Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Μαΐ 2013



Σοκ προκαλεί δημοσιευμα - αποκάλυψη της εφημερίδας Cumhuriyet για την ύπαρξη 2.000 μελών της Αλ-Κάιντα στην Τουρκία.

Πρόκειται, αναφέρει η εφημερίδα, για Τούρκους υπηκόους, που εκπαιδεύτηκαν σε στρατόπεδα του Αφγανιστάν, Πακιστάν, Βοσνίας και Τσετσενίας.

Να σημειωθεί ότι πριν μερικές ημέρες ο Τύπος έγραψε ότι η τουρκική αστυνομία εξάρθρωσε πυρήνα του δικτύου της Αλ-Κάιντα ο οποίος σχεδίαζε επιθέσεις εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας στην Άγκυρα και συναγωγής στην Κωνσταντινούπολη, Στη διάρκεια επιχείρησης τον Φεβρουάριο στην Κωνσταντινούπολη και το Τσορλού (βορειοδυτική Τουρκία), η αντιτρομοκρατική αστυνομία συνέλαβε 12 άτομα: οκτώ Τούρκους, δύο Αζέρους και δύο Τσετσένους. Επίσης κατασχέθηκαν 22 κιλά εκρηκτικών, μετέδωσαν το τηλεοπτικό δίκτυο CNN-Türk, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Τα έγγραφα που βρέθηκαν κατά την επιχείρηση έδειξαν ότι η οργάνωση αυτή είχε ως στόχους συναγωγή και το ιδιωτικό μουσείο Κοτς στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Άγκυρα.

Επίσης, ένδειξη για την ευρεία δραση της Αλ-Κάιντα στην Τουρκία έιναι η πληροφορία που είδε ο φως της δημοσιότητας από τον τουρκικό τύπο ότι στις 8 Αυγούστου του 2012 στις μάχες του συριακού στρατού με τον λεγόμενο «Απελευθερωτικό Στρατό της Συρίας», της συριακής αντιπολίτευσης, στην περιοχή του Χαλεπιού, σκοτώθηκε ένα ηγετικό στέλεχος της τουρκικής Αλ-Κάιντα που καθοδηγούσε τις δυνάμεις της συριακής αντιπολίτευσης. Το θύμα ήταν ο Osman Karahan, Τούρκος δικηγόρος, ηγετικό στέλεχος της τουρκικής Αλ-Κάιντα. Ο Osman Karahan είχε γίνει γνωστός σαν δικηγόρος του γνωστού επίσης Σύριου ηγέτη της Αλ-Κάιντα, El Saka, που είχε συληφθεί πριν από λίγα χρόνια στην Τουρκία για την οργάνωση τρομοκρατικών επιθέσεων της Αλ-Κάιντα τον Νοέμβριο του 2003 στις συναγωγές της Κωνσταντινούπολης με πολλά θύματα.

Επιμέλεια : Λ. Λιγουριώτης


Πηγή: On Alert

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
11 Μαΐου 2013

Ο Δήμος Σαλαμίνας καλεί τους κατοίκους και τους φορείς του νησιού μας στην έκτακτη Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου στις 13-5-2013 στην αίθουσα «Δημ. Μπόγρη» και ώρα 18.00μμ, προκειμένου να τους ενημερώσει για τους άμεσους κινδύνους από τον επικείμενο αποκλεισμό της Σαλαμίνας από την Τρίτη 14-5-2013.

Συγκεκριμένα το τελευταίο χρονικό διάστημα βρίσκεται σε δικαστική εκκρεμότητα η διένεξη μεταξύ του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας και των πλοιοκτητών των Κοινοπραξιών των Ε/Γ-Ο/Γ σκαφών της Σαλαμίνας σχετικά με την εφαρμογή της 2009/20 Οδηγίας της Ε.Κ και του 6/2012 Προεδρικού Διατάγματος.

Οι Κοινοπραξίες της Σαλαμίνας θεώρησαν ότι οι συγκεκριμένες διατάξεις αφορούν τα ασφάλιστρα των ποντοπόρων πλοίων και όχι τα πλοία που κινούνται ενός λιμένος, όπως τα Ferry-boats ιδιοκτησίας τους, και τα οποία κατά την άποψη τους είναι επαρκώς ασφαλισμένα.

Για το λόγο αυτό και προκειμένου να αποφευχθεί η μετακύλιση του βάρους των επιπλέον ασφαλίστρων στο δοκιμαζόμενο οικονομικά επιβατικό κοινό, με την αύξηση τιμών των εισιτήριων, προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και αναμένετε η έκδοση αποφάσεως επί της ήδη συζητηθείσης αίτησης αναστολής.

Πλην όμως ο Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας χωρίς να αναμένει την έκδοση της δικαστικής αποφάσεως με μονομερή ενέργειά του απαιτεί από 13/5/2013 την άμεση εφαρμογή της Οδηγίας και σε περίπτωση μη συμμορφώσεως απειλεί με άμεση αποδρομολόγηση του συνόλου των σκαφών των γραμμών Σαλαμίνας –Περάματος και Φανερωμένης-Μεγαρικής Ακτής.

Ο Δήμος Σαλαμίνας θεώρει ως αποκλειστικούς υπεύθυνους όλης αυτής της δυσμενούς εξέλιξης, τον Υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας και τους αρμόδιους τεχνοκράτες του Υπουργείου του, οι οποίοι δεν μπόρεσαν όλο αυτό το διάστημα που μεσολάβησε (διάστημα συνεχών διαπραγματεύσεων) να δώσουν ενδιάμεση και αξιόπιστη λύση στον «προ των πυλών» αποκλεισμό του νησιού μας.

Στις κρίσιμες αυτές ώρες για το νησί μας ο Δήμος Σαλαμίνας θεωρεί ότι κυρίαρχο στοιχείο στις αποφάσεις του Υπουργού Ναυτιλίας δεν πρέπει να είναι το ύψος των ασφαλίστρων [τα οποία κάλλιστα μπορεί να ρυθμίσει η αναμενομένη δικαστική απόφαση] αλλά η εξασφάλιση της συνέχειας της κοινωνικής και οικονομικής ζωής των κατοίκων του νησιού μας για τους επόμενους μήνες εν όψει μάλιστα και της θερινής περιόδου.

Παράλληλα πιστεύουμε ότι κανένα ασφάλιστρο, οιουδήποτε ύψους δεν θα μπορέσει να αποτρέψει οποιοδήποτε απευκταίο αλλά δυστυχώς ενδεχόμενο αρνητικής εξέλιξης περιστατικό, [όπως πχ σε θέματα διακομιδής ασθενών] όταν έχει διαταραχθεί η πλήρης και ομαλή εκτέλεση δρομολογίων.

Τέλος τονίζουμε ότι έστω και αυτή την ύστατη ώρα ο κος Υπουργός αντί να κινδυνεύει να γίνει ο ίδιος προσωπικά υπεύθυνος δυσμενών γεγονότων θα ιεραρχήσει το κοινωνικό συμφέρον ( κάτι που έκανε και στο παρελθόν) και θα δώσει αξιόπιστη, λειτουργική και ασφαλή λύση, μέχρι την έκδοση της απόφασης του Σ τ Ε ,στο νησί μας.
Ως τότε ελπίζουμε η καθημερινότητα να συνεχίσει να έχει ομαλούς ρυθμούς.

Ο Δήμαρχος Σαλαμίνας 
Γιάννης Τσαβαρής






Η κυβέρνηση Ραχόι προχωρά στην κρατικοποίηση του 45% της Bankia, της τρίτης μεγαλύτερης τράπεζα της Ισπανίας καθώς εντείνονται οι ανησυχίες για τη βιωσιμότητα του χρηματοοικονομικού κλάδου της χώρας.

Κατά δήλωση της κεντρικής τράπεζας της Ισπανίας, η Bankia και η μητρική της BFA θεωρούν πως η μετατροπή της κρατικής βοήθειας ύψους 4,47 δισ. ευρώ σε κοινές μετοχές «είναι η πιο συνετή επιλογή για την ενίσχυση της τράπεζας». Έτσι, το Frob, το κρατικό ταμείο στήριξης των τραπεζών, θα αποκτήσει το 45% της Bankia.

Το Υπουργείο Οικονομικών της Ισπανίας δήλωσε πως η κίνηση αυτή είναι «ένα αναγκαίο πρώτο βήμα για να εξασφαλιστεί η φερεγγυότητα, η ηρεμία των καταθετών και για να αντιμετωπιστούν οι αμφιβολίες για τις κεφαλαιουχικές ανάγκες της τράπεζας».

Η Bankia, η οποία δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση επτά μικρότερων αποταμιευτικών τραπεζών το 2010 και από πέρσι είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Μαδρίτης, αναμένεται να λάβει νέα «ένεση» δημοσίου χρήματος που θα ανέλθει στα 10 δισ. ευρώ.

«Η κυβέρνηση εγγυάται την σταθερότητα του συνολικού τραπεζικού συστήματος» δήλωσε και ο πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι, ο οποίος αύριο αναμένεται να ανακοινώσει το πλήρες σχέδιο της Ισπανίας για τον τραπεζικό κλάδο με τη δημιουργία bad bank που θα απορροφήσει τα τοξικά δάνεια των τραπεζών. Χθες πάντως, το πρακτορείο Reuters ανέφερε πως η κυβέρνηση θα ζητήσει από τις τράπεζες να συγκεντρώσουν επιπλέον 35 δισ. ευρώ για προβλέψεις δανείων που αφορούν τον κλάδο ακινήτων και τα οποία προς το παρόν θεωρούνται υγιή.

Πηγή: Deal News


«Στα 150 ευρώ οι μισθοί, στα 80 ευρώ οι συντάξεις!»... Ξέραμε πάντοτε τι λέγαμε...

Του Ησαΐα Κωνσταντινίδη

Τον Φεβρουάριο του 2002, την ώρα που η Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρώπης έμπαιναν ως πρόβατα επί σφαγή στην παγίδα της Ευρωζώνης, ο γράφων βρισκόταν στο εξωτερικό. Ήταν σε ένα δείπνο, όταν ένας συνδαιτημόνας μας (σοβαρός παράγοντας του διεθνούς πολιτικού παρασκηνίου) έπιασε μαζί μας κουβέντα για το ευρώ, την είσοδο της Ελλάδας στο – δήθεν – «κοινό» ευρωπαϊκό νόμισμα κτλ.

Σε κάποια στιγμή ο συνομιλητής μας είπε στον υπογράφοντα αυτό το κείμενο: 

«Η Ελλάδα θα καταστραφεί! Την επόμενη δεκαετία οι μισθοί στη χώρα αυτή θα φτάσουν τα... 150 ευρώ, οι δε συντάξεις τα 80 ευρώ»!... 

Ασφαλώς, εάν δεν γνωρίζαμε ποιος είναι ο συνομιλητής μας αυτός (που ποτέ του δεν έπεφτε έξω και ήταν πάντοτε μετρημένος στα λόγια του), θα τον είχαμε πάρει για τρελό. Παρ’ όλα αυτά δεν θέλαμε να πιστέψουμε το εν λόγω εφιαλτικό σενάριο.

Όμως το κρατήσαμε για χρόνια στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας και ενώ ο ελληνικός λαός ζούσε την ίδια περίοδο σε έναν κάλπικο ευδαιμονισμό, με υπερκαταναλωτική μανία, βασισμένη εξ ολοκλήρου πάνω στα ξένα δανεικά. Μάλιστα, όταν λίγο καιρό μετά σε ένα ταξίδι μας στην Ελλάδα μιλήσαμε με Έλληνες φίλους για τη «μαύρη» αυτή πρόγνωση, οι Έλληνες έσκαγαν απ’ τα γέλια στο άκουσμα και μόνο αυτών των λεγομένων, θεωρώντας τα ως επιστημονική φαντασία...

Όμως τα χρόνια πέρασαν. Οι Έλληνες πια δεν σκάζουν απ’ τα γέλια. Ούτε καν χαμογελούν πια. Αντιθέτως, είναι βυθισμένοι σε μια άνευ προηγουμένου εθνική κατάθλιψη και σε ένα πρωτοφανές υπαρξιακό αδιέξοδο. Βλέπουν πια καθαρά ότι οι ζωές τους έχουν καταστραφεί. Και ότι τα παιδιά τους δεν έχουν μέλλον κανένα. Η ελληνική καθημερινότητα κατήντησε ένας ανεπανάληπτος εφιάλτης. Η Ελλάδα εκχωρείται από τον Σαμαρά και τους συμμάχους του, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, σε άδηλες ξένες δυνάμεις αντί «πινακίου φακής». Είναι φανερό ότι η χώρα μας μπήκε ξαφνικά στην περιβόητη Νέα Εποχή, όπου (δυστυχώς) ΛΙΓΟΙ θα επιβιώσουν! Ο ελληνισμός θα υποστεί εδαφικό ακρωτηριασμό και συρρίκνωση του πληθυσμού του...

Ναι, μια νέα ανείπωτη εθνική τραγωδία είναι επί θύραις. Και όπως πάντα εμείς ομιλούμε έγκαιρα. Βγήκε λοιπόν τις προάλλες η Τρόικα και... τι άραγε απαίτησε; Να καθοριστεί και στην Ελλάδα ένας κατώτατος μισθός της τάξης των 154 ευρώ (!), όπως δηλ. είναι στη Βουλγαρία και την Ισπανία!... 

Όμως, τι μας θυμίζει άραγε αυτό το νούμερο; Μήπως τα όσα μας έλεγε 11,5 σχεδόν χρόνια πριν ο πάντα άριστα πληροφορημένος συνομιλητής μας; Μήπως πρόκειται για σχεδιασμούς ετών και δεκαετιών; 

Ό,τι και να συμβαίνει, εμείς μιλήσαμε έγκαιρα. Γνωρίζαμε πάντοτε τι λέγαμε. Έτσι και τώρα: προειδοποιούμε για την επερχόμενη τραγωδία. Τότε, εκείνοι που έπρεπε δεν μας άκουσαν. Θα μας ακούσουν άραγε τώρα; Ο χρόνος τελειώνει... Για να δούμε.


Τουλάχιστον 4 εκρήξεις σημειώθηκαν σήμερα Σάββατο στην πόλη Ρεϊχανλί στην τουρκική επαρχία Χατάι, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, μεταδίδουν τα ΜΜΕ της περιοχής.
Επίσης, ανακοινώθηκε ότι πρώτα εξερράγη ένα αυτοκίνητο, που ήταν σταθμευμένο δίπλα στο δημαρχείο της πόλης.
Έχουν μεταφερθεί στα νοσοκομεία πολλοί τραυματίες, ενώ οι νεκροί (μέχρι στιγμής) είναι σαράντα (40).

Η Τουρκία θα λάβει τα κατάλληλα μέτρα για να προστατευτεί, δήλωσε σήμερα ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. «Κανείς δεν πρέπει να δοκιμάζει τη δύναμη της Τουρκίας. Οι δυνάμεις ασφαλείας της χώρας θα λάβουν τα κατάλληλα μέτρα», είπε o τούρκος υπουργός Εσωτερικών, Μουαμέρ Γκιουλέρ, από το Βερολίνο, όπου πραγματοποιεί διήμερη επίσκεψη, ενώ έκανε λόγο για προσπάθεια παρεμπόδισης της ειρηνευτικής διαδικασίας ανάμεσα στην Αγκυρα και τους κούρδους του ΡΚΚ.
Το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ντογάν έκανε λόγο για τέσσερις εκρήξεις. Η Ρεϊχανλί έχει πληγεί στο παρελθόν από πυρά της σύγκρουσης που μαίνεται στο εσωτερικό της Συρίας.
Οι επιθέσεις μπορεί να σχετίζονται με την συριακή κρίση ή με την ειρηνευτική διαδικασία ανάμεσα στην Άγκυρα και τους κούρδους αντάρτες, δήλωσε ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. «Ζούμε σε ευαίσθητους καιρούς, έχουμε μπει σε μια νέα εποχή στην διαδικασία επίλυσης του κουρδικού ζητήματος. Αυτοί που δεν μπορούν να αποδεχτούν τη νέα αυτή εποχή θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε παρόμοιες πράξεις. Ένα άλλο ευαίσθητο θέμα είναι ότι η επαρχία Χατάι (όπου σημειώθηκαν οι επιθέσεις) βρίσκεται στα σύνορα με την Συρία. Οι πράξεις αυτές μπορεί να έγιναν για να προκαλέσουν προβλήματα στα δύο αυτά ευαίσθητα θέματα», τόνισε ο Ερντογάν. 
Ο αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης και ταυτοχρόνως κυβερνητικός εκπρόσωπος Μπουλέντ Αρέντς έκρινε ότι, το συριακό καθεστώς και ιδίως ο ίδιος ο πρόεδρος Μπασάρ αλ Ασαντ είναι "ως συνήθως οι ύποπτοι", ύστερα από τις δύο εκρήξεις παγιδευμένων οχημάτων στο τουρκικό παραμεθόριο Ρεϊχανλί νωρίτερα, μετέδωσε από την Κωνσταντινούπολη το Γαλλικό πρακτορείο.
Στο μεταξύ, «με τον πλέον σθεναρό τρόπο» καταδίκασε το Παρίσι αυτά τα αιματηρά συμβάντα ο επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας Λοράν Φαμπιούς. Εξέφρασε επίσης κατόπιν αυτών την «αλληλεγγύη» της κυβέρνησης και του λαού της Γαλλίας απέναντι «στην κυβέρνηση και τον λαό της Τουρκίας».

Η Τουρκία φιλοξενεί αυτή τη στιγμή περισσότερους από 300.000 Σύρους, οι περισσότεροι από τους οποίους διαμένουν σε καταυλισμούς κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία που εκτείνονται σε 900 χιλιόμετρα. Το σημερινό συμβάν υπογραμμίζει την ένταση που επικρατεί στις γειτονικές της Συρίας χώρες από τη σύγκρουση που μαίνεται για τρίτο χρόνο πλέον στο εσωτερικό της.
Τον Οκτώβρη, πέντε Τούρκοι πολίτες σκοτώθηκαν στο Ατσάκαλε όταν βόμβα προερχόμενη από το συριακό έδαφος έπληξε την οικία τους, προκαλώντας την απάντηση στα πυρά από τουρκικής πλευράς.

Τον θυμάστε τον νεκρό Κούρδο στρατιώτη στην νεκρή ζώνη της Κύπρου που παρουσιάστηκε ως θύμα Ελλήνων; Αλεβίτες και Κούρδοι τα θύματα. Καραμπινάτη προβοκάτσια με πανομοιόμορφο χτύπημα όπως αυτά στην Δαμασκό.
Καμία από τις τουρκικές τρομοκρατικές οργανώσεις δεν έχει αναλάβει προς το παρόν την ευθύνη για τις τρομοκρατικές ενέργειες.



Γράφει ο Στάθης Διομήδης

Για ακόμη μία φορά η κυβέρνηση επέλεξε να δείξει το αυταρχικό και εκβιαστικό της πρόσωπο απέναντι σε μια ομάδα εργαζομένων. Χωρίς κανέναν διάλογο αλλά και με καμία Εθνική στρατηγική προχωρά σε νομοθετικές ρυθμίσεις μιας σειράς θεμάτων που θύματα έχουν τους καθηγητές και την παιδεία. Στόχος να γίνει πράξη μία από τις βασικές αρχές της τρόικας η πλήρης υποβάθμιση της εκπαίδευσης στην Ελλάδα.

Και για το πώς λειτουργεί η σημερινή κυβέρνηση είναι γνωστό. Περιορισμός της Δημοκρατίας, φτωχοποίηση και εξαθλίωση εργαζομένων και λειτουργών, διαθεσιμότητες, σκοτεινές αξιολογήσεις και εκφοβισμός απολύσεων για όλους τους εργαζομένους είναι στην ημερήσια διάταξη.

Από την άλλη πλευρά όμως είναι τραγικός ο τρόπος που πολιτεύεται το ανώτατο συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών. Προκηρύσσει απεργία μέσα στις πανελλαδικές εξετάσεις χωρίς να σέβεται γονείς και μαθητές που έχουν επενδύσει τους κόπους μιας ζωής πάνω σε ετούτες τις εξετάσεις. Το δίκαιο των αιτημάτων των καθηγητών, δεν μπορεί να εξισωθεί με την ψυχική υγεία εκατό χιλιάδων και πλέον νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους, που ζουν τη βάσανο της εξαντλητικής εξεταστικής περιόδου.

Η κυβέρνηση εκβιάζει τους καθηγητές εν μέσω πανελλαδικών με τα νομοθετήματά της. Ενώ ταυτόχρονα εκβιάζει ακόμη και με ΑΚΥΡΩΣΗ των πανελληνίων εξετάσεων σε περίπτωση που απεργήσει έστω και μία ΕΛΜΕ! (όπως αναφέρεται στο χθεσινό non paper που διένειμε). Η ΟΛΜΕ εκβιάζει με απεργία τους μαθητές για να υποχωρήσει η κυβέρνηση στα αιτήματά της. Είναι σίγουρο ότι τη βασική ευθύνη την έχει η κυβέρνηση καθώς θα μπορούσε να μεταφέρει τα νομοθετήματα αλλά και να κάνει και διάλογο με τους φορείς, αμέσως μετά τις εξετάσεις. Από την άλλη πλευρά η ΟΛΜΕ λειτουργεί ως μια ομάδα εργαζομένων με συντεχνιακή λογική και όχι βέβαια ως λειτουργοί που διαπλάθουν τη νέα γενιά της χώρας.

Η κυβέρνηση τρίβει τα χέρια της με την επιλογή της ΟΛΜΕ καθώς «ο κοινωνικός αυτοματισμός» (τακτική που ακολούθησαν με επιτυχία οι κυβερνήσεις Σημίτη), η αντιπαράθεση μέχρις εσχάτων δηλαδή διαφορετικών κοινωνικών ομάδων και διαφορετικών κοινωνικών συμφερόντων γίνεται πράξη με το παραπάνω αφήνοντας στο απυρόβλητο τον βασικό υπεύθυνο της κρίσης, την κυβέρνηση.

Εάν το δούμε πρακτικά το ζήτημα τι θα συμβεί επί της ουσίας; Η ΟΛΜΕ προκηρύσσει απεργία και η κυβέρνηση κάνει επιστράτευση. Άρα λοιπόν: τα κόμματα θα είναι εντάξει με την εκλογικής τους πελατεία γιατί κατακρίνουν την απεργία ή τη στηρίζουν ανάλογα το ακροατήριο, η κυβέρνηση δείχνει πυγμή με την επιστράτευση και τον αυταρχισμό, οι συνδικαλιστές πάνε στο συνέδριό τους ισχυροί και δυνατοί που τα έβαλαν μέχρι τέλους με την κυβέρνηση και όλα είναι μια χαρά για όλους.

Μια μικρή λεπτομέρεια βέβαια υπάρχει. Η αβεβαιότητα και η τρομακτική αύξηση της πίεσης που θα δεχτούν μέσα από όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου οι μαθητές και οι οικογένειές τους. Να μην ξεχνάμε εδώ ότι στο παρελθόν έχουν υπάρξει ακόμη και τραγικά περιστατικά με μαθητές που δεν άντεξαν την πίεση των εξετάσεων.

Με τη νέα γενιά δεν μπορεί να παίζει κανείς. Ούτε κυβερνήσεις ούτε συνδικαλιστές. Ο σεβασμός και η στήριξη στη νέα γενιά θα πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα στοιχεία μιας κοινωνίας και ενός πολιτικού συστήματος σε μια χώρα. Δεν είναι εχθρός οι νέοι. Είναι το λαμπρό μέλλον μια χώρας και ενός Έθνους.

Υ.Γ.1 Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στην ΟΛΜΕ πλειοψηφούν οι κυβερνητικές παρατάξεις της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚΕ. Επίσης η ΟΛΜΕ έχει συνέδριο και εκλογές τον Ιούνιο, και είναι πιθανόν η απόφαση για απεργία να εμπεριέχει και εκλογικές τακτικές των συνδικαλιστών.
Υ.Γ.2 Εάν πραγματικά κυβέρνηση και ΟΛΜΕ θα ήθελαν να καλύψουν τα κενά των εκπαιδευτικών στα σχολεία θα πρωτοστατούσαν ώστε οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί σε, οργανισμούς, βουλευτές, κόμματα, υπουργικά γραφεία, διοικητικές υπηρεσίες εκπαιδευτικών διευθύνσεων, κτλ να γυρίσουν άμεσα στην έδρα…
Υ.Γ.3 Θέλω να πιστεύω ότι η πλειοψηφία των καθηγητών που είναι αυτοί που δίνουν καθημερινή μάχη σε αντίξοες συνθήκες για να προσφέρουν εκπαίδευση στους νέους θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και θα δηλώσουν παρόν δίπλα στους μαθητές τους τις ημέρες των εξετάσεων στέλνοντας ηχηρό μήνυμα σε συνδικαλιστές, κυβέρνηση και κοινωνία.

* Ο Στάθης Διομήδης είναι αρθρογράφος, με σπουδές στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, εθελοντής διασώστης, αλλά και συντονιστής της εθελοντικής ομάδας ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.


Όπλα, κράνη, παλάσκες.... Επιστράτευση για το καλό μας βρε κουτά! Εξάλλου, το λέει και ο... Γεωργιάδης!

Επιστράτευση εκπαιδευτικών, για να σώσουν τα παιδιά μας, επιστράτευση ναυτικών για να σώσουν τον τουρισμό, επιστράτευση και νέα νομοσχέδια για να μας σώσουν από τους αντιδρώντες, τους επαίσχυντους ρατσιστές, στρατόπεδα συγκέντρωσης για να μας σώσουν από τους οικονομικούς εγκληματίες, όλοι οι Έλληνες στο στόχαστρο για να σώσουν τα τομάρια τους.
Οι μαθητές είναι η προτεραιότητα της δημοκρατικής μας κυβέρνησης, αλίμονο 35% η ανεργία στους νέους πτυχιούχους αν δεν σώσουν τα νιάτα ποιόν θα σώσουν;

Τώρα θα μου πείτε όλοι εσείς οι σκεπτόμενοι, πώς θα λειτουργήσουν τα σχολεία, που ήδη υπολειτουργούν γιατί δεν έχουν διδακτικό προσωπικό, αν απολυθούν ή μετακινηθούν πάνω από 10.000 εκπαιδευτικοί;

Θα αναρωτηθείτε- και μάλλον δίκαια πως-  τα σκέφτονται τα έρμα τα νιάτα όταν κλείνουν ή συγχωνεύουν σχολές, όταν κλείνουν σχολεία, όταν απολύουν προσωπικό;

Πώς σκέπτονται τους εργαζόμενους στον τουρισμό όταν το ΦΠΑ είναι στην ανώτερη κλίμακα, όταν τα ακτοπλοϊκά και αεροπορικά εισιτήρια ανέβηκαν μια βόλτα στο Θεό και έμειναν παρέα με την ανάπτυξη;

Πώς σκέπτονται τους ασθενείς, όταν στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν βασικά αναλώσιμα, όταν οι γιατροί και το προσωπικό είναι απλήρωτοι, όταν με τα συστήματα τους πρώτα κλείνεις ραντεβού με την αρρώστια και μετά με το γιατρό σε κοντινές ημερομηνίες παρακαλώ αλλιώς το πιο πιθανό είναι να σε προλάβει ο θάνατος;

Πώς σκέφτονται τον εργαζόμενο όταν για μια θέση εργασίας σφάζονται παλληκάρια, όταν ο βασικός μισθός είναι 450 ευρώ και το ενοίκιο για ένα σπιτάκι 300,οι τιμές στα βασικά αγαθά παραμένουν κυρίες στη θέση τους και μας κοιτούν από ψηλά;

Πώς σκέπτονται τους Έλληνες και την Ελλάδα όταν ξεπουλούν υγιείς επιχειρήσεις του δημοσίου, όταν δεν εισπράττουν ΦΠΑ από τους γεγμανούς φίλους τους, γιατί δικοί μου δεν είναι σίγουρα;

Πάντως αν το Ελληνικό δημόσιο δεν έχει ανάγκη τα δις που χρωστούν οι γερμανοί που εκμεταλλεύτηκαν το Ελ. Βενιζέλος, φαντάζομαι δεν έχει ανάγκη ούτε θέλει να εισπράξει τα 800 που χρωστώ εγώ,ή μήπως τα δικά μου τα θέλει; Ε ας έρθει να τα πάρει!

Θα επιστρατεύσει καμιά δεκαριά ειδικότητες για να έρθει να εισπράξει,και επειδή ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος, να βάλλει στη φυλακή τον οικονομικό εγκληματία των 800 ευρώ!

Τυχερό, θα σκεφτούν μερικοί-μερικοί, θα κάνω παρέα με όλους τους λεβέντες , διότι για αυτούς είναι της φυλακής τα σίδερα, Άκης, Μάκης, Λάκης, το κακό είναι ότι αποφυλακίστηκαν τα παλληκάρια Κουρής και υιός, έχασα ευκαιρία ζωής!

Αλήθεια βρε παιδιά μια και είναι η ημέρα των ερωτήσεων , που τα βρήκε τα ευρώπουλα ο Κουρής για την εγγύηση, και αν είχε 300 χιλιαρικάκια γιατί δεν πληρώνει την νέα γενιά σκλάβων που βγάζουν την εφημερίδα του; και οι μηχανισμοί που προστατεύουν τον εργαζόμενο τι κάνουν;

Α ρε επιστράτευση που τους χρειάζεται για το καλό μας ντε!

Γιατί μη μου πείτε πως δεν σας έπεισα πως όλα αυτά για τα μάτια μας μόνο γίνονται;

Μια επιστράτευση την ημέρα το κακό το κάνει πέρα!

Από ΛΟΓΙΑ και ΣΚΕΨΕΙΣ, μοντάζ Γρέκι


Ενα τρελό γλέντι, ένα μεθύσι ευτυχίας, ένα πανηγύρι ικανοποίησης συντελείται τις τελευταίες μέρες στα δελτία των «8». Μια λέξη κλίνεται σε όλες τις πτώσεις, συνοδευόμενη από ξέφρενους αλαλαγμούς χαράς:
«Αποκρατικοποίηση»!
Οι «παπαγάλοι» των «σωτήρων» έχουν ξετρελαθεί με το ξεπούλημα του ΟΠΑΠ, εύχονται νέα ξεπουλήματα, με αφορμή την επίσκεψη Σαμαρά στο Πεκίνο, διαπιστώνουν «μηνύματα εμπιστοσύνης των επενδυτών», με αφορμή την έλευση των Καναδών στο αεροδρόμιο των Σπάτων, επιδαψιλεύουν ύμνους στην κυβέρνηση, γιατί «άρχισαν επιτέλους οι αποκρατικοποιήσεις», και γενικώς βρίσκονται σε έναν παροξυσμό που θυμίζει τον αξέχαστο Αυλωνίτη να διαλαλεί την πραμάτεια του, φωνάζοντας:
«Περάστε κύριοι, ό,τι πάρετε ένα τάληρο, κύριοι»...

Παρατήρηση πρώτη: Η πραμάτεια του Αυλωνίτη ήταν δική του. Αυτά που ξεπουλάει ο Σαμαράς, ο Στουρνάρας, το ΤΑΙΠΕΔ και η κομπανία των «8», από επιχειρήσεις μέχρι φράγματα (!), κι από υποδομές στρατηγικού χαρακτήρα μέχρι νερό, γη και θάλασσα (!), από πού τα φέρανε; Από το σπίτι τους;
Παρατήρηση δεύτερη: Αν αυτό το ξεπούλημα είναι «αναπτυξιακό» και «φιλολαϊκό», γιατί η Ελλάδα δε γνώρισε καμία φιλολαϊκή ανάπτυξη, παρά τις Ούλεν, τις Πάουερ, τις Πεσινέ, τους Τομ Πάπας, τους Ωνάσηδες, τους εθνικούς εργολάβους, τους εθνικούς προμηθευτές και τους εθνικούς «νταβατζήδες», που της πίνουν το αίμα από συστάσεώς της;
Παρατήρηση τρίτη: Επειδή το δικό τους κράτος είναι παρακολούθημα των μονοπωλίων. Επειδή το δικό τους κράτος τα πιάνει από τις ιδιωτικές «Ζήμενς». Επειδή το δικό τους κράτος τα βάρη των ιδιωτικών «Λίμαν Μπράδερς» στις ΗΠΑ, των ιδιωτικών «Μπάνκια» στην Ισπανία, των ιδιωτικών τραπεζών στην Ελλάδα τα φορτώνει στο δημόσιο ταμείο και από εκεί στην πλάτη των λαών, από πού προκύπτει ότι το ξεπούλημα είναι το «αντίδοτο», τάχα, στο συνειδητά και ταξικά ξεπουλημένο δικό τους κράτος, ενώ στην πραγματικότητα το ξεπούλημα συνιστά τη συνέχεια και την προέκταση αυτού ακριβώς του ξεπουλημένου - δικού τους - κράτους.
Παρατήρηση τέταρτη: Αν ο λεγόμενος δημόσιος τομέας δουλεύει για λογαριασμό των ιδιωτών κι αν οι μέχρι τώρα κερδοφόροι τομείς του δούλευαν και δουλεύουν για λογαριασμό των «αφεντικών», από πού προκύπτει ότι το ολικό ξεπούλημά τους θα είναι υπέρ του λαού και όχι εις βάρος του λαού, όπως συνέβαινε με το έως τώρα μερικό ξεπούλημά τους;

Ας σταθούμε λίγο στο τελευταίο:
Λένε ότι άμα ξεπουλήσουν τα πάντα θα μειωθεί το χρέος, θα μειωθούν τα ελλείμματα, θα μειωθεί η ένταση της λιτότητας.
Ξεπερνάμε την απάτη πως, ξεπουλώντας κερδοφόρους τομείς θα μειώσουν το χρέος, και μάλιστα τη στιγμή που στερούν έσοδα και κέρδη από το Δημόσιο για να τα χαρίσουν απευθείας στους κεφαλαιοκράτες!
Θυμίζουμε, πρώτον:
To έτος 2000 το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν 139,2 δισ. ευρώ.
Το 2004 το δημόσιο χρέος είχε ανέλθει στα 201,2 δισ. ευρώ.
Το 2009 το δημόσιο χρέος έφτασε στα 298,5 δισ. ευρώ.
Το 2012 το δημόσιο χρέος, και μάλιστα παρά το «κούρεμα», έφτασε στα 305 δισ. ευρώ.
Θυμίζουμε, δεύτερον:
Εως το τέλος της δεκαετίας του 2000 είχαν ξεπουλήσει και ξαναξεπουλήσει τον Σκαραμαγκά και όλη σχεδόν τη ναυπηγική βιομηχανία. Είχαν ξεπουλήσει την ΑΓΕΤ, τον ΟΤΕ, το 90% του τραπεζικού τομέα, το λιμάνι του Πειραιά, την «Ολυμπιακή», τους οδικούς άξονες της χώρας, το 48,5% της ΔΕΗ, το 38% της ΕΥΔΑΠ, το 64% από τα «Ελληνικά Πετρέλαια», το 49% του ΟΠΑΠ, το 92% της Εθνικής Τράπεζας, το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», τη γέφυρα του Ρίου κ.ο.κ.
Και ρωτάμε:
Την περίοδο που συνέβησαν όλα αυτά τα ξεπουλήματα, κι αν τα ξεπουλήματα είναι «καλά», είναι «επενδυτικά», είναι «αναπτυξιακά», πολύ περισσότερο αν τα ξεπουλήματα είναι «σωτήρια» από το χρέος, τότε γιατί το χρέος από το 2000 μέχρι το 2012 - ενόσω δηλαδή συνέβησαν αυτά τα ξεπουλήματα - υπερδιπλασιάστηκε;
 
Η απάντηση είναι προφανής, την έχουμε επισημάνει πολλάκις και θα την επαναλάβουμε:
Δεν ξεπουλάνε για να μειώσουν τα χρέη, αλλά για να ενισχύσουν την κερδοφορία της ολιγαρχίας, παραδίδοντάς της, για να ξεζουμίσει, ό,τι απέμεινε από τη δημόσια περιουσία.
Δεν ξεπουλούν για να «πληρώσουν τα χρέη της χώρας». Ξεπουλούν για να εκπληρώσουν το μόνο χρέος που αναγνωρίζουν και το μόνο «χρέος» που τους καθοδηγεί: Το ταξικό τους χρέος απέναντι στα μονοπώλια και τους κεφαλαιοκράτες που υπηρετούν.


Υπάρχει ένας απίστευτος αριθμός αυτοκτονιών αυτά τα τρία τελευταία χρόνια. Σας φαίνεται φυσιολογικό; Δηλαδή είναι λογικό να υπάρχει τέτοια αύξηση συνανθρώπων μας που αυτοκτονούν γιατί έχουν πέσει σε μεγάλα βάσανα; Σε δυσκολίες; Σε απόγνωση; Ένας λαός σαν τον δικό μας που έχει γνωρίσει μεγάλη φτώχεια, πολέμους, διωγμούς, δυστυχίες, εμφυλίους, ξαφνικά αρχίζει και πηδάει από τα παράθυρα, κρεμιέται, πατάει τη σκανδάλη γιατί ήρθε το μνημόνιο και φτωχύναμε; Υπάρχει κάτι πολύ παράξενο σ΄αυτή την ιστορία. Θυμάστε, πιο παλιά,  στο κύκλο σας, φίλους, συγγενείς, συναδέλφους που μαθαίνατε πως αντιμετωπίζουν κάποιο μεγάλο προσωπικό δράμα να αυτοκτονούν, σε τέτοια συχνότητα; Άνθρωποι που μέχρι πριν τέσσερα χρόνια δεν πέρναγε καν στην άκρη του μυαλού τους σαν σκέψη;

Και τα συσσίτια; Χιλιάδες άνθρωποι στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ; Χωρίς να είναι πόλεμος, χωρίς να υπάρχει κατοχή; Κι άλλοι εκατοντάδες ζητιάνοι, άστεγοι να κοιμούνται στις σκάλες στις πλατείες, κάτω από γεφύρια, να ζητιανεύουν, να παρακαλάνε, άνθρωποι που μέχρι πριν λίγο καιρό αναθρέφανε οικογένεια, δουλεύανε δυο και τρεις δουλειές, ρισκάρανε, ξεπερνάγανε με το κεφάλι ψηλά προβλήματα οικογενειακά, αρρώστιας, αποτυχίας ή ότι άλλο;

Τόσοι πολλοί άνθρωποι με το πρώτο ζόρι, μια φτωχοποίηση, μια προσωπική χρεοκοπία, το ζόρι της ανεργίας, ή τα χρέη, να δείχνουν έτσι απελπισμένοι, με μηδενικό κουράγιο, με μηδενική δυναμικότητα να παλέψουν, να αγριέψουν, να σηκώσουν κεφάλι, να αγωνιστούν;


Αυτό δεν είναι οικονομική κρίση. Είναι ο μπαμπούλας! Μια σκιά που πλάκωσε τους ανθρώπους στον ύπνο και τους πήρε την ανάσα. Δεν υπάρχει λογική αντιστοιχία μεταξύ φτωχοποίησης και τέτοιας απελπισίας κι αδυναμίας να πάρει κάποιος τη ζωή στα χέρια του. Εκτός κι δεχτούμε πως η κοινωνία μας ήταν ένα φοβισμένο παιδί που κοιμόταν με παραμύθια κι ανοιχτό το φωτάκι στο δωμάτιο τις νύχτες και κάποιος του το έσβησε και το τρόμαξε. Αυτό που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι απλά το άδειασμα της τσέπης. Είναι το άδειασμα κάθε ενέργειας μέσα από τον άνθρωπο. Είναι ένας πρωτόγνωρος φόβος να κοιτάξει κάποιος την ντουλάπα της ζωής του γιατί έχει πεισθεί πως εκεί μέσα κάτι κακό τον περιμένει. κι είναι ανήμπορος να το πολεμήσει.


Περισσότερο από κρίση μοιάζει με αρρώστια. Μια μόλυνση που απλώνεται σιγά σιγά σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, με πολύ άσχημα συμπτώματα και μηδενικές αντιστάσεις. Φόβος, κακομοιριά, κλάψα από τη μία και βία, βαρβαρότητα, μίσος, σκοτεινιά στον αντίποδα. Και όχι μια κοινωνία δεν δημιουργεί μια τέτοια "σκιά" από πάνω της, χωρίς να έχει προηγηθεί πολύ βαθύ σκάψιμο στα θεμέλιά της. Η μετάλλαξη της κοινωνίας σε τρομαγμένο παιδάκι έχει ξεκινήσει πολύ πριν το μνημόνιο.


Πρέπει να σου ξηλώσουν όλες τις αντιστάσεις, να σε πείσουν πως είσαι ελάχιστος, ασήμαντος, χωρίς καμιά ελπίδα για να μπορείς έτσι άμεσα να μετατρέπεσαι σε αυτοκτονικό, καταθλιπτικό, σε ζητιάνο, σε τρομοκρατημένο. Πρέπει να σου έχουν αφαιρέσει αξίες δυνατές που σε κρατάνε στη ζωή. Πρέπει να σε έχουν φυλακίσει ολοκληρωτικά στο εγώ σου για να μην μπορείς να πιαστείς από πουθενά. Οι πατεράδες μας οι παππούδες μας πέρασαν πολύ μεγαλύτερη φτώχεια. Μηδενικές ευκαιρίες. Φεύγανε μ΄ενα τρύπιο παπούτσι και με άδειες τσέπες με σαπιοκάραβα στην άλλη άκρη της γης για να βρουν τη τύχη τους. Κάνανε ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους, με μεγάλα βάσανα. Και το δελτίο των αυτοκτονιών ήταν ελάχιστο. Τα συσσίτια τα είδαμε μόνο στη κατοχή. Οι ζητιάνοι ήταν λίγοι. Δεν μπορεί έτσι σε δυο και τρεις γενιές μέσα να γίναμε τόσο ανήμποροι.


Οχι, αυτό που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι αδυναμία αντίστασης. Είναι αδυναμία αγάπης. Αγάπης για τη ζωή, αδυναμία αναγνώρισης της αληθινής αξίας της, αδυναμία προσέγγισης των ανθρώπων που στέκονται δίπλα  μας, αδυναμία να εκφράσουμε τα όνειρά μας.


Δεν βρίσκεται η ελληνική οικονομία σε ένα τούνελ. Οι έλληνες βρίσκονται στο τουνελ που έχουν σκάψει γύρω από τον ευατό τους. Οι διαμορφωτές συνειδήσεων δεν λειτουργούν πλέον με όρους πατριωτικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, λειτουργούν ξεκάθαρα σε ψυχολογικό επίπεδο. Δεν χρειάζεται να προκαλέσεις φόβο πχ για μια απειλή πολέμου, ή για μια αλλαγή καθεστώτος. Εστιάζουν στα ουσιαστικά αποθέματα του κάθε ανθρώπου και του τα αφαιρούν. Δεν χρειάζεται να κυνηγήσεις κάποιον για τα πολιτικά του φρονήματα. Αντί να του αφαιρέσεις την ελευθερία του, του αφαιρείς τη δυνατότητα να τη διεκδικεί.


Το μνημόνιο δεν είναι απλά ένα οικονομικό πρόγραμμα λιτότητας. Είναι ένα φαινόμενο nocebo στη ψυχολογία των πολιτών. Ενα ωραίο πρωί, αρχίζεις να βομβαρδίζεις το πλυθησμό με την ίδια απειλητική είδηση. Αν δεν κάνουμε αυτό που λένε οι δανειστές, χαθήκαμε. Βάζεις μπροστά επιστήμονες, δημοσιογράφους, πνευματικούς υποτίθεται ανθρώπους, να παπαγαλίζουν συνέχεια την ίδια ιδέα. Μοιραία σε κάθε κίνηση που συνδυάζεται σε ανυπακοή κατά των δανειστών, οι πολίτες διστάζουν γιατί φοβούνται το μοιραίο. Η αντίσταση κάνει κακό. Αν πούμε όχι χαθήκαμε. Λέγοντας όμως ναι πάλι βλέπουμε πως χανόμαστε. Αρα αδιέξοδο ΧΩΡΙΣ ΛΥΣΗ,  άρα μπλοκάρισμα όλων των μηχανισμών προστασίας. Κατάθλιψη, τρέλα, αυτοκτονία, βίαιες αντιδράσεις, περιχαράκωση της κοινωνίας γύρω από το προσωπικό αγώνα επιβίωσης της κάθε μονάδας.


Είναι καλά εκπαιδευμένη μια κοινωνία που λάμβανε συνεχώς φάρμακα placebo κι αισθανόταν υγιής να αισθανθεί αυτόματα άρρωστη μόλις της τα αφαιρέσεις. Η ελληνική κοινωνία τις τελευταίες γενιές επιβίωνε με ψέματα. Δεν γνωρίζει τις πραγματικές τις δυνατότητες, δεν γνωρίζει τους τρόπους αντίστασης στη μόλυνση γιατί δεν μπορεί να κατανοήσει γιατί νοσεί. Εχει πεισθεί πως είναι εν δυνάμει ασθενής. Ακόμα κι αν δεν έχει συμβει τίποτα το αληθινά τραγικό σε κάποιον, εκείνος ΦΟΒΑΤΑΙ πως θα του συμβεί και περιμένει απραγος, τιμωρημένος. Εγώ φταίω, εσύ φταιες, όλοι μας φταίμε.


ΦΟΒΟΣ, ΕΝΟΧΗ, ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

Το νοσηρό τρίπτυχο. Γεμίζουν οι αποθήκες με τρόφιμα μη τυχόν και συμβεί κάτι φοβερό. Κάνουμε ότι μας ζησήσουν στη δουλειά ακόμα και τα πιο παράλογα πράγματα μη τυχόν και μείνουμε άνεργοι. Κρυβόμαστε στο σπίτι μη τυχόν και στοχοποιηθούμε. Κάνουμε ουρές στη ΔΕΗ για διακονισμούς μη τυχόν και μας κόψουν το ρεύμα. Κάνουμε διακανονισμούς στην εφορία μη τυχόν και μας πάρουν το σπίτι. Φοβόμαστε νοιώθωντας πως εμείς φταίμε και έχοντας χάσει κάθε ελπίδα γιατί δεν υπάρχει έξοδος.


Κι όσοι έχουν τη δυνατότητα κάνουν κάτι πιο δραστικό. Ανοιγουν τη πόρτα από το σκοτεινό δωμάτιο και το σκάνε. Είτε με τον πιο θλιβερό τρόπο, αφαιρώντας τη ζωή τους είτε φεύγοντας μακριά. Σε άλλες χώρες. Χωρίς να κοιτάζουν πίσω. Μη τυχόν και γίνουν στάχτη...


Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι κάνουμε εδώ μέσα όσοι γράφουμε για όλα αυτά. Τίποτα το σπουδαίο. Μοιραζόμαστε κοινές σκέψεις με πολλούς άλλους. Κοινά συναισθήματα. Οχι γιατί θα αλλάξει κάτι. Απλά αποδεικνύουμε στους εαυτούς μας πως μπορούμε, ακόμα, τουλάχιστον να σκεφτόμαστε. Υπάρχουν καλέσματα προς τα έξω. Ελάχιστοι συμμετέχουν. Γιατί; Γιατί δεν πιστεύει κανείς τίποτα. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από μια εκδήλωση διαμαρτυρίας. Ενας ασθενής δεν γιατρεύεται αν αρχίζει να διαμαρτύρεται γι΄αυτό που του έχει συμβεί. Για να ελπίζει στην γιατρειά του πρέπει πρώτα να αναγνωρίσει από τι πάσχει.


Κι αυτό έχω την εντύπωση πως δεν το γνωρίζουμε ούτε κατά προσέγγιση.


Από vasiliskos2, μοντάζ Γρέκι

Γιατί πέρασαν στα ψιλά οι αθωωτικές αποφάσεις για τον “Πανίκα”;

Και όμως καθημερινά το τοπίο αλλάζει και αποσαφηνίζεται πλέον η «θολούρα» που συγκεκριμένοι κύκλοι θέλησαν να δημιουργήσουν, γύρω από το όνομα και την προσωπικότητα του Παναγιώτη Ψωμιάδη.

Ένας αβυσσαλέος πόλεμος επικοινωνιακής λάσπης, ενός πολέμου αριστοτεχνικά συντονισμένου, έχει ξεσπάσει σε βάρος ενός πολιτικού ανδρός που εδώ και τρεις δεκαετίες δοκιμάζεται στην πιο δύσκολη αρένα, σε διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και βγαίνει
νικητής, χάρη στο τεράστιο έργο του, στην αγάπη και στην εμπιστοσύνη των πολιτών.

Αθώος ο Παναγιώτης Ψωμιάδης για τις αμμοληψίες στον Αξιό, αθώος για την υπόθεση της μεταφοράς μαθητών, αθώος για την κατηγορία της ρύπανσης του περιβάλλοντος στη λίμνη Κορώνεια, αθώος για την κατηγορία της συκοφαντικής δυσφήμησης που είχε υποβάλλει ο Μιχάλης Τρεμόπουλος για το θέμα των Σκοπίων, αθώος στην κατηγορία της παράβασης καθήκοντος για πολεοδομικές παραβάσεις στα Βρασνά. Αυτές, όμως, οι δικαστικές αποφάσεις πέρασαν στα «ψιλά» των εφημερίδων. Αν είχε καταδικαστεί, θα ήταν (πάλι) πρωτοσέλιδο…

Το «αμάρτημα» του Παναγιώτη Ψωμιάδη δεν είναι ότι επέβαλε χαμηλότερα πρόστιμα, μια νόμιμη διαδικασία που οι γνωρίζοντες ξέρουν καλά ότι ακολουθείται σε όλη την Ελλάδα. Ο Ψωμιάδης έγινε «κόκκινο πανί» γιατί μιλούσε ελεύθερα και συνεχίζει ακόμη να μιλά για πράγματα που «ενοχλούν».

Ο άνθρωπος που έχουν βάλει στο στόχαστρο δεν υπήρξε ποτέ «υπάκουος», αχυράνθρωπος και κλακαδόρος του συστήματος. Και αυτό το «αντάρτικο», το βρίσκει πλέον μπροστά του. Άσχετα αν ο ίδιος ήταν πάντα ο άνθρωπος των «επικίνδυνων» αποστολών.

Με τις δικές του πλάτες, εκμεταλλευόμενοι τη δική του δημοφιλία και δυναμική, αναρριχήθηκε σειρά προσώπων στην ελληνική και ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Πολλοί εξ αυτών που κάποτε κρατούσαν στασίδι έξω από το γραφείο του, τον παρακαλούσαν για να εξασφαλίσουν την υποστήριξη του, τώρα είναι εξαφανισμένοι. Βουλευτές, δήμαρχοι, πρόεδροι φορέων και οργανισμών, όλος ο καλός ο κόσμος. Αλλά είπαμε, δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται.

Πρωτοπαλίκαρο του συστηματικού πολέμου σε βάρος του Ψωμιάδη, ο γνωστός οικολόγος Μιχάλης Τρεμόπουλος. Με μια ρητορική που αγγίζει τα όρια της εμπάθειας, κατόρθωσε να γίνει συμπαθής στο σύστημα, ένας «βολικός σύμμαχος», που εκμεταλλεύτηκε τον κυοφορούμενο «αντι -Ψωμιαδισμό», ώστε να φτάσει ακόμη και στα έδρανα του Ευρωκοινοβουλίου.

Φαίνεται, όμως, πλέον, πως κάτι αλλάζει. Η αλήθεια δεν μπορεί να καταργηθεί. Στο δικαστήριο της 19ης Απριλίου, όπου ο Π. Ψωμιάδης αθωώθηκε στη μήνυση που είχε καταθέσει εις βάρος του ο Μιχ. Τρεμόπουλος για συκοφαντική δυσφήμιση για το θέμα της ονομασίας της Μακεδονίας, ο κεντρικός μάρτυρας κατηγορίας Ιωάννης Σιάνης, παραπέμφθηκε για ψευδορκία. Θυμίζουμε μόνο, πως ο εν λόγω κύριος είναι ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας στις επόμενες δίκες που ακολουθούν (45άρια και δρόμος Ωραιοκάστρου), με την αξιοπιστία του πλέον να καταρρέει.

Όλα παίρνουν το δρόμο της δικαίωσης, παρά τον τιτάνιο δικαστικό αγώνα που δίνει ο ίδιος εδώ και τόσο καιρό. Η Δικαιοσύνη μέχρι και σήμερα έχει ελέγξει τα πάντα.
Δεν έχει διαπιστωθεί, ούτε καταγραφεί, ούτε αποδοθεί στον Παναγιώτη Ψωμιάδη, ή παραμικρή μομφή κατάχρησης – υπεξαίρεσης ή προσωπικού οικονομικού οφέλους. Μέχρι και σήμερα, κανείς δεν μπορεί να καταλογίσει στον Παναγιώτη Ψωμιάδη πως έχει καταχραστεί έστω κι ένα ευρώ. Και η οριστική δικαίωση, είναι βέβαιο πως στο τέλος θα έρθει.

Ι.Ν.


Αντιλαμβάνομαι πλήρως την αγωνία των υποψήφιων των πανελλαδικών εξετάσεων, των γονιών τους και οποιουδήποτε άλλου ενδιαφερομένου, σχετικά με την πιθανή απεργία των εκπαιδευτικών. Όπως αντιλαμβάνομαι την αγωνία των επιβατών του Μετρό και λοιπών ΜΜΜ, όταν απεργούν οι εργαζόμενοι του Μετρό και λοιπών ΜΜΜ.

Όπως αντιλαμβάνομαι την αγωνία των ασθενών όταν απεργούν οι φαρμακοποιοί. Όπως αντιλαμβάνομαι την αγωνία των περιπτεράδων που πουλάνε παγωτά όταν απεργεί η ΔΕΗ. Όπως αντιλαμβάνομαι την αγωνία των ασφαλισμένων όταν απεργούν οι ιδιώτες γιατροί διακόπτοντας τη σχέση τους με τον ΕΟΠΥΥ.


Αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρέπει να απεργεί κανείς. Να μη διεκδικεί κανείς. Είναι κατανοητό όλο αυτό. Στα χρόνια που ζούμε, τα πάντα είναι κατανοητά και όλα τα αδύνατα έχουν γίνει δυνατά. Επίσης, αντιλαμβάνομαι την ανάγκη των κυβερνήσεων να δημιουργούν εντάσεις με τους εργαζόμενους ώστε να τους οδηγούν σε απεργίες και κατόπιν να επιβάλουν το μέτρο της επίταξής τους, με σκοπό να κάνουν επίδειξη δύναμης και να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό σε αυτό το μπουρδέλο.

Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι είναι η κίνηση της «προληπτικής επιστράτευσης» που αποφασίστηκε για την πιθανή απεργία των εκπαιδευτικών. Όπως αναγράφεται στο Σύνταγμα:

«Σύνταγμα του Κράτους       
MEPOΣ ΔEYTEPO – Aτομικά και κοινωνικά δικαιώματα
Αρθρο 23 – (Συνδικαλιστική ελευθερία)      

1. Tο Kράτος λαμβάνει τα προσήκοντα μέτρα για τη διασφάλιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας και την ανεμπόδιστη άσκηση των συναφών μ’ αυτή δικαιωμάτων εναντίον κάθε προσβολής τους, μέσα στα όρια του νόμου.

2. H απεργία αποτελεί δικαίωμα και ασκείται από τις νόμιμα συστημένες συνδικαλιστικές οργανώσεις για τη διαφύλαξη και προαγωγή των οικονομικών και εργασιακών γενικά συμφερόντων των εργαζομένων.


Απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς και σ’ αυτούς που υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας. Tο δικαίωμα προσφυγής σε απεργία των δημόσιων υπαλλήλων και των υπαλλήλων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, καθώς και του προσωπικού των κάθε μορφής επιχειρήσεων δημόσιου χαρακτήρα ή κοινής ωφέλειας, που η λειτουργία τους έχει ζωτική σημασία για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου, υπόκειται στους συγκεκριμένους περιορισμούς του νόμου που το ρυθμίζει. Oι περιορισμοί αυτοί δεν μπορούν να φθάνουν έως την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας ή την παρεμπόδιση της νόμιμης άσκησής του.»  


Κατόπιν τούτου και ασχέτως με το αν συμφωνώ ή διαφωνώ με την πιθανότητα απεργίας των εκπαιδευτικών μέσα στις Πανελλήνιες , το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι το ΣΥΝΤΑΓΜΑ του Κράτους απεργεί. Κι επειδή δε μπορεί ένα ΣΥΝΤΑΓΜΑ Κράτους να απεργεί, εφόσον δεν ισχύει γίνεται ξεκάθαρο ότι έχει καταλυθεί. Σχετικά με την κατάλυση του ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ του Κράτους, έχει προβλεφθεί το εξής:

«Σύνταγμα του Κράτους

MEPOΣ TETAPTO – Eιδικές τελικές και μεταβατικές διατάξεις
TMHMA Δ΄ – Aκροτελεύτια διάταξη
‘Αρθρο 120 – (Ακροτελεύτια διάταξη)

  1. Tο Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την E΄ Aναθεωρητική Bουλή των Eλλήνων, υπογράφεται από τον Πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Yπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις ένδεκα Iουνίου 1975.

2. O σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Eλλήνων.

3. O σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Αθήνα, 18 Aπριλίου 2001»


Από τη στιγμή, λοιπόν, που όχι μόνο δεν υπάρχουν πολίτες να υπερασπιστούν το Σύνταγμα, αλλά πολλοί πολίτες υπερασπίζονται την κατάλυσή του, το συμπέρασμα είναι ότι έχουν καταργηθεί οι πολίτες. Καθόλου ενθαρρυντικό βέβαια, αλλά ποιος είπε ότι η πραγματικότητα είναι πάντα βολική για το Σύνταγμα, την ελευθερία και τη Δημοκρατία;

Αν αύριο κάποιος από εκείνους που σήμερα υπερασπίζονται ή με τη σιωπή τους συναινούν στην κατάλυση του Συντάγματος, επικαλεστεί το Σύνταγμα για να υπερασπιστεί τα δικά του συμφέροντα, ας πάει πρώτα να ρίξει μια μεγάλη φτυσιά στον καθρέφτη του. Θα είναι το πιο έντιμο πράγμα που θα κάνει στη ζωή του.


Από τον ΚΑΡΤΕΣΙΟ, μονταζ Γρέκι
Γράφει ο Νίκος Χιδίρογλου

Ο Τούρκος πρωθυπουργός, άφησε ανοικτό το ενδεχόμενο η Αγιά - Σοφιά να λειτουργήσει εκ νέου ως τζαμί. Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που Τούρκος αξιωματούχος τονίζει κάτι τέτοιο. Κάθε μέρα, μα κάθε μέρα που περνάει όμως, οι Τούρκοι βεβαιώνουν με τα πεπραγμένα τους, πως δεν έχουν καμία απολύτως διάθεση για ειρηνική συνύπαρξη με τους Έλληνες. Και έτσι, πρώτοι αυτοί ακυρώνουν τους εδώ διεθνιστές ή νεοφιλελεύθερους παραμυθάδες της «ελληνοτουρκικής φιλίας». Τους παραμυθάδες, που κάποτε μας έθεταν διλήμματα του τύπου «βούτυρο ή κανόνια», ή χόρευαν αλήστου μνήμης εξευτελιστικά ζεϊμπέκικα ενώπιον Τούρκων αξιωματούχων, ή μας έλεγαν κουταμάρες του στιλ ότι «σύνορα που τα διασχίζουν εμπορεύματα, δεν τα διασχίζουν στρατοί». Τους παραμυθάδες που δεν πτοήθηκαν καν, όταν δολοφονήθηκε από τους Τούρκους στις 23 Μαΐου 2006, ο ΗΡΩΑΣ σμηναγός Κωνσταντίνος Ηλιάκης.

Όπως έγινε γνωστό προ ημερών δια του κυπριακού Τύπου, οι Τούρκοι προχώρησαν σε οργανωμένη μετακίνηση οστών, με στόχο την απόκρυψη μαζικού τάφου Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα. Και αυτό γράφτηκε, καθώς η Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους ανακάλυψε σημείο ταφής στον Κορνόκηπο, «όπου βρέθηκαν μόνο οστά από γόνατα, ελάχιστα δόντια και λίγα ψιλοθρυμματισμένα κόκαλα. Αριθμητικά τα οστά που βρέθηκαν θα μπορούσαν να ανήκουν σε ένα μόλις άτομο, ωστόσο οι εξετάσεις DNA που έγιναν ταυτοποίησαν τα ευρήματα με 29 Ελληνοκύπριους νεαρούς στρατιώτες του 361 Τάγματος Πεζικού».

Και διαβάζουμε παρακάτω: «Οι κηδείες των ταυτοποιηθέντων Ε/Κ γίνονται τις τελευταίες μέρες και συνεχίζονται, χωρίς ωστόσο να έχει ξεκαθαρίσει αν ο κύριος όγκος των λειψάνων βρίσκεται κάπου αλλού ή έχει καταστραφεί τελειωτικά. Το όλο θέμα φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της εκκένωσης ομαδικών ταφών και μετακίνησης οστών που γίνεται, είτε για κάλυψη προσωπικής ανάμειξης σε κτηνωδίες του 1974, είτε οργανωμένα για απόκρυψη ομαδικών ταφών. Για τον τάφο των Ε/Κ στον κατεχόμενο Κορνόκηπο πληροφορίες και μαρτυρίες αναφέρουν ότι η μετακίνηση έγινε το 1996 με ένα φορτηγό και μια μπουλντόζα. Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι η μετακίνηση έγινε λόγω άσκησης του κατοχικού στρατού».

Την ίδια ώρα μαθαίνουμε για την τουρκική εμμονή για έπαρση της τουρκικής σημαίας σε όσες μαρίνες εντός της ελληνικής επικράτειας έχουν πλέον περάσει στα χέρια εταιρειών που εκπροσωπούν τουρκικά συμφέροντα. Με λίγα λόγια, τίποτα στην τουρκική συμπεριφορά έναντι της Ελλάδας δεν έχει αλλάξει. Το αντίθετο: οι Τούρκοι, προωθώντας το συνεχή εποικισμό της χώρας μας με τριτοκοσμικούς λαθρομετανάστες, προσπαθούν να διαβρώσουν τον εθνικό κορμό της χώρας μας.

Αυτό, το κάνουν χέρι-χέρι με τις ΜΚΟ της Νέας Τάξης Πραγμάτων (βλ. Σόρος και σία) και την εθνομηδενιστική αριστερά, η οποία, λόγω της αρρωστημένης προσκόλλησής της σε αδιέξοδα ιδεολογήματα, αδυνατεί να κατανοήσει ποιο είναι το πραγματικό γεωπολιτικό διακύβευμα στην περιοχή μας. Φυσικά, το να περιμένει κανείς να κατανοήσει η αριστερά το στοιχειώδες, ότι δηλαδή, η ανίερη συμμαχία της με τους εχθρούς της χώρας, στρέφεται κατά της Ελλάδας, είναι μάλλον μάταιο και χάσιμο χρόνου. Θυμίζουμε εδώ τα όσα έχουν πει για τα Ίμια και τα σύνορά μας, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ή τις αμέτρητες προδοσίες του ΚΚΕ (πχ θέσεις της 5ης Ολομέλειας για την Μακεδονία μας) στη διάρκεια του 20ου αιώνα.

Ο γράφων, είναι επιζών της κυπριακής τραγωδίας. Δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ. Η λήθη, αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο των εθνομηδενιστών. Και όσον αφορά στα εθνικά μας θέματα, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ. Η δήθεν «ελληνοτουρκική φιλία», μία επιδίωξη έχει: Τη λήθη. Αυτό, για να υποβοηθηθούν γεωπολιτικοί σχεδιασμοί στην περιοχή μας, που σκοπό έχουν να καταστήσουν την πατρίδα μας κομπάρσο στα δρώμενα της ΝΑ Μεσογείου.

Τι μας ζητούν να ξεχάσουμε κάποιοι και κάποιες, μιλώντας για «συνωστισμούς»: το σκοτάδι 400 χρόνων τουρκικής σκλαβιάς, την γενοκτονία του Ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής, τα Σεπτεμβριανά και τις απελάσεις των Ελλήνων της Πόλης, την εισβολή στην Κύπρο και την συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή μεγάλου τμήματος της νήσου από τους Τούρκους αλλά και τον συνεχιζόμενο εποικισμό της από Ανατολίτες, τις συνεχείς προκλήσεις στο Αιγαίο (βλ. Ίμια & δολοφονία Ηλιάκη, μεταξύ πολλών άλλων), την υπονόμευση της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη και βάλτε. Η απάντησή μας σε όλα αυτά, πρέπει να είναι το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Όπως όλα δείχνουν, η Άγκυρα δεν έχει καμία πρόθεση να προβεί σε αναθεώρηση της πολιτικής της έναντι της Ελλάδας. Το αντίθετο: θεωρώντας την κρίση που περνά η χώρα μας ως ευκαιρία, κοιτάζει να κεφαλαιοποιήσει, κλιμακώνοντας τις πιέσεις της σε όλα τα μέτωπα. Η συμπεριφορά αυτή είναι ΑΝΕΝΤΙΜΗ, χαρακτηριστική όμως μιας χώρας και ενός όχλου, ο οποίος το μόνο που έχει να επιδείξει στην ιστορία του είναι γενοκτονίες. Έλληνες, Αρμένιοι, Κούρδοι, Συροχαλδαίοι και πολλοί άλλοι λαοί, πλήρωσαν ακριβά τη συγκατοίκηση ή τη γειτνίασή τους με τους Τούρκους.

Σήμερα, τη γειτνίαση πληρώνουν τραυματίες Σύριοι πρόσφυγες, που τεμαχίζονται στην κυριολεξία από Τούρκους «γιατρούς» σε κλινικές της Αττάλειας για τα όργανά τους! Και όλα αυτά, μπροστά στα μάτια της αμήχανης «διεθνούς κοινότητας», η οποία, σε μια ανάλογη περίπτωση, αυτή του Κοσσυφοπεδίου (διεθνούς έδρας πλέον της παγκόσμιας μαφίας), άργησε πάρα πολύ να αντιδράσει, «θυσιάζοντας» μάλιστα για να «κουκουλώσει» υπόθεση εμπορίας οργάνων Σέρβων αιχμαλώτων του UCK, ένα από τα «αγαπημένα» της παιδιά, την εισαγγελέα του Διεθνούς Δικαστηρίου Κάρλα Ντελ Πόντε.

Όσοι εθνομηδενιστές λοιπόν προωθούν την «ελληνοτουρκική φιλία», υπονομεύουν την ασφάλεια όλων μας και προωθούν την συρρίκνωση του Ελληνισμού. Δεν θα τους το επιτρέψουμε.


Έρχονται στις 19 Μαΐου από την Τουρκία για να τιμήσουν στη Θεσσαλονίκη τη μνήμη του Κεμάλ!
 
Συνεχίζονται οι προκλήσεις μέσα στα μούτρα μας, την ίδια ακριβώς ώρα που και οι κωμικοί ραγιάδες-ψηφοτσομπάνηδες τοπικοί μας ηγετίσκοι συνεχίζουν βεβαίως πάντοτε να περνάνε τη ροχάλα για ψιχάλα. 

Αυτή τη φορά δεν είναι τα αλυτρωτικά σωματεία των…«Τούρκων της Δυτικής Θράκης», ούτε οι διάφοροι (φερόμενοι ως πολιτιστικοί) τουρκοπροξενοσύλλογοι της περιοχής μας. 

Είναι (κρατηθείτε, για να μην πέσετε κάτω από το… τραγικά γελοίον του πράγματος) ο «Σύλλογος Κλασσικών Αυτοκινήτων Κωνσταντινούπολης», που αποφάσισε ανήμερα της μαύρης Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού να μεταβεί στη Θεσσαλονίκη για να αποτίσει τιμή στο (δήθεν) σπίτι του αρχιφασίστα αυτουργού της σφαγής, ενώ θα επιστρέψει με τη μορφή κομβόι, διασχίζοντας την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη, όπου θα πραγματοποιηθούν μάλιστα και επαφές με τους… Τούρκους της περιοχής (όπως μας ενημερώνει το σχετικό δημοσίευμα του περιοδικού «Ρόντοπ Ρουζγκαρί», που παραθέτουμε και ολόκληρο στη συνέχεια).  

Ποιοι θα ακολουθήσουν άραγε την επόμενη φορά; 
  • Ο Σύλλογος Μοτοσυκλετιστών Σμύρνης; 
  • Το Σωματείο Φορτοεκφορτωτών Κιουτάχειας; 
  • Οι Οδοκαθαριστές απ’ το Αφιόν Καραχισάρ; 
  • Οι Σκατατζήδες της Προύσας; 
Ο κατήφορος δεν έχει δυστυχώς τελειωμό! Και καλά όμως για το γελοίο ελλαδίτικο κρατικό μόρφωμα, είναι αλήθεια ότι δεν περιμέναμε απολύτως τίποτε πέρα από αυτό. 
Οι Πόντιοι ωστόσο (και τα σωματεία τους) τι λένε γι’ αυτή τη νέα, χυδαία προσβολή (και επαναλαμβάνουμε: μές στα μούτρα μας) απέναντι στο αίμα των παππούδων τους;   

«Τα κλασσικά αυτοκίνητα πάνε στο σπίτι όπου γεννήθηκε ο Ατατούρκ μας.
Μέλη του Συλλόγου Κλασσικών Αυτοκινήτων Κωνσταντινούπολης (İKOD) επ΄ευκαιρία της Ημέρας Μνήμης του Ατατούρκ και γιορτής του Αθλητισμού στις 19 Μαίου, θα επισκεφτούνε το σπίτι του Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη.
Ο σύλλογος που στην πρώτη χρονιά από την ίδρυση του, τα μέλη του επισκέφτηκαν το μαυσωλείο όπου αναπαύεται αιώνια ο Ατατούρκ μας, φέτος με την στήριξη του Mobil-1 θα επισκεφτούνε το σπίτι στην Θεσσαλονίκη, στο οποίο ήρθε στον κόσμο ο ηγέτης και ιδρυτής της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και το οποίο τώρα είναι μουσείο. Το κομβόι των μελών του İKOD θα ξεκινήσει με 20 οχήματα από Θεσσαλονίκη και καθοδόν θα συναντηθεί σε Ξάνθη, Κομοτηνή και Αλεξανδρούπολη με διάφορους Τουρκικούς συλλόγους και πολίτες μας».
Ν.Δ.
Πηγή Προξενείο-ΣΤΟΠ



Γράφει ο Δημήτρης Παπαγεωργίου

«Στις αληθινές Δημοκρατίες, ο λόγος δεν δένεται με νόμους που ποινικοποιούν την ελευθερία της σκέψης, της γνώμης και της κριτικής. Το νομοσχέδιο μόνο με τον αλήστου μνήμης γαλλικό νόμο Γκαιϋσσώ – Φαμπιούς της 13-7-1990, μπορεί να συγκριθεί: ένα ολοκληρωτικού πνεύματος νομοθέτημα.

Αποτελεί για την κυβέρνηση βαρύτατο νομικό και πολιτικό σφάλμα η υιοθέτηση της ποινικής καταστολής ως μέσου για τον περιορισμό των ανεπιθύμητων ή ενοχλητικών για κάποιους χρήσεων του λόγου, στην Πολιτική, στην Κοινωνία, στον Τύπο, στην Ιστορία, στην Τέχνη.

Οι Υπουργοί πρέπει να έχουν συναίσθηση ότι είναι υπάλληλοι της Ιστορίας. Δεν έχουν το δικαίωμα να ενδίδουν σε παράλογες απαιτήσεις “ομάδων επιρροής” ή να υπηρετούν μη ξεπερασμένη (αν μη και ύποπτη) Πολιτική Ορθότητα. Πρωτίστως, όμως, οφείλουν να τηρούν ευλαβικά το Σύνταγμα της Χώρας που παραβιάζεται πολλαπλώς και ποικιλοτρόπως. Υπό το κράτος, άλλωστε, της ισχύος του ν. 927/79 για τις φυλετικές διακρίσεις στον Τύπο κλπ. η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου έχει κρίνει την αντισυνταγματικότητα ομοίων διατάξεων (Ολ. Α. Π. 3/2010). Αυτό το νομοσχέδιο πρέπει να αποσυρθεί γιατί προσβάλλει και την ιστορία του Ελληνικού Πολιτισμού, που ανέδειξε την ανεκτικότητα απέναντι στον Άλλο ως θεμελιώδη δημοκρατική αξία, χωρίς να χρειαστεί ποτέ να την επιβάλει με μέσα νομοθετικού εξαναγκασμού».

Επικεφαλίδα του Δελτίου Τύπου; “Προσπάθεια να δημιουργηθεί στην Ελλάδα ένα είδος αστυνομίας της σκέψης και της γλώσσας” 

Τα παραπάνω λόγια δεν είναι το δελτίο τύπου – απάντηση της Χρυσής Αυγής στην νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, να φέρει μέχρι το τέλος της εβδομάδας προς ψήφιση τον “αντιρατσιστικό νόμο”.

Αντιθέτως είναι η ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας, της Πέμπτης 10 Μαρτίου 2011. Ανακοίνωση που υπογράφει ο τότε Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Δικαιοσύνης της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Ηλείας,κ. Κώστας Τζαβάρας. Ανακοίνωση η οποία αφορούσε την τότε νομοθετική πρωτοβουλία του κ. Καστανίδη, να φέρει προς ψήφιση στην τότε Βουλή έναν αντίστοιχο – αν και πιο ήπιο από ό,τι φαίνεται – αντιρατσιστικό νόμο. Από τότε όπως όλα δείχνουν πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι και η κυβέρνηση που βάση της έχει την ΝΔ έχει ως υπουργό Δικαιοσύνης τον κ. Ρουπακιώτη, μέλος της “Δημοκρατικής Αριστεράς”.

Όμως δεν είναι τόσο το ίδιο το πρόσωπο του κ. Ρουπακιώτη που βρίσκεται πίσω από αυτό τον νόμο που έρχεται, όσο η εκπεφρασμένη αντίληψη του συνόλου της ΝΔ. Όπως άλλωστε αποδεικνύει η προσπάθεια του υφ. Δικαιοσύνης κ. Καραγκούνη για την στήριξη του νόμου αυτού.

Από ό,τι φαίνεται πλέον τίποτε από όλα τα παραπάνω δεν ισχύει. Και πριν προτρέξουν κάποιοι να μας πούν ότι δεν πρόκειται για ποινικοποίηση της σκέψης και όλα τα παραπάνω, θα τους πούμε απλά ότι τα όσα μέχρις στιγμής έχουν δει το φώς δημοσιότητας σαφώς και αφήνουν πάρα πολλά περιθώρια που σίγουρα θα χρησιμοποιηθούν πάραυτα από αυτούς που θέλουν να επιβάλουν την ποινικοποίηση της ελευθερίας της σκέψης.

Για τον γράφοντα αυτό το νομοσχέδιο είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Όχι γιατί επηρεάζει τόσο τον ίδιο και κάποιους άλλους συναδέλφους, οι οποίοι έχουμε στο παρόν στοχοποιηθεί από τις δυνάμεις της αριστεράς, ως ... υποκινητές ρατσισμού. Αλλά γιατί αποτελεί ένα μνημείο που σημαδεύει το τέλος της μεταπολίτευσης. Προς μία άλλη εποχή.

Περνάμε από την εποχή της ευδαιμονίας και της αποβλάκωσης των μαζών μέσω του καταναλωτισμού σε μία εποχή καθεστωτικού ολοκληρωτισμού. Από εκεί που είχαμε την τηλεόραση ως μέσο αποβλάκωσης και χειραγώγησης, από εκεί που ήταν ο κοινωνικός αποκλεισμός η χειρότερη τιμωρία προς τους αντιδρούντες περνάμε στην εποχή των γκλόπ, των φυλακίσεων και ένας θεός ξέρει τι άλλο θα έλθει για όποιον δεν υποτάσσεται στην κυριαρχία των κρατούντων. Η διατήρηση του status quo έχει περάσει πλέον στην επιθετική της φάση.

Η “αστυνομία σκέψης” που ο κ. Τζαβάρας μας προειδοποιούσε ότι θα ιδρύσει το ΠΑΣΟΚ, ιδρύεται από την τρικομματική κυβέρνηση, στην οποία κύριος μέτοχος είναι το δικό του κόμμα. Η πολιτική ορθότητα που από την δεκαετία του '80 καλλιεργούταν με κάθε τρόπο, από το lifestyle μέχρι την υψηλή πολιτική καταρρέει. Και η μοναδική αντίδραση που απομένει στο συστημικό μέτωπο που αλλιώς ονομάζεται και ως “συνταγματικό τόξο” είναι το να βάλει στην θέση του καρότου το μαστίγιο.

Και το μαστίγιο αποδεικνύεται ότι έχει πολλές ουρές στο νομοθέτημα που πρόκειται να έλθει τις επόμενες ημέρες στην Βουλή. Ουρές που θα χτυπούν πολιτικά κόμματα, πολιτικά πρόσωπα, δημοσιογράφους, απλούς πολίτες. Ουρές που δεν θα σημαδεύουν μόνον αυτούς που θα τολμούν από ό,τι φαίνεται να λένε κάποια πράγματα με το όνομά τους, αλλά ακόμη και αυτούς που θα επιχειρούν ιστορική έρευνα ή τέλος πάντων θα εκφέρουν τις δικές τους απόψεις σχετικά με ιστορικά γεγονότα, καθώς σαφείς είναι οι αναφορές στις ποινές αυτών που αρνούνται το “Ολοκαύτωμα”.

Αξίζει εδώ να κάνουμε μία μικρή αναφορά στην περίπτωση του Noam Chomsky. Ο οποίος έγραψε το παρακάτω κείμενο, σχετικά με την φυλάκιση ενός “αρνητή” του Ολοκαυτώματος, που καταδικάστηκε σε φυλάκιση στην Γαλλία: 

“Καταλαβαίνω ότι ο Vincent Reynouard έχει καταδικαστεί και φυλακιστεί, σύμφωνα με τον νόμο Gayssot και το ότι κυκλοφορεί μία αίτηση ως διαμαρτυρία σε αυτή την πράξη. Δεν γνωρίζω τίποτε για τον κ. Reynouard, αλλά θεωρώ τον νόμο Gayssot ως εντελώς παράνομο, μη συμβατό με τις βασικές αρχές μιας ελεύθερης κοινωνίας όπως αυτές γίνονται κατανοητές από την εποχή του διαφωτισμού.

Ο νόμος που είναι σε ισχύ δίνει στην πολιτεία το δικαίωμα να αποφασίσει την ιστορική αλήθεια και να τιμωρήσει την αποχώρηση από τα διατάγματά της, μια ανάμνηση των σκοτεινών ημερών του Σταλινισμού και του Ναζισμού. Εάν η δικαιολογία του νόμου Gayssot είναι να απαγορεύσει της “απεχθείς απόψεις” ή να προστατεύσει το δικαίωμα να ζει κανείς σε μια ατμόσφαιρα ελεύθερη από φόβο ή από την προκατάληψη και τον ρατσισμό, θα έπρεπε να είναι προφανές ότι εάν αυτοί οι νόμοι εφαρμοστούν με αμεροληψία, θα ποινικποιήσουν ένα ευρύ φάσμα του δημοσίου διαλόγου, το οποίο, όσο απεχθές και αν βρίσκει κανείς, θα έπρεπε σίγουρα να επιτρέπεται σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Έτσι, θα ήθελα να δείξω την υποστήριξή μου γι' αυτή την αίτηση που διαμαρτύρεται για την εφαρμογή αυτού του νόμου σε αυτή (ή οποιαδήποτε περίπτωση).” 

Περίπου η ίδια ρητορική με αυτή του κ. Τζαβάρα, ο οποίος ίσως τότε το είχε διαβάσει. 

Όπως αξίζει να διαβάσουμε και μια μικρή παράγραφο που είχε δημοσιευθεί σε ιστολόγιο (Μπλέ Μήλο) φιλελεύθερων απόψεων: 

“Πρώτα απ'όλα, ο προβληματικός Νόμος 927/1979, που αποτελεί τον πρόδρομο του σημερινού κυβερνητικού νομοσχεδίου και επέβαλε για πρώτη φορά στην Ελλάδα την ποινικοποίηση της λεγόμενης "ρητορικής μίσους", ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου.

Αλλά και στην τελευταία κυβερνητική της θητεία, η κατά τ' άλλα κεντροδεξιά, κυβέρνηση της "Νέας Δημοκρατίας", υπήρξε γι' άλλη μια φορά πρωτοπόρος στην "πολιτικά ορθή" λογοκρισία. Μετά από πρόταση του Φώτη Κουβέλη, ψήφισε το άρθρο 23 του νόμου 3719/2008 και εισήγαγε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, νομοθεσία κατά των λεγόμενων "εγκλημάτων μίσους" . Σύμφωνα με το σχετικό άρθρο του νόμου "η τέλεση της πράξης από μίσος εθνικό, φυλετικό, θρησκευτικό ή μίσος λόγω διαφορετικού γενετήσιου προσανατολισμού κατά του παθόντος συνιστά επιβαρυντική περίσταση."

Όμως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο πως έτσι καταστρατηγείται η ισότητα απέναντι στο νόμο (αν σκοτώσει κάποιος έναν μαύρο ομοφυλόφιλο, λόγω ρατσιστικού μίσους, θα τιμωρηθεί πιο αυστηρά απ' ότι αν σκοτώσει έναν ατυχή λευκό ετεροφυλόφιλο!). Επιπλέον, με μια τέτοια νομοθεσία, δεν τιμωρείται πια μόνο η πράξη, αλλά επιπλέον ποινικοποιοιούνται η ρητορική ή και οι σκέψεις του θύτη (αφού αποτελούν πια επιβαρυντικούς παράγοντες στον καθορισμό της ποινής). Το κράτος αποφασίζει για τα συναισθήματα που επιτρέπεται να γεννώνται μέσα στα κεφάλια των πολιτών, εγκαθιστώντας έναν «Μεγάλο Αδελφό μέσα στο μυαλό μας» , όπως παρατήρησε η λεσβία συγγραφέας Camille Paglia.”

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι όλοι όσοι δεν έχουν ως άμεσο στόχο να επιβάλλουν την “ένοπλη” επικράτηση του status quo έχουν χρέος να ταχθούν απέναντι σε αυτή την πρωτοβουλία της κυβέρνησης. Η χρονική στιγμή δεν αφήνει φυσικά πολλά περιθώρια για να πιστεύουμε ότι δεν θα ψηφισθεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο.

Η απόλυτη προσήλωση της κυβέρνησης στην υπερψήφισή του φαίνεται και από το γεγονός της χρονικής στιγμής που το έφερε εν είδη αιφνιδιασμού, αμέσως μετά την Μ. Εβδομάδα και το Πάσχα. Παρόλα αυτά, είναι απόλυτη ανάγκη να ξεκινήσει αμέσως η διαδικασία αποδόμησης – με κάθε τρόπο – αυτού του νόμου. Ώστε πριν να είναι αργά να αποσυρθεί όχι ως νομοσχέδιο αλλά ως νόμος.