Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

12 Ιαν 2017


Νέα τουρκική πρόκληση: Μην αγγίξετε διαφιλονικούμενα νησιά στο Αιγαίο

Νέα πρόκληση από την Τουρκία στο Αιγαίο, την ώρα που διεξάγονται οι κρίσιμες διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό στη Γενεύη.

Με ανακοίνωσή του, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών ουσιαστικά προειδοποιεί την Ελλάδα να μην προχωρήσει στην κατασκευή έργων για την κατοίκηση μικρών νησιών του Αιγαίου, σχέδιο που προανήγγειλε πριν από λίγες ημέρες το υπουργείο Ναυτιλίας με επιστολή του υφυπουργού Νεκτάριου Σαντορινιού στη Βουλή.

Επικαλούμενη το γεγονός ότι ο κ. Σαντορινιός δεν κατονομάζει τα 28 νησιά όπου σχεδιάζονται έργα, η Άγκυρα επαναφέρει ανοιχτά τη στρατηγική των γκρίζων ζωνών, διαμηνύοντας ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί τυχόν συνθήκες που θα προκληθούν από την ελληνική πολιτική σε «διαφιλονικούμενους γεωγραφικούς σχηματισμούς».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Η γερμανική κυβέρνηση ανακοίνωσε σήμερα ότι από τον Μάρτιο σκοπεύει να επαναπροωθεί στην Ελλάδα τους αιτούντες άσυλο που φτάνουν στο έδαφός της προερχόμενοι από το ελληνικό έδαφος, θέτοντας σε ισχύ τη Συνθήκη του Δουβλίνου.

Ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών Thomas de Maiziere ζήτησε από την ομοσπονδιακή Υπηρεσία για τους Πρόσφυγες και τους Μετανάστες (BAMF) να εφαρμόζει από τις 15 Μαρτίου την ευρωπαϊκή Συνθήκη του Δουβλίνου, η οποία προβλέπει την εξέταση της αίτησης για παροχή ασύλου από την πρώτη χώρα της ΕΕ στην οποία φτάνουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, κυρίως δηλαδή η Ελλάδα και η Ιταλία.

«Βάσει της σύστασης της Ευρωπαϊκή Επιτροπής, η Γερμανία εκτιμά σήμερα ότι οι επαναπροωθήσεις αυτές θα είναι δυνατές από τις 15 Μαρτίου», επεσήμανε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών Tobias Plate στο AFP.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε προτείνει στις 8 Δεκεμβρίου να τεθεί και πάλι σε ισχύ η Συνθήκη του Δουβλίνου για τους αιτούντες άσυλο που φτάνουν στην Ελλάδα παράτυπα, με εξαίρεση τους ασυνόδευτους ανήλικους. Το μέτρο αυτό είχε ανασταλεί το 2011 εξαιτίας των κακών συνθηκών υποδοχής των αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα.

Κριτική των διεθνών οργανώσεων στα γερμανικά σχέδια

Για άσχημες συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στην Ελλάδα κάνουν λόγο και πάλι ανθρωπιστικές οργανώσεις, όπως μετέδωσε η Deutsche Welle. Τα σχέδια της γερμανικής κυβέρνησης για την επαναπροώθηση προσφύγων επικρίνει η γερμανική Μη Κυβερνητική Οργάνωση αρωγής προσφύγων Pro Asyl κάνοντας λόγο για επιπλέον χτύπημα στο ελληνικό σύστημα απονομής ασύλου.

Από την πλευρά του ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες του ΟΗΕ (UNHCR) στην Αθήνα Ρόλαντ Σένμπαουερ δήλωσε στην εφημερίδα της Φρανκφούρτης ότι στο επόμενο διάστημα δεν είναι ούτως ή άλλως δυνατή η επαναπροώθηση αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα λόγω των κακών καιρικών συνθηκών. Πρόσθεσε μάλιστα ότι τα προσφυγικά καταλύματα βρίσκονται σε «άσχημη κατάσταση» και ότι οι πρόσφυγες αναγκάζονται να «ζουν στο χιόνι και τη λάσπη». Επιπλέον τόνισε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να διασφαλίσει τόσο ένα αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, όσο και την εξέταση του αιτήματος ασύλου σε λογικό χρονικό διάστημα. Και οι δύο προϋποθέσεις δεν πληρούνται σε πολλές περιπτώσεις στην παρούσα φάση, καταλήγει ο εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ένας θρασύτατος προδότης να μπορεί να προξενήσει τόση ζημιά στον ελληνισμό είναι κάτι πρωτοφανές!

Τι άλλο να σας πω κύριε Κωνσταντακόπουλε παρά ένα μεγάλο ευχαριστώ ως Ελληνίδα για τα όσα διαυγή και ολοκάθαρα έχετε γράψει για Κύπρο και Ελλάδα, τον ενιαίο Ελληνισμό, αφυπνίζοντας συνειδήσεις και εδώ και εκεί, που το κυρίαρχο σύστημα θέλει να κρατά σε ληθαργική άγνοια και συνεπώς αδράνεια.

Όμως θα πρότεινα να γίνετε λιγάκι πιο αναλυτικός στο τι μπορεί να κάνουν οι Ελληνοκύπριοι (λαός, Αρχιεπίσκοπος, κόμματα που αποχώρησαν από τη Γενεύη) για να εμποδίσουν και εν συνεχεία να εκμηδενίσουν αυτήν την τερατώδη συμφωνία και να αρχίσουν από μηδενική βάση, επί της αρχής ενός ενιαίου Κράτους.

Τι προβλέπει το Σύνταγμα της Κύπρου για κάποιον που καταλύει αυτοβούλως, άρα πραξικοπηματικά την Κυπριακή Δημοκρατία; Εδώ ασφαλώς θα χρειαστούμε τη βοήθεια του κ. Κασιμάτη και υποβάλω θερμή παράκληση να παρέμβει, ως εκ της επιστημονικής του ειδικότητας. Αμφότεροι εσείς γράψατε πρώτοι ότι περί αυτού πρόκειται!

Έχουν πλέον τεκμήριο οι ως άνω Ελληνοκύπριοι περί του “πραξικοπήματος Αναστασιάδη” το γεγονός ότι δέχτηκε να είναι παρών στη διάσκεψη ως εκπρόσωπος της ελληνικής κοινότητας(!) και όχι ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προκειμένου να εκτελέσει τα σχέδια των πατρόνων του εγκαταλείπει και αυτό το αξίωμα που του προσέφερε, τόσο αυτοκαταστροφικά και επιπόλαια, ο Κυπριακός λαός.

Αν τώρα ο λαός αυτός δε βγει στους δρόμους, αν δεν απειληθεί ο κύριος αυτός από όλους όσους απαρτίζουν τον υγιώς σκεπτόμενο λαό της Κύπρου ότι θα έχει την ποινή του αρχιπραξικοπηματία (δεν υπάρχει πραξικόπημα μεγαλύτερο από την κατάλυση-κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, του ελεύθερου Κυπριακού Κράτους) αυτός ο θρασύτατος προδότης δεν πρόκειται να κάνει πίσω .

Είναι αποφασισμένος να κλείσει το θέμα ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ για να μη χαθούν όλες οι προδοτικές και μεθοδευμένες προσπάθειες που κατέβαλε, υπό συνεχή καθοδήγηση βέβαια επειδή δεν είναι και ιδιαίτερα ευφυής, για να νομιμοποιήσει την Τουρκική εισβολή, σε βάρος όλου του Ελληνισμού. Ένας άνθρωπος να μπορεί, σε περίπου δημοκρατικές συνθήκες, να προξενήσει, (σχεδόν χωρίς αντίδραση ως τώρα, ενώ ήταν προφανέστατο πού το πήγαινε) τόση ζημιά στον Ελληνισμό, είναι κάτι το πρωτοφανές!

Θα πρέπει να υπάρχει στο Κυπριακό Σύνταγμα άρθρο για την αντίδραση σε στρατιωτικό πραξικόπημα, που θα πρέπει να εξισωθεί με το εν εξελίξει πολιτικό πραξικόπημα. Κι αν δεν υπάρχει, ας βρουν (λαός και αντιτιθέμενη αντιπολίτευση) αποτελεσματική αντίδραση διά μέσου άλλης, άμεσης ή πλαγίας οδού.

Είναι αδήριτη ανάγκη για την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού και όλου του Ελληνισμού να χαρακτηριστεί ο άνθρωπος αυτός ως πραξικοπηματίας, ώστε να καθαιρεθεί πάραυτα από Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (εφ' όσον αυτοβούλως αποδέχτηκε να αυτοκαταργηθεί), ώστε να ακυρωθούν και οι όποιες συμφωνίες στις οποίες έχει ως τώρα προβεί υπέρ Τουρκίας και των υψηλών προστατών της και σε βάρος του συνόλου των Ελλήνων. Η Ελλάδα, αν δεν ανατραπεί η προδοσία, θα γευτεί σύντομα τα οδυνηρότατα αποτελέσματά της.

Η λύση του Κυπριακού, είναι εξ' ίσου αδήριτη ανάγκη, να τεθεί στη σωστή και στέρεη στο χρόνο βάση του ενιαίου Κράτους, όπως ήταν πάντα η Κύπρος, ίσων και ελεύθερων πολιτών -πλην εποίκων, που πρέπει να επιστραφούν στους τόπους τους. Με δύο χωριστά καντόνια, κατά το πρότυπο της Ελβετίας. Το ελβετικό πρότυπο, βέβαια με τις απαραίτητες προσαρμογές, οι Ελληνοκύπριοι ιθύνοντες πρέπει να το μελετήσουν πάρα πολύ, πριν προχωρήσουν σε νέες διαπραγματεύσεις.

Κλείνουμε με μια αναφορά που μας κάνει περήφανους μεν ως Έλληνες, αλλά άτυχους που για μας χάθηκε (μας τον “έχασαν”!) πολύ νωρίς αυτός ο μεγάλος Έλληνας. Ο Ιωάννης Καποδίστριας, αντιπρόσωπος της Ρωσίας στην Ελβετία από το 1813 έχει συμβάλλει τα μέγιστα στην Ομοσπονδιακή δομή της Ελβετίας και τη διαμόρφωση του Συντάγματός της. Για το λόγο αυτό το 1817 λαμβάνει την Ελβετική υπηκοότητα και έχει χαρακτηριστεί εθνικός ήρωας της Ελβετίας. Ορειχάλκινη προτομή του, από το 2009 σε κοινή εκδήλωση με τη Ρωσία, κοσμεί την πόλη της Λοζάνης.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος

Νεοφιλελεύθεροι και εκσυγχρονιστές της Κεντροδεξιάς και της Κεντροαριστεράς, εν ολίγοις το σύστημα εξουσίας της τελευταίας εικοσαετίας, δηλώνουν σε αγωνία ως προς το ενδεχόμενο η Ελλάδα να εξέλθει της ζώνης του ευρώ και να επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα. Κάτι που προφανώς θα έπρεπε να είχε συμβεί το 2010-2011, εξασφαλίζοντας όχι μόνο τον αναγκαίο αποπληθωρισμό, με μία βίαιη μεν αλλά ουσιαστική επανεκκίνηση για την ελληνική οικονομία και πραγματικότητα, αλλά και την πιθανότητα της Ελλάδας να συγκροτήσει σενάριο βιώσιμης ανάπτυξης σε συνθήκες εθνικής κυριαρχίας.

Αυτό δηλαδή που της στέρησε η επιλογή της ανερμάτιστης εισόδου της στη ζώνη του ευρώ. Διαδικασία που αποφάσισαν τη δεκαετία του ’90 αυτοί που κυβέρνησαν μέσα από την αποδοχή του ευρωπαϊκού συμφώνου σταθερότητας και ολόκληρη τη δεκαετία του 2000, για να φτάσουμε σε τελική χρεοκοπία το 2010.
Είναι οι ελίτ εξουσίας και στρατηγικών προσεγγίσεων που μετά τη χρεοκοπία συνέχισαν να μιλούν μονομερώς υπέρ του ευρώ, να τρομοκρατούν για οποιαδήποτε ευέλικτη εναλλακτική στρατηγική και σήμερα θέλουν να εμφανίσουν τον εαυτό τους ως βάσιμη μεταρρυθμιστική και αναδομητική παράμετρο του έθνους. Πρόκειται για ένα σύνολο «χρήσιμων ηλιθίων» στη γερμανική ηγεμονία, τον διεθνή μερκαντιλισμό των οικονομικών ζωνών και τον καπιταλισμό της στρατηγικής διαφθοράς.

Η απάντηση που πρέπει να δοθεί σε όλους αυτούς του «μεσαίου χώρου», οπαδούς στην ουσία της περίφημης «ατζέντας 2010» του Γερμανού καγκελάριου και σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ, είναι ότι δεν πρέπει να ανησυχούν.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να εξέλθει αυτοτελώς από το ευρώ, σε μια εθνική απόφαση επανεκκίνησης. Ούτε τα πρόσωπα στην πολιτική, στην οικονομία, στις τράπεζες ή στα μίντια υπάρχουν ούτε οι δομές στην οικονομία ούτε και η διάθεση στην κοινωνία για ρίσκο υψηλών προδιαγραφών. Αρα κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί. Η Ελλάδα δείχνει εντελώς ανέτοιμη και σε θέση αδυναμίας να πάρει αποφάσεις για το μέλλον και την προοπτική της. Θα περιμένει από τους ισχυρούς και τη διεθνή συγκυρία να προκύψει ένα αποτέλεσμα για το μέλλον της. Στην Ελλάδα υπάρχουν μεταπράτες, «μεροκαματιάρηδες» της διαπλοκής, κομπάρσοι στο γίγνεσθαι.

Ολοι αυτοί οι ευτελείς που αυτοκαθορίζονται ως ελίτ το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι «ένα μικρό, κακό χωριό». Και αυτό έκαναν. Ή, με πιο επίσημους όρους, μια «μικρή και ανέντιμη Ελλάδα». Την παραχώρησαν μάλιστα ακόμη και αυτήν. Στη Γερμανία, στην Τουρκία, στους διεθνείς κερδοσκόπους, στους εθνικούς Εφιάλτες της. Δεν υπάρχει τίποτα για να φύγει από το ευρώ και να πάει σε εθνική στρατηγική. Οι ίδιοι οι δείκτες της οικονομίας, των επιχειρήσεων, των κοινωνικών συμπεριφορών το δείχνουν. Το αποδεικνύουν. Επτά χρόνια Μνημονίων μάς έφτασαν ακριβώς εδώ.

Οι άλλοι λοιπόν θα αποφασίσουν για την τύχη των Ελλήνων. Ποιοι είναι οι άλλοι; Οι ισχυροί της ευρωπαϊκής δομής και ειδικά οι «διαχειριστές» της Ελλάδας της χρεοκοπίας. Οι Γερμανοί.

Έπειτα από μια σειρά κρίσιμων εκλογών στην Ολλανδία, στη Γαλλία, ενδεχομένως στην Ιταλία, οι Γερμανοί πολίτες θα επιλέξουν την ισχύ των κομμάτων και των πολιτικών δυνάμεων του Ράιχ. Στη συνέχεια οι ελίτ της Γερμανίας και οι πάστορες του Λούθηρου θα προκρίνουν τον μεγάλο συνασπισμό της επόμενης τετραετίας. Αν επικρατήσουν οι Χριστιανοδημοκράτες, οι Φιλελεύθεροι, οι Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας και οι Εναλλακτικοί της Δεξιάς, ο Σόιμπλε θα ολοκληρώσει το έργο του για το ευρώ των δύο ζωνών.

Η Ελλάδα θα εξέλθει από τις πρώτες από τον «πυρήνα του ευρώ». Αν επικρατήσουν οι πιο επιχειρηματικές, φιλοευρωπαϊκές, ευέλικτες δυνάμεις που συνασπίζονται στην παρούσα φάση πέριξ των Σοσιαλδημοκρατών -Γκάμπριελ, Στάινμαγερ-, θα υπάρξει κίνηση χαλάρωσης του συμφώνου σταθερότητας, ο Σόιμπλε θα απομακρυνθεί από το υπουργείο Οικονομικών και η Ελλάδα θα μείνει ως έσχατη στη ζώνη του επόμενου ευρώ. Απλά τα πράγματα…

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Για πολλούς λόγους, ο γράφων ελπίζει και εύχεται ολόψυχα να αποτύχουν οι λεγόμενες συνομιλίες της Γενεύης για το κυπριακό, όπως και πολλοί άλλοι σε Ελλάδα και Κύπρο το ελπίζουν, αλλά φοβούνται να το πουν δημόσια.

Αφού οι ‘Ελληνες δεν έχουμε την ελάχιστη αξιοπρέπεια που χρειάζεται για να μην προσέλθουμε καν στη Γενεύη, ας ελπίσουμε ότι θα την οδηγήσει σε ναυάγιο ο Ερντογάν. Είτε το αντιλαμβάνεται, είτε όχι, θα προσφέρει τεράστια υπηρεσία και στον λαό του και στην ειρήνη στη Μεσόγειο. Δυστυχώς όμως, αν και φαίνεται πιθανό, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα το κάνει (όπως δεν τόκανε και τον Φεβρουάριο 2004). (1)

‘Ισως ξαφνιάζουν αυτά που γράφουμε. Αυτό θέλουμε και μεις. Να ξαφνιάσουμε μπας και ξυπνήσουμε. Δυστυχώς, είναι η καθαρή αλήθεια που χρησιμοποιούμε ως ξυπνητήρι.

Μόνον αφελείς “ειρηνόφιλοι”, αν υπάρχουν, ή ιδιοτελείς υπηρέτες, με το αζημίωτο ασφαλώς, των πιο εξτρεμιστικών ολοκληρωτικών δυνάμεων που παρήγαγε το ανθρώπινο είδος, μπορούν να εύχονται την λύση του κυπριακού μέσω της επιβολής των σχεδίων που συζητούνται τώρα, δηλαδή μιας παραλλαγής επί τα χείρω του απορριφθέντος, το 2004, σχεδίου Ανάν.

Πως γίνονται οι πόλεμοι

Γιατί αυτές οι λύσεις δεν προωθούν την ειρήνη αλλά θεσμοποιούν τους μηχανισμούς που προκαλούν τους πολέμους. Η ενσωματωμένη στο σχέδιο αδικία εις βάρος των Ελλήνων, της πλειονότητας του πληθυσμού (που το ΑΚΕΛ ονόμαζε, στην Ιδρυτική του Διακήρυξη, όταν δηλαδή ήταν ακόμα αριστερό κόμμα, “καταπληκτική πλειοψηφία” του πληθυσμού), όπως και τα ενσωματωμένα ανήκουστα προνόμια της μειοψηφίας, μία επιδίωξη έχουν και ένα αποτέλεσμα μπορούν να προκαλέσουν. Την αιώνια δυσφορία των μεν εναντίον των δε, τον εγκλωβισμό των δε σε θέση αντίθεσης προς τους μεν. Αν σε αυτό προσθέσεις και την πλήρη εξάλειψη, από το συζητούμενο σχέδιο, όλων των φυσιολογικών μηχανισμών που έχουν εφεύρει οι κοινωνίες για να λύνουν τις διαφορές τους, έχεις τον ιδεώδη τρόπο να μετατρέψεις σε Συρία ένα νησί που ζει ειρηνικά μετά το1974. (Μην έχετε αυταπάτες, κι αυτή ειρηνικά ζούσε πριν γίνει αυτό που τώρα είναι). (2)

‘Ισως μάλιστα αυτός είναι και ο πραγματικός σκοπός της επιχείρησης. Αφού αποσπάσουν από τους ‘Ελληνες του νησιού αυτό που θα λέγαμε “τίτλους ιδιοκτησίας” της νήσου, μετά να μπορούν να την κάνουν, όταν θα εξυπηρετεί τα μακιαβελικά σχέδια που ξέρουμε ότι έχουν για την Ελλάδα, για την Ευρώπη και για τη Μέση Ανατολή, μια”φλεγόμενη βάτο” πολλαπλών χρήσεων.

Τα σπίτια, οι περιουσίες και τα κράτη

Υποθέτω ότι κανείς Κύπριος, με λίγο μυαλό στο κεφάλι του, δεν θα ήθελε να το ζήσει αυτό. Γι’ αυτό και συνιστώ στους ομοεθνείς μου στο νησί να προσέχουν το κράτος τους περισσότερο ακόμα κι από όσο ξέρω ότι προσέχουν την οικογένειά τους και την περιουσία τους. Και να μην εκτρέφουν την αυταπάτη ότι θα τα διατηρήσουν αυτά, αν εξακολουθήσουν να αφήνουν την ηγεσία τους να ξεπαστρεύει το κράτος της.

Μα θα μου πουν τώρα (δηλαδή μου τούπαν ορισμένοι της αντιπολίτευσης) “δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος να σταματήσουμε τον Αναστασιάδη”. Λοιπόν υπάρχει και τον ξέρουν και οι ίδιοι. Θέλουν να πουν ότι αν, κάποιος με νόμιμο πληρεξούσιο να διαχειρίζεται την περιουσία τους, σκέπτεται να πάει στον συμβολαιογράφο και να τη γράψει σε τρίτο πρόσωπο, δεν θα κάνουν τίποτα για να τον εμποδίσουν; Πιθανολογώ ότι θα κάνουν πάρα πολλά και νόμιμα και παράνομα. Το λιγότερο που θα κάνουν είναι να στείλουν στο συμβολαιογράφο ένα εξώδικο, να του λένε ότι είναι παράνομα αυτά που προτίθεται να κάνει ο πληρεξούσιος.

Αυτό κάνουν οι Τουρκοκύπριοι και οι Τούρκοι. Δείχνουν την ίδια φροντίδα για το κράτος τους που δείχνουν για την περιουσία τους. Ο κ. Ακιντζί π.χ. σου λέει αίφνης, για κάτσε, μπας κι ο Αναστασιάδης εννοεί αυτά που λέει στους Ελληνοκύπριους και δεν τηρήσει τη συμφωνία μας; Τσουπ, τόστειλε το εξώδικό του στον Γκουτιέρες και, δεν πάει να λέει ότι θέλει ο κ. Αναστασιάδης, τουλάχιστο στη Γενεύη έχει “εκλείψε锨η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως καλή ώρα μας ενημέρωσε από καιρό η τουρκική διπλωματία με τα έγγραφά της.

Από τον Λένιν στο ΑΚΕΛ

Μεταξύ των σοσιαλιστών των αρχών του περασμένου αιώνα, ο Λένιν, στον οποίο πολλοί “αριστεροί” αναφέρονται ακόμα παρ’ ημίν, αλλά δεν διαβάζουν ποτέ, όπως και τίποτα άλλο φοβούμαι, είναι αυτός που κατάλαβε καλύτερα από όλους τους μαρξιστές τη σημασία του εθνικού παράγοντα κι αυτός που υιοθέτησε την πιο ριζοσπαστική θέση στο θέμα αυτό, καλώντας μάλιστα σε αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση, μέχρι και του πλήρους κρατικού αποχωρισμού, αν το επιθυμεί ένα έθνος.

Στο βασικό βιβλίο του για το θέμα, “Το Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση”, ο ηγέτης μιας από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα, που διαμόρφωσε τον κόσμο που ζούμε και εξαιτίας της οποίας δημιουργήθηκε και το ΑΚΕΛ στην Κύπρο (πολύ προτού “απαχθεί” κι αυτό, όπως και ο “ελληνικός εθνικισμός” και πολλοί άλλοι, από τον “αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό”, που θάλεγε και η Χαραυγή) συνόψισε ως εξής τη θέση του:

“Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμία ανοχή στην επιδίωξη προνομίων από το καταπιεζόμενο έθνος” (2)

Ποιά είναι η μειονότητα στην Κύπρο;

Στην πραγματικότητα, ούτε καν περί αυτού δεν μιλάμε στην Κύπρο. Οι Ελληνοκύπριοι είναι η πραγματική μειονότητα στην ευρύτερη ζώνη που κατοικούν, όχι οι Τουρκοκύπριοι, όπως παρατηρεί, όχι κανένας “’Ελληνας εθνικιστής”, αλλά ο Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και του Λος ‘Αντζελες (UCLA) Πέρυ ‘Αντερσον, πρώην διευθυντής της New Left Review και ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές της μεταπολεμικής “Νέας Αριστεράς”. (Προφανώς ο άνθρωπος δεν διαβάζει Αυγή και Εποχή). (3)

Φυσικά μπορεί να έχει κανείς όποιες απόψεις έχει, ακόμα και υπέρ της δουλείας αν θέλει να ταχθεί. Προσωπικά είμαι κατηγορηματικά εναντίον της ποινικοποίησης των απόψεων. Με ενοχλούν όμως πολύ οι απάτες, δεν μου αρέσει να με κοροϊδεύουν. Πείτε το κουσούρι, αλλά τι να κάνω τώρα;

Ακούστε, αν κλείσεις δύο ερωτευμένους σε ένα δωμάτιο για ένα μήνα, θα σκοτώσεις τον έρωτά τους. Τι περιμένετε εσείς να γίνει αν κλείσουνε ‘Ελληνες και Τούρκους, που αλληλοσφάχτηκαν το 1974, χεροπόδαρα δεμένους σε κάτι χειρότερο από το “τέρας” (κατά Βαγγέλη Βενιζέλο), “κράτος Φρανκεστάιν” (κατά Στέλιο Περράκη), “σχέδιο παράφρονος” (κατά Δημήτρη Τσάτσο) που περιγράφει το σχέδιο Ανάν;

Δυστυχώς και εδώ περί ξεγυρισμένης απάτης πρόκειται. Μια μέρα συνάντησα σε ένα συνέδριο έναν νέο Τουρκοκύπριο δημοσιογράφο πούχε ερωτευτεί μια Ελληνοκύπρια, ανηψιά μιας από τις μεγάλες “προσωπικότητες” του χώρου των ΑΚΕΛιστών “συμφιλιωτών” και “επαναπροσεγγιστών” της Λευκωσίας, τροφίμων και πρωταγωνιστών των πολλών ΜΚΟ που ξοδεύουν (γιατί άραγε;) άπειρα λεφτά να συμφιλιώσουν ‘Ελληνες και Τούρκους. ‘Οταν η θεία έμαθε τα καμώματα της ανηψιάς, μόνο τον Τρωϊκό Πόλεμο δεν ξεκίνησε. “’Οχι να μας φέρεις Τούρκο στην Οικογένεια!” Αυτή είναι η “συμφιλίωση” και η “επαναπροσέγγιση” στην Κύπρο (και ένας από τους ευκολότερους τρόπους επίσης να βγάλει κανένας λεφτά).

‘Αλλωστε τι κουβεντιάζουμε τώρα. Αν αυτά που γράφει ο κ. Μπουρνούς του ΣΥΡΙΖΑ στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 9.1, είχαν οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα, τότε θάχανε βγει στους δρόμους οι δύο κοινότητες να κάνουν πανηγύρι με νταούλια. Δεν θάχε ξεσπάσει τέτοιος άγριος σκυλοκαυγάς για τα στρατεύματα. Που ξανακούστηκε άνθρωπος που πάει να αρραβωνιαστεί να επιμένει τόσο πολύ να πάρει κι ένα πολυβόλο, κάτω από το προσκεφάλι του, στο νυφικό κρεβάτι; Δεν ξέρω αν συνηθίζεται στην Κύπρο τέτοιος συνδυασμός σεξ με ρώσικη ρουλέτα. Tι να πω; Very exciting!

Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Οι κακοί κάνουν και τα αδέρφια να σκοτωθούν.

Ας εξαντλήσω όμως τη φαντασία μου και δεχθώ, για τις ανάγκες της ανάλυσης, ότι είναι τόσο προχωρημένος ο εκφυλισμός του ελληνικού λαού, που θα δεχτεί εύκολα τη θέση του δούλου που του προτείνουν. Ποιός θα εμποδίσει τους τρίτους καλοθελητές, τόσο εύκολο που θάναι, να ρίξουν ένα σπίρτο, αν τους χρειάζεται, για τους δικούς τους λόγους, στο μπιτόνι με τη βενζίνη που κάνουν την Κύπρο, με αυτά που συζητάνε στην Ελβετία;

Αξιοπρέπεια και Ισχύς

Κατάπληκτος μια μέρα διάβασα ένα άρθρο για το Ιράκ του Ντέιβιντ Ινγκάτιους, πολύ συντηρητικού εκδότη της Ουάσιγκτων Ποστ και από τους βαθύτερους σχολιαστές του αμερικανικού τύπου. Προσπαθώντας να εξηγήσει τις αμερικανικές ήττες στο Ιράκ, παρά τον συντριπτικό υπέρ των ΗΠΑ συσχετισμό δύναμης, τόνισε την τεράστια ανάγκη αξιοπρέπειας που χαρακτηρίζει, παρά τις άλλες άθλιες ιδιότητές τους, τους ανθρώπους. Υποστήριξε ότι αυτός ήταν ο παράγοντας που προσέφερε στους ‘Αραβες που αντιστάθηκαν στην εισβολή το αποφασιστικό πλεονέκτημα.

Εμείς βέβαια, στο απέραντο Λαμογιστάν που κατάντησαν με τα χρόνια Ελλάδα και Κύπρος, επανερμηνεύσαμε και τον Θουκυδίδη ακόμα, υπαινισσόμενοι ότι, αφού δεν υπάρχει δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις, όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, αλλά μόνο η δύναμη, δικαιολογούμαστε να κάνουμε και όποια βρωμιά θέλουμε.

Στην πραγματικότητα το αντίθετο ισχύει. Επειδή ακριβώς το δίκαιο είναι επίσης μια σημαντική πηγή ισχύος, υπάρχει ακόμα η Κυπριακή Δημοκρατία και υπάρχουν επίσης ακόμα οι νομικές αποτυπώσεις αυτής της πραγματικότητας. Γι’ αυτό και κάνουν τόσο μεγάλη και συστηματική και καλά προετοιμασμένη προσπάθεια να αποσπάσουν από τους ‘Ελληνες τους τίτλους ιδιοκτησίας του νησιού, προτού τους ρίξουν στα σκυλιά να τους φάνε, και οι ίδιοι να κρατήσουν και τις περιουσίες και τα πετρέλαιά τους, αν και όσα υπάρχουν. (Καλό θα είναι οι πρόκριτοι της Κύπρου να θυμούνται ότι το 1821 οι Τούρκοι δεν έστησαν τις κρεμάλες μόνο για πολιτικούς λόγους, τις έστησαν και για να αρπάξουν την περιουσία των κρεμασμένων. Μην κάνετε αδέρφια λάθος υπολογισμούς, όπως κάνανε κάποτε και οι έμποροι της Χίου. Χωρίς κράτος τέρμα και τα χρυσάφια).

Εμείς δεν ελπίζουμε στην αποτυχία των “διαπραγματεύσεων”, που δεν είναι παρά η τέταρτη (μετά το 1963-64, το 1974 και το 2004) απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας, μόνο γιατί θα αποτελέσουν, αν πετύχουν, στη βάση που διεξάγονται, μια ανυπολόγιστων, ιστορικών διαστάσεων καταστροφή για κάθε ‘Ελληνα και Ελληνίδα προσωπικά, είτε στην Ελλάδα ζει, είτε στην Κύπρο.

Δεν το ελπίζουμε μονο επειδή είμαστε ‘Ελληνες. Κανένας αξιοπρεπής άνθρωπος, είτε ‘Ελληνας είτε Τούρκος, είτε Αμερικανός είτε Ρώσος, είτε Γερμανός είτε Εβραίος, έστω και ελάχιστα εξοικειωμένος με το είδος της λύσης που επιχειρείται να επιβληθεί στο κυπριακό, δεν θα μπορούσε να εύχεται την επιτυχία ενός σχεδίου λύσης που κατεδαφίζει όλα τα πολιτικά επιτεύγματα της νεώτερης εποχής, την κληρονομιά από την Αγγλική, τη Γαλλική, την Αμερικανική Επανάσταση ως τις μέρες μας, ότι δηλαδή δίνει κάποια υπόσταση και κάποια αξία στην ανθρώπινη ιδιότητα.

Δεν το ελπίζουμε μόνο, γιατί η επιβολή ενός τέτοιου σχεδίου, όπως αυτό που τώρα συζητείται, είναι μια κατάφωρη αδικία για τους ‘Ελληνες της Κύπρου. Το ελπίζουμε επίσης γιατί η σημασία και του ελληνικού “οικονομικού πειράματος” και του κυπριακού “γεωπολιτικού πειράματος” υπερβαίνει κατά πολύ το μέγεθος και τον ρόλο των δύο χωρών. Είναι παγκόσμιας σημασίας νέο ιστορικό υπόδειγμα, σηματοδοτεί την είσοδο τώρα, από τις χώρες μας, και του “πρώτου κόσμου” στον ολοκληρωτισμό, όπως στις παραμονές του Παγκοσμίου Πολέμου η Ισπανία έγινε ο προθάλαμος και το δοκιμαστήριο προτού δοκιμάσουν να απλώσουν σε όλη την Ευρώπη και στην ανθρωπότητα τη “Φαιά Πανούκλα” .

‘Ενα ανθρωπολογικό πείραμα

Θυμάμαι την τελευταία φορά που επισκέφθηκα τον Βάσσο Λυσσαρίδη στο σπίτι του στη Λευκωσία, τον περασμένο Νοέμβρη. Αν υπάρχει σήμερα, ακόμα, κράτος στην Κύπρο, είναι γιατί αστόχησαν και οι επίδοξοι δολοφόνοι του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και αυτοί του Γιατρού, το 1974. Χωρίς τον δεύτερο, δεν είμαι σίγουρος ότι θα γύρναγε ποτέ ο πρώτος στο νησί.

‘Εχει πάντα έναν ιδιαίτερο τρόπο να μιλάει ο Λυσσαρίδης, τον διακρίνει η ανεπιτήδευτη απλότητα που συναντά κανείς στους μεγάλους, σημαντικούς ανθρώπους, αυτούς που ενδιαφέρονται για το νόημα των πραγμάτων, όχι για ανταλλαγές κύρους επί του τίποτα.

“Παληά”, γύρισε και μούπε, “έλεγα ζητείται ηγεσία. Τώρα λέω “ζητείται λαός”. Βαριά κουβέντα, από κάποιον που προσέφερε στον λαό του όλο του το είναι.

Δεν είναι μόνο οικονομικό το ελληνικό πείραμα, δεν είναι μόνο γεωπολιτικό το κυπριακό. Είναι προπάντων ανθρωπολογικά πειράματα. Σαν τα κουνέλια πολλαπλασιάζονται τώρα γύρω μας τα τομάρια, αν και, σε αντίθεση με ότι έκανε η Κίρκη στους συντρόφους του Οδυσσέα, διατηρούν την εξωτερική ανθρώπινη μορφή τους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μούπε μια μέρα, εκεί που πίναμε καφέ στο Κολωνάκι, ο Μιχάλης Ράπτης, ορίτζιναλ αυτός, όχι απομίμηση επαναστάτη και διεθνιστή – μια μέρα “τρέλλανε” τον πρόεδρο του δικαστηρίου που κατέθετε, απαντώντας του “μαθητής της σχολής του Λένιν και του Τρότσκι”, όταν τον ρώτησε τι δουλειά κάνει. Γύρισε ξαφνικά αυτός, ο υποτίθεται άθεος “επαναστάτης μαρξιστής” και μούπε εκείνη τη μέρα στη Λυκόβρυση, “το κακό είναι μέσα σου”. Κατάλαβα αμέσως ότι μούλεγε κάτι πολύ σημαντικό αλλά μου πήρε χρόνια να καταλάβω τη σημασία του.

Η δύναμη της ιδέας και οι λόγοι υποταγής των βαρβάρων στους Αθηναίους

Ο Ράπτης συνεργαζόταν στενά με τον Μακάριο και για το κυπριακό, αλλά και για να συνδράμει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της εποχής – τον είχε μάλιστα ορίσει επίτιμο πρόξενο στο Αλγέρι, τη Μέκκα τότε των εθνικών, αντιαποικιακών επαναστάσεων. Καμιά φορά γινότανε και πιεστικός στον Αρχιεπίσκοπο, όταν ήθελε να γίνει κάτι, κι αυτός του απαντούσε “Μιχάλη δεν μπορώ να τα κάνω αυτά που μου ζητάς. Είμαι και παπάς. Μη το ξεχνάς”.

Πολλοί προσήψαν “μικρομεγαλισμό” στον Μακάριο, αλλά εκείνος ήξερε τι έκανε, γιατί αν δεν γινότανε μεγάλος, δεν θα μπορούσε να προασπίσει έναν τόσο μικρό τόπο. Τα κατορθώματα της ΕΟΚΑ έκαναν πολλούς να μισήσουνε την Κύπρο, αλλά έδωσαν και απέραντη, παγκόσμια ακτινοβολία στον λαό της. Φτάσανε να βαφτίζουνε Μακάριους τότε τα παιδιά τους και στις πιο μακρινές χώρες της Αφρικής.

Τι αξία έχουνε θα μου πείτε εσείς όλα αυτά; Θα σας πω τι αξία έχουν. Στην κρίσιμη ώρα μετασχηματίστηκαν σε πολιτική δύναμη και επέτρεψαν την έκδοση των ψηφισμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν την αποχώρηση των ξένων δυνάμεων από την Κύπρο και συνιστούν σήμερα την κύρια διεθνή νομική ασπίδα της Δημοκρατίας.

Αυτά έχει επιφορτισθεί δια της Γενεύης να αφαιρέσει από τον λαό του ο Νίκος Αναστασιάδης, γιατί τέτοια ψηφίσματα είναι αδύνατο να ξαναβγούνε σήμερα.

Θα το κάνει πιθανώς υπογράφοντας πρωτόκολλα “αποχώρησης” που θα συνδέουν την αποχώρηση με συγκεκριμένη λύση και με μεταβατικές περιόδους, δηλαδή θα νομιμοποιούν την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Στη συνέχεια θα επιχειρήσει να τα περάσει αυτά σε ψηφίσματα του ΣΑ που, εκ των πραγμάτων, θα ακυρώσουν την αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας να αποσύρει τον στρατό της από την Κύπρο, είτε βρεθεί είτε δεν βρεθεί λύση στο κυπριακό.

Αν η κυπριακή αντιπολίτευση ή οποιοσδήποτε άλλος στο νησί θέλει να σώσει την πατρίδα του, πρέπει να πάψει να μουρμουράει αριστερά δεξιά, να κατηγορεί τον Αναστασιάδη για παλινδρομήσεις και υποχωρητικότητα (που τις είδε αλήθεια, από τον καιρό του Αλκιβιάδη έχει να παρουσιαστεί μεταξύ των Ελλήνων τέτοια αποφασιστική προσήλωση στον σκοπό και τέτοιο θράσος σε ηγέτη;). Πρέπει να πάψει να είναι αντιπολίτευση, πρέπει να νοιώσει ηγεσία του λαού της και εκφραστής της ιστορικής ανάγκης του ελληνισμού στο σύνολό του, αντί να περιμένει από τον Ερντογάν, από την Αθήνα ή δεν ξέρω από ποιόν άλλο τη σωτηρία. Μόνο αν το νοιώσει αυτό, θα καταφέρει να αρθρώσει το ‘Οχι που χρειάζεται να πει με τρόπο σαφή προς όλους (γιατί όπως έλεγαν οι Αρχαίοι, οι βάρβαροι υποτάσσονται δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν, γιατί δεν μπορούν να πούνε την λέξη ‘Οχι).

Για να σωθούμε οι ‘Ελληνες, πρέπει να ξαναγίνουμε πάλι αυτό που κάποτε είμαστε.

Σημειώσεις

1. Σε υποθέσεις όπως αυτή που τώρα εξελίσσεται στην Κύπρο συνιστά δυνάμει θανάσιμο λάθος να παίρνει κανείς τις επιθυμίες του για πραγματικότητα ή να ποντάρει στο καλύτερο ενδεχόμενο. Δεν πρέπει εξάλλου να λησμονούμε ότι αυτή εδώ είναι μια από τις καλύτερα προετοιμασμένες και πιο ύπουλες από τις πολλές προσπάθειες κατάλυσης του κυπριακού κράτους στην ιστορία του. Οι αρχιτέκτονες φρόντισαν επίσης να κάνουν διαρκή τον μηχανισμό του πραξικοπήματος, ώστε να μη ναυαγεί ποτέ, σε κάθε φάση να αποσπούν ότι μπορούν, συνεχίζοντας την προσπάθεια μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό τέλος. Η πείρα επίσης δείχνει ότι συχνά, σε τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις, εκεί που δημιουργείται (σκοπίμως) η αίσθηση της αποτυχίας, εμφανίζονται και οι μεγάλες πιέσεις. ‘Οσο για τους φίλους που μου λένε ότι αυτή τη φορά οι Αμερικανοί δεν ασκούν ισχυρές πιέσεις, σε αντίθεση με το 2004, μακάρι νάναι έτσι, αλλά από την άλλη μεριά δεν πρέπει κανείς να τους υποτιμά. Κάτι μάθανε από το 2004. Οι τρόποι που έχει μια υπερδύναμη για να πετυχαίνει τους σκοπούς της είναι πολλοί. Θα μπορούσε π.χ., δεν ξέρουμε αν το έχει κάνει, να βοηθήσει την αναρρίχηση ανθρώπων που ούτε τους φανταζόμαστε στο ελληνικό/κυπριακό σύστημα, επιφορτισμένων να ανοίξουν τις “Κερκόπορτες” ή να ανατινάξουν τις οχυρωματικές γραμμές στην κρίσιμη στιγμή. Ποιός τώρα μπορεί να ξέρει τι έχουν κάνει. Μακάρι να μην έχουν κάνει τίποτα.
Προς υπεράσπισή τους εξάλλου, από τον τελευταίο ίσως που θα περιμένατε να την κάνει, πρέπει να πω ότι οι άνθρωποι φταίνε λιγότερο από όσο συνήθως τους προσάπτουμε. Με την έννοια ότι έχουν απέναντί τους συχνά ένα βαθιά ελαττωματικό εθνικό υποκείμενο, πολιτικούς που πασχίζουν να κάνουν ότι μπορούν για να τους ικανοποιήσουν και δεν ξέρουν ότι βασικό τμήμα της δουλειάς τους είναι η υπεράσπιση της κυριαρχίας της ανεξαρτησίας και του πολιτεύματος σε Ελλάδα και Κύπρο.
Δεν γνωρίζω πως θα αντιδρούσαν οι Αμερικανοί, αν είχαν απέναντί τους κυβερνήσεις που θα είχαν ορίσει και θα μιλούσαν καθαρά για το ελληνικό “εθνικό συμφέρον” αντί για πολιτικούς που πονοκεφαλιάζουν να φανταστούν τι θα άρεσε στην Ουάσιγκτων. Δεν λέω ότι ασφαλώς αυτό θα ήταν αρκετό για να αποτρέψει οποιαδήποτε παρέμβαση των ΗΠΑ, αλλά κοινή λογική θα το επέβαλλε, προτού κανείς οδηγηθεί σε ρήξεις. Γιατί συχνά ο ελληνικός λαός ξυπνάει και διαπιστώνοντας ότι οι ηγέτες του υα έχουν δώσει όλα, υποχρεώνεται τότε να επαναστατεί, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολο για μια χώρα να είναι πραγματικά ανεξάρτητη στον σύγχρονο κόσμο. Δεν της απαγορεύει όμως κανείς να διαπραγματεύεται τουλάχιστο την εξάρτησή της, αντί να στέλνει διαρκώς τη μπάλα στο “πάρτα όλα”
Οποιοσδήποτε κι αν περάσει από ένα αφύλαχτο και ξεκλείδωτο σπίτι και δει απάνω στο τραπέζι μια πλάκα χρυσού, θα μπει στον πειρασμό να την κλέψει. Με τον τρόπο μας έχουμε κάνει ζημιά και στην ΕΕ, γιατί δεν είχε σκεφτεί ο Ευρωπαίος “νομοθέτης” να βάλει μια διάταξη να προστατεύει την ‘Ενωση από εθνικές κυβερνήσεις που επιτίθενται στα εθνικά συμφέροντα των χωρών τους!

2. Για μια ευσύνοπτη παρουσίαση του σχεδίου Ανάν (μια χειρότερη εκδοχή του οποίου διαπραγματεύεται τώρα ο κ. Αναστασιάδης), ο αναγνώστης μπορεί να συμβουλευθεί το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη https://seisaxthia.wordpress.com/2014/02/14/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BD/

3. Λένιν, Το Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση, Κλασικά Κείμενα, Μακρυωνίτη και Σια, σελ. 21

4. Πέρυ ‘Αντερσον, Διαιρέσεις της Κύπρου, εκδόσεις ‘Αγρα και το αγγλικό πρωτότυπο εδώ http://www.defenddemocracy.press/the-divisions-of-cyprus-by-perry-anderson/



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ευρωπαϊκή βοήθεια, ύψους 481,9 εκατ. ευρώ, για την αντιμετώπιση της προσφυγικής και ανθρωπιστικής κρίσης έχει φτάσει από τις αρχές του 2015 στην Ελλάδα, από το συνολικό ποσό του 1,059 δισ. ευρώ που έχει δεσμευθεί έως το 2020.

Αναλυτικότερα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που δημοσίευσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 8 Δεκεμβρίου, η Ελλάδα έχει να λαμβάνει τα εξής:

Για το προσφυγικό η χώρα δικαιούται 509 εκατ. ευρώ στο πλαίσιο των εθνικών προγραμμάτων της επταετίας 2014-2020. Επιπλέον, από τις αρχές του 2015 έλαβε έκτακτη βοήθεια ύψους 352 εκατ. ευρώ.

Τόσο το ποσό των εθνικών προγραμμάτων (509 εκατ. ευρώ), όσο και το ποσό της έκτακτης βοήθειας (352 εκατ. ευρώ) διατίθενται μέσω του Ταμείου Ασύλου Μετανάστευσης και Ένταξης (ΤΑΜΕ) και του Ταμείου Εσωτερικής Ασφάλειας (ΤΕΑ). Οι δικαιούχοι των χρηματοδοτήσεων είναι οι ελληνικές Αρχές (συνολικά 178 εκατ. έχουν ήδη εγκριθεί σε υπουργεία, αστυνομία, ακτοφυλακή, υπηρεσία πρώτης υποδοχής), καθώς και διεθνείς και ευρωπαϊκοί οργανισμοί και ΜΚΟ (συνολικά 175 εκατ. έχουν ήδη εγκριθεί προς την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, το Ευρωπαϊκό Γραφείο Υποστήριξης Ασύλου, τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης κ.ά).

Εξ' αυτών (509 εκατ. ευρώ + 352 εκατ. ευρώ) έχουν καταβληθεί υπό τη μορφή προκαταβολής ή προχρηματοδοτήσεων για μία λίστα από συγκεκριμένες δράσεις περίπου 296 εκατ. ευρώ.

Εξάλλου, το Μέσο Στήριξης Έκτακτης Ανάγκης της ΕΕ που διαχειρίζεται ο επίτροπος Ανθρωπιστικής Βοήθειας και Διαχείρισης Κρίσεων, Χρήστος Στυλιανίδης, έχει χορηγήσει στην Ελλάδα από τις αρχές του 2016 περίπου 198 εκατ. ευρώ. Οι δικαιούχοι των χρηματοδοτήσεων είναι η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), ο Ερυθρός Σταυρός και ακόμη 11 ευρωπαϊκές ΜΚΟ.

Από αυτό το ποσό έχουν καταβληθεί τα 185,95 εκατ. ευρώ για μία σειρά από συγκεκριμένες δράσεις (βελτίωση των υφιστάμενων καταλυμάτων, κατασκευή νέων καταυλισμών πριν από τον χειμώνα, βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, παροχή απευθείας βοήθειας στους πρόσφυγες με κουπόνια, πρόσβαση των παιδιών προσφύγων στην εκπαίδευση και παροχή βοήθειας σε ασυνόδευτους ανηλίκους).

Σημειώνεται, πως οι εταίροι της ΕΕ, διά μέσου των οποίων χορηγείται η ανθρωπιστική βοήθεια στην Ελλάδα, είναι η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (UNHCR), ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΙΟΜ), ο Ερυθρός Σταυρός και ακόμη δέκα ευρωπαϊκές ΜΚΟ (International Rescue Committee, Danish Refugee Council, Medecins du Monde, OXFAM, Save the Children, Arbeiter-Samariter-Bund, Norwegian Refugee Council, Mercy Corps, CARE Germany, Terre des Hommes).

Τέλος, όσον αφορά τα κονδύλια που έχουν εγκριθεί, από τις αρχές του 2015, απευθείας προς τις ελληνικές Αρχές, και χορηγούνται μέσω του Ταμείου Ασύλου Μετανάστευσης και Ένταξης (ΤΑΜΕ) και του Ταμείου Εσωτερικής Ασφάλειας (ΤΕΑ), τη μερίδα του λέοντος έχει το υπουργείο Άμυνας με συνολικά 89 εκατ. ευρώ.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Επισημαίνει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δεν υπήρξα ποτέ ευρωσκεπτικιστής, είμαι ενθουσιωδώς ευρωπαϊστής, αλλά όπως επεσήμαινε ο διορατικός TonyJudt, ήδη από το 1996, στη μελέτη του για την ενωμένη Ευρώπη «A Grand Illusion?», άλλο πράγμα είναι να επιθυμείς κάτι και άλλο να το θεωρείς πιθανό. Άλλο πράγμα να επιμένω με όρους προοδευτικής εξέλιξης και ειρήνης στην πολιτική ένωση της Ευρώπης και άλλο πράγμα να εμφανίζομαι αφελώς να πιστεύω πως η υπόθεση αυτή πραγματοποιείται βήμα-βήμα, έστω με αντιφάσεις και παράδοξα.

Όχι, η «Ευρώπη» δεν μπορεί να ξεπεράσει δημιουργικά και άρα πολιτικά το παρελθόν της, επειδή όχι μόνον επιχείρησε να το ξεχάσει, αντί να μάθει από αυτό, αλλά επειδή όρισε την οικονομία της αγοράς και μια απολύτως ανορθολογική και καιροσκοπική νομισματική ένωση σαν τους κύριους ενοποιητικούς μοχλούς (συνθήκες) των ευρωπαϊκών κρατών, κοινωνιών, κυβερνήσεων, επιχειρήσεων και πολιτικοοικονομικών ελίτ.

Όχι, δεν υπάρχει πλέον το ερωτηματικό στη διεισδυτική ματιά του Judt («A Grand Illusion?»)! Νομίζω πως μπορούμε πλέον να μιλάμε για τη «Μεγάλη Ψευδαίσθηση» στην Ευρώπη, αναφερόμενοι στην ΕΕ, ή με λιγότερο ρομαντικούς όρους για τη «Μεγάλη Απάτη» που αποκρυσταλλώνεται στην ιδέα της ΕΕ.

Όσοι τουλάχιστον από τους ευρωπαϊστές δεν εμπλεκόμαστε στο εμπόριο αυτής της ιδέας ή δεν βιοποριζόμαστε από την εφαρμογή αυτού του πολιτικού concept στην πράξη, θα ήταν παράδοξο σήμερα να καλλιεργούμε αυταπάτες – που στο κάτω-κάτω ποτέ δεν καλλιεργήσαμε. Δεν ήταν αυταπάτη η ιστορική αναγκαιότητα της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης, με σεβασμό ασφαλώς στους ιδιαίτερους λαούς που τη συνθέτουν. Αν δεν συνέβαινε αυτό, θα βιώναμε εκ νέου άκρως καταστρεπτικές για τον άνθρωπο, το οικοσύστημα και την οικονομία καταστάσεις – με τη μορφή της ιστορικής φάρσας – μετά την κατάρρευση του επίσης παράδοξου από πολλές πλευρές διπολισμού.

Δεν ήταν λάθος ή ανεδαφικό το όραμα και ο αγώνας για την πολιτική ένωση της Ευρώπης, στο πλαίσιο ασφαλώς μιας συνεκτικής κοινωνικής θεωρίας και όχι μιας θεωρίας της αγοράς. Στο πλαίσιο ενός κοινωνικού κοσμοπολιτισμού που θα συστηματοποιούσε μια αποκεντρωμένη, δημοκρατική καταστατική πραγματικότητα στην Ευρώπη, χωρίς πολιτική υποκρισία, εθνικισμούς και εκμεταλλευτικά-νομιμοποιητικά τεχνάσματα. Αυτή η Ευρώπη δεν μπορούσε να είναι κάτι άλλο παρά ένα πολιτικό υβρίδιο που θα δομείτο στη βάση ενός κοινού κοινωνικού μοντέλου δημοκρατικού σοσιαλισμού και θεσμών ριζοσπαστικοποίησης της δημοκρατίας, προωθώντας τον αγωνιστικό πλουραλισμό παντού.

Αυτή την Ευρώπη δεν μπόρεσαν να φανταστούν οι ευρωσκεπτικιστές, ενώ παγίδευσαν ή πολέμησαν ανοιχτά στην πράξη οι ανιστόρητοι – και στην πραγματικότητα δραματικά επιπόλαιοι – τυχοδιώκτες του ευρωπαϊσμού. Οι ευρωσκεπτικιστές απλώς δεν επιθυμούσαν την ένωση, επειδή δεν μπορούσαν να πιστέψουν είτε στην αποτυχία της λενινιστικής επανάστασης, είτε στο αντικειμενικό «ξεπέρασμα» του Βεστφαλιανού Κράτους στην μεταδιπολική Ευρώπη. Αυτοί, ωστόσο, δεν ήταν το πρόβλημα. Αυτοί, στις περισσότερες των περιπτώσεων, ήταν η «παράπλευρη συνέπεια» της πολιτικής των ανιστόρητων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών δυνάμεων που ανέδειξαν την αγορά σε θαυματουργικό μηχανισμό της ενοποίησης. Αυτοί οι «ευρωπαϊστές» υπονόμευσαν από την αρχή τον ευρωπαϊσμό, ενώ βήμα-βήμα φρόντισαν να εκχυδαΐσουν το ιστορικό του περιεχόμενο. Αντιμετώπισαν τον σύγχρονο ευρωπαϊσμό όχι ως μια προοδευτική εξέλιξη της Ευρώπης (και του κόσμου), αλλά ως υπέρβαση της ίδιας ιστορίας: ως το τέλος της ιστορίας στην Ευρώπη.

Το project της ευρωζώνης ήταν και είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ιδέας του «τέλους της ιστορίας στην Ευρώπη» – όχι από την σοσιαλιστική επανάσταση αυτή τη φορά, ούτε από το φασιστικό κράτος, αλλά από τον τραπεζίτη, τον χρηματιστή και την οικονομική γραφειοκρατία της ΕΕ. Και αυτό πρόχειρα, παραπλανητικά, ασύντακτα σε κρίσιμο βαθμό και χωρίς υποστήριξη από ένα σοβαρό θεωρητικό οικοδόμημα. Ήταν μια «case study» ενός αμετροεπούς οικονομολόγου που αποφάσισε να τσεκάρει τη δημοκρατική θεωρία με την εφαρμογή στην πράξη χρηματοοικονομικών μεθόδων, ασχέτως πεδίου εφαρμογής (: νομοθέτης, διοίκηση, κοινωνικό μοντέλο, δημοσιονομικά, εμπορικό ισοζύγιο, χρηματοπιστωτικά).

Ο «λογιστής» αυτοανακηρύχθηκε σε γκουρού της δημοκρατικοποίησης στην ΕΕ και κάπως έτσι πολύ φυσιολογικά ο ευρωπαϊσμός κατάντησε ένας απολιτικός, χυδαίος οικονομισμός. Ή, με άλλα λόγια, ένας σφοδρά αντικοινωνικός νεοηγεμονισμός, που παραμορφώνει το δημοκρατικό φαινόμενο, τορπιλίζοντας τον κοινοβουλευτισμό και τις αστικές δομές εκεί (στις εθνικές οικονομίες) όπου παρατηρείται πρόβλημα ανταγωνιστικότητας. Αν μάλιστα σε αυτό προστίθεται και πιστωτικό πρόβλημα, τότε η λύση προϋποθέτει την εφαρμογή ενός «κράτους εκτάκτου ανάγκης», ενώ αν η πιστωτική κρίση εξελιχθεί σε κρίση ρευστότητας, τότε το «κράτος ανάγκης» μετατρέπεται σε «επιχείρηση / εταιρία υπό εκκαθάριση».

Και τότε, αγαπητέ αναγνώστη, στο κράτος μέλος της ευρωζώνης επέρχονται συνέπειες πολιτικού χαρακτήρα αντίστοιχες με εκείνες μιας σύγχρονης επιχείρησης υπό εκκαθάριση. Δηλαδή,
(1) αντικατάσταση του εταιρικού σκοπού από το σκοπό της εκκαθάρισης
(2) λήγει η αντιπροσωπευτική και διαχειριστική εξουσία των διαχειριστών της εταιρείας, οι οποίοι αντικαθιστώνται από τους εκκαθαριστές και
(3) οι αξιώσεις των εταίρων μεταξύ τους αλλά και οι αξιώσεις τους κατά της εταιρείας μπορούν να ασκηθούν πλέον μόνο μετά το κλείσιμο του ισολογισμού της εκκαθάρισης.

Δεν είναι φαντάζομαι δύσκολο να δεις τις αναλογίες που υπάρχουν στην ελληνική περίπτωση και που αφορούν στον πυρήνα της πολιτείας! Είναι η πραγματικότητα του ευρώ – και όχι το νόμισμα αυτό καθ’ εαυτό – που δηλητηριάζει θανάσιμα την ΕΕ και αποκόβει σήμερα την Ελλάδα από την ΕΕ. Και αυτή η πραγματικότητα που αφορά σε σχέσεις και όχι απλώς σε προβληματικές, απρόσωπες λειτουργίες, είναι που οδηγεί στην μεταστροφή της ελληνικής κοινής γνώμης σε ό, τι αφορά στην ευρωζώνη. Με συνέπεια την έμμεση τουλάχιστον ενίσχυση του ευρωσκεπτικισμού στην Ελλάδα, ως μάλλον λογική προσαρμογή στη γενική τάση εντός της ΕΕ. Αντί να «προσαρμοζόμαστε» στην ιστορικότητα του ευρωπαϊσμού, προσαρμοζόμαστε στην ανιστορικότητα του ευρωσκεπτικισμού! Μόνον που αυτό είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας αυτού, που ήταν έτσι κατασκευασμένο για να αποτύχει, αφού πρώτα εκχυδαΐσει καί την οικονομία της αγοράς καί την «οικονομία» της δημοκρατίας. Η δίψα για γρήγορο, μεγάλο κέρδος προφανώς τρελαίνει και τους πλέον (ορθο)λογιστές!

Η «Μεγάλη Ψευδαίσθηση» δεν ήταν, ούτε είναι η ενωμένη Ευρώπη, αλλά η πεποίθηση πως η αγορά κτίζει δημοκρατίες και υποστηρίζει ενώσεις κρατών. Το αντίστροφο είναι ιστορικό γεγονός, αν και η αγορά μια χαρά μπορεί να πετύχει το γκρέμισμα Ενώσεων, Συνεταιρισμών και γραφειοκρατικών Ηγεμονιών, που στηρίζονται στην λιτότητα και στον αντιπληθωρισμό.

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Δημήτρης Σκουτέρης

Σήμερα η γραφίδα μου θα λειτουργήσει περισσότερο με το θυμικό και λιγότερο με τη λογική. Τούτο γιατί είμαι εξοργισμένος με την κατάσταση που τείνει να διαμορφωθεί στο Κυπριακό.

Και μπορεί νά 'μαι Ελλαδίτης, αλλά διεκδικώ να εκφράσω την αγωνία μου, τον πόνο μου, το άγχος μου, τα ερωτηματικά μου, τις αμφιβολίες μου, τους φόβους μου για την πορεία του Νησιού. Όχι μόνον γιατί ταυτίζεται η πορεία του με την πορεία της Ελλάδας και του Ελληνισμού συνολικά, αλλά γιατί τ΄αγάπησα και το αγαπώ το Νησί, τους ανθρώπους του, την ιστορία του, τον πολιτισμό του.

Άσβεστη μένει στη μνήμη μου η εικόνα με τις σκηνές και τους χιλιάδες εκτοπισμένους (σωστότερα πρόσφυγες στην ίδια τους τη χώρα), που είδα το 1975 στο χώρο, που σήμερα είναι ο Στρόβολος. Ακόμα και τώρα, τόσα χρόνια μετά, «βλέπω και ξαναβλέπω» να προβάλλει μπροστά μου ο Πανίκος, ένας 22χρονος Κύπριος πατριώτης, που μια τούρκικη σφαίρα ντουμ-ντουμ του είχε παραμορφώσει το πρόσωπο. Εγχειρήσεις είκοσι έξι (26 ναι 26) χρειάστηκε για να επανέλθει το παλικάρι.

Όχι δεν ξεχνώ… Δεν μπορώ… Δεν θέλω…

Δεν λησμονώ, αρκετά χρόνια αργότερα, περί το 1985 να περπατάω σχεδόν παράλληλα με την πράσινη γραμμή στη Λευκωσία και να ακούω «την αναγνώριση» του Τούρκου (φαντάρου/εισβολέα). Δεν ξεχνάω τον 80χρονο, που σκαρφαλωμένος στην ταράτσα σπιτιού στη Λευκωσία με τα κιάλια προσπαθούσε να καταλάβει ποιοί έμεναν στο δικό του σπίτι στο κατεχόμενο μέρος της πόλης, σπίτι που πλέον δεν ήταν δικό του. Κάθε μέρα, τις ίδιες ώρες, κάθε μέρα το ίδιο δακρυσμένος. Γέρικα μα περήφανα μάτια, αλλά πλέον μονίμως μελαγχολικά, μονίμως βουρκωμένα.

Πώς να ξεχάσω τον Τούρκο αξιωματικό πάνω στα παλιά τείχη της Λευκωσίας (απέναντι από τα γραφεία της Cyta) να μαστιγώνει τουρκοκύπριο φαντάρο, επιδεικνύοντας σε όλες τις πλευρές ποιός είναι το αφεντικό (με την ημισέληνο από πάνω του να ανεμίζει) . Πού να καταχωνιάσω τον πόνο που μου εκμυστηρεύτηκαν οι Ελληνοκύπριοι κάτοικοι του μικτού χωριού της Πύλας (πάνω από την Λάρνακα). Αυτοί πλήρωναν για όλα και οι Τουρκοκύπριοι ούτε ένα σεντ για νερό-ηλεκτρικό-τηλεφωνία. Και από πάνω τους το άγαλμα του Τούρκου να δείχνει τον δρόμο στις ορδές των εξ ανατολάς ορμόμενων για την εισβολή και κατάκτηση και του υπόλοιπου νησιού. Και παραδίπλα οι «Οηέδες», όπως τους αποκαλούσαν που μέρα με την μέρα μεροληπτούσαν υπέρ των τουρκοκυπρίων. Να σημειώσω ότι η Πύλα είναι ένα χωριό υπό την άμεση διοίκηση του ΟΗΕ από το 1974, όπου συμβιώνουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.

Δεν ξέρω αν ο μίτος της οργής μου ξεκινά από την προσφυγική-μικρασιατική καταγωγή (λόγω παππού και γιαγιάς) ή αν έχει και άλλη αιτία. Αλλά το να εξισώνεις θύτη και θύμα είναι απαράδεκτο. Το να συνομιλείς επί ίσοις όροις με τον Ακιντζί, το ενεργούμενο του εγκληματία πολέμου Ερντογάν (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ) είναι αν όχι απαράδεκτο τουλάχιστον ανόητο.

Αλήθεια πώς μπορεί ο Πρόεδρος Αναστασιάδης να αποδέχεται να εκπροσωπεί αντί το κυρίαρχο-το αναγνωρισμένο από τον ΟΗΕ-το ισότιμο μέλος της Ε.Ε. Κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, πώς δέχεται να εκπροσωπεί την Ελληνοκυπριακή κοινότητα ; Και μην αρχίσουμε τα περί διπλής ταυτόχρονης εκπροσώπησης …γιατί ο του ΟΗΕ Άϊντα ανακοίνωσε ότι οι «συμμετέχοντες στην Διάσκεψη είναι φυσικά οι Κύπριοι κ. Αναστασιάδης και κ. Ακιντζί και οι εγγυήτριες δυνάμεις Τουρκία -Ελλάδα και Ηνωμένο Βασίλειο». Ο κ. Άϊντα ρωτήθηκε συγκεκριμένα αν προσκλήθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία και η απάντηση του όχι μόνο ήταν απαράδεκτη αλλά ήταν και προσβλητική για την Κυπριακή Δημοκρατία (Πηγή: Η παγίδα του Άιντα στον Αναστασιάδη για τη Διάσκεψη: Λέει όχι στην Κυπριακή δημοκρατία ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ).

Η Ελληνική Πολιτική Ηγεσία

Θερμά συγχαρητήρια στο σύνολον του Ελλαδικού πολιτικού κόσμου, που συμφώνησε σε μια ισχυρή Εθνική γραμμή. Ναί πράγματι το Κυπριακό είναι πρωτίστως θέμα εισβολής και κατοχής τμήματος της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία. Αν δεν αποχωρήσει ο εισβολέας, αν δεν φύγουν τα στρατεύματα κατοχής, αν δεν πάψουν να υπάρχουν εγγυήτριες δυνάμεις δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη και σε βάθος χρόνου λύση. Να σημειώσουμε την εκπληκτική δουλειά του ΥΠΕΞ καθηγητή κ. Κοτζιά και του επιτελείου του.

Αρκεί,όμως αυτή η διακήρυξη; Αρκεί αυτή η συναντίληψη; Βεβαίως και δεν αρκεί.

Αν μεταξύ των άλλων αντιληφθούμε ότι:

• Οι γεωπολιτικές-οικονομικές-πολιτικές εξελίξεις μέσα στο 2017 σχετίζονται άμεσα με το χώρο της Μεσογείου και ιδίως της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
• Ο νέος ανταγωνισμός μεταξύ των ΗΠΑ (του Τραμπ) και της Κίνας θα εκδηλωθεί στη «διαδρομή» του νέου δρόμου του μεταξιού, του θαλάσσιου one belt one road , που διέρχεται και από Κύπρο και από Ελλάδα.
• Η αναμενόμενη άνοδος των τιμών πετρελαίου θα δώσει τη δυνατότητα στους παγκόσμιους ενεργειακούς κολοσσούς να επισπεύσουν και πληθύνουν τις έρευνες για περισσότερους ενεργειακούς πόρους σε Κύπρο και Ελλάδα.
• Η παραπαίουσα οικονομία της Τουρκίας θα επιταχύνει την πτώση του Ερντογάν προκαλώντας μεγαλύτερη αστάθεια στην Τουρκία, γεγονός που αποθαρρύνει τους ενεργειακούς παίκτες από το να την επιλέξουν ως χώρα διέλευσης αγωγών.
• Υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα που προσδοκούν τεράστια οικονομικά οφέλη από την επανένωση του νησιού σε μια αλά-Τούρκα εκδοχή (είναι τα ίδια, αλλά και παρόμοια συμφέροντα, που κερδοσκόπησαν από την επανένωση των δύο Γερμανιών σε βάρος των Ανατολικογερμανών, εξ ου και το όψιμο ενδιαφέρον Σόϊμπλε-Μέρκελ).
• Η Τουρκία δεν πρόκειται να ενταχθεί άμεσα στην Ε.Ε., αλλά κάποιες «Ευρωπαϊκές» δυνάμεις, αλλά και η τουρκική ελίτ, θα ήθελαν μέσω αλά-τούρκα ενιαίας Κύπρου να προωθούν τα γεωοικονομικά τους συμφέροντα.
• Κάποιοι Νατοικοί «σχεδιασμοί» καλοβλέπουν την ένταξη της αλά-τούρκα ενιαίας Κύπρου στο ΝΑΤΟ, μπλοκάροντας εμμέσως την σταδιακή επάνοδο στη Μεσόγειο της Ρωσίας.
• Και λόγω της εισβολής κατοχής τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, εμείς εδώ στην Ελλάδα ματώνουμε οικονομικά με την αγορά των αναγκαίων οπλικών συστημάτων. Επισημαίνεται ότι για εξοπλιστικές δαπάνες η Ελλάδα στο διάστημα 1974-2010 πλήρωσε 250δις $ εκ των οποίων πλέον του 48% το καρπώθηκαν οι ΗΠΑ και οι εταιρείες τους.Αν μάλιστα η Ελλάδα ακολουθούσε ρυθμούς εξοπλισμών των Ευρωπαϊκών χωρών που είναι και μέλη του ΝΑΤΟ θα έπρεπε να είχε δαπανήσει αντί των 250 δις $ μόνον 108,3 δις $.

Σύμφωνα μάλιστα με τα στοιχεία των εκθέσεων του Διεθνούς Ινστιτούτου Στοκχόλμης για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό (SIPRI), η Ελλάδα μετά το 1974 εισάγει σταθερά κατά μέσο όρο και σε ετήσια βάση:
- Το 3,74% των όπλων που εξάγουν παγκοσμίως οι ΗΠΑ!
- Το 9,64% των όπλων που εξάγει παγκοσμίως η Γερμανία
- Το 5,51% των όπλων που εξάγει παγκοσμίως η Γαλλία.

Ως ποσοστό του ΑΕΠ εξακολουθούμε παρά την τραγική μας οικονομική κατάσταση να είμαστε η πρώτη χώρα σε επίπεδο ΝΑΤΟ:

• Οφείλουμε να απαιτήσουμε από την πολιτική ηγεσία να συνδιαμορφώσει μια Εθνική στρατηγική για το σύνολον των θεμάτων που άπτονται της ασφάλειας της χώρας.

• Οφείλουμε να απαιτήσουμε από την πολιτική ηγεσία να συμφωνήσει στην άμεση μονομερή ανακήρυξη της Ελληνικής ΑΟΖ με ταυτόχρονη πρόσκληση στην Ε.Ε. να αξιοποιηθούν μέσω κονδυλίων της ( ακόμα και του πακέτου Γιουνκέρ) και στο πλαίσιο της θεσπισμένης «γαλάζιας ανάπτυξης» (COM/13.9.12) σε μια πενταπλάσια της χερσαίας Ελλάδας θαλάσσια έκταση οι επενδυτικές ευκαιρίες που ανοίγονται στους τομείς της ενέργειας-των υδατοκαλλιεργειών και της αλιείας-των θαλάσσιων ορυκτών πόρων-της βιοτεχνολογίας.

• Οφείλουμε, όμως και εμείς, είτε μένουμε Ελλάδα, είτε Κύπρο, είτε σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη να κινητοποιηθούμε. Θά 'πρεπε τούτες τις μέρες μπροστά σε κάθε Τούρκικη πρεσβεία, σε κάθε προξενείο τους, σε κάθε γραφείο αντιπροσωπείας τους να είμαστε εκεί και να υπενθυμίζουμε ότι το 1974 οι Τούρκοι εισέβαλαν και κατέλαβαν τμήμα της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας. Να υπενθυμίζουμε ότι ακόμα υπάρχουν αγνοούμενοι. Να υπενθυμίζουμε ότι ακόμα επιχειρούν και μεταφέρουν εποίκους στην κατεχόμενη Κύπρο αλλοιώνοντας και το πληθυσμιακό στοιχείο. Να υπενθυμίζουμε τα εγκλήματα του Τουρκικού κράτους κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας.

• Οφείλουμε να αξιοποιήσουμε το σύνολον των νέων τεχνολογιών και του διαδικτύου προκειμένου να κρατάμε ενήμερη την παγκόσμια κοινή γνώμη. Η υπόθεση αυτή δεν πραγματώνεται μόνον μέσω των «αντιπροσώπων» μας, δηλαδή των πολιτικών. Απαιτεί την ενεργοποίηση όλων μας.

Οι καιροί ου μενετοί.

* Ο Δημήτρης Σκουτέρης είναι πολιτικός αναλυτής. Επικοινωνία skouterisd@gmail.com, @skouterisd1
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ρωμαίους και Σαρακηνούς, Τούρκους και Φράγκους γνώρισες!
Ω, Ροδαφνούσα εσύ,
Από τη Δύσι ο βασιληάς κι' ο Ρήγας σ' ερωτεύτηκαν
Απ' την Ανατολή.
Κι' απ' τον καιρό που σε ηύρανε θαλασσομάχοι Φοίνικες,
Ως τώρα που σοφά
Πατάει σ' εσένα ο Βρετανός,
πολλούς αφέντες άλλαξες. Δεν άλλαξες καρδιά.
Απόσπασμα από το ποίημα ΚΥΠΡΟΣ του Κωστή Παλαμά που δημοσιεύτηκε στις 15 Απριλίου του 1901

Tου Λεωνίδα Κουμάκη

Στην ανθρώπινη ιστορία είναι άπειρα τα παραδείγματα επιβολής του «δικαίου του ισχυρότερου» σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Στην σύγχρονη εποχή μετά από δύο παγκόσμιους πόλεμους που στοίχησαν την ζωή 66 εκατομμυρίων ανθρώπων, η ισορροπία του τρόμου των εξοπλισμών επέβαλε μια εύθραυστη ειρήνη μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη μας, χωρίς βέβαια να λείπουν πάρα πολλές «τοπικές εστίες» πολέμου.

Κάτω μάλιστα από την παγκόσμια απαίτηση όλων των λαών του κόσμου για ειρήνη, οι μεγάλες δυνάμεις συμφώνησαν να δημιουργήσουν μηχανισμούς διεθνών κανόνων τους οποίους καθιέρωσαν σαν «υποχρεωτικούς» για την αποφυγή διενέξεων και για την επίλυση διαφορών ή προστριβών που είναι πιθανό να οδηγήσουν σε πολέμους.

Στην περίπτωση της Κύπρου, ο εξευτελισμός της «νομιμότητας» από τις ίδιες τις μεγάλες δυνάμεις που την καθιέρωσαν, αποτελεί πλέον case study για ολόκληρο τον κόσμο!

Ας δούμε συνοπτικά το ιστορικό του «Κυπριακού προβλήματος» που δεν είναι τίποτα άλλο από την προνομιακή θέση της Κύπρου την οποία επιθυμούν να «αξιοποιήσουν» όλες οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου, γιατί αποτελεί το μεγαλύτερο και πιο σταθερό, αβύθιστο αεροπλανοφόρο της Μεσογείου μέσα στην ζώνη ζάμπλουτων πηγών ενέργειας ολόκληρου του πλανήτη.

Η Κύπρος κατοικείται από Έλληνες από την εποχή του Τρωικού πολέμου (12ος αιώνας π.Χ) και κατά καιρούς αποτέλεσε επαρχία διαφόρων αυτοκρατοριών ή απλών κατακτητών όπως την Ρωμαϊκή περίοδο (58 π.Χ.-330 μ.Χ.) την Βυζαντινή περίοδο (330-1191), την κατάκτηση της από τον Βασιλιά της Αγγλίας Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο (1191-1571), τους Οθωμανούς (1571- 1878) και τους Άγγλους (1878-1960).

Μετά τον αιματηρό δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο το δικαίωμα αυτοδιάθεσης κάθε λαού να ρυθμίζει ελεύθερα το πολιτικό του μέλλον καθιερώθηκε από τον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (άρθρα 1 & 55), αλλά η Βρετανία δεν είχε καμιά απολύτως διάθεση να το εφαρμόσει στην Κύπρο.

Στις 15ης Ιανουαρίου 1950 στην Κύπρο οργανώθηκε δημοψήφισμα από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Β’, το οποίο ζητούσε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν σχεδόν ομόφωνο με ποσοστό 95.7%, αλλά η Βρετανία δεν έδωσε την παραμικρή σημασία.

Στις 28 Ιουλίου 1954 μάλιστα, ο Υφυπουργός Αποικιών της Μ. Βρετανίας Χένρυ Χόπκινσον, δήλωσε απερίφραστα στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι η Κύπρος «είναι περιοχή με στρατηγική αξία και γι' αυτό ουδέποτε θα τύχει αυτοδιάθεσης». Έτσι απλά και ξεκάθαρα!

Φυσικό επακόλουθο ήταν να ξεκινήσει απελευθερωτικός αγώνας των Κυπρίων (1955-1959) για το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του νησιού και την ένωση του με την Ελλάδα.

Η πλήρης αδυναμία της Βρετανίας να καταπνίξει τον απελευθερωτικό αγώνα παρά τις αγχόνες και την στυγνή δικτατορία που επέβαλε στο νησί, την οδήγησε στην μόνη τέχνη που ασκεί αριστοτεχνικά εδώ και αιώνες σε ολόκληρο τον κόσμο: Διαίρει και Βασίλευε.

Έτσι, η ύπουλη και πρόστυχη πολιτική της Βρετανίας «ενεργοποίησε» την Τουρκία η οποία είχε παραιτηθεί πανηγυρικά από κάθε δικαίωμα στην Κύπρο με τα άρθρα 20 και 27 της Συνθήκης της Λωζάνης του 1923. Αφορμή, η δήθεν «προστασία» του 12% του συνολικού πληθυσμού του νησιού – πληθυσμός που αποτελείται από τουρκόφωνους απόγονους των πρόσκαιρων, Οθωμανών κατακτητών κατά την περίοδο 1571-1878.

Η Βρετανία προκειμένου να μην εγκαταλείψει ποτέ την Κύπρο και να αποτρέψει οποιαδήποτε, μελλοντική υλοποίηση της βούλησης του Κυπριακού λαού, αποφάσισε την διχοτόμηση του νησιού. Έτσι μεθόδευσε την «λύση» ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στις 16 Αυγούστου 1960, επιβάλλοντας στο σύνταγμα του νέου κράτους σαν υποχρεωτικό Αντιπρόεδρο ένα πειθήνιο όργανο του πιο σκοτεινού παρασκηνίου της Τουρκίας σαν «εκπρόσωπο» των Τουρκοκυπρίων, τον οποίο μάλιστα εξόπλισε και με δικαίωμα «βέτο» σε κάθε απόφαση της βούλησης του συντριπτικού ποσοστού του Κυπριακού λαού! Φυσικά κράτησε επίσημα σαν «κράτος εν κράτη» τις βάσεις της στο νησί και επί πλέον αυτοδιορίστηκε «εγγυητής» της Κυπριακής Δημοκρατίας μαζί με την Τουρκία και την Ελλάδα.

Όπως ήταν απόλυτα φυσικό, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν δυνατόν να λειτουργήσει κάτω από τέτοιες συνθήκες οι οποίες είχαν δημιουργηθεί για να πραγματοποιηθεί –αργά ή γρήγορα- η Τουρκική εισβολή που θα διχοτομούσε το νησί.

Οι πρώτες απόπειρες έγιναν το 1964 όταν στην Ελλάδα επικρατούσε μεγάλη πολιτική αναταραχή και οι συνθήκες ήταν «κατάλληλες». Η άρνηση της Αμερικής να συμφωνήσει και η οξεία αντίδραση της Ρωσίας εμπόδισαν την εφαρμογή του Βρετανικού σχεδίου για την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1964.

Δεν συνέβη όμως το ίδιο το 1974 όταν το επιτελείο του Χένρυ Κίσσιγκερ όχι μόνο συμφώνησε, αλλά ανέλαβε και την «καθοδήγηση» της Τουρκίας, ενώ η Ρωσία περιορίστηκε σε «λεκτικές» αντιδράσεις. Φυσικά, στην Ελλάδα υπήρχαν οι αναγκαίες για κάθε πισώπλατη μαχαιριά «κατάλληλες συνθήκες» (πτώση στρατιωτικού καθεστώτος, πολιτική ρευστότητα), έτσι η εισβολή επιβλήθηκε με σχετική ευκολία. Τέσσερις χιλιάδες Κύπριοι φονεύτηκαν, διακόσιες χιλιάδες μετατράπηκαν σε πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα και 1619 που θεωρούντο αγνοούμενοι, δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ από τα στρατεύματα κατοχής.

Η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών με σειρά ψηφισμάτων (365/1974, 367/1975, 541/1983 και 544/1983) αλλά και αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Η.Ε., καταδίκασε την Τουρκική εισβολή και τις μετέπειτα μεθοδεύσεις σε ασυνήθιστα σκληρή διπλωματική γλώσσα, χωρίς όμως κανένα πρακτικό αποτέλεσμα.

Μετά την εισβολή στην Κύπρο, οι Τούρκοι άρχισαν την βίαιη αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης και της πολιτισμικής ταυτότητας της κατεχόμενης περιοχής, εγκατέστησαν μόνιμα στρατεύματα κατοχής και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα κρατικό μόρφωμα το οποίο αναγνώρισαν μόνο οι ίδιοι.

Όλες οι προσπάθειες επίλυσης του «Κυπριακού προβλήματος» που ακολούθησαν, είχαν άδοξο τέλος όχι μόνο γιατί η Βρετανική πολιτική παρέμεινε αμετάβλητη, αλλά γιατί ξαφνικά αυξήθηκε και η Τουρκική βουλιμία όταν άρχισαν να πιθανολογούνται τεράστια ενεργειακά αποθέματα στην πλευρά της ελεύθερης Κυπριακής Δημοκρατίας η οποία εν τω μεταξύ είχε καταστεί πλήρες κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την 1η Μαΐου 2004!

Ήδη από το 2002 είχαν ξεκινήσει νέες προσπάθειες νομιμοποίησης της διχοτόμησης της Κύπρου με την μορφή μιας «Ενωμένης Κύπρου» που πρότεινε ο τότε Γενικός γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών Κόφι Ανάν, αγνοώντας όμως προκλητικά όλες τις αποφάσεις του Οργανισμού στον οποίο ο ίδιος ήταν Γενικός Γραμματέας! Ευτυχώς ο Κυπριακός λαός με το αλάθητο αισθητήριο του, απέρριψε το σχέδιο Ανάν με ποσοστό 76%, τον Μάρτιο του 2004.

Δέκα χρόνια αργότερα (8 Φεβρουαρίου 2014), η ανάφλεξη του γεωπολιτικού τοπίου της ευρύτερης περιοχής (εμφύλιος Συρίας από το 2011, Ισλαμικό Κράτος σε Συρία και Ιράκ, η διαφαινόμενη σύγκρουση Σ. Αραβίας με το Ιράν μέσω Υεμένης κ.α.) σε συνδυασμό με την επίσημη γνωστοποίηση της ύπαρξης τεράστιων ενεργειακών αποθεμάτων στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες Ισραήλ, Αιγύπτου, Κυπριακής Δημοκρατίας και Ελλάδος οδήγησαν στην επανέναρξη των προσπαθειών επίλυσης του «Κυπριακού προβλήματος» κάτω από την θεώρηση των νέων δεδομένων.

Η Τουρκία, μετά την ένταξη της στο ΝΑΤΟ το 1951, ακολουθούσε πιστά τις εντολές των συμμάχων στο θέμα της Κύπρου με δεδομένο ότι οι «σύμμαχοι» μας της χάρισαν ένα πραγματικό θησαυρό που είχε χάσει για πάντα. Η αναρρίχηση του Ρ. Τ. Ερντογάν στην εξουσία με την διάσημη φαυλότητα του, δεν φαίνεται να διαφοροποιεί την υπακοή της Τουρκίας εφ΄ όσον με την συζητούμενη λύση «νομιμοποιείται» η Τουρκική εισβολή και «εξαφανίζονται» όλες οι αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών και του Συμβουλίου Ασφαλείας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η «κατάλληλη ευκαιρία» που στο παρελθόν έχει κατ΄ επανάληψη λειτουργήσει εναντίον των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδος, στις μέρες μας λειτουργεί υπέρ των συμφερόντων της Ελλάδος. Η Τουρκία βρίσκεται στην τελική ευθεία μιας αιματηρής τραγωδίας, η πάλαι ποτέ Βρετανική αυτοκρατορία αποτελεί οριστικό παρελθόν, η Κυπριακή Δημοκρατία σαν κράτος – μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχει αντίρρηση να επιτρέψει στην Βρετανία ή στην Αμερική να διατηρήσουν τις βάσεις τους στο νησί, ο αμύθητος πλούτος των ενεργειακών αποθεμάτων έχει προσελκύσει τους μεγαλύτερους «καρχαρίες» του πλανήτη προκειμένου να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα απαιτώντας «λύση» εδώ και τώρα.

Η Κυπριακή Δημοκρατία και η Ελλάδα πολύ ορθά –ευτυχώς με πρωτοφανή πολιτική ομοψυχία- απαιτούν τα αυτονόητα προκειμένου να συμφωνήσουν σε μια λύση που θα είναι δίκαιη για όλους τους Κύπριους και –κυρίως- μακροπρόθεσμη και σταθερή.

Η Κυπριακή Δημοκρατία μπορεί να ξανα-αγκαλιάσει όλους τους τουρκόφωνους Κυπρίους που χρησιμοποιήθηκαν σαν πιόνια ξένων συμφερόντων για ολόκληρες δεκαετίες προσφέροντας Κυπριακή υπηκοότητα, ιδιότητα μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ένα από τα τρία ισχυρότερα νομίσματα του πλανήτη, τεράστιες δυνατότητες χρηματοδότησης της ανάπτυξης, μερίδιο σε ένα πολύ μεγάλο πλουτοπαραγωγικό θησαυρό, συγχωροχάρτι για τα εγκλήματα του παρελθόντος με κάποιες προϋποθέσεις που θα αποκλείουν τα επώδυνα παθήματα του παρελθόντος:

- Αποχώρηση όλων των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο.

- Ολοσχερής κατάργηση του συστήματος των δήθεν «εγγυήσεων» για την σφράγιση κάθε πιθανής κερκόπορτας.

- Απόσυρση των εποίκων που εστάλησαν στην Κύπρο από τα βάθη της Ανατολής.

- Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση με πλήρη ευθύνη των εξωτερικών σχέσεων και της άμυνας του νησιού χωρίς υποσημειώσεις ή εξαιρέσεις

- Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση και Ομοσπονδιακό δικαστήριο που θα ανταποκρίνονται στα ποσοστά της πληθυσμιακής σύνθεσης του νησιού και οι αποφάσεις τους θα γίνονται αμετάκλητα σεβαστές σε ολόκληρο το νησί.

- Εδαφικές ρυθμίσεις στις δύο ζώνες (κοινότητες) της ομοσπονδίας οι οποίες θα ανταποκρίνονται στην πληθυσμιακή σύνθεση και στα αντίστοιχα ποσοστά της, με την ανάλογη αποδέσμευση εδαφών από την τουρκική κατοχή.

Φυσικά, οι προϋποθέσεις αυτές δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της Τουρκίας που «τροφοδοτήθηκαν» κάτω από άλλες συνθήκες εδώ και τέσσερις δεκαετίες από τους κοινούς «συμμάχους». Εφ΄ όσον λοιπόν η Ελληνική πλευρά παραμείνει σταθερή στις θέσεις της δεν πρόκειται να προκύψει κανένα άμεσο αποτέλεσμα από την πολυμερή διάσκεψη της Γενεύης (12/1/2017) με αποτέλεσμα οι διαπραγματεύσεις να συνεχιστούν και μετά από αυτήν.

Ο Κυπριακός λαός μπορεί, αν αφεθεί ελεύθερος χωρίς τις διάσημες προβοκάτσιες του παρελθόντος, να λύσει ειρηνικά τα προβλήματα του προσδοκώντας σε ένα πολύ καλύτερο μέλλον.

Είναι βέβαιο πως κάθε μορφωμένος Κύπριος δεν θα είχε καμιά αντίρρηση να εμπιστευτεί με την ψήφο του ένα τουρκόφωνο συμπολίτη του, αρκεί να βεβαιωθεί πως υπηρετεί τα συμφέροντα του κοινού τόπου τους και όχι εκείνα της Τουρκίας ή της Βρετανίας. Άλλωστε, οι σκληρές και για τους τουρκόφωνους Κύπριους δεκαετίες που πέρασαν, δίδαξαν τα δεινά της τουρκικής κατοχής σε όλους τους Κυπρίους – τουρκόφωνους και ελληνόφωνους. Επί πλέον, οι συνθήκες πλέον έχουν αλλάξει ριζικά όπως και τα δεδομένα του «προβλήματος».

Σαν επίλογο ας θυμηθούμε και ας αντλήσουμε δύναμη από τα διαχρονικά επίκαιρα λόγια του παλαίμαχου Κύπριου αγωνιστή Βάσου Λυσαρίδη: «Αν εθελούσια δεν γονατίσεις, ακόμη και νεκρό δεν μπορούν να σε γονατίσουν»!

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Εμμανουήλ
Πολιτικός Επιστήμονας-Κοινωνιολόγος


Με την έναρξη του νέου έτους κατέστη σαφές ότι οι ποικιλόμορφες κρίσεις που διαπερνούν την Γηραιά Ήπειρο συμπυκνώνονται πλέον σε μία κατάσταση η οποία θέτει σε αμφιβολία την ίδια την πορεία και την συνέχεια της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης. Αυτή η διαπίστωση σχετίζεται με το γεγονός ότι δύο βασικοί πυλώνες της ευρωπαϊκής ενοποίησης δηλαδή το κοινό νόμισμα στην ευρωζώνη και τα ανοικτά σύνορα στο πλαίσιο της ζώνης του Schengen έχουν εκτεθεί απέναντι σε έναν στρόβιλο σοβαρότατων αμφισβητήσεων. Από το 2015 άλλωστε με αφορμή την κρίση του ευρώ και ειδικότερα με την όξυνση του ελληνικού δημοσιονομικού ζητήματος, είχε διαφανεί η ευθραυστότητα του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, αφού πλέον για πρώτη φορά εμφανίστηκε διάχυτα η σοβαρή πιθανότητα εξόδου μίας χώρας μέλους από την ζώνη του ευρώ. Ο συγκεκριμένος κίνδυνος αποσοβήθηκε μάλλον την τελευταία στιγμή λόγω της πανικόβλητης παρέμβασης κάποιων ηγετών κρατών που φοβήθηκαν έντονες αλυσιδωτές συνέπειες για τις εγχώριες οικονομίες τους, από ένα ενδεχόμενο ελληνικής εξόδου από το ευρώ. Εντούτοις δεν άλλαξε τίποτα στο γεγονός ότι ο κοινός ευρωπαϊκός νομισματικός χώρος παραμένει ένα ατελές εγχείρημα ενσωμάτωσης, για το μέλλον του οποίου οι χώρες του ευρώ παραμένουν βαθιά διχασμένες. Επιπλέον η προσφυγική κρίση ανέδειξε με ένταση τα πολιτικά και θεσμικά ελλείμματα του χώρου Schengen και την έλλειψη μιας κοινής πολιτικής ασύλου. Παράλληλα με αυτά τα ελλείμματα η κυβέρνηση της Μεγάλης Βρετανίας έδειξε μία διάθεση μόνιμης απόσχισης από την πορεία ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης και διεξήγαγε τον Ιούνιο του 2016 ένα δημοψήφισμα σχετικά με την παραμονή της χώρας στην ΕΕ. Με την πλειοψηφία των Βρετανών να τάσσονται υπέρ του BREXIT. Για πρώτη φορά φαίνεται να γίνεται πράξη η έξοδο μίας χώρας από την ΕΕ. Την ίδια στιγμή οι Ιταλοί απέρριψαν τις συνταγματικές αλλαγές που πρότεινε ο πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι μέσω ενός δημοψηφίσματος και κατόπιν της παραιτήσεως του ως πρωθυπουργός η Ιταλία φαίνεται να οδηγείται σε πολιτικές εξελίξεις οι οποίες δίνουν το πάνω χέρι στους λαϊκιστές και στις αντιευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις. Το Ιταλικό «όχι» ερμηνεύεται από πολλούς σχολιαστές ως ένα διπλό μήνυμα άρνησης, αφενός απέναντι στην συνταγματική αναθεώρηση καθαυτού που σχεδίαζε ο Ρέντσι και αφετέρου απέναντι στην Ευρώπη και τις πολιτικές της λιτότητας που αυτή προάγει υπό την πίεση της Γερμανίας. Αν και ο Ρέντσι είχε συστηματικά διαφοροποιηθεί δημόσια από τις πολιτικές λιτότητας, οι δηλώσεις υποστήριξης προς τον Ρέντσι από ορισμένους Ευρωπαίους, και κυρίως από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και την Άγκελα Μέρκελ μάλλον του έκαναν ζημιά.

Ασφαλώς οι κρίσεις δεν αποτελούν ένα νέο φαινόμενο για την ευρωπαϊκή ενσωμάτωση αλλά αντιθέτως πολλές φορές έχουν επιταχύνει την πρόοδο ενσωμάτωσης. Στην σημερινή συγκυρία ωστόσο η ΕΕ λειτουργεί πολλές φορές περισσότερο ως αίτιο και ενισχυτής κρίσεων παρά ως μηχανισμός επίλυσης τους. Ως εκ τούτου παρατηρείται σε όλη την Ευρώπη μία ροπή προς την ενίσχυση τάσεων γενικότερα που αμφισβητούν την ΕΕ και φορέων έντονου αριστερού και ακροδεξιού λαϊκισμού. Οι τάσεις αυτές συμμετέχουν σε ορισμένες περιπτώσεις ήδη στον σχηματισμό κυβερνήσεων.

Υπό αυτές τις συνθήκες αποκλείονται τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα βαθιές μεταρρυθμίσεις και τομές που χρειάζεται επειγόντως η ΕΕ συμπεριλαμβανομένης της τροποποίησης των ευρωπαϊκών συμβάσεων. Αντίθετα μάλιστα πολλές χώρες της ΕΕ προστρέχουν σε στρατηγικές διαφοροποιημένης ενσωμάτωσης υλοποιώντας ευρωπαϊκές οδηγίες και πολιτικές επιλεκτικά και όπως συμφέρει.

Η σωρευμένη και παράλληλη εμφάνιση κρίσεων και η αλληλουχία τους συνιστά πάντως μία νέα ποιότητα πρόκλησης για την Ευρώπη απαιτώντας άμεσα την αναζήτηση λύσεων.

Η κρίση της ζώνης του ευρώ

Από τις αρχές του 2010 η κρίση του ευρώ καθόρισε κυριολεκτικά την ατζέντα της ΕΕ. Αρχικά η Ελλάδα και μετέπειτα η Ιρλανδία, Πορτογαλία, και Κύπρο μπόρεσαν να διατηρήσουν την γραμμή αποπληρωμής του δημόσιου χρέους τους μόνο με δάνεια των ευρωπαϊκών εταίρων τους και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η Ισπανία χρειάστηκε βοήθεια για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού της τομέα. Σε δεινή θέση βρέθηκε και η Ιταλία τόσο όσον αφορά το δημόσιο χρέος της όσο και τον τραπεζικό της τομέα.

Ως όρο για την χορήγηση δανείων διάσωσης το Eurogrοup θέσπισε την λεγόμενη Troika αποτελούμενη από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η τρόικα ενεπλάκη σε έναν πολύ εντατικό βαθμό και ασυνήθιστο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα στις δημόσιες πολιτικές των υπερχρεωμένων χωρών καθορίζοντας λιγότερο η περισσότερο τις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές τους, υποτίθεται για να διευκολύνει την υλοποίηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων. Μέσα από σκληρές πολιτικές δημοσιονομικής σταθεροποίησης σε συνδυασμό με έναν χαμηλό βαθμό ανταγωνιστικότητας, πολλαπλές τραπεζικές κρίσεις καθώς και την απώλεια εμπιστοσύνης των επενδυτών στις χρηματαγορές, η κρίση χρέους σε πολλές χώρες του ευρώ όπως η Ελλάδα μετασχηματίστηκε σύντομα σε μία δομική οικονομική κρίση με υψηλή ανεργία και βαθιά ύφεση. Συνεπεία τούτων, εντατικοποιήθηκαν οι δομικές οικονομικές διαφορές και αποκλίσεις μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης. Επιπλέον οδήγησαν οι πολιτικές διαπραγματεύσεις για την χορήγηση πακέτων διάσωσης συνδυασμένων αντιπαραβολικά με αντίστοιχα σκληρά μεταρρυθμιστικά πακέτα σε δραστικές πολιτικές εντάσεις μεταξύ των χωρών-δανειστών από την μία πλευρά και εκείνων των χωρών από την άλλη που μπήκαν είτε στον ρόλο του δανειολήπτη, είτε στον ρόλο του διεκδικητή χαλαρότερων δημοσιονομικών πολιτικών για να βγουν οι αριθμοί.

Για την αντιμετώπιση της κρίσης η ευρωζώνη και η ΕΕ διεύρυναν εμφανώς τα εργαλεία πολιτικής τους. Ειδικότερα εντατικοποιήθηκε ο έλεγχος των εθνικών προϋπολογισμών μέσω του λεγόμενου ευρωπαϊκού εξαμήνου (European Semester-Consilium) ως τακτικός κύκλος οικονομικού και δημοσιονομικού συντονισμού στα πλαίσια της οικονομικής διακυβέρνησης και μέσω του δημοσιονομικού συμφώνου. Με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM) θεσπίστηκε ένα τακτικό ταμείο για την χορήγηση δανείων διάσωσης υπό αυστηρούς όρους. Την ίδια στιγμή επιχειρείται με την τραπεζική ένωση η διάλυση του πλέγματος μεταξύ κρίσεων στον τραπεζικό τομέα και κρίσεων χρέους των κρατών και η ενίσχυση του ευρωπαϊκού τραπεζικού τομέα. Εντούτοις παραμένουν τα κεντρικά στρατηγικά ελλείμματα της ευρωζώνης όπως και οι δομικές διαφορές των χωρών ενώ δεν αποκλείεται η εκ νέου ανάφλεξη κρίσεων σε μεμονωμένες χώρες για πολιτικούς η οικονομικούς λόγους. Η πορεία της ΕΕ προς την μόνιμη επίλυση της κρίσης του ευρώ μπλοκάρεται μεσοπρόθεσμα για πολιτικούς λόγους υπό την έννοια ότι η επικράτηση των συντηρητικών δυνάμεων εμποδίζει τόσο την θεσμική εμβάθυνση όσο και την δημοσιονομική χαλάρωση ως όρο για την διευκόλυνση της ανάκαμψης και συνακολούθως της άντλησης νέου κεφαλαίου εμπιστοσύνης προς το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Μακροπρόθεσμα ωστόσο ο δρόμος για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις με κοινωνικό πρόσημο εντός της ΕΕ ενδέχεται να ανοίξει και επομένως δεν αποκλείεται σε βάθος χρόνου η αλλαγή των ευρωπαϊκών συμβάσεων με κατεύθυνση την ενοποίηση να ξαναμπεί κατά προτεραιότητα στην πολιτική ατζέντα. Όμως οι χώρες του ευρώ παραμένουν βαθιά διχασμένες τόσο όσον αφορά τα βραχυπρόθεσμα διορθωτικά μέτρα όσο και την μακροπρόθεσμη κατεύθυνση της ευρωζώνης.

Η προσφυγική κρίση

Στην οικονομική κρίση προστέθηκε πρόσφατα και η προσφυγική κρίση. Ο υψηλός αριθμός προσφύγων που εισέρχεται από το 2015 στην Ευρώπη θέτει την ΕΕ και τα μέλη της μπροστά σε δραστικές προκλήσεις. Σχεδόν τα περισσότερα κράτη δεν ήταν έτοιμα να αντιμετωπίσουν την ισχυρή προσέλευση προσφύγων. Πολλές χώρες στα εξωτερικά σύνορα της ζώνης του Schengen όπως η Βουλγαρία και η Ουγγαρία προσέφυγαν στην ανέγερση φραχτών στα σύνορα τους. Ακολούθησαν άλλες χώρες όπως η Γερμανία, η Αυστρία, η Σουηδία, η Δανία και η Γαλλία με την επαναφορά συνοριακών ελέγχων ακόμα και εντός των ορίων της ζώνης του Schengen. Με την αμφισβήτηση των ανοικτών συνόρων τίθεται πλέον σε αμφιβολία η μεγαλύτερη πρακτική και συμβολική κατάκτηση της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης.

Την ίδια στιγμή και παρά την ύπαρξη κοινών εξωτερικών συνόρων υπάρχουν τεράστιες διαφορές των χωρών της ΕΕ τόσο όσον αφορά τις προδιαγραφές όσο και την βούληση για την υποδοχή, υποστήριξη και φροντίδα των αιτούντων ασύλου. Συνεπώς οι πρόσφυγες κατανέμονται εντελώς άνισα στις χώρες της ΕΕ. Ένα μεγάλο μέρος των προσφύγων συγκεντρώνεται στην Γερμανία, την Σουηδία και ορισμένες άλλες χώρες ενώ οι μεσογειακές χώρες και ιδιαίτερα η Ελλάδα και η Ιταλία εκτίθενται τόσο ως κεντρικά σημεία μετάβασης προσφύγων όσο και ως χώρες με τις μεγαλύτερες υποχρεώσεις στην φύλαξη συνόρων. Σίγουρα οι χώρες μέλη της ΕΕ συμφώνησαν κάποια κοινά βήματα στο προσφυγικό όπως η συγκρότηση μίας λίστας σίγουρων χωρών προσέλευσης, η ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής Frontex και η κατανομή 160.000 αιτούντων ασύλου. Ωστόσο το τελευταίο συμφωνήθηκε με απλή πλειοψηφία δηλαδή με σοβαρές ενστάσεις χωρών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης οι οποίες μέχρι σήμερα αρνούνται να υλοποιήσουν την απόφαση. Σε ζωτικά ζητήματα όπως η πρακτική κατανομή των προσφύγων, η καθιέρωση ενός μόνιμου μηχανισμού κατανομής, η συμπεριφορά απέναντι στην Τουρκία, η ενίσχυση της κοινής φύλαξης των συνόρων υπάρχουν σοβαρές αντιθέσεις μεταξύ των χωρών μελών της ΕΕ.

Αντιευρωπαϊκά κόμματα και λαϊκισμός

Σε ακολουθία των πολλαπλών κρίσεων αποδυναμώθηκε η εμπιστοσύνη απέναντι στην ΕΕ. Η ευρωκρίση για παράδειγμα ενίσχυσε τον σκεπτικισμό απέναντι στην ΕΕ τόσο εντός των χωρών που εκτίθενται σε σκληρά μέτρα λιτότητας συνεπεία δανείων διάσωσης, όσο και εντός των χωρών δανειστών συνεπεία των υψηλών οικονομικών μεταβιβάσεων. Κατά συνέπεια ενισχύονται συστηματικά αντιευρωπαϊκά, ακροδεξιά και λαϊκιστικά πολιτικά κόμματα και σχηματισμοί. Τα σχήματα αυτά δεν έχουν ενιαία πολιτική κατεύθυνση και καταλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα το οποίο φτάνει από τον ήπιο ευρωσκεπτικισμό που αρνείται απλά την περαιτέρω ενσωμάτωση, έως έναν σκληρό αντιευρωπαϊσμό που φτάνει στα όρια ενός ανοικτού εθνικισμού ακροδεξιών κομμάτων.

Λόγω του ευρύτατου αυτού φάσματος τα αντιευρωπαϊκά κόμματα κατανέμονται στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στις υπάρχουσες πολιτικές ομάδες και οικογένειες κομμάτων, η εμφανίζονται ως ανεξάρτητοι βουλευτές. Ο κατακερματισμός αυτός δεν επιτρέπει στα αντιευρωπαϊκά σχήματα να έχουν ισχυρή επιρροή στην διαμόρφωση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας παρά την ενίσχυση τους. Η επιρροή τους εκφράζεται επομένως περισσότερο σε εθνικό επίπεδο όπου εμφανίζουν σοβαρή εκλογική άνοδο και συμμετέχουν εν μέρει και σε κυβερνήσεις. Με τον τρόπο αυτό τα αντιευρωπαϊκά κόμματα ασκούν σοβαρή πίεση στην διαμόρφωση εθνικών πολιτικών αλλάζοντας παράλληλα το αξιακό οπλοστάσιο των καθιερωμένων κομμάτων και συνολικά την στάση τους απέναντι στην δημοκρατία και στην ΕΕ.

Κατακλείδα: τάσεις διχασμού

Οι τάσεις διχασμού εντός της ΕΕ αποτελούν ταυτόχρονα αίτιο όσο και συνέπεια των κρίσεων. Από την μία πλευρά η διαφοροποιημένη ενσωμάτωση στην βάση της οποίας μόνο ορισμένες ομάδες κρατών μελών μπορούν να προχωρήσουν από κοινού, καθιερώθηκε σε πολιτικό κανόνα μιας περαιτέρω ενσωμάτωσης της ΕΕ. Κεντρικά εργαλεία πολιτικής για την αντιμετώπιση της κρίσης όπως η τραπεζική ένωση και ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας λειτούργησαν μόνο στο πλαίσιο της ευρωζώνης λόγω του ότι χώρες που δεν ανήκαν στην ζώνη του ευρώ όπως η Μεγάλη Βρετανία θα έθεταν βέτο σε περίπτωση ευρύτερης εφαρμογής στο πλαίσιο της ΕΕ. Σε ορισμένες περιπτώσεις επιτεύχθηκαν συμφωνίες μόνο μέσα από την χρήση συμβάσεων του διεθνούς δικαίου εκτός της ΕΕ διότι κάποιες χώρες της ΕΕ μπλόκαραν κάθε τροποποίηση των ευρωπαϊκών συμβάσεων όπως η εισαγωγή του δημοσιονομικού συμφώνου. Ενώ κατά την παράδοση της ΕΕ οι χώρες μέλη διαπραγματεύονται αμφιλεγόμενα ζητήματα έως ότου υπάρχει κάποιος ικανοποιητικός συμβιβασμός για όλες τις πλευρές, υπό την πίεση των κρίσεων αυξήθηκε η ετοιμότητα άρνησης απέναντι σε συμβιβασμούς η πλειοψηφικής παράκαμψης διαφωνούντων χωρών. Η Ελλάδα βρέθηκε πολλές φορές εκτεθειμένη στην πίεση πλειοψηφικής παράκαμψης της πολιτικής βούλησης των εθνικών της αντιπροσωπειών και επομένως διαθέτει επαρκές know how στον συγκεκριμένο τομέα. Πολλές φορές μάλιστα η χώρα μας αντέδρασε στην πίεση με προσωρινή και άτυπη αναστολή η παράκαμψη των μνημονίων και αντίστοιχη αναπροσαρμογή όταν το επέβαλε η πίεση των εταίρων. Η συγκεκριμένη κατάσταση ωστόσο δεν αποτελεί στρατηγική πολιτικής, ούτε για τις χώρες μέλη της ΕΕ ούτε για το θεσμικό της οικοδόμημα. Το ερώτημα που τίθεται είναι με πόση διαφοροποιημένη ενσωμάτωση και με πόσες αποφάσεις κατά μεμονωμένων χωρών μπορεί η ΕΕ να παραμείνει βιώσιμη.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Από την παρέμβαση του κινήματος Άρδην στην κυπριακή πρεσβεία ενάντια στο νέο σχέδιο Ανάν που ετοιμάζεται αυτές τις μέρες στη Γενεύη

Παρέμβαση μεστή πολιτικού και εθνικού μηνύματος έκανε το κίνημα "Άρδην" στην πρεσβεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αθήνα, με κατάθεση - επίδοση κειμένου στον Κύπριο πρέσβη.

Αρκετές δεκάδες άτομα εισήλθαν στην πρεσβεία με συνθήματα και πανό, απαιτώντας να δουν τον Κύπριο πρέσβη για τα όσα διαδραματίζονται αυτές τις μέρες στη Γενεύη και να του επιδώσουν κείμενο (παρατίθεται παρακάτω). Ακολούθησε συνάντηση τετραμελούς αντιπροσωπείας μαζί του, με επικεφαλής τον Γιώργο Καραμπελιά, ενώ οι υπόλοιποι παρέμειναν στην είσοδο της πρεσβείας φωνάζοντας συνθήματα όπως «ΟΧΙ σε νέο σχέδιο Ανάν, έξω από την Κύπρο ο Ερντογάν» «Κύπρος – Θράκη – Αιγαίο – Μέτωπο Ενιαίο», «ΟΧΙ στην εισβολή, ΟΧΙ στην Κατοχή η λύση δεν είναι δικοινοτική». Κατά την έξοδο της αντιπροσωπείας, ο επικεφαλής του κινήματος Άρδην, Γιώργος Καραμπελιάς, δήλωσε στα ΜΜΕ: «Η λύση η οποία προωθείται είναι μια λύση η οποία κινδυνεύει να οδηγήσει σε εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πιστεύουμε ότι δεν έπρεπε να έχουμε εμπλακεί ως ελληνισμός σε αυτήν τη διαδικασία και να απορρίψουμε τη λογική της διζωνικής ομοσπονδίας, που επισφραγίζει τα τετελεσμένα της τουρκικής κατοχής. Κατά την άποψή μας, ένα κομμάτι της Δύσης, οι Εγγλέζοι κυρίως και η απερχόμενη κυβέρνηση των Αμερικάνων –η οποία έχει παίξει βασικό ρόλο ώστε να οδηγηθούμε στη Γενεύη–, θέλουν επί της ουσίας να παραδώσουν την Κύπρο στην Τουρκία προκειμένου αυτή να ισοσταθμίσει τις απώλειες που είχε στη Συρία και τη Μέση Ανατολή ώστε να την κρατήσουν στο δυτικό στρατόπεδο. Ανεβήκαμε, λοιπόν, στον Πρέσβη και είχαμε μια μακρά και φιλική συζήτηση μαζί του, όπου του εκθέσαμε αυτές τις διαστάσεις. Στην αντιπροσωπεία που συνάντησε τον Κύπριο πρέσβη συμμετείχαν οι Βαγγέλης Πισσίας, συντονιστής της Επιτροπής για την ειρήνη στη Συρία, ο πτέραρχος ε.α. Χρήστος Πουγγιάλης και το μέλος του Κινήματος Νίκος Βαλκάνος».


Το κείμενο που επιδόθηκε στον Κύπριοπ πρέσβη


"Σε μια στιγμή κατά την οποία τα επεκτατικά σχέδια της νεοθωμανικής Τουρκίας αποτυγχάνουν παταγωδώς, θα συναινέσουμε άραγε σε μια νέα εθνική καταστροφή η οποία θα επισφραγίσει, σχεδόν εξήντα χρόνια μετά, την ιστορική αποτυχία της Ζυρίχης; Θα παραδοθεί η Κύπρος στον καταρρέοντα νεοθωμανισμό, προοίμιο για την προτεκτοροποίηση και την αποσύνθεση του ίδιου του ελληνικού κράτους;

Πράγματι, η πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την «αναίμακτη» μεταβολή της Τουρκίας στον περιφερειακό ηγεμόνα ολόκληρης της νοτιανατολικής λεκάνης της Μεσογείου και των Βαλκανίων, έχει αποτύχει παταγωδώς:

Απέτυχε η προσπάθειά του να μεταβληθεί στον νέο «χαλίφη» του μουσουλμανικού κόσμου και του ισλαμισμού, μέσα από τη σύγκρουσή του, τόσο με το τάγμα του Φετουλάχ Γκιουλέν, όσο και με το τζιχαντιστικό Ισλάμ. Παράλληλα, απέτυχε δραματικά η πολιτική προσεταιρισμού των αραβικών χωρών, ιδιαίτερα μετά την «Αραβική Άνοιξη» και η κατάληξη υπήρξε η ανοικτή σύγκρουση με την Αίγυπτο και η παταγώδης αποτυχία στη Συρία, η οποία έφερε την ανάπτυξη μιας νέας κουρδικής οντότητας στα σύνορα της Τουρκίας και τη μεγαλοπρεπή επιστροφή της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή!

Στο εσωτερικό της χώρας, ξανάρχισε ο πόλεμος με τους Κούρδους, οι συγκρούσεις με τους αλεβίτες και προπαντός, το 2016, η απόπειρα πραξικοπήματος που οδήγησε σε αποσύνθεση ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό και τον στρατό της Τουρκίας. Τελικώς, ως συνέπεια της γενικευμένης αστάθειας και η τουρκική οικονομία έχει εισέλθει σε ύφεση, η τουρκική λίρα δοκιμάζεται.

Ως προς τις διεθνείς σχέσεις της αυτές βρίσκονται στο ναδίρ με τις ΗΠΑ και μεγάλο μέρος της ΕΕ, ενώ καρκινοβατούν με το Ισραήλ. Τέλος, υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει με τη Ρωσία και τους Ιρανούς, αποδεχόμενος και την παραμονή του Άσαντ. Εν τέλει, κατέληξε να στηρίζεται μόνο στη φασιστική ακροδεξιά των Γκρίζων Λύκων.

Απέναντι σ’ αυτή την καθολική αποτυχία, ένα μέρος του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της Δύσης, με επικεφαλής τη Βικτόρια Νιούλαντ, προσπαθεί να προσφέρει στον Ερντογάν ανταλλάγματα, ώστε να παραμείνει προσδεμένος στο δυτικό άρμα, μέσω της παραχώρησης της Κύπρου και της πρόσβασης στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της ανατολικής Μεσογείου, με την παράλληλη υπαγωγή της Ελλάδας στο τουρκικό dictat. Έτσι, η Τουρκία θα κερδίσει απέναντί μας ό,τι χάνει στα ανατολικά.

Η συζητούμενη στη Γενεύη λύση είναι καταστροφική: Η Κυπριακή Δημοκρατία θα υποκατασταθεί από ένα κρατίδιο ελεγχόμενο από την Τουρκία (με παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων «μεταβατικά», με εκ περιτροπής Προεδρία, και αδυναμία λειτουργίας του νέου κρατικού μορφώματος, εξαιτίας του όρου της υποχρεωτικής συμφωνίας των Τουρκοκυπρίων –δηλαδή της Τουρκίας– σε οποιαδήποτε απόφαση). Επιπλέον, ο κυπριακός ελληνισμός θα αποκοπεί οριστικά από το ελλαδικό κράτος και το νέο μόρφωμα/έκτρωμα θα καταστεί ο δούρειος ίππος της εισόδου της Τουρκίας στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη.

Παρά λοιπόν την αντίσταση του ελληνισμού (με αποκορύφωμα το ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν και τον υπέροχο Τάσσο Παπαδόπουλο), ο κυπριακός λαός απειλείται με οριστική πολιτειακή εξαφάνιση και εν τέλει με εξανδραποδισμό, ενώ το ελλαδικό κράτος, υποταγμένο, θα υποστεί αργά ή γρήγορα ακόμα και εδαφικούς ακρωτηριασμούς – καθόλου τυχαίες οι απειλές όλων των τουρκικών κομμάτων σχετικά με τα ελληνικά νησιά ή τη Θράκη.

Γιατί εκείνο που δεν κατανοούν κάποιες ψευδο-ελίτ είναι πως, η Ελλάδα μαζί με την Κύπρο αποτελούν, παρά τα σημερινή μας κρίση, υπολογίσιμη δύναμη στη Μ. Ανατολή –εξού και οι συμφωνίες με την Αίγυπτο ή το Ισραήλ– ενώ αποκομμένες, θα αποτελούν γεωπολιτικούς νάνους και εύκολη βορρά στις ξένες ορέξεις.

Οι συνομιλίες της Γενεύης, δεν θα έπρεπε να είχαν αρχίσει καν και αποτελούν ήδη μία παγίδα από την οποία η ελληνική και κυπριακή πολιτική ηγεσία θα πρέπει να απαγκιστρωθούν τάχιστα – εξάλλου η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων και των Ελλαδιτών τάσσεται ενάντιά τους και είναι βέβαιο ότι μια οποιαδήποτε ψευδο-λύση θα καταψηφιστεί μαζικά από τους Κυπρίους σε ενδεχόμενο δημοψήφισμα.

Υπάρχουν δυνατότητες ανάταξης

Ίσως για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια η γεωπολιτική πραγματικότητα δεν μοιάζει απελπιστική για μας. Ο ισλαμικός κόσμος έχει εισέλθει σε μια μακρά περίοδο αντιπαραθέσεων· το κουρδικό ζήτημα αναδεικνύεται, μοιάζει ένας άλυτος γόρδιος δεσμός, ενισχύεται η ρωσική παρουσία· στη Συρία και τον Λίβανο ενισχύεται η στρατηγική συμμαχία χριστιανών, σιϊτών και αλαουιτών, φιλική προς την Ελλάδα και την Κύπρο· είναι ανέφικτη η ανασύσταση της συμμαχίας Τουρκίας – Ισραήλ· η Αίγυπτος βρίσκεται σε ευθύ ανταγωνισμό με την Τουρκία για την ηγεμονία του σουνιτικού Ισλάμ· τέλος, στην Ευρώπη, η κρίση του μεταναστευτικού και της ισλαμικής τρομοκρατίας αποδυναμώνει την επιρροή της Τουρκίας.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η Ελλάδα και η Κύπρος θα μπορούσαν να αναδειχτούν ως το πραγματικό σύνορο της Ευρώπης, και όμως την ίδια στιγμή κάποιοι απεργάζονται την εκχώρηση στο διπλωματικό πεδίο στην Τουρκία όλων όσων έχει απολέσει στο γεωπολιτικό πεδίο.

Ελλάδα και Κύπρος αγώνα κοινός

Οποιαδήποτε αντίθεση μεταξύ Ελλαδιτών και Κυπρίων, μεταξύ ελληνικού κράτους και Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ψευδεπίγραφη και προσβλητική. Κύπρος και ηπειρωτική Ελλάδα είναι αξεδιάλυτα δεμένες από την εποχή του… Τρωικού Πολέμου, έχουν συμμετάσχει από κοινού σε όλους τους εθνικούς αγώνες (από τους χιλιάδες Κύπριους που συμμετείχαν στους Βαλκανικούς Πολέμους, μέχρι τους εκατοντάδες Ελλαδίτες νεκρούς της εισβολής του 1974).

Το γεγονός ότι τα λάθη των ηγεσιών μας δεν επέτρεψαν την ευόδωση του στόχου της Αυτοδιάθεσης-Ένωσης και υπάρχουν σήμερα δύο διαφορετικά κράτη, δεν αναιρεί την ταυτότητα των πόθων και των αισθημάτων μας. Εξάλλου, οι τύχες μας είναι αξεδιάλυτα δεμένες. Η σημερινή κρίση του ελληνικού κράτους αποδυναμώνει δραματικά την Κυπριακή Δημοκρατία και το αντίστροφο, η πιθανή εκχώρηση της Κύπρου στην τουρκική σφαίρα θα έχει δραματικές συνέπειες και για ανεξαρτησία του ελλαδικού κράτους. Και όλοι γνωρίζουν πως χωρίς την παρουσία της Ελλάδας η Κυπριακή Δημοκρατία θα είχε πάψει να υπάρχει ήδη από καιρό. Ακόμα και σήμερα Ελλαδίτες φαντάροι υπηρετούν στην Κύπρο. Είναι λοιπόν όχι απλώς δικαίωμά μας αλλά υποχρέωσή μας να μεριμνούμε για την Κύπρο και τον κυπριακό ελληνισμό – όχι σαν μια ξένη χώρα αλλά σαν ένα οργανικό κομμάτι του εαυτού μας, έστω και εάν ανήκουμε σε διαφορετικές κρατικές οντότητες, τις οποίες και σεβόμαστε. Όμως η εθνική μας ταυτότητα παραμένει μία και αξεχώριστη, ποτισμένη με το αίμα και τα δάκρυα χιλιάδων και χιλιάδων Ελλαδιτών και Κυπρίων.

Εμείς, Ελλαδίτες και Κύπριοι που μας συνέχει μια κοινή αγωνία, πιστεύουμε πως μόνον η εμμονή στις αποφάσεις και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, η θρησκευτική προσήλωση στο διεθνές δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, μπορούν να αποτελέσουν την οποιαδήποτε βάση για τη σωτηρία της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ανατροπή των τετελεσμένων της κατοχής.

Η λογική της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, επειδή εμπεριέχει ήδη μια καταρχήν αποδοχή των τετελεσμένων της Κατοχής, οδηγεί αναπόφευκτα σε υποχωρήσεις και εξαιτίας της παρουσίας του τουρκικού στρατού Κατοχής δεν μπορεί παρά να καταλήξει σε μεταβολή της Κύπρου αρχικώς σε προτεκτοράτο της Τουρκίας και μεσοπρόθεσμα/μακροπρόθεσμα στον εξανδραποδισμό των Ελλήνων της Κύπρου, όπως συνέβη ήδη στην Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Είναι καιρός το Κυπριακό να τεθεί εκ νέου στην μόνη βάση δίκαιης διεξόδου, δηλαδή εκείνη της αποχώρησης των κατοχικών στρατευμάτων, των εποίκων και της απόρριψης των τετελεσμένων της κατοχής.

Η Κυπριακή Δημοκρατία πάνω σε μια τέτοια βάση, έχοντας την ενεργή συμπαράσταση ολόκληρου του ελληνικού λαού, το διεθνές δίκαιο, το ευρωπαϊκό κεκτημένο, καθώς και τις πολλαπλές διακρατικές συμφωνίες και συμμαχίες της με τα περισσότερα κράτη της περιοχής και τη συμπαράσταση όλων των λαών του κόσμου, μπορεί και πρέπει σήμερα να ξαναθέσει το Κυπριακό σ’ αυτή τη βάση. Οποιοσδήποτε άλλος δρόμος δεν οδηγεί παρά σε περαιτέρω υποχωρήσεις και ήττες. Εξάλλου, ένας λαός που δεν αγωνίζεται δεν μπορεί να διασφαλίσει και κανένα ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, ούτε τον σεβασμό των κρατών. Η Κυπριακή Δημοκρατία υπάρχει σήμερα γιατί προηγήθηκε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ και γιατί οι Κύπριοι και οι Ελλαδίτες αντιστάθηκαν στην τουρκική εισβολή του 1974. Μόνο αν ξανασυνδεθούμε με εκείνη την αγωνιστική παράδοση μπορούμε να προσδοκούμε οποιαδήποτε ανατροπή των τετελεσμένων της Κατοχής.

Η εμμονή, λοιπόν, σε μία λύση στηριγμένη στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, για άμεση αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων, η εμμονή στο ευρωπαϊκό κεκτημένο και στην ύπαρξη της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι σήμερα όχι μόνο εφικτή αλλά η μόνη ρεαλιστική πρόταση".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Λένε πως όσο περισσότερο χρησιμοποιείται ένας όρος τόσο περισσότερο χάνει την αξία του.
Τόσο απομακρύνεται απ΄την ουσία του "σημαίνοντος", και υποβιβάζει την ιδιότητα του "σημαινόμενου".
Πέρα απ' αυτά τα κουλτουριάρικα όμως, ας μας πει κάποιος πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την μνημονιακή φυλή των πολιτικών, παρά προδότες, και την πράξη τους καθαρή προδοσία;

Όταν μέσω των όρων των μνημονίων ψηφίζει κάποιος την κατάλυση του Συντάγματος της χώρας, και την κατάργηση της ανεξαρτησίας της χώρας, δεν μπορεί να λέγεται ευεργέτης, ούτε πολιτικός ταγός. Θα λέγεται για πάντα προδότης.
Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για την ψήφιση τέτοιων όρων από κανέναν έλληνα πολιτικό.
Το  "δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς" δεν υπάρχει.
Δεν υπήρχε ούτε στην γλώσσα του Λεωνίδα, ούτε του Μιλτιάδη, ούτε των ελλήνων του '21 και του '40.
Θα μπορούσατε να παραιτηθείτε. Αλλά όχι. Προτιμήσατε την καλά αμοιβόμενη θέση του βουλευτή.  Ήταν, και είναι, καλά τα αργύρια της προδοσίας.
Είσαστε η επιτομή του όρου προδοσία: επί χρήμασι παραδώσατε την πατρίδα και τους συμπατριώτες σας στους ξένους.

Όταν και αν αποκατασταθεί η Συνταγματική τάξη στον τόπο, σε όλους αυτούς τους προδότες, θα πρέπει να απαγορευτεί ισόβια η οποιαδήποτε ενασχόλησή τους με τα κοινά, να τους αφαιρεθεί η ελληνική υπηκοότητα, και να δικαστούν για το έγκλημά τους κατά της πατρίδας.
Η απόδοση δικαιοσύνης για την ιστορικά μαύρη περίοδο που ζούμε είναι ο ακρογωνιαίος λίθος πάνω στον οποίο θα στηριχτεί η ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας που θα προκύψει (αν προκύψει) όχι μέσω εκλογών αλλά από επαναστατικές διαδικασίες (το blog  δεν πιστεύει πιά στις εκλογές. Δηλαδή δεν πιστεύει πως κάτι μπορεί να αλλάξει με τις εκλογές. Θέλει τις εκλογές σαν δημοκρατική διαδικασία. Προσέρχεται στις εκλογές και ψηφίζει, παροτρύνει και τους άλλους να ψηφίζουν γιατί θεωρεί την αποχή άλλο ένα ύπουλο όπλο του συστήματος, αλλά δεν περιμένει τίποτα πιά απ' τις εκλογές. Τουλάχιστον όχι όσο η χώρα είναι επίσημα ένα προτεκτοράτο των "εταίρων" δανειστών και τοκογλύφων).

Και για όσους καγχάσουν: "μα επανάσταση μέσα στην Ευρώπη τον 21ο αιώνα;",  θα υπενθυμίσουμε πως θεωρούσαμε πολύ λιγότερο πιθανόν να βομβαρδιστεί και να διαλυθεί μιά ευρωπαϊκή χώρα στα τέλη του 20ου αιώνα, όπως έγινε με την Γιουγκοσλαβία, να ισοπεδωθεί η πρωτεύουσά της από της βόμβες του ΝΑΤΟ, και να ονομαστούν τα δεκάδες χιλιάδες θύματα αμάχων πολιτών ως: "παράπλευρες απώλειες".
Επίσης θεωρούσαμε απίθανο μέσα στην Ευρωπαϊκή "Ενωση" μία χώρα να χάσει την ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία της λόγω "χρεών" προς τους ίδιους τους "εταίρους".

Εμείς εδώ θα εξακολουθούμε να ονομάζουμε καθημερινά ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς που ψήφισαν έστω και μία φορά ένα μνημόνιο "προδότες", χωρίς αυτό να κάνει την έννοια να χάνει έστω και κατ' ελάχιστο την αρνητική της αξία.

Και θα εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην ουτοπία: την επανάσταση και την άμεση Δημοκρατία!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου