Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

18 Νοε 2016


Ο παγκόσμιος γεωπολιτικός χάρτης αλλάζει, με την οικονομική και κοινωνική κατάσταση των Η.Π.Α. να βαίνει συνεχώς προς το χειρότερο – στην Ασία κυριαρχεί η Κίνα, ενώ στην Ευρώπη τείνουν να δημιουργηθούν δύο αντίπαλοι πόλοι, υπό τη Γερμανία και τη Ρωσία.

Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός
«Ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και εγώ δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο διαφορετικοί. Εν τούτοις έχουμε μία παράδοση, η οποία υπαγορεύει στον πρόεδρο που αποχωρεί να καλωσορίζει τον καινούργιο και αυτό έκανα την προηγούμενη εβδομάδα. Οι βασικοί πυλώνες της Δημοκρατίας, καθώς επίσης οι ανοιχτές δημόσιες συζητήσεις, θα έπρεπε να διατηρηθούν ως έχουν. Τότε θα είμαστε εντάξει» (Obama στην Αθήνα).
Η παραπάνω είναι μία από τις πιο παράδοξες δηλώσεις ενός απερχόμενου προέδρου για το μελλοντικό – αφού έμμεσα κατηγορεί το διάδοχο του ως μη δημοκρατικό, φοβούμενος πως δεν θα σεβαστεί τις βασικές αρχές του πολιτεύματος!

Από την άλλη πλευρά, όταν αυτή η αναφορά συνοδεύεται από τις «εμφυλίου τύπου» διαδηλώσεις εναντίον του κ. Trump σε πολλές αμερικανικές πόλεις, τις οποίες δεν προσπάθησε να σταματήσει ούτε ο κ. Obama ούτε η κυρία Clinton, ενώ κανένας από τους δύο δεν στήριξε ουσιαστικά το μελλοντικό πρόεδρο, τότε φαίνεται πως κάτι δεν λειτουργεί σωστά στη σύγχρονη Ρώμη – οπότε λογικά ανησυχεί το στρατιωτικό της σκέλος (ΝΑΤΟ) και οι επαρχίες της (ανάλυση).

Το σημαντικότερο όμως είναι η οικονομική της κατάσταση, η οποία βαίνει ραγδαία προς το χειρότερο – κρίνοντας από τις μαζικές πωλήσεις των ομολόγων της, οι οποίες αυξήθηκαν κατά 22 δις $ μέσα σε μία εβδομάδα (πηγή), με το σύνολο τους να έχει περιορισθεί στα 2,8 τρις $, ήτοι στο χαμηλότερο επίπεδο από το 2012.

Ειδικότερα, οι συνολικές πωλήσεις αμερικανικών ομολόγων εκ μέρους των ξένων κεντρικών τραπεζών έφτασαν στα 343 δις $ για την περίοδο Ιουλίου 2015 και Αυγούστου 2016, ενώ συνεχίζονται με ακόμη μεγαλύτερο ρυθμό – με σημαντικότερο πωλητή την Κίνα (γράφημα), η οποία θεωρείται από το νέο πρόεδρο ως ο βασικός διεκδικητής της παγκόσμιας ηγεμονίας και νούμερο ένα εχθρός της υπερδύναμης.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του αποθέματος των αμερικανικών ομολόγων που έχει στην κατοχή της η κεντρική τράπεζα της Κίνας


Περαιτέρω, δεν είναι μόνο η Κίνα αυτή που πουλάει μαζικά ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου – αλλά, επίσης, η Σαουδική Αραβία, η οποία από 124 δις $ που είχε στις αρχές του έτους, τα μείωσε στα 89 δις $, ήτοι κατά σχεδόν 30% (γράφημα). Βέβαια, η Κίνα αιτιολογεί τις πωλήσεις της με την προσπάθεια στήριξης του νομίσματος της – ενώ η Σαουδική Αραβία ισχυρίζεται πως αφενός μεν πρέπει να αντισταθμίσει τις απώλειες της από την κατάρρευση των πετροδολαρίων, αφετέρου να καλύψει τα τεράστια ελλείμματα του προϋπολογισμού της (ανάλυση).

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του αποθέματος των αμερικανικών ομολόγων που έχει στην κατοχή της η κεντρική τράπεζα της Σαουδικής Αραβίας

Εν τούτοις, όποιες και αν είναι οι δικαιολογίες, δεν μπορεί παρά να ανησυχούν όλοι οι κάτοχοι των αμερικανικών ομολόγων για την πορεία της οικονομίας της χώρας – ενώ εύλογα προβλέπουν πως θα ακολουθήσει πληθωρισμός, εάν ο νέος πρόεδρος εφαρμόσει την πολιτική που έχει εξαγγείλει (ανάλυση).

Συνεχίζοντας, οι αγοραστές των αμερικανικών ομολόγων που πουλήθηκαν από τις κεντρικές τράπεζες ήταν οι ιδιώτες επενδυτές– οι οποίοι όμως δεν περίμεναν να κερδίσει τις εκλογές ο κ. Trump, έχοντας πεισθεί από τις δημοσκοπήσεις, καθώς επίσης από τις συνεχείς ανακοινώσεις των ΜΜΕ, σύμφωνα με τις οποίες ο αδιαμφισβήτητος νικητής θα ήταν η κυρία Clinton.

Επομένως ήταν θύματα της προπαγάνδας των ελίτ, την οποία φαίνεται πως υπηρετούν σήμερα έμμισθα οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι δημοσιογράφοι και τα ΜΜΕ – χωρίς όμως επιτυχία, όπως φάνηκε από το ΟΧΙ στην Ελλάδα, από το BREXIT και πρόσφατα από τις Η.Π.Α.(ανάλυση).

Λογικά λοιπόν αναμένεται πως θα ακολουθήσουν πωλήσεις εκ μέρους τους, επί πλέον εξαιτίας της μείωσης των αποδόσεων των αμερικανικών ομολόγων – ενώ μάλλον θα αυξηθούν οι αντίστοιχες της Κίνας, ειδικά λόγω της εκλογής Trump. Επίσης της Σαουδικής Αραβίας που θα χάσει πλέον τη στρατιωτική στήριξη των Η.Π.Α. – οπότε θα αναγκασθεί να επενδύσει ακόμη περισσότερα χρήματα στον πολεμικό της εξοπλισμό.

Ως εκ τούτου, παρά το ότι προβλεπόταν η αύξηση των βασικών επιτοκίων εκ μέρους της Fed μετά την εκλογή του νέου προέδρου, όπως άλλωστε ο ίδιος επιθυμεί, η κεντρική τράπεζα δύσκολα θα τα καταφέρει – αν και δήλωσε πως θα το κάνει. Αντίθετα, ίσως υποχρεωθεί σε ένα τέταρτο πακέτο ποσοτικής διευκόλυνσης (QE) – ενδεχομένως μαζί με την Τράπεζα της Ιαπωνίας που φαίνεται πως έχει χάσει πια τον έλεγχο της νομισματικής της πολιτικής (πηγή).

Επίσης μαζί με την ΕΚΤ που έχει απέναντι της ένα πολύ δύσκολο 2017 – ξεκινώντας από το ιταλικό δημοψήφισμα στις 4 Δεκεμβρίου που ίσως προκαλέσει πρόωρες εκλογές στη χώρα, με «στοίχημα» το ευρώ.Πόσο μάλλον όταν ο Ιταλός πρωθυπουργός συνέδεσε ξανά σήμερα την παραμονή του στην κυβέρνηση με το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα – οπότε είναι πιθανόν, εάν αποτύχει, να αντικατασταθεί από μία κυβέρνηση τεχνοκρατών, με εκλογικό ορίζοντα.

Ένα τέταρτο όμως QE, σε συνδυασμό με το 1 τρις $ που θέλει να επενδύσει ο κ. Trump στις υποδομές των Η.Π.Α., θα εκτόξευε τον πληθωρισμό τα ύψη – έναν πληθωρισμό που ήδη υπάρχει, έχοντας εν πρώτοις περιορισθεί στις τιμές των παγίων περιουσιακών στοιχείων(μετοχές, ακίνητα κλπ.). Ως εκ τούτου εύλογα φοβούνται αρκετοί πως θα προκληθεί μία παγκόσμια οικονομική κατάρρευση – η οποία δεν είναι ένα στιγμιαίο γεγονός, αλλά μία διαδικασία που όταν ξεκινήσει, είναι σχεδόν αδύνατο να εμποδιστεί (ανάλυση).
Η γεωπολιτική πλευρά

Περαιτέρω, ο κ. Trump έχει τοποθετηθεί υπέρ της συμμαχίας με τη Ρωσία, με στόχο την Κίνα (άρθρο) – διατηρώντας ταυτόχρονα την ΕΕ μακριά και από τις δύο αυτές δυνάμεις. Εν τούτοις, η Ρωσία έχει ήδη ακολουθήσει με πολύ μεγάλο κόστος το δικό της δρόμο, μεταξύ άλλων σχεδιάζοντας την ανεξαρτησία της από το δυτικό σύστημα του χρέους – κάτι για το οποίο της είναι απαραίτητη η Κίνα.

Μπορεί λοιπόν να θέλει τη συμμαχία της ο νέος αμερικανός πρόεδρος, αλλά μάλλον λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο – ενώ ο κ. Putin είναι αρκετά έξυπνος για να εμπιστευθεί κάποιον που ίσως δεν θα είναι για πολύ καιρό στην εξουσία, η χώρα του βρίσκεται σε πορεία παρακμής, ενώ κινδυνεύει παράλληλα από έναν εμφύλιο πόλεμο.

Λογικά επομένως δεν θα απομακρυνθεί από την Κίνα, ενώ θα θελήσει να αυξήσει την επιρροή του στην ΕΕ, χωρίς να συγκρουσθεί με τις Η.Π.Α. – οπότε στην Ευρώπη θα δημιουργηθούν δύο κυρίαρχοι πόλοι, όπου στο μεν ένα θα ηγείται η Γερμανία, ενώ στον άλλο η Ρωσία.

Το γεγονός τώρα, σύμφωνα με το οποίο ο κ. Trump δήλωσε πως η Ελλάδα μπορεί να βοηθηθεί είτε από τη Γερμανία, είτε από τη Ρωσία, ενώ ο ίδιος δεν θέλει καθόλου να αναμιχθεί, οφείλει να μας προβληματίσει σε μεγάλο βαθμό – γνωρίζοντας βέβαια πως η Ρωσία προσπαθεί να διεισδύσει στην Ελλάδα, ενώ η μοναδική βοήθεια που είναι σε θέση να μας προσφέρει δεν είναι νέα δάνεια, αλλά οι επενδύσεις, οι χαμηλότερες τιμές στην ενέργεια, καθώς επίσης το άνοιγμα της αγοράς της στα ελληνικά προϊόντα.

Για να επιτευχθεί όμως κάτι τέτοιο, θα έπρεπε η ελληνική κυβέρνηση να είναι εξαιρετικά ικανή, κατορθώνοντας να εκμεταλλευθεί τα αναπάντεχα πλεονεκτήματα που προσφέρονται στη χώρα – χωρίς να έλθει σε αντιπαράθεση με την κυβέρνηση της Γερμανίας, η οποία φυσικά δεν έχει καμία πρόθεση να ελαφρύνει το χρέος μας.

Εν προκειμένω δεν την κακολογούμε καθόλου, αφού αυτά που είπε ο κ. Σόιμπλε απαντώντας έμμεσα στον πρόεδρο Obama (προσφέρει κακή υπηρεσία όποιος συμβουλεύει την Ελλάδα πως πρέπει να διεκδικήσει τη διαγραφή χρεών της), εννοώντας ότι ακόμη και αν διαγραφεί όλο το χρέος μας σύντομα θα βρεθούμε ξανά στην ίδια θέση, λέγονται δυστυχώς και από πολλούς Έλληνες – οι οποίοι δεν προσφέρουν καθόλου καλές υπηρεσίες στην πατρίδα μας.

Με απλά λόγια, ακόμη και όταν πιστεύει κανείς πως εάν υιοθετήσουμε τις απαιτούμενες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (ανάλυση), το χρέος μας θα γίνει βιώσιμο (κάτι με το οποίο φυσικά δεν συμφωνούμε, ειδικά επειδή στο υπέρογκο δημόσιο έχει προστεθεί πια ένα τεράστιο ιδιωτικό που δεν υπήρχε καν το 2010, ενώ οι τράπεζες μας είναι υπερχρεωμένες κοκ.), δεν έχει καμία λογική να τοποθετείται δημόσια εναντίον της διαγραφής χρέους – ενώ οφείλει να γνωρίζει πως οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι ποτέ εύκολο να υιοθετηθούν από τους Πολίτες μίας φτωχοποιημένης χώρας που δεν βλέπουν καμία προοπτική για το μέλλον τους, ακριβώς λόγω της υπερχρέωσης.

Επίλογος

Οι εξελίξεις στον πλανήτη είναι ραγδαίες, κρίνοντας μεταξύ άλλων από τη συμφωνία ελευθέρου εμπορίου TPP (Trans Pacific Partnership) – από την οποία αποκλείσθηκε η Κίνα από τις Η.Π.Α. (Obama), ενώ θεωρείται πως πέθανε μετά την εκλογή του κ. Trump. Σήμερα όμως η Κίνα διεκδικεί την αναβίωση της συμφωνίας υπό την ηγεσία της (πηγή) – στηριζόμενη από την Αυστραλία, για την οικονομία της οποίας είναι απαραίτητη η κινεζική αγορά.

Αναμφίβολα λοιπόν η Δύση διασπάται, ενώ ο πλανήτης γίνεται πολύ-πολικός, χωρίς να γνωρίζει κανένας τι θα συμβεί στο μέλλον – σημειώνοντας πως ο πρωθυπουργός της Αυστραλίας δήλωσε ότι, "Θα δραστηριοποιηθεί για να επιτευχθεί μία συμφωνία ελευθέρου εμπορίου μεταξύ των 16 χωρών της Ασίας και του Ειρηνικού, η οποία θα αποκλείει τις Η.Π.Α.".

Στα πλαίσια αυτά, απαιτείται πολύ μεγάλη προσοχή από τις μικρότερες χώρες, όπως η Ελλάδα, καθώς επίσης η μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση μεταξύ των κομμάτων και των Πολιτών τους – εάν δεν θέλουν να καταλήξουν στα σκουπίδια της ιστορίας.
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Σε όχι πολύ παλιότερες εποχές, που οι μπαχαλάκηδες δεν ήταν περισσότεροι από 300-500, ειδικές μονάδες της αστυνομίας συμμετείχαν μαζί τους ως ροπαλοφόροι και καταστροφείς στα επεισόδια διαδηλώσεων και πορειών για να αποθαρρύνονται οι νοικοκυραίοι να κατεβαίνουν σε συλλαλητήρια. Το κράτος δεν τα θέλει αυτά. Εδώ και 2-3 χρόνια οι μπαχαλάκηδες είναι πάνω από 3.000. Και δε χρειάζονται την αστυνομία για να τα σπάνε. Πολύ περισσότερο που οι πιο πολλοί συγγενεύουν με το κυβερνών κόμμα.

Κι αυτό το τελευταίο είναι από τις βασικές αιτίες της δήθεν ανοχής της κυβέρνησης σε κάθε καταστροφική επιδρομή του αυτοεπονομαζόμενου αναρχοαυτόνομου χώρου. Είτε αυτή γίνεται στην Αθήνα, είτε στη Θεσσαλονίκη, είτε οπουδήποτε αλλού. Επειδή το ποιος τα σπάει είναι γνωστό και στην κυβέρνηση και στην αστυνομία με ονοματεπώνυμα.

Στο ερώτημα, λοιπόν, γιατί η αστυνομία δεν κάνει τη δουλειά της να υπερασπίζεται το δημόσιο χώρο και τη δημόσια περιουσία η απάντηση είναι απλή. Γιατί δε θέλουν οι πολιτικοί της προϊστάμενοι.

Και για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους και με το όνομά τους, καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει αυτό που θέλει και να προσπαθεί αυτό που πιστεύει να το εμπνεύσει και σε άλλους. Μ αυτή την έννοια ο συγκεκριμένος αναρχοαυτόνομος χώρος – γιατί υπάρχει κι άλλος αναρχικός χώρος που διαφωνεί σφόδρα με τις πρακτικές του μπάχαλου- έχει δικαίωμα να θέλει να διαλύσει το αστικό κράτος και να καταστρέψει ό,τι αποτελεί δημιούργημά του.

Από την άλλη πλευρά, το αστικό κράτος και οι πολίτες που το πιστεύουν έχουν δικαίωμα να υπερασπιστούν την ύπαρξή του. Επειδή μάλιστα είναι και το πλειοψηφικά κυρίαρχο σώμα και έχει τη βία με το μέρος του με τη μορφή των νόμων και των εξουσιών, έχει αναλάβει και υποχρεώσεις απέναντι στους πολίτες που αντιπροσωπεύει.

Μια από αυτές τις υποχρεώσεις είναι η υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας. Της περιουσίας δηλαδή που ανήκει σε όλους τους πολίτες και την οποία πληρώνουν όλοι οι πολίτες με τους φόρους τους για να υπάρχει. Η υπεράσπιση αυτή γίνεται από την κυβέρνηση, τους δικαστές και την αστυνομία.

Αυτές είναι με λίγα λόγια οι παραταγμένες δυνάμεις και το περίγραμμά τους για να μην πολυλογούμε. Πρόκειται για έναν πόλεμο, που αφού τον διεξάγει κανείς έχει την ελπίδα να νικήσει, αλλά έχει αναλάβει και το ρίσκο να χάσει. Κι άμα χάσει δεν υπάρχουν περιθώρια δικαιοσύνης και ελέους. Η σύγκρουση είναι μετωπική.

Στην περίπτωση αυτού του κρατικού μορφώματος που λέγεται Ελλάδα αυτοί οι όροι είναι σαθροί. Για τον απλούστατο λόγο ότι οι συγκρουόμενες δυνάμεις… διαπλέκονται! Και διαπλέκονται γιατί, όπως είπα και στην αρχή, εδώ και χρόνια η αστυνομία χρησιμοποιούσε τους λίγους μπαχαλάκηδες για να κάνει την εκφοβιστική δουλειά της προς το λαό, συμμετέχοντας μαζί τους στα έκτροπα. Τους έχουμε δει να το κάνουν και τους έχουν δει και οι αναγνώστες και οι τηλεθεατές από τις κάμερες των ρεπόρτερς.

Εδώ και 2-3 χρόνια, με τη διάλυση των ιδεολογιών της αριστεράς στην πράξη και με τη διάχυση της αμορφωσιάς και της απελπισίας στο λαό, οι μπαχαλάκηδες έχουν πληθύνει πολύ. Και η βία τους δε χρειάζεται πιά την αστυνομία για να είναι εκτεταμένη και εκφοβιστική. Κάνουν μια χαρά τη δουλειά του κράτους να αποθαρρύνουν το λαό από το να κατέβει σε διαδηλώσεις.

Στην πραγματικότητα πρόκειται στην πλειοψηφία τους για ανεγκέφαλα παιδάκια χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο, συχνά πρεζόνια, ένα συνονθύλευμα λούμπεν, υπό την καθοδήγηση συγκεκριμένων «μπαρμπαναυτάδων» του περιθωριακού χώρου, που δεν ανήκει στην ιδεολογική αναρχία. Ανήκει στο χαβαλέ. Επειδή, η ιδεολογική αναρχία επικεντρώνεται σε πολιτική δουλειά εκτός από την praxis, ενώ τα μπάχαλα απλώς τα σπάνε για χαβαλέ, όπως τα έσπαγαν κάποτε οι Έλληνες στα μπουζούκια. Είναι ένα παιχνίδι αδρεναλίνης. Με ξένα χρήματα.

Σ αυτό το περιβάλλον έχει αποκτήσει υπόσταση και η υπεράσπιση απ αυτούς της περιοχής των Εξαρχείων ως δικαίωμα σε αυτόνομη περιοχή, όπου πολλοί από τους νόμους οφείλουν να μην ισχύουν με το επιχείρημα ότι «ο λαός μπορεί να αυτοδιαχειριστεί τις γειτονιές του».

Σ αυτό το πλαίσιο εξελίσσεται εδώ και ένα χρόνο περίπου μια διαρκής σύγκρουση με την αστυνομία, που φτάνει μέχρι την Πατησίων, ως σύνορο του ιδιότυπου κράτους, που περιλαμβάνει και τα κτήρια του Πολυτεχνείου!

Υπάρχει πολιτική δουλειά πίσω απ όλα αυτά; Όχι. Κοινωνική συγκρότηση όπως σε κείνες τις περιοχές της Σκανδιναβίας που λειτουργούν κοινωνικά αυτόνομες από το επίσημο κράτος; Όχι. Πρόκειται για στεγνό τσαμπουκά και μπάχαλο.

Ο οποίος δε γίνεται χάρη στη γενναιότητα και την αυτοθυσία των τσαμπουκαλεμένων, αλλά, χάρη στην ασυλία που τους παρείχε το κράτος παλιότερα για να τους χρησιμοποιεί και χάρη στην ασυλία που τους παρέχει το σημερινό κράτος επειδή μερικοί είναι κομμάτια του. Είναι διαπλεκόμενα κομμάτια με το κυβερνητικό κόμμα, που δεν έχει καμιά διάθεση να αντιπαρατεθεί μαζί τους. Είναι αίμα του.

Το κράτος, απλώς δίνει στους μπαχαλάκηδες μονάδες της αστυνομίας να καταναλώσουν και να παίξουν μαζί της για συγκεκριμένες μέρες και ώρες ώστε να κάνει τη δουλειά του. Ή να νομίζει ότι κάνει τη δουλειά του. Χωρίς αξιόλογες απώλειες και από τις δύο πλευρές. Είναι ένα «μιλημένο» παιχνίδι.

Εδώ μπαίνει, όμως, και ένας άλλος παράγοντας. Όλη αυτή η ιστορία γινόταν παλιότερα, όπως είπα με τις πλάτες μονάδων της αστυνομίας, δηλαδή με τις πλάτες του κράτους, ενώ τώρα γίνεται πάλι με την ανοχή της αστυνομίας, δηλαδή πάλι με τις πλάτες του κράτους!

Τι σόϊ εχθρός του κράτους είσαι όταν όλη σου η ύπαρξη στηρίζεται στις πλάτες του κράτους είναι ένα ερώτημα, που δε χρειάζεται απάντηση. Δεν είσαι εχθρός κανενός κράτους. Απλώς είσαι όργανό του για να διατηρήσεις τη ζωή που έχεις χτίσει και τα πελατάκια σου, στα οποία ασκείς εξουσία. Η συνέχιση στην άσκηση εξουσίας είναι το ζητούμενο από τους δήθεν αντιεξουσιαστές, που είναι οι πιο εξουσιομανείς από τους εξουσιαστές.

Το ερώτημα, λοιπόν, γιατί η κυβέρνηση αυτή, όπως και οι προηγούμενες, δεν προστατεύει τη δημόσια περιουσία από τα μπάχαλα έχει μία κοινή απάντηση: Γιατί δε θέλει.

Η δεύτερη απάντηση είναι ακόμα πιο βαθιά: Γιατί δεν πληρώνει αυτή τις βλάβες στη δημόσια περιουσία. Τις πληρώνει ο ηλίθιος λαός. Ηλίθιος, γιατί έτσι τον βλέπουν και ως τέτοιον του συμπεριφέρονται οι κυβερνήσεις.

Οι πόλεις και τα πανεπιστήμια και τα δημόσια κτήρια στη Θεσσαλονίκη (πριν από μήνες με τους δήθεν αλληλέγγυους), στα Γιάννενα, στην Αθήνα σπάζονται και καίγονται

και ο λογαριασμός πηγαίνει στη φορολογία των πολιτών. Ενώ αν πήγαινε κατ ευθείαν να πληρωθεί από τη μισθοδοσία των πρωθυπουργών και των υπεύθυνων υπουργών όλα θα λειτουργούσαν ρολόϊ και δεν θα πλήρωνε ο φορολογούμενος κάθε τρεις και δύο τις ζημιές στα πανεπιστήμια, που δεν έχουν ούτε χαρτί στις τουαλέτες τους από τα κομμένα κονδύλια λόγω λιτότητας.

Κονδύλια για τα εκατομμύρια τις ζημιές από τη διαπλοκή του μπάχαλου με την κυβέρνηση έχουν, όμως. Από τις τσέπες του γνωστού υποζύγιου. Το οποίο, ως λαό, δεν τον βρίζουν κατ' ιδίαν με περιφρόνηση μόνο οι κυβερνήτες, αν δεν το ξέρετε. Τον βρίζουν με περιφρόνηση και τα μπάχαλα. Αφού, στο μεταξύ τους πληρώνει αδιαμαρτύρητα τη διαβίωση.

Γιατί κανείς δεν υπερασπίζεται τη δημόσια περιουσία; Την περιουσία του λαού;
Γιατί δεν υπάρχει εν ενεργεία λαός. Μόνο υπήκοοι.

Γ Παπαδόπουλος-Τετράδης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφισε νομοσχέδιο που επιτρέπει σε κάποιες περιπτώσεις να ανασταλεί η καταδίκη κάποιου για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, αν ο δράστης παντρευτεί το θύμα του, κάτι που έχει προκαλέσει την αγανάκτηση της κοινής γνώμης και οργανώσεων προάσπισης των δικαιωμάτων των παιδιών.

Το νομοσχέδιο, το οποίο ψηφίστηκε χθες το βράδυ επί της αρχής, επιτρέπει την αναστολή της καταδίκης ενός άνδρα για σεξουαλική επίθεση εναντίον ανηλίκου, εφόσον διαπράχθηκε «χωρίς τη χρήση βίας, απειλής η οποιασδήποτε άλλης μορφής παραβίασης της θέλησης» του θύματος και με την προϋπόθεση ότι ο δράστης θα το παντρευτεί.

Η τουρκική κυβέρνηση υπερασπίστηκε το νομοσχέδιο, το οποίο, σύμφωνα με την ίδια, έχει στόχο να μην τιμωρούνται τα ζευγάρια ένα μέλος των οποίων είναι ανήλικο, ένα επιχείρημα που απορρίπτουν οι υπέρμαχοι των δικαιωμάτων των παιδιών.

«Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) πέρασε νομοσχέδιο που συγχωρεί όσους παντρεύονται το παιδί που βίασαν», σχολίασε στο Twitter ο Εζγκίρ Εζέλ βουλευτής των Σοσιαλδημοκρατών (CHP).

Το νομοσχέδιο θα πρέπει να ψηφιστεί και κατ’ άρθρο για να επικυρωθεί. Ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγκ κατηγόρησε την αντιπολίτευση ότι «ηθελημένα διαστρεβλώνει το θέμα» και υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο έχει αντίθετα στόχο «να προστατεύσει τα παιδιά».

«Οι γάμοι ανηλίκων είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα (…) Όταν ένα παιδί γεννιέται από αυτή την ανεπίσημη σχέση, ο γιατρός ενημερώνει τον εισαγγελέα και ο σύζυγος στέλνεται στη φυλακή, προκαλώντας οικονομικές δυσκολίες στη μητέρα και το παιδί», εξήγησε ο Μποζντάγκ.
Οι άνδρες αυτοί «δεν είναι βιαστές», πρόσθεσε, επισημαίνοντας ότι αυτή τη στιγμή το μέτρο αφορά περίπου 3.000 οικογένειες.

Αυτή η επιχειρηματολογία έχει προκαλέσει αγανάκτηση στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης. «Ο υπουργός Δικαιοσύνης χρησιμοποίησε την έκφραση “σεξουαλική επίθεση χωρίς εξαναγκασμό”. Πιστεύω ότι δεν μπορούμε να προσθέσουμε κάτι άλλο», κατήγγειλε η Ρουχάτ Σενά Ακσενέρ της Διεθνούς Αμνηστίας.

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στατιστικά στοιχεία, οι γάμοι ανηλίκων είναι μια πραγματικότητα στην Τουρκία, κυρίως στις ανατολικές περιοχές. Κορίτσια υποκύπτουν στις πιέσεις του περιβάλλοντός τους και σπάνια είναι σε θέση να προβάλουν αντίσταση.

Η κατώτερη νόμιμη ηλικία γάμου στην Τουρκία είναι τα 17. Ο νόμος όμως επιτρέπει τον γάμο ήδη από τα 16 «σε εξαιρετικές περιπτώσεις», με τη σύμφωνη γνώμη ενός δικαστή.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Μια ακόμη ευκαιρία για αμφισβήτηση ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων βρήκε η Τουρκία με αφορμή την επιχείρηση Διάσωσης μεταναστών που βρίσκονταν σε βάρκα βορειοδυτικά από το Φαρμακονησι.

Στις 08:45 οι ελληνικές Αρχές εξέδωσαν την ΝΟΤΑΜ Α2568/16 με την οποία ανήγγειλαν την έναρξη επιχείρησης Έρευνας και Διάσωσης στην συγκεκριμένη περιοχή μετα από μήνυμα ότι υπήρχε βάρκα σε κίνδυνο. «Για το ενδεχόμενο να προκύψουν κίνδυνοι για την εναέρια κυκλοφορία, καλούνται όλα τα ιδιωτικά εναέρια μέσα να αποκαταστήσουν επαφή με το Κέντρο Συντονισμού του Πειραιά (PIRAEUS JRCC) πριν εισέλθουν στην περιοχή που περιλαμβάνεται στο FIR Αθηνών» ανέφερε η ελληνική ΝΟΤΑΜ.

Λίγο αργότερα στις 09:35 έσπευσε η Τουρκία να αμφισβητήσει την αρμοδιότητα της Ελλάδας να κάνει την Έρευνα και Διάσωση στην συγκεκριμένη περιοχή, η οποία εμπίπτει στο FIR Αθηνών και στα όρια των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Με την ΝΟΤΑΜ Α5190/16 η Τουρκία δηλώνει ότι δεν αποδέχεται τον καθορισμό της περιοχής Έρευνας και Διάσωσης με αναφορά στο FIRΑθηνών. Επισημαίνεται επίσης ότι η συγκεκριμένη περιοχή στην οποία αναφέρεται η ελληνική ΝΟΤΑΜ, εμπίπτει στην Τουρκική περιοχή ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση (SRR),όπως έχει καθοριστεί και καταγραφεί στο εγχειρίδιο του ΙΜΟ. Συνεπώς καταλήγει η τουρκική ΝΟΤΑΜ όλες οι προσπάθειες και δραστηριότητες για Ερεύνα και Διάσωση που εμπίπτουν στην τουρκική SRR θα πρέπει να συντονίζονται από τις αρμόδιες τουρκικές αρχές.

Η Τουρκία στο πλαίσιο της πάγιας επιδίωξης για επιχειρησιακή διχοτόμηση του Αιγαίου, επιχειρεί να εγκλωβίσει τα ελληνικά νησιά σε ζώνες τουρκικής αρμοδιότητας και ευθύνης και οι μεταναστευτικές ροές με τις δεκάδες βάρκες που μετακινούνται προς τα ελληνικά νησιά, χρησιμοποιούνται ως πρόσχημα από την Τουρκία για να αμφισβητήσει την αρμοδιότητα για Έρευνα και Διάσωση μέχρι το μέσο του Αιγαίου.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Τον τελευταίο μήνα ο κορυφαίος σύμβουλος άμυνας του Τραμπ, ο απόστρατος στρατηγός Μάικλ Φλιν συναντήθηκε με δύο ηγετικά στελέχη της τουρκικής κοινότητας της Νέας Υόρκης, οι οποίοι έχουν στενές σχέσεις με πράκτορές της Άγκυρας, γράφει στην ιστοσελίδα Daily Caller ο δημοσιογράφος Chuck Ross.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα:

Ο Φλιν που υπηρέτησε ως διευθυντής της DIA (Defense Intelligence Agency, Υπηρεσία Ασφαλείας των ενόπλων δυνάμεων) στο διάστημα 2012-14 συναντήθηκε στις 10 Οκτωβρίου με τον Ιμπραήμ Κουρτουλούς και τον Ιλάλ Μουτλού, δύο άτομα του δικτύου των τουρκικών οργανώσεων στις ΗΠΑ που προωθούν την ατζέντα Ερντογάν.

Οι δύο αυτοί – ο Μουτλού είναι και εξάδελφος του Ερντογάν – συνδέονται με δίκτυα που είτε χρηματοδοτούνται από την τουρκική κυβέρνηση, είτε έχουν στενές σχέσεις με τον Ερντογάν και το καθεστώς του αναφέρει έρευνα του Daily Caller.

Η αποκάλυψη των συναντήσεων έρχεται μετά από άλλη, την προηγούμενη εβδομάδα, ότι επιχειρηματίας, διευθυντής οικονομικού οργανισμού που ελέγχεται από την τουρκική κυβέρνηση «ενοικίασε» τις υπηρεσίες της δεξαμενής σκέψης που έχει συστήσει ο στρατηγός Φλιν, το Flynn Intel Group, με σκοπό να επηρεάσει το Κογκρέσο.

Την περασμένη εβδομάδα ο Φλιν εκθείαζε δημοσίως τον Ερντογάν και ζητούσε από την αμερικανική κυβέρνηση να εκδώσει τον Γκιουλέν στην Τουρκία. Το γεγονός προκάλεσε υποψίες σε πολλούς αναλυτές καθώς ο Φλιν ποτέ στο παρελθόν δεν είχε ασχοληθεί με τον Γκιουλέν. Μάλιστα ο ίδιος ασκούσε κριτική στον Ερντογάν σχετικά με την αδράνεια του έναντι των τζιχαντιστών.

Το συμβόλαιο και η συνάντηση τον περασμένο μήνα προκάλεσαν μεγάλα ερωτηματικά για τον Φλιν ο οποίος προτάθηκε χθες το βράδυ για τη θέση του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας, σύμφωνα με ανώτατο παράγοντα της επιτροπής για τη μεταβατική περίοδο, τον οποίο επικαλείται το CNN.

Η Washington Post ανέφερε πως πηγή προσκείμενη στον Τραμπ είπε πως ο Φλιν εξακολουθεί να έχει σχέσεις με την εταιρεία βιτρίνα Inovo BV που ελέγχεται από τον Εκίμ Αλπτεκίν, διευθυντή του Γραφείου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων της Τουρκίας.

Ωστόσο ο Τραμπ δεν φαίνεται να ενοχλείται από τη δραστηριότητα του Φλιν και μάλιστα τον κάλεσε να συμμετάσχει σε άκρως απόρρητη ενημέρωση, πρόσφατα.

Σε ανάρτησή του στο Facebook ο Κουρτουλούς ανέφερε ότι στην συνάντησή του με τον Φλιν βρήκε την ευκαιρία να τον «επιμορφώσει», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, σχετικά με τον Γκιουλέν, τον οποίο ο Ερντογάν θεωρεί εγκέφαλο του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου.

Ο Ερντογάν και ενεργούμενά του όπως ο Κουρτουλούς θέλουν την έκδοση Γκιουλέν στην Τουρκία. Ο Γκιουλέν έχει το δικό του δίκτυο στις ΗΠΑ και μάλιστα μέλη του δικτύου αυτού έκαναν δωρεές στο ίδρυμα Κλίντον.

Οι αντίπαλοι του Γκιουλέν τον θεωρούν τρομοκράτη και θέλουν να πείσουν κα την αμερικανική ηγεσία για αυτό. «Είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε σημαντικά ζητήματα για την σύμμαχο στο ΝΑΤΟ Τουρκία. Συζητήσαμε για την ασφάλεια, την οικονομία, τις διμερείς σχέσεις και είχα την ευκαιρία να επιμορφώσω περισσότερο τον στρατηγό Φλιν σχετικά με τον τρομοκράτη Γκιουλέν», είχε γράψει ο Κουρτουλούς στις 10 Οκτωβρίου.

Η εν λόγω συνάντηση δεν είδε το φως της δημοσιότητας. Το τουρκικό ενημερωτικό δίκτυο των ΗΠΑ Alaturka ανέφερε πως έγινε συζήτηση για τον Γκιουλέν μεταξύ Κουρτουλούς και Φλιν και δημοσίευσε και σχετικό βίντεο. Στην συνάντηση ήταν και ο Μουτλού, πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Turken Foundation.

Ο οργανισμός αυτός ιδρύθηκε το 2014 μετά την συγχώνευση των οργανισμών TURGEV Foundation και Ensar Foundation, αμφοτέρων ελεγχόμενων από την τουρκική κυβέρνηση.

Δεν είναι ξεκάθαρο το ποιος χρηματοδοτεί το Turken Foundation. Όμως έλαβε δωρεές ύψους 24 εκ. δολαρίων, πέρυσι.
«Πρόκειται για χρήματα προς υποστήριξη οργανώσεων που δρουν ως πράκτορες ή τροφοδοτούν με χρήμα τις προεκλογικές εκστρατείες ;», αναρωτιέται ο Μάικλ Ρούμπιν του American Enterprise Institute, ο οποίος αναφέρει ότι πολλά χρήματα έφτασαν πρόσφατα στην τουρκική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον.

Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Φλιν συναντήθηκε και με άλλους οπαδούς του Ερντογάν. Η δεξαμενή σκέψης του Flynn Intel Group αρνήθηκε να σχολιάσει. Όμως οι δύο Τούρκοι με τους οποίους συναντήθηκε δουλεύουν για τον Ερντογάν, έμμεσα ή άμεσα. Επίσης εκτελεστικός διευθυντής του TURGEV Foundation είναι ο γιος του Ερντογάν Μπιλάλ.

Ο Ερντογάν φαίνεται πως ασκεί πίεση για το ζήτημα του Γκιουλέν στις ΗΠΑ μέσω δικτύων και οργανώσεων. Στο παιχνίδι αυτό, όπως αποκαλύφθηκε από υποκλαπέντα emails συμμετέχει και το Turkish Heritage Organization.

DailyCaller
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Σιδέρη

Οι εικόνες είναι επαναλαμβανόμενες, μόνο που συν τω χρόνω επιταχύνονται και δοκιμάζουν περεταίρω την αντοχή των κατοίκων. Τα μεσάνυχτα της Τετάρτης  μαινόμενοι μετανάστες  έβαλαν φωτιά στον καταυλισμό της Σούδας, έσπασαν κατάστημα βεγγαλικών, το διαγούμισαν, και  άρχισαν να τα ρίχνουν στα γύρω σπίτια. Την ίδια στιγμή έσπαγαν  αυτοκίνητα και καταστήματα περιμετρικά της δομής φιλοξενίας.

Οι κάτοικοι με λοστάρια συγκεντρώθηκαν στο δρόμο και άρχισε πετροπόλεμος με τους εξεγερθέντες πρόσφυγες /μετανάστες (το 70% πλέον είναι μετανάστες).

Προλαβαίνουμε τους επαγγελματίες της ευαισθησίας: Ναι δεν είναι όλοι οι μετανάστες που δημιουργούν αυτά τα προβλήματα, και ούτε είναι άνευ αιτίας η αγανάκτησή τους. Όμως η δράση τους έχει επιφέρει μια συσσωρευμένη κόπωση στους μόνιμους κατοίκους που με την σειρά της δημιουργεί ένταση και δυσανεξία. 

Όταν το πρόβλημα γίνεται καθημερινό, οι ανθρωπιστικές ιδέες καταρρέουν, και το γεγονός πως οι πρόσφυγες /μετανάστες πέρασαν τις δικές τους οδύσσειες για να φτάσουν ως εδώ, δεν μοιάζει ικανή συνθήκη για να αποδεχθούν την δική τους επιβάρυνση στην ασφάλεια των περιουσιών τους και στην όποια ποιότητα ζωής τους - ειδικά οι περίοικοι των καταυλισμών.    

Διπλάσιοι στα νησιά  οι πρόσφυγες

Η κατάσταση στα νησιά είναι και πάλι δραματική, και γι’ αυτό γίνεται έκρυθμη. Η Χίος φιλοξενεί 4.144 πρόσφυγες και μετανάστες με δυνατότητα φιλοξενίας 1.100, η Σάμος 2.686 αντί 850 και η Κως 2.004 σε hot spot χωρητικότητας 1.000! Συνολικώς ξεπερνούν  τις 12000 οι εγκλωβισμένοι. 

Όπως επισημαίνει και το τμήμα μετανάστευσης του Ποταμιού, σήμερα, στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκανήσου βρίσκεται διπλάσιος αριθμός από όσους μπορούν να φιλοξενηθούν, με προφανή τα ζητήματα στοιχειώδους διαβίωσης γι’ αυτούς τους ανθρώπους αλλά και τα αντίστοιχα ζητήματα ασφάλειας για τους νησιώτες. Ζητάει από τον αρμόδιο, αναβαθμισμένο, υπουργό κ Μουζάλα, να απαντήσεις την ερώτηση: Υπάρχει κυβερνητική απόφαση  για μετατροπή των νησιών σε αποθήκες ψυχών;

Υπενθυμίζουμε ότι υπάρχει απόφαση του Υφυπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου του Βελγίου Τέο Φράνκεν να απομακρυνθεί το τεχνικό προσωπικό τους από τα ελληνικά hotspot λόγω έλλειψης επαρκών συνθηκών ασφάλειας. (υπενθυμίζεται ότι προ εξαμήνου οι «Γιατροί του κόσμου είχαν αποχωρήσει πρόσκαιρα από το hot spot της Χίου γιατί  το ιατρείο τους έγινε γυαλιά καρφιά, και ένιωσαν κίνδυνο για τη ζωή τους).

Αδικήματα ποινικού δικαίου εντός των καταυλισμών είναι η καθημερινότητα.  Πρόσφατα, τέλος Σεπτεμβρίου, οι Γιατροί του Κόσμου - Ελλάδας δημοσιοποίησαν πως έχουν απευθύνει σειρά επιστολών και παρεμβάσεων προς όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, ζητώντας να βρεθεί άμεσα λύση για τα ασυνόδευτα παιδιά που παραμένουν στο Κέντρο υποδοχής της Μόριας  (και τα οποία είναι ευάλωτα σε κάθε είδους εκμετάλλευση). Το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει, όπως αναφέρουν, είναι η απομάκρυνσή τους από το Κέντρο και η μεταφορά τους σε κατάλληλες δομές φιλοξενίας.

Μετά τις προχθεσινές ταραχές στο νησί, η εκπρόσωπος Τύπου για θέματα μετανάστευσης Νατάσα Μπερτό δήλωσε πως η Επιτροπή είναι «ενήμερη για τη κατάσταση της ασφάλειας στα ελληνικά νησιά και τους πιθανούς κίνδυνους» και πως ο Επίτροπος Δημήτρης Αβραμόπουλος έχει «επανειλημμένα επικοινωνήσει με τις ελληνικές Αρχές για το θέμα της ασφάλειας του προσωπικού της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο (EASO)».

Για το ζήτημα της ασφάλειας στα νησιά, ο Επίτροπος Αβραμόπουλος είχε στείλει και επιστολή στον Γιάννη Μουζάλα στις 4 Νοεμβρίου τονίζοντας πως τα κράτη μέλη της ΕΕ χρειάζονται εγγυήσεις για την προστασία και την ασφάλεια του προσωπικού που στέλνουν και πίεσε για «άμεση βελτίωση των συνθηκών».

Παράλληλα κοινοτικές πηγές αναφέρουν πως αν και δεν υπάρχουν ακόμα παρόμοιες αποφάσεις απόσυρσης προσωπικού, σειρά κρατών μελών εκφράζουν τις έντονες ανησυχίες τους για την κατάσταση στα νησιά, με αποτέλεσμα η EASO να έχει εγκαταστήσει πόρτες κινδύνου και… «κουμπιά πανικού» στα hotspot, σε μια προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών ασφαλείας.

Ο Γολγοθάς των εντός των καταυλισμών, με την συσσωρευμένη ένταση, τείνει να μεταφερθεί και στους μόνιμους κατοίκους, και ειδικά στους περιοίκους των καταυλισμών.

Προσπαθήσαμε να τον περιγράψουμε λιτά, χωρίς συναισθηματισμούς, για να μην συμβάλουμε στην τροφοδότηση της έντασης. Όμως λίγο απέχουμε  από το να επιδεινωθεί η κατάσταση περεταίρω και είτε από ατυχία, είτε από πρόθεση, να φτάσουμε σε καταστάσεις αυτοδικίας. Και τότε θα ανοίξει  ο ασκός του Αιόλου.

Η αρμόδια κυβέρνηση τι κάνει;  Περίπου θεωρεί ότι… λιάζονται εν ηρεμία.

 Όπως μας είπαν κυβερνητικοί παράγοντες,  ο αρμόδιος υπουργός και η κυβέρνηση «κάνουμε ο, τι μπορούμε,  για να μην πέσει η συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας (η οποία δεν περνάει  από το χέρι τους, αν θα πέσει).

Αυτό μόνο; «Αυτό»! - Και αν καταπέσει; «Τι να σας πούμε; Πρέπει η Ε.Ε. να αναλάβει τις ευθύνες της»!.    

Σωθήκαμε! και μεις, και οι κάτοικοι των νησιών, και οι μετανάστες / πρόσφυγες.

Πηγή Liberal

Δημοσιογράφος από τη Χίο: Ο Γ. Μουζάλας και ο Ν. Τόσκας μας είπαν να μη δείχνουμε τα επεισόδια στο hot spot

Παρεμβάσεις του Γιάννη Μουζάλα και του Νίκου Τόσκα, ώστε να μην προβάλλονται τα επεισόδια που γίνονται στο hot spot στο νησί κατήγγειλε σήμερα μιλώντας στον Βήμα FM ο δημοσιογράφος της εφημερίδας «Πολίτης Χίος», Παντελής Φίκαρης.

Οπως αναφέρει το protothema, ο κ. Φίκαρης ανέφερε: «οι Γιάννης Μουζάλας και Νίκος Τόσκας μάς κάλεσαν σε συνέντευξη Τύπου, εκτάκτως, στην Αθήνα, μια ημέρα πριν από την επίσκεψη τού Barack Obama, για να μας πουν ότι έχουμε κι εμείς ευθύνη για το τι ακριβώς βγαίνει προς τα έξω, με την έννοια ότι οι δημοσιογράφοι καλά θα κάνουν να κρατούν χαμηλούς τόνους. Και να μη μεταδίδουμε εικόνες. "Ή μας βοηθάτε να φτιάξουμε νέο hot spot ή αλλιώς η κατάσταση παραμένει ως έχει", μας είπαν. Θεωρούν ότι πολύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουν και τα τοπικά μέσα ενημέρωσης».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

Η αντίδρασή μου στο άκουσμα της νίκης του Τραμπ ήταν πολλαπλά “ουφ” ανακούφισης και ευχαρίστησα σιωπηρά τους αμερικανούς πολίτες για τον τρόπο -τρόπο πολλαπλών μηνυμάτων- που ψήφισαν.

Αποφύγαμε τον Γ΄ παγκόσμιο, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Η παγκοσμιοποίηση παρεμποδίζεται. Δεν ηττάται ακόμη, αλλά ένα μεγάλο “στοπ” ορθώνεται μπροστά της. Πόσο θα κρατήσει αυτό το στοπ και πόσο ικανό να την αναχαιτίσει ή και να την διαλύσει, είναι μια δύσκολη και πολυπαραγοντική συνάρτηση, μία μεταβλητή της οποίας είναι οι ίδιοι οι λαοί.

Εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ κάποιος που έχει τόσο ξεκάθαρη βούληση να τελειώνει η ανθρωπότητα με τον ISIS, ώστε είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με τον “δαιμονοποιημένο” από τους παγκοσμιοποιητές πρόεδρο Πούτιν. Tελευταίο “ουφ” ανακούφισης: ένας πρόεδρος που αν και ακόμα δεν τον έχουμε δει να πράττει και πώς θα πράξει, τουλάχιστον εκθέτει (αυτό δεν είναι λίγο), την κατάντια και τη φτωχοποίηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας του, παρά τα απύθμενα κέρδη των πολυεθνικών και του τζογαδόρικου καπιταλισμού, που το παγκόσμιο κέντρο τους είναι οι ΗΠΑ.

Το παγκόσμιο μιντιακό κατεστημένο, που τόσο μεγάλο μερίδιο έχει για τον ηθικό, πολιτισμικό και οικονομικό ξεπεσμό μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας, “χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του” (όχι τόσο λόγο εκλογής Τραμπ, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι οι λαοί άρχισαν να ακυρώνουν στην πράξη την προπαγάνδα του) και θα αντιδράσει όπως μια πληγωμένη ύαινα. Κανείς σώφρων πολίτης δεν θα πρέπει να αναμένει συμβιβασμό του παγκόσμιου μιντιακού κατεστημένου με την εκλογή Τραμπ, αλλά έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον του, άλλοτε καμουφλαρισμένο και άλλοτε εντελώς ανοιχτό.

Συσπειρώθηκε σύσσωμο αυτό το κατεστημένο προεκλογικά εναντίον ενός υποψηφίου και υπέρ ενός άλλου, αλλά ο πρώτος στάθηκε ικανός να το νικήσει, στα όρια του εξευτελισμού, πιάνοντας τον παλμό των ξεχασμένων και εγκαταλειμμένων στη μοίρα τους ανθρώπων. Ίσως κάτι περισσότερο! Ήταν όλοι θύματα μιας προαναγγελθείσας “εκτέλεσης”, που προφητικά προέβλεψε και κατέγραψε ο Άρθουρ Μίλλερ στο έργο του “Ο θάνατος του εμποράκου”.

Σιωπηλά αργοπέθαιναν και κάποιος έπιασε το σφυγμό τους, διέγνωσε τον επικείμενο θάνατο και είπε: “ψηφίστε με να σας δώσω ανάσα και παλμό ζωής”. Και τον πίστεψαν και τον ψήφισαν, ενάντια στην μανιασμένη προπαγάνδα των μμε. Εξ' άλλου τι είχαν να χάσουν πέρα από τον επερχόμενο απόλυτο οικονομικό τους θάνατο, που συνήθως οδηγεί σύντομα και στον φυσικό.

Με 45 εκ. πολίτες της να ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, πώς μπορεί μία χώρα να προσποιείται τον “παγκόσμιο ηγεμόνα”; Αν την κυβερνούν μέλη της παγκοσμιοποιητικής συμμορίας, μπορεί. Όσοι πολίτες και αν καταρρεύσουν στη δική τους ή σε οποιαδήποτε άλλη χώρα για τους νεοταξίτες ηγέτες είναι παντελώς αδιάφορο. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ακόμη και ότι το επιδιώκουν. Αυτοί στοχεύουν στον παγκόσμιο πολίτη, (απολύτως χειραγωγούμενο ή υπό παγκόσμια δικτατορία, ώστε να μην τους κλονίζει καμία εκλογική αναμέτρηση) και όχι στους πολίτες των χωρών, που ως τώρα τις λέγαμε πατρίδες. Τους αρκούν τα δικά τους πιόνια σε κάθε πρώην χώρα, σε κάθε “πρώην πατρίδα”, οι υπόλοιποι ας πεθάνουν. Θα μείνουν αρκετοί για να τους υπηρετούν. Έχουν ευθαρσώς δηλώσει ότι ο πληθυσμός του πλανήτη είναι πολύ μεγάλος και θα πρέπει να μειωθεί στο 1/10 του σημερινού. Τόσα ανθρώπινα ρομπότ έχουν υπολογίσει ότι τους χρειάζονται ως εξυπηρετητές των τελειοποιημένων μηχανικών ρομπότ.

Ορθώνεται όμως ένα μεγάλο ερώτημα. Θα μπορέσει ο Τραμπ να νικήσει την πανίσχυρη νεοταξική δομή, που σαν θανατηφόρα αράχνη έχει απλώσει τον ιστό της σε ολόκληρο τον πλανήτη; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να τα καταφέρει, έχοντας στην ουσία κηρύξει πόλεμο ενάντια σε όλους τους “δαίμονες” της παγκοσμιοποίησης; Και αυτοί δεν αστειεύονται! Πάντα υπό την αίρεση ότι εννοεί αυτά που λέει, αλλά αυτό είναι κάτι που θα φανεί πολύ σύντομα.

Δύο είναι οι τρόποι να αντιδράσει η νεοταξική ελίτ. Ο πρώτος να τον εξοντώσει βιολογικά. Ο δεύτερος να τον κάνουν να αποτύχει σε κάθε επιδίωξή του. Για τον πρώτο δεν μπορεί κανείς να πει ούτε να κάνει κάτι, παρά μόνον να προσεύχεται αν πιστεύει στο Θεό για τη ζωή του Τραμπ, αλλιώς ας προσεύχεται στη θεά Τύχη!

Ο δεύτερος τρόπος αντίδρασης των νεοταξίτικων “δαιμόνων” είναι ο πιο ενδιαφέρων και εκεί μάλλον θα παιχτεί όλο το παιχνίδι. Είναι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ τόσο έξυπνος και άξιος να επιλέξει σωστούς συμβούλους και υπουργούς, που δε θα υπονομεύουν υπόγεια ή φανερά το πρόγραμμά του (αν φανεί πάρα πολύ έξυπνος, θα πρέπει να υπουργοποιήσει τον Μπέρνυ Σάντερς!) και οι οποίοι θα μπορούν να αποφεύγουν τις παγίδες που θα στήνει η παγκόσμια νέα τάξη κατά τη γιγάντια αυτή πάλη; Την πάλη αυτή θα τη δούμε να εκτυλίσσεται πλανητικά τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Ποια είναι τα όπλα που η καθεστηκυία ΝΤΠ θα ρίξει στη μάχη; Το πρώτο και ισχυρότερο (τα υπόλοιπα θα αναφερθούν σε τυχαία σειρά) είναι οι παγκοσμιοποιητικές ελίτ, στις ΗΠΑ την Ε.Ε., την ευρωζώνη και παντού στο Δυτικό κόσμο, όπως και τα “ανθρώπινα πλοκάμια” τους σε κάθε χώρα. Ας μην πιστέψει κάποιος ότι υποβόσκει ανταγωνισμός ανάμεσα σε αυτές τις ελίτ. Υπάρχει μόνον οικονομικός ανταγωνισμός. Στα νεοταξικά θέματα επικρατεί πλήρης ομοφωνία και αυτό φαίνεται καθαρά από το πώς αντιμετωπίζουν τη Ρωσία και πώς δημιούργησαν από κοινού το πρόβλημα της Ουκρανίας. Έτοιμοι ήσαν να υπογράψουν την CETA και ας ευγνωμονούμε τη μικρή Βελγική επαρχία της Βαλλονίας που τους καθυστέρησε και έτσι ίσως ματαιωθεί, τουλάχιστον προς το παρόν, η υπογραφή της TTIP.

Αποδόθηκαν διάφορα κίνητρα στο ταξίδι του Ομπάμα στην Ελλάδα και εν συνεχεία στη Γερμανία. Έχω την εντύπωση ότι ήταν ένα ταξίδι που είχε κριθεί απαραίτητο και είχε προγραμματιστεί με βάση την πιθανότητα να εκλεγεί ο Τραμπ πρόεδρος -just in case! Και προκάλυμμα καπνού ήταν η Ελλάδα. Ο αληθινός σκοπός ήταν η Γερμανία για να συζητήσουν από πρώτο χέρι και εκ του σύνεγγυς πώς θα οργανώσουν από δω και πέρα οι οι παγκοσμιοποιητές την άμυνά τους. Και προαλείφουν την Άγγελα Μέρκελ ως το νέο παγκόσμιο πόλο της ΝΤΠ, ελλείψει του αμερικανικού πόλου, η οποία (θα ακούμε κατά κόρον ότι) προασπίζει τις “αρχές” της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ισότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.τ.λ. Η δε Μέρκελ, στις κοινές δηλώσεις με τον Ομπάμα που όλες είχαν στόχο να προκαταλάβουν και να δεσμεύσουν στις δικές τους επιλογές την πολιτική του Τραμπ, ανέφερε ότι: “δεν είναι δυνατόν να ολισθήσουμε στην εποχή πριν από την παγκοσμιοποίηση”! Ο πόλεμος φθοράς του νέου Αμερικανού Προέδρου έχει ήδη αρχίσει.

Το μιντιακό κατεστημένο αναφέρθηκε ήδη. Έχουν τόσο πολύ τελειοποιήσει το όπλο της παραπλάνησης τα φερέφωνα της διεθνούς δημοσιογραφίας (όσο και τα “γνωστά” νεοταξίτικα φερέφωνα της εγχώριας δημοσιογραφίας) που κάθε μέτρο του Τραμπ ενάντιο προς την παγκοσμιοποίηση είναι ικανά να το εμφανίζουν σαν καταστροφικό, φοβικό, απάνθρωπο, ενάντιο στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα, ενάντιο στη δημοκρατία... ό,τι ταιριάζει. Αναλογιστείτε τις “αξίες”, ως όρο συνεργασίας, που έθεσε η φράου Μέρκελ στον Τραμπ κατά τα συγχαρητήρια επί τη εκλογή του, αντιστρέψτε τες και θα διαπιστώσετε τι θα του προσάπτουν.

Το τρίτο όπλο που θα ρίξουν εναντίον του είναι το ίδιο του το κόμμα. Δεν γνωρίζω καθόλου τη διάρθρωσή του, για να μπορώ να προβλέψω το πώς. Το σίγουρο είναι ότι οι παλαιο-συντηρητικοί του κόμματός του (αυτoί είναι παλιοί και όχι νεόκοποι συντηρητικοί όπως οι neocons) και σίγουρα νεοταξίτες στην πλειονότητά τους, υπερέχοντας και στη Βουλή και στη Γερουσία, θα αποτελούν μεγάλη τροχοπέδη στις “ελεύθερες κινήσεις” του.

Ένα άλλο όπλο εναντίον του θα είναι η πιθανή -και ίσως σκόπιμη- έλλειψη συνεργασίας από το επενδυτικό κεφάλαιο των ΗΠΑ που έχει ήδη φύγει για Κίνα, Μεξικό ή αλλού. Αν βάλει 35% φόρο στα εισαγόμενα όπως έχει υποσχεθεί, ίσως το κεφάλαιο αυτό να επαναπατριστεί. Θα τα καταφέρει όμως να περάσει έναν τέτοιο φόρο, εκεί που ως τώρα υπήρχε πλήρης ελευθερία-ασυδοσία ελέω της παγκοσμιοποίησης;

Με τον πρόεδρο Πούτιν δε φαίνεται ότι θα έχει πρόβλημα. Έχει κατανοήσει ότι για να δώσει “φιλί ζωής” στον εξαθλιωμένο αμερικανό, πρέπει να αποφύγει τις γιγαντωμένες αμυντικές δαπάνες και να περιορίσει το ποσοστό που καταβάλλει η χώρα του για τη λειτουργία του ΝΑΤΟ. Και έχω τη βεβαιότητα ότι ο ρωσικός λαός, δια του Προέδρου του, θα έχει τη σοφία και την εντιμότητα να τηρήσει την όποια συμφωνία μεταξύ τους, γιατί τίποτα δε θα έχει να κερδίσει, τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα, από ένα νέο ψυχρό πόλεμο ή ακόμα περισσότερο από έναν “θερμό” πόλεμο.

Πρόβλημα υπάρχει με την Κίνα. Είναι ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος, εφ' όσον το δηλώνει ως πρόβλημα. Θα πρέπει να βρει έναν τρόπο αντιμετώπισής του τύπου win-win, κερδίζω-κερδίζεις, με δεδομένο ότι η Κίνα κατέχει το “όπλο” ενός μεγάλου μέρος του χρέους των ΗΠΑ. Δεν ξέρω αν μπορεί να επιτευχθεί αυτό που μοιάζει ακατόρθωτο, για τα πάντα όμως υπάρχει τρόπος. (Ρωτήστε τον Οδυσσέα!). Ίσως ένα ισοσκελισμένο ισοζύγιο εισαγωγών εξαγωγών προς και από την Κίνα, αν η Κίνα έχει ανάγκη από αμερικανικά προϊόντα. Αν όχι, τα πράγματα γίνονται κάπως πιο δύσκολα.

Τέλος, όχι κατά σειρά σπουδαιότητας, θα αντιδράσει το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, που είναι “αδελφοποιημένο” με το επενδυτικό. Τα ίδια πρόσωπα, εταιρικά ή φυσικά, το συσσώρευσαν επενδυτικά και ακολούθως το γιγάντωσαν χρηματοπιστωτικά. Θα μπορέσει, άραγε, ο νέος πρόεδρος να πείσει τους κατέχοντες το τεράστιο χρέος των ΗΠΑ να επενδύσουν μέρος αυτού του χρέους μέσα στις ΗΠΑ, δίνοντάς τους τα κατάλληλα κίνητρα; Έτσι ώστε και το χρέος να μειωθεί και οι απαραίτητες επενδύσεις να πραγματοποιηθούν, ιδιωτικές αλλά και δημόσιες, των οποίων η εκμετάλλευση θα τους παραχωρηθεί έως ότου αποσβεστεί όλο το αναλογούν χρέος; Όλα είναι θέμα κινήτρων. Ο Τραμπ είναι επιχειρηματίας, γνωρίζει καλά το οικονομικό παιχνίδι και συνεπώς σε αυτόν τον τομέα, κατά πάσα πιθανότητα, θα αποδειχτεί καλός παίχτης.

Ας δούμε τώρα την περίπτωση που ο νέος πρόεδρος θα αποτύχει να πραγματοποιήσει τα προσδοκώμενα από τον αμερικανικό λαό, αλλά και από όλη την ανθρωπότητα ως ένα βαθμό. Είτε γιατί τον εξόντωσαν φυσικά είτε γιατί δεν θέλει να τα πετύχει (απλά είπε ψέμματα προς άγραν ψήφων) είτε επειδή θα εμποδιστεί από το σύστημα να τα επιτύχει.

Ίσως αυτή η πιθανότητα είναι ισόποση προς την πρώτη (50%-50%). Παρά ταύτα όμως το όφελος για την ανθρωπότητα από τη νίκη του Τραμπ είναι πολύ μεγάλο. Είναι όλες οι ανάσες ανακούφισης που πήραν όλοι οι άνθρωποι της γης, έστω και προσωρινές, που στέκονται όρθιοι μέσα στον παγκοσμιοποιητικό τυφώνα.

Όμως με τη νίκη αυτή και το χρόνο που τους παρέχει μέχρι τυχόν να αποτύχει τους δίνεται η μεγάλη ευκαιρία να οργανώσουν την αντεπίθεσή τους στη ΝΤΠ, που διαφορετικά κάλπαζε προς την ολοκλήρωσή της. Και στη συνέχεια προς εγκατάσταση τυραννίας για να διατηρήσει την παγκόσμια εξουσία της, μέχρι να αλλοιώσει τόσο πολύ την ψυχονοητική δομή των ανθρώπων, που να μην κατανοούν ούτε αυτήν τη δουλοποίησή τους.

Χρόνο “αγόρασε” η ανθρωπότητα με τη νίκη Τραμπ και θα ήταν πολύ λάθος να σκεφτεί ότι το θέμα της παγκοσμιοποίησης έληξε και ότι είναι πλέον ασφαλής. Πολύτιμος χρόνος της δόθηκε που, αν τον χάσει, ίσως δε θα της δοθεί ποτέ ξανά μια τέτοια ευκαιρία. Και που θα πρέπει άμεσα να τον “επενδύσει” σε αγώνα ενάντια σε όλες τις νεοταξικές συσπειρώσεις, που έχουν αναπτυχθεί και δρουν σε κάθε χώρα. Ενάντια στον διαστρεβλωμένο λόγο της ΝΤΠ, το κορυφαίο των κορυφαίων θέμα, γιατί δια μέσου αυτού αλλοιώνουν την ψυχονοητική συγκρότηση των ανθρώπων. Ενάντια στις “αντι-αρχές” και τις “απ-αξίες” της, που διαλύουν την ανθρώπινη συνείδηση και αξιοπρέπεια και κατεβάζουν τον άνθρωπο στο επίπεδο του ζώου, μερικές φορές ακόμα πιο κάτω, σε ένα επίπεδο που θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε δαιμονικό, άλλο σκαλί πάρα κάτω δεν υπάρχει. Ενάντια στην εκμηδένιση κάθε πιθανότητας μιας στοιχειώδους ευημερίας για κάθε πολίτη της γης.

Ωστόσο, θα μπορούσε κάποιος να απαντήσει στην κυρία Μέρκελ ότι η ανθρωπότητα δεν μπορεί να γυρίσει στην εποχή πριν από τη νίκη του Τραμπ. Δε γίνεται. Κύλησε πολύ νερό στο ποτάμι της αντιστεκόμενης ανθρωπότητας και ο Ηράκλειτος είπε ότι δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι δύο φορές. (Καθώς η πραγματικότητα-ποτάμι κυλάει, διαφοροποιείται!)

Όλοι θα πρέπει να μπούμε στις τάξεις της “αντίστασης” για να σώσουμε τις πατρίδες μας, ο καθένας τη δική του, (πατριωτικά θα το παλέψουμε, εφόσον θέλουμε να διατηρηθούν οι πατρίδες), αλλά σε στενή συνεργασία με όσες μπαίνουν σε αυτόν τον κοινό αγώνα. Η ευθύνη να αποφύγουμε τον εξανδραποδισμό μας ανήκει σε όλους μας, έκαστος στο μετερίζι που τάχτηκε και μπορεί να το υπερασπιστεί.

Τώρα που η συνθήκη είναι κάπως ευνοϊκή, πρέπει να παλέψουμε ειδικά εμείς οι ΕΛΛΗΝΕΣ με “νύχια και με δόντια”, με νου και καρδιά, με αρετή και τόλμη, με Αρχές και Όραμα, με πίστη στο Θεό και στον Άνθρωπο. Και όσοι αγνοούν το Θεό, ας πιστέψουν τουλάχιστον στον Άνθρωπο ως υπέρτερη της ύλης αξία και ας αγωνιστούν για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του και τη... δική τους.
Για όλα όμως αυτά ζητούνται Έλληνες ηγέτες! Και ελπίζω, αν φανούν, ο ελληνικός λαός να έχει ανεβάσει τόσο την επίγνωσή του, ώστε να τους αναγνωρίσει. Δεν έχει άλλη ελπίδα να ανταπεξέλθει στα ανελέητα χτυπήματα που δέχεται. Αυτή είναι η τελευταία του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Το συγκλονιστικό αριστούργημα  "Άξιον Εστί", που μυρίζει θάλασσα κι αρμύρα, και ρείκι και θυμάρι και αγριόμεντα και που μελοποιημένο με την αθάνατη μουσική του Μίκη, σε κάνει ν' ακούς το πέταγμα του γλάρου, τον φλοίσβο του ρυακιού με τις καλαμιές, το σούρσιμο της σαύρας στα ξερόχορτα δίπλα στην ξερολιθιά, το θρόϊσμα των φύλλων της ελιάς και της πορτοκαλιάς, το άγριο συνάντημα του κεραυνού με τις απάτητες βραχένιες βουνοκορφές, δεν μπορείς να το καταλάβεις με το μυαλό, δεν το κατανοείς με τον νού, παρά με τό σφίξιμο που νοιώθεις στην καρδιά όταν το διαβάζεις ή το ακούς, με τον κόμπο που σου φέρνει στον λαιμό η "νοσταλγία" της ελληνικότητας που το πλημμυρίζει.

Καημένε Πάκη.  Θλιβερέ Πάκη.  Προδότη Πάκη.
Όταν ο ποιητής έγραφε: "μη παρακαλώ σας, μη λησμονάτε την χώρα μου" δεν έγραφε σενάριο ελληνικής ταινίας του μεταπολέμου, ούτε ζητιάνευε την ελεημοσύνη κάποιου.
Έκανε έκκληση στον ήλιο της δικαιοσύνης που φέγγει για όλους, και στην δάφνη της δόξας, να μην εγκαταλείψουν ποτέ τούτη την χώρα,  να μη σταματήσει ποτέ τούτη η χώρα να δίνει την λάμψη της παντού και να είναι για πάντα δαφνοστεφανομένη και δοξαστική.

Δεν έκανε λοιπόν έκκληση παρά στον λαό τούτης της χώρας να εξακολουθεί να της χαρίζει στιγμές δόξας και ανθρωπιάς, να είναι ικανός, να μπορεί και ν' αντέχει τον πόλεμο με την αδικία, το σκοτάδι, τον φόβο.

Αυτό είναι το νόημα και το μέλημα του ποιητή.
Αλλά για να το καταλάβεις πρέπει να είσαι πρώτα απ΄ όλα έλληνας, και μετά άνθρωπος, και μετά λίγο καλλιεργημένος, λίγο "μη βάρβαρος". 

Καημένε, αγράμματε παρ' όλα τα πτυχία σου, Πάκη. 
Θλιβερέ παρ' όλα τα μεγαλεία σου, Πάκη. 
Προδότη παρ' ότι νομίζεις πως είσαι έλληνας, Πάκη.
Πού και τί να καταλάβεις εσύ;
Και ξεφτιλίζεσαι κι εσύ, και ξεφτιλίζεις κι εμάς, και ξεφτιλίζεις και τον ποιητή. 
 Είναι ώρα το "Άξιον Εστί" να ακουστεί και να ψαλλεί και πάλι απ' τους φυσικούς κατόχους και κληρονόμους του: τους έλληνες.
Αυτούς όμως που ήξερε και είχε στο μυαλό του ο ποιητής. 

Αυτούς που θα μπορούσαν την αποσυντεθειμένη σήμερα Ελλάδα να την ξαναφτιάξουν, όχι με ζητιανιές, αλλά με μιά ελιά, ένα αμπέλι, κι ένα καράβι!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Για να είναι ρεαλιστική μια αποτίμηση της επίσκεψης του απερχόμενου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Μπαράκ Ομπάμα, στην Αθήνα, θα έπρεπε να περιμένει κανείς την μετάβαση του στο Βερολίνο και τη συνάντηση με την Καγκελάριο της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ. Αυτό έγινε χθες.

Imagine All The People…

Ο κύριος Ομπάμα πραγματοποίησε μια πολύ επιτυχημένη επικοινωνιακά επίσκεψη στην Αθήνα, και μαγνητοσκόπησε ένα εκπληκτικό βίντεο στο Ιερό Βράχο και το Μουσείο της Ακρόπολης, το οποίο διαφήμισε την Ελλάδα διεθνώς με θετικό πρόσημο.

Ταυτόχρονα, έδωσε στην κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό μια λεκτική, και τίποτα άλλο «στήριξη», για μια, κάποια στιγμή και υπό ασαφείς όρους, διευθέτηση του χρέους.

Η ομιλία του (μέσω teleprompter), στο Ίδρυμα Νιάρχος, από πλευράς ρητορικής ήταν πραγματικά ένα γεγονός πολύ εντυπωσιακό και γι αυτούς που ασχολούνται με χαρισματικούς ομιλητές, τη ρητορική και την επικοινωνία, μια περίπτωση δια διδασκαλία.

Την ίδια στιγμή, όντας χαρισματικός πολιτικός, έκανε ότι έπρεπε για να αγγίξει εμάς τους πεινασμένους, με βάση αυτά που ζούμε τα τελευταία χρόνια, Έλληνες. Σπανακόπιτα, ούζο, δημοκρατία, Ευριπίδης, κλπ. Ταυτόχρονα, μίλησε για το όνειρο ενός κόσμου στον οποίο η παγκοσμιοποίηση έχει πετύχει και όλοι ζούμε υπό τους ήχους του θρυλικού τραγουδιού του Τζόν Λένον, “Imagine All The People”.

Μετά πήγε στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και απογειώθηκε με κατεύθυνση το ρεαλισμό που ακούει στο όνομα Βερολίνο. Εκεί, όπως φάνηκε από την συνέντευξη τύπου, με την, όπως την αποκάλεσε ο ίδιος, διάδοχό του (στην ουτοπία) Καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ, και την πραγματική πολιτική δύναμη τον Υπουργό Οικονομικών, Βόλφανγκ Σόϊμπλε, πέρα από το ταξίδι down memory lane (στο όμορφο παρελθόν), τα περί χρέους, όχι μόνο λιτότητα και τα άλλα όμορφα, τα έφαγαν τα κομπλιμέντα και τα σοβαρά θέματα όπως η Ρωσία, το ΝΑΤΟ, και η Ευρώπη που τρίζει επικίνδυνα. Και πάνω από όλα, ο ελέφαντας που βρίσκεται προ των πυλών και ακούει στο όνομα, Ντόναλντ Τράμπ.

Πίσω στο Ρεαλισμό…

Πίσω στο ρεαλισμό λοιπόν. Πέρα από τη σπανακόπιτα, τους Αρχαίους Έλληνες, και το Imagine All The People, η επίσκεψη Ομπάμα, είχε και το σοβαρό της παρασκήνιο, το οποίο μόνο ρόδινο δεν είναι. Δεν είναι ρόδινο λόγω των επικίνδυνων εξελίξεων γύρω από το Κυπριακό και την Τουρκία.

Κατά τη διάρκεια τη συνέντευξης τύπου στο Μέγαρο Μαξίμου, ο απερχόμενος Αμερικανός Πρόεδρος, δέχθηκε μια ερώτηση για το εθνικό θέμα του Κυπριακού από τον έγκριτο συνάδελφο, Μιχάλη Ιγνατίου, και πήρε μια απάντηση γενικού περιεχομένου.

Ανταλλάσσοντας απόψεις με έμπειρους παρατηρητές στο θέμα του Κυπριακού, με πολύχρονη εμπειρία στην Ουάσιγκτον, μετά την επίσκεψη Ομπάμα, οι ανησυχίες μου για το τι γίνεται στο παρασκήνιο μεγάλωσαν.

Ο κύριος Ομπάμα, είναι βέβαιο ότι συζήτησε σοβαρά το Κυπριακό και επιθυμεί να δει μια λύση πριν από τις 20 Ιανουαρίου, 2017, οπότε και αποχωρεί από το Λευκό Οίκο.

Ας εξετάσουμε τα πράγματα προσεκτικά για να δούμε τι πραγματικά προωθεί η Ουάσιγκτον, η απερχόμενη κυβέρνηση Ομπάμα, και η γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Καταρχήν είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχει μια βιασύνη προς λύση και αυτό από μόνο του είναι ανησυχητικό. Φαίνεται ότι στο παρασκήνιο έχουν συζητηθεί πολλά τα οποία δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, με αποτέλεσμα και τα κόμματα της αντιπολίτευσης στην Κύπρο να είναι στα κάγκελα. Στην Ελλάδα δυστυχώς, συλλήβδην το πολιτικό σκηνικό, αγρόν αγοράζει. Το πλαίσιο των συνομιλιών μυρίζει προβληματικό και όλα δείχνουν ότι βαδίζουμε σε κάτι πολύ χειρότερο από το σχέδιο Αννάν. Εκεί που για δεκαετίες μιλάμε για μια Ομοσπονδιακή λύση (σύμφωνα με τα Ψηφίσματα του ΟΗΕ), όλα δείχνουν προς μια λύση Συνομοσπονδίας, με τους κινδύνους και τις επιπλοκές που αυτό ενέχει.

Σε καμία περίπτωση μια λύση με άρωμα Συνομοσπονδίας δεν θα είναι δίκαιη για την ελληνοκυπριακή πλευρά και δεν θα είναι και εφικτό διότι θα προκαλέσει συνεχή προβλήματα. Έχει σκεφτεί κανείς ότι η Άγκυρα και ο Ερντογάν θα καθοδηγεί το τουρκοκυπριακό μέρος της συνομοσπονδίας, μπαίνοντας την ουσία από την πίσω πόρτα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με αποτέλεσμα να έχει αποκτήσει βέτο σε αποφάσεις των Βρυξελλών; Επίσης, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι η Τουρκία θα επιμείνει σε ένα σύστημα εγγυήσεων στο οποίο θα συμμετέχει, και το κόστος της όποιας συμφωνίας θα το σηκώσει στο μεγαλύτερο μέρος του η Ελληνοκυπριακή πλευρά, υποθηκεύοντας και παραχωρώντας σε ξένα συμφέροντα, τα πιθανά κέρδη από τους υδρογονάνθρακες – φυσικό αέριο.

Είναι σαφές ότι η Τουρκία σε συνεργασία με την παραδοσιακά φιλοτουρκική γραφειοκρατία του Στέητ Ντιπάρτμεντ και την κυβέρνηση Ομπάμα, ακολουθεί μια συγκεκριμένη στρατηγική.

Η Στρατηγική της Άγκυρας…

Υποστηρίζει δημόσια τη διαδικασία του ΟΗΕ το συντομότερο δυνατόν, ζητώντας σε αντίθετη περίπτωση αναγνώριση του ψευδοκράτους, και απειλώντας με προσάρτηση των κατεχομένων εδαφών.

Πιέζει για προβλέψεις στη συμφωνία που θα ικανοποιούν τις τουρκικές επιδιώξεις, γνωρίζοντας ότι είναι δύσκολο για την Κυπριακή Δημοκρατίας να εγκαταλείψει τις συνομιλίες, και να βγει το κακό παιδί στα μάτια της διεθνούς κοινότητας.

Πιέζει για μια συμφωνία που ακόμη και εάν ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αποδεχθεί και την παρουσιάσει στο Κυπριακό λαό ως επίπονη, αλλά το καλύτερο δυνατό ανάλογα με τις περιστάσεις, θα απορριφθεί, δίνοντας το δικαίωμα στην Άγκυρα να επικαλεστεί αδιαλλαξία της Κυπριακής Δημοκρατίας, ζητώντας να υπάρξει τιμωρία. Και όλοι γνωρίζουμε τι ευελπιστεί η Τουρκία να περιλαμβάνει αυτή η τιμωρία.
Ακόμα και στην περίπτωση που υπάρξει συμφωνία που θα περάσει στα δημοψηφίσματα, η Άγκυρα θα την εκμεταλλευτεί για να ρουφήξει εκατομμύρια ευρώ για να ενισχύσει το τουρκοκυπριακό κομμάτι, θα επιδιώξει κέρδη από το φυσικό αέριο για την τουρκοκυπριακή πλευρά, δημιουργώντας ένα κλίμα έντασης στο εσωτερικό της διακυβέρνησης με αποτέλεσμα να υπάρξει ένα βελούδινο διαζύγιο στα πλαίσια του μοντέλου της Τσεχοσλοβακίας. Πρόκειται για ιδέα που έχει ακουστεί συχνά πυκνά τόσο στην Ουάσιγκτον, όσο και από εγχώριους απολογητές. Το κέρδος για την Τουρκία σαφές. Παρουσία εντός της ΕΕ, χωρίς τους περιορισμούς του κράτους μέλους. Καθαρή Πέμπτη φάλαγγα εντός των Βρυξελλών.

Αυτό το τελευταίο, η δυσκίνητη και χωρίς καμία στρατηγική θεώρηση γραφειοκρατία των Βρυξελλών, δεν δύναται να το αντιληφθεί από την εποχή του σχεδίου Αννάν, προσπαθώντας ακόμη και σήμερα να βρει τρόπο, χρησιμοποιώντας τα γνωστά νομικά ευφυολογήματα της ΕΕ, για να χαρακτηρίσει την λύση του ΟΗΕ ως συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, τη στιγμή που από την πρώτη στιγμή θα έπρεπε να έχει καλέσει τον ΟΗΕ, χωρίς περιστροφές, να προσαρμόσει τη διαπραγματευτική διαδικασία και το οποιοδήποτε σχέδιο λύσης, στα αυστηρά πλαίσια του ευρωπαϊκού κεκτημένου για να αποφευχθούν σοβαρά προβλήματα στο μέλλον.

Κάτι που επίσης διαφεύγει της προσοχής συνεχώς είναι ότι παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα όταν αναφέρεται στο Κυπριακό, το χαρακτηρίζει διακοινοτικό πρόβλημα, ποτέ δεν έπαψε, στην ουσία, να το θεωρεί πρόβλημα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Οι μεγάλες δυνάμεις και τα συμφέροντα ενδιαφέρονται για τον έλεγχο της στρατηγικής Κύπρου, και παίζουν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη το ένα έναντι του άλλου.

Δυστυχώς, έτσι όπως διαμορφώνεται το σκηνικό, και με το πλαίσιο που έχει διαμορφώσει η κυβέρνηση Ομπάμα, δεν φαίνεται στον ορίζοντα θετική εξέλιξη και εύκολος δρόμος. Παραδοσιακά από την εποχή του Προέδρου, Λίντον Τζόνσον, η Ουάσιγκτον έχει ξεκαθαρίσει ότι ποτέ δεν θα προωθήσει – υποστηρίξει μια λύση στην Κύπρο που θα αντιβαίνει τα συμφέροντα της Τουρκίας.

Το Ζοφερό Μέλλον…

Τα πράγματα διαγράφονται ακόμη πιο σκούρα, διότι όπως όλα δείχνουν η έλευση του Ντόναλντ Τράμπ, στο Λευκό Οίκο, μόνο κακό δεν θα κάνει στην Τουρκία. Το αντίθετο. Όπως όλα δείχνουν, ο Στρατηγός Φλήν, (άρθρο μου ΕΔΩ) δείχνει να έχει κλειδώσει ως Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του νέου Προέδρου των ΗΠΑ κι αυτό ενισχύει την επιρροή της Άγκυρας. Για μια ακόμη αφορά Ελλάδα και Κύπρος, απέτυχαν να δουλέψουν προκαταβολικά καλύπτοντας παν ενδεχόμενο, με αποτέλεσμα να βρίσκονται και πάλι εκτός γηπέδου, κάνοντας το μόνο πράγμα που ξέρουν καλά για δεκαετίες να γκρινιάζουν και να πυροβολούν την φιλοτουρκική Ουάσιγκτον και τους κακούς Ρεπουμπλικάνους.

Μακάρι να κάνω λάθος και η παραφωνία μου στον εκστασιασμό που επικρατεί γύρω από το “Imagine All The People” , πέρασμα του Μπαράκ Ομπάμα από την Αθήνα, να οφείλεται στον κυνικό – ρεαλιστικό τρόπο με τον οποίο η επαφή μου για παρά πολλά χρόνια με την γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και η εκπαίδευση μου στην Ουάσιγκτον, με κάνει να βλέπω και να αναλύω τα πράγματα.

Μακάρι…

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Η ΜΚΟ "Αλ Μούντα Τράστ" από το Λονδίνο, δρα στη Ελλάδα παρέχοντας σύμφωνα με τα γραφόμενα της, "βοήθεια σε όσους εισέρχονται στη Λέσβο καθώς και σε κέντρα μεταναστών ανά την Ελλάδα". Μάλιστα αναφέρει ότι έχει μεταφέρει στην Ελλάδα "φορτηγά βοήθειας".

Η οργάνωση αυτή, το 2012 αποτέλεσε κέντρο έρευνας από τις Βρετανικές Αρχές ως ύποπτη για την οικονομική στήριξη της τρομοκρατικής οργάνωσης της Νιγηρίας "Μπόκο Χαράμ". Το 2004 το κέντρο ερευνών των ΗΠΑ, "Center for Security Policy", κατηγόρησε την ΜΚΟ ως αγωγό προώθησης εξτρεμιστών στη Νιγηρία υπό την κάλυψη της ανθρωπιστικής βοήθειας και με την συνενοχή Σαουδαραβικών οργανώσεων.

Μάλιστα ο επικεφαλής της ΜΚΟ στη Νιγηρία , ο Σουδανικής καταγωγής "Σείχης Μουχιντίν Αμπντουλαχίν" συνελήφθη από τις τοπικές αρχές ως υποκινητής ένοπλων ομάδων κατά άμαχου πληθυσμού που είχαν ως αποτέλεσμα δεκάδες θανάτους. Επιπροσθέτως η κυβέρνηση της Κένυας άνοιξε υπόθεση εναντίον του για τον ίδιο λόγο. Το γραφείο της οργάνωσης στη Νιγηρία αποκαλύφθηκε ότι λάμβανε χρηματοδότηση κατευθείαν από τη Σαουδική Αραβία.

Τη σημερινή περίοδο η κεντρική οργάνωση στο Λονδίνο συνδέεται με τη Σαουδική Αραβία μέσω προέδρου του Δ.Σ "Καλέντ Αλ Φαγάζ" 53 ετών, που διαμένει στην περιοχή Αλ Χάμαρα του Ριάντ. Εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ο λεγόμενος δεν ασκεί ούτε ασκούσε κανένα επάγγελμα ή είχε κάποια άλλη ιδιότητα πριν της εκλογής του στο προεδρείο της ΜΚΟ το 2011.

Ενδιαφέρον είναι ότι το όνομα και το επώνυμο του είναι ολόιδιο με το γνωστό τρομοκράτη (γνωστό και ως Αμπού Ομάρ) που είναι φυλακισμένος στη Βρετανία ως στέλεχος της Αλ Κάιντα που συμμετείχε στις βομβιστικές επιθέσεις στη Κένυα το 1998 εναντίον της Πρεσβείας των ΗΠΑ.

Το 2012 η ΜΚΟ οργάνωσε ένα συνέδριο στο κέντρο "De Vere Grand Connaught Rooms" όπου επρόκειτο να μιλήσουν ο Σαουδάραβας κληρικός "Abd al-Aziz Fawzan al-Fawzan" (συγγενής του προέδρου του ΔΣ) , ο Σαουδάραβας κληρικός "Muhammed Abd Al-Rahmen Al-Arifi" (ο οποίος απαγορεύεται να εισέλθει στην Ελβετία ως επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια), ο Βρετανό-Παλαιστίνιος "Haitham al-Haddad"(γνωστότατος στο Λονδίνο για τις εξτρεμιστικές του δραστηριότητες) και ο Κουβετιανός κληρικός "Nabil Al-Awadhi" τον οποίο καταγγέλλουν Βρετανικές εφημερίδες επικαλούμενες και τα δικά του λεχθέντα, ως "κεντρικό χρηματοδότη του Ισλαμικού κράτους". Μάλιστα στο Μπίρμπινγχαμ όπου ο ίδιος διεύθυνε ένα Ισλαμικό σχολείο (το Al-Birr), δύο μαθητές του στρατολογήθηκαν για το Ισλαμικό κράτος, ενώ μέλη της τοπικής Μουσουλμανικής κοινότητας τον έχουν καταγγείλει δημοσίως για το ρόλο του.

Το συνέδριο ακυρώθηκε τη τελευταία στιγμή μετά από πίεση των Βρετανικών αρχών που μεταξύ των άλλων είχαν υπόψη τους της διακηρυγμένες θέσεις των ανωτέρω σε σχέση με τη "Δύση, ΗΠΑ, Χριστιανισμό"κτλ, που χαρακτηρίζονται από ακραίο μίσος σε συνδυασμό με καθημερινή στρατολόγηση και κατήχηση μαθητών που όλως τυχαίως μετά συνδράμουν τρομοκρατικές ομάδες ανά την υφήλιο.

Τέλος η ΜΚΟ έχει συνδεθεί με τον καταδικασμένο τρομοκράτη-στρατολογητή για τους Ταλιμπάν " Ali Al-Timimi" και τον "Abuz Zubair", προπαγανδιστή ακραίων κηρυγμάτων στο Λονδίνο και συντονιστή της ιστοσελίδας "IslamicAwakening.com". Η ΜΚΟ έχει απασχολήσει και άλλες φορές τις αρχές όπως και συνδέεται με πλειάδα άλλων ακραίων αλλά λιγότερο γνωστών κύκλων ενώ δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια στα Δυτικά Βαλκάνια.

Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται ενδελεχής έλεγχος όσων ΜΚΟ δρουν στην Ελλάδα για λόγους κοινωνικής ειρήνης και αποφυγής τυχόν κινδύνων για την εθνική ασφάλεια.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Με δεδομένη την διακηρυχθείσα θέση του Τραμπ, ότι θα περιορίσει το άπλωμα των ΗΠΑ στην υφήλιο, η Ευρώπη αποκτά άλλο ρόλο

Κατά τη συνάντηση Ομπάμα-Μέρκελ κρατήθηκαν τα προσχήματα, και αντηλλάγησαν φιλόφρονες προσφωνήσεις μεταξύ τους, όπως κάνουν οι αθλητές στους αγώνες, ασχέτως αν ο καθένας εύχεται να σπάσει ο άλλος το πόδι του. Και βέβαια, δημοσίως ουδεμία αναφορά έγινε για την περίπτωση του ελληνικού χρέους.

Προφανώς και θα συζητηθεί το θέμα κατ’ ιδίαν, αλλά ήδη από γερμανικής πλευράς έσπευσαν να ανακοινώσουν ότι παραμένουν στα αυτά. Και δεν έχουν κανένα λόγο να υποκύψουν σε πιέσεις του απερχόμενου προέδρου, την στιγμή που δεν το έπραξαν όταν ο Ομπάμα διατηρούσε την ισχύ του και διαφαινόταν πως η Χίλαρυ Κλίντον θα αποτελούσε την συνέχειά του.

Αλλά, και γιατί να δεχθούν απομείωση του χρέους οι Ευρωπαίοι, και ιδίως οι Γερμανοί με προεξάρχουσα την φιλοσοφία της λιτότητας, όταν οι ΗΠΑ του Ομπάμα δεν έχουν κάνει το παραμικρό, πέρα από συστάσεις, για να βοηθήσουν την Ελλάδα; Έγραψα εχθές, ότι το ΔΝΤ είναι δικό τους. Προς τα εκεί γιατί δεν απευθύνθηκαν συστάσεις, προκειμένου να καθοριστεί σωστή πολιτική έναντι της Ελλάδας, με δεδομένη την αναγνώριση του ΔΝΤ ότι έσφαλλε;

Είναι πράγματι γνωστό, ότι το ΔΝΤ δεν μπορεί να διαγράψει χρέος, έχοντας καταστατική υποχρέωση προς τούτο. Ούτε θα ζητούσα από τις ΗΠΑ να μας δώσουν βοήθεια 2,4 δισ. ευρώ, όσα τους αναλογούν από τη συμμετοχή τους στο ελληνικό χρέος προς το ΔΝΤ. Αλλά, πού είναι οι συστάσεις -πιέσεις, θα έλεγα- προς αμερικανικές εταιρίες να επενδύσουν στην Ελλάδα; Προ καιρού είχε γραφεί στην voria.gr., ότι ούτε σε περίπτερο δεν επένδυσαν. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει και με τους Ευρωπαίους επενδυτές, αλλ’ αυτοί τουλάχιστον δεν παριστάνουν τον φίλο.

Είναι σαφές επομένως, τα ευρωπαϊκά προβλήματα καλούνται να τα λύσουν μόνον οι Ευρωπαίοι, και αυτό θα γίνει πιο επιτακτικό με την ενδεχόμενη ορκωμοσία του Τραμπ (γράφω ενδεχόμενη, επειδή κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί μέχρι τον Ιανουάριο). Με δεδομένη την διακηρυχθείσα θέση του Τραμπ, ότι θα περιορίσει το άπλωμα των ΗΠΑ στην υφήλιο, η Ευρώπη αποκτά άλλο ρόλο. Το επισήμανε η Μέρκελ στις κοινές δηλώσεις με τον Ομπάμα, όταν είπε πως πρέπει και η Ευρώπη να επωμισθεί μεγαλύτερο βάρος από το φορτίο που σηκώνουν σχεδόν αποκλειστικά οι ΗΠΑ, όσον αφορά την Άμυνα.

Είναι σημαντικό που ακούγεται αυτό δημοσίως, με τους Αμερικανούς να πιέζουν συνεχώς για αύξηση των αμυντικών δαπανών των Ευρωπαίων, με τον Ομπάμα δε να κάνει στην Αθήνα αναφορά στο γεγονός ότι η Ελλάδα συμμετέχει με ένα από τα υψηλότερα ποσοστά αναλογικώς με το ΑΕΠ της. Προηγήθηκε της Μέρκελ ο Γιούνκερ, ο οποίος έκανε λόγο για δημιουργία ευρωπαϊκού στρατού, παίρνοντας αφορμή από θέση του Τραμπ ότι οι ΗΠΑ θα αποχωρήσουν από πολλές δραστηριότητες του ΝΑΤΟ.

Η πολιτική του Τραμπ, αν και όταν εφαρμοστεί συμφώνως προς τις προεκλογικές εξαγγελίες, και αν ο Σόρος με τις ΜΚΟ του, που οργανώνουν συνεχώς διαδηλώσεις εναντίον του, με πρόσχημα την αντιμεταναστευτική πολιτική του νεοεκλεγέντος προέδρου του επιτρέψουν να ορκιστεί (αν δεν του βρουν φορολογικές παραβάσεις - τον Άγκνιου τον υποχρέωσαν να παραιτηθεί επειδή δεν εμφανίσθηκαν έσοδα 5.000 δολαρίων) και δώσει βάρος στην εσωτερική πολιτική, τότε η Γερμανία γίνεται αφεντικό, άνευ αντιπάλου, στην Ευρώπη.

Υ.Γ. Δεν είμαι φυσικά μόνον εγώ που έχω επιφυλάξεις σχετικά με το αν θα ορκιστεί ο Τραμπ. Τα ρωσικά ΜΜΕ, φιλοξένησαν τις εκτιμήσεις του Σέρβου πολιτικού αναλυτή Μάρκο Γκάσιτς, που είπε στο Russian Today: «Οι σφοδρές αντιρρήσεις της παγκόσμιας ελίτ για τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο Ντ. Τραμπ είναι ίσως διαφορετικές από ό, τι λένε οι διαδηλωτές. Πρόκειται για μια εκλογή την οποία αντιστρατεύτηκαν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η εξουσία και το χρήμα και όμως έχασαν».
Αποκαλύπτει δε πως οι Ρώσοι δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο ότι ο Ντ. Τραμπ ίσως αναγκαστεί να υποχωρήσει, έστω εν μέρει, αλλιώς οι ΗΠΑ θα οδηγηθούν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις λόγω των στημένων εξεγέρσεων που τα κέντρα εξουσίας βάζουν τη νεολαία να κάνει. Αυτός είναι και ο λόγος, γράφει η Russian Today, που ζήτησε (ενν. ο Πούτιν) να συναντήσει τον Ντ. Τραμπ μετά την ορκωμοσία του και όχι πριν.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Κώστα Ράπτη

Αντιλαμβάνεται κανείς πόσο πολύ έχει προχωρήσει η ιδεολογικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής των κυριότερων δυτικών δυνάμεων, όταν ακούει τον αποχωρούντα πρόεδρο των ΗΠΑ Barack Obama να απευθύνει έκκληση προς τον διάδοχό του Donald Trump, και μάλιστα από το κατάφορτο συμβολισμών έδαφος του Βερολίνου, να μην ασκήσει έναντι της Ρωσίας realpolitik – σαν ο όρος αυτός να αποτελούσε βρισιά.

Όμως την ίδια στιγμή στον Πύργο Τrump στην Νέα Υόρκη συνέβαινε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: ο αυριανός πρόεδρος των ΗΠΑ δεχόταν έναν κατεξοχήν άνθρωπο της realpolitik, τον άλλοτε επικεφαλής του State Department, Henry Kissinger, με τον οποίο, κατά πληροφορίες συζήτησε για την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν.

Πολλοί έχουν ανατρέξει, προκειμένου να ερμηνεύσουν την πολιτεία του Donald Trump, στην εποχή του Richard Nixon, διακρίνοντας λ.χ. στην προεκλογική τακτική του νεοϋορκέζου μεγιστάνα την προσπάθεια οικοδόμησης μιας κοινωνικής συμμαχίας (του συντηρητικού Νότου με την λευκή εργατική τάξη του αμερικανικού Βορρά) που έφερε στα πράγματα τον "Tricky Dick”. Για δε την εκδηλωμένη πρόθεση του Trump να "επανεκκινήσει” τις βαρύτατα τραυματισμένες ρωσο-αμερικανικές σχέσεις, έχει ήδη δοθεί η ερμηνεία, δεδομένης και της εμμονής του αυριανού προέδρου με την ανάδυση της κινεζικής ισχύος, ότι επιχειρείται η οιονεί αντιστροφή της μεγαλύτερης διπλωματικής επιτυχίας της προεδρίας Nixon – δηλ. του ανοίγματος προς την Κίνα του Μάο, το οποίο πρόσθεσε άλλον έναν παράγοντα πίεσης στην αντιπαράθεση των ΗΠΑ με την Σοβιετική Ένωση.

Ο υπουργός Εξωτερικών εκείνης της εποχής ήταν βέβαια ο Henry Kissinger. Ποιος όμως θα το φανταζόταν ότι εκτός από πηγή έμπνευσης ο άλλοτε "μάγος της διπλωματίας” θα εμπλεκόταν αυτοπροσώπως στα 93 του χρόνια σε ένα σχέδιο χαλιναγώγησης της Κίνας δια της καλλιέργειας του φλερτ Putin-Trump;

Είναι φυσικά απολύτως πρόωρο να προβλέψει κανείς ότι τα πράγματα θα ακολουθήσουν όντως αυτή την τροπή – και ότι η συνάντηση Trump-Kissinger δεν είναι απλώς η προσπάθεια του νεοεκλεγέντος προέδρου, που έχει καταγγελθεί για επικίνδυνη ασχετοσύνη στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, να ενισχύσει εξ αντανακλάσεως το κύρος του δεχόμενος της συμβουλές ενός διαπρεπούς βετεράνου, που προεκλογικά έκλινε μάλιστα προς τη Hillary Clinton;

Όμως ο Kissinger εκτός από παρελθόν έχει και παρόν: και αυτό χαρακτηρίζεται από την ρητά εκπεφρασμένη αντίθεσή του στην νεοψυχροπολεμική τροπή που πήραν οι ρωσοαμερικανικές σχέσεις. Τα ταξίδια του στη Ρωσία είναι πολύ συχνά – προ ολίγων δε ημερών εξελέγη τιμητικά μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Την ίδια στιγμή, οι τελευταίες πληροφορίες φέρουν τον Trump να εξετάζει για τη θέση του υπουργού Εξωτερικών το όνομα του Mitt Romney, με τον οποίο πρόκειται να συναντηθεί την Κυριακή. Ο Μορμόνος εκατομμυριούχος Romney άλλοτε κυβερνήτης της Μασσαχουσέτης, ήταν ο αντίπαλος του Barack Obama στις προεδρικές εκλογές του 2012 και εκφράζει μια μετριοπαθή πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η οποία πολύ δυσκολεύθηκε να αποδεχθεί τον Trump. Αν οι βαριές κουβέντες που έχουν ανταλλαγεί προεκλογικά μεταξύ Trump και Romney αποδειχθεί ότι δεν αποτελούν εμπόδιο για την ανάθεση στον δεύτερο του State Department, γίνεται σαφές ότι η πρώτη προτεραιότητα του αυριανού προέδρου είναι να διασφαλισθεί η ενότητα των Ρεπουμπλικανών και η δεύτερη να δοθούν καθησυχαστικά μηνύματα στο διεθνές ακροατήριο.

Σε κάθε περίπτωση, η φιγούρα του Romney προδιαθέτει για επιλογές realpolitik – σε αντίθεση με τα ονόματα νεοσυντηρητικών με θητεία στην κυβέρνηση Bush jr., όπως o John Bolton, που διακινούνταν ευρέως το προηγούμενο διάστημα, πιθανότατα από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Πρόκειται για φανατικούς ιδεολόγους, στα χέρια των οποίων ούτε η "επανεκκίνηση” με τη Ρωσία ούτε η διεθνής συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν θα είχαν την παραμικρή τύχη.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Σταθερή επιδίωξη του Ερντογάν να γίνει 
ο παγκόσμιος πολιτικός ηγέτης του Ισλάμ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος


Με ένα άκρως εμπρηστικό και καταγγελτικό λόγο από το βήμα της πακιστανικής βουλής, ο Τούρκος πρόεδρος, Ταιγίπ Ερντογάν, που πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στην χώρα αυτή, ανέφερε ότι το Ισλάμ βρίσκεται εν διωγμό από την Δύση και για τον λόγο αυτό θα πρέπει να συσπειρωθεί και να αντιμετωπίσει τον θρησκευτικό πόλεμο που υφίσταται τα τελευταία χρόνια.

Το εντυπωσιακό είναι πως ο Ερντογάν κατήγγειλε και το IŞİS με το οποίο συνεργάζονταν επί χρόνια, ότι είναι… κατασκεύασμα της Δύσης (!!!), και ότι χρησιμοποιήθηκε για να ενοχοποιηθεί το Ισλάμ για διάφορες βιαιότητες με συνέπεια να δημιουργηθεί ένα άκρως αρνητικό κλίμα εναντίον των μουσουλμάνων.

Παράλληλα κατήγγειλε ότι στην Ευρώπη καλλιεργείται η λεγόμενη ισλαμοφοβία (εδώ σίγουρα συμπλέει με τους Ομπάμα-Μέρκελ), και ότι θα πρέπει οι μουσουλμάνοι να πολεμήσουν αυτή την κατάσταση που είναι καταστροφική για τους πιστούς του προφήτη Μωάμεθ, αναγορεύοντας ουσιαστικά τον εαυτό του σαν ο προστάτης των μουσουλμάνων της Ευρώπης.

Τέλος δεν παρέλειψε να καταγγείλει και την οργάνωση του Φετουλάχ Γκιουλέν, αλλά και τους Κούρδους, ότι δρουν εναντία στο καθαρό, (σουνιτικό), Ισλάμ.

Άλλο ένα βήμα από τον σουλτάνο της Άγκυρας για να αυτοπροβληθεί σαν ο μέγας χαλίφης όλων των μουσουλμάνων και της…Ελλάδας.

Πηγή ΝikosΧeiladakis


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Του Γιάννη Παντελάκη

Τα πρώτα χρόνια των μνημονίων μαθαίναμε κατά καιρούς, πως υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα. Τα τελευταία δυο χρόνια, τέτοιες ειδήσεις έχουν περιοριστεί ή απουσιάζουν. Λίγους μήνες πριν, ο Φλαμπουράρης το αιτιολόγησε: «σήμερα, δεν λιποθυμούν τα παιδιά στα σχολεία όπως το παρελθόν». Προχθεσινά στοιχεία, δεν επιβεβαιώνουν τον Φλαμπουράρη. Τα στοιχεία δεν περιγράφουν την λαϊκίστικη εκδοχή που χρησιμοποίησε παλαιότερα ο ΣΥΡΙΖΑ για να κερδίζει ψήφους, δεν αναφέρουν πόσα παιδιά λιποθυμούν. Περιγράφουν δραματική επιδείνωση της φτώχειας στις μικρές ηλικίες.

Σὐμφωνα με την Eurostat, περίπου τέσσερα στα δέκα παιδιά στην Ελλάδα ζουν σε συνθήκες φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (ένα στα τέσσερα παιδιά στο σύνολο της Ε.Ε.). Σε ποσοστά, αυτό αντιστοιχεί στο 37,8% των παιδιών και σε απόλυτους αριθμούς σε περίπου 710.00 παιδιά. Τα στοιχεία, αφορούν στο 2015 και πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό της τελευταίας πενταετίας (το 2010 το ποσοστό έφτανε 28,7%.

Πολύ πρόσφατα (Σεπτέμβριος 2016), η ΕΛΣΤΑΤ μας πληροφόρησε πως σε απόλυτους αριθμούς 230.774 παιδιά ζουν σε οικογένειες οι οποίες δεν έχουν κανέναν εργαζόμενο. Το 12% δηλαδή παιδιών ηλικίας 0-17 ετών, ζουν σε νοικοκυριά χωρίς καθόλου εισοδήματα. Τα τελευταία προνοιακά εισοδήματα που υπήρχαν και ήταν μικρά, περιορίστηκαν ή καταργήθηκαν από την σημερινή κυβέρνηση.

Η επιτυχημένη-σύμφωνα με την κυβέρνηση-διαπραγμάτευση, έφερε μεταξύ άλλων για φέτος αύξηση του ΦΠΑ και των εμμέσων φόρων, σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ, μείωση συντάξεων, αύξηση εισφορών για χαμηλόμισθους και αγρότες. Η επόμενη έκθεση της Eurostat για τη χώρα μας, θα περιγράφει ακόμα πιο δραματική επιδείνωση των στοιχείων της φτώχειας και ιδιαίτερα τις παιδικής φτώχειας.

Σε έκθεση της για την παιδική φτώχεια στην Ελλάδα, η Unisef επισημαίνει πως τα στοιχεία αυτά, συνιστούν λόγο ανησυχίας για τις προοπτικές ευημερίας και κινητικότητες παιδιών και εφήβων και το κόστος από μια πιθανή επιδείνωση της κατάστασης των παιδιών μπορεί να είναι διττό. Τόσο από την σκοπιά της παραγωγικότητας και του εισοδήματος για το άτομο, όσο και από την σκοπιά της οικονομικής ανάπτυξης της κοινωνίας ως σύνολο.

Αυτή η πραγματικότητα, δεν αποτέλεσε ποτέ προτεραιότητα για την κυβέρνηση που επικαλείται αριστερό πρόσημο. Οι συνθηματολογία για τα παιδιά που λιποθυμούν -και όχι μόνο- χρησιμοποιήθηκε σαν όχημα αναρρίχησης στην εξουσία. Γι αυτό και είχε λαϊκίστικες εκφράσεις που λειτουργούσαν στο θυμικό και όχι σε ρεαλιστικές προσεγγίσεις και αντίστοιχες προτάσεις.

Στην λογική αυτή κινήθηκαν και δημοσιογραφικά εξαπτέρυγα που τότε έβλεπαν παιδιά να λιποθυμούν, φτωχούς να ψάχνουν στα σκουπίδια και τις αυτοκτονίες να πολλαπλασιάζονται, ραγδαία αύξηση των αυτοκτονιών. Τώρα, τέτοιες ειδήσεις απουσιάζουν από τον ορίζοντά τους...

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 



Όταν ένας άνθρωπος γεννιέται και ανατρέφεται ακούγοντας όπου σταθεί και όπου βρεθεί για τους αγώνες της νεολαίας κατά της δικτατορίας, συμμετέχει ανελλιπώς κάθε χρόνο ενεργά στους εορτασμούς, σχεδιάζει και εκτελεί τον προπηλακισμό όλων όσοι «πρόδωσαν τους αγώνες της νεολαίας» και άλλα πολλά, ποιος θα το πίστευε ότι θα ερχόταν μια μέρα που δεν θα είχε τα κότσια να παραβρεθεί εκεί και να τιμήσει την επέτειο;

Του Μιχαήλ Βασιλείου

Όλα εδώ πληρώνονται που λέει και ο σοφός λαός, όσα κάνεις στη ζωή σου έρχεται η ώρα που καταβάλεις το αντίτιμο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός φέτος πλήρωσε το τίμημα της αμετροέπειάς του, η οποία ασφαλώς χαρακτηρίζει τον πολιτικό χώρο που εκπροσωπούσε μέχρι την ώρα που ανέλαβε τις τύχες αυτής της χώρας, για να διαπιστώσει με τον πιο τραυματικό τρόπο, ότι όλα όσα «κήρυττε» τα χρόνια των «αγώνων», δυστυχώς και γι’ αυτόν και για όλους μας – καλό θα ήταν αν ίσχυαν, δεν αντιλέγω – δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τη διεθνή πραγματικότητα.

Και αυτή του η αμετροέπεια, η αμετροέπεια του χώρου που εκπροσωπούσε, διότι στις επόμενες εκλογές θα συνειδητοποιήσει πόσοι εκ των «ακολούθων» παραμένουν, όσο και να ωρύονται πως δεν κυβερνούσαν, έπαιξε τεράστιο ρόλο στη σημερινή κατάντια της χώρας, με τη Θεία Δίκη να οδηγεί την «καυτή πατάτα» να προσγειώνεται και να σκάει, κατευθείαν στα χέρια του.

Διότι δεν είχε καν την πολιτική αρετή και εξυπνάδα να αφήσει τον Αντώνη Σαμαρά να κάνει τη βρόμικη δουλειά, με αποτέλεσμα να χρεώσει τη χώρα του με δεκάδες δισεκατομμύρια με τις θεωρίες για ανεγκέφαλους που πήγε να εφαρμόσει τις οποίες τις ονόμασε με την παρέα που αρχικώς παρουσίασε ως «κυβέρνηση» (όχι ότι απομακρύνθηκαν όλα τα φρούτα…) και αν την οδηγήσει στο χείλος της αβύσσου, προτού μετατραπεί στον καλύτερο συνεργάτη της Τρόικας που μετονόμασε σε θεσμούς και περνάει με συνοπτικές διαδικασίες ό,τι του ζητηθεί, διότι κατάλαβε ότι ένα βήμα παρακάτω είναι γκρεμός και το απόλυτο χάος.

Είναι ο ίδιος που υποσχόταν τα πάντα με λεφτά που δεν υπήρχαν (η λίστα είναι ατελείωτη) και πλέον καλείται να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι δεν θα μπορέσει για πολλά πολλά χρόνια να κυκλοφορήσει ως απλός φυσιολογικός άνθρωπος σε αυτό τον τόπο.

Αν μπορέσει ποτέ πάλι. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η κραυγαλέα του απουσία από το Πολυτεχνείο, περιοριζόμενος σε μια ανέξοδη ρητορεία δια του βήματος του Πολυτεχνείου, ενώ λίγες ώρες νωρίτερα, χαριεντιζόταν με αυτόν που παραδοσιακά κατήγγελλε τα χρόνια της νιότης του, τον εκπρόσωπο της ιμπεριαλιστικής Αμερικής… όπως άλλωστε και τη «μαντάμ Μέρκελ», για την οποία, αντί για «go back», έπρεπε μάλλον να μας λέει «move forward / march»… τόσο «μέλι» που στάζει το στόμα του όταν μιλά για τη Γερμανίδα καγκελάριο.

Οι λόγοι ασφαλείας που επέβαλλαν την απουσία από το Πολυτεχνείο είναι απολύτως κατανοητοί. Όπως και το ότι απλά υφίσταται όλα όσα υπέβαλλε τους αντιπάλους του, τους οποίους ενίοτε τους αποκαλούσε και «ταξικούς», μια πρακτική που είχε φτάσει σε ασύλληπτα επίπεδα, λίγο πριν τις πρώτες εκλογές που τον έφεραν στην εξουσία.

«Ο πρωθυπουργός δεν πήγε φέτος στο Πολυτεχνείο κι ήρθε στη Βουλή για να διασκεδάσει τις εντυπώσεις που δημιούργησε η εικόνα του υπουργικού συμβουλίου της πρώτης φορά, υποτίθεται, Αριστεράς, να χειροκροτεί μαζί με τους Γλύξμπρουργκ τις αναφορές Ομπάμα για τη συμβολή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για τη Δημοκρατία, αυτών των δυνάμεων δηλαδή, που στήριξαν τη χούντα στην Ελλάδα, που στηρίζουν και σήμερα πολέμους και επεμβάσεις σε όλο το κόσμο», τόνισε ο βουλευτής του ΚΚΕ Λαμπρούλης, σε μια μάλλον πετυχημένη παρέμβαση.

Ο δε Τσίπρας ξέρει καλά ότι έχει δίκιο και δεν μπορεί να πει τίποτα. Είναι πλέον ένας άνθρωπος με ορατό διά γυμνού οφθαλμού τον διχασμό προσωπικότητας, με έντονο ψυχολογικό πρόβλημα, το οποίο αρχικά έκαναν τον υπογράφοντα να διστάζει να γράψει με τον τρόπο που έγραψε τελικά. Άνθρωπος είναι.

Εάν είχε το πολιτικό θάρρος να βγει να πει όλα όσα διαπίστωσε και να αναπροσαρμόσει το νεανικό του όραμα, φροντίζοντας να πει ορισμένα πράγματα στη νεολαία μιας χώρας που ακολουθεί τις εξελίξεις με μια δυο δεκαετίες καθυστέρηση και τώρα πληρώνει το τίμημα, το άρθρο γνώμης αυτό θα γραφόταν διαφορετικά.

Αντί αυτού όμως, συνεχίζει μια ρητορική που σε κάνει να αναρωτιέσαι εάν έχει ή όχι συναίσθηση της πραγματικότητας, ή ο λόγος του είναι αποτέλεσμα ψυχολογικών μεταπτώσεων, ή απλά της αίσθησης ότι εντός της χώρας τα βγάζει πέρα, ενώ στο εξωτερικό τον κατατρύχει – εκτός από το πολιτικό παρελθόν του – και η συνειδητοποίηση της ανεπάρκειάς του να εκπροσωπήσει τη χώρα, αφού δεν κατανοούσε ότι άλλο τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και άλλο ο λάκκος των λεόντων στον οποίον καλείται να επιβιώσει μαζί με τη χώρα που τον έχει στείλει να την εκπροσωπεί.

Θα μπορούσε πάλι να προβεί σε κάποια δραματική χειρονομία επιδιώκοντας από μηδενική βάση να στήσει μια πραγματική κυβέρνηση εθνικής ενότητας, χωρίς κομματικές σκοπιμότητες, μόνο που οι παραστάσεις του είναι τόσο ελληνικές και τόσο σάπιες, όσο και το πολιτικό σύστημα που τον ανέδειξε, με αποτέλεσμα ενώ αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά, εξακολουθεί να έχει ποντάρει όλα του χαρτιά στην ελάφρυνση του χρέους η οποία πλέον έχει γίνει «ρύθμιση» και αυτή με προϋποθέσεις.

Και όσο και να μας δίνει στα νεύρα αυτός ο αχώνευτος ο Σόιμπλε όταν λέει ότι όποιος μας υπόσχεται μείωση χρέους προσφέρει κακές υπηρεσίες, αφού αυτό θα βλάψει τις μεταρρυθμίσεις, δεν έχει και τόσο άδικο όταν βλέπει μπροστά του τον Τσίπρα.

Και οι προηγούμενοι την ίδια σάπια κρατικοκεντρική οικονομία πρέσβευαν, ας μη γελιόμαστε. Αυτό ήταν πάντα το λάφυρο, αυτό τους έκανε ανθρώπους, το κράτος και το ρουσφέτι. Αυτό δεν θέλουν να εγκαταλείψουν. Όταν ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος είναι δημόσιοι υπάλληλοι, πως να μη σου πουν οι σύμβουλοι ότι «καρέκλα» δεν θα δεις αν πεις ότι θα τους βλάψεις;

Πλησιάζει η ώρα όμως. Όπως κατέρρευσαν ένα ένα όλα τα ταμπού, έτσι θα πέσει με τεράστιο πάταγο και αυτό. Μόνο που θα γίνει με τη συνήθη καθυστέρηση, μέχρις ότου να συνειδητοποιήσει και ο φουκαράς ο δημόσιος υπάλληλος, ότι τα χρήματα που μπορείς να πάρεις πρέπει να αντιστοιχούν στο ταμείο. Όλα τα άλλα είναι κοροϊδία. Και δυστυχώς, τη μεγέθυνση της οικονομικής «πίτας» δεν τη φέρνει το δημόσιο.

Ο Αλέξης Τσίπρας, με αφορμή την «αποβολή» του από τον χώρο του Πολυτεχνείου, οφείλει να σκεφτεί πολύ σοβαρά το μέλλον, χαζός δεν είναι, καταλαβαίνει πλέον πολύ καλά, από πρώτο χέρι που λένε. Ξαφνική αποκατάσταση σε μισθούς και συντάξεις δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει, εάν πρώτα δεν αρχίσει να αναπτύσσεται η χώρα με ορθολογικό τρόπο.

Εάν όμως έμπαινε σε αυτή τη διαδικασία ειλικρινά, τότε δεν θα μπορούσε ο κάθε Σόιμπλε να μας προσβάλει με τόσο σκαιό τρόπο σε κάθε ευκαιρία. Ο Τσίπρας θα πρέπει να αντιληφθεί, ότι αυτή τη στιγμή έχει εμπλακεί σε μια μάχη οπισθοφυλακής, με μόνο έπαθλο για τον ίδιο, την πολιτική του επιβίωση, ενώ ο απλός κοσμάκης θα συνεχίσει να υποφέρει, ενώ στο πρόσωπο του σημερινού πρωθυπουργού είχε δει τις τελευταίες του ελπίδες – παρότι σε στοιχειωδώς καταρτισμένους τα ψεύδη ήταν πασιφανή – οι οποίες αποδείχθηκαν φρούδες.

Ας καταλάβει λοιπόν ο Τσίπρας την κατάσταση και ας βάλει αυτός με τον σωστό τρόπο το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Μεταπολίτευσης. Ακόμα και τώρα κάτι θα μπορούσε να κάνει. Να διασώσει τουλάχιστον την προσωπική του αξιοπρέπεια. Να μη βρεθεί σε μεταγενέστερο χρόνο στην ακόμα πιο δυσάρεστη θέση να πρέπει να απαντήσει σε δυσάρεστες ερωτήσεις και απορίες από τα δικά του παιδιά.

Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς, η κατάσταση είναι τρομακτικά ρευστή και βρίσκει την Ελλάδα μας στη χειρότερή της κατάσταση εδώ και πολλές δεκαετίες. Κάτι πληρώνει, είναι φανερό ακόμα και σε όσους δεν έχουν μια θεωρία του τι έχει φταίξει, ή απλώς υιοθετούν την απλουστευτική ερμηνεία του φταίνε οι άλλοι ή ο κακός ξένος.

Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι. Ο Τσίπρας πρέπει να αλλάξει «τροπάριο» και να ξεκινήσει το «καθάρισμα». Ποιες είναι οι πιθανότητες να το κάνει; Απειροελάχιστες. Διότι και αυτός είναι παιδί του συστήματος, ένα παιδί το οποίο μάλιστα παρίστανε τον αντισυστημικό, έχοντας πείσει και τον εαυτό του γι’ αυτό.

Άρα η ηθοποιία ήταν τέλεια και οδήγησε στην εξουσία. Έχει όμως ακόμα την ευκαιρία να βάλει το πρώτο λιθαράκι της νέας Ελλάδας που θα χτίσουμε, θέλουμε δε θέλουμε, με πολύ κόπο και πόνο. Όσο αργήσουμε να ξεκινήσουμε, τόσο το χειρότερο για εμάς, τα παιδιά μας, ακόμα και την εθνική μας ασφάλεια… Και τίποτα απολύτως δεν αφήνει αισιοδοξία ότι έπαψε να λατρεύει το κατενάτσιο.


Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου