Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Δεκ 2012

Την ώρα που, όπως δείχνουν τα πράγματα, η υπόθεση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου οδεύει προς το Ειδικό Δικαστήριο, μετά την ολοκλήρωση της προανακριτικής διαδικασίας στη Βουλή, τα κομματικά επιτελεία, ιδιαιτέρως δε εκείνο του ΠΑΣΟΚ, επιχειρούν να συνδέσουν τις ψηφίδες που θα αποκαλύψουν την αλληλουχία όσων γεγονότων καθόρισαν από το 2010 μέχρι σήμερα την πολιτική πορεία του πρώην υπουργού Οικονομικών αλλά και του ίδιου του κυβερνώντος -τότε- κόμματος.
Το άμεσο περιβάλλον του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν κρύβει τα λόγια του, εκφράζοντας προφανώς τις απόψεις του σημερινού προέδρου του Κινήματος - ο οποίος, θέλει δεν θέλει, έχει εμπλακεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στην υπόθεση. Στενοί συνεργάτες του επιχειρούν να ανιχνεύσουν δύο διαφορετικά μονοπάτια, που οδηγούν στην εξιχνίαση του παρασκηνίου πίσω από τη λίστα Λαγκάρντ.

Το πρώτο μονοπάτι αφορά τις ενέργειες του Γιώργου Παπακωνσταντίνου από τη στιγμή που έλαβε τη λίστα και πληροφορήθηκε το περιεχόμενό της. Κανείς στην Ιπποκράτους αλλά ούτε και σε άλλο κομματικό επιτελείο της συγκυβέρνησης ή της αντιπολίτευσης δεν αμφιβάλλει για την προσωπική παρέμβαση του πρώην υπουργού, ο οποίος προκλητικά αφαίρεσε από το ηλεκτρονικό αρχείο τα ονόματα των συγγενών του προκειμένου να μην τους εκθέσει και, κυρίως, να μην εκτεθεί ο ίδιος.

Το δεύτερο μονοπάτι, το οποίο προς το παρόν απασχολεί ιδιαίτερα την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, είναι εκείνο που οδήγησε στη δημοσίευση από τον δημοσιογράφο Κώστα Βαξεβάνη μίας εκ των ανεπίσημων εκδοχών της λίστας. Ανεπίσημων όχι μόνο διότι υπάρχουν διαφορές -ποσοτικές και ποιοτικές- μεταξύ των εκδοχών αυτών, αλλά και διότι έως και προ μερικών εικοσιτετραώρων δεν υπήρχε αυθεντικό αντίγραφο της λίστας Λαγκάρντ, έτσι ώστε να υφίσταται δυνατότητα αντιπαραβολής. Ως γνωστόν, ο Γ. Παπακωνσταντίνου στη Βουλή δήλωσε: «Λυπάμαι, αλλά δεν γνωρίζω πού βρίσκεται η λίστα».
Κατά τους άμεσους συνεργάτες του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο άνθρωπος-κλειδί, που διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο στη «διακίνηση» της λίστας Λαγκάρντ, ώστε κάποια στιγμή να γίνει εφικτή η δημοσίευσή της, ήταν ο υφιστάμενος του Γ. Παπακωνσταντίνου και επικεφαλής του ΣΔΟΕ Ιωάννης Διώτης.

Αμέσως μετά τη δημοσίευση της λίστας στο περιοδικό του Κώστα Βαξεβάνη, ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έκρυβε τη βεβαιότητά του για τον ρόλο του πρώην εισαγγελέα, πρώην στελέχους της Αντιτρομοκρατικής και βασικού -αν όχι του βασικότερου- και διαχρονικού συνεργάτη του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Διότι ο Ιωάννης Διώτης ήταν και είναι «όλα αυτά μαζί», όπως δηλώνουν στην Ιπποκράτους.


Οι εξαδέλφες του Γ. Παπακωνσταντίνου
Οι εξαδέλφες του Γ. Παπακωνσταντίνου
Οι συνεργάτες του Ευάγγελου Βενιζέλου προχωρούν ένα βήμα παραπέρα. «Ήταν ο Διώτης που έδωσε το “στικάκι” με τη λίστα στον Βενιζέλο. Ήταν αυτός που προμηθεύτηκε τα ηλεκτρονικά αρχεία με τις καταθέσεις στην HSBC από τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, ή άμεσα ή μέσω του προκατόχου του στο ΣΔΟΕ Γιάννη Καπελέρη» θυμίζουν από την Ιπποκράτους και συνεχίζουν: «Αμέσως μετά τη δημοσίευση της λίστας στο περιοδικό “HOT DOC”, ο Βενιζέλος μονολογούσε διαρκώς κλεισμένος στο γραφείο του με τους στενούς του συνεργάτες: “Δεν είναι δυνατόν να έκανε τέτοιο πράγμα ο Διώτης”». Εννοούσε, προφανώς, πως μέσω μιας άγνωστης υπόγειας «συνεννόησης» ενεχείρισε ο ίδιος τη λίστα σε εκείνους που τελικά την προώθησαν για δημοσίευση.

Κατά τους ίδιους κύκλους της Ιπποκράτους, ένας από τους παραλήπτες του ηλεκτρονικού αρχείου είναι στέλεχος της αντιπολίτευσης. Κανείς, ωστόσο, δεν διευκρινίζει αν ο δημοσιογράφος Κώστας Βαξεβάνης προμηθεύτηκε μια εκδοχή της λίστας Λαγκάρντ από το στέλεχος αυτό ή αν παρέλαβε το αρχείο απευθείας, εξού και η περίφημη «ανώνυμη πηγή» που επικαλείται.

Για το συγκεκριμένο πρόσωπο, το περιβάλλον του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν κρύβει την αντιπάθειά του και θυμίζει το πόσο αποδεκτός ήταν ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος από το Μαξίμου στην πρώτη φάση άσκησης της εξουσίας. Σημειώνουν δε πως, από τη στιγμή που ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ «τα βρήκε με τον Γιώργο», ο Κώστας Βαξεβάνης απομακρύνθηκε από το στενό περιβάλλον του Μαξίμου, με το οποίο διατηρούσε άριστες δημοσιογραφικές σχέσεις. Τότε, πάντα κατά την Ιπποκράτους, ο δημοσιογράφος βρέθηκε ως συνεργάτης ή συνομιλητής -δεν διευκρινίζεται επαρκώς- στο περιβάλλον του Γιάννη Ραγκούση, ο οποίος ήταν και ο απόλυτα χαμένος εκείνου του κυβερνητικού ανασχηματισμού.

Ως γνωστόν, ο Γ. Ραγκούσης έσπευσε από τους πρώτους, παράλληλα με τον επίσημο ΣΥΡΙΖΑ, να καταγγείλει τους χειρισμούς του Ευάγγελου Βενιζέλου αναφορικά με το «στικάκι» (και δικαίως, βέβαια), αλλά σε εξαιρετικά επιθετικό ύφος, ενώ μόλις έγινε γνωστή η εμπλοκή του Γ. Παπακωνσταντίνου ήταν πάλι από τους πρώτους που έσπευσαν να τον καταδικάσουν. Ξεχάστηκε, έτσι, πολύ εύκολα το γεγονός ότι Ραγκούσης και Παπακωνσταντίνου αποτελούσαν τον απόλυτο πυλώνα του συστήματος Παπανδρέου. Ήξερε ή δεν ήξερε ο Ραγκούσης τα περί λίστας Λαγκάρντ; Ο Γ. Παπακωνσταντίνου διατείνεται πως ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ενήμερος και άρα το στενό του επιτελείο επίσης. Ο Γιάννης Ραγκούσης υποστηρίζει το ακριβώς αντίθετο.

Μένει να εξιχνιαστεί ποιο ακριβώς είναι το στέλεχος της Αντιπολίτευσης που κατά τους στενούς συνεργάτες του Βενιζέλου φέρεται να έλαβε από τον Ιωάννη Διώτη το ηλεκτρονικό αρχείο της λίστας. Γνωστός εκδότης και συνομιλητής υψηλά ιστάμενων στελεχών της Δικαιοσύνης φέρεται να διακινεί την πληροφορία -όχι χωρίς επιχειρήματα, εξ όσων αντιλαμβάνονται όσοι συζήτησαν μαζί του- πως πρόκειται για υψηλόβαθμο στέλεχος της Κουμουνδούρου. Είναι προφανές ότι μια τέτοια εκδοχή «βολεύει» απόλυτα την πλευρά του Ευάγγελου Βενιζέλου, αφού έτσι ξεσκεπάζεται ο ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ στην υπόθεση Βαξεβάνη. Δεν επαρκεί ωστόσο ως εξήγηση. Ο Ιωάννης Διώτης διετέλεσε επί μακρόν κομβικό στέλεχος κρατικών υπηρεσιών με άνωθεν αποτελεσματική πολιτική κάλυψη. Όπως επισημαίνει και πρώην διοικητής της ΕΥΠ, η λίστα Λαγκάρντ υπήρξε εκ των πραγμάτων «χώρος μαγειρείου ήδη από την εποχή που την είχαν στην κατοχή τους μόνον οι Γάλλοι, οι οποίοι και προφανώς τη διερεύνησαν μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια πριν την “παραδώσουν” στις ελληνικές αρχές».

Αν, λοιπόν, η δημοσίευση της λίστας Λαγκάρντ συνέφερε απόλυτα τον Γ. Παπακωνσταντίνου διότι τον απάλλασσε και τον παρουσίαζε ως «αθώα περιστερά», η διακίνησή της θα μπορούσε ωστόσο να αποτελεί άριστο «εργαλείο» στα χέρια του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ και αιχμή του δόρατος της επίθεσής του κατά του ΠΑΣΟΚ κυρίως, που άλλωστε «λεηλατήθηκε» από το κόμμα της Κουμουνδούρου κατά τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου. Επιπλέον, η διακίνηση της λίστας Λαγκάρντ στην εκδοχή Βαξεβάνη (δηλαδή, αυγατισμένη σε ονόματα) θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εξαιρετικό εργαλείο για ξεκαθάρισμα λογαριασμών εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ.

Όλα αυτά, μέχρι οι Γάλλοι να ξαναστείλουν τη λίστα στην Αθήνα. Διότι έκτοτε συνετελέσθη και κάτι ακόμη. Ο μεν Ευάγγελος Βενιζέλος αναπνέει πολιτικά, η συγκυβέρνηση διαθέτει πλέον έναν ορατό εχθρό στο μέτωπο της διαφθοράς, τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου, το σύστημα Παπανδρέου αποδεικνύεται απολύτως φαύλο και ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει την πρωτοβουλία κινήσεων, την οποία ανακτά η κυβέρνηση Σαμαρά με την Προανακριτική και το Ειδικό Δικαστήριο. Με λίγα λόγια, η νέα εκδοχή της λίστας Λαγκάρντ, για ορισμένους στην Ιπποκράτους και στη Συγγρού, μπορεί να λειτουργήσει... εκτονωτικά. Ίδωμεν… 




Τώρα πού κατακρημνίζεται όλο το πολιτικό σύστημα, χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι στο βάθος –βάθος, ο αιώνιος εχθρός του Ελληνισμού ελλοχεύει. Θέλει να του δώσουμε μία ευκαιρία για να μας ξαναδιχάσει, και να καταστρέψει, αυτή την φορά, εντελώς την Ελλάδα, και να εξαλείψει το μόνο εμπόδιό του. 

Εξ αντικειμένου όλα τα πολιτικά κόμματα διαλύονται. Όλο το υπάρχον πολιτικό-οικονομικό σύστημα εξαϋλώνεται, σε λίγο θα έχουν ισοπεδωθεί τα πάντα. 

Δι’ αυτό προσοχή. Δεν πρέπει πλέον να μας διχάσουν τα τέρατα του Συνεδρίου της ματαιότητας των θεοστυγών. Αυτή την κρίσιμη ώρα ας ακούσουμε καλά και ας συνειδητοποιήσουμε τους στίχους του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού, όπως εναργώς διατυπώνονται στους στίχους 146 και 147 του εθνικού μας ύμνου :

Από στόμα όπου φθονάει
Παλληκάρια, ας μην πωθή
Πως το χέρι σας κτυπάει
Του αδελφού την κεφαλή

Μην ειπούν στο στοχασμό τους
Τα ξένα έθνη αληθινά,
Εάν μισούνται αναμεσό τους,
Δεν τους πρέπει ελευτεριά

Πρέπει να υπάρξει ένας νέος πολιτικός φορέας Ελληνικός, πραγματικά Ελληνικός, πού να αναλάβει την Διακυβέρνηση της χώρας, μακριά από κομματικές τοποθετήσεις και ιδεολογικό-πολιτικές αγκυλώσεις. Όλοι οι Έλληνες ενωμένοι σαν μια γροθιά. Ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί, μόνο Έλληνες πατριώτες. Ο νέος διαχωρισμός πρέπει να είναι σε ανθέλληνες προδότες και σε Έλληνες πραγματικούς πατριώτες.

Νέο Σύνταγμα, νέο πολιτικό σύστημα, νέο οικονομικό μοντέλο.

Πνευματική Επανάσταση, τώρα αμέσως. Έξω από την ΟΝΕ. Το απαιτούν οι ένδοξοι Νεκροί μας, το απαιτούν οι θυσίες των προγόνων μας, το απαιτεί η ιστορία μας των χιλιάδων ετών, το ζητά επειγόντως η Μάνα μας, η Ελλάδα μας.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.

Χρίστος Α Αθανασόπουλος 



Oι αρχές ασφαλείας διερευνούν το ενδεχόμενο η Αστυνομία να απέτρεψε πιθανή εγκληματική ενέργεια σε βάρος του Προέδρου της Δημοκρατίας, έπειτα από τον εντοπισμό, χθες, μεγάλης ποσότητας εκρηκτικής ύλης σε κοντινή απόσταση από την εξοχική κατοικία του Δημήτρη Χριστόφια, στο Κελλάκι.

Συγκεκριμένα, ανευρέθηκαν τρεις λίβρες (1,5 κιλό περίπου) TNT και ένας πυροκροτητής, σε απόσταση περίπου 15 μέτρων από το δρόμο, που οδηγεί στην προεδρική εξοχική κατοικία.

Τα εκρηκτικά δεν ήταν συνδεδεμένα με τον πυροκροτητή, ο οποίος θα μπορούσε να συνδεθεί πολύ εύκολα και να ενεργοποιηθεί, είτε με τηλεχειριστήριο, είτε με κινητό τηλέφωνο.

Η Αστυνομία εντόπισε τα εκρηκτικά, αφού έλαβε πληροφορία ότι στο σημείο θεάθηκε αυτοκίνητο, χωρίς αριθμούς εγγραφής, από το οποίο κατέβηκε ο συνοδηγός και τοποθέτησε τσάντα με τα εκρηκτικά κάτω από δέντρο.

Όλη η περιοχή έχει ερευνηθεί, αλλά δεν προέκυψε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο.

Κατόπιν προτροπής των αρχών ασφαλείας, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας δε θα μεταβεί στην εξοχική κατοικία του μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση.


Πηγή: Σημερινή  
Το FBI μετέτρεψε τον χρηματιστή David Slaine σε πληροφοριοδότη και τον χρησιμοποίησε για να πιάσει τους επαγγελματίες απατεώνες της Wall Street.

Όταν ο Craig Drimal εκμυστηρευόταν στον David Slaine ότι έπαιζε στο χρηματιστήριο βάσει κάποιων πληροφοριών που είχε εξασφαλίσει παράνομα, δεν υποψιαζόταν ποτέ ότι ο πρώην συνάδελφος του μπορούσε να μεταφέρει τα λεγόμενα του στους ομοσπονδιακούς πράκτορες. Και, όταν ο Drimal έβαζε κρυφά στο χέρι του Slaine ένα κομμάτι χαρτοπετσέτα με τα σύμβολα τεσσάρων μετοχών που «έπαιζαν», καθώς έτρωγαν σε ένα φασιφουνιάδι-κο του Μανχάταν, σίγουρα δεν υποψιαζόταν τότε ότι το ραβασάκι αυτό θα κατέληγε στον φάκελο του FBI.

Η αποκάλυψη της προδοσίας του Slaine έγινε στις 5 Νοεμβρίου 2009, όταν ο Drimal και δεκατρείς άλλοι άκουσαν να τους απαγγέλλεται η κατηγορία της κατάχρησης εμπιστευτικών πληροφοριών. Ο Drimal ομολόγησε την ενοχή του και καταδικάστηκε πέρυσι σε πεντέμισι χρόνια κάθειρξη. «Ηταν συντετριμμένος», λέει η Arlene Villamia-Drimal, σύζυγος και δικηγόρος του. «Θεωρούσε τον David φίλο του».

Ο Slaine, πρώην διευθυντής της Morgan Stanley και πρώην συνέταιρος στο hedge fund Galleon Group, χρειάστηκε να δουλέψει ως μυστικός πράκτορας για δυο ολόκληρα χρόνια, ώστε να καταφέρει να ανακαλύψει τις διαρροές για λογαριασμό του FBI. Τα στοιχεία που συγκέντρωσε οδήγησαν στην καταδίκη άμεσα του Drimal και 11 άλλων και έμμεσα σε επιπλέον 6 καταδίκες, σύμφωνα με τον φάκελο της υπόθεσης.

Το έργο του βοήθησε, επίσης, τους εισαγγελείς να στοιχειοθετήσουν κατηγορίες εναντίον του Raj Rajaratnam, ενός εκ των ιδρυτών της Galleon Group. «Η συνδρομή του Slaine υπήρξε κάτι παραπάνω από εξαιρετική», έγραφαν στον φάκελο της υπόθεσης οι βοηθοί εισαγγελείς Andrew Fish και Reed Brodsky, προτού μάθουν ότι ο 53χρονος Slaine καταδικάστηκε φέτος για απάτη τίτλων και συνωμοσία. Ο ίδιος αρνήθηκε να μιλήσει για την υπόθεση.

Μέσω του Slaine, το FBI είχε εικόνα της Wall Street εκ των έσω. Οι εκατοντάδες εκθέσεις που περιέγραφαν με λεπτομέρεια τις επαφές του είναι γεμάτες από πληροφορίες κάθε είδους, άλλες σχετικές με την υπόθεση και άλλες απλώς κουτσομπολίστικες (π.χ., «ο Raj συχνάζει σε στριπτιζάδικα»). Αποκαλύπτουν πόσο συχνό φαινόμενο είχε γίνει πια η κατάχρηση εμπιστευτικών πληροφοριών στο χρηματιστήριο.

Το προφίλ

Ο Slaine, ένας άνδρας εύσωμος, με ψαρά μαλλιά, που διατηρεί τη βοστωνέζικη προφορά του, μεγάλωσε σε μια εργατική συνοικία της Μασαχουσέτης και είναι από φτωχή οικογένεια. Απόφοιτος του 1982 από το Πανεπιστήμιο Clark, κατέληξε να διαχειρίζεται το εξωχρηματιστηριακό γραφείο της Morgan Stanley. Το 1998 έκανε ρεσάλτο στο πλοίο της Galleon, όπου επέβλεπε ένα χαρτοφυλάκιο από μετοχές των κλάδων υγείας και τεχνολογίας. Αποχώρησε από την εταιρεία το 2001.

Τον χειμώνα του 2007, ο Slaine διαχειριζόταν το δικό του χαρτοφυλάκιο, όταν το FBI απήγγειλε κατηγορίες σε 13 άτομα -μεταξύ των οποίων πρώην συνά-δελφοί του από τότε που εργαζόταν στο hedge fund Chelsey Capital- για μια παράνομη υπόθεση με συνολικό διακύ-βευμα το ποσό των 15 εκατομμυρίων δολαρίων. Δύο από αυτούς στη συνέχεια κατέδειξαν τον Slaine ως δευτερεύοντα συνεργό. Τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς, πράκτορες του FBI εμφανίστηκαν στο διαμέ-ρισμά του στο Μανχάταν κάνοντας ερωτήσεις για τον Drimal, ο οποίος επίσης είχε εργαστεί στη Galleon, και άλλους χρηματιστές σε άλλες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της SAC Capital Advisors του Steven Cohen, που βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο μιας νέας υπόθεσης κατάχρησης πληροφοριών και παράνομων χρηματιστηριακών συναλλαγών.

Έναν μήνα μετά, ο Slaine συμφώνησε να συγκεντρώσει κρυφά στοιχεία για λογαριασμό των Αρχών, με την ελπίδα να εξασφαλίσει πιο επιεική ποινή για τον εαυτό του. «Η απόφαση του David να συνεργαστεί με το FBI υποκινήθηκε κατά ένα μέρος από την ελπίδα του ότι οι προσπάθειές του θα λαμβάνονταν υπόψη όταν θα οριζόταν η επίσημη ποινή του, αλλά ήταν επίσης και ένας τρόπος για αυτόν να αποδείξει "στην οικογένειά του ότι τον ενδιέφερε να κάνει το σωστό", δήλωσε αργότερα στον Περιφερειακό Δικαστή Richard Sullivan ο φίλος του, Robert Sager. Το δικαστήριο καταδίκασε τον Slaine στις 20 Ιανουαρίου σε αστυνομική επιτήρηση τριών ετών και 300 ώρες κοινωφελούς εργασίας και του επέβαλε πρόστιμο 500.000 δολαρίων και επιστροφή 532.287 δολαρίων από παράνομα κέρδη.

Από τον Ιούλιο του 2007 έως και τον Ιούνιο του 2009 ο Slaine είχε πάνω από 200 επαφές με πράκτορες του FBI. Το υλικό που παραδόθηκε σε αυτές τις συναντήσεις βοήθησε ώστε να στοιχειοθετηθεί η υπόθεση ποινικής δίωξης των χρηματιστών και μιας εταιρείας ειδικών δικτύωσης.

Οομοσπονδιακοί εξήραν το ταλέντο του Slaine στο να παρωθεί τους ανθρώπους στην «αυτοενοχοποίησή τους», είπε αργότερα ο εισαγγελέας Fish στον δικαστή Sullivan. «Εγώ απλώς κάνω αυτό που μου ζητούν», είπε ο Slaine στην κα-τάθεσή του κατά τη διάρκεια της δίκης των χρηματιστών, στην καταδίκη των οποίων διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο. «Πήγαινα στη συνάντηση, ηχογραφούσα τη συνομιλία, έπειτα γυρνούσα στο FBI και τους έδινα το μαγνητοφωνάκι».

Βαρύ το τίμημα 

Για τους τρίτους ο Slaine δεν φαινόταν σε τίποτα διαφορετικός. «Ο συνήθης εαυτός του - δεν καταλάβαινες το παραμικρό», λέει ο φίλος του, Stephen Temes. Ωστόσο, η μυστική του δράση είχε βαρύ τίμημα για την ιδιωτική ζωή του Slaine. «Η όλη υπόθεση ήταν σκέτη καταστροφή», λέει η, πρώην πλέον, σύζυγός του, Elyse Slaine. «Γιατί το κράτος να αποφασίζει και να επιλέγει ποιων ανθρώπων τις ζωές μπορεί να καταστρέφει;». Τονίζει ότι οι κατηγορίες εναντίον του πρώην συζύγου της αφορούσαν μόνο μία συναλλαγή.

Ο Slaine συνέχισε να παρέχει περιστασιακά πληροφορίες, ακόμα και μετά την αποκάλυψη της συνεργασίας του με το FBI. Ο πράκτορας David Makol έγραφε στις 24 Σεπτεμβρίου του 2008 ότι ο Slaine είχε πει ότι οι Αρχές «θα πρέπει να ερευνήσουν την απότομη άνοδο της τιμής της μετοχής της Goldman Sachs που παρατηρήθηκε κατά το κλείσιμο της 23ης Σεπτεμβρίου 2008, ακριβώς πριν από τη δημόσια αναγγελία ότι ο Warren Buffett επενδύει στην Goldman Sachs».

Δεν είναι γνωστό αν η προειδοποίηση του Slaine βοήθησε τις Αρχές να φτάσουν στο όνομα του πρώην διευθυντή της Goldman, Rajat Gupta, ο οποίος έχει ασκήσει έφεση στην απόφαση που τον έκρινε ένοχο για διαρροή της πληροφορίας της επικείμενης επένδυσης ύψους 5 εκατ. δολαρίων του Buffet προς τον Rajaratnam.

Μία γελοιότητα που δημιουργεί προβλήματα πληροφόρησης των πολιτών

Συναγερμός έχει σημάνει στην Κατεχάκη μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση με τη λίστα Λαγκάρντ και την εμπλοκή του πρώην υπουργού Γ. Παπακωνσταντίνου.

Ήδη από προχθές, εδώ και μερικές μέρες, κλιμάκιο της ΕΥΠ βρίσκεται στην Ολλανδία με αυστηρές εντολές για παρακολούθηση φυσική αλλά και σε επίπεδο τηλεπικοινωνιών του πρώην υπουργού κ. Παπακωνσταντίνου και στενών συνεργατών του.

Η ΕΥΠ αποδίδει μεγάλη σημασία στην αποστολή του κλιμακίου, το οποίο στελεχώνεται από επίλεκτους πράκτορες του 3ου Τμήματος Αντικατασκοπείας.

Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός ότι ενώ ο Γ. Παπακωνσταντίνου βρισκόταν στην Ολλανδία, το κινητό που χρησιμοποιούσε ελάμβανε σήμα από τις ελληνικές εταιρείες τηλεφωνίας, γιατί προφανώς το είχε αφήσει σκόπιμα στην Αθήνα προκειμένου να παραπλανήσει τις υπηρεσίες.

Η εκτίμηση που κυριαρχεί στα κορυφαία κλιμάκια της ΕΥΠ και της Κρατικής Ασφάλειας είναι ότι ο πρώην υπουργός είναι ύποπτος φυγής και δεν είναι διατεθειμένος να επιστρέψει στην Ελλάδα. Για αυτό ακριβώς έχουν δώσει αυστηρές εντολές στο κλιμάκιο που βρίσκεται ήδη στην Ολλανδία και το οποίο πρόκειται να ενισχυθεί.

Ενδεχόμενη εξέλιξη της υπόθεσης Παπακωνσταντίνου αντίστοιχη με εκείνη του Χριστοφοράκου μπορεί να προκαλέσει επικίνδυνους τριγμούς σ’ ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και για το λόγο αυτό λαμβάνονται όλα τα απαραίτητα μέτρα για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο.


Χαμόγελα προκαλούν στους γνωρίζοντες, δημοσιεύματα περί υποτιθέμενης εμπλοκής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) στον εντοπισμό και την παρακολούθηση του πρώην υπουργού Οικονομικών της χώρας στην Ολλανδία.
Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για σκοπιμότητες αναφορικά με τη δημοσίευση τέτοιων «αποκαλύψεων», μπορούμε όμως με βάση απλούς και λογικούς συλλογισμούς να συμπεράνουμε ότι μόνο ζημιά στη χώρα μπορούν να προκαλέσουν.
Υποτίθεται ότι την αποστολή έχει αναλάβει η Διεύθυνση Αντικατασκοπείας της υπηρεσίας. Από πού κι ως που η ελληνική αντικατασκοπεία αναλαμβάνει δράση εκτός της χώρας; Πότε μετατράπηκε σε… FBI και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Για να φέρει σε πέρας την αποστολή της η ελληνική ομάδα πρακτόρων φέρεται από τα δημοσιεύματα να έχει μαζί της και τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό. Πως εμείς νομίζαμε ότι τα περίφημα «βαλιτσάκια» είναι παράνομα και δεν έχει προκηρυχθεί κάποιος διαγωνισμός για την προμήθειά τους, αλλά κάποια φέρονται από άλλα δημοσιεύματα να βρίσκονται στην κατοχή επιχειρηματιών οι οποίοι προφανώς ενδιαφέρονται να χτυπήσουν τον ανταγωνισμό και ποιος ξέρει τι άλλο;
Εάν ο ανωτέρω συλλογισμός ισχύει, τότε πως δεν φοβούνται παρέμβαση των εισαγγελικών αρχών για να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα; Αυτό που είναι επισήμως γνωστό, είναι ότι η ΕΥΠ διαθέτει υπερσύγχρονο μηχάνημα το οποίο λειτουργεί εντός των συνόρων της χώρας και έχει βοηθήσει τα μέγιστα και στην εξάρθρωση επικίνδυνων κακοποιών, πάντα μετά από εισαγγελική εντολή. Είναι έτσι ή δεν είναι;
Εν κατακλείδι, το κομβικό ερώτημα που προφανώς εμπλέκει τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, άρα κάτι δεν πάει καλά με τις συγκεκριμένες πληροφορίες… πως είναι δυνατόν να δρα η ΕΥΠ με τέτοιον τρόπο στο εξωτερικό χωρίς να έχουν ενημερωθεί οι ολλανδικές υπηρεσίες; Κι εάν όντως συμβαίνει, μήπως οι πράκτορες της υπηρεσίας, άρα και η χώρα μας, πλέον κινδυνεύουν με σύλληψη και διασυρμό εξαιτίας τέτοιων δημοσιευμάτων; Λίγη προσοχή δεν θα έβλαπτε, εκτός κι αν υπάρχουν άλλες διαστάσεις στο θέμα τις οποίες αγνοούμε. Γι’ αυτό θέτουμε τα ερωτήματα.
Και ένα τελευταίο ερώτημα: Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι γνωστό ότι έχει νυμφευθεί Ολλανδέζα πολίτη. Ας αφήσουμε κατά μέρος το ότι οι υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας υποτίθεται ότι προστατεύουν τους πολίτες της Ολλανδίας, άρα θα είχαν λόγο να επέμβουν εάν δημιουργούνταν θέμα στην οικογένεια της κυρίας Παπακωνσταντίνου. Έχει απαγγελθεί κάποια κατηγορία εναντίον του πρώην υπουργού ή αναμένεται να αποφανθεί το ελληνικό Κοινοβούλιο που παρέλαβε τον σχετικό φάκελο από τις εισαγγελικές αρχές;
Αδιαφορούμε για το τι θα συμβεί, εξάλλου έχουμε ως Έλληνες πολίτες αρκετούς λόγους να είμαστε θυμωμένοι – τουλάχιστον – μαζί του. Άλλο όμως αυτό κι άλλο να μη γίνονται σεβαστά τα στοιχειώδη δικαιώματα. Παρεμπιπτόντως, τι ακριβώς αναζητούν – παρακολουθούν στην Ολλανδία; Δεν είναι γνωστή η διεύθυνση του υπουργού; Ή μήπως να αναμένουμε… διεθνές ένταλμα σύλληψης με την κατηγορία ότι έσβησε 4-5 ονόματα από τη λίστα Λαγκάρντ;

Ο πρέσβης της Ρωσίας στη Δαμασκό, καθώς και οι πρέσβεις της Ρουμανίας και της Ινδίας, εγκατέλειψαν τη Συρία.

Οι τρεις πρέσβεις μετέβησαν στη Βυρηττό και από εκεί ο πρέσβης της Ρουμανίας πέταξε στο Βουκουρέστι μέσω της Κωνσταντινούπολης, ενώ ο Ρώσος πρέσβης επέστρεψε στη χώρα του μέσω του Ντουμπάι.

Σύμφωνα με πληροφορίες ως λόγο της απόφασής τους να μεταβούν στη Βυρηττό για να πάρουν το αεροπλάνο και όχι από το αεροδρόμιο της Δαμασκού,ανέφεραν είναι οι  συγκρούσεις που γίνονται στην περιοχή.

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία διαρκεί περίπου δύο χρόνια και μέχρι σήμερα 45 χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, γράφει το τούρκικο δημοσίευμα.

The Hellenic Information Team

Νέοι «διωγμοί Χριστιανών» έχουν ξεκινήσει παγκοσμίως, ιδίως στα μουσουλμανικά κράτη και ιδιαίτερα στην Μέση Ανατολή, όπου οι Χριστιανοί κατ’ ουσίαν απειλούνται με εξαφάνιση. 200 εκατομμύρια χριστιανοί, δηλαδή περίπου το 10% των χριστιανών παγκοσμίως, «αντιμετωπίζονται μειονεκτικά στην κοινωνία, παρενοχλούνται ή καταπιέζονται ενεργά για τα πιστεύω τους».

H Civitas, η γνωστή βρετανική «δεξαμενή σκέψης» για την κοινωνία των πολιτών, εξέδωσε προσφάτως εκτενή μελέτη για την «Χριστιανοφοβία», υπογεγραμμένη από τον Rupert Shortt, μελετητή, συντάκτη του The Times Literary Supplement και υπότροφο του Blackfriars Hall στην Οξφόρδη. Η μελέτη καθιστά σαφές το ότι οι Χριστιανοί υφίστανται μεγαλύτερη εχθρότητα παγκοσμίως από κάθε άλλη θρησκευτική ομάδα, ενώ οι πολιτικοί εμφανίζονται κατ’ ουσίαν «τυφλοί» μπροστά στην έκταση της βίας που ασκείται στους Χριστιανούς στην Αφρική, την Ασία και την Μέση Ανατολή. Ανάμεσα στους μισούς και στα δύο τρίτα των Χριστιανών της Μέσης Ανατολής είτε έχουν υποχρεωθεί σε μετανάστευση είτε έχουν θανατωθεί κατά την τελευταία εκατονταετία, αφήνοντας τα εδάφη όπου γεννήθηκε ο Χριστός χωρίς χριστιανούς. Πέραν όμως από τις βίαιες επιθέσεις, θανατώσεις και δηώσεις, η μελέτη σημειώνει ότι «οι χριστιανοί που δηλώνουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις και απασχολούνται σε δημόσιες υπηρεσίες βρίσκουν την επαγγελματική τους προαγωγή ουσιαστικά αδύνατη».Υπενθυμίζουμε ότι στην Βρετανία όπου εκδόθηκε η έρευνα έχουν εμφανιστεί περιπτώσεις χριστιανών που απειλήθηκαν ακόμα και με απόλυση επειδή φορούσαν επιστήθιο σταυρουδάκι κατά την εργασία τους στον δημόσιο αλλά και τον ιδιωτικό τομέα.

Συχνά οι διωγμοί και η «Χριστιανοφοβία» σχετίζονται με τους φόβους αυταρχικών ανατολικών καθεστώτων ότι ο χριστιανισμός είναι μια «δυτική πίστη» που αποσκοπεί στην καταβαράθρωσή τους. Σε αυτό συνέτεινε και η άστοχη χρήση του όρου «Σταυροφορία» (crusades) από τον George W. Bush, δημιουργώντας την αίσθηση πως επίκειται μία συντονισμένη επίθεση του χριστιανισμού στο Ισλάμ, το οποίο έπρεπε να αντεπιτεθεί.
Η κρατική δίωξη του χριστιανισμού λαμβάνει χώρα στον μεγαλύτερο βαθμό στην Κίνα, όπου φυλακίζονται περισσότεροι χριστιανοί απ’ ότι οπουδήποτε αλλού στον κόσμο, σημειώνει η βρετανική Telegraph.

Η έμπρακτη εχθρότητα εναντίον των Χριστιανών βαίνει διαρκώς αυξανόμενη, δυστυχώς βοηθούσης και της «Αραβικής Άνοιξης», η οποία έφερε περισσότερες διεκδικητικές ισλαμικές πολιτικές δυνάμεις στα πράγματα. Στην μελέτη καταγράφονται πολλές εκατοντάδες περιπτώσεων επίθεσης από φανατικούς εναντίον Χριστιανών, κυρίως στην Αίγυπτο, το Ιράκ, το Πακιστάν, την Συρία, τη Νιγηρία, την Μπούρμα και την Κίνα.

Ο μοναδικός χριστιανός υπουργός του Πακιστάν, ο καθολικός Shahbaz Bhatti, δολοφονήθηκε τον περασμένο χρόνο. Η Telegraph μεταφέρει πως μετά την δολοφονία του βρέθηκε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του με τα λόγια: «Προτιμώ να πεθάνω για τις αρχές μου και για την δικαιοσύνη στην κοινότητά μου παρά να συμβιβαστώ. Μοιράζομαι μαζί σας ότι πιστεύω στον Ιησού Χριστό, που έδωσε την ζωή του για εμάς».

Ο προκαθήμενος της ορθόδοξης Εκκλησίας της Συρίας, Πατριάρχης Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής Ιωάννης, κάλεσε από τη Δαμασκό όλους τους χριστιανούς να παραμείνουν στην Συρία παρά την συνέχιση του εμφυλίου πολέμου. Στην πρώτη του ομιλία μετά την εκλογή του κάλεσε τις αντιμαχόμενες πλευρές να δώσουν τέλος στη σύρραξη. Σε οπτικοακουστικό μήνυμα που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, οι αντικαθεστωτικοί απείλησαν ότι θα επιτεθούν σε δύο χριστιανικά χωριά, εάν οι κάτοικοί τους δεν διώξουν τα κυβερνητικά στρατεύματα που βρίσκονται εκεί.

Σημειώνεται πως οι πολιτικοί του δυτικού κόσμου είτε αδιαφορούν παγερά για την θρησκευτική γενοκτονία που συντελείται σε μεγάλη κλίμακα, όπως καταδεικνύει η μελέτη του Shortt, είτε φοβούνται πως οποιαδήποτε έκφραση ανησυχίας θα χαρακτηριστεί ρατσιστική, επισείοντας πολιτικό κόστος.

Σωτήρης Μητραλέξης
Του Σάββα Καλεντερίδη 
 
Η Ελλάδα έχει πικρή εμπειρία από την πρακτική που ακολουθεί η Τουρκία από τη δεκαετία του 1970 με τα ερευνητικά σκάφη, τα οποία αποτέλεσαν το κύριο εργαλείο προώθησης των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και εσχάτως -αλλά και στο μέλλον- στην Ανατολική Μεσόγειο.


Το «επιχειρησιακό δόγμα» της Τουρκίας ήταν απλό. Αφού πρώτα βολιδοσκοπούσε και έπαιρνε τη συγκατάθεση των ΗΠΑ, έβγαζε το ερευνητικό σκάφος στο Αιγαίο, προκαλούσε μια κρίση με την Ελλάδα, η οποία ανέτοιμη και ανίσχυρη πολιτικά -και όχι στρατιωτικά- να την αντιμετωπίσει, υποχωρούσε κάθε φορά, με την Τουρκία να προωθεί τις απαράδεκτες διεκδικήσεις της στο Αιγαίο. Εσχάτως, μάλιστα, δεν χρειαζόταν καν τα ερευνητικά σκάφη, αφού οι ελληνικές κυβερνήσεις, κυρίως εκείνες του Σημίτη και του ΓΑΠ, μέσα από τις λεγόμενες διερευνητικές επαφές, που υποστηρίζονται -αν δεν αποτελούν ιδέα- από την Ουάσιγκτον, μετέτρεψαν τη μία και μοναδική ελληνοτουρκική διαφορά, που ήταν η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, σε δέσμη τουρκικών διεκδικήσεων, με σκοπό να παραπεμφθούν «πακέτο» στο Διεθνές Δικαστήριο, με τραγικές συνέπειες για τα εθνικά μας συμφέροντα.

 
Όλο αυτό το διάστημα που διαρκούσαν οι αέναοι κύκλοι των διερευνητικών επαφών, οι δυο χώρες υποτίθεται ότι είχαν δεσμευθεί να αποφύγουν μονομερείς ενέργειες στο ζήτημα των ερευνών στις αμφισβητούμενες περιοχές, για να μην τορπιλιστούν οι συνομιλίες, με την ελληνική πλευρά να παγιοποιεί με τη στάση της αυτή το καθεστώς αμφισβήτησης για το σύνολο του Αιγαίου!

Ενώ, όμως, η ελληνική πλευρά τηρούσε στάση του «απόλυτα καλού παιδιού» επί παντός επιστητού, όσον αφορά τις σχέσεις της με την Τουρκία, η Άγκυρα, όταν είδε τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και την κυπριακή ΑΟΖ να την ξεπερνούν και να δημιουργούν ένα περιβάλλον που απειλεί την τουρκική πολιτική, που αγνοεί το διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, προέβη η ίδια σε μονομερείς ενέργειες, προκηρύσσοντας τον Απρίλιο του 2011 διεθνή διαγωνισμό για έρευνες σε οικόπεδα που εκτείνονται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, σε εκτεταμένη περιοχή ΝΑ του Καστελορίζου. Η κρατική εταιρεία ΤΡΑΟ έκανε συνομιλίες με 13 ξένες εταιρείες, οι οποίες όμως δεν έδωσαν προσφορές, αφού ήταν εξοφθάλμως ορατή η παρανομία της Άγκυρας.


Τη μονομερή αυτή ενέργεια απέφυγε να καταγγείλει με σφοδρότητα η ελληνική κυβέρνηση, γιατί προφανώς το καταστροφικό δίδυμο ΓΑΠ-Δρούτσα δέχτηκαν με κάποιο τρόπο τη θέση του Νταβούτογλου, ότι η δέσμευση για αποφυγή μονομερών ενεργειών αφορά το Αιγαίο και όχι τη Μεσόγειο, συγκαταλέγοντας αυθαιρέτως το σύμπλεγμα νησιών της Μεγίστης (Καστελόριζο) στη Μεσόγειο, αν υπολογίζει ότι υπάρχει ένα τέτοιο σύμπλεγμα νησιών.
 
Δηλαδή, έστω και αν -ως υπόθεση εργασίας- προσχωρήσουμε την τουρκική λογική, η Ελλάδα θα παραμένει εγκλωβισμένη στη λογική του καλού παιδιού και ή θα αποφασίσει να μοιράσει το Αιγαίο μέσω του διαλόγου ή θα συμφωνήσει να παραπεμφθεί το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων στο Διεθνές Δικαστήριο, και την ίδια στιγμή η Τουρκία θα αμφισβητεί εντελώς ανενόχλητη εμπράκτως με μονομερείς ενέργειες την ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελορίζου, της Κάσου, της Καρπάθου, της Κρήτης και της Γαύδου, -την τελευταία τη διεκδικεί ολόκληρη και ως έκταση-, να μην το ξεχνάμε κι αυτό!


Η Τουρκία, την πρακτική των ερευνητικών σκαφών και των κανονιοφόρων που ακολουθούσε με επιτυχία στο Αιγαίο, επιχείρησε να δοκιμάσει στην Ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα στην υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, στέλνοντας εκεί το Σεπτέμβριο του 2011 για «έρευνες» το Πίρι Ρέις, ένα σαράβαλο κατ’ όνομα ερευνητικό σκάφος, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία, με στόχο να ανατρέψει τις εξελίξεις στο «Οικόπεδο 12», πέφτοντας στον αμερικανο-ισραηλινό τοίχο της Noble Energy και της Delek.


Αυτή η νέα κατάσταση που δημιουργείται στην Ανατολική Μεσόγειο, που -υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις- μπορεί να επεκταθεί και στις άλλες θαλάσσιες περιοχές, προς Δυσμάς αλλά και στο Αιγαίο, σε συνδυασμό με την απροθυμία ξένων εταιρειών να συμμετέχουν σε εξοφθάλμως παράνομες, με βάση το διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών, ενέργειες, οδήγησε στην Άγκυρα να αναθεωρήσει τις πρακτικές της και να προχωρήσει η ίδια σε κατασκευή δικού της υπερσύγχρονου ερευνητικού σκάφους, που θα ανήκει στην Γενική Διεύθυνση Μεταλλευτικών Ερευνών (ΜΤΑ), σε συνεργασία με το τουρκικό Υπουργείο Αμύνης, στα ναυπηγεία της Τούζλα, το οποίο αναμένεται να παραδοθεί τα τέλη του 2014.


Επειδή, όμως οι εξελίξεις τρέχουν, η ΤΡΑΟ αποφάσισε να προχωρήσει εσπευσμένως στην αγορά του νορβηγικού υπερσύγχρονου ερευνητικού σκάφους «Polarcus Samur», αξίας 165 εκατ. δολαρίων, το οποίο, σε περίπτωση που ολοκληρωθεί η συμφωνία, θα παραδοθεί στην Τουρκία το πρώτο τετράμηνο του 2013. Επί πλέον, σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, η Τουρκία θα αποκτήσει και τη σχετική τεχνογνωσία, αφού στη συμφωνία αγοράς του σκάφους συμπεριλαμβάνεται και η ενοικίαση του εξειδικευμένου προσωπικού, μέχρι την απόκτηση σχετικής εμπειρίας από τους Τούρκους επιστήμονες.
  Με άλλα λόγια, η Τουρκία με το νέο έτος, αν τελικά αγοράσει το νορβηγικό σκάφος, θα μπορεί να κάνει τρισδιάστατες έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα του Καστελορίζου, της Ρόδου, της Κάσου, της Καρπάθου και της Κρήτης, ενώ αναμένεται να αποκτήσει τη δυνατότητα να κάνει και γεωτρήσεις, με θαλάσσιες πλατφόρμες που σχεδιάζει να αγοράσει.
 
Άραγε έχει αξιολογηθεί σωστά η κίνηση αυτή της Άγκυρας και είναι έτοιμη η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μονομερείς ενέργειες και τετελεσμένα που μπορεί να δημιουργήσει η Τουρκία, για παράδειγμα στην περιοχή που σκοτώθηκε ο Ηλιάκης και λίγο νοτιότερα, εκεί που τέμνονται “τα όρια της ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης”, όπως μας προϊδέασε εσχάτως ο κ. Αμπντελαζίζ και μάλιστα ενώπιον του κ. Αβραμόπουλου, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Λιβύη;


Δημοσιεύθηκε στην “Κυριακάτικη Δημοκρατία
Παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα για τις στρατιωτικές επιτυχίες των αντικαθεστωτικών σε βάρος των δυνάμεων που στηρίζουν τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, η πραγματικότητα φαίνεται πως είναι διαφορετική. Όχι ότι τα στρατεύματα του Άσαντ… προελαύνουν ή ότι θα κερδίσουν τον πόλεμο, αλλά ότι το αδιέξοδο που έχει προκληθεί καθίσταται πλέον εξαιρετικά επικίνδυνο…

Ο μεσολαβητής του Αραβικού Συνδέσμου, Λαχντάρ Μπραχίμι, προειδοποίησε ότι η σύγκρουση λαμβάνει άλλες διαστάσεις, υπονοώντας σύγκρουση ανάμεσα σε θρησκείες (σουνίτες, σιίτες, αλαουίτες) και ότι το ενδεχόμενο να προκύψει αιφνιδιαστικά κύμα ενός εκατομμυρίου προσφύγων προς τις γειτονικές χώρες δεν μπορεί αν αποκλειστεί. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι όποιες στρατιωτικές επιτυχίες των αντικαθεστωτικών ή των κυβερνητικών, απλά θα ήταν χωρίς σημασία.

Η Ρωσία διαμηνύει τις τελευταίες ώρες δια του υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, ότι της είναι αδύνατος να πείσει τον Μπασάρ Αλ Άσαντ να εγκαταλείψει τη χώρα και να δώσει την ευκαιρία σε μια μεταβατική κυβέρνηση, ασχέτως της όποιας παρασκηνιακής συμφωνίας μπορεί να είχε επιτευχθεί στο παρασκήνιο με τις ΗΠΑ. 

Οι αντικαθεστωτικοί αρνούνται να συζητήσουν με τους Ρώσους οι οποίοι τους προειδοποιούν να σταματήσουν να περνούν το μήνυμα ότι δεν ξέρουν από διπλωματία όταν φιλοδοξούν να κυβερνήσουν κράτος (…) και κατηγορούν τη Μόσχα ότι εξοπλίζει τον Άσαντ. Οι Ρώσοι τους επιστρέφουν την κατηγορία λέγοντας ότι οι ίδιοι διαθέτουν καλύτερο οπλισμό τον οποίον δεν βρήκαν στον δρόμο…

Οι ελπίδες πλέον μετατοπίζονται για τα μέσα Ιανουαρίου όταν και θα συναντηθούν… «τα τρία ‘Μπ’»… Με τον όρο αυτό εννοούνται ο Μπραχίμι, ο Ρώσος αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Μιχαήλ Μπογκντάνοβ και ο Γουίλιαμ Μπερνς από την αμερικανική πλευρά, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στη Μόσχα…

Είναι προφανές ότι η απροθυμία των ΗΠΑ και της Δύσης συνολικότερα να εμπλακεί στρατιωτικά δημιουργεί σταδιακά συνθήκες χειρότερης ανθρωπιστικής καταστροφής… Η «παράλογη λογική» του πολέμου σε όλο της το μεγαλείο… 

Το αμερικανικό αντιτορπιλικό Mahan που στην επιχείρηση  βομβαρδισμού  της Λιβύης έπαιξε καθοριστικό ρόλο λόγω της δράσης του τηλεκατευθυνόμενου εναέριου οχήματος αναγνώρισης ScanEagle  που διέθετε, πλέει προς την Συρία.
Όπως ανακοίνωσε το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ το  USS Mahan (DDG 72) εξοπλισμένο με σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας ξεκίνησε την Παρασκευή από τον ναύσταθμο Norfol  της Βιρτζίνια και κατευθύνεται προς τη Μεσόγειο. 

Σύμφωνα με την  ανακοίνωση του Πολεμικού Ναυτικού το αντιτορπιλικό θα βρεθεί υπό τις διαταγές του 6ου Στόλου επιχειρήσεων των ΗΠΑ, στον τομέα ευθύνης που περιλαμβάνει τη Μεσόγειο, τη Βόρεια Αφρική και την Ευρώπη, για να εκτελέσει “ασκήσεις στον τομέα της αντιπυραυλικής άμυνας”. Το πλοίο θα ενεργεί ανεξάρτητα.

Η "ακτινογραφία" της Λιβύης

Το  2011, στην επιχείρηση του ΝΑΤΟ  Unified Protector κατά του καθεστώτος της Λιβύης το πλοίο είχε έναν από τους πιο καθοριστικούς ρόλους:


Λειτούργησε ως ''ομάδα'' με το σύστημα μη επανδρωμένων αεροσκαφών παρακολούθησης και αναγνώρισης ScanEagle που έφερε στο κατάστρωμα του.  Σε συντονισμό με  τα ιπτάμενα ραντάρ  AWACS. το τηλεχειριζόμενο ScanEagle που πετούσε συνεχώς 72 ώρες και εκτός των άλλων αποστολών ,πήγαινε πάνω από τους στόχους σε χαμηλό ύψος και έδινε live σε πραγματικό χρόνο έγχρωμες εικόνες  για εκτίμηση των ζημιών της μάχης και για να βελτιωθεί η αποτελεσματικότητα του βομβαρδισμού.Αν δηλαδή κρινόταν αναγκαίο από τους επιχειρησιακούς διοικητές επέστρεφαν αμέσως τα αεροσκάφη και ολοκλήρωναν το έργο τους! Ειδικοί λένε ότι το ScanEagles μαζί με το  πλοίο Mahan πέτυχε σε ποσοστό 100% την αποστολή τους στις  1.154 ώρες πτήσης και τις 167 εξόδους που έγιναν.


"Αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, δεν περίμενε κανείς», δήλωσε ο υπεύθυνος για το ScanEagle  υπολοχαγός Nick Townsend."Παίρνουμε τις απαραίτητες πληροφορίες και τις διναμε απευθείας στους φορείς λήψης αποφάσεων γρήγορα χωρίς να περάσει από τα στρώματα των πολύπλοκων συντονισμού ", ανέφεραν αρμόδιοι.


Οπότε καταλαβαίνετε τι σημαίνει η άφιξη του για τα σχέδια κατά της Συρίας, ιδίως αν εξακολουθεί να φέρει το σύστημα ScanEagles. Που και αν δεν το έχει,σε κάποιο άλλο'ή άλλα  πολεμικά πλοία θα είναι...   



Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Θυμάμαι την παλιά συνήθεια, από τα πρώτα σχολικά χρόνια όταν είχαμε μάθει να διαβάζουμε, παραμονές κάθε πρωτοχρονιάς τις εφημερίδες, τα περιοδικά και τις εκπομπές του Ε.Ι.Ρ. (του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας, για τους νεότερους που αγνοούν τον τίτλο), να κάνουν ευχές (μποναμάδες) σε πολιτικούς, καλλιτέχνες και άλλους εκπροσώπους και των δύο φύλων, ανέκαθεν μνημονευόμενους, ως… «επωνύμους»!...

Περιμένουμε το 2013 και από το αγαπημένο σας blog EYXOMAI ολόψυχα:

- ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ, όσο το δυνατό συντομότερα, από την Ελλάδα της “εισαγόμενης τρόικας» η οποία όχι μόνο ΔΕΝ μας «έσωσε» αλλά μειώνοντας δραματικά μισθούς και συντάξεις μας βύθισε σε ανέχεια, κατάθλιψη και κοινωνική αποσύνθεση, καθώς σε κάθε τρίτο μαγαζί βλέπουμε επιγραφή για ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ ή ΠΩΛΕΙΤΑΙ, σε κάθε τέταρτο μαγαζί το προτεταμένο χέρι ενός επαίτη και σε κάθε πέμπτο μαγαζί απλωμένη την πραμάτεια ενός «άστεγου»

- ΑΠΟΚΟΛΛΗΣΗ από τους θώκους εξουσίας, της «ντόπιας τρόικας» της Νέας Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, με τη Δημοκρατική διαδικασία Εθνικών Εκλογών πριν τις Γερμανικές Εκλογές,

- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του «μπόνους» των 50 εδρών στο «πρώτο Κόμμα» και καθιέρωση της απλής αναλογικής έστω και εάν αυτό σημαίνει, επιτέλους, ακόμη και 5 - Κομματική Κυβέρνηση “Σωτηρίας» που θα στερήσει τον έλεγχο του Δημοσίου κορβανά από αυτούς που δημιούργησαν το ΣΥΣΤΗΜΑ και το συντηρούν για δικό τους όφελος,

- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ του σχετικού άρθρου του Συντάγματος που ενώ αναφέρεται σε «ευθύνη Υπουργών» για την κοινή γνώμη συνιστά νομιμοποίηση «ανευθυνότητας Υπουργών»,

- ΥΓΕΙΑ και ΑΝΤΟΧΕΣ σε όλους και όλες για όσα περνάμε και όσα θα μας έρθουν με βάση τα υπογραφέντα στα ΜΝΗΜΟΝΙΑ από τους κκ Παπανδρέου, Σαμαρά, Βενιζέλο, Καρατζαφέρη, Παπαδήμο, Κουβέλη και άλλους 250 πρώην και νυν άνδρες και γυναίκες Βουλευτές,

- ΚΑΜΙΑ αυτοκτονία από έντιμους και αφόρητα στρεσαρισμένους Έλληνες που επιτρέπουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια της αυτοαναίρεσης εξαιτίας της οικονομικής αποτυχίας βυθίζοντας στον πόνο τις οικογένειές τους.

- ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, παρά τις καθημερινά διογκούμενες γραμμές στα γραφεία του ΟΑΕΔ, στα συσσίτια Δήμων και Εκκλησιών, σε κάθε Έλληνα, Ελληνίδα και των παιδιών μας του χαμόγελου και της αισιοδοξίας (μας τα κλέψανε οι… «Εθνοσωτήρες» μας και η τρόικα) που ανέκαθεν μας χαρακτήριζαν ενώ παραξένευαν και ταυτόχρονα εντυπωσίαζαν τους ξένους,

- ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ «Δεξαμενής Εθνοσωτήρων» ΠΡΙΝ τις επόμενες εκλογές στον Εθνικό (πρώην Βασιλικό) κήπο τοποθετημένη ανάμεσα στο Ζάππειο και το Κοινοβούλιο από όπου θα εκπορεύονται προς τη Βουλή, τις Περιφέρειες και τους Δήμους εκείνοι και εκείνες που το ΣΥΣΤΗΜΑ θα επιλέγει σε κάθε εκλογική αναμέτρηση για να μας «σώζουν»…

- ΔΙΑΓΡΑΦΗ, επί του παρόντος από το ελληνικό λεξιλόγιο, (το προτείνω αυτό και αισθάνομαι βαθύτατη πίκρα να με κυριεύει), της γνωστής παροιμιακής έκφρασης που διατείνεται ότι «ο τράχηλος του Έλληνα ζυγό ΔΕΝ υποφέρει…» έως ότου αποδείξουμε ότι αυτό συνεχίζει να ισχύει και στις μέρες μας!..

- ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ξανά οι Έλληνες συμπάσχοντες και συγχαίροντες, συγκάτοικοι, συμπολίτες, συνοδοιπόροι και συνάνθρωποι,

ΜΕ

- ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ άμεσα στις μνήμες μας και εφαρμογή στην καθημερινή μας συμπεριφορά λησμονημένων εννοιών όπως η μπέσα, το κυμπαριλίκι, το φιλότιμο, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά και ο σεβασμός του συνανθρώπου μας.

Διδάγματα από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, οι κίνδυνοι συναλλαγματικών μαχών, ανάπτυξη και εθνικό νόμισμα, οι πυλώνες του ΑΕΠ, καθώς επίσης η λύση του μερικού παγώματος χρεών, σε περιβάλλον ελεγχόμενου πληθωρισμού και ήπιας πολιτικής λιτότητας 
 

Αργά ή γρήγορα, τα υπερβολικά χρέη «δυναμιτίζουν» την ανάπτυξη, «υπονομεύουν» τις επενδύσεις, «παράγουν» ανεργία και «αδυνατίζουν» επικίνδυνα τα νομίσματα – τα μέσα ανταλλαγής αγαθών και υπηρεσιών δηλαδή. Όπως έλεγε όμως ο J.M. Keynes: Ο Lenin είχε ασφαλώς δίκιο. Δεν υπάρχει πιο ύπουλο, πιο σίγουρο, πιο ισχυρό μέσον ανατροπής της υπάρχουσας βάσης της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένου του πολιτεύματος της, από τη διάβρωση του νομίσματος της. Η διαδικασία επιστρατεύει όλες τις κρυφές δυνάμεις του οικονομικού νόμου, προς την κατεύθυνση της καταστροφής – κάτι που ούτε ένας άνθρωπος στο εκατομμύριο δεν μπορεί να διαγνώσει”.

Ανάλυση

Ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος δεν τελείωσε με τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας, αλλά με μία παύση των εχθροπραξιών - με μία από κοινού απόφαση δηλαδή να σταματήσουν οι μάχες, έτσι ώστε να υπάρξει χρόνος διαπραγμάτευσης μίας συμφωνίας ειρήνης, η οποία να ικανοποιεί τόσο τους αναμφίβολους νικητές (Μ. Βρετανία, Γαλλία), όσο και τους ηττημένους (Γερμανία, Αυστρία).

Σκοπός των έντονων συζητήσεων που ακολούθησαν στο Παρίσι δεν ήταν μόνο ο καθορισμός των πολεμικών αποζημιώσεων, τις οποίες θα έπρεπε να πληρώσουν υποχρεωτικά οι Γερμανοί στις συμμαχικές δυνάμεις αλλά, κυρίως, τα τεράστια στην κυριολεξία χρέη που είχαν συσσωρευτεί μεταξύ των συμμάχων - τα οποία εμπόδιζαν τη βιομηχανία, το εμπόριο, καθώς επίσης το χρηματοπιστωτικό σύστημα να λειτουργήσει.

Η μία δυνατότητα, η οποία δεν ερευνήθηκε αρκετά, ήταν η διαγραφή των συνολικών πολεμικών χρεών, έτσι ώστε να ξεκινήσει το «σύστημα» από την αρχή. Στα πλαίσια αυτά, αν και η Γαλλία, καθώς επίσης η Μ. Βρετανία, δεν ήταν πρόθυμες να διαγράψουν τις οφειλές της Γερμανίας απέναντι τους, η προοπτική να «αποσβεσθούν» και οι δικές τους υποχρεώσεις (η Μ. Βρετανία όφειλε 4,7 δις $ στις Η.Π.Α., ενώ η Γαλλία 3 δις $ στη Μ. Βρετανία και 4 δις $ στις Η.Π.Α.), «συνηγορούσε» υπέρ αυτής της λύσης - πόσο μάλλον όταν οι υπερβολικά μεγάλες απαιτήσεις και των δύο χωρών, απέναντι στην επαναστατημένη πλέον Ρωσία, ήταν αδύνατον να εξοφληθούν (η χρεοκοπημένη Ιταλία δεν μπορούσε επίσης να ανταπεξέλθει με τα δάνεια που είχε λάβει).

Η άλλη δυνατότητα, η οποία δυστυχώς επιλέχθηκε τελικά, ήταν η προσπάθεια επίλυσης της κρίσης χρέους, μέσω της εξόφλησης των πολεμικών αποζημιώσεων εκ μέρους της Γερμανίας - όπου οι Βρετανοί, οι Βέλγοι και οι Γάλλοι απαίτησαν τεράστια ποσά, παρά το ότι οι Η.Π.Α. (όπως επίσης ο Keynes) ήταν αντίθετες, επιθυμώντας πολύ λογικά να ληφθούν υπ' όψιν οι ρεαλιστικές δυνατότητες της Γερμανίας να πληρώσει.

Η θλιβερή, η οδυνηρή καλύτερα συνέχεια, είναι σε όλους μας γνωστή: η προσπάθεια πληθωριστικής αντιμετώπισης του προβλήματος της υπερχρέωσης, ο υπερπληθωρισμός στη Γερμανία, η Μεγάλη Ύφεση στις Η.Π.Α., η άνοδος του ναζισμού στην Ευρώπη, ο πρώτος συναλλαγματικός πόλεμος (1921-1937) και ο δεύτερος παγκόσμιος.

Ειδικά όσον αφορά τους συναλλαγματικούς πολέμους (όπως φαίνεται, σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με τον τρίτο κατά σειρά - ο δεύτερος τοποθετείται μεταξύ 1967 και 1987), οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, συνήθως ξεκινούν σε εποχές μειωμένης εσωτερικής ζήτησης από χώρες, οι οποίες πλήττονται από υψηλή ανεργία, ασθενική ανάπτυξη ή ύφεση, καταπονημένο χρηματοπιστωτικό κλάδο και ελλειμματικά ισοζύγια.

Κάτω από αυτές τις (αντίξοες) συνθήκες, είναι αδύνατον να επιτευχθεί ανάπτυξη μέσω παρεμβάσεων στην εσωτερική αγορά - με αποτέλεσμα να απομένει ως μοναδική λύση η άνοδος της οικονομίας μέσα από την αύξηση των εξαγωγών, με τη βοήθεια της υποτίμησης του εκάστοτε εθνικού νομίσματος.  

Σήμερα, οι χώρες που έχουν τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία προκάλεσαν τον τρίτο συναλλαγματικό πόλεμο (ξεκίνησε ουσιαστικά μετά το 2000, με τη ραγδαία υποτίμηση του δολαρίου απέναντι στο ευρώ, το δεύτερο αποθεματικό πλέον νόμισμα στον πλανήτη), είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Η.Π.Α. και η Ιαπωνία – ολόκληρη η Δύση λοιπόν, με την Ιαπωνία να ευρίσκεται σε τόσο άσχημη οικονομική κατάσταση, η οποία θα μπορούσε να πυροδοτήσει μία καταστροφική, αλυσιδωτή πυρηνική έκρηξη, με εξαιρετικά επικίνδυνες παγκόσμιες επιπτώσεις.  

Ειδικότερα, η αυξανόμενη εκτύπωση χρημάτων, η οποία συνεχίζεται εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας της Ιαπωνίας, με στόχο την καταπολέμηση της υπερεικοσαετούς ύφεσης, είναι πολύ πιθανόν να οδηγήσει στην κατάρρευση της χώρας, το δημόσιο χρέος της οποίας ξεπερνάει το 230% του ΑΕΠ της – μέσα από την σταδιακή αύξηση των μηδενικών σχεδόν σήμερα επιτοκίων δανεισμού της, η οποία φαίνεται από την κλιμάκωση της απόδοσης των δεκαετών ομολόγων τις τελευταίες ημέρες.

Με το γεν σε ελεύθερη πτώση, πολλοί υποθέτουν πως οι επενδυτές, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό της Ιαπωνίας, θα χάσουν σύντομα την εμπιστοσύνη τους στη φερεγγυότητα της κυβέρνησης. Η ενδεχόμενη τότε μαζική απόδραση από τα ομόλογα του δημοσίου θα πίεζε ακόμη περισσότερο το γεν – με αποτέλεσμα να βυθιστεί η χώρα σε μία συναλλαγματική κρίση τέτοιου μεγέθους, ικανού να συμπαρασύρει ολόκληρο τον πλανήτη.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ

Αρκετοί θεωρούν ότι, η ενδεχόμενη επιστροφή μίας υπερχρεωμένης χώρας της Ευρωζώνης στο εθνικό της νόμισμα, θα μπορούσε να υποβοηθήσει την ανάπτυξη της - κυρίως μέσω της υποτίμησης και των αυξημένων εξαγωγών που θα προκαλούσε, συμπεριλαμβανομένου του τουρισμού. Φυσικά συνοδεύουν την τοποθέτηση τους αυτή με την, μονομερή (!) στην ανάγκη, διαγραφή των επαχθών χρεών - αυτών δηλαδή που προήλθαν είτε από τη διαφθορά των κυβερνώντων, είτε από τα «τοκογλυφικά» επιτόκια δανεισμού, είτε από τη μη χρησιμοποίηση των δανείων, προς όφελος του συνόλου των πολιτών.

Αν και δεν θα επεκταθούμε στο θέμα του επαχθούς χρέους, αφού το έχουμε ήδη αναλύσει στο άρθρο μας για τον Ισημερινό, είναι σκόπιμο να τονίσουμε ότι, το δημόσιο εξωτερικό χρέος, στην περίπτωση της Ελλάδας, είναι πλέον σε μη μετατρέψιμα ευρώ, μετά την υπογραφή του PSI - ενώ, εκτός από το δημόσιο εξωτερικό, υπάρχει και το ιδιωτικό εξωτερικό (τράπεζες, ασφάλειες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά), το οποίο δεν θα ήταν προφανώς καθόλου εύκολο να διαγραφεί (πόσο μάλλον να πληρωθεί).  

Οφείλουμε επίσης να υπενθυμίσουμε πως, όταν μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο υπήρξαν αμφιβολίες, σχετικά με τις δυνατότητες της Γερμανίας να εξοφλήσει τα χρέη της, οι Γάλλοι εισέβαλλαν στρατιωτικά στα εδάφη της - κατάσχοντας τις βιομηχανίες και τα υπόλοιπα περιουσιακά στοιχεία των περιοχών, στις οποίες εγκαταστάθηκαν. Δυστυχώς, κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα και στην Ελλάδα, με την οικονομική «κατάληψη» των υπουργείων, καθώς επίσης άλλων δημοσίων υπηρεσιών, να έχει πάρει τη θέση της στρατιωτικής εισβολής.    

Όσον αφορά τώρα την ενδεχόμενη υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος και την ανάπτυξη που προκαλεί, μέσω των εξαγωγών, θα πρέπει να έχουμε υπ' όψιν ότι μία χώρα, η οποία υποτιμάει το νόμισμα της, περπατάει κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού - αφού οι τιμές των εξαγομένων προϊόντων της φθηναίνουν μεν αλλά, ταυτόχρονα, ακριβαίνουν οι τιμές των εισαγομένων.

Στο σημείο αυτό εάν κατανοήσουμε ότι, η παραγωγή των περισσοτέρων εγχώριων προϊόντων απαιτεί σε μεγάλο βαθμό εισαγόμενες πρώτες ύλες (πετρέλαιο, ορυκτά, μέταλλα κλπ.), καθώς επίσης μηχανήματα ή άλλα βιομηχανικά προϊόντα, τα οποία πληρώνονται με συνάλλαγμα (συνήθως δολάριο), τότε θα διαπιστώσουμε πως η υποτίμηση δεν έχει τα αναμενόμενα αποτελέσματα - αλλά κάποια ανάλογα με την εσωτερική υποτίμηση (μειώσεις μισθών), η οποία επιχειρείται τα τελευταία χρόνια, κατ' εντολή του ΔΝΤ.

Η μοναδική διαφορά είναι ίσως το ότι, η μείωση των πραγματικών μισθών μέσω της υποτίμησης του νομίσματος (πληθωρισμός, περιορισμός της αγοραστικής αξίας), είναι ευκολότερο να επιβληθεί σε μία κοινωνία – σε αντίθεση με τη μείωση των ονομαστικών αμοιβών (εσωτερική υποτίμηση), η οποία συνήθως συνοδεύεται από μεγάλες αντιδράσεις των εργαζομένων.   

Ακόμη και αν υποθέσουμε λοιπόν ότι η «επιστροφή» μίας χώρας στο εθνικό νόμισμα, καθώς επίσης η υποτίμηση του δεν θα προκαλούσε υπερπληθωρισμό (τον οποίο συνήθως ακολουθεί η απορρύθμιση, η κατάρρευση και τα πάσης φύσεως πραξικοπήματα), όλα τα παραπάνω είναι, στην καλύτερη περίπτωση, καλοπροαίρετες μεν, αλλά ανόητες και ανώριμες «ασκήσεις επί χάρτου» - ευχολόγια ίσως. Στη χειρότερη περίπτωση δε, πολιτική δημαγωγία, υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και διασπορά ψευδών ελπίδων - είτε με απώτερο στόχο τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Πολιτών, είτε την υπεξαίρεση της ψήφου τους.      

ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΥΛΩΝΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Συνεχίζοντας, θεωρούμε απαραίτητη τη μεθοδική ανάλυση των «συντελεστών» ανάπτυξης (αύξησης του ΑΕΠ) μίας χώρας, έτσι ώστε να μην περιοριζόμαστε σε ευχολόγια και σε κενά, άνευ περιεχομένου λόγια – ειδικά επειδή αποτελεί πλέον τη μαγική λέξη, η οποία χρησιμοποιείται από όλους και για όλα, τις περισσότερες φορές εντελώς ανεύθυνα και δημαγωγικά. 

Στα πλαίσια αυτά είναι γνωστό ότι, τα τέσσερα βασικά στοιχεία του ακαθάριστού εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ) είναι η ιδιωτική κατανάλωση (Κ), οι μικτές επενδύσεις (Ε), οι καταναλωτικές δαπάνες του δημοσίου (Δ), καθώς επίσης η διαφορά μεταξύ εξαγωγών και εισαγωγών (Εξ-Εισ.). Πρόκειται λοιπόν για την παρακάτω μαθηματική εξίσωση:

ΑΕΠ = Κ+Ε+Δ+(Εξαγωγές - Εισαγωγές)

(α)  Σε μία οικονομία τώρα, η οποία είναι υπερχρεωμένη, ελλειμματική και διανύει τον πέμπτο χρόνο ύφεσης, η κατανάλωση (Κ) περιορίζεται συνεχώς - μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της μεγάλης ανεργίας, των χρεοκοπιών, της πιστωτικής συρρίκνωσης (τραπεζικό πρόβλημα), καθώς επίσης των συσσωρευμένων ιδιωτικών χρεών.

Η κατανάλωση δεν υποχωρεί σήμερα μόνο στην Ελλάδα, όσον αφορά την Ευρωζώνη, αλλά επίσης στην Ισπανία, στην Ιταλία και αλλού – τελευταία στην Ολλανδία και στη Γαλλία, η οποία αποτελεί την επόμενη βόμβα στα θεμέλια του κοινού νομίσματος (απειλούμενη, μεταξύ άλλων, από μία καταστροφική έκρηξη της φούσκας ακινήτων που έχει δημιουργηθεί στο παρελθόν). 

(β)  Κατ' επέκταση, οι ιδιωτικές επενδύσεις (Ε) σε μηχανήματα και υποδομές, όπως και στον τομέα των ακινήτων, μειώνονται ανάλογα - αφού δεν υπάρχει ζήτηση, η οποία θα μπορούσε να τις αιτιολογήσει.

Προφανώς, κανένας επιχειρηματίας δεν επενδύει, εάν δεν περιμένει να πουλήσει τα προϊόντα του στους καταναλωτές - ενώ κανένας ιδιώτης δεν αγοράζει ακίνητα, όταν προβλέπει ή διαπιστώνει την αυξημένη φορολόγηση τους, παράλληλα με την αδυναμία επαναπώλησης, υπενοικίασης κοκ. Όταν λοιπόν μειώνεται η κατανάλωση, περιορίζονται οι επενδύσεις - οπότε και το ΑΕΠ, όσον αφορά τα δύο αυτά βασικά του στοιχεία.

Ειδικά όσον αφορά τις αποκρατικοποιήσεις, εκτός του ότι αποτελούν αναμφίβολα μία ύπουλη  παγίδα (άρθρο μας) ακόμη και αν υποθέσουμε ότι δεν είναι σκανδαλώδεις (δυστυχώς αποδείχθηκε το αντίθετο στην πατρίδα μας, όσον αφορά τουλάχιστον το Ολυμπιακό χωριό ή την ΑΤΕ, ενώ πιθανότατα θα συμβεί το ίδιο και με τον ΟΠΑΠ, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ κοκ.), δεν θεωρούνται νέες ιδιωτικές επενδύσεις και δεν βοηθούν την ανάπτυξη – αφού απλά αλλάζουν οι «μέτοχοι», ενώ οι καινούργιοι ιδιοκτήτες των κρατικών επιχειρήσεων συνήθως μειώνουν το προσωπικό, μεγεθύνοντας την ανεργία, αυξάνουν τις τιμές, επιδεινώνοντας τον πληθωρισμό, μεταφέρουν πολλά από τα κέρδη τους στο εξωτερικό, περιορίζοντας τη φορολογική βάση κλπ.    

(γ)  Οι δημόσιες δαπάνες βέβαια (Δ) μπορούν να αυξηθούν, κατά την πολιτική του Keynes, παρά το ότι μειώνονται η κατανάλωση και οι επενδύσεις - έτσι ώστε να αναθερμάνουν τη ζήτηση, για να κινηθεί ξανά η οικονομία μίας χώρας. Όταν όμως ένα κράτος, όπως για παράδειγμα η Ελλάδα, είναι υπερχρεωμένο και αναγκάζεται από τους δανειστές του ή από τις αγορές (Ισπανία, Ιταλία κλπ.) στη μείωση των δαπανών του, δεν είναι δυνατόν να προβεί σε δημόσιες επενδύσεις – ίσως μόνο να δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις, με τη βοήθεια των οποίων θα μπορέσει να προσελκύσει ξένους επενδυτές.

Ποιός όμως ξένος επενδύει σε μία χώρα, η οποία ευρίσκεται σε βαθιά ύφεση, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι τόσο το επιχειρηματικό της πλαίσιο (μηδενική διαφθορά κλπ.), όσο και το φορολογικό (ανταγωνιστική, μακροπρόθεσμα σταθερή φορολόγηση), λειτουργούν τέλεια; Πόσο μάλλον όταν πολλές άλλες χώρες, την ίδια χρονική στιγμή (ακόμη και η Αίγυπτος σήμερα), αναζητούν απεγνωσμένα ξένες επενδύσεις;

(δ)  Αυτό που απομένει λοιπόν για να υπάρξει ανάπτυξη σε μία τέτοια οικονομία, η οποία δεν μπορεί να αυξήσει την κατανάλωση, τις επενδύσεις, καθώς επίσης τις δημόσιες δαπάνες, είναι η μεγέθυνση των καθαρών (αφαιρουμένων των εισαγωγών) εξαγωγών – η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη ενδυνάμωση δηλαδή του τελευταίου «πυλώνα» της οικονομίας της.

Ακόμη όμως και αν μπορούσε μία χώρα να υποτιμήσει το νόμισμα της, περιορίζοντας έστω το «παραγωγικό αντίκτυπο» στις εισαγωγές (πρώτες ύλες κλπ.), καθώς επίσης τις υπόλοιπες εισαγωγές (όπως αναλύσαμε αυτό που μετράει, όσον αφορά την ανάπτυξη, είναι οι εξαγωγές μείον τις εισαγωγές), πως θα τα κατάφερνε σε μία εποχή, όπου πολλά άλλα κράτη αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, επιλέγοντας την ίδια ακριβώς λύση;

Συμπερασματικά λοιπόν, όπως καταλαβαίνουμε από την αδυναμία καλυτέρευσης και των τεσσάρων συντελεστών (πυλώνων) του ΑΕΠ, η πολυδιαφημισμένη και αναγκαία ανάπτυξη της Ελλάδας, όπως επίσης των υπολοίπων ελλειμματικών ή/και υπερχρεωμένων κρατών του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένης της ΕΕ, των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας, υπό τις σημερινές συνθήκες, είναι μία απίστευτη ουτοπία - η οποία δεν μας οδηγεί πουθενά.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΔΗΜΟΣΙΟ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

Περαιτέρω, σε γενικές γραμμές, όταν το δημόσιο χρέος μίας χώρας υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ της, ο ρυθμός ανάπτυξης της επιβραδύνεται συνεχώς – ακόμη και σε εποχές παγκόσμιας ευημερίας. Εάν τώρα η συγκεκριμένη χώρα ή το περιβάλλον της έχει επί πλέον τραπεζικά προβλήματα, πόσο μάλλον ανάγκη «διάσωσης» των τραπεζών της, τότε είναι φύσει αδύνατον να αναπτυχθεί – ακόμη και αν το δημόσιο χρέος της δεν υπερβαίνει το 50% του ΑΕΠ της (όπως τεκμηριώθηκε πρόσφατα στην περίπτωση της Κύπρου και της Ισπανίας).

Όσον αφορά τώρα τα συνολικά χρέη, δημόσια και ιδιωτικά, δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 200% του ΑΕΠ μίας χώρας, εάν θέλει να συνεχίσει να αναπτύσσεται υγιώς. Όμως, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, “τα συνολικά χρέη στις 18 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη ήταν στο 160% του ΑΕΠ τους το 1980 – σήμερα (2011) έχουν εκτοξευθεί στο 321% του ΑΕΠ τους……Αποπληθωρισμένα, οι κυβερνήσεις έχουν τετραπλάσια χρέη σε σχέση με το 1980, τα νοικοκυριά εξαπλάσια και οι επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας τριπλάσια”.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, οι συνεχείς (αυτο)κατηγορίες, καθώς επίσης τα (αυτο)μαστιγώματα των Ελλήνων, όσον αφορά τα χρέη ή/και την υπερχρέωση της χώρας τους, είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου – αφού το 2011, μετά την εισβολή του ΔΝΤ και πριν τα PSI, το συνολικό χρέος της Ελλάδας ήταν σχεδόν ίσο (333% του ΑΕΠ) με το μέσο όρο των 18 μεγάλων οικονομιών του ΟΟΣΑ (321%).

Προφανώς λοιπόν οι Έλληνες δεν πρέπει να εκτίθενται τόσο πολύ στη «συλλογική πλύση εγκεφάλου», στην οποία τους υποβάλλουν σκόπιμα ορισμένα διατεταγμένα ΜΜΕ – με απώτερο στόχο να αμβλύνουν ή/και να εξουδετερώσουν τις αντιδράσεις τους στη σχεδιαζόμενη εκποίηση της πατρίδας τους, μέσω της «συστηματικής παραγωγής ενόχων και ενοχών».        

Συνεχίζοντας, χωρίς ανάπτυξη είναι αδύνατον ποτέ να πληρωθούν τα συσσωρευμένα την τελευταία τριακονταετία, τεράστια χρέη των δυτικών κρατών, επιχειρήσεων, τραπεζών και νοικοκυριών – όπως φαίνονται από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Χώρα
Σύνολο
Τράπεζες
Επιχειρήσεις
Νοικοκυριά
Δημόσιο






Ιρλανδία
1.166
689
245
123
109
Μ. Βρετανία*
847
547
118
101
81
Ιαπωνία
641
188
143
77
233
Ισπανία
457
111
192
87
67
Γαλλία
449
151
150
61
87
Βέλγιο
435
112
175
53
95
Πορτογαλία
422
61
149
106
106
Ιταλία
377
96
110
50
121
Η.Π.Α.
376
94
90
92
100
Ελλάδα
333
22
74
71
166
Γερμανία**
321
98
80
60
83
Πηγή: MM (IMF)
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
Σημείωση: Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι χρεωμένα κατά μέσον όρο με 13.800 €, τα ελληνικά με 10.200 € και τα ιρλανδικά με 30.200 € (πηγή: Creditreform Γερμανίας).  Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί δυστυχώς να χειριστεί σωστά η κυβέρνηση. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πόσο ικανοί είναι οι Έλληνες, μοναδικό πρόβλημα των οποίων είναι η διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκής Πολιτική τους.

Από την άλλη πλευρά, η επίλυση του προβλήματος αποκλειστικά και μόνο με τη βοήθεια του πληθωρισμού (μεγάλη αύξηση της ποσότητας χρήματος), έτσι όπως επιχειρείται σήμερα, κυρίως από την Ευρώπη (ΕΚΤ), τις Η.Π.Α. (Fed), τη Μ. Βρετανία (BoE) και την Ιαπωνία (BoJ), αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί εσφαλμένη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη – αφού είναι εύκολο να χαθεί ο έλεγχος του, με οδυνηρά αποτελέσματα εάν τυχόν «μεταλλαχθεί» σε υπερπληθωρισμό.  

Πόσο μάλλον εάν οδηγήσει σε συναλλαγματικούς πολέμους και σε εκείνον τον προστατευτισμό (επιβολή δασμών κοκ.), ο οποίος μας καταδίκασε στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο - ενδεχομένως δε σε επιθέσεις εναντίον του δολαρίου ή/και του ευρώ, τις οποίες θα μπορούσε να «ενορχηστρώσει» εύκολα μία χώρα με μεγάλα ενεργειακά αποθέματα, όπως για παράδειγμα η Ρωσία, συνδέοντας απλά το νόμισμα της με το χρυσό. (πολλοί θα τοποθετούσαν αμέσως τα χρήματα τους σε ένα νόμισμα με αντίκρισμα, αντί σε χαρτονομίσματα χωρίς ουσιαστική αξία). Επομένως, πρέπει να ευρεθεί όσο το δυνατόν συντομότερα μία άλλη λύση - με τη βοήθεια φυσικά των εμπειριών μας από το παρελθόν.

ΜΕΡΙΚΗ ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ Η ΠΑΓΩΜΑ ΧΡΕΩΝ

Με βάση την παραπάνω ανάλυση, αλλά και την Ιστορία, η λύση που φαίνεται περισσότερο αποτελεσματική αλλά και λιγότερο επικίνδυνη είναι η, με κάποιον τρόπο, διαγραφή των υπερβολικών χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, σε όλη την έκταση της Δύσης – σε συνδυασμό με έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό, καθώς επίσης με την καταπολέμηση τόσο των ευρωπαϊκών, όσο και των παγκόσμιων ασυμμετριών, όπως τις έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα κείμενα μας.

Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη υπενθυμίζουμε ότι (άρθρο μας), θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα ειδικό «ευρωπαϊκό κεφάλαιο αποπληρωμής χρεών» («bad bank» ουσιαστικά), στο οποίο να «οδηγηθούν» εκείνα τα χρέη των χωρών της ΕΕ που υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους – έτσι ώστε να παγώσουν και να αποπληρωθούν σταδιακά, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν ή/και το επιβάλλουν, για να μην προκληθεί υπερπληθωρισμός (κάτι ανάλογο θα μπορούσε να δρομολογηθεί και για τα ιδιωτικά χρέη).

Παράλληλα, η πολιτική λιτότητας οφείλει να διατηρηθεί μεν, αλλά τα χρόνια προσαρμογής πρέπει να γίνουν πολύ περισσότερα – έτσι ώστε να αποφευχθεί η ύφεση και τα τεράστια προβλήματα που προκαλεί, όπως διαπιστώθηκε κυρίως στην περίπτωση της Ελλάδας (ανεργία, χρεοκοπίες, κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, φτώχεια, εγκληματικότητα, κοινωνικές εξεγέρσεις, εθνικές αντιπαλότητες κοκ.).

Φυσικά πρέπει να συνοδευθεί με μέτρα ανάπτυξης όλων των χωρών της ΕΕ, αφού διαφορετικά είναι αδύνατη η μακροπρόθεσμη επίλυση της κρίσης χρέους – ενώ ο «επιτρεπόμενος» πληθωρισμός οφείλει να αναπροσαρμοσθεί στο 4%, από το 2% σήμερα. Εάν στην περίπτωση αυτή η ισοτιμία ευρώ δολαρίου περιοριζόταν στο 1:1, θα ήταν θετικό τόσο για την Ευρώπη, όσο και για τις Η.Π.Α. – λιγότερο φυσικά για την Κίνα, αφού τα προϊόντα της θα γινόταν αυτόματα λιγότερο ανταγωνιστικά για τη Δύση.   

Στη συνέχεια πρέπει να δρομολογηθεί ένα νέο δημοσιονομικό σύμφωνο σταθερότητας, το οποίο όμως να απαγορεύει τις ασυμμετρίες στα εξωτερικά ισοζύγια συναλλαγών των χωρών-μελών της Ευρωζώνης - με τα οποία κάποιες χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), αναπτύσσονται εις βάρος των υπολοίπων.

Τέλος, το ESM θα ήταν σωστό να εξελιχθεί σε ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο, το οποίο να λειτουργεί όπως το ΔΝΤ από την ίδρυση του μέχρι τη δεκαετία του 1970 – με κύριο στόχο την συμμετρική ανάπτυξη των χωρών της ΕΕ. Πόσο μάλλον αφού, η μη ισορροπημένη εξέλιξη των κρατών, καθιστά αδύνατη την εφαρμογή μίας κοινής νομισματικής πολιτικής – για παράδειγμα, στη Γερμανία απαιτούνται υψηλά επιτόκια, ενώ στην Ιταλία χαμηλά. Το ταμείο αυτό θα έπρεπε βέβαια να συνοδευθεί από την ίδρυση ευρωπαϊκών εταιρειών αξιολόγησης, έτσι ώστε να πάψει να υφίσταται το μονοπώλιο των τριών αδελφών (Fitch, S&P, Moody’s).  

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Έχουμε την άποψη ότι, η δημιουργία της Ευρωζώνης, αν και προς τη σωστή κατεύθυνση (καμία χώρα της ΕΕ δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, εάν δεν ανήκει σε μία ισχυρή ένωση κρατών), ήταν αφενός μεν πολύ βιαστική, αφετέρου λανθασμένη – αφού έπρεπε να προηγηθεί η πολιτική, η δημοσιονομική και η τραπεζική ένωση ανεξάρτητων μεταξύ τους, ισότιμων εθνών. Δυστυχώς δε κινδυνεύει να διαλυθεί κάθε στιγμή – επειδή στηρίζεται σε πολύ «σαθρά» θεμέλια, ενώ απειλείται σοβαρά από την απίστευτα αλαζονική, ηγεμονική, πλήρως υποταγμένη στις αγορές «πρωσική» κυβέρνηση της Γερμανίας.

Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, για να αντιμετωπισθούν οι μεγάλες ελλείψεις της οικονομίας της Ελλάδας, θα πρέπει να δραστηριοποιηθούμε «ατομικά και από κοινού». Οφείλουμε δηλαδή από τη μία πλευρά να βρούμε ρεαλιστικές λύσεις για τη δική μας χώρα, χωρίς να περιμένουμε βοήθεια από κανέναν, ενώ από την άλλη πλευρά να συνεργασθούμε με όλους τους υπόλοιπους - έτσι ώστε να επιλυθούν, κατά το δυνατόν ορθολογικά και δίκαια, τόσο τα ενδοευρωπαϊκά, όσο και τα παγκόσμια προβλήματα.

Πρώτη προτεραιότητα μας πρέπει να είναι η εξασφάλιση της επιβίωσης της πατρίδας μας, χωρίς να είναι απαραίτητο το κοινό νόμισμα – στο οποίο είμαστε σήμερα απόλυτα εγκλωβισμένοι. Άλλωστε, όπως συμβαίνει και σε κάθε ανθρώπινη σχέση, η επιτυχία της συμβίωσης εξαρτάται από το βαθμό ανεξαρτησίας των συμμετεχόντων – γεγονός που σημαίνει ότι, εάν δεν λειτουργήσει σωστά η οικονομία μας (το βασικότερο πρόβλημα της οποίας είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία), δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε «ατομικό», ούτε κοινό ευρωπαϊκό μέλλον.

Απαραίτητες προϋποθέσεις είναι η λειτουργία του Κράτους Δικαίου, η πολιτική σταθερότητα, καθώς επίσης η «εκπόνηση» ενός κρατικού ισολογισμού, συμπεριλαμβανομένων φυσικά των γερμανικών επανορθώσεων στο ενεργητικό του – έτσι ώστε να γνωρίζουμε κάθε στιγμή την καθαρή μας θέση και όχι μόνο τα χρέη μας, προερχόμενα κυρίως από την κακοδιαχείριση των περιουσιακών στοιχείων της πατρίδας μας, εκ μέρους των κυβερνήσεων της.

Σε κάθε περίπτωση, χωρίς να υποτιμούμε καθόλου τα πολιτικά, τα κοινωνικά, καθώς επίσης τα πολιτισμικά προβλήματα, μόνο η «οικονομική ευρωστία» ενός κράτους εγγυάται τα σύνορα και την ελευθερία του – την εθνική του κυριαρχία δηλαδή. Πόσο μάλλον όταν η ευαίσθητη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, μεγάλο προνόμιο αν και ταυτόχρονα πηγή πολλών «δεινών» της, καθιστά υποχρεωτική τόσο την κοινωνική συνοχή, όσο και την οικονομική ισχύ της - ειδικά σε μία «ταραγμένη» εποχή, όπως η σημερινή, με δεδομένη τη γεωστρατηγική σημασία της πάμπλουτης από κάθε πλευρά πατρίδας μας.          

Περαιτέρω, εάν απλά επιλέγαμε το «διαζύγιο» με την Ευρωζώνη, εξασφαλίζοντας ίσως μία πολύ καλή διατροφή και ζητωκραυγάζοντας για την «επιστροφή της υπερήφανης Ελλάδας στις ρίζες της», τότε θα είχαμε αποτύχει «οικτρά» – σπαταλώντας ανεύθυνα τις θυσίες και τους αγώνες μίας ολόκληρης γενιάς, η οποία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί «συλλογικά διεφθαρμένη ή/και ανίκανη» (όσο και αν κάτι τέτοιο επιχειρείται δυστυχώς, μεταξύ άλλων από όλους αυτούς οι οποίοι σχεδιάζουν μεθοδικά, ερήμην των Πολιτών, την κατάλυση του κοινωνικού Κράτους Δικαίου, μέσα από τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας).

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως θεωρούμε ότι, η Ελλάδα ανήκει στη Δύση – όπως δεν ανήκει στην Ανατολή ή όπου αλλού, αλλά στον εαυτό της, στην Ιστορία της και στους Πολίτες της. Οφείλει όμως να συμμετέχει σε μία αλληλέγγυα οικονομική ζώνη, η οποία να της εξασφαλίζει μεγαλύτερη ισχύ, απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη – όπως για παράδειγμα απέναντι στην Κίνα, στη Ρωσία και στις Η.Π.Α.    

Ολοκληρώνοντας, είμαστε απολύτως σίγουροι ότι θα τα καταφέρουμε τόσο εμείς οι Έλληνες, όσο η Ευρωζώνη και η υπόλοιπη Δύση, να ξεφύγουμε ειρηνικά από την ύπουλη παγίδα του χρέους και της ύφεσης - αντιμετωπίζοντας ορθολογικά τα διάφορα προβλήματα που έχουν προκύψει. Ευχόμαστε λοιπόν Καλή Χρονιά, με αισιοδοξία, υγεία και ευτυχία σε όλους – τονίζοντας ξανά την ανάγκη αλληλεγγύης σε όσους υποφέρουν περισσότερο από τα δεινά της κρίσης. 

ΥΓ: Με τις όποιες αναφορές μας στους «Έλληνες» και στην «πατρίδα», δεν εννοούμε την φυλετική ή/και την «εθνικιστική» στάση εκείνη, η οποία τοποθετεί ένα έθνος υπεράνω της ανθρωπότητας, των αρχών της αλήθειας, της ισότητας και της δικαιοσύνης – αλλά το «φλογερό» ενδιαφέρον που νοιώθει κανείς για τους συμπατριώτες και τη χώρα του, το οποίο έχει σχέση τόσο με την πνευματική, όσο και με την υλική τους ευημερία (σε καμία περίπτωση όμως εις βάρος άλλων ατόμων ή κρατών).  

Όσον αφορά τώρα την υγιή κοινωνία που οφείλουμε να οικοδομήσουμε, αποκαθιστώντας την εμπιστοσύνη των Πολιτών προς την Πολιτεία, υπενθυμίζουμε πως “Μόνο μία τέτοια κοινωνία αναπτύσσει την ικανότητα του ατόμου να σέβεται τους συνανθρώπους του, να εργάζεται δημιουργικά, να παράγει, να μην υπερχρεώνεται, να εξελίσσει τη λογική και την αντικειμενικότητα του, καθώς επίσης να έχει εκείνη την αίσθηση του εγώ, η οποία βασίζεται στην εμπειρία των δικών του παραγωγικών δυνάμεων. Αντίθετα, η μη υγιής κοινωνία είναι αυτή που δημιουργεί αξιωματικά την αμοιβαία εχθρότητα και τη δυσπιστία, η οποία «μεταλλάσσει» τον άνθρωπο σε όργανο χρήσης και εκμετάλλευσης των άλλων – κυρίως δε των ξένων και των εισβολέων”.        

Αθήνα, 31. Δεκεμβρίου 2012