασμό και την αποτελεσματική εκτέλεση της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους, οι οποίοι στη συνέχεια, και υπό την ηγεσία του Κεμάλ Ατατούρκ, οργάνωσαν την αντίσταση στην Ανατολία, ο τελευταίος δεν θα είχε τη δυνατότητα να οικοδομήσει το τουρκικό εθνικό κράτος. Οι Νεότουρκοι ιδρυτές του τουρκικού κράτους δημιούργησαν με αυτό τον τρόπο μία εύπορη τάξη που ιδιοποιήθηκε τα πλούτη και τις περιουσίες των Αρμενίων. Οι περιουσίες αυτές είχαν δημευτεί από τους Νεότουρκους με διάταγμα του 1915 ως δήθεν «εγκαταλελειμμένες». Το διάταγμα του 1915 επανέφεραν οι κεμαλιστές το 1922, όταν είχαν πλέον επικρατήσει.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το καίριο και πολιτικής προεκτάσεως ερώτημα του πως δηλαδή η Τουρκία κατέφερε να αποφύγει την ανάληψη της ευθύνης, υποδεικνύοντας τα αντικρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στην περιοχή, τις προτεραιότητες του αναδυομένου τουρκικού εθνικού κινήματος και τις ανεπαρκείς απόπειρες της διεθνούς κοινότητας να οδηγήσει τους δράστες στη δικαιοσύνη.

Ο συγγραφέας έχει το πλεονέκτημα αλλά και την ατυχία να μιλά εκ μέρους του θύτη. Αυτό του παρέχει εκ των πραγμάτων και τη ψυχολογική δύναμη πίσω από τα επιχειρήματά του. Η οπτική αυτή του παρέχει και την πρόσθετη δυνατότητα να εξηγήσει γιατί η σημερινή Τουρκία δεν μπορεί εύκολα να συμφιλιωθεί ψυχολογικά με το ζήτημα της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Ο συγγραφέας αναλύει τον ψυχολογικό παράγοντα που ενισχύει τις δυσκολίες μίας ειλικρινούς ιστορικής επισκόπησης στην Τουρκία. Σύμφωνα με τον Ακσάμ, η τουρκική κοινωνία δείχνει απρόθυμη να εξετάσει το παρελθόν της. Στην επικρατούσα κουλτούρα, όχι μόνον η γενοκτονία των Αρμενίων αλλά μεγάλο μέρος της πρόσφατης ιστορίας της Τουρκίας παραδίδεται στη σιωπή. Η μεταρρύθμιση του 1928, η οποία άλλαξε την τουρκική γραφή από αραβικά σε λατινικά στοιχεία ενέτεινε το πρόβλημα, σύμφωνα με τον συγγραφέα. Η Τουρκία είναι μία κοινωνία που δεν μπορεί να διαβάσει τις ίδιες τις εφημερίδες, τις επιστολές και τα ημερολόγια εάν αυτά γράφτηκαν πριν από το 1928. Δεν έχει πρόσβαση σε οτιδήποτε συνέβη πριν από εκείνη την ημερομηνία. Το αποτέλεσμα είναι η σύγχρονη Τουρκία να εξαρτάται πλήρως από την ιστορία όπως την έχει καθορίσει και συγγράψει το κράτος. Και, βεβαίως, για το κράτος διακυβεύονται πολλά αναφορικά με τον τρόπο που παρουσιάζεται η ιστορία, ιδιαιτέρως όταν αυτή αφορά την ίδια του την νομιμότητα. Ενόψει αυτών, είναι εμφανές γιατί η τουρκική κοινωνία έχει παραδώσει την Γενοκτονία των Αρμενίων στη λήθη.

Το πρωτοποριακό έργο του Ακσάμ αποδεικνύει ότι πλέον στην Τουρκία υπάρχουν δύο αφηγήσεις και δύο ιστοριογραφικές προσεγγίσεις για την μεταβατική περίοδο από την Οθωμανική αυτοκρατορία στην Κεμαλική Τουρκία. Από τη μια, υπάρχει η ιστορία της αυτοκρατορίας που διαμελίζεται από τις Μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις μέσω μιας προσχεδιασμένης διαδικασίας. Η εκδοχή αυτή βοήθησε να δημιουργηθεί μία ισχυρή αίσθηση σύγκρουσης με τη Δύση για την επιβίωση του τουρκικού έθνους, δημιουργώντας έντονα αντιδυτικά αισθήματα και καχυποψία, ιδιαιτέρως ανάμεσα στην κυρίαρχη ελίτ, τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η ιστορία των διώξεων των σφαγών και της εξόντωσης διαφορετικών θρησκευτικών και εθνικών ομάδων, στο πλαίσιο των οποίων ο συγγραφέας προσεγγίζει το αρμενικό πρόβλημα.

Ο Τανέρ Ακσάμ αποτελεί τον πρώτο Τούρκο πανεπιστημιακό που αμφισβήτησε με τεκμηριωμένο επιστημονικώς τρόπο και με διανοητική εντιμότητα την επίσημη εκδοχή της χώρας του ότι η σφαγή των Αρμενίων από τους Νεότουρκους δεν συνέβη ποτέ. Είναι επίσης ο πρώτος τούρκος ειδικός που χρησιμοποίησε δημοσίως τον όρο «γενοκτονία» (Soykirim) και ως εκ τούτου το βιβλίο είναι καινοτόμο και δικαίως χαρακτηρίστηκε ως το βιβλίο της χρονιάς.


Κι ο αντιμνημονιακός επίσης.
Γι αυτό και δεν θα γίνουν!
Άλλωστε τούτη η κυβέρνηση δεν είναι εδώ για να εξυπηρετεί τις ανάγκες και τα συμφέροντα του λαού, αλλά για το ακριβώς αντίθετο:
Ό,τι θα μπορούσε να ωφελήσει τον λαό, παρακάμπτεται και αποφεύγεται...

ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥΣ, Η ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ!

Και φυσικά η τρόϊκα δεν θέλει εκλογές.
Δεν θέλουν οι τοκογλύφοι που εξουσιάζουν πραγματικά την χώρα, να ρισκάρουν να βρεθούν προ εκπλήξεως!
Τους βολεύει απόλυτα αυτή η κυβέρνηση των εξωνημένων υποχειρίων τους.
Η κυβέρνηση ενός απολύτως σκυφτού, πολιτικά αγράμματου πρωθυπουργού κι ενός εν δυνάμει υπόδικου αντιπροέδρου!

Και προφανώς ούτε ο "πρωθυπουργός", ούτε πολύ περισσότερο ο αντιπρόεδρος θα ήθελαν να προσφύγουν στην κρίση του λαού, γνωρίζοντας πως θα' ναι γι αυτούς ο δρόμος προς την χωματερή της Ιστορίας, όπου και ανήκουν!

Αν κάτι έχουν αναπτυγμένο αυτές οι απίθανες πολιτικές λάμιες δεν είναι βεβαίως ούτε η αξιοπρέπεια, ούτε η τσίπα, ούτε η αγάπη για την πατρίδα τους, παρά μόνον το αίσθημα αυτοσυντήρησης!

Γι αυτό ας μην ελπίζουμε σε μία οικειοθελή "πτώση" τους και προσφυγή σε αυτοκτονικές γι αυτούς εκλογές.

Μόνον ο ίδιος ο λαός με δυναμική και συνεχή αντίδραση μπορεί να τους εξαναγκάσει!
Να τους εξαναγκάσουμε λοιπόν!

Έτσι κι αλλοιώς η κυβέρνηση βρίσκεται δίπλα στον γκρεμό!
Ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι, να τους πετάξουμε μέσα!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"

Οι μαζικές κατασχέσεις ποσών από τραπεζικούς λογαριασμούς φορολογουμένων, επειδή δεν έχουν πληρώσει έστω και για ένα δίμηνο μία δόση από φόρους, όπως για παράδειγμα ο ΦΑΠ, έχουν οδηγήσει πολλούς υπόχρεους σε απόγνωση, καθώς παρά τα όσα διαφορετικά προβλέπει η νομοθεσία , βλέπουν να αφαιρούνται χρήματα ακόμα και από καταθέσεις κάτω των 1.000 ευρώ.

Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις δέσμευσης χρημάτων που αφορούν σε επιδόματα ανεργίας ή πολύ χαμηλών συντάξεων φορολογουμένων.

Από τις αρχές της χρονιάς μέχρι σήμερα η εφορία έχει προχωρήσει σε 50.000 τέτοιες κινήσεις, με τα σχετικά αιτήματα προς τις τράπεζες να έχουν αυξηθεί κατά 130%.

Τι πρέπει όμως να κάνει κάποιος για να προστατεύσει τα χρήματα του όταν αυτά δεσμεύονται και κατάσχονται αν όχι παράνομα, το λιγότερο από... "υπερβάλλοντα ζήλο";

Η βασική αιτία που συμβαίνει αυτό είναι διότι οι φορολογούμενοι καταθέτουν χρήματα από τους μισθούς τους σε λογαριασμούς που δεν είναι μισθοδοσίας. Είναι δηλαδή ταμιευτηρίου ή κάποιας άλλης μορφής.

Δηλαδή ακόμα και αν τακτικές αποδοχές βρίσκονται κατατεθειμένες σε λογαριασμούς που δεν είναι μισθοδοτικοί τότε η εφορία και η τράπεζα δεν μπορεί να το αναγνωρίσει αυτό (δηλαδή δεν έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν ότι τα χρήματα αυτά προέρχονται από μισθούς συντάξεις ή επιδόματα) και σηκώνει τα λεφτά.

Από τη στιγμή λοιπόν που θα συμβεί αυτό, έχει δυνατότητα ο φορολογούμενος να γλιτώσει την κατάσχεση;

Όπως δηλώνει ο ειδικός στα φορολογικά θέματα νομικός, Γιώργος Πιτσιλής, από τη στιγμή που γίνεται η δέσμευση του ποσού στο λογαριασμό (σημειώνεται ότι δεσμεύεται όλο το ποσό του λογαριασμού και όχι μόνο το ποσό της οφειλής) μέχρι την κατάσχεση του ποσού, μεσολαβεί ένα διάστημα περίπου 10 ημερών. Σε αυτό το χρονικό περιθώριο ο φορολογούμενος έχει το δικαίωμα να αιτηθεί ανακοπή της συγκεκριμένης διαδικασίας και να γλιτώσει την "ανάληψη" των χρημάτων του, επιλέγοντας να χαρακτηρίσει το συγκεκριμένο λογαριασμό "μισθοδοσίας".

Αν τώρα δεν προλάβει αυτό το χρονικό περιθώριο και τα λεφτά "σηκωθούν" κανονικά από την κατάθεση του, τότε θα τα πάρει πίσω ακολουθώντας τη γραφειοκρατική οδό της υποβολής σχετικού αιτήματος στη ΔΟΥ όπου υπάγεται.

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η εικόνα που καταγράφεται αυτές τις μέρες στις εφορίες όλης της χώρας είναι το απόλυτο αλαλούμ με τους προϊσταμένους των εφοριών να στέλνουν τους υπόχρεους από τον Άννα στον Καϊάφα παίζοντας την κολοκυθιά εις βάρος των εισοδημάτων των φορολογουμένων, και τις τράπεζες να σηκώνουν ψηλά τα χέρια και να νίπτουν τας χείρας τους, επικαλούμενες τα σχετικά αιτήματα από το υπουργείο οικονομικών.

Πηγή: News.gr

Του Κώστα Ροδινού

Μια βασική αρχή της θεωρίας των διαπραγματεύσεων λέει ότι στην πολιτική, όπως και στη ζωή δυστυχώς, δεν κερδίζεις αυτό που δικαιούσαι (ή νομίζεις ότι σου αξίζει), αλλά εκείνο που μπορείς να διεκδικήσεις και να διαπραγματευτείς για λογαριασμό σου.

Διαβάζω τις τελευταίες ημέρες για σενάρια συγκρούσεων με την τρόϊκα και εκβιαστικά διλήμματα προσφυγής σε εκλογές.

Κατ’ αρχήν ούτε η σύγκρουση με την τρόϊκα με «χαλάει», το αντίθετο μάλιστα, ούτε με το ενδεχόμενο προσφυγής σε εκλογές διαφωνώ. Αρκεί να ξέρουμε ποιό είναι το «διακύβευμα». Δηλαδή, η «σύγκρουση» με την τρόϊκα σε ποιο επίπεδο θα γίνει και με τι στόχους; Να θυμίσω ότι και ο Αντιπρόεδρος είχε «συγκρουστεί» με την τρόϊκα, το Σεπτέμβριο του 2011, και στη συνέχεια έφτασε μέχρι την Ουάσιγκτον για να τους παρακαλάει, γονυπετής, να επιστρέψουν. Εν τω μεταξύ μας προέκυψε και εκείνο το «προσωρινό», υποτίθεται, έκτακτο τέλος, επί των ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών, το οποίο βαίνει προς μονιμοποίηση.

Όσον αφορά στην ανάγκη προσφυγής σε νέες εκλογές, τι μας κάνει να ελπίζουμε ότι θα προκύψει ένα καλύτερο μετεκλογικό σκηνικό; Εννοώ από πλευράς συσχετισμού κομματικών δυνάμεων; Με ποιο πρόγραμμα θα πάμε σε εκλογές; Το έχουμε σκεφτεί ή θα το αποφασίσουμε στην πορεία;

Α, και κάτι ακόμα στις διαπραγματεύσεις δεν είναι πάντα σκόπιμο να αποκαλύπτεις τις προθέσεις σου…

Μάλλον διαφεύγει κάποιους ότι από τον Ιανουάριο του 2014 η Ελλάδα αναλαμβάνει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αυτή την ευκαιρία η χώρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να την σπαταλήσει σε άγονες αντιπαραθέσεις μικροκομματικού χαρακτήρα.

Αν η Κυβέρνηση θεωρεί ότι χρειάζεται νωπή εντολή, οι εκλογές θα έπρεπε να είχαν γίνει. Και αφορμές δόθηκαν. Τώρα έχει μπροστά της ένα κρίσιμο οκτάμηνο, όπου πιθανότατα θα κριθούν όλα.

Αντιλαμβάνομαι ότι έχει προκύψει ένα αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις με την τρόϊκα, εξ αιτίας κυρίως της αδιάλλακτης τακτικής που, για μια ακόμα φορά, υιοθετούν οι αποτυχημένοι γραφειοκράτες που χαντάκωσαν τη Πατρίδα μας.

Όμως, ίσως είναι η πρώτη φορά που στις διαπραγματεύσεις αυτές μπορεί η Ελλάδα να έχει το πάνω χέρι. Έστω να έχει τα δίκια με το μέρος της.

Τι εννοώ;

Πρώτον, είναι πανθομολογούμενη παραδοχή ότι αυτά τα προγράμματα λιτότητας, δεν έδωσαν λύσεις. Αδιέξοδα δημιούργησαν.

Δεύτερον, η Ελλάδα μετά από μια αιματηρή πενταετία λιτότητας, είναι σε θέση να αντιτάξει ότι δημιουργεί, έστω αυτό το λογιστικό, πρωτογενές πλεόνασμα, που συμφώνησε με τους δανειστές. Και αυτό αποτελούσε δέσμευση της χώρας και υπόσχεση των δανειστών για βελτιώσεις στο πρόγραμμα.

Τρίτον, στην παρούσα συγκυρία τα νέα μέτρα (οριζόντια, κάθετα ή παράλληλα δεν έχει σημασία) το μόνο που θα επιτύχουν θα είναι να επιτείνουν την κρίση, να προκαλέσουν ασφυξία στην κοινωνία, να εξοργίσουν τον κόσμο και να οδηγήσουν την κυβέρνηση, πιθανότατα, σε κατάρρευση. Το τελευταίο δεν είναι ….εκβιασμός. Η κοινή λογική το λέει και όποιος έχει την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα το οσμίζεται. Η κατάσταση στην οικονομία και την κοινωνία έχει φτάσει στο μη περαιτέρω. Δεν υπάρχουν άλλες αντοχές και η φοροδοτική ικανότητα των Ελλήνων έχει, προ πολλού, εξαντληθεί. Νέα εισπρακτικά μέτρα σημαίνει εντολή κοινωνικής εξόντωσης. Δηλαδή, μας ζητάνε να αυτοκτονήσουμε…

Τέταρτον, τα θρυλούμενα νέα μέτρα, που θέλει να επιβάλλει η τρόϊκα, στηρίζονται σε δικές της υποθέσεις εργασίας. Εδώ ο Τόμσεν και η παρέα του έπεσαν έξω σε απλούστερους υπολογισμούς και εκτιμούν σωστά το δημοσιονομικό κενό του…2016; Είναι σοβαροί; Και με βάση αυτές τις …προβλέψεις (που θυμίζουν συνοικιακές καφετζούδες) ζητούν από την κυβέρνηση να επιδράμει επί δικαίων και αδίκων τη στιγμή που εκατοντάδες χιλιάδες αγκομαχούν να πληρώσουν τα προηγούμενα μέτρα;

Πέμπτον, αυτά που αντιπροτείνει η ελληνική πλευρά για την αντιμετώπιση των πιθανολογουμένων δημοσιονομικών κενών για τα έτη 2014, 2015 και 2016, δεν είναι παράλογα, ενώ υπάρχει και προηγούμενο που ενισχύει τις θέσεις μας. Με την ανοχή της ΕΚΤ, κρατικά ομόλογα και εγγυήσεις της Κεντρικής Τράπεζας της Ιρλανδίας ανανεώθηκαν σε βάθος 25-30 ετών. Δεύτερον, στην περίπτωση της Ιταλίας (όπως πολύ εύστοχα επισημαίνουν στην ‘Εκθεσή τους οι αναλυτές της Alpha Bank), πάλι η ΕΚΤ του κ. Ντράγκι συνεχίζει την παροχή ρευστότητας μέσω των LTRO’s και θα τη συνεχίσει και το 2015 και το 2016! Ας στείλει κάποιος στην τρόϊκα και στον κ. Ντράγκι τις δηλώσεις που έκανε ο Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας στις 16 Οκτωβρίου. Δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Συμπέρασμα: Σ’ αυτό το ιδιότυπο παίγνιο (Chicken Game λέγεται στη «θεωρία των παιγνίων»), η τρόϊκα κέρδιζε πάντα επειδή ακριβώς γνώριζε ό,τι, έστω και την τελευταία στιγμή η Ελλάδα θα έκανε πίσω και θα υποχωρούσε. Και έτσι γίνονταν. Λοιπόν, ας γίνει σαφές ότι νέα εισπρακτικά μέτρα δεν γίνονται δεκτά ή καλύτερα δεν αποτελούν λύση: τέλος.

Εκείνο που μπορεί να διαπραγματευτεί η Χώρα είναι οι διαρθρωτικές αλλαγές, η δημιουργία ευνοϊκότερου επενδυτικού κλίματος για την προσέλκυση επενδύσεων (προϋπόθεση για το οποίο είναι η μείωση της φορολογίας) και πολιτικές ανάπτυξης. Και σ’ αυτό να επιμείνει απαρέγκλιτα. Αρκετά με τους γραφειοκράτες και τους λογιστές. Η διαπραγμάτευση πρέπει να γίνει σε πολιτικό επίπεδο.


  • Από προχθές, Πέμπτη, και για δώδεκα ημέρες θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για τον Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης.  
  • Απλοποιούνται οι διαδικασίες για τη χορήγηση αδειών διαμονής. "Διαβατήριο" για 358.000 νόμιμους αλλοδαπούς που θέλουν να κινηθούν προς άλλες χώρες της Ε.Ε. 
  • Παράλληλα, στη νομοθεσία θα ενσωματωθεί και η οδηγία της ΕΕ για την ενιαία διαδικασία για άδεια διαμονής και εργασίας.
Σε δημόσια διαβούλευση τέθηκε το σχέδιο νόμου του Μεταναστευτικού Κώδικα, με τον οποίο επιχειρείται για πρώτη φορά η κωδικοποίηση των διατάξεων (20 νόμων, 6 Προεδρικών Διαταγμάτων και 42 Κανονιστικών Πράξεων!) που αφορούν τη μεταναστευτική νομοθεσία της χώρας και ο εναρμονισμός με την ευρωπαϊκή νομοθεσία σε συμπυκνωμένο νομοσχέδιο 140 άρθρων.


Όπως ανέφερε ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης, βασική καινοτομία του νόμου αποτελεί η παροχή της πενταετούς άδειας του «Επί μακρόν Διαμένοντος» για υπηκόους κρατών εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, που επιτρέπει στον κάτοχό της τη μετακίνηση και εργασία σε όλα τα κράτη της ΕΕ. 

Με αυτόν τον τρόπο παρέχεται η δυνατότητα στους 540.000 περίπου μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα με νόμιμες άδειες παραμονής, να μετακινηθούν και να εργαστούν νόμιμα σε ολόκληρη την ΕΕ, κάτι που δεν ήταν επιτρεπτό με βάση τις ως τώρα ισχύουσες εθνικές άδειες διαμονής. Στις άδειες αυτές, όπως είπε ο υπουργός Εσωτερικών, «ωθούμε τους κατόχους μακρόχρονων εθνικών αδειών διαμονής, δεκαετούς και αορίστου διάρκειας».

Ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Λεωνίδας Γρηγοράκος ανέφερε ότι με τη νέα νομοθετική πρωτοβουλία θα δίνεται άδεια παραμονής στα παιδιά των νόμιμων μεταναστών επί μακρόν διαμενόντων.

Όταν αυτά φθάνουν στην ηλικία των 18, θα μπορούν να καταθέτουν τα απαιτούμενα δικαιολογητικά, προκειμένου να ενεργοποιηθεί η διαδικασία για τη χορήγηση ιθαγένειας.

Επίσης, με τη χορήγηση άδειας επί μακρόν διαμονής, οι νόμιμοι μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα θα έχουν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν και σε άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

"Για πρώτη φορά η Ελλάδα αποκτά Μεταναστευτικό Κώδικα. Αντιμετωπίζουμε τα θέματα των μεταναστών δεύτερης γενιάς, στους οποίους παρέχουμε τα δικαιώματα των επί μακρών διαμενόντων στην Ελλάδα", είπε από την πλευρά του ο υπουργός Εσωτερικών Γιάννης Μιχελάκης. 


Τα βασικά σημεία του Κώδικα Μετανάστευσης είναι τα εξής:

- Απλοποιούνται οι διαδικασίες για την ανανέωση αδειών διαμονής, με μείωση των απαιτούμενων δικαιολογητικών κατά 20 ενώ μειώνονται οι κατηγορίες των αδειών διαμονής από 50 σε 19.

- Διατηρείται η σύνδεση της απόκτησης άδειας με την κατοχή ενσήμων (240 τη διετία) με στόχο να μην πολλαπλασιαστούν τα φαινόμενα μαύρης εργασίας.

- Προκρίνεται ως βασική άδεια διαμονής η πενταετής άδεια επί μακρόν διαμένοντος, που δίνει τη δυνατότητα σε πολίτες τρίτων χωρών να μεταβούν και να εργασθούν σε άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

- Δίνεται άδεια παραμονής στα παιδιά των νόμιμων μεταναστών επί μακρόν διαμένοντων. Όταν αυτά ενηλικιωθούν, θα λαμβάνουν την πενταετή άδεια επί μακρόν διαμένοντος και θα έχουν τη δυνατότητα να την ανανεώσουν για άλλη μια πενταετία, ώστε στη συνέχεια να αποφασίσουν εάν θα παραμείνουν στη χώρα και εάν θα υποβάλουν αίτηση για ελληνική υπηκοότητα. Aν ο γονέας περάσει σε καθεστώς παράνομης διαμονής, ταυτόχρονα περνάνε και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του (σ.σ. ο Κώδικας δεν χορηγεί ιθαγένεια. Μετά την απόρριψη από το ΣτΕ άρθρων του νόμου 3838/10 ως αντισυνταγματικών, ισχύουν οι παλιές διατάξεις του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας. Υπενθυμίζεται ότι ο «νόμος Ραγκούση» προέβλεπε απόδοση Ελληνικής ιθαγένεια για τα παιδιά δεύτερης γενιάς*).

- Αλλαγή διαδικασίας μετακλήσεων νέων αλλοδαπών (για εποχικές εργασίες κλπ). Ο σχεδιασμός είναι σε κεντρικό επίπεδο (και όχι σε επίκεντρο περιφέρειας) για να υπάρχει συνολικός έλεγχος και συνάρτηση με τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς εργασίας στο σύνολο της χώρας.

- Εισαγωγή ειδικών ταχέων διαδικασιών (fast track) εισόδου και διαμονής αλλοδαπών για την προώθηση επενδυτικών και αναπτυξιακών δραστηριοτήτων (π.χ. στρατηγικές επενδύσεις, αγορά ακινήτων).

- Δεν νομιμοποιούνται εκ νέου μη νόμιμα διαμένοντες στη χώρα μετανάστες, «όπως έγινε επανειλημμένως στο παρελθόν». Αυστηροποιούνται οι διατάξεις ως προς τις υπάρχουσες δυνατότητες για οικογενειακή επανένωση, για την πλέον θα εφαρμόζεται τέστ DNA ώστε αποδεικνύεται η συγγενική σχέση. 

Ο αρμόδιος Γ.Γ. του υπουργείου, Άγγελος Συρίγος, προανήγγειλε τη δημιουργία «one-stop shop» μεταναστών στις έδρες των νομαρχιών που θα στελεχωθούν με 440 υπαλλήλους, πρώην δημοτικούς αστυνόμους και σχολικούς φύλακες, προκειμένου να ελεγχθούν οι 160.000 αιτήσεις που εκκρεμούν για ανανέωση αδειών παραμονής.

Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη και τρίτη γενιά παιδιών μεταναστών, αυτήν τη στιγμή σε νηπιαγωγεία, πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση φοιτούν 80.000 παιδιά αλλοδαπών, από τους οποίους -όπως εκτιμά ο γενικός γραμματέας- οι μισοί περίπου είναι παιδιά νομίμων μεταναστών. Από τα 40.000 νόμιμα παιδιά και εφήβους, το 85% είναι αλβανικής καταγωγής.

Διαβάστε εδώ ολόκληρο το σχέδιο νόμου για τον Κώδικα Μετανάστευσης

* Με την από 15/11/2012 απόφαση του (τότε) αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών, Χαράλαμπου Αθανασίου ανεστάλησαν όλες οι διαδικασίες χορήγησης της Ελληνικής ιθαγένειας (αποδοχή νέων αιτημάτων, διαδικασίες εξέτασης των ήδη υποβληθέντων φακέλων, εγγραφή σε δημοτολόγια κλπ). Σύμφωνα με έγγραφο του υπουργείου που διαβιβάστηκε στη Βουλή, «ο αριθμός των αιτήσεων που κατατέθηκαν από την έναρξη ισχύος του Ν. 3838/2010 μέχρι και 31.12.2012 ανέρχεται σε 39.722. Από τον εν λόγω αριθμό αιτημάτων, απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια 13.425 αλλοδαποί», την οποία απώλεσαν μετά την απόφαση του ΣτΕ. Η πλειοψηφία των αιτούντων είχε ως χώρα καταγωγής την Αλβανία.

Πηγές: Νews247.gr, Strategy Reports, Το Βήμα


Ήταν πραγματικά μια έκπληξη να βλέπει κανείς τον πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας Γιώργο Παπανδρέου, να μιλάει στην τηλεόραση του Bloomberg για την κρίση στις ΗΠΑ και να δίνει συμβουλές πως να μην χρεοκοπήσουν οι Αμερικανοί.

Ο παρουσιαστής σε όλη την διάρκεια της συνέντευξης αποκαλούσε τον Γιώργο Παπανδρέου, "κύριε Πρωθυπουργέ" και μάλιστα η πρώτη ερώτηση που του απηύθυνε ήταν:

"Κύριε Πρωθυπουργέ, τί μπορεί να μάθει η Ουάσιγκτον από την εμπειρία σας;"

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την Βαλτιμόρη όπου βρίσκεται, είπε στον παρουσιαστή, με τον οποίο είχε μια ζηλευτή οικειότητα, ότι η αμερικανική κυβέρνηση δεν αντιμετωπίζει πραγματικό οικονομικό πρόβλημα όπως η Ελλάδα, αλλά πρόκειται για ένα καθαρά πολιτικό πρόβλημα.

Μάλιστα, είπε ότι πρέπει να αναρωτηθεί κανείς "αν τίθεται θέμα αξιοπιστίας των ΗΠΑ".

Είπε επίσης ότι η χώρα μας απέφυγε την χρεοκοπία, και ότι ο ίδιος στην κρίσιμη ώρα ζήτησε συναίνεση και δημιούργησε μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Δείτε τι ακριβώς είπε ο Παπανδρέου στο βίντεο (στο τέλος του άρθρου)

Πηγή: NewsIT



Τι ώρα ξεκίνησε η μάχη του Μαραθώνα- πρωί, όπως οι περισσότερες μάχες στην αρχαιότητα - ή απόγευμα; 
Ποιον δρόμο επέλεξαν οι Αθηναίοι για να φθάσουν στο πεδίο της μάχης; Πόσους μαχητές διέθεταν οι Έλληνες και πόσους στρατιώτες οι Πέρσες; 
Πήραν μέρος και οι δούλοι; 
Πόσο χρόνο κράτησε η μάχη που έκρινε την τύχη όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης; 
Ποια ήταν η στρατηγική της επίθεσης; 
Πόσοι ήσαν οι νεκροί εκατέρωθεν; 
Πού τάφηκαν οι πεσόντες Αθηναίοι; 
Πόσοι αγγελιοφόροι μετέφεραν το μήνυμα της νίκης στην Αθήνα; 
Ποια ήταν τα αναθήματα της νίκης;

Σε αυτά και σε άλλα τόσα ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο με τίτλο «Η μάχη του Μαραθώνα» και υπότιτλο «Ιστορική και τοπογραφική προσέγγιση», του φιλόλογου, ιστορικού και αρχαιολόγου Χρήστου Διονυσόπουλου, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καπόν.

Σε αυτή την έκδοση μεγάλου σχήματος 217 σελίδων, ο συγγραφέας, αφού μελέτησε 669 συγγραφείς, 913 άρθρα και βιβλία , αποτολμά να συμπληρώσει τα κενά που άφησε για τη μεγάλη μάχη ο Ηρόδοτος στην Ιστορία του. Ο μελετητής παραθέτει όλες τις μαρτυρίες της αρχαιότητας αλλά και της νεοτερικότητας, όλα τις πηγές, όλες τις εκτιμήσεις , όλα τα ενδεχόμενα, όλες τις ερμηνείες και, όταν έχει δεμένη την δική του εκδοχή, καταλήγει στο συμπέρασμά του.

Είναι ένα πόνημα που διδάσκει ιστορία και ερευνητική μεθοδολογία: Με βάση τη χρονολόγηση από το αττικό και σπαρτιατικό ημερολόγιο, στις 2 Σεπτεμβρίου του 490 π.Χ. το απόγευμα οι Πέρσες άρχισαν την απόβαση αφού το πρωί της ίδιας μέρας συνήλθε στην Αθήνα η Εκκλησία του Δήμου και αποφάσισε να σταλεί έκκληση βοήθειας από τους Σπαρτιάτες. Στις 3 Σεπτεμβρίου το πρωί έφθασε στη Σπάρτη ο Φειδιππίδης μεταφέροντας το αίτημα των Αθηναίων , ενώ το απόγευμα έφθασαν οι Πλαταιείς. Στις 5 Σεπτεμβρίου ενημερώθηκαν οι στρατηγοί για την σπαρτιατική απάντηση, στις 9 Σεπτεμβρίου είχε πανσέληνο, στις 10 Σεπτεμβρίου το απόγευμα αναχώρησαν οι Σπαρτιάτες για τη μάχη, στις 12 Σεπτεμβρίου το απόγευμα προς το δειλινό έγινε η μεγάλη μάχη. Και στις 14 Σεπτεμβρίου το απόγευμα έφθασαν οι Λακεδαιμόνιοι όταν οι Αθηναίοι είχαν κατατροπώσει τον εχθρό…

Ο Ηρόδοτος δεν αναφέρεται στον αριθμό των δυνάμεων εκάστης πλευράς- ίσως για να μην υιοθετήσει τις υπερβολές της αθηναϊκής παράδοσης, επισημαίνει ο συγγραφέας. Ωστόσο άλλοι ιστορικοί της ρωμαϊκής εποχής πληροφορούν ότι οι Πέρσες παρέταξαν περίπου 100.000 πεζούς και 10.000 ιππείς, γεγονός που συνάδει με το επίγραμμα του Σιμωνίδη για 90.000 ηττημένους Μήδους.

Επειδή ο περσικός κίνδυνος απειλούσε την ύπαρξη όλων- ελεύθερων και μη- οι Αθηναίοι , με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου, ψήφισαν την απελευθέρωση των δούλων και τους επιστράτευσαν υιοθετώντας πρόταση του Μιλτιάδη. Πολλοί από τους δούλους ήταν πρώην αιχμάλωτοι πολέμων και άρα διέθεταν πολεμική πείρα , επιπλέον δε οι «οικογενείς» είχαν δεδομένη την αφοσίωσή τους κυρίους τους οπότε ήταν φυσικό να θεωρηθούν έμπιστοι. Αντιθέτως, δεν επιστρατεύθηκαν οι θύτες, που ήταν ακτήμονες, άποροι οι οποίοι, ελλείψει πόρων, δεν διέθεταν βαρύ οπλισμό, για αυτό κρίθηκαν ακατάλληλοι να συμμετάσχουν στη μάχη.

Όσον αφορά τον ακριβή χρόνο της μάχης, ο συγγραφέας είναι αναλυτικότατος: Στις 12 Σεπτεμβρίου του 490 π.Χ. ο ήλιος έδυσε στις 7μ.μ. και στις 8 μ.μ. περίπου βράδιασε. Τα άλογα τα πήγαιναν οι Πέρσες στους στάβλους τους στις 5 μ.μ. περίπου, όπως συμβαίνει και σήμερα στα ιπποφορβεία. Άρα, η αποχώρηση των ιππέων από το χώρο παράταξης πρέπει να έγινε στις 4 μ.μ. περίπου για να τα προφυλάξουν από τυχόν νυχτερινή επίθεση των Ελλήνων.

Ο Μιλτιάδης μόλις έμαθε από Ίωνες πληροφοριοδότες ότι τα άλογα δέθηκαν στις φάτνες τους, έδωσε τη διαταγή για την ελληνική επίθεση κατά του περσικού πεζικού. Οι πεζικάριοι και οι τοξότες αιφνιδιάστηκαν από τη μανιασμένη ορμή των Ελλήνων οι οποίοι διέτρεξαν απόσταση 1.500 μέτρων τρομοκρατώντας τον εχθρό.

Σύμφωνα με το Ηρόδοτο και πλειάδα πηγών, στη μάχη εφαρμόσθηκε το δόγμα της «δρομαίας εφόδου» που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά ως στρατιωτική τακτική. Οι Πέρσες θεώρησαν την επίθεση ως τρέλα γιατί οι Έλληνες δεν διέθεταν ούτε ιππικό μήτε τοξότες.

Ο Μιλτιάδης είχε ενισχύσει τα δύο άκρα του σχηματισμού αφήνοντας το κέντρο ασθενέστερες δυνάμεις. Έτσι, η αντεπίθεση των Περσών είχε ως αποτέλεσμα να αναγκάσει τις ελληνικές δυνάμεις σε υποχώρηση προς το στενό εγκλωβίζοντας όμως τον περσικό σχηματισμό, με τις δύο ακραίες πτέρυγες των Ελλήνων να επιστρέφουν δριμύτερες .

Στη σημερινή περιοχή Μεσοπορίτισσα έσπευσε για ενίσχυση το αργοπορημένο περσικό ιππικό ,καθώς και άλλες μηδικές δυνάμεις, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Εκεί κάμφθηκε η τελευταία αντίσταση των Περσών και άρχισε η δραματική καταδίωξή τους. Οι περισσότεροι Πέρσες βρήκαν καταφύγιο στα πλοία καθώς έπεσε ο ήλιος και οι Έλληνες σταμάτησαν

Η μάχη διήρκεσε 2,5 περίπου ώρες. Ξεκίνησε από τη περιοχή Σωρός, συνεχίστηκε στο στενό της πεδιάδας και τελείωσε στη Μεσοσπορίτισσα. Η καταδίωξη κράτησε μισή ώρα περίπου από τις 7.30 μ.μ. έως τις 8 μ.μ. γεγονός που επέτρεψε τη σχετικά ακώλυτη επιβίβαση των Περσών στις τριήρεις.

Πρόκειται για μια μελέτη γύρω από τη μάχη των μαχών η οποία , εδώ και αιώνες, δεν έπαψε να απασχολεί τους ειδικούς. Απόδειξη του αδιάπτωτου παγκόσμιου ενδιαφέροντος της μάχης είναι ότι δεν υπάρχει χρονιά που να μην δημοσιεύονται σχετικά έργα για μια νίκη ελληνική που αποδείχθηκε κοσμοϊστορική…

Πηγή "Τα Νέα"


Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

Ποιοι τελικά είμαστε εμείς που σε φιλικές συναθροίσεις ή σε δημόσιους χώρους ζητάμε να ανατρέψουμε την μνημονιακή πολιτική, να φύγει η Τρόικα κι οι ξένοι δανειστές;

Ποιοι είμαστε εμείς, που κρίνουμε θετικά ή αρνητικά την όποια κυβέρνηση, τον όποιον πολιτικό;

Αξίζει να δούμε χωρίς φόβο και πάθος και – κυρίως – χωρίς καμία προκατάληψη, ποιοι τελικά είμαστε. Όχι για να κατηγορήσουμε κάποιους αλλά μήπως γίνουμε αιτία αφύπνισης του συνόλου. Γιατί όλοι εμείς, είμαστε κύτταρα του ίδιου σώματος που σήμερα νοσεί και που θέλουμε μάλιστα όλοι, να θεραπευτεί, να λειτουργεί σωστά, χωρίς κάποιο μέλος του να ατροφήσει, να καταλήξει ή να κινδυνεύσει να γίνει, νεκρό.

Όσοι υπηρετούν την Δικαστική εξουσία, δέχονται να εφαρμόζονται σε βάρος των πολιτών αντισυνταγματικοί και άδικοι νόμοι που η κάθε κυβέρνηση ψηφίζει στη Βουλή. Κι ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτοί οι νόμοι αντιβαίνουν ηθικές, κοινωνικές αλλά και νομικές αξίες, τις εγκρίνουν (Συμβούλιο της Επικρατείας, Άρειος Πάγος) και τις εφαρμόζουν.

Όσοι υπηρετούν την Αστυνομία, δέχονται να χτυπούν πολίτες που διαμαρτύρονται γιατί οι εκάστοτε κυβερνώντες τους κλέβουν το ψωμί τους, τον ιδρώτα τους, το μέλλον τους. Και χτυπούν αδιάκριτα, νέους, ηλικιωμένους, παιδιά, ανάπηρους, ασθενείς. Την ώρα που τους χτυπούν όμως, γνωρίζουν πολύ καλά, ότι οι πολίτες έχουν δίκιο που διαμαρτύρονται. Κι εφόσον οι πολίτες έχουν δίκιο, άδικο έχουν εκείνοι που τους έδωσαν την εντολή να χτυπήσουν, να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Για να επικρατήσει το άδικο.

Όσοι υπηρετούν στο χώρο της Παιδείας, επέτρεψαν αδιαμαρτύρητα την καταστροφή της Ελληνικής Γλώσσας και την αλλοίωση ή καλύτερα την παραμόρφωση της Ελληνικής Ιστορίας από σύγχρονους «διανοούμενους». Έδιναν και δίνουν τον αγώνα τους οι εκπαιδευτικοί, όχι για μια καλύτερη Παιδεία αλλά για μεγαλύτερους μισθούς, για αύξηση των θέσεων εργασίας αφού από τα Πανεπιστήμια, έβγαιναν με το τσουβάλι νέοι εκπαιδευτικοί που έπρεπε να βρουν εργασία. Έτσι, γιγαντώθηκε η παραπαιδεία, έτσι καταστράφηκε η «δωρεάν» Παιδεία. Θεμιτό κάποιος να διεκδικεί έναν καλύτερο μισθό γιατί πιστεύει ότι δικαιούται μεγαλύτερη αμοιβή, αθέμιτο όμως να μην προστατεύει αυτό που υπηρετεί.

Όσοι υπηρετούν στο Υπουργείο Οικονομικών, είχαν τα χέρια δεμένα από εντολές των πολιτικών τους προϊσταμένων ή έκλειναν τα μάτια στις μεθοδεύσεις των εχόντων και κατεχόντων με αποτέλεσμα αυτοί, όχι μόνο να αποκρύπτουν έσοδα με αποτέλεσμα το Κράτος να μην εισπράττει φόρους αλλά και να βγάζουν μεγάλα χρηματικό ποσά στο εξωτερικό εξασθενώντας έτσι την οικονομία της χώρας. Όλοι γνωρίζουν (αλλά ταυτόχρονα όλοι σωπαίνουν) πως από τη μια μέρα στην άλλη, αδέκαροι πολίτες, έγιναν μέσα σε λίγα χρόνια μεγιστάνες. Αυτών το «πόθεν έσχες» δεν ελέχθηκε ποτέ. Τα λομόγια και οι απατεώνες που σύσσωμοι οι Έλληνες πολίτες ζητούν να δώσουν λόγο στη δικαιοσύνη, είναι οι ομοτράπεζοι του πολιτικού συστήματος.

Όλοι οι πιο πάνω, είμαστε ΕΜΕΙΣ! Μαζί με όλους τους άλλους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα. Που κι αυτοί έχουν ίδια συμπεριφορά απέναντι στην εξουσία, απέναντι στον ισχυρό. Είμαστε όλοι εμείς, που ζητάμε από τις κυβερνήσεις, καλύτερη ποιότητα ζωής, ισονομία, κοινωνική δικαιοσύνη.

Είμαστε όμως εξαρτώμενοι (έτσι νοιώθουμε) από την εξουσία! Φοβόμαστε μη μας απολύσουν και χάσουμε τον μισθό μας!
Φοβόμαστε μη μας μεταθέσουν και δυσκολέψει η ζωή μας! Φοβόμαστε να εκδηλωθούμε γιατί περιμένουμε την προαγωγή!
Φοβόμαστε να έχουμε δίκιο! Το δίκιο ας το βρουν οι άλλοι κι αν τελικά το πετύχουν, ωφελημένοι θα βγούμε κι εμείς!
Εμείς που δεν πολεμήσαμε, δεν αγωνιστήκαμε, για το δίκιο ΜΑΣ!

Όσοι προβάλουν σαν επιχείρημα, ότι συμμετείχαν σε διαδηλώσεις για τα δικαιώματα των εργαζομένων τους λέμε ότι διαδήλωναν και διεκδικούσαν τον δικό τους μισθό, τα δικά τους δικαιώματα ενώ πάντα αδιαφορούσαν όταν κάποια άλλη εργατική τάξη δεχότανε επίθεση από την εξουσία.

Όταν ξεκίνησε η επίθεση των μνημονιακών κυβερνήσεων κατά του ιδιωτικού τομέα, οι εργαζόμενοι στο δημόσιο, στις Τράπεζες, στους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, έμεναν απαθείς γιατί τα μέτρα δεν τους άγγιζαν.

Όταν μεθοδικά, με την τακτική της σαλαμοποίησης, οι μνημονιακές κυβερνήσεις, άρχισαν να παίρνουν απαράδεκτα οικονομικά μέτρα ανά κλάδο του Δημόσιου Τομέα κάθε φορά, τότε αντιδρούσανε οι εργαζόμενοι στον κλάδο που γινόντουσαν οι παρεμβάσεις κι οι άλλοι συνάδελφοί τους, που εργαζόντουσαν σε άλλους χώρους του δημοσίου, κοιτούσαν από μακριά. Όπως καλή ώρα γίνεται αυτές της ημέρες με τους χώρους της Παιδείας και της Υγείας.

Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι εργαζόμενοι, το 80% του πληθυσμού (μαζί με τις οικογένειές τους), ποτέ δεν στάθηκαν ενωμένοι σαν μια γροθιά, απέναντι στην απάνθρωπη και άπληστη εξουσία.

Τα συνδικαλιστικά σωματεία, παραρτήματα των κομμάτων, ποτέ δεν στάθηκαν στο ύψος των ευθυνών τους.

Γελάνε οι ξένοι όταν βλέπουν σε μια πανεργατική απεργία, άλλοι να συγκεντρώνονται στην Ομόνοια, άλλοι στο Σύνταγμα, άλλοι στο Πεδίον του Άρεως, έχοντας σαν κριτήριο όχι την διεκδίκηση αυτή καθ’ αυτή των εργατικών δικαιωμάτων αλλά την κομματική σημαία.

Αυτοί είμαστε…

Όταν θα αποκτήσουμε ψυχή που δεν θα φοβάται, που δεν θα έχει σαν οδηγό το χρήμα και τις ανέσεις, όταν δεν θα καθοδηγούμαστε από κόμματα και πολιτικούς, τότε μπορεί κάτι να αλλάξει. Γιατί θα έχει αλλάξει κι ο τρόπος που σκεφτόμαστε, γιατί θα έχουμε ιεραρχήσει διαφορετικά τις αξίες, τις προτεραιότητές μας.

Αξίες και προτεραιότητες που ποτέ παλαιότερα δεν έμπαιναν μπροστά από μεγάλα ιδεώδη, από το κοινό καλό, από το συμφέρον της χώρας και των κατοίκων της…

Για τον Τούρκο δημοσιογράφο, Μπουράκ Μπεγκντίλ τα έχουμε ξαναγράψει με αφορμή κάποιο από τα άρθρα γνώμης που δημοσιεύει. Εξειδικευμένος στα θέματα άμυνας και ανταποκριτής της αμερικανικής «Defense News» διακρίνεται, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, για την ψυχραιμία, τη μετριοπάθεια και το καθαρό του μυαλό.

Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που σε κάνει αναπόφευκτα να αναρωτιέσαι, έστω ρητορικά-θεωρητικά, τι θα γινόταν ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, εάν η κοινωνία παρουσίαζε τέτοια χαρακτηριστικά, παρά το δεδομένο, ότι η γεωγραφία ίσως και να «καταδικάζει» τις δυο χώρες σε ανταγωνιστική σχέση.

Πρόκειται για έναν δημοσιογράφο που έχει ταξιδέψει πολλάκις στην Ελλάδα, σε μια γνήσια προσπάθεια να καταλάβει καλά τι είναι αυτή η χώρα και γιατί αισθάνεται τόσο πολύ απειλούμενη από τη δική του χώρα. Κι επειδή είχε πράγματι καλή διάθεση, φαίνεται πως αντιλήφθηκε πολλά, τόσο για τον ελληικό τρόπο σκέψης, όσο και τις πραγματικές διαθέσεις της πλειοψηφίας των Ελλήνων απέναντι στην τουρκική κοινωνία, σε ανθρώπινο επίπεδο, πέρα από τις διακρατικές σχέσεις και τη γεωπολιτική…

Το άρθρο το είχαμε διαβάσει στα μέσα της εβδομάδας, όμως, ο φόρτος εργασίας δεν είχε επιτρέψει να το παρουσιάσουμε με τον τρόπο που του αξίζει. Πριν από λίγες ώρες, ο καλός συνάδελφος Μανώλης Κωστίδης, ανταποκριτής στην Τουρκία ελληνικών μέσων ενημέρωσης, ασχολήθηκε με το άρθρο.

"Χαστούκι" στην πολιτική Ερτογάν για την Χάλκη αποτελεί άρθρο γνώμης στην αγγλόγλωσση εφημερίδα Hurriyet Daily News καθώς με επιχειρήματα αναδεικνύει ανάγλυφα την διεθνή διάσταση του προβλήματος - και όχι την δήθεν ελληνοτουρκική, όπως θέλει η Άγκυρα.

Με τίτλο: «What if the Patriarch were American?» (Τι θα γινόταν αν ο Πατριάρχης ήταν Αμερικανός;) ο κ. Burak Bekdil ασκεί έντονη κριτική στην πολιτική του Τούρκου Πρωθυπουργού περί "αμοιβαιότητας" με την Ελλάδα για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής στη Χάλκη. Όπως αναφέρει χρησιμοποιώντας ένα θεωρητικό παράδειγμα, δεν είναι υποχρεωτικό κατά την Ορθοδοξία, ο Οικουμενικός Πατριάρχης να είναι Έλληνας, καθώς ο Πατριάρχης είναι ο Οικουμενικός θρησκευτικός ηγέτης όλου του Ορθόδοξου κόσμου και όχι μόνο της Ελλάδας.

Αντιφάσεις και παραδοξότητες
"Το να αναζητά την ελληνική αμοιβαιότητα είναι το ίδιο παράλογο με το να αναζητά αμοιβαιότητα για τα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας στην Σερβία ή σε οποιαδήποτε άλλη ορθόδοξη χώρα προτού αναγνωρίσει «τον Οικουμενικό Πατριάρχη ως Οικουμενικό Πατριάρχη", γράφει.

Ο αρθρογράφος, δίνοντας συνέχεια στο θεωρητικό παράδειγμά του, αναρωτιέται τι θα έκανε η Τουρκία αν ο επόμενος Πατριάρχης ήταν Τούρκος πολίτης ή αμερικανικής καταγωγής ή Λιβανέζος. Θα ζητούσε, γράφει, ο κ. Ερντογάν από την Ουάσιγκτον να βελτιώσει τα δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας στις ΗΠΑ προτού αναγνωρίσει το στάτους του ή θα ζητούσε από το Λίβανο να σταματήσει να απαγάγει Τούρκους πολίτες; Τι θα έκανε αν ο επόμενος Πατριάρχης ήταν Τούρκος πολίτης με καταγωγή από χώρα όπου δεν υπάρχει τουρκική μειονότητα;

"Θα έπρεπε να κάνουν πογκρόμ και οι Έλληνες..."
Και συνεχίζει με ένα τεραστίων διαστάσεων και βασισμένο σε ιστορικά στοιχεία, "καρφί": «Αν ο Τούρκος Πρωθυπουργός πραγματικά αναζητά αμοιβαιότητα ίσως η Ελλάδα θα έπρεπε να μειώσει την "τουρκική" μειονότητα σε μερικές χιλιάδες μέσω πογκρόμ και εκπατρισμών» αναφέρει χαρακτηριστικά ...

Είναι ένα δημογραφικό γεγονός, γράφει, ότι η «τουρκική μειονότητα» στη Ελλάδα αυξήθηκε από 129.000, το 1923, σε 150.000 σήμερα, ενώ ο ελληνικός πληθυσμός (σ.σ. στην Κωνσταντινούπολη ) μειώθηκε δραματικά από 200.000, το 1923, σε λιγότερο από 2.000 σήμερα. Και καταλήγει με το ερώτημα, γιατί οι Έλληνες στην Τουρκία εξαφανίστηκαν τον τελευταίο μισό αιώνα, ενώ οι Τούρκοι της Ελλάδας προτίμησαν να παραμείνουν στην πατρίδα τους;

Κόλαφος εκ των έσω για τον Ερντογάν και την τακτική του το άρθρο!

Πηγές Defence-Point, OnAlert

Γιατί οι Βούλγαροι τα λένε απερίφραστα κι εμείς με μισόλογα; Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μιλούν για μας; Πώς συμβαίνει να είμαστε λαλίστατοι σε θέματα που δεν θα έπρεπε, ενώ σιωπούμε σ’ αυτά που μας βλάπτουν;

Γράφει ο Μακεδών

Ελπίζω πως οι συζητήσεις που είχε ο κ. Ευ. Βενιζέλος με τον Βούλγαρο ομόλογό του κ. Κριστιάν Βιγκένιν, θα ωφέλησαν τον Έλληνα υπουργό, ο οποίος θα διαπίστωσε πως οι Βούλγαροι δεν παίζουν στο Σκοπιανό ζήτημα, που τους αφορά αν όχι εξίσου μ’ εμάς, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό.

Τόσο δια των υπουργών τους, του προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά και ανθρώπων του πνεύματος, διαμηνύουν σε πάσα ευκαιρία προς τους Σκοπιανούς, ότι είναι ανυποχώρητοι στο αίτημα να πάψουν οι Σλάβοι των Σκοπίων «να κλέβουν την βουλγαρική ιστορία». Κι ενώ εμείς αρκούμαστε σε ανούσιες ανακοινώσεις, οι Βούλγαροι είναι απόλυτοι: «Δεν πρόκειται να δεχθούμε την ένταξή σας στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, αν δεν εφαρμόσετε τους κανόνες της καλής γειτονίας».

Τι ζητούν από τους Σκοπιανούς; Να πάψουν να βαφτίζουν «Μακεδόνες» ιστορικά πρόσωπα των Βουλγάρων -ακόμη και τον τσάρο Σαμουήλ-, να πάψουν να μιλούν για «μακεδονική γλώσσα» αφού είναι βουλγαρική, και να σταματήσουν να ενισχύουν προσπάθειες δημιουργίας μειονότητας «Μακεδόνων» στην βουλγαρική επικράτεια.

Την επίδειξη «καλής γειτονίας» την προϋποθέτει και το σύμφωνο της Κοπεγχάγης, στο οποίο αναφέρονται τα κριτήρια που πρέπει να ικανοποιήσουν τα Σκόπια, προκειμένου να ορισθεί ημερομηνία έναρξης της προενταξιακής διαδικασίας για προσχώρηση στην Ε.Ε. Σ’ αυτά τα κριτήρια αναφέρθηκε ο κ. Ευ. Βενιζέλος, λέγοντας ότι πυξίδα στην πολιτική αξιολόγηση του συμβουλίου υπουργών της Ε.Ε. είναι ο βαθμός ανταπόκρισης της αιτούσας χώρας στα κριτήρια της Κοπεγχάγης και στις αρχές της καλής γειτονίας.

Εκείνο που περιέργως δεν είπε -ίσως να μη το γνωρίζει- είναι πως το θέμα της «καλής γειτονίας» περιλαμβάνεται στην Ενδιάμεση Συμφωνία, μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων, που ισχύει από το 1995, πολύ πριν από τις συζητήσεις στην Κοπεγχάγη. Και αυτό το άρθρο λησμονείται στις συζητήσεις με τον κ. Νίμιτς, οι οποίες επικεντρώνονται μόνον στην αναζήτηση ονομασίας.

Πόσο ενδιαφέρονται τα Σκόπια για την καλή γειτονία, φάνηκε και προχθές, όταν ο κ. Γκρούεφσκι επινόησε ειρωνικό χαρακτηρισμό κατά της χώρας μας, αποκαλώντας την «πρώην οθωμανική επαρχία». Θεώρησε ότι αποτελεί απάντηση προς εμάς, που αποκαλούμε επισήμως τα Σκόπια «πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας». Με αυτά τα αστειάκια, που είναι μεν καλά για τις κομματικές ομιλίες, αλλά δεν ταιριάζουν σε επίσημες τοποθετήσεις υψηλοβάθμων πολιτικών, η καλή γειτονία δεν επιτυγχάνεται. Φαίνεται δε, πως δεν την επιθυμεί ούτε για την Βουλγαρία, αφού ο Βούλγαρος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε πως «η Βουλγαρία βρίσκεται από καιρό σε διαπραγμάτευση -χωρίς μέχρι στιγμής να έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος- με την ΠΓΔΜ για τη συνομολόγηση ενός διμερούς συμφώνου φιλίας και καλής γειτονίας».

Την ίδια ώρα, τα Σκόπια ζητούν από Ελλάδα και Βουλγαρία την υποστήριξή τους για ένταξη σε διεθνείς οργανισμούς, χωρίς να κάνουν βήμα πίσω από τα όσα πράττουν σε βάρος των δύο χωρών.

Γιατί τελικά, οι Βούλγαροι τους το λένε απερίφραστα κι εμείς με μισόλογα; Γιατί αφήνουμε τους άλλους να μιλούν για μας; Πώς συμβαίνει να είμαστε λαλίστατοι σε θέματα που δεν θα έπρεπε, ενώ σιωπούμε σ’ αυτά που μας βλάπτουν;

Προχθές, ο Αλβανός υπουργός ΥΠΕΞ, κ. Μπουσάτι, δημοσίως έκανε θέμα για τις ανύπαρκτες διεκδικήσεις των Τσάμηδων. Ο Έλληνας ΥΠΕΞ τον άκουγε, και δεν έκανε ούτε νύξη για τα επεισόδια της Πρεμετής. Αντί να τους έχουμε συνεχώς κατηγορουμένους, βρισκόμαστε πάντα σε θέση απολογούμενου.

Πηγή: Βόρεια

Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, ο ανιστόρητος είναι καταδικασμένος να μην ακούει, να μη βλέπει και να μην οσμίζεται τον κίνδυνο…

Ενδεικνυόμενη λύση στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών φαίνεται να θεωρούν τη μέθοδο bail in, που εφαρμόστηκε στην Κύπρο, οι Γερμανοί και εισηγούνται την εφαρμογή της μέχρι το 2018 στις περιπτώσεις ανάγκης ανακεφαλαιοποίησης ευρωπαϊκών τραπεζών. Αυτό σε αντίθεση με άλλες χώρες που υποστηρίζουν ότι μέχρι το 2018 θα πρέπει να αναλαμβάνουν την ανακεφαλαιοποίηση οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί, σύμφωνα με την ενημέρωση της οποίας έτυχε η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, στο πλαίσιο της ενημερωτικής συζήτησης για τις εξελίξεις που αφορούν την "Tραπεζική Ένωση".

Όπως αναφέρθηκε από τον Εκπρόσωπο του Υπουργείου Οικονομικών οι Τράπεζα Κύπρου, Ελληνική Τράπεζα, Russian Commercial Bank (Cyprus) και ο Συνεργατισμός θα τεθούν υπό τον έλεγχο των ευρωπαϊκών μηχανισμών, με την επερχόμενη ένταξη τους στην εποπτεία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης από την πρώτη Νοεμβρίου 2014.

Όπως ανέφερε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Οικονομικών στην Επιτροπή Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, η συγκεκριμένη απόφαση λήφθηκε στο πρόσφατο Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ECOFIN).

Σύμφωνα με τα λεχθέντα ενώπιον της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, τα ευρωπαϊκά όργανα προωθούν τη δημιουργία του ρυθμιστικού πλαισίου εξυγίανσης που θα καθορίζει την Αρχή, η οποία θα αναλαμβάνει την εξυγίανση και ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών στο μέλλον.

Αναφέρθηκε περαιτέρω, πως σύμφωνα με το προσχέδιο, προωθείται το μοντέλο που ήδη εφαρμόστηκε στην Κύπρο, να αναλαμβάνουν, δηλαδή, με σειρά προτεραιότητας οι ιδιώτες, μετά το κράτος με πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, και αν δεν επιτευχθεί ο στόχος, να αναλαμβάνουν οι μέτοχοι και κάτοχοι αξιογράφων και τέλος οι καταθέτες.

Απώτερος στόχος των διεργασιών είναι η σύσταση του Ενιαίου Μηχανισμού Εξυγίανσης την πρώτη Ιανουαρίου 2015.

Το χρονικό κενό που δημιουργείται από τώρα μέχρι τη δημιουργία του μηχανισμού και πρόσθετα μέχρι τη συγκέντρωση ικανοποιητικών κεφαλαίων, διαδικασία που μπορεί να πάρει μέχρι και 10 χρόνια, αποτελεί σημείο τριβής.

Τέλος, ειπώθηκε ότι η Γερμανία υποστηρίζει ότι οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών μέχρι τότε, θα πρέπει να καλύπτονται από τους πιστωτές της τράπεζας, δηλαδή με bail in όπως έγινε στην Κύπρο και στον αντίποδα οι άλλες χώρες οι οποίες υποστηρίζουν ότι μέχρι το 2018 θα πρέπει να αναλαμβάνουν οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί.

Σύμφωνα με σημείωμα που κατέθεσε ενώπιον της Επιτροπής ο Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Κομισιόν στη Λευκωσία Γιώργος Μαρκοπουλιώτης ο Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός που συμφωνήθηκε στο τελευταίο ECOFIN θα αφορά τα κράτη της Ευρωζώνης και θα είναι ανοιχτός στα υπόλοιπα κράτη μέλη τα οποία επιθυμούν να συμμετάσχουν.

Στο σημείωμα αναφέρεται ακόμα ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποκτά σημαντικά καθήκοντα εποπτείας για όλα τα πιστωτικά ιδρύματα με έδρα τη ζώνη του ευρώ και θα εκτελεί τα καθήκοντα της μέσω του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού, ο οποίος θα αποτελείται από την ΕΚΤ και τις αρμόδιες εθνικές αρχές.

Στο σημείωμα διευκρινίζεται ότι η ΕΚΤ θα εποπτεύει απευθείας τις τράπεζες οι οποίες διαθέτουν άνω των 30 δις ή αποτελούν το 20% του εθνικού ΑΕΠ, ή έχουν ζητήσει, ή λάβει απευθείας οικονομική βοήθεια από τον EFSF, ή τον ESM.

Επισημαίνεται ακόμα ότι η εργασία των εθνικών εποπτικών αρχών θα είναι ενσωματωμένη στην Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό και θα αποστέλλει οδηγίες στις εθνικές εποπτικές αρχές και οι εθνικές εποπτικές αρχές θα έχουν υποχρέωση να γνωστοποιούν την ΕΚΤ τις εποπτικές του αποφάσεις.

Περαιτέρω αναφέρεται ότι διασφαλίζεται ο διαχωρισμός μεταξύ των νομισματικών και των εποπτικών καθηκόντων της ΕΚΤ με τη δημιουργία κατάλληλων δομών εντός της ΕΚΤ.

Αναφορικά με τον Ενιαίο Μηχανισμό Εξυγίανσης, σημειώνεται ότι θα συμπληρώσει τον Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό και θα διασφαλίζει ότι η εξυγίανση μιας τράπεζας θα αντιμετωπίζεται με αποτελεσματικό τρόπο και με ελάχιστο κόστος για τους φορολογούμενους και την πραγματική οικονομία.

Πηγή: Σημερινή / SigmaLive

Διαβάστε επίσης:

ΕΚΤ: Ευθύνη της τοπικής Κεντρικής ο ELA 

Κύπρος: Θρυμματίστηκε το γυαλί στη σχέση Κεντρικής-Προεδρικού